«H Νέα Ευρώπη» του Ανδρέα Κονδάκη - 1942

 

Ο 20ος αιών γεννά την νέαν μορφήν ζωής των ανθρώπων. Όσοι παριστάμεθα μάρτυρες του οδυνηρού αυτού τοκετού, είναι φυσικόν να μη έχωμεν πλήρη ιστορική συνείδησιν, πλήρη αίσθησιν του τρομακτικού, όσον και μεγαλοπρεπούς γεγονότος που συντελείται ενώπιον μας. Με ανάλογον λάμψιν κατηύγασαν την ζωήν και με ανάλογον ορμήν την συνεκλόνισαν μόνο τα μεγάλα θρησκευτικά κινήματα των αιώνων. 

Και τότε όμως, όπως και σήμερον, έπρεπε κανείς να κραδαίνεται από πίστιν, να πάλλεται από έξαρσιν και ιδεολογικήν μέθην διά να ιδή, να αισθανθή και να χαρή το γεγονός. Είς την κοσμογονίαν αυτήν του 20ου αιώνος, κέντρον είναι και πάλιν το πλέον ανήσυχον αλλά και πλέον νευρώδες τμήμα του κόσμου, η γηραιά μας αλλά πάντοτε πλήρης από χυμούς νέας ζωής Ευρωπαϊκή Ήπειρος. 

Μετά μίαν αποτυχούσαν χειρουργικήν επέμβασιν τόσον επώδυνον, που της εστοίχισε τόσον αίμα είς τάς απαρχάς του αιώνος, η Ευρώπη ευρίσκεται ικανή είκοσι χρόνια αργότερον, να αντικρύση και να ζήση την πλήρη ιστορικήν ευθύνην, να υποστή αυτόν τον μεγαλειώδη τοκετόν, του οποίου παριστάμεθα μάρτυρες.

Δεν θα ημπορέση κανείς να συλλάβη το ιστορικόν μεγαλείον των στιγμών που ζούμε, και να καταλάβη αυτό το οποίον έρχεται, αυτό που λέμε «νέαν μορφήν ζωής», εάν δεν σκεφθή και δεν αισθανθή τι θα εγίνετο είς ήν περίπτωσιν η Ευρώπη δεν έκλεινε μέσα της τας αναγκαίας δυνάμεις ζωής τάς ικανάς να την συγκρατήσουν κατά τάς κρισίμους ώρας του τοκετού και να την καταστήσουν δυνατήν να φέρη είς πέρας την αποστολήν της. Τι θα εγίνετο λοιπόν;

Η Βρετανική Αυτοκρατορία μετά δύο αιώνων κοσμοκρατορίαν εβυθίζετο είς το βάραθρον της ιστορικής παρακμής, κύπτουσα υπό το βάρος ενός βιολογικού γήρατος και μίας αμειλίκτου ιστορικής ανάγκης, που προέκυπτε από την νέαν οικονομίαν των δυνάμεων και την νέαν διάταξιν των αξιών της ζωής είς τον πλανήτην. Επί έναν σχεδόν αιώνα η Αγγλία έπαυσε να στηρίζεται από τους ισχυρούς βραχίονας και να οιστρηλατήται υπό τάς θυελλώδεις ψυχάς της ηγεσίας της που επετούσε με τιτάνιον δύναμιν όσον και με κέφι επάνω από τους ωκεανούς μεθυσμένη από την ιδέαν μίας ιστορικής αποστολής. 

Μετά τους Ποντοπόρους, τους Πειρατάς, τους Νέλσωνας, και αντ'αυτών, η Αγγλία παρήγαγε κατά την τελευταίαν ιδίως 50ετίαν μαλθακούς λόρδους μεθυσκόμενους από ουϊσκυ και όχι από ιδεολογικήν μέθην, παρήγαγε τοκογλύφους, τύπους των σαλονιών, κομψούς, πνευματώδεις και υποκριτάς, αλλά όχι τραχείς και σκληρούς άνδρας, όχι ήρωας. 

Εξ άλλου, η γενέτειρα των νέων μορφών είς την οικονομίαν και των νέων θεσμών πολιτικής και κοινωνικής ζωής, η γενέτειρα των κοινοβουλίων του λιμπεραλισμού και της καπιταλιστικής προόδου εγήρασε μαζί με αυτάς τας μορφάς ζωής που εμεγαλύνθη και ελαμπρύνθη, έπαυσε να προσφέρη νέας ιδέας διά την οργάνωσιν της ζωής του κόσμου και ενώ αί μορφαί ζωής είς τάς οποίας εστηρίζετο η ύπαρξις της είχον πλέον ξεπερασθή ιστορικώς, ενώ ο λιμπεραλισμός επέθαινε μαζί μαζί με την καπιταλιστικήν οργάνωσιν της κοινωνίας, αυτή, η Αγγλία, παρέμενε προσκεκολλημένη ώς όστρακον είς τας χάρτινας αυτάς καταστάσεις που ο ισχυρός άνεμος ζωής του 20ου αυτού αιώνος, έρριχνε με μανίαν εκρηκτικήν πολλές φορές και χωρίς οίκτον. 

Συγχρόνως νέαι γιγαντιαίαι καπιταλιστικαί δυνάμεις ανεπτύχθησαν είς τον κόσμον, ετελειοποίησαν την τεχνικήν των, εξεμεταλλεύθησαν υπερόχως τάς πλουτοπαραγωγικάς δυνατότητας του εδάφους των, εξοικειώθησαν με τάς μεγάλας ωκεανικάς οδούς και συνήντησαν την Αγγλικήν Αυτοκρατορίαν είς τάς ιδίας της πηγάς πρώτων υλών και αγοράς καταναλώσεως, την συνήντησαν, την συνηγωνίσθησαν και την ανέτρεψαν. Πρόκειται περί της Αμερικής και της Ιαπωνίας.

Άλλαι δυνάμεις με τεχνικήν υπεροχήν, με επιστήμην, με προλεταριακόν σφρίγος έφθασαν ταχέως και εξεπέρασαν την αγγλικήν ακμήν και άνοιξαν την θύραν είς την σοσιαλιστικήν οργάνωσιν της παραγωγής, ενώ συγχρόνως εσχημάτιζον με την βοήθειαν μίας άνευ προηγουμένου βιολογικής ακμής και φυλετικής υγείας, στρατιωτικόν μηχανισμόν, προωρισμένον να καταπλήξη τον κόσμον. 

Μετά την κατάκτησιν της Αιθιοπίας και την ήτταν των κυρώσεων και την ιταλικήν Φασιστικήν ανάστασιν, ο γερμανικός κολοσσός εγερθείς μετά την πτώσιν του 1918 με νέον κύμα θυελλώδους αίματος είς τάς φλέβας, με την υποδειγματικήν σοσιαλιστικήν του οργάνωσιν, με το επαναστατικόν σφρίγος που του εχάρισεν η εθνικοσοσιαλιστική του επανάστασις, εστάθη απέναντι του αναιμικού φάσματος της αγγλικής αυτοκρατορίας και του ανέγνωσε είς μία σειράν μαχών του 1940 και 1941 την ιστορικήν του καταδίκην. Τέλος αυτή η γηραιά Αλβιών η οποία κατά την ακμήν της ηδυνήθη να παρουσιάση από τα 39 εκατομμύρια της, της εποχής των Ναπολεοντείων πολέμων, 40 εκατομμύρια κατοίκων είς διάστημα 50 μόλις ετών, είχεν από πολλού παύσει να προχωρή και αί γεννήσεις της δεν φθάνουν τους θανάτους, ενώ η όλη παράστασις της είς τον κόσμον είναι η πονηρία και ο δόλος, είναι δηλαδή αί αρεταί τας οποίας η ζωή απορρίπτει διότι η ζωή είναι κυρίως θέλησις και δύναμις. 

