Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Ο Χόρστ Βέσελ χωρίς τον θρύλο

 







Συγγραφέας: Richard Schapke



«Όποιος εντασσόταν στα SA του Βερολίνου, εισερχόταν στις τάξεις των παριών. Η πορεία του γινόταν ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στην αστυνομία και τον όχλο. Εκεί, έπρεπε είτε να σταθεί όρθιος είτε να πέσει»

 Γιόζεφ Γκέμπελς


Ο Horst Wessel —αναμφίβολα ο πιο εξέχων «μάρτυρας του αίματος» («Blutzeuge») του NSDAP στο Βερολίνο, μαζί με τον Hans Maikowski— γεννήθηκε στο Bielefeld στις 10 Ιανουαρίου 1907, γιος ενός πάστορα και ελευθεροτέκτονα. Αφού η οικογένειά του, που ανήκε στα κατώτερα στρώματα της μεσαίας τάξης, μετακόμισε στο Βερολίνο, ο Wessel φοίτησε εκεί σε ένα Gymnasium (γυμνάσιο). Ένα πνεύμα αντίστασης απέναντι στο κοινωνικό του υπόβαθρο και το περιβάλλον του τον ώθησε στην πολιτική από νεαρή ηλικία· το 1922, εντάχθηκε στο τοπικό τμήμα «Kronprinzessin» (Διάδοχος Πριγκίπισσα) —με τον αριθμό 21— του «Bismarck-Orden». Πρόκειται για μια βοηθητική οργάνωση του Γερμανικού Εθνικού Λαϊκού Κόμματος (DNVP), υπό την ηγεσία του Wilhelm Kube —ενός άνδρα που αργότερα θα γινόταν Gauleiter των Ναζί. Μέσω της συμμετοχής του στην παροχή ασφάλειας για πολιτικές εκδηλώσεις για λογαριασμό του «Bismarck-Orden» ο Wessel ήρθε σε επαφή με την οργάνωση «Wiking-Bund» του Λοχαγού Ehrhardt, την άνοιξη του 1924. Η «Wiking-Bund» λειτουργούσε ως σημείο συγκέντρωσης για πρώην μέλη της «Marinebrigade Ehrhardt» —μιας μονάδας που είχε διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στο Πραξικόπημα του Kapp και ήταν γνωστή για το έμβλημά της: τη σβάστικα πάνω στο ατσάλινο κράνος. Εκεί, ο Wessel συνάντησε επίσης πρώην τρομοκράτες από τη σκοτεινή «Organisation Consul» (OC) —μια ομάδα υπεύθυνη, μεταξύ άλλων ενεργειών, για τις δολοφονίες του πολιτικού Matthias Erzberger (υποστηρικτή της «πολιτικής της εκπλήρωσης» όσον αφορά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών) και του Υπουργού Εξωτερικών Walther Rathenau. Ο Wessel εντυπωσιάστηκε βαθιά από τον απόλυτο ακτιβισμό των υποστηρικτών του Ehrhardt, ο οποίος ερχόταν σε έντονη, θετική αντίθεση με τον αντιδραστικό χαρακτήρα των Γερμανών Εθνικιστών. Κατά συνέπεια, παρόλο που κατείχε ήδη το Αργυρό Τιμητικό Σήμα του «Bismarck-Orden», εντάχθηκε και στην «Wiking-Bund» —μια κίνηση που οδήγησε στην έναρξη διαδικασίας αποβολής του από την «Bismarck-Orden» τον Ιούλιο του 1924 (αν και τελικά η διαδικασία αυτή ματαιώθηκε). Ο λόγος γι’ αυτό ήταν ότι ο νεαρός φοιτητής είχε εμφανιστεί σε μια εκδήλωση φορώντας ναζιστική στολή — μια πρακτική που δεν ήταν ασυνήθιστη μεταξύ των οπαδών του Έρχαρντ εκείνη την εποχή.

Ωστόσο, η ρήξη δεν μπορούσε πλέον να αποφευχθεί. Στις 12 Φεβρουαρίου 1925, ο Χορστ Βέσελ αποχώρησε από το «Τάγμα Μπίσμαρκ» (Bismarck Order) και αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στο έργο του για την οργάνωση «Wiking-Bund». Η εγγραφή του ως φοιτητής Νομικής, στις 19 Απριλίου 1926, δεν μετέβαλε καθόλου αυτή την αφοσίωση. Μόλις έναν μήνα αργότερα, η οργάνωση τέθηκε εκτός νόμου στην Πρωσία, καθώς ο περιφερειακός της ηγέτης στο Βερολίνο, ο Σόντενστερν, φέρεται να εμπλεκόταν σε προετοιμασίες για πραξικόπημα. Σημειωτέον ότι η εν λόγω δικαστική υπόθεση κατέστη αναγκαίο να τεθεί στο αρχείο, ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων.

Ο Horst Wessel, όντας πλέον πολιτικά αποπροσανατολισμένος, δεν μπορούσε να βρει ικανοποίηση στην κοινωνική ζωή της φοιτητικής του αδελφότητας, η οποία περιλάμβανε και τη διεξαγωγή μονομαχιών. Ο νεαρός ακτιβιστής πιθανότατα απογοητεύτηκε επίσης από την προσωρινή συμμαχία του Ehrhardt με την αντιδραστική οργάνωση «Stahlhelm». Μια εναλλακτική λύση παρουσιάστηκε μέσω των SA του Βερολίνου —τα οποία βρισκόταν τότε στα αρχικά στάδια συγκρότησής του—, στις τάξεις της οποίας ο Heinz Hauenstein, γνωστός πρώην ηγέτης των «Freikorps» και πρωτοπόρος του NSDAP στη βόρεια Γερμανία, συγκέντρωνε τα κοινωνικο-επαναστατικά στοιχεία του κινήματος, ερχόμενος σε αντιπαράθεση με τον Gauleiter Schmiedicke και τον διοικητή της SA, Daluege. Παρά τις χαοτικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε στο Gau (περιφερειακή οργάνωση) του Βερολίνου, το όνομα του Wessel εμφανίστηκε στους καταλόγους μελών των «Sturmabteilung» του Βερολίνου τον Οκτώβριο του 1926.

Την 1η Νοεμβρίου 1926, ο Γιόζεφ Γκέμπελς ανέλαβε την ηγεσία του Gau Βερολίνου (περιφερειακής οργάνωσης) —το οποίο βρισκόταν σε κατάσταση διάλυσης— και προχώρησε στην αναδιοργάνωσή του. Σε αντίθεση με την επικρατούσα αντίληψη, ο Βέσελ δεν εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από τις ικανότητες του νέου του Gauleiter (περιφερειακού ηγέτη) —μια στάση που ίσως ενισχύθηκε από την απομάκρυνση του Hauenstein. Παρά τις επιφυλάξεις του, τον Δεκέμβριο απέκτησε την κάρτα μέλους του NSDAP. Δεδομένου του ευθύ του χαρακτήρα και της άρνησής του να υποκύψει σε κάθε μορφή εξουσίας, είναι πιθανό να είχε μια άμεση και ειλικρινή συζήτηση με τον Γκέμπελς (αν και οι καταχωρήσεις στο ημερολόγιό του από εκείνη την περίοδο έχουν χαθεί). Είναι επίσης πιθανό το ενδιαφέρον που έδειξε τότε ο Gauleiter για την Εθνικοσοσιαλιστική Φοιτητική Ένωση να πηγάζει από αυτές τις επαφές. Μια σημαντική εμπειρία για τον Βέσελ ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, η συμμετοχή του στο 3ο Συνέδριο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος στη Νυρεμβέργη (Αύγουστος 1927) —ένα γεγονός που σημαδεύτηκε από έντονες διαμάχες σχετικά με τη Φοιτητική Ένωση.

Κατά τη διάρκεια του χειμερινού εξαμήνου 1927/28, ως φοιτητής νομικής ταξίδεψε στη Βιέννη για ένα εξάμηνο, έχοντας λάβει παράλληλα εντολή από τον Gauleiter (περιφερειακό ηγέτη) του να μελετήσει τη δράση των Αυστριακών Εθνικοσοσιαλιστών μεταξύ της νεολαίας. Ο Wessel απέκτησε την απαραίτητη εμπειρία αναλαμβάνοντας προσωρινά την ηγεσία μιας μονάδας της «Bund Deutscher Arbeiterjugend» («Ένωση Νέων Γερμανών Εργατών») —ενός προδρόμου της Χιτλερικής Νεολαίας. Κατά την παραμονή του στη Βιέννη, συμμετείχε στις ταραχές που στρέφονταν εναντίον της τζαζ όπερας «Johnny spielt auf» («Ο Τζόνι παίζει»). Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε επιστολή του προς έναν φίλο με ημερομηνία 20 Φεβρουαρίου 1928, ο Wessel παρατήρησε πως, σε αντίθεση με το Βερολίνο, το εθνικοσοσιαλιστικό Gau (περιφερειακό τμήμα) στη Βιέννη ήταν οργανωμένο με υποδειγματικό τρόπο. Μετά την ολοκλήρωση του εξαμήνου στη Βιέννη, ο Horst Wessel εγκατέλειψε τις σπουδές νομικής και ανέλαβε τη διοίκηση μιας μονάδας δρόμου των SA κοντά στην Alexanderplatz του Βερολίνου, η οποία αποτελούσε τμήμα της έντονα κοινωνικά επαναστατικής «SA-Sturm 1» της «Standarte 4». Επιπλέον, διακρίθηκε ως ρήτορας προπαγάνδας· για παράδειγμα, στις 15 Ιανουαρίου 1929, στο Berlin-Friedenau, ο Wessel εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της αστικής δεξιάς. Αργότερα, σε συνομιλία του με τον Goebbels, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την έλλειψη ακτιβισμού εντός των SA. Ο Goebbels σημείωσε: «Βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη θέση. Αν προχωρήσουμε σε ακτιβιστική δράση στο Βερολίνο, οι δικοί μας θα καταλήξουν να τα κάνουν όλα γυαλιά-καρφιά».

