«Έμεινα κατάπληκτος από την πολιτική ανικανότητα που επέδειξαν οι Γερμανοί το 1939, το 1940 και το 1941, μετά τις νίκες τους. Τότε ήταν που, με τα πολιτικά τους σφάλματα, σφράγισαν τις μελλοντικές τους στρατιωτικές αποτυχίες.
Αυτά τα σφάλματα φαντάζουν ακόμη μεγαλύτερα από εκείνα που διέπραξαν οι Γάλλοι την εποχή του Ναπολέοντα· κάτι τέτοιο ήταν αναπόφευκτο, απλώς και μόνο επειδή οι Γερμανοί απέτυχαν να διδαχθούν από τη γαλλική περιπέτεια.
Μήπως θα έπρεπε να διακρίνουμε μια γενική «φασιστική» ανικανότητα πίσω από τη γερμανική ανικανότητα; Ή μήπως υπάρχει κάτι το ειδικό σε αυτήν; Εν τέλει, και οι δύο εξηγήσεις ευσταθούν.
Το παράλογο δόγμα που ακολούθησε ο Χίτλερ ήταν: «Πρώτα θα διεξαγάγω και θα κερδίσω τον πόλεμο· μετά θα διευθετήσω την εσωτερική πολιτική της Ευρώπης». Αυτό το δόγμα ερχόταν σε αντίθεση με όλα τα διδάγματα της ιστορίας και με όλες τις αρχές που είχαν θεσπίσει οι κορυφαίοι πολιτικοί άνδρες —ιδίως οι Γερμανοί, ο Φρειδερίκος και ο Μπίσμαρκ. Ο Κλαούζεβιτς είχε δηλώσει: «Ο πόλεμος είναι απλώς προέκταση της πολιτικής».
Αν όμως δεχτεί κανείς για μια στιγμή το δόγμα του Χίτλερ, τότε θα διαπιστώσει ότι ο Γερμανός δικτάτορας ξεκίνησε διαπράττοντας στρατιωτικά σφάλματα.
1. Γιατί περίμενε έξι μήνες ανάμεσα στην πολωνική εκστρατεία και τη γαλλική εκστρατεία;
2. Γιατί έχασε άλλους δέκα μήνες μετά τη γαλλική εκστρατεία;
3. Γιατί, κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1940–41, περιορίστηκε στην αεροπορική επίθεση κατά της Αγγλίας —η οποία είχε αποτύχει ήδη από τον Σεπτέμβριο— αντί να πλήξει τη Βρετανική Αυτοκρατορία στο πραγματικά ευάλωτο σημείο της: το Γιβραλτάρ;
Ήδη από τον Ιούνιο του 1940, το σχέδιο προέβλεπε τη διέλευση μέσα από την Ισπανία —είτε οικειοθελώς είτε διά της βίας—, την καταστροφή της ναυτικής βάσης του Γιβραλτάρ (κάτι εύκολο), τον έλεγχο του πλέον άχρηστου φρουρίου, την κατάληψη της Ταγγέρης και τον αποκλεισμό της Μεσογείου.
Η ανακωχή με τον Πετέν υπήρξε καταστροφική για τους Γερμανούς. Αν οι Γάλλοι είχαν ακολουθήσει την πολιτική του Ρεϊνό και είχαν συνεχίσει τον πόλεμο στην Αφρική, θα είχαν αναγκάσει τους Γερμανούς να προβούν ακριβώς στις ενέργειες που απαιτούνταν για τη νίκη στον πόλεμο. Ως κύριος του Στενού του Γιβραλτάρ, ο Χίτλερ θα είχε καταστήσει τη Μάλτα —καθώς και τις ιταλικές ανοησίες στα Βαλκάνια— άνευ σημασίας, εξασφαλίζοντας παράλληλα τα μέσα για την άμεση και με χαμηλό κόστος έναρξη της εκστρατείας στην Αίγυπτο. Αντί για τον βομβαρδισμό του Λονδίνου, ο στόχος θα έπρεπε να ήταν η κατάληψη του Καΐρου, της Αλεξάνδρειας και του Σουέζ πριν από την άνοιξη του 1941. Αυτό θα σήμαινε τη διασφάλιση της ειρήνης στα Βαλκάνια και την αποφυγή των εξουθενωτικών κατοχών της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας.