Είναι μήπως ανάγκη να σημειώσωμεν ότι η Αγγλία επιμένουσα να διατηρήση με την απάτην την διαίρεσιν και τον δόλον ένα άθλιο καθεστώς, αλλά ανίκανη να σταθή είς τα πόδια της, απετέλει τον πρώτον, τον μέγαν κίνδυνον του πολιτισμού, του οποίου παριστάνει τον θεματοφύλακα; Είναι ανάγκη να υπογραμμίσωμεν ότι αν η Ευρώπη δεν δεν διέσωζε παρ΄όλας τας αλύσεις των Βερσαλλιών, τάς οικονομικάς κρίσεις και τάς κοινωνικάς διαταραχάς, την γερμανικήν ηγετικήν ομάδαν και την φασιστικήν επανάστασιν του Μουσολίνι, πρώτου φασιστού, και δεν απεκάλυπτε την μεγαλειώδη εκείνην έκκρισιν υγείας και υπεροχής, που παρουσίασε μεταξύ Ρήνου και Βιστούλα, ότι δηλαδή αν η Ευρώπη δεν είχε λάβει το θείον δώρον του ιστορικού και πολιτικού δόγματος της Ιταλίας και της Γερμανίας, θα ήτο την στιγμήν αυτήν σαπισμένη μέσα είς την φλυαρίαν των πλουτοκρατικών παρασίτων που θα ερητόρευαν είς τα κοινοβουλία, μέσα είς την καφενειακήν σκηνοθεσίαν της πλουτοδημοκρατικής ζωής;

Αιώνων μίσος κρυμμένον είς τα βάθη της καρδίας των υποδεεστέρων ασιατικών φυλών θα εξέσπα επάνω είς μίαν παρηκμασμένην Ήπειρον, δία να ρίξη όλα, δία να μεταβληθή ο κάθε Ευρωπαίος είς υπηρέτην ενός φανατικού της Ανατολής. 

Ο γερμανικός λαός μετά του ιταλικού εσηκώθη ως ηγέτης προστάτης είς την Ευρώπην. Μαζί του όλοι οι νεαροί, οι ακμαίοι λαοί της Ηπείρου και αί ζωνταναί κοινωνικαί δυνάμεις των άλλων φίλων λαών, ύψωσαν το γρανιτώδες τείχος επάνω είς το οποίον έσπασεν η πλημμύρα της ασιατικής βαρβαρότητος, σατανικά προετοιμασμένη από τους εβραιομπολσεβίκους του Κρεμλίνου. Η νίκη δεν είναι μόνον βεβαία, είναι αμείλικτως ανάγκη ζωής. Εκτός της νίκης η Ευρώπη δεν έχει να συναντήση παρά τον πλέον ταπεινωτικόν και τον πλέον φρικτόν θάνατον. 

Η αναρχία των μπολσεβίκων και η γεροντική αναιμία των Αγγλοπλουτοκρατών θα παραδώσουν το ευκλεές τούτο τμήμα του κόσμου είς την βάρβαρον ασιατικήν δήωσιν. 

Αλλά, νάτην, έρχεται η νίκη. Γέρας της είναι το πιστέυω των τιμίων και φωτισμένων ευρωπαϊκών πνευμάτων, είναι η Αξονική ειρήνη με τάς ηνωμένας πολιτείας της Ευρώπης, με την ελευθερίαν, με την εργασίαν, με την δικαιοσύνην και με την αρετήν.

Ο Ελληνικός λαός με τάς απαραμίλλους παραδόσεις πολιτισμού, την επίκαιρον γεωγραφικήν του θέσιν και με την βιολογικήν του έξαρσιν, έχει κάθε δυνατότητα να καταλάβη μίαν εξέχουσαν θέσιν είς την ευγενή άμιλλαν δία την ευημερίαν του κόσμου και δία την πρόοδον του πολιτισμού. Η σημερινή κοινωνική του αναπηρία δεν επιτρέπεται να σταθεί εμπόδιον είς την ζωήν του. Εμπρός είς την πνοήν της μεγάλης Μεσογειακής μας γείτονος έχομεν την ευκαιρία να εκτιμήσωμεν το ιστορικόν άλμα που επέτυχε τόσον εγκαίρως διά τον συγγενή λαόν η ρωμαλέα ηγεσία του Μουσσολίνι. 

Ο Ελληνικός λαός με επικεφαλής τους Παλαίους του Πολεμιστάς άς αισθανθή την πραγματικότητα και έστω και αργά ας εγχειρισθή, ας αποτοξινωθή και άς τοποθετηθή με όλην του την θέλησιν και με όλην του την άλκην, οριστικά και γενναία είς την Νέαν Ευρώπην που σχηματίζεται από την νίκην του Άξονος. 

Ανδρέας Κονδάκης, Γεν. Πρόεδρος της Γεν. Συνομοσπονδίας των Παλαιών Πολεμιστών Ελλάδος - άρθρο του στην εφημερίδα «Ακρόπολη» στις 17 Ιουνίου 1942

Αποσπάσματα από τα έργα του Pierre Drieu La Rochelle

 

«Ο Drieu δεν πρόδωσε ποτέ τη χώρα του, επειδή η χώρα του είναι η Ευρώπη...»

Jean Mabire

«Η Ευρώπη αν δεν ενωθεί σε ομοσπονδία είτε θα 

κατασπαράξει τον ευατό της είτε θα κατασπαραχθεί»

Μέτρο της Γαλλίας, 1922

«Ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να παραμείνει μόνος στην Ευρώπη· ή αν κάποιος πιστεύει ότι είναι αρκετά δυνατός για να είναι μόνος, διαπράττει μία τρέλα. Οι περιπέτειες του Λουδοβίκου ΙΔ΄, του Βοναπάρτη και του Γουλιέλμου Β΄ σημαδεύουν κάθε αιώνα με μια απόδειξη που θα πρέπει να είναι αποφασιστική και τελικά να οδηγήσει όλα τα έθνη της Ευρώπης να συλλάβουν στο μυαλό τους εκείνη την ισότητα που μέχρι τώρα μπόρεσαν να επιβάλουν το ένα στο άλλο μόνο μέσω της βίας»

Μέτρο της Γαλλίας, 1922

Αποσπάσματα από το έργο του «Γενεύη ή Μόσχα», 1928

«...ο βασικός πολιτικός μου στόχος ήταν, είναι και θα είναι πάντα η ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης..»

«Πρέπει να δημιουργήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, επειδή είναι ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούμε την Ευρώπη από τον εαυτό της και από τις άλλες ανθρώπινες ομάδες».

«Η έσχατη και πλέον μοιραία υπερβολή του εθνικισμού είναι ο πολλαπλασιασμός των πατρίδων. Υπάρχει πλέον μια δημοκρατία των πατρίδων, όπως ακριβώς υπάρχει και μια δημοκρατία των ατόμων. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών μετέτρεψε την Ευρώπη σε ένα μωσαϊκό μεσαίων ή μικρών κρατών, σε μία πληθώρα Ελβετιών. (...) Επιπλέον, αυτή η υπερβολή στρέφεται ακόμη και ενάντια στον εθνικισμό και τον απειλεί: ο επαρχιωτισμός μπορεί κάλλιστα να σκοτώσει τον εθνικισμό. (...) Κάθε μεγάλο έθνος, σπαρασσόμενο στο εσωτερικό του από δέκα μικρότερες πατρίδες, θα δεχτεί ευκολότερα την ταπείνωση και την εκχώρηση μέρους της εξουσίας του σε μία ανώτερη, ευρωπαϊκή πατρίδα»

«Λέω ότι οι πατρίδες δεν υπάρχουν πλέον για εμάς τους Ευρωπαίους παρά μόνο ως καθαρές ιδέες, ιδανικά που μπορούμε να λατρεύουμε μόνο στους ουρανούς και όχι πια στη γη. (...) Και με αυτό το πνεύμα, το άμεσο καθήκον μας είναι να χτίσουμε την Ευρώπη. Πρέπει να χτίσουμε την Ευρώπη διότι οφείλει κανείς να αναπνέει αν δεν θέλει να πεθάνει. (...) Ανάμεσα στο Καλαί και τη Νίκαια, ασφυκτιώ: λαχταρώ να απλωθώ μέχρι τα Ουράλια. Η καρδιά μου, τρεφόμενη από τον Γκαίτε και τον Ντοστογιέφσκι, περνάει απαρατήρητη από τα τελωνεία, προδίδει σημαίες και κολλάει λάθος γραμματόσημα στα ερωτικά της γράμματα. Θέλω να γίνω σπουδαίος και να ολοκληρώσω το ευρωπαϊκό μνημείο για τη μεγαλύτερη δόξα του κόσμου. Είμαστε 360 εκατομμύρια»

«Φίλοι, διασκορπισμένοι από τα Ουράλια ως τον Ατλαντικό, δημιουργούν αυτή τη στιγμή κάτι το απροσδόκητο, κάτι το εκπληκτικό. Λίγη σημασία έχει ποιο όνομα θα φτάσει τελικά στα μέρη μας για να βαφτίσει αυτό το άγνωστο έργο»

«Μια ευρωπαϊκή τελωνειακή ένωση 

εντός δέκα ετών είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου»

«Βλέπω τη λευκή φυλή χωρισμένη σε τρεις ομάδες: τη Ρωσία, την Ευρώπη και την Αμερική. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν αυτές οι τρεις ομάδες μπορούν να ζήσουν χωριστά —τουλάχιστον για ένα διάστημα— σχηματίζοντας η καθεμία μια τεράστια οικονομική ενότητα, ένα αυτάρκες σύνολο, ή αν αυτός ο διαχωρισμός, όσο ευρύς κι αν είναι, αποδεικνύεται ήδη υπερβολικά περιορισμένος. Και άραγε, η εναρμόνιση αυτών των τριών κόσμων θα επιτευχθεί με ειρηνικά μέσα ή μέσω της βίας;»

«Εδώ είναι που το ευρωπαϊκό ζήτημα αποκτά ξανά τη σημασία του: διότι η Ευρώπη είναι ο πιο αδύναμος από αυτούς τους τρεις κόσμους, καθώς σχηματίζει μια ζώνη χαμηλής πίεσης ανάμεσα σε δύο ανερχόμενες δυνάμεις. Η Ευρώπη απειλείται από τον αμερικανικό καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό και τον ρωσικό σοσιαλιστικό ιμπεριαλισμό. Αποτελεί το πεδίο όπου συγκρούονται αυτά τα δύο συστήματα».