Ακολούθησαν τακτικές συναντήσεις, στις οποίες ο Βέσελ και ο Γκέμπελς συζητούσαν, πρωτίστως, τη σχέση του NSDAP με τους Γερμανούς εθνικιστές —καθώς και με την παραστρατιωτική οργάνωση «Stahlhelm»— καθώς και τη φύση της εθνικοσοσιαλιστικής επανάστασης. Ούτε ο Γκέμπελς έδειξε ιδιαίτερο ενθουσιασμό όταν, τον Απρίλιο του 1929, ο Χίτλερ επιδίωξε μια προσέγγιση με την αστική δεξιά, υποστηρίζοντας μάλιστα την κοινοβουλευτική δράση: «Και σε μια τέτοια στιγμή, που είναι κρίσιμο να διατηρήσει κανείς την ψυχραιμία του! Είναι ικανός να σε τρελάνει. Έχουμε ακόμα πάρα πολλούς μικροαστούς στο κόμμα. Η "γραμμή του Μονάχου" είναι, κατά στιγμές, ανυπόφορη. Δεν είμαι διατεθειμένος να συναινέσω σε έναν σάπιο συμβιβασμό. Θα παραμείνω στον ευθύ δρόμο —ακόμα κι αν αυτό μου κοστίσει την προσωπική μου θέση. Μερικές φορές αμφιβάλλω για τον Χίτλερ… Έχει ήδη προκληθεί σοβαρή σύγχυση στις τάξεις των SA». Μετά από μία από αυτές τις συζητήσεις, ο Γκέμπελς ως Gauleiter (περιφερειακός ηγέτης) του Βερολίνου αποφάσισε να εξαπολύσει μια επιθετική εκστρατεία εναντίον των «Γερμανών εθνικών αντιδραστικών», δεδομένου ότι ο Χίτλερ δεν είχε απαντήσει σε κανένα ερώτημα σχετικά με το ζήτημα. Η κεντρική ηγεσία του κόμματος στο Μόναχο υπονόμευσε αυτή την εκστρατεία συμμετέχοντας στο δημοψήφισμα κατά του Σχεδίου Γιανγκ —μια κίνηση που, όπως λέγεται, προτάθηκε από τον ίδιο τον Ότο Στράσερ. Σχετικά με αυτό, ο Bodo Uhse —μια προσωπικότητα της εθνικοσοσιαλιστικής αριστεράς και πραγματικά ομοϊδεάτης του Χορστ Βέσελ— παρατήρησε: «Ο Χίτλερ έχει ζέψει τις νεαρές στρατιές των "Καφέ Πουκαμίσων" (Brownshirts) στο άρμα ακριβώς εκείνων των ανθρώπων που εμείς καταγγέλλαμε με τόσο πάθος μέρα με τη μέρα —εκείνων που αμαύρωναν το όνομα του έθνους με την απληστία τους για κέρδος, εκείνων των οπισθοδρομικών, αντιδραστικών στοιχείων που ανέδιδαν μια αποκρουστική ταξική αλαζονεία. Την κρίσιμη ώρα, όταν ο αγώνας έπρεπε να διεξαχθεί εκτός των νόμων του κράτους, εκείνος επέλεξε να κινηθεί εντός των ήρεμων ορίων της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Σε σύμπραξη με φανερούς δημαγωγούς —για τους οποίους το έθνος δεν υπήρξε ποτέ τίποτα περισσότερο από ένα βολικό προκάλυμμα για τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες— έθεσε ένα ερώτημα στον λαό· δεν επρόκειτο για ένα ειλικρινές ερώτημα, αλλά για μια εξαπάτηση. Τη στιγμή ακριβώς που φαινόταν αναγκαίο να αναληφθούν διάφοροι κίνδυνοι, ο Χίτλερ επέλεξε τον ασφαλή δρόμο. Ευθυγραμμίστηκε με τις δυνάμεις της αντίδρασης και με το δυσαρεστημένο κεφάλαιο».

Αυτή η πορεία οδήγησε στο «Μέτωπο του Χάρτσμπουργκ», καθώς και στις διώξεις αριστερών και όλων των μη ενταγμένων σε εθνικοσοσιαλιστικές οργανώσεις κατά τη διάρκεια του Γ' Ράιχ. Το αποκορύφωμα υπήρξε η σφαγή της 30ης Ιουνίου 1934. Από την 1η Μαΐου 1929, ο Χορστ Βέσελ υπηρέτησε ως επικεφαλής μονάδας στο Βερολίνο-Φρίντριχσχαϊν, όπου συγκρότησε τον 5ο Λόχο (Sturm 5) της SA. Μεταξύ των ανδρών του συγκαταλέγονταν πολλά πρώην μέλη της *Rotfrontkämpferbund* («Ένωση Μαχητών του Κόκκινου Μετώπου») καθώς και κομμουνιστές — γεγονός που αντικατοπτρίστηκε στη δημιουργία μιας μπάντας με «Schalmei» (είδος λαϊκού πνευστού οργάνου), ενός τύπου μουσικού συνόλου που προηγουμένως απαντάτο μόνο στο KPD (Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας). Ο ασταθής φοιτητής διασκεύασε ένα κομμουνιστικό εμβατήριο μάχης, δημιουργώντας τον ύμνο «Die Fahne hoch!» («Ψηλά τα Λάβαρα!»), ο οποίος —αφού τροποποιήθηκε ώστε να είναι λιγότερο ριζοσπαστικός, κατόπιν εντολής του Ερνστ Ρεμ— έμελλε να γίνει ο δεύτερος εθνικός ύμνος του Γ' Ράιχ. Μετά από μια παρουσίαση στη Φρανκφούρτη (επί του Όντερ) που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, το «Τραγούδι του Χορστ Βέσελ» έκανε την πρεμιέρα του στο Βερολίνο στις 6 Σεπτεμβρίου 1929. Λίγο αργότερα, δημοσιεύθηκε και στην εφημερίδα «Der Angriff». Ωστόσο, μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Χορστ Βέσελ είχε αρχίσει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις κομματικές δραστηριότητες. Οι λόγοι για αυτό εντοπίζονταν, εν μέρει, στην απογοήτευσή του από τη στροφή του Χίτλερ προς μια φιλοαστική κατεύθυνση και, εν μέρει, στη σχέση του με την Erna Jaenicke, μια πρώην ιερόδουλη. Το νεαρό ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο σπίτι μιας χήρας, της κυρίας Ζαλμ, στην οδό Große Frankfurter Straße 62. Έπειτα από μια σειρά διαπληκτισμών, η σπιτονοικοκυρά απευθύνθηκε σε παλιούς συντρόφους του εκλιπόντος συζύγου της, ο οποίος υπήρξε δραστήριο μέλος της «Rotfrontkämpferbund».

Αμέσως —ήταν 14 Ιανουαρίου 1930— μια ομάδα κρούσης, υπό την ηγεσία του κομμουνιστή μαστροπού  Albert «Ali» Höhler, ξεκίνησε τη δράση της. Το σχεδιαζόμενο «προλεταριακό ξύλο» εις βάρος του Βέσελ πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, καθώς ο Höhler τύχαινε να γνωρίζει την Erna Jaenicke από παλαιότερες, λιγότερο ευνοϊκές περιόδους. Προς έκπληξη ακόμη και των ίδιων των συντρόφων του, ο «Άλι» τράβηξε πιστόλι και έριξε τον Χορστ Βέσελ στο έδαφος, πυροβολώντας τον στο στόμα. Έπειτα από αγώνα εβδομάδων για τη ζωή του, ο Βέσελ υπέκυψε στα σοβαρά τραύματά του στις 23 Φεβρουαρίου. Ο Γκαουλάιτερ Γκέμπελς —εμφανώς κλονισμένος και ίσως ωθούμενος από τύψεις, δεδομένου ότι ο Βέσελ υπήρξε αρκετά ανυπότακτος εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας του κόμματος— άδραξε την ευκαιρία να αναδείξει τον *Sturmführer 5* (Επικεφαλής Ομάδας Κρούσης 5) σε μάρτυρα του κινήματος, παρά τις αντιρρήσεις της κεντρικής ηγεσίας του κόμματος στο Μόναχο. Μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου, η εφημερίδα «Der Angriff» είχε ήδη κυκλοφορήσει ένα ειδικό τεύχος αφιερωμένο στον Χορστ Βέσελ, ενώ την 1η Μαρτίου τελέστηκε μια μεγαλοπρεπής κηδεία στο κοιμητήριο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στο Βερολίνο. Μεταξύ των ομιλητών ήταν ο Γκέμπελς, ο Ανώτατος Αρχηγός των SA, Franz Pfeffer von Salomon, ο «Standartenführe» Breuer, καθώς και δύο εκπρόσωποι της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης Φοιτητών.