Αυτά τα στρατιωτικά σφάλματα μπορούν να εξηγηθούν από την παντελή έλλειψη φαντασίας που επέδειξε ο Χίτλερ εκτός Γερμανίας. Ήταν απλώς ένας Γερμανός πολιτικός, κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της Γερμανίας· εκεί υπήρξε ιδιοφυΐα, αλλά μόνο εκεί. Στερούμενος πολιτικής κουλτούρας, τυπικής μόρφωσης ή παραδοσιακού υποβάθρου, και χωρίς να έχει ταξιδέψει ποτέ —ενώ παράλληλα έτρεφε την ξενοφοβία που συναντάται συχνά σε δημαγωγούς οι οποίοι αναδύονται από τα λαϊκά στρώματα— κλονίστηκε τη στιγμή που έπρεπε να επεκτείνει τη στρατηγική του και την πολιτική του πέρα από τα σύνορα της χώρας του. Ολόκληρο το όραμά του και όλες του οι ικανότητες εστιάζονταν στη νίκη στον πόλεμο του 1914, αλλά υπό τις συνθήκες του 1914. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να τελειοποιήσει τη γερμανική πολεμική μηχανή με βάση τις παραμέτρους του 1914· δεν προέβλεψε ούτε κατανόησε τις συνθήκες του 1940. Μάλιστα, ακόμη και αυτή η διαπίστωση είναι μάλλον επιεικής, διότι, αν και δεν υποτίμησε πλήρως την πρόοδο της Ρωσίας, απέτυχε παταγωδώς να λάβει υπόψη τα δείγματα ισχύος που η Αμερική είχε ήδη επιδείξει το 1918.
Αντιλήφθηκε τη σημασία των αρμάτων μάχης και της αεροπορίας, αλλά σε ανεπαρκή βαθμό σε σύγκριση με την βιομηχανική υπεροχή της Αμερικής και της Ρωσίας. Παραμέλησε το πυροβολικό, γεγονός που αποτελούσε οπισθοδρόμηση σε σχέση με την περίοδο 1916-1918. Αυτό για το οποίο θα έπρεπε κανείς να ασκήσει λιγότερη κριτική εναντίον του είναι η υποτίμηση του υποβρύχιου κλάδου, παρόλο που το δίδαγμα του 1918 ήταν ήδη σαφές· όμως, εκεί, οι Αγγλοσάξονες επέδειξαν την ναυτική τους ιδιοφυΐα με τρόπο που ένας κάτοικος της ηπειρωτικής χώρας αδυνατεί να συλλάβει πλήρως.
Το πολιτικό σφάλμα του Χίτλερ ήταν πιο ολοκληρωτικό και πιο καταστροφικό από το στρατιωτικό του σφάλμα· ούτε για μια στιγμή δεν έδειξε την παραμικρή ένδειξη κατανόησης του ζητήματος. Ως προς αυτό, παρέμεινε αυστηρά προσκολλημένος σε αντιλήψεις της περιόδου πριν από το 1914: στη χρήση της ισχύος —λίγο-πολύ καλυμμένης από τη διπλωματία—, στο αμιγώς εθνικό «κρατικό συμφέρον» (raison d’état) και στην πολιτική των ανακτόρων και της καγκελαρίας. Επέδειξε ακόμη λιγότερη αίσθηση της Ευρώπης σε σύγκριση με παλαιούς αριστοκράτες όπως ο Μπίσμαρκ και ο Γουλιέλμος Β΄ των Χοεντσόλερν· εκείνοι δεν είχαν λησμονήσει την παράδοση της αλληλεγγύης μεταξύ δυναστειών, αυλών και ευγενών, ούτε τον σεβασμό προς ένα ορισμένο πνευματικό και ηθικό status quo.
Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος γνώριζε πώς να χειραγωγεί τις μάζες στη χώρα του και πώς να διατηρεί επαφή με τον λαό, δεν σκέφτηκε ποτέ —ούτε για μια στιγμή— σοβαρά την ανάγκη εφαρμογής των μεθόδων της γερμανικής πολιτικής στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν κατανόησε ότι, στην Ευρώπη, όφειλε να ασκήσει εσωτερική πολιτική αντί για εξωτερική πολιτική. Ο καθοριστικός λόγος δεν θα ανήκε πλέον στους διευθυντές τμημάτων της Wilhelmstrasse, στους πρεσβευτές ή σε έναν μηχανισμό προπαγάνδας —τύπο και ραδιόφωνο— που απλώς αναπαρήγαγε διπλωματικά ανακοινωθέντα· θα άνηκε, αντιθέτως, σε πολιτικούς παράγοντες ικανούς να κερδίσουν τις ευρωπαϊκές μάζες, επιστρατεύοντας τις ίδιες άμεσες και υπομονετικές μεθόδους κοινωνικής πειθούς που είχαν αποδώσει καρπούς στη Γερμανία και θα μπορούσαν να είχαν πετύχει και αλλού.
