«Διαφοροποίηση και Σύνδεση» του Ernst Jünger

 

Περιοδικό «Die Standarte»

Σεπτέμβριος 1925

«Ο όρος «στρατιώτης του μετώπου» δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως η βίωση του εαυτού ως μαχητή της πρώτης γραμμής, αλλά ως η υιοθέτηση μιας συνειδητής στάσης απέναντι σε αυτή την εμπειρία· με άλλα λόγια, συνεπάγεται τη διαθέση ενός συγκεκριμένου χαρακτήρα, τον οποίο καλούμαστε να προσδιορίσουμε λεπτομερώς. Οφείλουμε να κάνουμε μια διάκριση, καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα κίνημα που διακήρυξε ηχηρά την ύπαρξή του. Η φύση του δεν επιτρέπει την παρουσία «λαθρεπιβατών», γεγονός που το καθιστά ανώτερο από οποιοδήποτε κόμμα. Η ισχύς ενός κινήματος δεν καθορίζεται από τον αριθμό των ψήφων, αλλά από την εσωτερική του δύναμη. Οι «λαθρεπιβάτες» επιβραδύνουν κάθε δράση· φοβούνται τη μάχη, αλλά έλκονται από την επιτυχία. Οι οπαδοί του «völkisch» το γνώριζαν αυτό στις καλύτερες μέρες τους, και μόλις το λησμόνησαν, η κρίση εξαπλώθηκε αμέσως στις τάξεις τους.

Η καλύτερη διαφοροποίηση που μπορεί να επιτύχει ένα κίνημα, με βάση τη σύνθεση και την ιδεολογία του, έγκειται στη συσπείρωση όλων των πνευματικών και υλικών δυνάμεων που διαθέτει. Τα ασαφή όρια εγκυμονούν τον κίνδυνο διάλυσης του κινήματος, ενώ το άλλο άκρο ενδέχεται να οδηγήσει σε μια ανεπιθύμητη απώλεια ισχύος. Είχαμε ανέκαθεν την τάση για υπερβολικό ατομικισμό, και όποιος αισθάνεται οικεία στον εθνικιστικό χώρο —και ιδίως στους κόλπους της νεολαίας του— το γνωρίζει καλά: το πάθος για την ανάδειξη επιμέρους πτυχών οδηγεί σε εντελώς αδικαιολόγητες διαιρέσεις, βασισμένες σε λόγους καθαρά επιφανειακούς. Σε γενικές γραμμές, το κύριο ζήτημα που προβάλλεται είναι τι μας χωρίζει και όχι τι μας ενώνει. Η προσπάθεια ενοποίησης οδηγεί άμεσα σε σύγχυση, αναποφασιστικότητα, έλλειψη πειθαρχίας, φθόνο προς τον ηγέτη και εσωτερικές ρήξεις. Όποιος έχει παρευρεθεί σε συγκεντρώσεις του εθνικιστικού χώρου (völkisch), γνωρίζει καλά όλα αυτά.

Φυσικά, είναι σημαντικό να επιτευχθεί διαφοροποίηση, αλλά εξίσου σημαντικό είναι να αφήσουμε επαρκή χώρο και να εξαλείψουμε τις διαιρέσεις εν τη γενέσει τους. Η διαφοροποίηση σημαίνει επιλογή της βάσης του αγώνα, και αυτή η βάση οφείλει να είναι ευρεία και στέρεη. Τώρα που δώσαμε έναν ορισμό για τον μαχητή της πρώτης γραμμής, καθίσταται σαφές ποιος πρέπει και ποιος δεν πρέπει να ενταχθεί στο κίνημα των μαχητών της πρώτης γραμμής. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι, αν επιτευχθεί αυτό, το κίνημα θα έχει στη διάθεσή του ένα υλικό σπάνιο στην ιστορία. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθούν να υφίστανται πρακτικά ερωτήματα που χρήζουν απάντησης.

Καταρχάς, γίνεται λόγος για την αντίθεση μεταξύ «νέων» και «παλαιών», μια αντίθεση που συχνά έχει οδηγήσει σε διαμάχες και ακραίες δηλώσεις. Έχουν διατυπωθεί εκατέρωθεν κατηγορίες περί αλαζονείας, έλλειψης κατανόησης του πνεύματος της εποχής και ούτω καθεξής. Η αντιπαράθεση νέων και παλαιών στο κίνημα των μαχητών του μετώπου αποτελεί, πράγματι, έναν ατυχή τρόπο διατύπωσης αυτής της αντίθεσης — της οποίας η ύπαρξη είναι μάταιο να αμφισβητηθεί. Ωστόσο, έχουμε το δικαίωμα να μην της δώσουμε σημασία. Η αντίθεση αυτή έχει τις ρίζες της στην περίοδο του πολέμου και στη δυσπιστία που έτρεφαν πρόσφατα τα μάχιμα τμήματα απέναντι στους διοικητές των επιτελείων — ή, με άλλα λόγια, απέναντι σε αυτό που οι άνδρες στα χαρακώματα 

αποκαλούσαν «πράσινη τσόχα». Αυτή η δυσπιστία παραμένει ζωντανή και σήμερα: αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι ο πραγματικός μαχητής χρησιμοποιεί με περηφάνια τη λέξη «μέτωπο»· είναι, λοιπόν, λογικό να αναρωτηθεί κανείς αν το κίνημα των στρατιωτών του μετώπου θα μπορούσε να έχει άλλη πηγή πέρα ​​από το ίδιο το «μέτωπο».

Το ζήτημα μπορεί να επιλυθεί εύκολα· κάθε λέσχη ευγενών ή ένωση ιδιοκτητών θέτει συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την ένταξη μελών, επομένως το ίδιο μπορεί να ισχύσει και για το κίνημα των στρατιωτών του μετώπου. Οφείλουμε, λοιπόν, να κατανοήσουμε αν η ιδιότητα του διοικητή στρατηγείου είναι ασύμβατη με τον ορισμό μας για τον στρατιώτη της πρώτης γραμμής. Οι συνήθεις αντιρρήσεις συνοψίζονται στο επιχείρημα ότι μόνο ο άνδρας της πρώτης γραμμής εκτέθηκε σε θανάσιμο κίνδυνο, ότι μόνο αυτός προέβη στη μέγιστη θυσία και, κατά συνέπεια, μόνο αυτός φέρει μέσα του το πνεύμα του Μεγάλου Πολέμου.

Όλα αυτά είναι αλήθεια. Ένα κίνημα που θεμελιώνεται στην ιδέα της προσωπικής θυσίας έχει στέρεες βάσεις. Και, φυσικά, η μορφή του μοναχικού στρατιώτη —του άνδρα με το ατσάλινο κράνος, του άγνωστου στρατιώτη που σήκωνε στους ώμους του ένα δυσβάσταχτο φορτίο— οφείλει να καταστεί το ιδεώδες, το καθοδηγητικό άστρο του κινήματος.

Ας μην αναλωθούμε όμως στις επουσιώδεις λεπτομέρειες. Ο πόλεμος δεν διεξαγόταν στην επιφάνεια, αλλά στα βαθύτερα στρώματα, και οι στρατοί λειτουργούσαν σαν πεδία δυνάμεων που έλκουν τους πάντες προς το μέρος τους. Και παρόλο που ο υψηλός βαθμός εξειδίκευσης —χαρακτηριστικό γνώρισμα των μαχών στην εποχή των μηχανών— δεν επέτρεπε σε όλους να εκπληρώσουν το καθήκον τους στην πρώτη γραμμή του μετώπου, αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Θα ήταν εξαιρετικά άφρονα να επιχειρήσει κανείς να μετρήσει με χάρακα και να συγκρίνει το βεληνεκές των όπλων.