Ο Χίτλερ έστειλε επιδεικτικά τις δικαιολογίες του για την απουσία του —γεγονός που αποτελεί, παρεμπιπτόντως, άλλη μια ένδειξη της κακής σχέσης του με το Gau (περιφερειακή κομματική οργάνωση) του Βερολίνου. Ο αρχηγός του κόμματος προτίμησε να «χαλαρώσει» στο Μπέρχτεσγκαντεν. Κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων μνήμης, κομμουνιστές προκάλεσαν επεισόδια στην περιοχή, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να βεβηλώσουν το νεκροταφείο· κάνοντας νύξη για την Erna Jaenicke άφησαν την επιγραφή: «Στον μαστροπό Χορστ Βέσελ — ένα τελευταίο Heil Hitler!». Ως απάντηση, κατά τα φαινόμενα, στην αδιάφορη στάση του Χίτλερ, ο Γκέμπελς —στις 4 Απριλίου, στο Sportpalast του Βερολίνου— υιοθέτησε επιδεικτικά μια επαναστατική στάση, παραθέτοντας στίχους από το «Horst-Wessel-Lied». Στις 26 Σεπτεμβρίου 1930, οι δολοφόνοι του Χορστ Βέσελ καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές φυλάκισης· η αυστηρότερη ποινή, έξι έτη και ένας μήνας καταναγκαστικών έργων, επιβλήθηκε στον Χέλερ (Höhler). Φυσικά, αυτό ελάχιστα συνέβαλε στο να κατευναστεί η πικρία των SA για την επαίσχυντη συμπεριφορά των κομμουνιστών (οι δράστες βρήκαν το τέλος τους τον Σεπτέμβριο του 1933, όταν τα SA εισέβαλαν στη φυλακή όπου κρατούνταν). Όταν τα SA στην περιοχή ανατολικά του Έλβα, υπό την ηγεσία του Ταγματάρχη Στένες (Stennes), εξεγέρθηκαν στις αρχές Απριλίου του 1931 εναντίον της ηγεσίας που έδρευε στο Μόναχο, οι στασιαστές —επικαλούμενοι τα γεγονότα της 1ης Μαρτίου 1930— αρνήθηκαν να συμπράξουν με τον «Σύνδεσμο Αγώνα κατά του Φασισμού» (Kampfbund gegen den Faschismus), μια οργάνωση ανοιχτή και σε Εθνικοσοσιαλιστές που δεν ανήκαν σε κάποια συγκεκριμένη κομματική δομή. Σημειωτέον ότι ο Γκέμπελς διαδραμάτισε έναν εξαιρετικά αμφιλεγόμενο ρόλο σε αυτή την υπόθεση· είναι πιθανό να συμμετείχε στις προετοιμασίες της εξέγερσης. Τουλάχιστον, οι στασιαστές επιδίωξαν να τον στρατολογήσουν —αντί για τον αντιδημοφιλή Ότο Στράσερ— προκειμένου να ηγηθεί ενός ανεξάρτητου βορειογερμανικού κλάδου του NSDAP.

Ακόμη και μετά από αυτό το περιστατικό —το οποίο παραλίγο να οδηγήσει στη μετακίνησή του στη Βιέννη ως τιμωρητικό μέτρο—, ο Γκέμπελς συνέχισε να καλλιεργεί μια προσωπολατρεία γύρω από τον άνθρωπο με τον οποίο είχε κάποτε έρθει σε αντιπαράθεση. Στις 15 Αυγούστου 1931, για παράδειγμα, προέστη της τελετής καθαγιασμού της σημαίας για το νέο Σύνταγμα των SA (SA-Standarte 5), το οποίο έφερε το όνομα «Χορστ Βέσελ», στο Βερολίνο. Τον Ιούλιο του 1932, ο εκδοτικός οίκος του κόμματος κυκλοφόρησε το βιβλίο «Χορστ Βέσελ – Ζωή και Θάνατος», ενώ ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Χορστ Βέσελ», γραμμένο από τον Hanns Heinz Ewers και εκδοθέν το ίδιο φθινόπωρο, έφτασε σε κυκλοφορία τα 30.000 αντίτυπα μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες. Ο Ότο Στράσερ επιχείρησε επίσης να οικειοποιηθεί τον μάρτυρα για τους δικούς του σκοπούς· μεταξύ άλλων, στις 30 Οκτωβρίου 1932, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Die Schwarze Front» ένα άρθρο αφιερωμένο στον «επαναστάτη εθνικοσοσιαλιστή» Χορστ Βέσελ.






Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Τι είναι ο Αμερικανισμός;

 





του Guillaume Faye


Ο αμερικανισμός είναι η κυρίαρχη μορφή της δυτικής διαδικασίας αποπολιτισμικοποίησης η οποία μεταδίδεται από την κύρια πηγή της: το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο αμερικανισμός αποτελεί την πεμπτουσία της Δύσης όσον αφορά την μαζική κουλτούρας του δυτικού πολιτισμού — λόγω της κεντρικής θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών ως πρότυπο της κοινωνίας της αγοράς, ως κύριος εκφραστής του εξισωτισμού και του βιβλικού πνεύματος και, τέλος, ως εξαγωγέας ηθών που οφείλουν να χαρακτηριστούν ως νεο-πρωτόγονα.

Συνεπώς, ο αμερικανισμός δεν ταυτίζεται επ’ ουδενί με τη νεωτερικότητα υπό την έννοια του φουτουρισμού. Μεταξύ των πολλών συστατικών του στοιχείων, μπορούμε να επισημάνουμε: την αγγλοαμερικανική γλωσσική κυριαρχία· την ομογενοποιητική εξάπλωση καλλιτεχνικών, ενδυματολογικών, μουσικών και γαστρονομικών μορφών —και όχι μόνο— που είναι αμερικανικής προέλευσης και, κυρίως, αμερικανικού «ύφους» (όντας εξίσου «αμερικανόμορφες» όσο και αμιγώς αμερικανικές)· καθώς και την ευθυγράμμιση των εκπαιδευτικών συστημάτων, των τεχνικών του Τύπου, των μεθόδων διοίκησης και επικοινωνίας, αλλά και της συλλογικής φαντασίας και των κοινωνικών μύθων, με αυτών της αμερικανικής κοινωνίας. 

Η προέλαση του αμερικανισμού συντελείται κυρίως μέσω ενός συστήματος που περιλαμβάνει πολιτισμικές τάσεις, την κατανάλωση προϊόντων και την υιοθέτηση εθίμων που συνδέονται με αυτές τις τάσεις (ένα «οικονομικό-πολιτισμικό σύμπλεγμα»). Η κριτική απέναντι στην αμερικανοποίηση των πολιτισμών —μια διαδικασία που συνεπάγεται την απώλεια της οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας των λαών— λειτουργεί ως ιδιαίτερα ισχυρό ιδεολογικό όχημα, αποτελώντας ένα από τα θέματα γύρω από τα οποία η «Νέα Δεξιά» και η «Νέα Αριστερά» μπορούν να βρουν κοινό έδαφος.




Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026

«Η Αμερικανική Ασθένεια» του Alain de Benoist

 




Το κείμενο «Η "Αμερικανική Ασθένεια"» δημοσιεύτηκε στο «Le Figaro Magazine» στις 16 Μαΐου 1981, έξι ημέρες αφότου ο Φρανσουά Μιτεράν κέρδισε τις εκλογές για την προεδρία. Μέχρι τότε, ο Αλέν ντε Μπενουά είχε διατελέσει επί σχεδόν τέσσερα χρόνια μόνιμος σχολιαστής ιδεών στο περιοδικό —αρχικά στο «Le Figaro-Dimanche» και, από τον Οκτώβριο του 1978, στο εβδομαδιαίο έντυπο του Λουί Πωβέλ, το οποίο, στην ακμή του, αριθμούσε δύο με τρία εκατομμύρια αναγνώστες. Το εν λόγω κείμενο τοποθετείται προς το τέλος αυτής της συνεργασίας. Στους μήνες που ακολούθησαν τη νίκη του Μιτεράν, ο Πωβέλ στράφηκε προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό και τον ανοιχτό θαυμασμό για την Αμερική του Ρίγκαν, ενώ ο αντιαμερικανισμός του Ντε Μπενουά έγινε εντονότερος. Η τακτική συνεργασία του Ντε Μπενουά έλαβε τέλος τον Φεβρουάριο του 1982. Εκ των υστέρων, ένα κείμενο που είχε ως αντικείμενο τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακριβώς σε εκείνη τη χρονική συγκυρία, μπορεί να ερμηνευθεί ως ένδειξη της ρήξης που επρόκειτο να ακολουθήσει.