Αυτό που έλειπε από τον Χίτλερ ήταν το θάρρος να ακολουθήσει μια πραγματική πολιτική διείσδυσης. Όταν εισέβαλε με τα στρατεύματά του στην Πολωνία, τη Γαλλία ή αλλού, δεν σκέφτηκε να εδραιώσει εκεί ένα προγεφύρωμα αξιοποιώντας τις κοινωνικές και πολιτικές μεθόδους της εσωτερικής του πολιτικής. Απλώς κατέκλυσε τις κατεχόμενες χώρες με στρατιώτες και αστυνομικούς, ακριβώς όπως γινόταν τον παλιό καλό καιρό. Ωστόσο, εκείνες τις παλιές εποχές, οι κατεχόμενοι λαοί δεν προέβαλαν καμία αντίσταση, καθώς δεν φοβούνταν την πραγματική κατάκτηση, ούτε είχε ακόμη αναδυθεί η ισχυρή έννοια του υπόγειου και παράνομου πολιτικού αγώνα — την οποία τελειοποίησε η Ρωσία, παρέχοντας το σχετικό πρότυπο στην Ευρώπη. Ήταν απαραίτητο να υιοθετηθούν πολιτικά και κοινωνικά μέτρα που θα δημιουργούσαν μια απτή αλληλεγγύη ανάμεσα στις κατεχόμενες χώρες και τις δυνάμειις κατοχής. Ήταν απαραίτητο να:
1. Να παραμεριστεί ολόκληρος ο μηχανισμός των αρχαίων κατακτητικών πολέμων — όλα όσα σηματοδοτούσαν τη νίκη της μιας πλευράς και την ήττα της άλλης· εν ολίγοις, όχι γερμανικές σημαίες, όχι αλλαγή φρουράς, αλλά απελευθέρωση των αιχμαλώτων και διατήρηση των εθνικών σημαιών καθώς και μιας ελάχιστης εθνικής στρατιωτικής δύναμης.
2. Δρομολόγηση δημοψηφισμάτων για την επικύρωση συνθηκών ειρήνης —αλλά ως συμφωνιών μεταξύ λαών— με βάση την αρχή της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας και της ηπειρωτικής άμυνας απέναντι σε διάφορους εισβολείς και εκκεντρικούς.
3. Κατάργηση των τελωνειακών συνόρων, αποχή από κάθε καπιταλιστική ή χρηματοοικονομική ατασθαλία κ.λπ.
4. Καμία επιχείρηση εδαφικής κατάκτησης. Οποιοδήποτε ρίσκο αναλαμβανόταν σε αυτόν τον τομέα —και οτιδήποτε θυσιαζόταν— θα κερδιζόταν πίσω εκατονταπλάσιο αργότερα.
Αναρωτιέται κανείς αν οι Ρώσοι θα αποδειχθούν πιο οξυδερκείς από τους Γερμανούς· είναι εξαιρετικά αμφίβολο. Η παρατήρηση αυτή με ωθεί να διερωτηθώ μήπως όλα όσα καταλογίζονται δικαίως στους Γερμανούς σχετικά με την πολιτική τους ανοησία πηγάζουν, στην πραγματικότητα, από μια εντελώς διαφορετική αιτία. Μήπως, άραγε, φταίει ο «φασισμός» —με την ευρεία έννοια του όρου— ως ένα ενδιάμεσο και διαβρωμένο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, τοποθετημένο ανάμεσα στη φιλελεύθερη δημοκρατία και τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό;
Δεν υπάρχει, σε αυτό το σύστημα, μια κάποια «χρυσή τομή» που ήταν αναπόφευκτο να καταλήξει στην άθλια γερμανική κατάρρευση;
Οι Γερμανοί στερούνται πολιτικής παράδοσης. Επί αιώνες, η πλειονότητά τους ανήκε σε σφαίρες εξουσίας και δράσης κάπως περιορισμένες —ηγεμονίες ή πόλεις— όπου δεν ήταν δυνατόν να αποκτήσει κανείς τη συνήθεια να συλλαμβάνει και να διαχειρίζεται ζητήματα μείζονος σημασίας. Βεβαίως, υπήρχαν η Βιέννη και το Βερολίνο. Ωστόσο, σε αυτές τις δύο πρωτεύουσες, οι υποθέσεις βρίσκονταν στα χέρια ιδιαίτερα κλειστών κοινωνικών ομάδων, και τα γεγονότα του 1918 διέλυσαν αυτές τις ομάδες τόσο απότομα, ώστε δεν πρόλαβαν να μεταδώσουν —μέσω μιας διαδικασίας σταδιακής παρακμής— οτιδήποτε από την εμπειρίας τους στις νέες πολιτικές τάξεις.