«Όλα εξαρτώνται από τη δύναμη που εξακολουθεί να διαθέτει η Ευρώπη. Είναι άραγε ικανή να αναλάβει δράση, να ενωθεί και να αποκλείσει τις δύο αντίρροπες επιρροές, ώστε να επιλύσει ελεύθερα και οργανικά αυτό το μείγμα; Έτσι, επιστρέφουμε πάντα στην άμεση και ουσιαστική αναγκαιότητα: τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».

«Είναι εμφανής ο διττός αντίκτυπος που θα έχει αυτό το μείζον εγχείρημα τόσο στην Αμερική όσο και στη Ρωσία. Η ευρωπαϊκή Τελωνειακή Ένωση θα αναγκάσει τον αμερικανικό καπιταλισμό να αναλογιστεί την κλιμακούμενη ανοησία του και είτε να αλλάξει πορεία —περιοριζόμενος και στρεφόμενος προς τα έσω, μια κίνηση επιθυμητή για χάρη του ίδιου του βαθιού εμπλουτισμού του— είτε να υπερβεί αποφασιστικά κάθε μέτρο και να επιδοθεί εσκεμμένα στη μεγάλη περιπέτεια ενός παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Από την πλευρά της, η Ρωσία θα κληθεί να αποφασίσει αν θα επιδιώξει μια δημοκρατική συνεννόηση με την Ευρώπη ή αν θα επιμείνει, για άλλη μια φορά, στη δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομικής ένωσης βασισμένης αποκλειστικά στους δικούς της πόρους».

«Έχει ελάχιστη σημασία αν η Ευρώπη που προτείνω είναι εκείνη που τελικά θα υλοποιηθεί· αυτό που μετράει είναι ότι σας ενθαρρύνω να σκέφτεστε ως Ευρωπαίοι»

«… Ίσως φαίνεται πως υποστηρίζω ότι οι πατρίδες, έχοντας αμετάβλητα θεμέλια, είναι και οι ίδιες αμετάβλητες· εννοώ όμως μόνο ότι μια πατρίδα είναι αμετάβλητη αποκλειστικά σε σχέση με μια άλλη πατρίδα, εντός του οικονομικού πλαισίου που κατέστησε αναγκαία την ύπαρξη και των δύο. Αν και τα σύνορα αυτά ενδέχεται να μην συγκρούονται ούτε να ανατρέπουν το ένα το άλλο, σταδιακά φθείρονται το ένα δίπλα στο άλλο· και στον ορίζοντα αναδύεται μια οντότητα που θα τα ανατρέψει όλα — η Ευρώπη, μια νέα γεωγραφική μορφή, μια νέα πατρίδα γεννημένη στα μέτρα της σημερινής οικονομίας. (…) Τάχθηκα, λοιπόν, ενάντια στις παλιές πατρίδες που κατακερματίζουν την Ευρώπη. Όπως κι εσείς, επικαλούμαι εκείνη τη δύναμη —ανάμεσα στις αθέατες δυνάμεις που δρουν— η οποία θα γκρεμίσει τα παλιά σύνορα και θα γεννήσει τη νέα, μεγάλη οντότητα που αποκαλώ Ευρώπη: μια νέα κοινωνία διαμορφωμένη στα μέτρα της εποχής μας, μια κοινωνία 400 εκατομμυρίων ανθρώπων» 

Η Ευρώπη ενάντια στις πατρίδες, 1931

«Η Ευρώπη θα ξεπεράσει τις δυνάμεις που την κατακερματίζουν»

Η Ευρώπη ενάντια στις πατρίδες, 1931

«Οι παλιές πατρίδες είναι γριούλες που τρεκλίζουν και αργώντας να πεθάνουν, εμποδίζουν μία σπουδαία γυναίκα που αγαπώ - την Ευρώπη - να κληρονομήσει»

Παράξενο Ταξίδι, 1933

«Όταν μιλάω για πατρίδα, για τον εαυτό μου, μιλάω για την Ευρώπη».

Η κωμωδία του Σαρλερουά, 1934

«Οποιοδήποτε μέσο είναι κατάλληλο· μπορώ κάλλιστα να αξιοποιήσω τα μέσα που προσφέρει η χιτλερική επανάσταση —ή οποιαδήποτε άλλη— για να προχωρήσω προς την κατάργηση των συνόρων στην Ευρώπη»

Φασιστικός Σοσιαλισμός, 1934

«Τώρα είναι η ώρα να υιοθετήσουμε τον φεντεραλισμό και να βάλουμε τέλος στον ολοκληρωτικό εθνικισμό και τον πατριωτικό αυτονομισμό»

1940

«Ο άνθρωπος του 20ού αιώνα στην Ευρώπη απαιτεί αδιαμφισβήτητη εξουσία, ένα ελάχιστο σοσιαλισμό και έναν βαθμό αυτάρκειας αρκετά μεγάλο ώστε να διασφαλίζεται ότι ο αναπόφευκτος προστατευτισμός θα αποβεί ωφέλιμος και όχι —λόγω στενότητας— επιζήμιος»

Πολιτικά Χρονικά, Σεπτέμβρης 1940

«Το να πιστεύει κανείς στη δυνατότητα μιας συνεννόησης ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία σημαίνει, για μένα, να πιστεύει στη δυνατότητα μιας ευρωπαϊκής συνεννόησης»

Συνέντευξη Δεκέμβρης 1940

«Η Ευρώπη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τις πατρίδες της —και, πράγματι, θα πέθαινε αν, καταστρέφοντάς τες, κατέστρεφε τα ίδια της τα ζωτικά όργανα—, ωστόσο και οι πατρίδες δεν μπορούν πλέον να ζήσουν χωρίς την Ευρώπη. Γεννημένες από την Ευρώπη, οφείλουν να επιστρέψουν σε αυτήν. Την κατατεμάχισαν κατά την εποχή της θαυμαστής τους ανάπτυξης, σαν παιδιά που αποσπώνται σκληρά από τη μητέρα τους για να καταβροχθίσουν το μερίδιο της μοίρας τους· σήμερα, όμως, οφείλουν να αναζητήσουν καταφύγιο και ανανέωση στους κόλπους της... Για άλλη μια φορά, η άνοιξη των πόλεων-κρατών και των πατρίδων, των ηγεμονιών και των βασιλείων, φτάνει στο τέλος της: το καλοκαίρι των αυτοκρατοριών επέστρεψε. Μετά την Αθήνα, έρχεται η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου ή του Καίσαρα»

Ο Γάλλος της Ευρώπης, άρθρο του 1941

«Αν ο κόσμος δεν μπορεί πλέον να ζήσει εντός της τάξης των εθνών-κρατών, δεν είναι ακόμη έτοιμος να ζήσει εντός μιας πλανητικής τάξης. Υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι προορισμένος να παραμείνει για πολύ καιρό εντός μιας ηπειρωτικής τάξης»

Πολιτικά Χρονικά, 1942

«Τριακόσια εκατομμύρια άνδρες τραγουδούν σε ένα ενιαίο στρατόπεδο. Μια κόκκινη σημαία υψώνεται στις κορυφές των Άλπεων».