Ένα ακόμη ζήτημα είναι ότι το κίνημα των στρατιωτών του μετώπου είναι πράγματι ένα κίνημα νέων ανθρώπων — νέων όχι με την έννοια της ηλικίας, αλλά ως προς τη σύνδεσή τους με την εποχή τους, την επιθυμία τους να αξιοποιήσουν μεθόδους και να θέσουν στόχους που αφορούν αποκλειστικά και μόνο τη συγκεκριμένη εποχή. Προφανώς, τα κριτήρια αυτά δεν χαρακτηρίζουν τόσο εκείνους τους άνδρες που, γεμάτοι πεποίθηση, επιτέλεσαν το καθήκον τους από την πρώτη κιόλας μέρα του πολέμου, όσο εκείνους που διαμορφώθηκαν μέσα στα ταραγμένα χρόνια του. Η εμμονή στο παρελθόν μπροστά στην αυγή μιας νέας εποχής είναι κατανοητή, αλλά αντίκειται στο πνεύμα του κινήματος. Το να ζει κανείς από το κεφάλαιο του παρελθόντος αντί να αντλεί δύναμη από την ενέργεια του παρόντος και να πιστεύει στη μελλοντική εξέλιξη, σημαίνει πως καταδικάζει τον εαυτό του στη ματαιότητα. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς την περίπτωση του Χίντενμπουργκ για να πειστεί ότι οι πνευματικές συνθήκες που περιγράψαμε δεν εξαρτώνται από τη διάρκεια της ζωής του ατόμου. Οι τάξεις μας παραμένουν πάντα ανοιχτές για τους ηλικιωμένους που διατηρούν τη νεανικότητά τους.

Στη συνέχεια, η ένταξη αξιωματικών είναι υψίστης σημασίας για το κίνημα των στρατιωτών του μετώπου, οι οποίοι προέρχονται από το «έθνος εν όπλω». Αξιωματικοί μάχης – εδώ ακριβώς πρέπει το κίνημα να συγκεντρώσει τα πολύτιμα στελέχη του, εκείνους που διδάχθηκαν από την εμπειρία του μετώπου. Η αποτυχία των μαζικών κινημάτων, της οποίας όλοι γίναμε μάρτυρες, φαντάζει παράδοξη αν αναλογιστεί κανείς ότι οι πόροι που διατέθηκαν για αυτά δεν ήταν ευκαταφρόνητοι. Στην περίπτωση των κομμουνιστών, αυτό εξηγείται από την σχεδόν ολοκληρωτική απουσία φυσικών ηγετών (κυρίως σε επίπεδο τακτικής παρά στρατηγικής), οι οποίοι θα είχαν ως αποστολή να διαπλάσουν τις μάζες στο πνεύμα της ιδέας. Ωστόσο, όταν η ηγεσία αποκόπτεται από τις μάζες ή όταν τα μέλη του κόμματος —καταρτισμένα μεν ορθολογικά και διαλεκτικά— απλώς προβάλλουν σε αυτές τα προγράμματά τους, τότε παύει να υφίσταται ζωντανός δεσμός με τους πραγματικούς ανθρώπους από σάρκα και οστά, καθώς και ζωντανή ηγεσία ικανή να δώσει στην ιδέα «χέρια» και να την καταστήσει απτή πραγματικότητα.

Το κίνημα των στρατιωτών του μετώπου απαλλάσσεται από την ανάγκη επίλυσης του δυσκολότερου εσωτερικού προβλήματος κάθε κινήματος —του προβλήματος της ανάδειξης μιας γενιάς ηγετών—, καθώς διαθέτει πλήθος ανδρών που έχουν δοκιμαστεί στη μάχη και είχαν επαρκή χρόνο να εξοικειωθούν με συνθήκες διαφορετικές από τις στρατιωτικές. Έτσι, διαθέτουμε ένα ακόμη ισχυρό χαρτί για να υλοποιήσουμε το μεγάλο ιδεώδες του ηγέτη, και ένας πραγματικός άνδρας θα βρει γρήγορα την αφορμή για δράση.

Οι παλαιοί αξιωματικοί απέδειξαν την ικανότητά τους να προσαρμόζονται στις συνθήκες και να θυσιάζονται. Λίγο μετά την καταστροφή, πολλοί από αυτούς έδειξαν προθυμία να απαρνηθούν κάθε παλαιό προνόμιο και να συμμετάσχουν στις προσπάθειες εθνικής ανασυγκρότησης φορώντας τη στολή του απλού στρατιώτη. Ένα πραγματικά νέο πνεύμα κυριαρχούσε μεταξύ των αξιωματικών των Freikorps το 1919· την ίδια ώρα που οι σοσιαλιστές σε όλη τη χώρα διεξήγαγαν τα πειράματά τους, εκείνοι εφάρμοζαν έναν πραγματικό σοσιαλισμό, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με την αναταραχή που επικρατούσε στους δρόμους. Κι αν εκείνοι που «διορίστηκαν από τον λαό» κατάφεραν να διατηρήσουν τις νέες τους θέσεις και δεν παρασύρθηκαν από το ίδιο επαναστατικό κύμα που τους είχε φέρει στην κορυφή, αυτό οφειλόταν αποκλειστικά σε εκείνους τους άνδρες που έβαλαν τέλος στον μπολσεβικισμό, χωρίς να περιμένουν κανένα αντάλλαγμα.

Αυτό το νεανικό πνεύμα πρέπει να διατηρηθεί στο κίνημα των στρατιωτών του μετώπου. Ο αξιωματικός προσφέρει τις υπηρεσίες του στο καθεστώς όχι για να διατηρήσει παλαιά προνόμια, αλλά για να επιτελέσει το καθήκον του. Αυτό που απομένει από τον παλαιό στρατό δεν είναι η στολή, αλλά το πνεύμα —όχι οι περιορισμοί, αλλά οι δεσμοί προέλευσης—, δηλαδή η συνειδητοποίηση ότι, στο πλαίσιο ενός μεγάλου σώματος, όλοι επιτελούν ένα κοινό έργο. Ωστόσο, οι συνθήκες έχουν αλλάξει, γεγονός που επιβάλλει την ανάγκη μεταβολής της ίδιας της οργάνωσης. Σήμερα, το ζητούμενο δεν είναι να λειτουργούν ως εκπρόσωποι του λαού προς τον έξω κόσμο, αλλά να κερδίσουν πρωτίστως την αναγνώριση του ίδιου του λαού· η έλλειψη εξωτερικής υποστήριξης πρέπει να αντισταθμιστεί από μια εσωτερική ενότητα ανώτερης τάξεως. Αυτό αφορά επίσης το —σπάνιο στις μέρες μας— αίσθημα ισότητας, που έχει τις ρίζες του στο καθήκον και όχι σε δημοκρατικά συνθήματα.

Οι παλαιοί αξιωματικοί διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό τα σημαντικά χαρακτηριστικά της πειθαρχίας, της εσωτερικής και εξωτερικής αποφασιστικότητας και της ικανότητας να καταλαμβάνει κανείς σωστά μία θέση· με μια λέξη, διατήρησαν το ιδιαίτερο «μέταλλό» τους. Αλλά ακόμη και εκείνος που δεν είχε φορέσει ποτέ επωμίδες κατάφερε να βρει τον δρόμο του στη ζωή και να σταθεί όρθιος απέναντι στις σκληρές οικονομικές μάχες, στο εσωτερικό μιας χώρας που είχε χάσει έναν μεγάλο πόλεμο. Η κατάσταση άλλαζε επανειλημμένα και πολλοί πρώην αξιωματικοί εργάζονταν πλέον για τους πρώην υφισταμένους τους. Το ίδιο συνέβη και πέρα ​​από τον οικονομικό τομέα.

