Mario Merlino

 

Στις 4 Φεβρουαρίου 2026, ο Μάριο Μερλίνο πέθανε στη Ρώμη σε ηλικία 81 ετών. Άγνωστος στo ευρύ κοινό, αυτός ο ακτιβιστής κατάφερε να ανοίξει πρωτότυπες, αν και όχι διαρκείς, προοπτικές στην πολιτική.

Γεννημένος στη Ρώμη στις 2 Ιουνίου 1944, ο Μάριο Μερλίνο μεγάλωσε σε μια φασιστική οικογένεια. Εγγεγραμμένος στο πανεπιστήμιο της ιταλικής πρωτεύουσας, εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο FUAN (Πανεπιστημιακό Εθνικό Μέτωπο Δράσης), το φοιτητικό παράρτημα του MSI (Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα), στο οποίο εντάχθηκε το 1962. Υιοθέτησε αμέσως τη γραμμή εσωτερικής αντιπολίτευσης του Τζόρτζιο Αλμιράντε (1914-1988).

Σε αντίθεση με τα νωχελικά κλισέ που διαδίδονταν το MSI δεν ήταν ποτέ μια μονολιθική οργάνωση. Διάφορες αντίθετες ευαισθησίες το διαπερνούσαν από την ίδρυσή του. Εκτός από μια μοναρχική τάση που κλίνει προς τη δεξιά πτέρυγα της χριστιανικής δημοκρατίας, υπήρχε, ανάλογα με τη χρονιά, η δεξιά παράταξη του Arturo Michelini (1909-1969), η επαναστατική τάση του Giorgio Almirante, η εθνικοσοσιαλιστική πτέρυγα του γεωγράφου και γεωπολιτικού Ernesto Massi (1909-1997) και η εθνικιστική-επαναστατική παράταξη του Pino Rauti, ευθυγραμμισμένη με την ιδεολογία του Evola (1926-2012). Από το 1954 έως το 1969, ο Michelini καθιερώθηκε ως ο ισχυρός άνδρας του MSI. Το συντηρητικό-φιλελεύθερο και ατλαντικό του πρόγραμμα εκνεύρισε τον Merlino. Έφυγε από το MSI το 1965 και αρχικά εντάχθηκε στο «Centro Studi Ordine Nuovo» του Pino Rauti. Στη συνέχεια, κατόπιν αιτήματος του παλιού του φίλου Stefano Delle Chiaie (1936–2019), στράφηκε στην Avanguardia Nazionale («Εθνική Πρωτοπορία»).

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Ιταλία εισήλθε σε μια περίοδο αναταραχής που χαρακτηρίστηκε από την αναζωπύρωση του ακτιβισμού εκ μέρους των εθνικιστών και των αριστερών. Οι συγκρούσεις πολλαπλασιάστηκαν σε όλη τη χερσόνησο. Ο Μάριο Μερλίνο, για παράδειγμα, συνέβαλε στη «Μάχη της Βάλε Τζούλια» την 1η Μαρτίου 1968, ένα προοίμιο των «Χρόνων του Μολυβιού». Εκείνη την ημέρα, νεοφασίστες και αριστεροί φοιτητές ένωσαν τις δυνάμεις τους και αντιμετώπισαν την αστυνομία. Ενώ η άκρα αριστερά κατέλαβε τη Σχολή Καλών Τεχνών, η FUAN κατέλαβε τη Νομική Σχολή. Είναι ενδιαφέρον ότι, μετά από αυτό το γεγονός, ο κομμουνιστής συγγραφέας, ποιητής και σκηνοθέτης Πιερ Πάολο Παζολίνι χειροκρότησε την αστυνομική δράση, ενώ παράλληλα κατήγγειλε τους φοιτητές.

Ο Μάριο Μερλίνο πέρασε μερικές εβδομάδες στην Ελλάδα, η οποία τότε κυβερνιόταν από τους συνταγματάρχες. Αυτά που παρατήρησε εκεί δεν τον ικανοποίησαν καθόλου. Η άτυπη, αλλά πραγματική, παρουσία της CIA τον ενόχλησε. Δεν μπορούσε να εγκρίνει τη συνεχιζόμενη παρουσία του ατλαντικού καπιταλισμού στις πύλες του «Σιδηρούν Παραπετάσματος», ενώ ζητούσε έναν μεσογειακό διάλογο και γεωπολιτική συνεννόηση με τις αραβικές εθνικιστικές κυβερνήσεις.