Το άρθρο έχει τη μορφή κριτικής παρουσίασης διαφόρων βιβλίων. Ο Ντε Μπενουά ξεκινά επισημαίνοντας ότι είχε ήδη καταπιαστεί με το θέμα: σε συνεργασία με τον Τζόρτζιο Λόκι, είχε συγγράψει ένα εκτενές δοκίμιο —που δημοσιεύτηκε αρχικά στο τεύχος 27–28 (1975) του περιοδικού «Nouvelle École» με τίτλο «Il était une fois dans l’Amérique» («Μια φορά κι έναν καιρό στην Αμερική») και κυκλοφόρησε αργότερα στην Ιταλία ως «Il male americano»—, το οποίο πραγματευόταν το ζήτημα. Στη συνέχεια, το έργο «Le mal américain» («Η αμερικανική ασθένεια») του Μισέλ Κροζιέ προσφέρει την οπτική ενός απογοητευμένου πρώην «ατλαντιστή» για μια Αμερική που κυριαρχείται από τις αφαιρέσεις του Διαφωτισμού: τον ηθικό μανιχαϊσμό, το «παραλήρημα της διαδικασίας» και μια «δημοκρατία των δικαστών» στη θέση των πολιτικών ηγετών. Το έργο «Le complexe de Narcisse» («Το σύμπλεγμα του Νάρκισσου») του Κρίστοφερ Λας —η γαλλική έκδοση του βιβλίου «The Culture of Narcissism» («Η κουλτούρα του ναρκισσισμού»)— προσθέτει μια διάγνωση του φιλελεύθερου ατομικισμού που έχει φτάσει στα άκρα του, ενώ ο Ζαν-Πωλ Ντολέ προτείνει μια χαϊντεγκεριανή ανάγνωση της Αμερικής ως μιας «κλιματιζόμενης κόλασης». Και οι τρεις συγκλίνουν σε ένα σημείο: οι Ηνωμένες Πολιτείες ζουν σε ένα διαρκές «παρόν», αποκομμένες από την ιστορική συνέχεια, και ως εκ τούτου αντιλαμβάνονται την ιστορία των άλλων λαών απλώς ως υπανάπτυξη. Στις τελευταίες παραγράφους, το κείμενο στρέφει το βλέμμα από την Αμερική στους Γάλλους θαυμαστές της. Ο De Benoist ειρωνεύεται τους Philippe Sollers και Guy Scarpetta, των οποίων το έργο *Éloge du cosmopolitisme* («Εγκώμιο του κοσμοπολιτισμού») εξυμνούσε την «αποφασιστική σύζευξη του μονοθεϊστικού άξονα και του άρριζου κοσμοπολιτισμού». Καταλήγει με το ρητό του Jean Cau, ότι η Ευρώπη θα αποφύγει να γίνει ρωσική αύριο, μόνο αν αρνηθεί να γίνει αμερικανική σήμερα.

Το δοκίμιο αποτελεί μια συνοπτική διατύπωση των δύο συναφών εννοιών που απέδιδε η «Νέα Δεξιά» (Nouvelle Droite) στον όρο «Αμερική». Η μία αφορά μια ιστορική δύναμη, της οποίας τα συμφέροντα —όπως προβλέπει ο De Benoist— είναι αναπόφευκτο να αποκλίνουν «ριζικά» από εκείνα της Ευρώπης. Η άλλη αφορά μια αρχή πολιτισμικού χαρακτήρα: την πιο ολοκληρωμένη μορφή της οικουμενιστικής, εξισωτικής και ατομικιστικής «ιδεολογίας του Εγώ».

Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο «Le Figaro Magazine» στις 16 Μαΐου 1981. Αναδημοσιεύτηκε στο έργο «Au temps des idéologies «à la mode».



«Ως συνεργάτης συγγραφέας, στην Ιταλία, ενός δοκιμίου με τίτλο «Le mal américain» (H Αμερικάνικη Ασθένεια, 1978), δυσκολεύτηκα να παραμείνω αδιάφορος μπροστά στην κυκλοφορία του βιβλίου του Michel Crozier, το οποίο εκδόθηκε στη Γαλλία με τον ίδιο τίτλο. Πολύ περισσότερο που το βιβλίο αυτό εμφανίζεται την ίδια περίοδο με το έργο του Christopher Lasch, «Le complexe de Narcisse» (Το σύμπλεγμα του Νάρκισσου) — ένα από τα πιο αξιοσημείωτα συγγράμματα που έχουν δημοσιευτεί μέχρι σήμερα για το συγκεκριμένο θέμα. Ο Michel Crozier, διευθυντής του Κέντρου Κοινωνιολογίας των Οργανώσεων στο CNRS, υπήρξε αρχικά ένας «φιλοαμερικανός της Αριστεράς». Ήταν το 1947: η Αμερική είχε το πρόσωπο του Humphrey Bogart. Στη συνέχεια, επέστρεψε αρκετές φορές πέρα ​​από τον Ατλαντικό, κυρίως για να διδάξει. Γνώρισε τον Kennedy, τον ασυνείδητο· τον Johnson, τον δημαγωγό· τον Nixon, τον πονηρό· τον Carter, τον απλοϊκό. Καθώς και τον Ronald Reagan. Ενθουσιώδης στην αρχή, χρειάστηκε τριάντα χρόνια για να χάσει τις ψευδαισθήσεις του.

Ο Crozier διαπιστώνει σήμερα ότι το αμερικανικό πανεπιστήμιο και η αμερικανική νεολαία είναι αποθαρρυμένα, τα συνδικάτα αποπροσανατολισμένα, η οικονομία πλέει ακυβέρνητη, η γνώση υποκαθίσταται όλο και περισσότερο από την απλοποιημένη σκέψη, η πληροφορία πνίγεται κάτω από τις «ειδήσεις» και η «σπείρα της παρακμής» επικρατεί έναντι της «καινοτομίας». «Αυτή η παρακμή», παρατηρεί, «δεν είναι τυχαία. Έχει τις ρίζες της στα ίδια τα θεμέλια της Αμερικής». Η «αμερικανική ασθένεια» αποτελεί κληρονομιά του Διαφωτισμού. Πρόκειται για την ψευδαίσθηση της απεριόριστης προόδου και την πίστη στις άπειρες δυνάμεις του ορθού λόγου — του οποίου η εμπορική αποτελεσματικότητα αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα. Με συνέπειες όπως ο ηθικός και πολιτικός Μανιχαϊσμός, η πίστη σε ένα «καθολικό αγαθό» που οφείλει να επεκταθεί σε ολόκληρο τον κόσμο (μέσω της διάδοσης του αμερικανικού τρόπου ζωής) και η αντίληψη ότι το κακό είναι ένα «σφάλμα» το οποίο μπορεί να εξαλειφθεί.

Μια τρομακτική ουτοπία, θεμελιωμένη πάνω σε μια εσφαλμένη ανθρωπολογία (ο άνθρωπος είναι «εκ φύσεως καλός») και σε μια απόλυτη άγνοια της ιστορικής πραγματικότητας. Η ψευδαίσθηση του ορθολογισμού υποβαθμίζει όλες τις μη ποσοτικοποιήσιμες πτυχές της κοινωνικής ζωής. Εδρασμένη σε αφηρημένες αρχές —τη Βίβλο, το Σύνταγμα, την «επιδίωξη της ευτυχίας» (sic)— τις οποίες κανείς δεν τολμά ή δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσει, το σύνολο της αμερικανικής πολιτικής βασίζεται στην ιδέα ότι οι «λαμβάνοντες αποφάσεις», διαθέτοντας υψηλότατη τεχνική κατάρτιση, μπορούν να συνθέσουν αντικειμενικά τα υπάρχοντα δεδομένα και να εξάγουν από αυτά τη «βέλτιστη απόφαση». Αλλά με βάση τι αποφασίζουν; Σε σχέση με ποιο εγχείρημα; Στην Αμερική, δεν μπορεί να επικαλεστεί κανείς κάποιο ανώτερο συμφέρον. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η αμερικανική κοινωνία δεν αλλάζει ποτέ. Ταλαντευόμενη διαρκώς ανάμεσα στον αφελή αισιόδοξο ενθουσιασμό και την ηθική ενοχή, τον αγγελισμό και τον κυνισμό, τον μανιχαϊσμό και την απόλυτη άρνηση του εξωτερικού κόσμου, επιδιώκει πάντοτε το ίδιο όνειρο: μια παγκόσμια δημοκρατία, όπου όλα τα προβλήματα θα επιλύονται μέσω των θεσμικών διαδικασιών, του «αόρατου χεριού» και της αρχής του laissez-faire — μια κοινωνία που διέπεται από τον νομικισμό και την ειρηνιστική αντίληψη, και για την οποία, τελικά, το ιδεώδες της Disneyland παραμένει η πιο σταθερή αξία.