Τα τελευταία χρόνια, όλα εξελίχθηκαν σαν ο Γερμανός να παρέμενε αυτό που ήταν τον δέκατο όγδοο αιώνα: αφενός ένας στοχαστής και αφετέρου ένας πολεμιστής —που διεξάγει πόλεμο σαν μισθοφόρος ή φανατικός, αδυνατώντας ωστόσο να συνδέσει τη στρατιωτική του ικανότητα και ανδρεία με μια αρχή πολιτικής γονιμότητας. Ο Γερμανός διαθέτει δύο οδούς κοινωνικής ανέλιξης που τελικά συγχωνεύονται σε μία: την ακαδημαϊκή και τη στρατιωτική αξία· το αποτέλεσμα είναι μια ισχυρή οργάνωση. Ωστόσο, η οργάνωση αυτή αποτυγχάνει να φτάσει στο επίπεδο της πολιτικής σφαίρας, όπου θα μπορούσε να ζωογονηθεί από τη ψυχολογική δυναμική ενός περιβάλλοντος ικανού για ευελιξία στις σχέσεις με τους ξένους και για φαντασία στην αξιοποίηση των ηθικών δυνάμεων που ενυπάρχουν στον λαό.
Ο Γερμανός δεν είναι ψυχολόγος. Είναι υπερβολικά θεωρητικός, υπερβολικά δοσμένος στον διανοητικό στοχασμό, για να είναι κάτι τέτοιο. Του λείπει το ψυχολογικό αισθητήριο, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τον μαθηματικό ή τον μεταφυσικό. Η γερμανική λογοτεχνία σπάνια είναι ψυχολογική· αναπτύσσει ιδέες, όχι χαρακτήρες. Ο μόνος ψυχολόγος που γνωρίζουμε είναι ο Νίτσε. Γνώριζε πως ήταν μοναδικός στο είδος του — το δήλωνε συχνά και καυχιόταν γι’ αυτό αρκετά, εις βάρος των συμπατριωτών του. Απέδιδε το γεγονός αυτό στην καταγωγή του, την οποία θεωρούσε σλαβική. Πάντως, κατάφερε να αποκτήσει ψυχολογική παιδεία ζώντας εκτός Γερμανίας —στην Ιταλία— και εμβαθύνοντας στη γαλλική λογοτεχνία.
Από αυτή την άποψη, οι Γάλλοι μοιράζονται ορισμένα από τα ελαττώματα των Γερμανών. Σε πολιτικό επίπεδο, είναι πολύ λιγότερο ευέλικτοι από τους Άγγλους και τους Ρώσους — οι οποίοι διαθέτουν την κορυφαία ψυχολογική γραμματεία και, κατά συνέπεια, την καλύτερη διπλωματία και τέχνη της διακυβέρνησης. Είναι ασαφές τι ακριβώς είναι οι Αμερικανοί, δεδομένου ότι ελάχιστα θυμίζουν πλέον Άγγλους και κανείς δεν γνωρίζει τι πρόκειται να γίνουν.
Αναμφίβολα, στο απόγειο της ισχύος τους — επί Λουδοβίκου ΙΔ΄, Εθνικής Συνέλευσης, Διευθυντηρίου και Ναπολέοντα — οι Γάλλοι δεν επέδειξαν μεγαλύτερη ικανότητα από τους Γερμανούς στη διαχείριση της Ευρώπης. Οι Βρετανοί απέκτησαν μεγάλη διπλωματική εμπειρία στον χειρισμό των ποικίλων λαών της αυτοκρατορίας τους μέσα από την επαφή με την Ανατολή και τη συνεχή εμπορική δραστηριότητα· το ίδιο ισχύει και για τους Ρώσους. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε από τους Γερμανούς και, ως έναν βαθμό, από τους Γάλλους: όχι απλώς η συνήθεια της διακυβέρνησης ενός τεράστιου αυτοκρατορικού κράτους με σύνθετα και αντικρουόμενα συμφέροντα, αλλά, κυρίως, η εμπειρία της διοίκησης λαών με τεράστιες διαφορές μεταξύ τους, σε βάθος αιώνων. Όσον αφορά την προέλευσή της, η πολιτική τάξη του Χίτλερ δεν διέφερε από εκείνη της εποχής της Βαϊμάρης: επρόκειτο για μια μικροαστική τάξη που ανήλθε αιφνιδίως στην εξουσία έπειτα από αιώνες υποτέλειας σε πρίγκιπες και ευγενείς, στερούμενη τόσο της απαραίτητης ικανότητας όσο και της επαρκούς στήριξης από τις παρακμάζουσες ελίτ.