Η ξαφνική, προσωρινή και απροσδόκητη συνεργασία μεταξύ νεοφασιστών και αριστερών οδήγησε τον Μάριο Μερλίνο να διεισδύσει στον «Κύκλο Μπακούνιν», ο οποίος ήταν πλούσιος σε αναρχικούς ακτιβιστές. Αναφερόμενος στα γεγονότα της 22ας Μαρτίου 1968 στη Ναντέρ, ίδρυσε τον «Κύκλο της 22ας Μαρτίου» τον Οκτώβριο του 1969, ακολουθώντας το παράδειγμα του «Κύκλου Μπακούνιν», όπου συναντιόντουσαν νεοφασίστες και αναρχικοί. Αυτός ο κύκλος ήταν βραχύβιος. Οι ιταλικές αρχές σύντομα τον κατηγόρησαν για τρομοκρατία μετά την έκρηξη τριών βομβών στη Ρώμη τον Δεκέμβριο του 1969. Συνελήφθη και πέρασε τρία χρόνια προφυλακισμένος. Τον Φεβρουάριο του 1979, το Κακουργιοδικείο τον καταδίκασε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση για «ανατρεπτική συνεργασία». Η έφεση επικύρωσε την καταδίκη. Ωστόσο, αυτή η τελική ποινή ανατράπηκε το 1985. Το 1987, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας αθώωσε οριστικά τον Μάριο Μερλίνο.

Μεταφραστής του Ρόμπερτ Μπραζιγιάκ, συγγραφέας θεατρικών έργων εμπνευσμένων από τον Ιάπωνα Γιούκιο Μισίμα, ο Μάριο Μερλίνο δίδασκε ιστορία και φιλοσοφία σε ένα ρωμαϊκό λύκειο επιστημών. Κατά τη διάρκεια αυτών των ταραχωδών χρόνων, ο Μάριο Μερλίνο συνέλαβε μια παράδοξη, ακόμη και οξύμωρη, πολιτική θεωρία: τον αναρχοφασισμό, ο οποίος δεν πρέπει να συγχέεται με τον εθνικοαναρχισμό που συνέλαβε και προώθησε ο Βρετανός Troy Southgate, ο Γερμανός  Peter Töpfer, ο Ολλανδός Tim Mudde και ο Γάλλος Hans Cuny.

Αυτή η προσέγγιση, ωστόσο, δεν είναι ασύμβατη με το ιταλικό πολιτικό τοπίο, όπου λειτουργεί ο πολιτικός και κοινοβουλευτικός «μετασχηματισμός». Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα παραμένει ο ελιγμός του προέδρου της αυτόνομης περιοχής της Σικελίας, Σίλβιο Μιλάτσο (1903–1982). Πρόθυμος να κατακτήσει αυτή τη θέση, ο Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός διαπραγματεύτηκε με τους περιφερειακούς ηγέτες του MSI (Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα) και του PCI (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα). Στις 30 Οκτωβρίου 1958, εξασφάλισε τη θέση χάρη στις ψήφους τους. Αυτή η κοινή επιλογή προκάλεσε οργή μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών και της Καθολικής Εκκλησίας. Είχε λάβει την προηγούμενη έγκριση του Παλμίρο Τολιάτι, γραμματέα του PCI, του Τζόρτζιο Αλμιράντε, και του Ντομένικο Λετσίσι (1920–2008), ιδρυτή του βραχύβιου και παράνομου Δημοκρατικού Φασιστικού Κόμματος (1945–1946), το οποίο ευνοούσε την οργανική δημοκρατία.