Journal 1942

«Λίγη ιστορία χωρίζει τους Ευρωπαίους, αλλά πολλή ιστορία τους ενώνει»

Ο Γάλλος της Ευρώπης, άρθρο του 1942

«Αν παραμείνουμε στο πεδίο των εθνικών μυθολογιών, θα λέγαμε ότι η ιδέα της Ευρώπης εμφανίζεται ως αποτέλεσμα του κορεσμού του εθνικισμού στο εσωτερικό κάθε έθνους»

Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία - άρθρο του 1942

«Η Ελβετία αποτελεί υπενθύμιση, πρωτίστως, ότι η Ευρώπη δεν είναι απλώς μια παράθεση του γερμανικού και του λατινικού στοιχείου, αλλά μια άρρηκτη αλληλοδιείσδυση αυτών των δύο θρυλικών ρευμάτων… Είναι αυτή η δύναμη της μεταμόρφωσης —σε συνδυασμό με τη δύναμη της σύνθεσης— που καθιστά την Ελβετία ένα ισχυρό σύμβολο της πορείας της Ευρώπης και έναν πλούσιο θησαυροφυλάκιο των μυστικών κραμάτων που συντηρούν τη ζωτικότητά της. Η Ελβετία αποτελεί το επίκεντρο της Ευρώπης —το σημείο συνάντησης κάθε φυσικής και μεταφυσικής διασταύρωσης, το κρίσιμο σταυροδρόμι (δεν είναι τυχαίο ότι το έμβλημά της είναι ένας σταυρός)· είναι, επομένως, ένας ιερός τόπος. (…) Χρειαζόμαστε κάτι που να υπερβαίνει τόσο την Ελβετία όσο και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· κάτι ικανό να ενώσει —με την ίδια ευελιξία και πολυπλοκότητα— το γερμανικό, το λατινικό και το δυτικοσλαβικό πνεύμα· το πνεύμα της αριστοκρατίας και το πνεύμα της δημοκρατίας· το ομοσπονδιακό και το ενιαίο πνεύμα… Η οικοδόμηση της Ευρώπης είναι εξίσου δύσκολη όσο ήταν κάποτε και η οικοδόμηση της Ελβετίας»

Ο Γάλλος της Ευρώπης, άρθρο του 1943

«Η πατρίδα είναι πικρή για εκείνον που ονειρεύτηκε αυτοκρατορία. Τι είναι για εμάς η πατρίδα, αν δεν αποτελεί υπόσχεση αυτοκρατορίας;»

Ο Άνθρωπος επάνω στο Άλογο, 1943

«Οι μάζες μπορούν να κινητοποιηθούν για την υπεράσπιση της Ευρώπης μόνο εάν ο μύθος της Ευρώπης και ο μύθος του σοσιαλισμού ενωθούν με σαφήνεια, και εάν αυτή η ένωση εκδηλωθεί μέσα από αποφασιστικές πράξεις. Ποτέ δεν είναι αργά για να πράξει κανείς το σωστό»

Άρθρο του Μαρτίου 1944

«Η Γερμανία φοβόταν μήπως πάψει να είναι Γερμανία αν γινόταν Ευρώπη· ο αετός της δεν έγινε φοίνικας έτοιμος να αναστηθεί από τις στάχτες του.

Μήπως όμως είναι πια αργά; Άραγε τα κοινά δεινά μέσα από τις ρώσικες και αμερικανικές σφαγές, οι πυρκαγιές και τα ερείπια δεν θα θολώσουν την διάκριση ανάμεσα σε κατακτητές και κατακτημένους, νικητές και ηττημένους, υπερασπιστές και προστατευόμενους;...Είναι καιρός οι Γερμανοί όχι μόνο να διακηρύξουν, αλλά και να πραγματοποιήσουν τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό πάνω στα ερείπια της Ευρώπης. Γιατί, μέσα σε αυτά τα ερείπια, υπάρχουν ακόμα οι ψυχές μας να υπερασπιστούμε»

Καημένη Ευρώπη, άρθρο Απριλίου 1944

«Δεν είμαι ένας συνηθισμένος πατριώτης, ένας στενόμυαλος εθνικιστής. Δεν είμαι απλώς Γάλλος· είμαι Ευρωπαίος

Εξέτασα μία προς μία όλες τις πιθανές λύσεις, καταλήγοντας τελικά στην ιδέα της Ευρώπης. Θεωρούσα ανέκαθεν τη γαλλογερμανική εχθρότητα ως ένα από τα κύρια εμπόδια για την Ενωμένη Ευρώπη.

Πάντα μιλούσα ελεύθερα —και σκληρά— στους Γερμανούς. Τους εξήγησα ότι δεν κατανοούσαν τίποτα από την ευρωπαϊκή σοσιαλιστική επανάσταση, η οποία θα μπορούσε να είχε δικαιολογήσει και μεταμορφώσει τις επιθετικές και κατακτητικές τους πράξεις. Ήθελα ο γαλλικός λαός, υπό το καθεστώς της κατοχής, τις πιέσεις και τις επιταγές του πολέμου, να επιβεβαιώσει τη ζωτικότητα και την ταυτότητά του μέσα από μια άμεση σοσιαλιστική επανάσταση.

Για μένα, ο φασισμός ήταν σοσιαλισμός — η μόνη ευκαιρία για έναν μεταρρυθμιστικό σοσιαλισμό. (…) Ήθελα η συνεργασία να αποτελεί μορφή αντίστασης — αλλά μιας κοινωνικής αντίστασης»

Journal 1945

ΠΗΓΗ

Καημένη Ευρώπη - Pierre Drieu La Rochelle

 

Καημένη Ευρώπη, παρασύρεσαι στους τέσσερις ανέμους της καταστροφής σου.

Ασιατικός άνεμος, σλαβικός άνεμος, εβραϊκός άνεμος, αμερικανικός άνεμος.

Και δεν το ξέρεις. Θα πεθάνεις πρωτού το καταλάβεις.

Επειδή δεν έχεις αυτογνωσία ή έχεις χάσει αυτή την επίγνωση ή δεν έχεις ακόμη ανακτήσει αυτή την επίγνωση. Κάποτε είχες συνείδηση. Άλλα πλέον έχεις χάσει όλα τα μέσα για να την ασκήσεις.

Χριστιανική συνείδηση: συνείδηση μέσω του Παπισμού, της Εκκλησίας, των Μεγάλων Ταγμάτων.

Συνείδηση μέσω της Φραγκικής επέκτασης, μέσω της Γερμανικής επέκτασης, μέσω της φεουδαρχίας, μέσω της Αυτοκρατορίας.

Συνείδηση μέσω της γαλλικής τέχνης, της ιταλικής τέχνης, ξανά της γαλλικής τέχνης, της γερμανικής τέχνης, της αγγλικής τέχνης. Συνείδηση μέσω της Αναγέννησης, της Μεταρρύθμισης, της Επανάστασης.

Συνείδηση μέσω της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης. 

Συνείδηση μέσω της Μοναρχίας, της Αριστοκρατίας, της Αστικής Τάξης, του Προλεταριάτου.

Συνείδηση μέσω του Σοσιαλισμού.

Συνείδηση μέσα από τα βάσανα του 1914-1918, συνείδηση μέσα από τη Γενεύη. 

Συνείδηση μέσα από τον φασισμό και τον αντιφασισμό, τον κομμουνισμό και τον αντικομμουνισμό.

Δεν έχεις ακόμη αποκτήσει τη νέα σου συνείδηση ​​μέσω της κοινότητας των εθνών, μέσω της ομοσπονδίας των δυνάμεών σου, μεγάλων και μικρών, που εκλέγουν μια ηγεμονία, μέσω της ενότητας του σοσιαλισμού. Και, αναμφίβολα, θα την αποκτήσεις πολύ αργά.

Ευρώπη, εσύ που δεν είσαι Αυτοκρατορία, δέχεσαι εισβολή από δύο Αυτοκρατορίες. Την Ρωσική και της Αμερικανική.

Αυτές οι δύο αυτοκρατορίες θέλουν την πτώση σου και εσύ δεν το ξέρεις.

Αντιθέτως, συνεισφέρεις στο έργο αυτών των Αυτοκρατοριών μέσα από τις ασύνδετες δυνάμεις σου.

Πολλοί Ευρωπαίοι είναι υποστηρικτές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και πολλοί είναι υποστηρικτές της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Επιθυμούν ένθερμα την ανάπτυξη ρωσικών και αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Χαίρονται όταν ασιατικές και σλαβικές ορδές εισέρχονται, Ευρώπη, στις ανατολικές επαρχίες σου της Ρουμανίας και της Πολωνίας, όταν αμερικανικοί στόλοι βομβαρδίζουν την πατρίδα των πατρίδων σου, την Ιταλία, όπου, ως εκ θαύματος, έχει διατηρήσει, για αιώνες παρακμής, στην σχεδόν πλήρη φυσική της ακεραιότητα, μια από τις πιο πολύτιμες αρχαίες εικόνες σου.

Ήδη, από το 1941, ένα από τα νησιά σου, η Ισλανδία, έχει καταπατηθεί από τους Αμερικανούς, και δεν έχεις δώσει καμία σημασία.