Και αν κανείς εξέταζε αυτό το ορόσημο, θα έβλεπε ότι υπό αυτές τις νέες συνθήκες οι αξιωματικοί, ως εν δυνάμει ηγέτες, ενήργησαν άψογα. Βλέπουμε στρατηγούς να συμμετέχουν σε κινήματα υπό την ηγεσία πρώην λοχαγών, ενώ πυρήνες του μετώπου που είναι διασκορπισμένοι σε όλη τη χώρα έχουν συχνά ως ηγέτες τους απλούς στρατιώτες. Και στα έγκατα του volkish κινήματος, εκεί όπου έγινε η πρώτη —έστω και διστακτική— προσπάθεια να καταστούν οι αρχές της φυλής και του αίματος το θεμέλιο του κράτους,  εμφανίζεται η μορφή του δεκανέα Χίτλερ, ο οποίος —όπως και ο Μουσολίνι— ενσαρκώνει αναμφίβολα τον νέο τύπο ηγέτη, με αξιωματικούς και εργάτες να στέκονται ώμο με ώμο κάτω από τα λάβαρά του. Τότε, το πνεύμα αυτό δεν διέθετε ούτε μορφή ούτε τα μέσα για να εκφραστεί,  αλλά τώρα το πνεύμα του φλογερού εθνικισμού και το πνεύμα του στρατιώτη του μετώπου έχουν συγχωνευθεί σε ένα. Το άτομο δεν έχει σημασία· σημασία έχει το έργο, γεγονός που  σημαίνει ότι το ζήτημα της ηγεσίας επιλύεται με τους πιο απλούς  και βέβαιους όρους.

Τέλος, πρέπει να ειπωθούν λίγα λόγια για τη νέα γενιά. Έχουν περάσει επτά χρόνια από το τέλος του πολέμου και αρκετοί —ίσως και η πλειονότητα— από τους στρατιώτες του μετώπου έχουν ξεπεράσει το τριακοστό έτος της ηλικίας τους. Το να βασιζόμαστε αποκλειστικά στους μαχητές του Μεγάλου Πολέμου θα σήμαινε ότι περιοριζόμαστε σε μία και μοναδική πηγή, η οποία με το πέρασμα του χρόνου θα εξέλειπε οριστικά. Ωστόσο, το κέντρο βάρους του κινήματος των στρατιωτών του μετώπου δεν έγκειται στην αναπόληση του παρελθόντος, αλλά στην ελπίδα για το μέλλον· συνεπώς, οφείλουμε πρωτίστως να προσελκύσουμε τη νεολαία στις τάξεις μας.

Είχαν δοκιμαστεί διάφορες μέθοδοι για να προσελκυθούν οι ομάδες της νεολαίας στα υφιστάμενα σωματεία, ωστόσο αυτοί η νεολαία μεγαλώνει και απαιτεί να αντιμετωπίζεται ως ισότιμη. Δεδομένου ότι ο όρος «στρατιώτης του μετώπου» δεν παραπέμπει απλώς σε ένα συγκεκριμένο άτομο σε έναν δεδομένο τόπο και χρόνο, αλλά πρωτίστως σε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, οι ομάδες της νεολαίας θα μπορούσαν να ενωθούν πολύ οργανικά με την παλιά φρουρά. Δεν έχει κάθε γενιά την ευκαιρία για ηρωικές πράξεις, αλλά κάθε γενιά οφείλει να διαθέτει την εσωτερική ετοιμότητα γι' αυτές. Μόνο οι απόγονοί μας μπορούν να ολοκληρώσουν όσα εμείς δεν προλάβαμε να κάνουμε.

Ο Μεγάλος Πόλεμος πέρασε στην ιστορία· το πνεύμα του διατηρείται στους καλύτερους πολεμιστές που τον θυμούνται, και αυτό το πνεύμα δεν πρέπει να σβήσει, ακόμη κι αν δεν απομείνει κανείς ζωντανός από εκείνους που, έχοντας σταθεί πάνω ρημαγμένη γη από τη φωτιά των όπλων, συνειδητοποίησαν ότι η τεχνολογία δεν είναι τίποτα, ενώ η ανθρώπινη θέληση είναι το παν. Νέες δυνάμεις, γεννημένες μέσα από τα φαινομενικά παράλογα γεγονότα του πολέμου που διαπερνούν την εποχή μας —εκείνη η αδιαμφισβήτητη νίκη επί του εαυτού, παρά την ήττα στον πόλεμο, που ίσως είναι σημαντικότερη από κάθε εδαφική επέκταση—, όλα αυτά θα παραμείνουν στους ανθρώπους για πολλά χρόνια ακόμη.

Ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής, που χρειάστηκε να επωμιστεί τις εξωτερικές δοκιμασίες του πολέμου, οφείλει να καταλήξει σε εσωτερικά συμπεράσματα, να μετατρέψει τη μεγάλη του μοίρα σε πηγή δύναμης και να τη μεταδώσει στις νέες γενιές».

Η Επανάσταση και οι Στρατιώτες του Μετώπου

 

Η Επανάσταση και οι Στρατιώτες του Μετώπου

εφημερίδα «Gewissen», 31 Αυγούστου 1925

του Ernst Jünger

«Οι στρατιώτες της πρώτης γραμμής αποτελούν τα πολυτιμότερα και πιο αξιόλογα στοιχεία του λαού» – τέτοιες φράσεις ακούγονταν συχνά και με ειλικρίνεια, τότε που ο λαός δεν εκπροσωπούνταν από ρήτορες, αλλά από πραγματικούς, ζωντανούς ανθρώπους με τα όπλα στα χέρια. Τότε, που το να εκπροσωπείς τον λαό αποτελούσε ζήτημα τιμής και όχι απλώς κάτι επωφελές για το άτομο. Όμως, εκείνοι που τότε επιτέλεσαν ειλικρινά το καθήκον τους, σήμερα θεωρούνται είτε θύματα απάτης είτε εντελώς ανόητοι – και αυτό συνάδει απόλυτα με το πνεύμα της λεγόμενης επανάστασης.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα το παράδοξο στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος, ο οποίος αναγκάστηκε επί τέσσερα χρόνια να στερηθεί όλες τις απολαύσεις της ζωής χάριν αξιών που υπερβαίνουν τη μοίρα του ατόμου, έφτασε στο σημείο να ξεριζώσει τα μαλλιά του από απόγνωση αντικρίζοντας αυτόν τον ανεξέλεγκτο, ξεδιάντροπο και εγωιστικό ατομικισμό. Όσοι είχαν δει με τα ίδια τους τα μάτια την πείνα και τη δειλία —που, υπό το πρόσχημα της επανάστασης, επιχειρούσαν να προσδώσουν στον εαυτό τους μια χροιά ιδεαλισμού—, όσοι είχαν δει τις μάζες των φοιτητών χαμηλής στάθμης να κραυγάζουν βαρύγδουπα συνθήματα ενώ έσπευδαν να καταλάβουν κάθε κενή θέση και να ζουν μέσα στη χλιδή μέχρι να εξαντλήσουν και τα τελευταία τους χρήματα, όσοι τα είχαν ζήσει όλα αυτά, ήταν αναπόφευκτο να πειστούν για την αναγκαιότητα λήψης των πιο αυστηρών, αμείλικτων και δικτατορικών μέτρων. Ακόμη κι αν αυτό το συναίσθημα εκδηλωνόταν ως αντίδραση —κάτι που δεν ισχύει καθόλου για τη δική μας νεολαία—, μια τέτοια αντίδραση, εναρμονισμένη με το υψηλό επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνίας, θα ήταν αναμφίβολα ανώτερη από την αντίδραση που συνδέεται με τις ζωώδεις απολαύσεις της λαιμαργίας, της οκνηρίας και της απόλυτης ανευθυνότητας. Τον Νοέμβριο του 1918, η κυβέρνηση έμοιαζε με το πλήρωμα ενός πλοίου που, βλέποντας την επερχόμενη τραγωδία, άρχισε να ανοίγει τα βαρέλια με το ρούμι για να φάνε, να πιούν και να διασκεδάσουν λησμονώντας την ντροπή και την ευθύνη.

Οι λογοτεχνικοί κύκλοι δεν απέκλιναν πολύ από αυτή τη γραμμή, καθώς προσπαθούσαν να παρουσιάσουν εκ των υστέρων αυτό το ξεφάντωμα ως ηρωισμό. Η νερουλή σάλτσα του ειρηνισμού και του διεθνισμού ταιριάζει γάντι σε ένα πιάτο που στερείται κρέατος και ψαριού — ένα ξερό ραγού, φτιαγμένο από τα αποφάγια της Γαλλικής Επανάστασης, που θα προκαλούσε εμετό ακόμα και στις μάζες.