«Φανατισμός της απόλυτης ελευθερίας» - ο αναρχισμός είναι μια πολύ κακή ονομασία, όπως και το σπάνια χρησιμοποιούμενο συνώνυμό του, η ακρατία. Τα στερητικά προθέματα α- και αν- δεν θα πρέπει, ωστόσο, να συσκοτίζουν την πραγματικότητα της αρχής (αρχή) και της κρατίας (κράτος), παραγόντων ομοούσιων με την ανθρώπινη ζωή σε μια κοινότητα. Πώς μπορεί ο αναρχισμός, που προϋποθέτει την απουσία του κράτους, να συσχετιστεί με τον φασισμό, που καθιστά το κράτος τον ακρογωνιαίο λίθο του κοινωνικού πλαισίου; Από μια φασιστική οπτική γωνία, ο αναρχισμός θα ήταν πιο κοντά στον Εθνικοσοσιαλισμό, ο οποίος οραματίζεται επίσης την απονέκρωση του κράτους υπέρ της ολιστικής κοινότητας των εθνοτικών λαών, παρά την άνευ προηγουμένου μηδενιστική γραφειοκρατία γύρω στο 1944-1945, για να μην αναφέρουμε την πολυκρατική και χαρισματική φύση του καθεστώτος του Χίτλερ. Ο Μάριο Μερλίνο πιστεύει ότι τα ιστορικά προηγούμενα καταδεικνύουν την τάση των αφοσιωμένων αναρχικών για συλλογική πειθαρχία. Αναφέρεται στην Παρισινή Κομμούνα του 1871, στην εξέγερση της Κρονστάνδης του 1921, στο στρατιωτικό έπος του Νέστορ Μάχνο (1888-1934), ηγέτη του «Πράσινου Στρατού» (ή Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού) κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, και στη «Φάλαγγα Ντουρούτι» του Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι (1896-1936) κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ο Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν (1809-1865) και ο αμοιβαίος φεντεραλισμός του θα μπορούσαν επίσης να γίνουν κατανοητοί ως ένας ισονομιστικός κορπορατισμός, μια απόκλιση από τις παραδοσιακές ιεραρχικές εταιρείες. Στην πραγματικότητα, η κύρια σύγκλιση μεταξύ φασισμού και αναρχισμού σίγουρα παραμένει η έμφαση που δίνεται στην άμεση δράση, γεγονός που θα καθιστούσε τον Ζωρζ Σορέλ (1847–1922), τον συγγραφέα του «Σκέψεις για τη Βία το 1908», τον πρότυπο στοχαστή του αναρχοφασισμού... Οι θέσεις αυτές είναι πραγματικά τολμηρές.

Πιο πεζά, ο Μάριο Μερλίνο προσπάθησε να στρατολογήσει νέους, ένθερμους αναρχικούς για να τους προσελκύσει σε έναν επαναστατικό, αντιαστικό νεοφασισμό, ανατρέποντας έτσι ένα απεχθές και ευρέως μισητό καθεστώς: την Ιταλική Δημοκρατία, χτισμένη πάνω στα ακόμα σιγοκαίγοντα ερείπια του Βεντένιο. Ο αναρχοφασισμός είναι παρόμοιος με ένα άλλο αντικαθεστωτικό πολιτικό κίνημα που προέρχεται από τα περιθώρια του ακτιβισμού: το φαινόμενο του «ναζί-μαοϊσμού» που επικεντρώνεται στις δράσεις και τα γραπτά του αντιφρονούντος εκδότη Φράνκο Φρέντα. Παρόμοιες καταστάσεις προέκυψαν στη Γαλλία της δεκαετίας του 1970, όταν οι μαοϊκοί εκδότες της L'Humanité rouge, του επίσημου οργάνου του PCMLF (Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας), πολέμησαν τις αντιμιλιταριστικές τροτσκιστικές εκστρατείες, ενέκριναν το γαλλικό πυρηνικό πρόγραμμα και υποστήριξαν την επανένωση μιας ουδέτερης Γερμανίας. Στη Γερμανία, το KPD (Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας) υιοθέτησε μια εθνικιστική στροφή το 1932 και άνοιξε τις τάξεις του σε ορισμένα μέλη των SA (Τάγματα Εφόδου), τα οποία είχαν ήδη απογοητευτεί από την έμμεση εγκατάλειψη των σοσιαλιστικών στόχων από τον Εθνικοσοσιαλισμό. Στα τελευταία χρόνια της σύντομης ζωής του, ο ηγέτης των φοιτητικών διαμαρτυριών της Δυτικής Γερμανίας, Rudi Dutschke (1940–1979), υιοθέτησε εθνικο-ουδέτερες θέσεις υπέρ της επανένωσης της Γερμανίας. Αρχικά εξόριστος στην Κούβα για επαναστατικές δραστηριότητες, ο Günter Maschke (1943–2022) επέστρεψε στην επαναστατική-συντηρητική Γερμανία και αφιερώθηκε στην επιστημονική μελέτη του έργου του Καρλ Σμιτ. Τέλος, ο εφευρέτης του εθνοδιαφορισμού, Henning Eichberg (1942–2017), εντάχθηκε στο Δανικό Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα (SF) κατόπιν παρότρυνσης της δεύτερης συζύγου του.