Η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν μια ευρωπαϊκή παρουσία στον κόσμο (μια αντιστάθμιση για την αντιληπτή απομόνωση και σπατάλη της Αγγλίας εκτός Ευρώπης). Ωστόσο, αυτή η Αυτοκρατορία είναι πλέον ταπεινωτικά υποδεέστερη της Αμερικανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Η Αμερική, έχει χάσει σχεδόν όλα όσα, σε κάποιο βαθμό, στο όνομα της Ευρώπης, θεωρούμε πολύτιμα. Είναι μια ευρωπαϊκή απώλεια και ταπείνωση ότι τα αγγλικά νησιά στα ανοικτά των αμερικανικών ακτών καταλαμβάνονται από αμερικανικές φρουρές· είναι επίσης μια απώλεια ότι ο Καναδάς υποτάσσεται στην Αμερική.

Αποτελεί ακόμη και απειλή για την ευρωπαϊκή επιρροή στον κόσμο το γεγονός ότι οι νοτιοαμερικανικές δημοκρατίες, τόσο στενά συνδεδεμένες με την Ευρώπη, λυγίζουν, η μία μετά την άλλη, υπό τον αμερικανικό ζυγό, και ότι η Υπηρεσία Πληροφοριών υποβιβάζεται σε αδύναμες και κρυφές δολοπλοκίες ενάντια στην υπερβολή των Γιάνκηδων.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί στον Ειρηνικό και την Ασία, όπου ό,τι η Αγγλία δεν έχει παραχωρήσει στους Ιάπωνες ή τους Κινέζους, το εγκαταλείπει στις επιθετικές επιχειρήσεις των Αμερικανών.

Και τώρα η ίδια η Αφρική, η Εγγύς και Μέση Ανατολή, η Βρετανική Αυτοκρατορία πρέπει να μοιραστεί ανάμεσα στους Ρώσους και τους Αμερικάνους.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τη Γαλλική Αυτοκρατορία, την Πορτογαλική Αυτοκρατορία, την Ισπανική Αυτοκρατορία και την Ολλανδική Αυτοκρατορία.

Και οι Άγγλοι, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο, λειτουργούν ως πρόδρομοι των Αμερικανών και των Ρώσων στην Ευρώπη. Τα Βρετανικά Νησιά, ανέγγιχτα από την εποχή του Γουλιέλμου του Κατακτητή, καταπατούνται από εκατομμύρια αδαείς και περιφρονητικούς Αμερικανούς. Η Αγγλία καταλαμβάνεται από μη Ευρωπαίους πριν από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Όλες οι ευρωπαϊκές διαφωνίες είναι άστοχες και φρικτές, αλλά η διαφωνία που είναι το απόλυτο έγκλημα στην ουσία της και στις συνέπειές της είναι η αγγλο-γερμανική διαφωνία. Αυτή η υπέρτατη σύγκρουση μεταξύ των δύο σκανδιναβικών αδελφών διαλύει την Ευρώπη και την καταστρέφει. Αυτός είναι ο απόλυτος θρίαμβος των Εβραίων, των Ρώσων και των Αμερικανών.

Αν η Αγγλία είναι τρομερά ένοχη απέναντι στην Ευρώπη, το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία. Αν η Αγγλία, παραδίδοντας την Αυτοκρατορία της, παραδίδει τα αγαθά, την περιουσία και το κύρος της Ευρώπης στον έξω κόσμο, αν η Αγγλία συμβάλει στη διπλή εισβολή της Αμερικής και τη Ρωσίας, η Γερμανία, αποτυγχάνοντας να υπερβεί τον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό της, αποτυγχάνοντας να μετατρέψει την ιδιαίτερη επανάστασή της σε μια παγκόσμια επανάσταση, αποτυγχάνοντας να εξαλείψει όλα τα οπισθοδρομικά στοιχεία που εξακολουθεί να φέρει μέσα της, προκειμένου να καεί, ως καθαρή σοσιαλιστική δύναμη, στο βωμό της ευρωπαϊκής πατρίδας, εμποδίζει τις ευρωπαϊκές κοινότητες να συνενωθούν γύρω της.

Το 1940, η Γερμανία δεν καταλάβαινε το καθήκον της, είχε μόνο μια αμυδρή προαίσθηση γι' αυτό· πρόφερε τη λέξη Ευρώπη χωρίς να προσθέσει τίποτα περισσότερο σε αυτήν παρά ένα αόριστο ενστικτώδες τρόμο.

Ο Χίτλερ, απορροφημένος από την ακριβή αντίληψή του για τη ρωσική απειλή, ενεργούσε πάντα με σύνεση, σε απάντηση σε αυτήν την απειλή. Αλλά δεν κατάλαβε ότι οι ενέργειές του εκτός Ρωσίας μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές μόνο από τους ενδιαφερόμενους σε σχέση με αυτόν τον παραβλεπόμενο κίνδυνο, ο οποίος είχε προκύψει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Πίστευε ότι οι «κατοχές» ήταν απλώς βήματα προς κάτι άλλο, προς την επανάληψη της προέλασης προς τα ανατολικά, δευτερεύοντες και συμπτωματικοί περισπασμοί σε σύγκριση με αυτή την ουσιαστική κίνηση. Αλλά δεν γίνονταν καθόλου αντιληπτοί ως τέτοιοι από τους υπόλοιπους, οι οποίοι έβλεπαν μόνο το πρόσχημα για κατακτήσεις βάσεων.

Αλλά δεν μπορούμε να μετατρέψουμε μια σειρά από κατεχόμενα εδάφη που θεωρούν τους εαυτούς τους ως εικονικά στοιχεία μιας ιμπεριαλιστικής συσσώρευσης σε ζωντανά μέρη μιας διακήρυξης, εθελοντικά προσανατολισμένης προς την εκλεκτική ηγεμονία, αν δεν διαδώσουμε παντού μια κοινή πνοή, ένα κοινό κίνημα, που θα κάνει τους σαστισμένους κατοίκους αυτών των εδαφών να κοινωνήσουν σε μια κοινή δράση και μια κοινή ελπίδα.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από λαούς που, όντας κατεχόμενοι, να παρέχουν εργάτες και στρατιώτες για έναν εξωτερικό πόλεμο, χωρίς ταυτόχρονα να προτείνουμε ένα εσωτερικό καθήκον σε αυτούς τους λαούς. Ένα καθήκον που, όντας ταυτόχρονα εσωτερικό για κάθε λαό της Ευρώπης, αποδεικνύεται κοινό για όλη την Ευρώπη.

Οι λαοί της Πολωνίας και Βρετάνης, Νορβηγίας και Ελλάδας, δεν μπορούν να παρακινηθούν να υπερασπιστούν το σύνολο των χωρών τους ως Ευρώπη, εκτός αν τους δοθεί κάτι νέο να υπερασπιστούν, κάτι που τώρα αρχίζουν να αναλαμβάνουν ως Ευρωπαίοι. Η Ευρώπη δεν μπορεί να ενδιαφέρεται για την ανάσταση της ως ανάμνηση, που αγνοείται από τους περισσότερους. Μπορεί να ενδιαφέρεται μόνο για ένα νέο έργο, ένα έργο που της επιτρέπει να βιώσει την ύπαρξή της καθώς ξεκινά από την αρχή.

Μπορεί να κατανοήσει τον εξωτερικό πόλεμο μόνο στο πλαίσιο του έργου ενός εσωτερικού πολέμου· μπορεί να κατανοήσει τον πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό μόνο στο πλαίσιο της πραγματοποίησης του σοσιαλιστικού πολέμου.

Η Γερμανία μπορούσε να ενδιαφέρει τους ευρωπαϊκούς λαούς μόνο για την παρουσία της, να τους επιτρέψει να δουν από μια οπτική γωνία διαφορετική από αυτήν της κατοχής, καθιστώντας αυτή την παρουσία επαναστατική. Οι Γερμανοί δεν ενδιαφέρουν κανέναν ως Γερμανοί, ούτε οι Άγγλοι, οι Αμερικανοί ή οι Ρώσοι. Αυτό που έχει σημασία είναι τι φέρνει ο καθένας από αυτούς. Κάποιοι φέρνουν τον κομμουνισμό, άλλοι την καπιταλιστική δημοκρατία. Οι Γερμανοί αναμενόταν να φέρουν τον σοσιαλισμό.

Κάθε γερμανική κατοχή επρόκειτο να γίνει μια εθνική επανάσταση· κάθε εθνική επανάσταση θα αποτελούσε παλμό της ευρωπαϊκής επανάστασης.

Στην αρχή, ο λαός απογοητεύτηκε από τις γερμανικές κατοχές επειδή ήταν ακριβώς αυτό: κατοχές· περίμεναν περισσότερα, προς το καλύτερο ή το χειρότερο· περίμεναν να συγκλονιστούν βαθιά. Υπήρχε μια γοητεία στον τρόμο που, το 1940, προηγήθηκε της άφιξης των γερμανικών στρατών: οι άνθρωποι πίστευαν ότι αυτοί ήταν επαναστατικοί στρατοί, πιο σκληροί, αλλά και καινοτόμοι.