Κάποιοι αναρωτιούνται: γιατί αυτή η επανάσταση δεν προσέλκυσε με το μέρος της τους νέους εθνικούς ηγέτες —δηλαδή, κατά κύριο λόγο, το σώμα των αξιωματικών—, οι οποίοι θα μπορούσαν να υλοποιήσουν τα ιδανικά τους με τη χρήση ένοπλης βίας, όπως συνέβη στο Παρίσι το 1789 και στη Ρωσία του Λένιν; Η απάντηση είναι απλή. Δεν υπήρχαν ιδέες, και χωρίς αυτές είναι δυσκολότερο να συσπειρώσεις ανθρώπους (τουλάχιστον ανθρώπους με αξία) απ’ ό,τι χωρίς χρήματα. Υπήρχαν, βέβαια, άνθρωποι —ακόμη και με έντονο επαναστατικό χαρακτήρα—, αλλά είχαν κατευθυνθεί εκεί όπου πηγαίνει κανείς για να θυσιαστεί: είχαν ενταχθεί στα Freikorps, τα οποία συνέχιζαν τον αγώνα στα ανατολικά σύνορα. Εκεί επιτέλεσαν το έργο τους, αν και είναι δύσκολο να αποτιμηθεί η σημασία του σήμερα.

Κάποιοι έτριβαν τα χέρια τους, χαρούμενοι που μπορούσαν να απαλλαγούν από αυτούς, καθώς –με την άνοδό τους στην εξουσία– δεν επιθυμούσαν την ανάπτυξη μιας επαναστατικής κατάστασης, αλλά ηρεμία και τάξη. Αρκούνταν σε φράσεις όπως «η επανάσταση είναι σε πορεία», καθώς αυτές αρκούσαν για να κρατούν σε εγρήγορση την εξαντλημένη αστική τάξη. Πιθανότατα, το μόνο πρόσωπο που προβληματιζόταν για το πώς θα προσδώσει δυναμική στο κίνημα ήταν ο Νόσκε. Ωστόσο, χρειαζόταν ένας άνθρωπος με ισχυρή θέληση, όπως ο Τρότσκι, ενώ ο Νόσκε απέφευγε να λερώσει τα χέρια του και προσπαθούσε να πατήσει σε δύο βάρκες ταυτόχρονα: για τους εργάτες ήταν ο υποκινητής, ενώ για τους αξιωματικούς – απλώς ο γραμματέας του κόμματος. Το έργο του δεν άντεξε σε αυτή την δοκιμασία ισχύος που αποτέλεσε το Πραξικόπημα του Καπ.

Ο Κόκκινος Στρατός, από την άλλη πλευρά, δεν αποτελούσε απειλή λόγω της έλλειψης επαγγελματικών στελεχών. Όσο ο κομμουνισμός βασίζεται αποκλειστικά στις προλεταριακές μάζες υπό την καθοδήγηση μιας στενής ομάδας διανοουμένων, είναι αναπόφευκτο να υποχωρήσει όταν έρθει αντιμέτωπος με κινήματα που καθοδηγούνται από έναν χαρισματικό ηγέτη ή αξιωματικό. Τότε ο κομμουνισμός θα είχε την ευκαιρία —βασιζόμενος στη παράδοση της Ρωσίας και κηρύσσοντας τον πόλεμο σε αυτή της γαλλικής επανάστασης— να προσελκύσει στο στρατόπεδό του σημαντικό αριθμό εθνικιστικών στοιχείων, καθώς το ζήτημα της ιδιοκτησίας δεν αποτελεί τη βασική διαφορά που μας χωρίζει από τους κομμουνιστές. Φυσικά, ως μαχητικό κίνημα, ο κομμουνισμός βρίσκεται εγγύτερα σε εμάς απ’ ό,τι η δημοκρατία, και η ισορροπία δυνάμεων θα έπρεπε κάποια στιγμή να αποκατασταθεί —είτε με ειρηνικά είτε με βίαια μέσα. Ωστόσο, πρέπει να επαναλαμβάνεται διαρκώς: εκείνη τη στιγμή ο κόσμος δεν επιθυμούσε τη σύγκρουση, δεν ήθελε να πάρει τα όπλα ή να χύσει αίμα· επιζητούσε την ειρήνη. Ο Γερμανός κομμουνιστής δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Ρώσο ομόλογό του. Ο Ρώσος κομμουνιστής είχε ένα όραμα και εργάστηκε για την υλοποίησή του με κάθε δυνατό μέσο. Διεξήγαγε αγώνα τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στα σύνορά της. Έγραψε ιστορία. Εμείς είχαμε να επιδείξουμε μόνο ρητορικές αντιπαραθέσεις.

Στη Ρωσία, χάριν των στόχων τους —τους οποίους, βεβαίως, μπορεί κανείς να αποδεχτεί ή να απορρίψει— εξοντώθηκαν ολόκληρα τμήματα του πληθυσμού και στρατεύματα υπό τη διοίκηση τσαρικών αξιωματικών εισέβαλαν στην Πολωνία. Εμείς, αντίθετα, ανάμεσα σε συζητήσεις στα καφενεία και σε πράξεις ποταπές και ανόητες, βρισκόμασταν αντιμέτωποι με τη δική μας εσωτερική αδυναμία. Μας έλειπαν η ορμή, οι μάρτυρες, η δραματική εξέλιξη των γεγονότων, εκείνη η πειστική λογική που χαρακτηρίζει την αμείλικτη προέλαση μιας μεγάλης ιδέας· με άλλα λόγια, μας έλειπε η ίδια η επανάσταση. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια ραγδαία εξέλιξη γεγονότων —που δεν υπολογίζει την ατομική ζωή— θα μας είχε ωθήσει πολύ πιο πέρα ​​από τις συνεχείς αλλαγές επιδέσμων σε πληγές που σάπιζαν, στις οποίες επιδίδονταν τα μέλη του κοινοβουλίου.

Ο ρωσικός κομμουνισμός έχει εθνικό χαρακτήρα. Ο διεθνισμός χρησιμεύει απλώς ως πρόσχημα για την υλοποίηση των επεκτατικών του επιδιώξεων. Αν οι δικοί μας κομμουνιστές είχαν το θάρρος να ανακηρύξουν το Βερολίνο —και όχι τη Μόσχα— ως κέντρο αυτής της ναπολεόντειας διεθνούς, τότε θα είχαν κατακλυστεί από υποστηρικτές.

Σε κάθε περίπτωση, η λεγόμενη επανάσταση απέτυχε να προσελκύσει στις τάξεις της τους μαχητές της πρώτης γραμμής, γεγονός που έχει συμβολική σημασία. Ως μαχητή της πρώτης γραμμής δεν πρέπει να νοούμε απλώς όποιον πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στο μέτωπο – υπήρξαν πολλοί που βρέθηκαν εκεί αναγκαστικά. Μαχητής της πρώτης γραμμής είναι εκείνος που πολεμά και πεθαίνει συνειδητά για την ιδέα. Ωστόσο, επειδή ακριβώς αυτοί οι άνδρες –στο μέτρο που το επέτρεπαν η υγεία και η εμπειρία τους– κατέληγαν με σιδηρά αναγκαιότητα στα πιο επικίνδυνα σημεία, εκείνοι ακριβώς ενσάρκωναν τη μορφή του μαχητή της πρώτης γραμμής. Και εκείνο το τμήμα της σύγχρονης νεολαίας που ανταποκρίνεται σε αυτό το πρότυπο, εντάσσεται οργανικά στην αδελφότητα των έμπειρων πολεμιστών. Μη μπορώντας να προσελκύσει αυτούς τους άνδρες στις τάξεις της, η επανάσταση απέρριψε τα ίδια τα σύμβολα της ανδρείας, της τιμής και του θάρρους – σύμβολα που ανέκαθεν οδηγούσαν και θα οδηγούν στη νίκη. Κατά συνέπεια, βρέθηκε σε αντιπαράθεση με αυτούς τους κύκλους, γεγονός που δεν προμηνύει τίποτα καλό για την ίδια.