Ένα τέτοιο σύστημα καταλήγει σε αυτό που ο Crozier δεν διστάζει να αποκαλέσει «τρέλα του δικαίου» και «παραλήρημα της διαδικασίας» — τα μόνα μέσα για την επιβολή μιας στοιχειώδους τάξης σε έναν κόσμο που βρίσκεται υπό την κυριαρχία ενός «εξισωτικού παραληρήματος». Ο συγγραφέας του έργου «La société bloquée» (Η μπλοκαρισμένη κοινωνία) καταγγέλλει, επιπλέον, αυτή τη «Δημοκρατία των δικαστών», στην οποία οι συγκεκριμένες ελευθερίες στραγγαλίζονται σταδιακά από έναν σχολαστικό και αφηρημένο νομικισμό. Η τρέχουσα αμερικανική κρίση, υπογραμμίζει περαιτέρω ο Michel Crozier, σηματοδοτεί επίσης την επιστροφή του τραγικού στοιχείου: την αιφνίδια συνειδητοποίηση ότι ο «πλήρης» κόσμος είναι ταυτόχρονα ένας κόσμος πλουραλιστικός, όπου ο άνθρωπος πολύ συχνά καταλήγει να πράττει κάτι διαφορετικό από αυτό που σκόπευε, και όπου η πολιτική —μη μπορώντας να αναζητήσει στήριγμα στην ηθική— καθορίζεται από «ανορθολογικά» συλλογικά εγχειρήματα.

Ξεκινώντας από λιγότερο προσωπικές παρατηρήσεις, ο Christopher Lasch επιβεβαιώνει αυτή τη διάγνωση. Ωστόσο, για να κατονομάσει την πάθηση, χρησιμοποιεί έναν άλλον όρο: πρόκειται για το «Σύμπλεγμα του Νάρκισσου». Αυτός ο ναρκισσισμός εγγράφεται στη λογική του φιλελεύθερου ατομικισμού, ο οποίος έχει οδηγηθεί στα άκρα του. Τούτο μαρτυρούν, μεταξύ άλλων: η απώλεια της συλλογικής συνείδησης, το μίσος για το Κράτος, η φυγή από τα συναισθήματα, η αποσιώπηση του θανάτου και ο φόβος για το μέλλον, η λογοτεχνική μόδα του αυτοβιογραφικού είδους, η διαμόρφωση μιας καθαρά τεχνητής ή εμπορικής «κοινωνικότητας», η άνοδος ενός ανεύθυνου εγωκεντρισμού, η «υπερβολική απουσία» της οικογένειας, καθώς και η λατρεία ενός «αυθορμητισμού» που καταλήγει σε έναν στείρο κομφορμισμό.

Σε μια κοινωνία που διολισθαίνει διαρκώς προς «το ασήμαντο, το φαινόμενο, το άμεσο θεαματικό» (Crozier), ο νέος Νάρκισσος δεν είναι, ο ίδιος, τίποτε περισσότερο από μια εικόνα που προβάλλεται από το σύστημα των σημείων τα οποία τον περιβάλλουν και ανταλλάσσονται μεταξύ τους. «Δεδομένης της πενίας της εσωτερικής του ζωής», γράφει ο Lasch, «ο Νάρκισσος στρέφεται προς τους άλλους προκειμένου να αποκτήσει την αίσθηση ότι υπάρχει». Έχει ανάγκη να αγαπηθεί και να του το εκφράσουν. Είναι υπερευαίσθητος στην κρίση των άλλων, στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, στις μεταβολές της κοινής γνώμης — στην «εικόνα» του. Δεν διαθέτει πλέον ούτε τη δύναμη ούτε τη θέληση να υπάρξει αυτόνομα, να έχει εσωτερική ζωή, να επιβληθεί ως ο πρωταγωνιστής ενός έργου που θα είχε γράψει ο ίδιος. Ποτέ άλλοτε η αλλοτρίωση —αν η λέξη αυτή έχει κάποιο νόημα— δεν υπήρξε τόσο έντονη.

Στη ρίζα της «αμερικανικής ασθένειας» —όπως και του «Συμπλέγματος του Νάρκισσου»— εντοπίζεται αυτό που ο Κρίστοφερ Λας αποκαλεί παρακμή της ιστορικής αίσθησης: τη «διάβρωση της αίσθησης ότι ζούμε εντός μιας ιστορικής συνέχειας». Γεννημένη μέσα από μια ρήξη με την Ευρώπη και το παρελθόν της —ρήξη που συμβολιζόταν από την «ορμή προς τη Δύση»—, η Αμερική προσβλέπει στο τέλος της ιστορίας. Ζει σε ένα διαρκές παρόν, σε μια «επικαιρότητα» ολοένα και πιο ασυνάρτητη και ασαφή. Αυτός ο «παροντισμός» συνεπάγεται, με τη σειρά του, την πρωτοκαθεδρία του βραχυπρόθεσμου, γεγονός που ευνοεί τον κατακερματισμό της κοινωνίας (εφόσον δεν υφίσταται μακροπρόθεσμο συλλογικό σχέδιο, ο καθένας έχει συμφέρον να προωθεί στο έπακρο τις άμεσες απαιτήσεις του)· ευνοεί επίσης την εξειδίκευση, καθώς και την αντίστροφη επιλογή των «διαρκώς ανήσυχων» —εκείνων που είναι χωρίς ρίζες από κλίση—, εις βάρος των δημιουργών και των στοχαστών με μεγαλύτερο βάθος.

Το δοκίμιο του Jean-Paul Dollé, «Danser maintenant» (Χόρεψε Τώρα) —ένα έργο διαποτισμένο από την αρχή ως το τέλος από τη σκέψη του Nietzsche και του Heidegger— αποτελεί μια μάλλον ετερόκλητη συλλογή, ένα είδος προσωπικού απολογισμού, όπου συναντάμε μια ανάλυση της αμερικανικής νοοτροπίας η οποία, σε πολλά σημεία, συγκλίνει με τις αναλύσεις των Michel Crozier και Christopher Lasch. Ο Dollé παρατηρεί, επίσης, ότι «η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ αποτελούν, μέσα από μια φαινομενική αντίθεση, τις δύο όψεις —την εμπρόσθια και την οπίσθια— του ονείρου (που μετατράπηκε σε εφιάλτη) περί της ορθολογικότητας του Διαφωτισμού». Διαπιστώνει και εκείνος ότι η «χώρα της ελευθερίας» είναι, στην πραγματικότητα, ένα είδος «κλιματιζόμενης κόλασης», όπου ο χρόνος έχει καταργηθεί και η οποία εδράζεται στο αιώνιο παρόν της αβέβαιης ταυτότητάς της. Εξ ου και εκείνη η «ρήξη» που οι Αμερικανοί αισθάνονται τόσο συχνά ανάμεσα στον κόσμο στον οποίο ζουν και στα άλλα έθνη: για εκείνους, ο πολιτισμός και ο τρόπος ζωής των άλλων λαών εκλαμβάνονται πάντοτε ως «ξεπερασμένα», «φολκλορικά» ή ακατάληπτα, καθώς κρίνονται υπό το πρίσμα του διαρκούς παρόντος και μιας απόλυτης τεχνικής ορθολογικότητας. «Αυτό που οι άλλοι λαοί βιώνουν ως ιστορία —δηλαδή ως πεπρωμένο—», γράφει πολύ εύστοχα ο Dollé, «οι Αμερικανοί το αντιλαμβάνονται ως υποανάπτυξη».

Σε αντίθεση με όσα έχουν γραφτεί κατά καιρούς, η άφιξη του Ρόναλντ Ρέιγκαν στον Λευκό Οίκο δεν αφαίρεσε τίποτα από την αξία αυτών των παρατηρήσεων — το αντίθετο μάλιστα, καθώς η εκλογή του Ρέιγκαν σφράγισε, κατά μία έννοια, την επιστροφή της Αμερικής στον εαυτό της. Όμως, παραδόξως —ή, ίσως, σημαδιακά—, τη στιγμή ακριβώς που στην Ευρώπη η κοινή γνώμη αρχίζει να αποβάλλει τις ψευδαισθήσεις της για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα τμήμα της διανοούμενης Αριστεράς —το οποίο, είναι αλήθεια, έχει γαλουχηθεί από παιδική ηλικία στη «δυτική αμερικανόσφαιρα»— ανακαλύπτει ότι τρέφει βαθιές συγγένειες με τη χώρα αυτή.

Το 1977, ένα τεύχος της επιθεώρησης «Tel Quel» έδωσε το σύνθημα της εκκίνησης. Ο διευθυντής της, Philippe Sollers —πρώην συνοδοιπόρος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ο οποίος επί Ιωάννη Παύλου Β΄ πέρασε από τον μαοϊσμό στον πολωνικό καθολικισμό— μας δηλώνει τώρα ότι αισθάνεται Αγγλοσάξονας, μονοθεϊστής και λακανικός. Μάλιστα, διευκρινίζει πως θα ήθελε «να έχει ένα αγγλικό διαβατήριο» («Le Matin», 15 Ιανουαρίου 1981). Σίγουρα δεν είμαι εγώ εκείνος που θα του το αρνηθεί! Ο Guy Scarpetta, αναπτύσσοντας ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο «Art Press International» (Μάρτιος 1979), δημοσιεύει με τη σειρά του έναν «Έπαινο του κοσμοπολιτισμού» («Éloge du cosmopolitisme») —φτιαγμένο από ψίχουλα που έπεσαν από το τραπέζι του B. H. Lévy—, στον οποίο η Αμερική παρουσιάζεται, επίσης, ως το αιώνιο καταφύγιο για όλους εκείνους που σκοπεύουν να ξεφύγουν —η φράση επαναλαμβάνεται ακούραστα— από τον «ιδεολογικό μηχανισμό της ύπαρξης που διαθέτει ρίζες». Στην αμερικανική κοινωνία, η οποία ανέχεται τα πάντα αλλά δεν σέβεται τίποτα, ο Guy Scarpetta νιώθει σαν το ψάρι στο νερό. Ενθουσιασμένος από το «μικρό μήκος κύματος» της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών, μας περιγράφει τη «μέθη» που τον καταλαμβάνει όταν φτάνει στη Νέα Υόρκη, την «ευτυχία της εξορίας» του, τη χαρά του να παρατηρεί ότι, όσον αφορά την εξάλειψη των ριζοβόλων πολιτισμών, οι πολυεθνικές της Wall Street πετυχαίνουν εκεί όπου ο Μαρξ απέτυχε. Και συνεχίζει κηρύττοντας την «αποφασιστική σύζευξη του μονοθεϊστικού άξονα και του κοσμοπολίτικου ξεριζωμού» (μια ενδιαφέρουσα σύζευξη, πράγματι). Και τάσσεται υπέρ του αποικισμού των συνειδήσεων από την αιώνια Αμερική. (Άλλωστε, όπως λέει, «η ίδια η έννοια μιας ριζωμένης λαϊκής κουλτούρας είναι κάτι που πρέπει να πιάνεις μόνο με τσιμπίδα».) Αυτό, όπως φαίνεται, είναι το μυστικό της «νεωτερικότητας».