Αλλά αυτό δεν ίσχυε καθόλου. Αυτοί ήταν απλώς στρατοί του παρελθόντος, και, στην αρχή, πιο ήπιοι από τους στρατούς του παρελθόντος. Μας καθησύχασαν, αλλά μετά αρχίσαμε να σχηματίζουμε ένα παράπονο, το οποίο σταδιακά γινόταν τεράστιο. Θα προτιμούσαμε να είχαμε ταραχθεί περισσότερο στην αρχή, να ήμασταν ήδη πιο ταραγμένοι.

Υπήρχε μόνο στρατιωτική κατοχή, αλλά μια κατοχή που, φυσικά, μπορούσε να αντιδράσει στις εγγενείς δυσκολίες μόνο με στρατιωτικά και αστυνομικά μέσα. 

Δεν βιώσαμε τον Εθνικοσοσιαλισμό. Γνωρίζαμε μόνο τον στρατό και την αστυνομία. Δεν βιώσαμε την ουσία της χιτλερικής Γερμανίας, αλλά μόνο τα εξωτερικά της όργανα.

Η Γερμανία ήθελε να σεβαστεί την παλιά σύμβαση των αυτονομιών, των εθνικών κυριαρχιών. Έτσι, έπρεπε να χρησιμοποιήσει εναντίον της τα εξίσου συμβατικά μέσα που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως για να εισβάλουν σε αυτές τις αυτονομίες και να τις παρακάμψουν: μέσα διπλωματικής, χρηματοπιστωτικής, οικονομικής, στρατιωτικής, αστυνομικής πίεσης.

Αυτό που χρειαζόταν ήταν νεότερα, πιο σεβαστά, πιο δυναμικά μέσα επαναστατικής κατάκτησης.

Να ζητήσουμε στενές, άμεσες συμμαχίες μεταξύ της ιδιοφυΐας του γερμανικού λαού και της ιδιοφυΐας άλλων λαών, μεταξύ των επαναστατικών δυνάμεων της Γερμανίας και αλλού. Να βασίσουμε τη στρατιωτική ηγεμονία στην ομοσπονδία των επαναστάσεων.

Αυτό θα προσπαθήσουν να κάνουν οι Αγγλοαμερικανοί, μάταια· αυτό σίγουρα θα κάνουν οι Ρώσοι.

Οι Αμερικανοί έχουν αληθινούς συμμάχους: τους δημοκράτες· οι Ρώσοι, τους κομμουνιστές· οι Γερμανοί δεν έχουν αναγνωρίσει τους φυσικούς τους συμμάχους, τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές.

Αλλά αυτοί, λίγοι σε αριθμό στην αρχή, μπόρεσαν να αναπτύξουν τη δύναμή τους μόνο σε μια ατμόσφαιρα γενικής αναταραχής και ένθερμων συγκλίσεων.

Η Γερμανία φοβόταν. Φοβόταν για τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα του στρατού της, από τον κίνδυνο μετατροπής σε επαναστατικό στρατό, αλλά οι μόνοι στρατοί που σημείωσαν ποτέ πρόοδο στον κόσμο ήταν οι ένοπλες επαναστάσεις.

Η Γερμανία φοβόταν μήπως πάψει να είναι Γερμανία αν γινόταν Ευρώπη· ο αετός της δεν έγινε φοίνικας έτοιμος να αναστηθεί από τις στάχτες του.

Μήπως όμως είναι πια αργά; Άραγε τα κοινά δεινά μέσα από τις ρώσικες και αμερικανικές σφαγές, οι πυρκαγιές και τα ερείπια δεν θα θολώσουν την διάκριση ανάμεσα σε κατακτητές και κατακτημένους, νικητές και ηττημένους, υπερασπιστές και προστατευόμενους;

Υπάρχουν ακόμα σύνορα στην Ευρώπη για τα σμήνη των αμερικανικών αεροπλάνων, για τις ασιατικές ορδές; Ορθώνονται ακόμη τελωνειακά φράγματα ανάμεσα στις μάζες που έχουν περιέλθει στην εξαθλίωση; Μπορεί να κυματίσει άλλη σημαία εκτός από την κόκκινη σημαία στην επιφάνεια μιας ηπείρου που έχει τελικά περάσει ολοκληρωτικά στον σοσιαλισμό, είτε με την συναίνεση είτε με την βία; Ποιος θα μπορέσει ποτέ να σηκώσει την Ευρώπη από τα ερείπιά της, αν όχι ο σοσιαλισμός; Σίγουρα δεν θα είναι οι τράπεζες ή τα τραστ.

Είναι καιρός οι Γερμανοί όχι μόνο να διακηρύξουν, αλλά και να πραγματοποιήσουν τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό πάνω στα ερείπια της Ευρώπης. Γιατί, μέσα σε αυτά τα ερείπια, υπάρχουν ακόμα οι ψυχές μας να υπερασπιστούμε.

Η χειρότερη στιγμή είναι η καλύτερη.

Είναι εν μέσω πολέμου που επιτυγχάνονται αποφασιστικοί κοινωνικοί μετασχηματισμοί. Είναι εν μέσω πολέμου που η Πουριτανική Αγγλία, η Λουθηρανική Γερμανία, η Ιακωβινική Γαλλία και η Λενινιστική Ρωσία έκαναν αποφασιστικά βήματα στην εσωτερική πάλη. Είναι εν μέσω πολέμου, όταν οι Ρώσοι προελαύνουν, που πρέπει να γίνουν αποφασιστικές ευρωπαϊκές και σοσιαλιστικές χειρονομίες.

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Révolution nationale n° 131, στις 15 Απριλίου 1944.

ΠΗΓΗ

Ο αγώνας του Βορρά κατά του Αμερικανισμού

 

«Ο αμερικανισμός δεν είναι συνώνυμο της αμερικανικής ουσίας, αλλά αποτελεί ένα από τα βασικά επακόλουθά της. Η αμερικανική ουσία είναι μια ποικιλία του τρόπου υπάρξεως της λευκής φυλής, επηρεασμένη από το ευρύχωρο τοπίο, το κλίμα και συχνά το άγνωστο πολιτιστικό παρελθόν της βορειοαμερικανικής ηπείρου. Ο αμερικανισμός, από την άλλη πλευρά, είναι ένα φαινόμενο της τελευταίας πεντηκονταετίας, αντιπροσωπεύει μια εξιδανικευμένη υπερβολή του φιλελευθερισμού, της θεωρίας των γενικών και γιγαντιαίων μορφών του καπιταλισμού, της θεωρίας της γενικής ευημερίας, των ραγδαία μεταβαλλόμενων μοδών του εξωτερικού και εσωτερικού τρόπου ζωής και της υπερβολικής κραυγής μιας εσωτερικής κενότητας μέσα από επιβλητικά μαζικά γεγονότα. Με αυτές τις εκδηλώσεις, ο αμερικανισμός, ο οποίος έχει επίσης διαδοθεί ευρέως εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, ΑΝΤΙΤΙΘΕΤΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ στον Νορδικό χαρακτήρα»

Ramiro Ledesma Ramos: Το Πολιτικό Μανιφέστο των JONS

 

«Μια συμπαγής ομάδα νεαρών Ισπανών ετοιμάζεται σήμερα να παρέμβει στην πολιτική δράση με έντονο και αποτελεσματικό τρόπο. Δεν επικαλούνται άλλους τίτλους εκτός από αυτόν της ευγενούς και επίμονης ανησυχίας για τα ζωτικά ζητήματα που επηρεάζουν τη χώρα. Και, φυσικά, η εγγύηση ότι αντιπροσωπεύουν τη φωνή αυτών των καιρών και ότι η πολιτική τους συμπεριφορά γεννιέται μπροστά στις τρέχουσες δυσκολίες. Κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει τη διαβεβαίωση ότι η Ισπανία διέρχεται σήμερα μια πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση, τόσο βαθιά που απαιτεί να την αντιμετωπίσουμε και να την επιλύσουμε με το μέγιστο θάρρος. Ούτε η απαισιοδοξία ούτε οι υπεκφυγές μπορούν να γίνουν ανεκτές. Κάθε Ισπανός που δεν καταφέρνει να τοποθετηθεί με το δέον μεγαλείο μπροστά στα γεγονότα που πλησιάζουν, είναι υποχρεωμένος να αποσπαστεί από τις πρώτες γραμμές και να κάνει χώρο στις θαρραλέες και σταθερές φάλαγγες. Η πρώτη μεγάλη αγωνία που καταλαμβάνει κάθε Ισπανό που αναλαμβάνει δημόσια ευθύνη είναι να συνειδητοποιήσει πώς η Ισπανία -το Ισπανικό Κράτος και ο λαός- έζησε για σχεδόν τρεις αιώνες σε αέναη φυγή από τον εαυτό της, άπιστη στις ιδιαίτερες αξίες της, άπιστη στη συνειδητοποίησή τους και, ως εκ τούτου, σε μια αυτοκτονική αυταπάρνηση, τέτοιας βαρύτητας, που την έθεσε στο χείλος της ιστορικής αποσύνθεσης.