Ο Χίτλερ δεν κατόρθωσε να επιτύχει τη συγχώνευση που —καλώς ή κακώς— είχε συντελεστεί στη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα ανάμεσα στο στελεχιακό δυναμικό του Παλαιού Καθεστώτος και εκείνο του νέου: έφτασε πολύ αργά· στη Γερμανία, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι κοινωνικές δυνάμεις ήταν υπερβολικά εξαντλημένες για να αντέξουν τη ρήξη του 1918 και να την ξεπεράσουν.
Στη Ρωσία, η αυτοκρατορική διαπαιδαγώγηση των Μοσχοβιτών —που αναγκάστηκαν να κυβερνήσουν είκοσι διαφορετικές φυλές— συνέχισε να επιδρά. Επιπλέον, ως εκ τούτου, ο κοινωνικός κόσμος εκεί φαντάζει πολύ νεότερος και πιο φρέσκος. Ορισμένες ανατολικές ομάδες έχουν επίσης συνεισφέρει τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: οι Εβραίοι, οι Γεωργιανοί και οι Τάταροι.
Η συμπεριφορά του Χίτλερ είναι άκρως αποκαλυπτική της καθυστερημένης κατάστασης της γερμανικής —και, πράγματι, της ευρωπαϊκής— συμπεριφοράς· ως γιος Αυστριακού τελωνειακού υπαλλήλου, κληρονόμησε όλες τις προκαταλήψεις της γενιάς που προηγήθηκε της δικής του. Το ίδιο ίσχυε και για τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος είχε σφραγιστεί ανεξίτηλα από το «Ancien Régime» (Παλαιό Καθεστώς). Ο Χίτλερ έτρεφε ακλόνητο σεβασμό για τον γερμανικό στρατό και την πρωσική αριστοκρατία, όπως κάθε Αυστριακός που ανήκε στο κόμμα «Alldeutsch» — ήτοι το Παγγερμανικό κόμμα. Για τον λόγο αυτό, παρά τα όσα τον έφερναν σε σύγκρουση μαζί τους, παρέμενε κατά βάθος ο ίδιος παλιός πολιτικός πράκτορας της «Reichswehr» που ήταν και στο Μόναχο το 1910. Το γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ θρησκευόμενος —μάλιστα, συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο— ήταν επίσης χαρακτηριστικό του Παγγερμανικού κόμματος, διακρίνοντάς το από το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα, το οποίο αποτελούσε το κατεξοχήν θρησκευτικό κόμμα της Αυστρίας. Αν εντάχθηκε σε κάποιο σοσιαλιστικό κόμμα —του οποίου ανέλαβε αμέσως την ηγεσία— αυτό συνέβη κυρίως επειδή το εν λόγω κόμμα ήταν ταυτόχρονα και εθνικιστικό. Το εθνικιστικό στοιχείο ήταν πάντα πιο σημαντικό για εκείνον από το σοσιαλιστικό. Κι όμως, τα χρόνια της φτώχειας που έζησε θα έπρεπε να τον είχαν ωθήσει σε άλλη κατεύθυνση. Ωστόσο, για πολλά μέλη της μικροαστικής τάξης σε κάθε χώρα, το εθνικό πάθος είναι ισχυρότερο από το κοινωνικό. Ο πατέρας του Χίτλερ ήταν ένας χαμηλόβαθμος υπάλληλος που επιθυμούσε να ξεφύγει από την εργατική καταγωγή του και ήθελε να κάνει το ίδιο και ο γιος του. Οι άνθρωποι ταπεινής καταγωγής που εντάσσονται στη μικροαστική τάξη τείνουν να είναι πιο «μικροαστοί» από τους υπόλοιπους. Ένα από τα χαρακτηριστικά της μικροαστικής τάξης —ιδίως σε μια χώρα με άκαμπτη ιεραρχία, όπως ήταν ακόμη η Αυστρία εκείνη την εποχή— είναι ο σεβασμός, κρυφός ή φανερός, προς τις αριστοκρατικές αρετές: το πολεμικό πνεύμα και το πνεύμα της εξουσίας.
Όσον αφορά τη στρατιωτική αριστοκρατία, ο Χίτλερ ενσάρκωνε τις οδυνηρές συνέπειες της επανάστασης του 1918, ωστόσο ήλπιζε να διασώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος αυτής της τάξης. Επιδίωκε να διατηρήσει το πνεύμα της, ενώ ταυτόχρονα προκαλούσε την καταστροφή της ως τάξης. Ο Ναπολέων ενήργησε κατά παρόμοιο τρόπο σε σχέση με τις τάξεις του «Ancien Régime». Οι «σωτήρες» προκαλούν αποστροφή και μίσος ακόμη πιο έντονο από εκείνο που προκαλούν οι καταστροφείς· εν μέρει επειδή, μολονότι αντιτίθενται στους καταστροφείς, τελικά αναγκάζονται να επικυρώσουν την καταστροφή που έχει συντελεστεί ενώ παράλληλα συμμερίζονται την ίδια άγνοια και την ίδια νέα γνώση με τους τους καταστροφείς. Ο Ναπολέων επιδίωξε να συμφιλιώσει τους Ιακωβίνους και τους «émigrés», αναγκάζοντάς τους να προβούν σε αμοιβαίες υποχωρήσεις· ο Χίτλερ στόχευε να συμφιλιώσει τους υποστηρικτές της Εποχής του Γουλιέλμου και εκείνους της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Τελικά, και οι δύο προκάλεσαν το μίσος — κυρίως από τους υπέρμαχους της παλαιάς τάξης πραγμάτων.