Νεωτερικότητα; «Η πρωτοπορία που σήμερα αξιώνει να είναι τέτοια, θα αποτελεί την οπισθοφυλακή του αύριο», απάντησε πρόσφατα η Marguerite Yourcenar. Στην πραγματικότητα, όπως έχει γράψει ο Jean Baudrillard, σήμερα τίποτα δεν είναι πλέον νεωτερικό. Όλα είναι απλώς «τρέχοντα» (actual). Και ακριβώς εδώ έγκειται το δράμα. Το να αποσυνδέσεις το παρόν από το παρελθόν σημαίνει να αποκληρώσεις το μέλλον: θα μπορούσε άραγε μια καινοτομία χωρίς ρίζες να είναι όντως καινούργια; Όσο για τη νεωτερικότητα που οραματίζεται ο Scarpetta, αυτή παραπέμπει μάλλον στον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο» του Χάξλεϋ και στο «1984» του Όργουελ.

Ο κοσμοπολιτισμός μπορεί να αποτελεί μια νοητική στάση, όχι μια απτή πραγματικότητα. Το να αλλάξει κανείς χώρα σημαίνει, εντούτοις, ότι εξακολουθεί να βρίσκεται σε κάποια χώρα. Το να αλλάξει κανείς υπηκοότητα —ακόμη και να αλλάζει κάθε χρόνο— σημαίνει, εντούτοις, ότι απλώς μεταβαίνει από τη μία υπηκοότητα στην άλλη. Μπορεί, λοιπόν, να αναρωτηθεί κανείς αν ένα έργο όπως αυτό του Scarpetta —το οποίο, αν και συμβάλλει αναμφισβήτητα στη διασάφηση της συζήτησης, αποσκοπεί ίσως κυρίως στο να μας κάνει να αποδεχτούμε μια περαιτέρω υποτέλεια— εμφανίζεται σε μια συγκυρία κατά την οποία γίνεται όλο και πιο σαφές, μέρα με τη μέρα, ότι τα ευρωπαϊκά και τα αμερικανικά συμφέροντα είναι, μακροπρόθεσμα, καταδικασμένα να αποκλίνουν ριζικά. Όπως είπε ο Jean Cau: «Στο πλαίσιο της αποικιοκρατίας, ο μόνος τρόπος για να μην είμαστε Ρώσοι αύριο είναι να μην είμαστε Αμερικανοί σήμερα» (Pourquoi la France, Table ronde, 1975)».




Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026

Der Dritte Weg: Ρωσία και ΗΠΑ εναντίον της Ευρώπης

 





Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε τον τερματισμό των ουκρανικών επιθέσεων σε ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις. Ο ηλικιωμένος αρχηγός του κράτους των ΗΠΑ δήλωσε ότι η Ουκρανία ήταν υπεύθυνη για την αύξηση των τιμών του ντίζελ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρότεινε η χώρα να βρει νέο πρόεδρο και να κάνει ειρήνη με τη Ρωσία. Αυτό έρχεται λίγο μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ που περιλαμβάνει παραδόσεις ρωσικού ντίζελ. Η αμερικανική πολιτική καταδεικνύει γιατί η αφήγηση ότι το ΝΑΤΟ λειτουργεί ως ασπίδας της Ευρώπης δεν είναι πολύ αξιόπιστη. Αυτό που χρειάζεται είναι μια νέα και ισχυρή Ευρωπαϊκή Ένωση που θα απελευθερωθεί από τις ιμπεριαλιστικές ηγεμονικές δυνάμεις στην Ανατολή και τη Δύση. Το κόμμα μας «Der Dritte Weg» υποστηρίζει την εγκαθίδρυση μιας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας ως αντιμοντέλο στην αμερικανική και ρωσική εξωτερική κυριαρχία στην Ευρώπη.


Ο πιο χρήσιμος βοηθός του Βλαντιμίρ Πούτιν βρίσκεται στον Λευκό Οίκο

Για σχεδόν πέντε χρόνια, η Ουκρανία υπερασπίζεται την ίδια της την ύπαρξη ως κυρίαρχο έθνος-κράτος και, ως ανατολικό προπύργιο, ταυτόχρονα προστατεύει την Ευρώπη από την επίθεση της στέπας. Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός απέχει πολύ από τους προηγούμενους στόχους του να διαμελίσει την Ουκρανία και να καταστρέψει την εθνική της ταυτότητα. Παρ' όλα αυτά, μέρα με τη μέρα, η Ρωσία φέρνει θάνατο και καταστροφή στη γη των τεράστιων χωραφιών με καλαμπόκι που περιβάλεται από τον γαλάζιο ουρανό. Η Ρωσία εργάζεται σκόπιμα για να καταστρέψει την ενεργειακή υποδομή της Ουκρανίας. Με δολιότητα και καθαρή κακία, οι Ρώσοι πιλότοι μη επανδρωμένων αεροσκαφών κυνηγούν Ουκρανούς πολίτες. Αλλά οι αντεπιθέσεις της Ουκρανίας γίνονται ολοένα και πιο αποτελεσματικές. Χτυπούν τη ραχοκοκαλιά της ρωσικής οικονομίας: την παραγωγή φυσικού αερίου και πετρελαίου. Αυτές οι ουκρανικές επιθέσεις είναι που τελικά στριμώχνουν τη Ρωσία, επειδή επιδεινώνουν συνεχώς την οικονομική κατάσταση στη «φυλακή των εθνών» του Πούτιν και εξαντλούν το πολεμικό της ταμείο. Η Ρωσική Ομοσπονδία θα μπορούσε μια μέρα να βυθιστεί στο ίδιο καθεστώς με αυτό των χωρών του Τρίτου Κόσμου που τόσο έντονα ανακήρυξε ότι είναι.

Σήμερα, σχεδόν κανείς δεν γελάει με τις υποτιθέμενα «αναποτελεσματικές» κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ο σοβαρός αντίκτυπός τους στην ρωσική πολεμική οικονομία είναι πολύ προφανής. Ωστόσο, αυτό το κρίσιμο εργαλείο τορπιλίζεται τώρα από κανέναν άλλον παρά από τις ΗΠΑ - μια χώρα που θα έπρεπε να έχει συμφέρον από την παρακμή της Ρωσίας. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ συναντήθηκε ξανά με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και έκλεισε μια βρώμικη συμφωνία με τον «τσάρο του αίματος». Η Ρωσία πρόκειται να παραδώσει τρία εκατομμύρια τόνους ντίζελ στις ΗΠΑ σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μια άμεση παράδοση 300.000 τόνων ντίζελ πρόκειται να διατεθεί στις ΗΠΑ και στην παγκόσμια αγορά. Σε αντάλλαγμα, πετροδολάρια θα εισρεύσουν στη Ρωσία, και αυτό φυσικά σημαίνει αναστολή των υφιστάμενων κυρώσεων.