Αν η επανάσταση ήταν σε θέση να προωθήσει πραγματικά μεγάλες, ανιδιοτελείς ιδέες, που δεν βασίζονται σε ένστικτα, αλλά υπέφεραν και γεννήθηκαν στα βάθη της ψυχής, τότε οι καλύτεροι από αυτούς τους άνδρες θα είχαν πηδήξει οικειοθελώς στην αγκαλιά της. Στο τέλος του πολέμου, καταπονήθηκαν από ένα αβάσταχτο βάρος και ξαφνικά ένιωσαν ένα πλήρες πνευματικό κενό. Αλλά ένα μόνο γεγονός άξιο θυσίας θα ήταν αρκετό για να προσφέρουν με χαρά τη βοήθειά τους. Αλλά σε αυτή την αγορά, σε αυτή την εκκαθάριση όλων και των πάντων, δεν υπήρχε ανάγκη για ανθρώπους με ισχυρό χαρακτήρα. Στο τέλος, η δύναμη που πολέμησε γενναία στα σύνορα του Ράιχ διαλύθηκε σε πολλά κομμάτια, όπως ήταν δυνατό μόνο στη Γερμανία. Και ακόμα κι αν αργότερα υπήρξαν διαμαρτυρίες και ενίοτε ακόμη και αιματοχυσία, η ώρα για να ξεκαθαρίσει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο δεν είχε φτάσει ακόμα. Κάποια μέρα θα ανεγερθεί μνημείο προς τιμήν αυτών των ανθρώπων — κάτι που σήμερα δεν μπορεί κανείς ούτε να το φανταστεί.

Η εσωτερική μοναξιά του στρατιώτη του μετώπου δεν εξηγείται  από το γεγονός ότι βρέθηκε ξαφνικά περικυκλωμένος από εχθρικές μάζες (αυτό το είχε συνηθίσει!), αλλά μάλλον από το πώς έγινε ξαφνικά μάρτυρας της κατάρρευσης του κόσμου των μορφών. Χωρίς τάξη σε αυτόν τον κόσμο, η εκπλήρωση του καθήκοντος ήταν αδιανόητη, κι έτσι αυτό διαλύθηκε μπροστά στα μάτια τους σαν όνειρο ή ομίχλη. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, ένας πραγματικός στρατιώτης του μετώπου  δεν θα γίνει ποτέ αντιδραστικός, διότι δεν υπέστη απλώς προδοσία,  αλλά εγκατάλειψη. Πού βρίσκονταν όλοι εκείνοι οι αξιωματούχοι  και οι κάτοχοι θέσεων ισχύος; Τι έκαναν εκείνες τις ώρες που  κρινόταν η μοίρα του συνόλου; Έβλεπαν τις συντριπτικές εχθρικές δυνάμεις; Πολύ καλά, αλλά γιατί δεν πολέμησαν τότε; Γιατί ζουν ακόμα; Πού ήταν εκείνο το Ράιχσταγκ που, σε κάθε άλλη  περίσταση, θεωρούσε καθήκον του να ανακατεύεται στα πάντα; Αυτό ακριβώς ήταν που δεν μπορούσε να κατανοήσει ο τελευταίος,  άγνωστος στρατιώτης, ο οποίος ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμος να βγει από το οχύρωμά του και να θυσιαστεί. Αντί να αντιμετωπίσουν  τις μεγάλες πύλες πάνοπλοι, έστω και ένας-ένας, οι άνθρωποι  που όφειλαν να το πράξουν περισσότερο από κάθε άλλον  διέφυγαν κρυφά από παρακαμπτήριες οδούς. Ίσως η «ιστορική  στιγμή» να το απαιτούσε αυτό από εκείνους, αλλά η ιστορική  στιγμή δεν ταυτίζεται με τις δεκαετίες και τους αιώνες.

Καλύτερα να είχαν παραμείνει στα ηρωικά τους κρησφύγετα, ονειρευόμενοι καιρούς που έχουν προ πολλού παρέλθει! Όμως, μόλις κόπασε η καταιγίδα, ένιωσαν την ανάγκη να βγουν έξω, να ξεχυθούν σαν σμήνος νυχτερίδων που φωλιάζουν σε παλιά ερείπια! Κι έτσι, παράλληλα με την περιφρόνηση για τη λεγόμενη επανάσταση, οι ψυχές των μαχητών της πρώτης γραμμής κουβαλούσαν επίσης τη βαριά ανάμνηση εκείνων των επαίσχυντων ημερών του άδοξου θανάτου της παλιάς μορφής — μιας μορφής που είχε απορρίψει τον ίδιο της τον εαυτό και, ως εκ τούτου, δεν θα ξαναζούσε ποτέ πια.

Ωστόσο, η μορφή δεν είναι πνεύμα, παρόλο που οι δύο έννοιες φάνταζαν στενά συνδεδεμένες. Χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός μέχρι να το συνειδητοποιήσει αυτό ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής. Υπάρχουν σύμβολα και σημάδια ευγενή, και όταν αυτά καταρρέουν, η καρδιά καθενός που νιώθει τον δεσμό με τη γη ματώνει. Όμως τα σημάδια και τα σύμβολα, στερημένα από πνεύμα και ζωή, είναι νεκρά, όπως ακριβώς και τα ερείπια του παρελθόντος. Μοιάζουν με εκθέματα πίσω από τις προθήκες των μουσείων και εμπνέουν έναν σεβασμό που δεν έχει καμία σχέση ούτε με το παρόν ούτε με το μέλλον. Εμείς, όμως, δεν μπορούμε να επωμιζόμαστε το βάρος σαρκοφάγων· αυτό που ζει απαιτεί τη δύναμή μας!

Ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής δεν καραδοκεί κρυμμένος στις χαραμάδες. Συνεχίζει να πολεμά στα σύνορα ακόμα και μετά την καταστροφή, παρόλο που στο εσωτερικό της χώρας το όνομά του ποδοπατήθηκε στη λάσπη. Επέβαλε την τάξη στις μεγάλες πόλεις, επιτρέποντας σε αδύναμους τυχοδιώκτες —που κόντεψαν να γκρεμιστούν από το ίδιο το κύμα που τους είχε ανυψώσει— να οικειοποιηθούν με την ησυχία τους τον παλιό πλούτο και να τον σπαταλήσουν.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα ήταν προτιμότερο να είχε μείνει ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής στο περιθώριο, παρακολουθώντας πώς οι κομμουνιστές επιφύλασσαν στους «εκπροσώπους του λαού» τη μεταχείριση που τους άξιζε, και να είχε εμπλακεί στη μάχη μόνο όταν θα καθίστατο προφανής η απόλυτη ανεπάρκεια αυτών των ανθρώπων και των πενιχρών μέσων που διέθεταν. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν ήταν σωστό να αποδεχθεί κανείς τον ρόλο που αυτοί οι κύριοι είχαν αναθέσει στα απομεινάρια του παλαιού στρατού και στους νεοσύστατους στρατιωτικούς σχηματισμούς.

Την ώρα του κινδύνου, χρησιμοποίησαν τους στρατιωτικούς σχηματισμούς σαν κάποιο μαγικό φυλαχτό, σαν αλεξικέραυνο τσέπης απέναντι στις εξαγριωμένες μάζες, ενώ οι ίδιοι κάθονταν σε άνετα σπίτια και έκλειναν συμφωνίες με καπιταλιστές του χειρίστου είδους. Ποιος δεν ένιωθε τότε την επιθυμία να αρπάξει ένα ρόπαλο — εκτός βέβαια από εκείνους που είχαν αίμα ψαριού στις φλέβες τους; Εμείς οι ίδιοι στερηθήκαμε την ικανοποίηση να δούμε πώς θα ξεκαθάριζαν οι εργάτες τους λογαριασμούς τους με ανθρώπους σαν τον Σάιντεμαν. Στην Ιταλία τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά: οι φασίστες περίμεναν ψύχραιμα μέχρι το κάρο να κολλήσει για τα καλά στη λάσπη. Έβαλαν τέλος σε αυτό το επαίσχυντο θέαμα μόνο τη στιγμή που όλοι ήταν πια βέβαιοι ότι η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί έτσι.