Υπήρχε κάτι το καινούργιο στον Χίτλερ: αντιπροσώπευε τη μικροαστική τάξη που ερχόταν στην εξουσία με μια μορφή η οποία, αν και διακριτή, πλησίαζε εκείνη της Σοσιαλδημοκρατίας και του Κόμματος του Κέντρου· και αυτό το γεγονός —παρά τις εμμονές που το κυριαρχούσαν— έβρισκε συγκεκριμένη έκφραση στη σχετική πραγματικότητα του σοσιαλισμού του. Ωστόσο, προκειμένου να κερδίσει τις παλιές τάξεις —τη στήριξη των οποίων θεωρούσε απαραίτητη για τη διεξαγωγή του πολέμου— θυσίασε την πλήρη δυναμική που ενυπήρχε σε αυτόν τον σοσιαλισμό. Η αλήθεια είναι ότι, όπως έχουμε δει, ο σοσιαλισμός εκείνος δεν ήταν ιδιαίτερα δυναμικός — ούτε στον ίδιο ούτε σε άλλους μικροαστούς του είδους του. Δεν ήταν ουσιαστικά πιο δυναμικός απ’ ό,τι στους μικροαστούς ή στους ειδικευμένους εργάτες της παλιάς Σοσιαλδημοκρατίας.
Ένας Χίτλερ ή ένας Μουσολίνι δεν έτρεφαν καμία φλογερή επιθυμία να εγκαθιδρύσουν τον σοσιαλισμό. Το αίσθημα αυτό, ωστόσο, ήταν έντονο στον Λένιν ή τον Στάλιν, διότι για τους Ρώσους ο σοσιαλισμός αποτελούσε το καθοριστικό στοιχείο της νέας κουλτούρας που είχαν υιοθετήσει από την Ευρώπη. Οι Ρώσοι ρίχτηκαν στη σοσιαλιστική θεωρία με τον ίδιο τρόπο που οι βάρβαροι ρίχτηκαν κάποτε στον Αρειανικό Χριστιανισμό και οι μαύροι στο αλκοόλ.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Χίτλερ θυσίασε τόσο πρόθυμα την πραγματική δυναμική του κινήματός του, προκειμένου να προβεί σε παραχωρήσεις προς την αριστοκρατία της Βέρμαχτ και τη βαριά βιομηχανία. Πίστευε ότι μόνο οι τελευταίοι μπορούσαν να παρέχουν τους τεχνικούς εμπειρογνώμονες που απαιτούνταν για τον κατακτητικό του πόλεμο στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, του μετέφεραν μια νοοτροπία στείρα, περιορισμένη και στερούμενη έμπνευσης — μια νοοτροπία που συνέπιπτε σε γενικές γραμμές με τις δικές του απόψεις ως πρώην δεκανέα, ο οποίος έτρεφε σεβασμό για την ιεραρχία και την παράδοση της αυστηρής κάθετης διοίκησης. Ή, μάλλον, έλαβε χώρα μια ατυχής σύγκρουση ανάμεσα στον Χίτλερ και το Γενικό Επιτελείο. Ο ίδιος είχε ορισμένες στιγμές διορατικότητας (όπως στην περίπτωση της επιχείρησης στη Νορβηγία) που ανέτρεπαν τις καθιερωμένες πρακτικές του Γενικού Επιτελείου και το εμπόδιζαν να λειτουργήσει βάσει των αρχών της σύνεσης οι οποίες, αν είχαν τηρηθεί πιστά, ίσως να είχαν αποφέρει θετικά αποτελέσματα. Αντιθέτως, επειδή αυτές οι διαισθητικές συλλήψεις υλοποιούνταν από ανθρώπους προσκολλημένους στη ρουτίνα, η εφαρμογή τους βάλτωνε στην πορεία και τελικά αποδεικνυόταν απλώς σποραδική.