Το παρασκήνιο αυτής της συμφωνίας είναι εύκολο να το διακρίνει κανείς: Οι κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ πλησιάζουν. Θα είναι επίσης ένα δημοψήφισμα για τις πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ. Και τα ποσοστά αποδοχής του βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Η αμερικανική οικονομία βρίσκεται σε κρίση και οι υψηλές τιμές του ντίζελ οδηγούν τους Αμερικανούς καταναλωτές σε απόσπαση της προσοχής. Ένας από τους κύριους λόγους για τις επίμονα υψηλές τιμές του ντίζελ, ωστόσο, είναι ο συνεχιζόμενος ιμπεριαλιστικός πόλεμος που διεξάγουν οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράν για λογαριασμό του Ισραήλ. Ακριβώς στην αρχή αυτού του πολέμου, οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύτηκαν κατά πάνω από 25%. Επειδή ο Τραμπ αρνείται να παραδεχτεί ότι οι υπερβολικές τιμές του ντίζελ στη χώρα του είναι άμεση συνέπεια της πολεμικής του πολιτικής, προσπαθεί, με άθλιο τρόπο, να μεταθέσει την ευθύνη στην Ουκρανία. Με αυτόν τον τρόπο, ο Τραμπ γίνεται πιστός υποστηρικτής του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Αλλά είναι προβλέψιμο ότι οι υπολογισμοί του Τραμπ δεν θα πετύχουν. 300.000 τόνοι ντίζελ ακούγονται πολλοί με την πρώτη ματιά. Ωστόσο, σύμφωνα με την Υπηρεσία Πληροφοριών Ενέργειας των ΗΠΑ (EIA), η κατανάλωση ντίζελ και άλλων καυσίμων απόσταξης στις ΗΠΑ ανέρχεται σήμερα κατά μέσο όρο σε περίπου 3,77 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Αυτό ισοδυναμεί με περίπου 500.000 τόνους. Μια ποσότητα 300.000 τόνων θα κάλυπτε επομένως την κατανάλωση στις ΗΠΑ μόνο για λίγο περισσότερο από 14 ώρες. Οι ρωσικές αποστολές ντίζελ είναι επομένως απλώς μια σταγόνα στον ωκεανό και δεν μπορούν να λύσουν την κατάσταση στην αγορά των ΗΠΑ, πόσο μάλλον στην παγκόσμια αγορά.

Αντί να παραδεχτεί ότι η επίθεση στο Ιράν ήταν λάθος, ο Τραμπ επιτέθηκε στην Ουκρανία. Δήλωσε ότι ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι ήθελε να «προκαλέσει προβλήματα στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας με το ντίζελ, επειδή η Ρωσία προμηθεύει ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου ντίζελ». Η Ουκρανία πρέπει να σταματήσει τις επιθέσεις της σε ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και να κάνει ειρήνη με τη Ρωσία . Η αιτία του συνεχιζόμενου πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, υποστήριξε, ήταν ο Ουκρανός πρόεδρος. Η χώρα πρέπει επομένως να εκλέξει έναν νέο ηγέτη. Τότε θα υπάρξει ειρήνη, επειδή ο Πούτιν υποτίθεται ότι «θέλει επειγόντως μια συμφωνία».


Μαθήματα από τις πολιτικές του Τραμπ

Σίγουρα μπορεί κανείς να επικρίνει τον Ουκρανό Πρόεδρο Ζελένσκι για πολλά πράγματα. Η υποστήριξή του στον ουκρανικό λαό είναι πράγματι πολύ χαμηλή. Αλλά σίγουρα δεν είναι αλήθεια ότι ο Ζελένσκι είναι η αιτία του πολέμου. Ήταν πάντα απλό, και παραμένει έτσι μέχρι σήμερα: Η Ρωσία ξεκίνησε τον πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας για ιμπεριαλιστικούς λόγους, επικαλούμενη τα σύνορα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσία θα τον συνεχίσει όσο έχει τη δύναμη να το κάνει και δεν σταματήσει. Και η Ρωσία δεν θα σταματήσει μόνο στην Ουκρανία, σε περίπτωση που νικήσει, αλλά μοιραία θα συνεχίσει την μετατόπιση των συνόρων της προς τα δυτικά. Η «ειρήνη με τη Ρωσία», όπως ελπίζουν ο Τραμπ, οι Ρωσοφοβικοί και οι αφελείς ειρηνιστές, θα είναι μόνο μια προσωρινή ειρήνη. Δεν θα περάσει πολύς καιρός πριν τα ρωσικά στρατεύματα επιτεθούν ξανά με αδύναμα προσχήματα.

Οι απολογητές του Πούτιν αρέσκονται να εξηγούν τις στρατιωτικές ενέργειες της Ρωσίας ως αντίδραση στην επιθετικότητα του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, οι πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ καταδεικνύουν πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτές τις σκοτεινές θεωρίες συνωμοσίας. Στο παρελθόν, το ΝΑΤΟ έπαιζε πάντα ρόλο όσον αφορά την διεκδίκηση των αμερικανικών συμφερόντων κάπου στον κόσμο. Το ΝΑΤΟ απορρίπτεται πάντα από τους εθνικιστές επειδή το βλέπουν ως εργαλείο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Οι ΗΠΑ διοικούν και οι υποτελείς τους ακολουθούν. Αν η Ρωσία απειλούνταν πραγματικά από το ΝΑΤΟ, τότε ο Τραμπ δεν θα έπρεπε να κάνει δουλειές με τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, όμως, η Ρωσία πολεμά την Ευρώπη και οι ΗΠΑ παίζουν ένα ύπουλο διπλό παιχνίδι. Θέλουν φθηνές νίκες, αλλά καθόλου απώλειες ή κόστος.

Αυτό δείχνει, ωστόσο, ότι οι ελπίδες που εναποθέτουν οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές στην υποτιθέμενη αμυντική συμμαχία είναι επίσης απατηλές. Από αμερικανική οπτική γωνία, το ΝΑΤΟ λειτούργησε. Όταν η Ουάσιγκτον έδωσε την εντολή, ακολούθησαν βοηθητικές δυνάμεις από όλο τον κόσμο. Αλλά αν η Ευρώπη χρειάζεται πραγματικά βοήθεια εναντίον ενός εξωτερικού επιτιθέμενου, τότε θα ξεπουληθεί και θα προδοθεί από τις ΗΠΑ για μερικούς τόνους πετρελαίου. Το ΝΑΤΟ δεν είναι επομένως ούτε η μητέρα όλων των πολέμων, ούτε η προστατευτική συμμαχία για την ήπειρό μας που μας εγγυάται την επιθυμητή ασφάλεια.

Η Ευρώπη χρειάζεται να δημιουργήσει μια γνήσια αμυντική συμμαχία για τον εαυτό της. Η Γερμανία θα πρέπει να αποσυρθεί από το ΝΑΤΟ, επειδή δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από αυτή την ψεύτικη συμμαχία. Πρέπει να ενωθούμε με τα έθνη της ηπείρου μας που μοιράζονται τα συμφέροντά μας στην Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία που οραματιζόμαστε. Η Ευρώπη χρειάζεται επαναστατική αλλαγή, ώστε οι λαοί της να μπορούν για άλλη μια φορά να καθορίσουν τα δικά τους συμφέροντα. Για αυτό είναι που αγωνίζονται τα εθνικά επαναστατικά κινήματα στις χώρες μας. Υπερασπιστείτε μια νέα Ευρώπη και γίνετε ενεργοί στο κομματικό μας κίνημα «Der Dritte Weg».




Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026

Οι ταραχές της 17ης Οκτωβρίου 2026: ανάλυση και καθοδήγηση για πατριώτες και εθνικιστές επαναστάτες

 




Δελτίο τύπου από τους συντάκτες του Rebellion - sre 
σχετικά με τις ταραχές της 17ης Οκτωβρίου. 


Οι ταραχές της 17ης Οκτωβρίου 2026 απαιτούν μια σαφή ανάλυση προκειμένου να δοθεί αποτελεσματική κατεύθυνση στον αγώνα μας ως πατριώτες και εθνικιστές επαναστάτες.


Πρώτον, ένα πλαίσιο

Μακριά από τη φαντασίωση της «σύγκλισης των διατομεακών αγώνων», παρατηρούμε τρεις δυναμικές που έχουν ενωθεί με έναν οπορτουνιστικό τρόπο.

Η πρώτη περίπτωση αφορά ένα κοινωνικό κίνημα που απαρτίζεται από τις βασικές κοινωνικές βάσεις της Αριστεράς —μαθητές και φοιτητές, υπό την καθοδήγηση των θεσμών που εκπαιδεύουν τη μελλοντική ηγεσία της Αριστεράς, καθώς και εκπροσώπους του δημόσιου τομέα και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας—, οι οποίοι έχουν βγει στους δρόμους για να διαδηλώσουν και να προβάλουν παραδοσιακά μεταρρυθμιστικά αιτήματα, όλα αυτά υπό την αιγίδα της «La France Insoumise» (Ανυπότακτη Γαλλία), η οποία επιδιώκει να προωθήσει τις δικές της θέσεις ενόψει των προεδρικών εκλογών.

Η δεύτερη ομάδα αποτελείται από ακτιβιστικές μειονότητες που προέρχονται από τα περιθώρια της άκρας αριστεράς —την «υπεραριστερά»— καθώς και από το τελευταίο τμήμα του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων» (Gilets jaunes), στην πιο πρόσφατη εκδοχή του· οι ομάδες αυτές επιδιώκουν να διαδραματίσουν εξεγερσιακό ρόλο μέσω της χρήσης βίας.

Η τρίτη ομάδα αποτελείται από μια μεγάλη μάζα καιροσκόπων, οι οποίοι προέρχονται από το «λούμπεν προλεταριάτο» των εργατικών κατοικιών και έχουν ως στόχο να προκαλέσουν αναταραχή, προκειμένου να διευκολύνουν τη λεηλασία καταναλωτικών αγαθών, με τα οποία στη συνέχεια μπορούν να τροφοδοτήσουν το παράνομο εμπόριό τους.