Έχουμε χάσει έτσι τον παγκόσμιο παλμό. Έχουμε αποσυνδεθεί από τα καθολικά μας πεπρωμένα, χωρίς την ικανότητα ή το θάρρος να εξαλείψουμε τη φρικτή μυωπία που μέχρι τώρα κυριαρχούσε σε όλες τις προσπάθειες αναζωπύρωσης. Σήμερα βρισκόμαστε στην πιο ευνοϊκή κατάσταση που μπορεί να ονειρευτεί οποιοσδήποτε λαός. Και όπως σημειώνουμε ότι οι άνθρωποι της συνηθισμένης πολιτικής -μοναρχικοί και ρεπουμπλικάνοι- οι ομάδες που τους ακολουθούν και τα διασκορπισμένα στοιχεία που μέχρι τώρα έχουν παρέμβει στις καθοριστικές επεξεργασίες, δεν μπορούν να διαχωριστούν από τα μέτρια πλαίσια του παλιού Κράτους, εμείς, στο περιθώριο αυτών, απέναντι τους, πέρα από αυτούς, χωρίς την διαίρεση δεξιάς και αριστεράς, μακριά από τα παρασκήνια, ξεκινάμε μια επαναστατική δράση υπέρ ενός κράτους ριζοσπαστικής καινοτομίας. Η πολιτική και κοινωνική κρίση στην Ισπανία έχει την αρχή της στην κρίση της ίδιας της αντίληψης πάνω στην οποία αρθρώνεται το σημερινό κράτος. Παντού καταρρέει η αποτελεσματικότητα του φιλελεύθερου αστικού κράτους, που επέβαλε στον κόσμο η Γαλλική επανάσταση του δέκατου όγδοου αιώνα, και οι λαοί παλεύουν σήμερα με τη μεγάλη δυσκολία να ανοίξουν δρόμο για ένα νέο κράτος, στο οποίο θα είναι δυνατά όλα τα πολύτιμα επιτεύγματά τους. Οδεύουμε προς την πολιτική δράση με τη συγκεκριμένη φιλοδοξία να προβάλουμε τις μορφές αυτού του νέου Κράτους στη χώρα. Και θα επιβληθεί. Ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτεί, πάνω απ' όλα, την ικανότητα απεμπλοκής από αποτυχημένους μύθους. Και η θέληση να ενσωματώσουμε τους εαυτούς μας, ως μεγάλος λαός, στον διττό σκοπό που χαρακτηρίζει τα έθνη σήμερα: Από τη μια, τη συμβολή στο οικουμενικό πνεύμα της ισπανικής μας ιδιαιτερότητας, και από την άλλη, την κατάκτηση των τεχνικών πηγών, την κινητοποίηση των οικονομικών μέσων, της νίκης επί των υλικών συμφερόντων και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι κεντρικοί πυλώνες της δράσης μας θα είναι οι εξής:

Κρατική Υπεροχή

Το νέο Κράτος θα είναι εποικοδομητικό, δημιουργικό. Θα υποκαταστήσει άτομα και ομάδες, και η τελική κυριαρχία θα ανήκει σε αυτό και μόνο σε αυτό. Ο μόνος ερμηνευτής όλων όσων υπάρχουν ως καθολικών γνωρισμάτων σε έναν λαό είναι το Κράτος και μέσα σε αυτό επιτυγχάνεται η πληρότητα. Αντιστοιχεί στην Πολιτεία, ομοίως, η συνειδητοποίηση όλων των αξιών πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής φύσης που υπάρχουν σε έναν λαό. Υπερασπιζόμαστε, λοιπόν, έναν πανκρατισμό, ένα Κράτος που πετυχαίνει κάθε αποτελεσματικότητα. Η μορφή του νέου Κράτους πρέπει να γεννηθεί από αυτό και να είναι προϊόν του. Όταν επιχειρούμε μια βαθιά ανατροπή του πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου του λαού μας, τα ζητήματα που παραπέμπουν σε απλές μορφές δεν έχουν αρκετά μεγάλο εύρος για να μας ενδιαφέρουν. Όταν μιλάμε για την υπεροχή του κράτους, εννοείται ότι το Κράτος είναι η ύψιστη πολιτική αξία και ότι το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ευγένειας θα είναι η αντιπαράθεση στο νέο κράτος. Λοιπόν, η ευγένεια -η πολιτισμένη συνύπαρξη- είναι κάτι που η Πολιτεία και μόνο αυτή καθιστά εφικτό. Τα πάντα, λοιπόν, για το Κράτος!

Εθνική Επιβεβαίωση

Μπροστά στην εσωτερική αναστάτωση που βλέπουμε σήμερα, υψώνουμε τη σημαία της εθνικής ευθύνης. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την Ιστορία της Ισπανίας, αποδεχόμενοι το πολύ ιδιόμορφο εθνικό υπόστρωμα του λαού μας, και πρόκειται να επιβεβαιώσουμε τον ισπανικό πολιτισμό με αυτοκρατορικές επιθυμίες. Ένας λαός δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς μια προηγούμενη και ριζική εξύψωση του εαυτού του ως ιστορική υπεροχή. Μακάρι όλοι οι Ισπανοί να γνωρίζουν ότι εάν μια γεωλογική καταστροφή καταστρέψει τη χερσόνησο ή ένας ξένος λαός μας υποβάλει σε σκλαβιά, οι θεμελιώδεις αξίες μας θα πάψουν να υλοποιούνται στον κόσμο. Η σημερινή ζωή είναι δύσκολη, περισσότερο από ποτέ, και πρέπει να επιστρέψουμε αναζητώντας θάρρος στα στοιχειώδη συναισθήματα που κρατούν το πνεύμα μας σε τεταμένη πληρότητα. Η εθνική και κοινωνική αίσθηση του λαού μας -ενός λαού με οικουμενικό, καθολικό χαρακτήρα- θα είναι η εξής: Ο κόσμος μας χρειάζεται και πρέπει να είμαστε στη θέση μας!

Πανεπιστημιακή Έξαρση

Είμαστε, ως επί το πλείστον, φοιτητές πανεπιστημίου. Το Πανεπιστήμιο είναι για εμάς ο ανώτατος φορέας - δημιουργός πολιτιστικών και επιστημονικών αξιών. Οι λαοί χωρίς Πανεπιστήμιο παραμένουν στο περιθώριο ανώτερων επεξεργασιών. Χωρίς πολιτισμό δεν υπάρχει ένταση του πνεύματος, όπως χωρίς επιστήμη δεν υπάρχει τεχνική. Το πνευματικό μεγαλείο και η οικονομική υπεροχή είναι αδύνατες χωρίς ένα ερευνητικό και αντιγραφειοκρατικό Πανεπιστήμιο. 

Περιφερειακή διάρθρωση της Ισπανίας

Η πρώτιστη ισπανική πραγματικότητα δεν είναι η Μαδρίτη, αλλά οι επαρχίες. Η πιο ριζοσπαστική μας επιθυμία πρέπει να συνίσταται, λοιπόν, στη σύνδεση και την άρθρωση με την ζωτική πνοή των επαρχιών. Ανακαλύπτοντας τους μύθους τους και εκκινώντας με την κατάκτησή τους. Τοποθετώντας τους μπροστά στην πιο ευημερούσα διάστασή τους. Για το λόγο αυτό το νέο Κράτος θα δεχτεί ως απαραίτητη βάση για την διάρθρωσή του την πλήρη αυτονομία των Δήμων. Υπάρχει η μεγάλη ισπανική παράδοση των πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών ως ζωντανών και γόνιμων οργανισμών. Δεν υπάρχει δυνατότητα οικονομικής επιτυχίας ή διοικητικής αποτελεσματικότητας χωρίς αυτή την αυτονομία στην οποία αναφερόμαστε. Οι αυτόνομοι Δήμοι μπορούν τότε να αρθρωθούν σε μεγάλες συνομοσπονδίες ή περιφέρειες, οριοθετημένες από ένα περιθώριο οικονομικών ή διοικητικών απαιτήσεων και, φυσικά, υπό την κυριαρχία του Κράτους, η οποία θα είναι πάντα, όπως αναφέραμε πριν, αδιαμφισβήτητη και απόλυτη. Για να αναζωογονηθεί η περιφερειακή αίσθηση της Ισπανίας, τίποτα καλύτερο από το να υποβάλλουμε τις περιφέρειες σε μια αναγέννηση που λαμβάνει χώρα υπό την προστασία της πιο σύγχρονης και σταθερής πραγματικότητας.