Όμως εμείς δεν είχαμε ανθρώπους σαν τον Μουσολίνι. Διαθέταμε τη δύναμη,  αλλά αυτή είτε έμεινε αναξιοποίητη είτε σπαταλήθηκε άσκοπα,  διασπασμένη σε πλήθος μικροομάδων. Δεν διαθέτουμε καν ένα κόμμα των στρατιωτών του μετώπου· παντού κυριαρχεί η άποψη ότι δεν μπορεί να ασκείται πολιτική με αυτούς, ότι ο ρόλος τους πρέπει να περιορίζεται αποκλειστικά στη «διατήρηση της μνήμης» μέσω συγκεντρώσεων σε επετείους και φιλικών γλεντιών. Ίσως να μην είναι σωστό για τον στρατό —για τη Ράιχσβερ— να ασκεί πολιτική, αλλά ο παλαιός στρατιώτης, που εκπροσώπησε επάξια τον λαό του στις πιο δύσκολες στιγμές, όχι μόνο έχει το αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά οφείλει να απαιτήσει πολιτικό έλεγχο. Συνθήματα όπως «ειρήνη και τάξη» ίσως είχαν θέση μετά το 1806, αλλά σήμερα έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε οτιδήποτε άλλο εκτός από ήρεμοι!

Η αγχόνη ζητά εδώ και καιρό τους ψευδοεπαναστάτες! Το κύμα της λάσπης πέρασε, έφτασε η ώρα για την πραγματική επανάσταση!»

Σε ποιόν ανήκει η χώρα; - Η πολιτική κατάσταση της Παλαιστίνης

 

«Το τελευταίο διάστημα έχουν δημοσιευτεί πολλά άρθρα σχετικά με τα πρόσφατα προβλήματα στην Παλαιστίνη, τα οποία καταδικάζουν τους Άραβες ως την πηγή αυτών των ταραχών.

Οι Άραβες, που είχαν εγκατασταθεί στην Παλαιστίνη για αιώνες, εκδιώκονται πλέον από τους Εβραίους μετανάστες. Και τι συμβαίνει στη συνέχεια; Αναζητούν στέγη και εργασία, με αποτέλεσμα να ανακύπτει ένα πρόβλημα ανεργίας που λαμβάνει σοβαρές διαστάσεις.

Η Παλαιστίνη βρισκόταν πράγματι στα χέρια των Ισραηλιτών πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να την αποκτήσουν ξανά. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε και ο Μουσολίνι θα είχε το ίδιο δικαίωμα να διεκδικήσει την Αγγλία, αφού κάποτε κυβερνήθηκε από τους Ρωμαίους.

ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η βρετανική κυβέρνηση έδωσε δύο διακριτές σειρές υποσχέσεων και έκτοτε προσπαθεί να συμβιβάσει δύο σειρές υποχρεώσεων.

Αρχικά δόθηκε η υπόσχεση στους Άραβες — μέσω του αείμνηστου Συνταγματάρχη Λόρενς της Αραβίας και άλλων — ενόψει της αραβικής συμμετοχής στον πόλεμο κατά της Τουρκίας. Σε περίπτωση συμμαχικής νίκης, η Μεγάλη Βρετανία θα βοηθούσε τους Άραβες να ιδρύσουν ένα ενιαίο κράτος ή διάφορα κράτη.

Aκολούθησε η Διακήρυξη Μπάλφουρ του 1917, με την οποία η βρετανική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να συνδράμει τους Εβραίους στην ίδρυση μιας «εθνικής εστίας» στην Παλαιστίνη. Ο ακριβής τρόπος με τον οποίο θα εναρμονίζονταν οι δύο αυτές πολιτικές παραμένει άγνωστος, ούτε άλλωστε θα μπορούσε να έχει σχεδιαστεί με σαφήνεια κάτι τέτοιο από τους ιθύνοντες της βρετανικής υψηλής πολιτικής κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Πρέπει να αναφερθούν ορισμένα γεγονότα που δεν μπορούν να αγνοηθούν και τα οποία καταδεικνύουν σαφώς πώς η «δύναμη του πολιτισμού» οδηγεί στην καταστροφή των ήσυχων σπιτιών.

1. H μαζική εισροή Εβραίων μεταναστών στη Παλαιστίνη.

2. Η διακίνηση πυρομαχικών μέσα σε βαρέλια τσιμέντου, με την κάλυψη προσώπων που κατέχουν θέσεις εξουσίας.

3. Οι συνεχείς επιθέσεις εναντίον Αράβων εργατών και αγροτών.

4. Η δολοφονία δύο αθώων Αράβων αγροτών από αδίστακτους Εβραίους.

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα παράπονα που δικαιολογημένα κινητοποιούν τους Άραβες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της χώρας τους. Ακολούθησαν τα γεγονότα στη Γιάφα και το Τελ Αβίβ, όταν έλαβαν χώρα διαδηλώσεις των Εβραίων —στρεφόμενες τόσο κατά των Βρετανών όσο και κατά των Αράβων— οι οποίες οδήγησαν σε αντι-εβραϊκή διαδήλωση εκ μέρους των Αράβων.

Λόγω της μεγάλης επιρροής των Εβραίων στη Μεγάλη Βρετανία και του σιωνιστικού κινήματος, διαπιστώνεται —από τις τοποθετήσεις των ομιλητών και στα δύο Σώματα του Κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για το προτεινόμενο Νομοθετικό Συμβούλιο της Παλαιστίνης— ότι η Μεγάλη Βρετανία δεν τρέφει αισθήματα συμπάθειας προς τους Άραβες. Παρατηρούμε ότι σχεδόν όλοι οι ομιλητές τάχθηκαν υπέρ της εβραϊκής θέσης, ενώ, αντίθετα, η πλευρά των Αράβων δεν παρουσιάστηκε.

Εάν η ιδέα είναι η μετακίνηση των Αράβων —Χριστιανών και Μουσουλμάνων— από την Παλαιστίνη, τότε τι γίνεται με τον χριστιανικό και τον μουσουλμανικό κόσμο, ή έστω με τον έναν από τους δύο;

Η Παλαιστίνη δεν μπορεί να απορροφήσει όλους τους Εβραίους και πρέπει να αναζητηθεί αλλού μια διέξοδος γι' αυτούς.

Εφιστώ την προσοχή του βρετανικού λαού σε αυτό το ζήτημα και ζητώ τη συμπαράστασή του».

Κάποιες αιρετικές απόψεις για τα «Ελληνοτουρκικά» και η ελληνοϊσραηλινή συμμαχία

 

Δυστυχώς ο «πατριωτικός χώρος» είναι εύπεπτος στο ζητωπατριωτικό σανό και την εθνοπρέζα. Δώστου Πόλη, αντιτουρκισμό και Μεγάλες Ιδέες και πάρτου την ψυχή. Ωστόσο, κάποια πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και θα ήταν καλύτερο να αναλυθούν λίγο παραπάνω. Τότε βέβαια υπάρχει ο κίνδυνος να καταρρεύσουν ορισμένες ψευδαισθήσεις και οι «πατριώτες του σανό» να μείνουν αντιμέτωποι με την άδεια ψυχή τους. Ώρες δύσκολες. 

Ας τέθουν κάποια ερεθιστικά και προβοκατόρικα αλλά καθ'όλα πραγματικά ερωτήματα.