Αν και οι αρχές επιβολής του νόμου ενδέχεται πράγματι να βρέθηκαν αντιμέτωπες με μια κατάσταση που τις ξεπερνούσε, λόγω αυτού του πλήθους ανθρώπων —οι οποίοι μετακινούνταν και αναμειγνύονταν καθώς το πλήθος προχωρούσε—, είναι σαφές ότι κάθε ομάδα επιδίωκε τους δικούς της στόχους, χωρίς κάποια συνολική στρατηγική. Κυρίως, όμως, η πλειονότητα του «απλού» γαλλικού λαού —εκείνοι που βιοπορίζονται από την εργασία τους και κατοικούν εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, και οι οποίοι πλήττονται πραγματικά από την άνοδο του κόστους ζωής και τη διάλυση του έθνους μας από τη διακυβέρνηση Μακρόν— δεν συμμετέχουν σε αυτές τις ταραχές.

Από αυτό μπορούμε να αντλήσουμε δύο διδάγματα.

Μια εξέγερση δεν είναι επανάσταση!

Η αταξία αποτελεί μέσο για το «κεντρώο μπλοκ» ώστε να παραμείνει στην εξουσία, εκμεταλλευόμενο τους φόβους της εκλογικής του βάσης —των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων, της γενιάς των baby boom και των «κερδισμένων της τεχνολογίας». Το μακρονικό στρατόπεδο είναι ανίκανο να «αποκαταστήσει την τάξη», δεδομένου ότι αποτελεί το ίδιο την πηγή της αταξίας, την οποία προκάλεσε εφαρμόζοντας την ατζέντα του κατά την τελευταία δεκαετία. Ωστόσο, γνωρίζει ότι η ρητορική του περί «σκληρής στάσης» —αν και χάνει ολοένα περισσότερο την αποτελεσματικότητά της— εξακολουθεί να καταφέρνει να εξαπατά τους αφελείς που το στηρίζουν, προκειμένου να διαφυλάξουν τα δικά τους προνόμια.

Ο Μακρόν γνωρίζει επίσης ότι δεν υπάρχει τίποτα ουσιαστικό απέναντί ​​του που να λειτουργεί ως πραγματική εναλλακτική λύση. Οι εκλογικές φιλοδοξίες που κινούν τόσο τον RN όσο και την LFI —οι οποίες αποτελούν και το μοναδικό τους κίνητρο— τους εμποδίζουν να συσπειρώσουν μια πλειοψηφία με το μέρος τους.

Η «Ανυπότακτη Γαλλία» (La France Insoumise) βρίσκεται αντιμέτωπη με τις ίδιες της τις αντιφάσεις. Συγκεντρώνοντας τόσο τις ψήφους της ψευδο-αστικής αριστερής ελίτ όσο και εκείνες ενός τμήματος της «Νέας Γαλλίας» που προέρχεται από την αστική περιφέρεια, το κίνημα διαπιστώνει ότι αυτή η συμμαχία εδράζεται αποκλειστικά σε μια κοινή σχέση με το μητροπολιτικό περιβάλλον. Ωστόσο, τα κοινωνικά φράγματα μεταξύ αυτών των ομάδων καθιστούν αδύνατη τη διαμόρφωση ενός κοινού λόγου. Αν και η εργαλειοποίηση της παλαιστινιακής υπόθεσης λειτουργεί ως σημείο συσπείρωσης, τα βαθύτερα κίνητρα για τη στήριξη αυτής της υπόθεσης διαφέρουν ριζικά από τη μία ομάδα στην άλλη.

Αυτές οι αντιφάσεις έρχονται πλέον στο φως όσον αφορά τον τρόπο διαχείρισης της βίας. Αν και δεν ηγήθηκε του κινήματος, η LFI επεδίωξε αρχικά να διοχετεύσει τα αιτήματα της νεολαίας των αστικών περιοχών, προκειμένου να ενισχύσει τη δική της εκλογική δυναμική. Ωστόσο, ξεπεράστηκε γρήγορα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της Αριστεράς, καθώς και από την εγκληματική δραστηριότητα που δηλητηριάζει τη ζωή σε αυτές τις συνοικίες —ιδίως όσον αφορά τον έλεγχο παράνομων δραστηριοτήτων, οι οποίες τροφοδοτούν μια ολόκληρη παραοικονομία που διέπεται από μια υπερ-καπιταλιστική λογική.

Εκτός των προπυργίων της —πανεπιστήμια, αστικές γειτονιές που έχουν υποστεί εξευγενισμό (gentrification) και δίκτυα βάσης— η LFI αγωνίζεται να συμβαδίσει με το φαινόμενο των ταραχών, φοβούμενη μήπως μείνει πίσω. Με αυτή τη στάση, κινδυνεύει να βρεθεί σε δυσχερή θέση στον επικοινωνιακό χώρο, στην περίπτωση που έστω και το παραμικρό λάθος κλιμακωθεί σε μια ολοκληρωτική τραγωδία.


Ακρα αριστερά: τακτική αποτελεσματικότητα, στρατηγικό αδιέξοδο

Η «άκρα αριστερά» —ένας ανόητος όρος που χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης και ο οποίος απηχεί την ορολογία των υπηρεσιών ασφαλείας— έχει βρει αναμφίβολα ένα ιδανικό περιβάλλον για τη δράση της, χάρη στις μεθόδους δράσης και συντονισμού που υιοθετεί.

Σαν ψάρι στο νερό, εκμεταλλεύεται την κατάσταση για να βάλει στο στόχαστρο τα σύμβολα του Κράτους και του κεφαλαίου. Αν και αυτή η στρατηγική μπορεί να είναι τακτικά εντυπωσιακή, δεν πρέπει να λησμονείται το γεγονός ότι, σε στρατηγικό επίπεδο, παραμένει αποκομμένη από τις μάζες που κινούνται στον απόηχό της.

Οι λεηλατητές που συγκεντρώνονται πίσω της —επωφελούμενοι από την αποτελεσματικότητά της— δεν καθοδηγούνται από κάποια πολιτική λογική, αλλά μάλλον από μια λογική κατανάλωσης χωρίς την ανάγκη πληρωμής στο ταμείο. Μια κοινή αντίθεση προς τις δυνάμεις επιβολής του νόμου δεν αρκεί για να συγκροτήσει μια κοινή ατζέντα.


Ο Εθνικός Συναγερμός (RN) και η ένωση της δεξιάς: το μηδενικό σημείο πολιτικής δράσης

Η ρητορική και οι θέσεις του Εθνικού Συναγερμού (RN) είναι απολύτως αντιφατικές. Είναι, επομένως, δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι δημοσκοπήσεις —οι οποίες δείχνουν πως το κόμμα θα μπορούσε να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές— αρκούν για να το καταστήσουν μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση.

Οι υποστηρικτές μιας «ένωσης της Δεξιάς» βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη μοίρα, με τα αιτήματά τους για επιστροφή στην τάξη, τα οποία τροφοδοτούνται από τους σχολιαστές του τηλεοπτικού σταθμού CNews. Πρόκειται για το απόλυτο ναδίρ της πολιτικής δράσης —αν βέβαια αντιληφθεί κανείς την πολιτική δράση ως τη διαμόρφωση ενός αυθεντικού οράματος για το κοινωνικό σύνολο.


Η Λαϊκή Γαλλία δεν έχει πει ακόμα την τελευταία της λέξη!

Κι όμως, δεν υπάρχει λόγος για απόγνωση, καθώς η επιθυμία του γαλλικού λαού να πάρει στα χέρια του τη μοίρα του δεν αποτελεί μύθο. Στη Γαλλία των λαϊκών τάξεων —στη Γαλλία που παράγει και σε εκείνη που βρίσκεται πέρα ​​από τα μεγάλα αστικά κέντρα— η οργή διογκώνεται. Προς το παρόν δεν έχει βρει διέξοδο, παραμένει όμως απολύτως υπαρκτή.

Αυτό το κομμάτι της Γαλλίας δεν επέλεξε να συμμετάσχει στη σημερινή αναταραχή, γνωρίζει ωστόσο ότι θα αναγκαστεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Έχει πολλά να χάσει, ακριβώς επειδή του έχουν απομείνει ελάχιστα. Αυτό είναι, στην πραγματικότητα, το στοιχείο που θα μπορούσε να καταστήσει μια ενδεχόμενη εξέγερση τόσο ραγδαία όσο και βίαιη.

Δεν θα ασχοληθεί με τη διδακτική ρητορική της αστικής Αριστεράς, ούτε με τις καλοπροαίρετες συμβουλές δεξιών σε τηλεοπτικές εκπομπές. Θα ριχτεί κατευθείαν στη μάχη, ακριβώς όπως ξέρει να κάνει εδώ και χιλιετίες.

Ο ρόλος όσων συμμερίζονται το επαναστατικό πατριωτικό μας όραμα είναι να συμβάλουν σε αυτή τη δυναμική. Σε ό,τι αφορά τον καθαρό αριθμό, ίσως να μην είμαστε τίποτα — μπορούμε όμως να θέσουμε την εμπειρία μας στην υπηρεσία αυτής της ιστορικής ανατροπής.

Για να το πετύχουμε αυτό, ας ενωθούμε! Ας οργανωθούμε! Δεξιά και Αριστερά; Ποιος νοιάζεται! Απορρίπτουμε τόσο την ψευδο-αντιπολίτευση όσο και την πραγματική αταξία του κράτους. Θέλουμε μια πραγματική επανάσταση!