Θα ήταν προτιμότερο να είχε ξεκινήσει με μια εκκαθάριση, κατά το πρότυπο του Στάλιν, εξοντώνοντας τους παλαιούς στρατηγούς του —και αντικαθιστώντας τους με λοχαγούς και συνταγματάρχες— προτού αρχίσει τον πόλεμο. Ωστόσο, οι υφιστάμενοί του ήταν «ραμμένοι από το ίδιο ύφασμα» με τους ανωτέρους τους. Στην ουσία, ερχόταν αντιμέτωπος —τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο του τον εαυτό— με τη γήρανση της Γερμανίας και της Ευρώπης.
Ενώ οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί —όσο ικανοί ή μέτριοι κι αν είναι— παρασύρονται από το ρεύμα του μεγαλείου που απελευθερώνεται χάρη στη δύναμη των γεωγραφικών και γεωλογικών τους θεμελίων, καθώς και στην τεράστια έκταση των αυτοκρατοριών και των βιομηχανιών τους.
Ο «φασισμός», με την ευρεία έννοια του όρου, απέτυχε ως μέσο οργάνωσης της Ευρώπης επειδή αποτελούσε ένα σύστημα «μέσης οδού». Ήταν μια προσπάθεια επίτευξης συμβιβασμού ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Τα συστήματα μέσης οδού αρχικά φαντάζουν λιγότερο άγρια από τα εξτρεμιστικά καθεστώτα στα οποία αντιπαρατίθενται. Πράγματι, κατά τα πρώτα τους χρόνια, τα γεγονότα στην Ιταλία και τη Γερμανία υπήρξαν πολύ λιγότερο αιματηρά σε σύγκριση με όσα συνέβαιναν στη Ρωσία —ή με όσα είχαν συμβεί στην Αγγλία και τη Γαλλία κατά την εδραίωση της αστικής τάξης πραγμάτων από τους Πουριτανούς και τους Ιακωβίνους. Ωστόσο, σχεδόν αμέσως —εγκλωβισμένα σε μια διαμάχη που καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολη γι' αυτά, λόγω της αβεβαιότητας και της ευθραυστότητας των ιδεολογικών τους θεμελίων— τα καθεστώτα αυτά διολισθαίνουν στον εξτρεμισμό και γίνονται εξίσου άγρια με τα εξτρεμιστικά καθεστώτα. Η αγριότητά τους, πάντως, συγχωρείται πιο δύσκολα, διότι αποδεικνύεται λιγότερο αποτελεσματική από εκείνη των εξτρεμιστών, αλλά και επειδή οι προσδοκίες που είχαν καλλιεργήσει ήταν διαφορετικές.
Ο φασισμός απέτυχε επειδή δεν μπόρεσε να μετατραπεί πραγματικά σε σοσιαλισμό. Παράλληλα, ο περιορισμένος χαρακτήρας της εθνικιστικής του βάσης τον εμπόδισε να εξελιχθεί σε έναν ευρωπαϊκό σοσιαλισμό. Εδώ υφίσταται μια αλληλεπίδραση δράσης και αντίδρασης: η αδυναμία του σοσιαλισμού, όπως αυτός εκφράστηκε από τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, εμπόδισε την υπέρβαση των εθνικών συνόρων και την ακαταμάχητη πορεία προς έναν ευρωπαϊκό εθνικισμό· αντίστροφα, ο στενός εθνικισμός του Μουσολίνι και του Χίτλερ έπνιξε τα σπέρματα του σοσιαλισμού, περιορίζοντάς τα σε μια μορφή στρατιωτικού κρατισμού.
Η αποτυχία του φασισμού —του τελευταίου δημιουργήματος της Ευρώπης που ήταν sui generis— καταδεικνύει την παρακμή της Ευρώπης· αυτή μπορεί να δεχθεί ένα σύστημα μόνο απέξω, από τη Ρωσία. Πράγματι, η Αμερική διέρχεται μια βαθιά μεταμόρφωση και, μη έχοντας βρει τίποτα καινούργιο, δεν έχει τίποτα να προτείνει.