Είναι η αντιτουρκική στροφή της κυβέρνησης μία πραγματικά εθνική πολιτική που υπαγορεύεται από εθνικές ανάγκες και εθνικές πολιτικές ή απλά κατευθύνεται κατά τις υποδείξεις του Τέλ Αβίβ και της Σιών; Με λίγα λόγια η τουρκοφαγία και ο αντιερντογανισμός που πουλάει τους τελευταίους μήνες η ΝΔ είναι μία πραγματική έκφραση πατριωτικού ζήλου ή απλά εξυπηρετεί τους ξένους πατρόνες της; Μήπως επειδή οι γεωπολιτικές συμπτώσεις στη Μέση Ανατολή οδήγησαν Τουρκία και Ισραήλ να είναι προσωρινά αντιμέτωποι (κύριως λόγω της πανισλαμικής - φιλοπαλαιστινιακής πολιτικής του Ερντογάν) οι «daddies» της ΝΔ από την Ιερουσαλήμ εξώθησαν τον Μητσοτάκη να κάνει το λιοντάρι, πουλώντας του παράλληλα εξοπλιστικά συστήματα, ασπίδες του Αχιλλέα και αποικιοποιώντας ακόμη περισσότερο Ελλάδα και Κύπρο; 

Φυσικά αυτή η υπόθεση ευσταθεί αν αναλογιστεί κανείς την υπόθεση Predator, τον Ντίλιαν και το πως οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες αλωνίζουν στην χώρα, κατέχουν κρατικά μυστικά, εκβιάζουν υπουργούς, πολιτικούς, βουλευτές και δημόσια πρόσωπα και με λίγα λόγια ελέγχουν πλήρως την Πατρίδα μας η οποία έχει μετατραπεί σε σιωνιστική αποικία. 

Μπορεί οι πατριώτες να ορέγονται Εβραίους σωτήρες που θα μας δώσουν την Κύπρο όμως η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι παλλακίδα του Ισραήλ και η σχέση δεν είναι η αμφίδρομη σχέση μίας συμμαχίας στην οποία θα κατέχουμε ισότιμο ρόλο αλλά η σχέση Αφέντη και Υποτακτικού με τους νεοδημοκράτες να είναι οι αιώνιοι υποτακτικοί των σιωνιστικών αφεντικών. Με λίγα λόγια οι παλληκαριές του Μητσοτάκη και των αδωνοφαήλων δεν στηρίζονται σε μία πραγματική συνεκτική στρατηγική εθνικής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Κάνουν τους τουρκοφάγους επειδή οι Εβραίοι τους ζήτησαν να το κάνουν. Επειδή το Ισραήλ έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Ερντογάν.

Σίγουρα όμως αυτό δεν είναι εθνικά οφέλιμο. Ίσως να γίνει και εθνικά επιζήμιο. Αλήθεια τι θα γίνει αν αλλάξει κυβέρνηση η Τουρκία; Αν φύγουν οι ερντογανικοί ισλαμιστές και έρθουν οι φιλοδυτικοί κεμαλικοί που θέλουν η Τουρκία να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο, να παραμείνει στο ΝΑΤΟ, να συσφίξει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ; Τι θα γίνει αν αποκηρυχτούν δηλαδή οι τυχοδιωκτισμοί του Ερντογάν; Πολύ πιθανό να αλλάξουν ρώτα και οι σχέσεις Τουρκίας Ισραήλ. Και τότε οι πατριώτες θα μείνουν με την Ασπίδα του Αχιλλέα που έκαναν σουρωτήρι οι Σαχέντ του Ιράν. 

Η δυσαρέσκεια του Drieu με την Δεξιά και την Αριστερά

 

Ο «Φασιστικός Σοσιαλισμός» αποτελεί μια σύνθεση ολόκληρης της πολιτικής σκέψης του Pierre Dreu La Rochelle. Αυτό το έργο, που αποτελείται από μια ολοκληρωμένη συλλογή διαφόρων άρθρων που γράφτηκαν από τον Γάλλο διανοούμενο μεταξύ 1933 και 1934, καταγράφει την πολιτική εξέλιξη και τις ιδεαλιστικές αρχές ενός από τους σημαντικότερους και αμφιλεγόμενους συγγραφείς της σύγχρονης εποχής. Χάρη στο εύρος των θεμάτων του, τα κείμενα αυτά επιτρέπουν στον αναγνώστη να εμβαθύνει σε φιλοσοφικά, κοινωνικά και ηθικά ζητήματα και να εντοπίσει το κοινό νήμα που διατρέχει το πολύπλευρο πολιτικό ταξίδι του Drieu.

Ο Γάλλος συγγραφέας ενσαρκώνει το πρότυπο του μαχητικού διανοούμενου, αναζητώντας διαρκώς την ιδανική διάσταση που είναι ικανή να συνδυάσει την πνευματική ένταση με την υλική αναγκαιότητα. Από την κριτική του στον μαρξιστικό υλισμό μέχρι την εξύμνηση του Νίτσε, την ανάλυση της γαλλικής και γερμανικής κατάστασης, από τους στοχασμούς του για τη σχέση μεταξύ πολέμου και επανάστασης μέχρι τη διαμόρφωση της ηγεσίας, από το μέλλον της Ευρώπης μέχρι την αφήγηση της δικής του πολιτικής πορείας, αυτά είναι τα κύρια θέματα που χαρακτηρίζουν αυτό το κείμενο και το καθιστούν απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον επιθυμεί να εμβαθύνει στην πολυπλοκότητα του ευρωπαϊκού πολιτικού ζητήματος μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Το όραμα του Drieu για τον φασισμό, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, δεν είναι αυτό ενός αστικού και αντιδραστικού κινήματος τόσο αγαπητού από ορισμένους ιστοριογράφους, αλλά μάλλον αυτό ενός συγκεκριμένου Σοσιαλισμού. Ο Γάλλος συγγραφέας, αφού απογοητεύτηκε από την Action Française και το PCF, εντάχθηκε στο PPF του Ζακ Ντοριό και είδε τη φασιστική ιδεολογία ως τη μόνη ικανή να συνθέσει το υλικό και το πνευματικό, την τάξη και το έθνος. Ο συγκρητισμός που προέκυψε από τη σκέψη και τις πράξεις του Μπενίτο Μουσολίνι επέτρεψε, σύμφωνα με τον Drieu, την ανάπτυξη μιας νέας επαναστατικής πολιτικής ιδέας. Ο Γάλλος διανοούμενος αφιερώνει σημαντικό χώρο στην κριτική του υλισμού, τον οποίο πίστευε ότι δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει τόσο την ιστορική του δυναμική όσο και την πολυπλοκότητα του καπιταλισμού. Πολύ πιο σημαντικός από τον Μαρξ για την ανάπτυξη της σύγχρονης πολιτικής σκέψης είναι ο Νίτσε. Πράγματι, ο Νίτσε, χάρη στην ικανότητά του να ξεπερνά τον ντετερμινισμό με τη Θέληση για Δύναμη, είναι αυτός που πραγματικά ενέπνευσε τις επαναστάσεις του 20ού αιώνα. Ο Λένιν, ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ αναφέρονται, άμεσα ή έμμεσα, στις ιδέες του Γερμανού φιλοσόφου: «Σε κάθε περίπτωση, οι επιτυχίες που σημείωσε ο αντιμαρξισμός τις τελευταίες δεκαετίες στην Κεντρική Ευρώπη και κρυφά στη Ρωσία μας ωθούν να διατυπώσουμε αυτή τη θέση: Ο Νίτσε εναντίον του Μαρξ, ο Νίτσε που διαδέχεται τον Μαρξ, ο Νίτσε ο αληθινός προφήτης των μεταπολεμικών επαναστάσεων» (σελ. 91).