Δομή της Συνδικαλιστικής Οικονομίας

Οι δημιουργοί του φιλελεύθερου αστικού κράτους δεν μπορούσαν να υποψιαστούν τις οικονομικές διαδρομές που επρόκειτο να συμβούν στο μέλλον. Το πρώτο σαφές όραμα για τον χαρακτήρα του βιομηχανικού και τεχνικού μας πολιτισμού αντιστοιχεί στον μαρξισμό. Θα πολεμήσουμε ενάντια στον περιορισμό του μαρξιστικού υλισμού και πρέπει να τον ξεπεράσουμε αλλά όχι χωρίς να του αναγνωρίσουμε τις τιμές ενός προδρόμου που πέθανε και εξαντλήθηκε στις πρώτες συγκρούσεις. Η βιομηχανική οικονομία των τελευταίων εκατό ετών έχει δημιουργήσει εξουσίες και κοινωνικές αδικίες απέναντι στις οποίες το φιλελεύθερο κράτος είναι ανίσχυρο. Έτσι, το νέο Κράτος θα επιβάλει τη συνδικαλιστική δομή της οικονομίας, η οποία σώζει τη βιομηχανική αποτελεσματικότητα, αλλά καταστρέφει τις πάσης φύσεως «νοσηρές κυριαρχίες» που υπάρχουν σήμερα. Το νέο Κράτος δεν μπορεί να εγκαταλείψει την οικονομία του στα απλά σύμφωνα και συμβόλαια που οι οικονομικές δυνάμεις συνάπτουν μεταξύ τους. Η συσπείρωση των οικονομικών δυνάμεων θα είναι υποχρεωτική και πάντα σύμφωνα με τους υψηλούς στόχους της Πολιτείας. Το κράτος θα πειθαρχεί και θα εγγυάται πάντα την παραγωγή. Αυτό ισοδυναμεί με σημαντική ενδυνάμωση της εργασίας. Υπάρχουν ακόμη περισσότερα που πρέπει να γίνουν υπέρ μιας αυθεντικής και γόνιμης ισπανικής οικονομίας, και αυτό είναι ότι το νέο κράτος θα στρέψει το ενδιαφέρον του στο τρομακτικό και τεράστιο αγροτικό πρόβλημα που υπάρχει σήμερα. Με την απαλλοτρίωση των γαιοκτημόνων. Οι απαλλοτριωμένες εκτάσεις, αφού εθνικοποιηθούν, δεν θα πρέπει να διανεμηθούν, γιατί κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με την παλιά και καταστροφική φιλελεύθερη λύση, αλλά θα παραχωρηθούν στους ίδιους τους αγρότες, ώστε να μπορούν να τις καλλιεργήσουν μόνοι τους, με την παρέμβαση του αυτόνομου δημοτικού οργάνου, και με τάση για κοινοτική ή συνεταιριστική εκμετάλλευση. 

Από την προηγούμενη σύντομη περίληψη συνοψίζουμε το δόγμα μας, στο οποίο θα είμαστε πιστοί μέχρι τέλους. Και αυτό είναι:

1. Όλη η εξουσία ανήκει στο Κράτος.

2. Υπάρχουν πολιτικές ελευθερίες μόνο εντός του Κράτους, όχι επί του Κράτους ή κατά του Κράτους.

3. Η μεγαλύτερη πολιτική αξία που εδρεύει στον άνθρωπο είναι η ικανότητά του για πολιτική συνύπαρξη στο Κράτος.

4. Η ριζική, θεωρητική και πρακτική υπέρβαση του μαρξισμού είναι η επιτακτική ανάγκη της εποχής μας.

5. Αντιπαραβάλουμε τις ιεραρχικές αξίες, την εθνική ιδέα και την οικονομική αποτελεσματικότητα ενάντια στο σοσιαλιστικό και το κομμουνιστικό κράτος. 

6. Επιβεβαίωση των Ισπανικών Αξιών.

7. Αυτοκρατορική Διάδοση του Πολιτισμού μας. 

8. Αυθεντική Ανάπτυξη του Ισπανικού Πανεπιστημίου. Στο Πανεπιστήμιο βρίσκεται η ιδεολογική υπεροχή που αποτελεί το απόλυτο μυστικό της επιστήμης και της τεχνολογίας, στο πανεπίστημιο βρίσκονται οι καλύτερες πολιτιστικές τάσεις. Πρέπει λοιπόν να αναδείξουμε το ιδανικό μας για το μεγάλο Πανεπιστήμιο.

9. Εντατικοποίηση της μαζικής κουλτούρας, χρησιμοποιώντας τα πιο αποτελεσματικά μέσα.

10. Εξάλειψη περιφερειακών εστιών που δίνουν στις επιδιώξεις τους μια αίσθηση πολιτικής αυτονομίας. Αντιθέτως, οι μεγάλοι νομοί ή περιφερειακές Συνομοσπονδίες, λόγω της πρωτοβουλίας μας για τους Δήμους, θα πρέπει να αξίζουν, όλη την προσοχή μας. Θα προωθήσουμε τη ζωτική και σύγχρονη κομητεία.

11. Πλήρης αυτονομία των δήμων στις λειτουργίες που παραδοσιακά εμπίπτουν στην αρμοδιότητα τους, οι οποίες είναι διοικητικής και οικονομικής φύσης.

12. Συνδικαλιστική διάρθρωση της οικονομίας. Αντικειμενική οικονομική πολιτική. 

13. Ενδυνάμωση της Εργασίας. 

14. Απαλλοτρίωση ιδιοκτησιών γής. Οι απαλλοτριωμένες εκτάσεις θα εθνικοποιηθούν και θα παραδοθούν στους δήμους και στις συνδικαλιστικές οργανώσεις των αγροτών. 

15. Κοινωνική Δικαιοσύνη και Κοινωνική Πειθαρχία. 

16. Αγώνας κατά του εγωκεντρικού πασιφισμού της Γενεύης. Επιβεβαίωση της Ισπανίας ως διεθνούς δύναμης.

17. Αποκλειστική επαναστατική δράση μέχρι την επίτευξη του θριάμβου του Νέου Κράτους στην Ισπανία. Μεθόδοι άμεσης δράσης απέναντι στο παλιό κράτος και τις κοινωνικοπολιτικές ομάδες του παλιού καθεστώτος. 

Η οργάνωση μας

Γεννιόμαστε με σκοπό την επαναστατική αποτελεσματικότητα. Γι' αυτό δεν αναζητούμε ψήφους, αλλά τολμηρές και θαρραλέες μειοψηφίες. Αναζητούμε νεανικές μαχητικές ομάδες, χωρίς δισταγμό μπροστά στο τουφέκι και την πειθαρχία του πολέμου. Πολιτικούς στρατιώτες που θα διαλύσουν το αστικό και αναχρονιστικό πλαίσιο ενός ειρηνιστικού μιλιταρισμού. Επιζητούμε τον πολιτικό με στρατιωτικό αίσθημα, ευθύνης και αγώνα. Η οργάνωσή μας θα δομηθεί με βάση συνδικαλιστικούς και πολιτικούς πυρήνες. Οι πρώτοι θα αποτελούνται από δέκα άτομα, που ανήκουν, όπως δηλώνει το όνομά τους, στο ίδιο σωματείο ή συνδικάτο. Το δεύτερο, από πέντε άτομα διαφόρων επαγγελμάτων. Και οι δύο θα είναι η κατώτερη μονάδα που έχει φωνή και δύναμη στο κόμμα. Για να μπείτε σε ένα πυρήνα θα πρέπει να είστε μεταξύ δεκαοκτώ και σαρανταπέντε ετών. Οι ηλικιωμένοι Ισπανοί δεν θα μπορέσουν να επέμβουν ενεργά στις φάλαγγες μας. Θα ξεκινήσει άμεσα η οργάνωση συνδικαλιστικών και πολιτικών πυρήνων σε όλη την Ισπανία, που θα αποτελέσουν τα πρωταρχικά στοιχεία της δράσης μας. Ο σύνδεσμος μας θα είναι το δόγμα που εκθέσαμε παραπάνω, το οποίο πρέπει να γίνει αποδεκτό και κατανοητό με ακεραιότητα για να είναι μέρος της δύναμής μας. Θα θριαμβεύσουμε γιατί είμαστε η ισπανική αλήθεια. Σήμερα ξεκινάμε την έκδοση της εφημερίδας μας, «Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ», που πρώτα θα είναι εβδομαδιαία και θα την μετατρέψουμε σε καθημερινή το συντομότερο δυνατό».