Η πλήρης αδυναμία της Γερμανίας να προσαρμοστεί σε μια ευρωπαϊκή αποστολή και να οργανώσει την Ευρώπη έπεται της αποτυχίας της Αγγλίας και της Γαλλίας να πράξουν το ίδιο. Αυτή η αλληλουχία ελλείψεων έχει βαθιά σημασία: σημαίνει ότι η Ευρώπη είναι ανίκανη να συγκροτηθεί —και, κατά συνέπεια, να σωθεί— με τις δικές της δυνάμεις. Μετά την αποτυχία των τριών μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, η μόνη εναπομείνασα λύση είναι η εξωτερική παρέμβαση —συγκεκριμένα, από την Αμερική ή τη Ρωσία. Η δεύτερη επιλογή φαντάζει πιο εφικτή και πιθανή από την πρώτη· ωστόσο, αμφότερες παρουσιάζουν ένα κοινό μειονέκτημα: αφορούν αυτοκρατορίες με συμφέροντα κάθε άλλο παρά ευρωπαϊκά. Η Αμερική εκτείνεται ανάμεσα στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό, δεχόμενη πιέσεις από τις απαιτήσεις της Ινδίας, της Άπω Ανατολής, ακόμη και της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Η Ρωσία είναι εξίσου ασιατική όσο και ευρωπαϊκή.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η μη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία, η οποία προορίζεται να κυριαρχήσει στην Ευρώπη —έχοντας παράλληλα το καθήκον να κυριαρχήσει και σε άλλα μέρη του κόσμου— θα αναγκαστεί, προκειμένου να αντιμετωπίσει τόσο δύσκολες προκλήσεις, να καταφεύγει διαρκώς σε έκτακτα μέτρα και λύσεις σκοπιμότητας που εξυπηρετούν τη δική της ατζέντα, να επιστρατεύει την πονηριά, τη βία και την πιο ιμπεριαλιστική μορφή του «κρατικού συμφέροντος» (*raison d'état*), καθώς και να αντιμετωπίζει την Ευρώπη ως αντικείμενο φόβου, καχυποψίας και μακιαβελικής υπονόμευσης.
Η Ευρώπη θα μπορούσε να σωθεί μόνο με μια σαφή, οριστική και έγκαιρη διακήρυξη του σοσιαλισμού της — έγκαιρη, δηλαδή, προτού η Ρωσία, χάρη στη βιομηχανική και στρατιωτική της ισχύ, εξασφαλίσει τέτοιες στρατηγικές θέσεις στην Ευρώπη, ώστε η αξίωσή της να αποτελεί αυτή τον μοναδικό εκπρόσωπο και τον αποτελεσματικό υπερασπιστή του σοσιαλισμού να καταστεί ακαταμάχητη.
Καθώς ο σοσιαλισμός αποτελεί το μοναδικό μέσο ύπαρξης για τις κοινωνίες του τρέχοντος αιώνα, είναι αναγκαίο για την Ευρώπη —προκειμένου να υπερασπιστεί την ιστορική της ταυτότητα και την πνευματική της υπόσταση— να επιβληθεί και να αναδείξει τη σοσιαλιστική της φύση με τρόπο ανεξάρτητο και δυναμικό.
Μόνο η εφαρμογή του σοσιαλισμού θα μπορούσε να το οδηγήσει την Ευρώπη στον θρίαμβο και να την βοηθήσει να υπερβεί τις εσωτερικές της διχόνοιες και τις εθνικιστικές της ρήξεις. Μόνο ο σοσιαλισμός θα μπορούσε να του προσδώσει ένα εσωτερικό νόημα —τόσο υλικό όσο και πνευματικό— αναφορικά με την ταυτότητα και την ενότητά της, δεδομένου ότι οι αναφορές σε αυτές είχαν καταστεί καθαρά θεωρητικές μετά το τέλος της Χριστιανοσύνης, το τέλος της μοναρχικής και αριστοκρατικής περιόδου, καθώς και το τέλος της Ευρώπης του φιλελευθερισμού και του Διαφωτισμού, της αστικής τάξης και του Τεκτονισμού.
Είναι πλέον αργά, και ο ρωσικός ιμπεριαλισμός θα βρει μια ατράνταχτη δικαίωση στη σοσιαλιστική πραγμάτωση που φέρνει στην Ευρώπη — δεδομένου ότι η τελευταία απέτυχε να την εξασφαλίσει για τον εαυτό της.
Είναι πιθανό, ωστόσο, ότι η Αμερική θα προλάβει να ανακτήσει το χαμένο έδαφος και να πραγματοποιήσει τη δική της σοσιαλιστική ανασυγκρότηση, προτού της επιβληθεί μία τέτοια διαδικασία απέξω. Αλλά τι θα μπορέσουν να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες με τα 130 εκατομμύρια κατοίκους τους —ακόμη κι αν ενισχυθούν με 80 έως 100 εκατομμύρια Νοτιοαμερικανούς— απέναντι στα 200 εκατομμύρια Ρώσους, οι οποίοι υποστηρίζονται από τα 100 εκατομμύρια κατοίκους της Ανατολικής Ευρώπης —και ίσως από το σύνολο ή ένα μέρος της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας (που τόσο εύκολα κλίνουν προς τον κομμουνισμό)— και, τελικά, απέναντι σε ολόκληρη την Ευρώπη;
Pierre Drieu La Rochelle - Αποσπάσματα από το βιβλίο του «Ομολογίες»
.jpg)