Το καινοτόμο χαρακτηριστικό του φασισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του να ενώνει, σε μια καινοτόμο σύνθεση, θέματα, ιδέες και ανθρώπους που προηγουμένως θεωρούνταν αντιθετικά. Το έθνος ήταν προνόμιο των εθνικιστών, ενώ η κοινωνική τάξη ήταν κεντρικής σημασίας για τους σοσιαλιστές. Οι πρώτοι υποτιμούσαν τις κοινωνικές ανησυχίες, ενώ οι δεύτεροι περιφρονούσαν τις εθνικές ανησυχίες. Οι πρώτοι αντιπροσωπεύουν τη δεξιά, οι δεύτεροι την αριστερά. Και οι δύο, ωστόσο, για τον Drieu, αντιπροσωπεύουν κατηγορίες του 19ου αιώνα ανεπαρκείς για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του 20ού αιώνα.

Η δεξιά και η αριστερά στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζουν πολιτικούς σχηματισμούς, που προκύπτουν από μια κοινή ωφελιμιστική και υλιστική ρίζα, υπηρετώντας μια λογική φαινομενικής εναλλαγής μέσα στο ίδιο καπιταλιστικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα: «Και οι δύο περιορίζονται σε μια ρυθμιζόμενη και εντελώς συμβατική ανταλλαγή απειλών. Η δεξιά και η αριστερά συνδέονται μεταξύ τους, και από την ίδια τη φύση αυτού του δεσμού, καμία δεν μπορεί να υπερισχύσει της άλλης» (σελ. 106). Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, σύμφωνα με τον Γάλλο διανοούμενο, είναι απλώς μια μυθοπλασία στην οποία οι πολιτικές δυνάμεις είναι μόνο τυπικά αντίθετες επειδή, στην πραγματικότητα, δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα πρότυπα του καπιταλιστικού συστήματος στο οποίο λειτουργούν: «Η δεξιά και η αριστερά συνδέονται και δεν μπορούν να διαχωριστούν. Και οι δύο, ενταγμένες σε μια εθνική πραγματικότητα και με μια κοινωνική βάση που εκφράζεται σε όλες όλες τις τάξεις, αποτελούν μέρος του οικονομικού και πολιτικού συστήματος της καπιταλιστικής δημοκρατίας» (σελ. 105).

Από την αρχή της, η φασιστική ιδεολογία χαρακτηρίζεται από την παρουσία και τη συνύπαρξη προγραμματικών στοιχείων που ανήκουν τόσο στην εθνικιστική δεξιά όσο και στη σοσιαλιστική αριστερά. Η προσπάθεια υπέρβασης του κλασικού σχηματισμού αριστεράς-δεξιάς είναι εγγενής στον φασισμό, σύμφωνα με τον οποίο στα δημοκρατικά καθεστώτα ο λαός είναι μόνο τυπικά ελεύθερος να επιλέξει τους πολιτικούς του ηγέτες, αλλά, στην πραγματικότητα, το πεπρωμένο του έθνους ελέγχεται από οικονομικές και χρηματοπιστωτικές δυνάμεις που δεν έχουν λαϊκή νομιμοποίηση. Ο στόχος του φασισμού δεν είναι απλώς να θεσπίσει νέους νόμους και να θεσπίσει νέους θεσμούς, αλλά να είναι διαμορφωτής της πνευματικής ζωής. Το κίνημα του Μουσολίνι αντιπροσωπεύει ένα σημείο καμπής με έναν «αποσυντιθέμενο παλιό κόσμο». Πράγματι, με αυτά τα λόγια, ο Drieu συνοψίζει την ουσία του: «Δεν θα πολεμήσουμε για αυτό ή για εκείνο. Θα πολεμήσουμε εναντίον όλων: αυτή είναι η ουσία του φασισμού» (σελ. 126).

Αυτή η νέα πολιτική ιδέα, αν και εξαιρετικά πρωτότυπη, δεν δημιουργήθηκε από το πουθενά από τον Μπενίτο Μουσολίνι, ούτε ήταν προϊόν θεωρητικής επεξεργασίας, αλλά βρήκε γόνιμο έδαφος σε ένα πολιτιστικό και πολιτικό περιβάλλον που υπήρχε εδώ και καιρό στην Ιταλία: «Ο φασισμός δεν αναδύθηκε από το κεφάλι του Μουσολίνι όπως η Μινέρβα από το μέτωπο του Δία. Στην Ιταλία, ολόκληρο το κίνημα, ολόκληρη η ορμή μιας γενιάς αναζήτησε και βρήκε τον φασισμό. Μια γενιά που ταυτόχρονα ή αργότερα αναζήτησε και βρήκε τον εαυτό της στον Μουσολίνι. Ένα άτομο δεν μπορεί να δώσει ζωή σε τίποτα, δεν μπορεί να δημιουργήσει μια πολιτική δομή σε όλη της την πολυπλοκότητα: μπορεί μόνο να καταλάβει μια συλλογική ορμή, να την συλλάβει και να την εκτοξεύσει προς τα εμπρός» (σελ. 137). Αυτό το σημείο είναι κρίσιμο επειδή ο Drieu δεν πιστεύει στην έλευση ενός μεσσία ικανού να λύσει όλα τα γήινα προβλήματα, αλλά θεωρεί την καθιέρωση ενός ηγέτη ως ανταμοιβή που οφείλεται σε μια ομάδα εξαιρετικών ανδρών που αποφασίζουν να αναλάβουν την ευθύνη του πεπρωμένου τους: «Η αναμονή στην οποία ζουν πολλοί Γάλλοι σήμερα είναι στείρα. Είναι ένα σημάδι μικρής σκέψης και αδυναμίας. Δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε έναν από μηχανής θεό. Οι άνθρωποι πρέπει να εργάζονται, να ξεφεύγουν μόνοι από τα προβλήματα μόνοι τους: και αν ξέρουν πώς να βοηθήσουν τον εαυτό τους, τότε θα βοηθηθούν με τη σειρά τους από έναν ηγέτη» (σελ. 137).

Για τον Drieu La Rochelle, ο φασισμός αντιπροσωπεύει τη μόνη δυνατή υλοποίηση του σοσιαλισμού, αλλά ενός αυθεντικού σοσιαλισμού, ικανού να αντιταχθεί τόσο στον κοινωνικό φθόνο που δημιουργεί μια ομάδα γραφειοκρατών όσο και στον αταβιστικό εγωισμό μιας ολοένα και πιο άπληστης αστικής τάξης: «Ο φασισμός ασχολείται πάνω απ' όλα με την κοινωνική επανάσταση, την αργή, δύσκολη, συγκλονιστική, λεπτή πορεία, εντός των ευρωπαϊκών δυνατοτήτων, προς τον σοσιαλισμό» (σελ. 217). Αυτά τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα μπορούν να ερμηνευθούν ως μια θεώρηση του φασισμού σαν να ήταν μια «συνεχής επανάσταση», όπου ο Μουσολίνι, μέσα σε μια σταδιακή προοπτική, έχει πάντα την επανάσταση ως στόχο του. Ωστόσο, για να την επιτύχει, εργάζεται μεθοδικά βήμα προς βήμα, χωρίς να κάνει καμία σαφή ρήξη: «Ενδιαφέρομαι μόνο για μία πτυχή του φασισμού εις βάρος όλων των άλλων: το κοινωνικό και οικονομικό πρόγραμμα, τη νέα κατεύθυνση που δίνει στον σοσιαλισμό, τον ενεργό ρεφορμισμό που επιτυγχάνει» (σελ. 218).

Ο φασιστικός σοσιαλισμός μπορεί να φαίνεται ρητορικός τίτλος στους περισσότερους, αλλά εκφράζει εύστοχα αυτό που αντιπροσώπευε ο φασισμός όχι μόνο για τον Pierre Drieu La Rochelle, αλλά και για μια ολόκληρη γενιά ανδρών στην Ευρώπη μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: έναν τρίτο δρόμο που θα ήταν ικανός να υπερβεί τη δεξιά και την αριστερά, ικανός να συνθέσει την τάξη και έθνος και έτσι να επιφέρει μια νέα και γόνιμη εθνικο-επαναστατική ένωση.

ΠΗΓΗ