Το 2014, ο Μάριο Μερλίνο επαίνεσε τις διαμαρτυρίες της Ευρωμαϊντάν και τις πρωτοβουλίες του «Δεξιού Τομέα». Παρ' όλα αυτά, προέτρεψε τους Ουκρανούς να απορρίψουν κάθε επιρροή από την λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση. Περισσότερο από ποτέ, ζήτησε μια Ευρώπη των Εθνών, απαλλαγμένη από τον έλεγχο των χρηματιστών και της παρασιτικής γραφειοκρατίας. Η ριζοσπαστική του σκέψη δεν τον εμπόδισε να μιλήσει ενώπιον των εσωτερικών κύκλων της Εθνικής Συμμαχίας και της Forza Nuova («Νέα Δύναμη»). Ο Μάριο Μερλίνο πιθανότατα θα μείνει στην ιστορία των ιδεών ως ο υποστηρικτής της συμπληρωματικότητας μεταξύ φασισμού και αναρχισμού, ο πρόδρομος ενός αντικομφορμιστικού τρίτου δρόμου, ο εξαιρετικός ενορχηστρωτής της συμμαχίας μεταξύ Φωτιάς και Πάγου.     

 

ΠΗΓΗ

Το Blitzkrieg της Πλουτοκρατικής Αυτοκρατορίας

 

«Η στιγμή που ένα άτομο καταφέρνει να ζήσει 

ως ήρωας, έστω και αν είναι η τελευταία στιγμή της γήινης ύπαρξής του, βαραίνει απείρως περισσότερο στην ζυγαριά των αξιών από μια μακρά, μονότονη ζωή που περνάει στην καρδιά μιας πόλης.» 

Ιούλιος Έβολα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ έχουν ανοίξει μια νέα φάση πολέμου εναντίον του Ιράν: μια επιχείρηση που παρουσιάζεται από την Ουάσιγκτον ως «άμυνα» και «ευγενή αποστολή», αλλά διεξάγεται σύμφωνα με την παλαιότερη τακτική της πλουτοκρατικής αυτοκρατορίας: σοκ, αποκεφαλισμός, εκφοβισμός.

Η πιο σοβαρή είδηση ​​είναι η δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Πηγές και μέσα ενημέρωσης εντός του άξονα της αντίστασης μιλούν ανοιχτά για «μαρτύριο» και «ύπουλη» επίθεση, ενώ οι δυτικές αναφορές ταλαντεύονται μεταξύ μίας ουδέτερης γλώσσας και τακτικής αναγνώρισης του τετελεσμένου γεγονότος.

Η ηθικολογία δεν είναι κατάλληλη εδώ. Η σαφήνεια είναι.

1. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ στράφηκαν μαζί κατά των ιρανικών πολεμοφοδίων, κάτι που παρουσιάστηκε δημόσια από τον Τραμπ ως επιχείρηση με στόχο την «καταστροφή πυραύλων» και την «αναστάτωση στη θάλασσα», συνοδευόμενη με μία ρητή έκκληση προς την ιρανική κυβέρνηση.

2. Ιρανικές αντιδράσεις: Το CGRI ισχυρίζεται ότι υπάρχουν αόριστες αντιδράσεις κατά των ισραηλινών πολεμοφοδίων και των αμερικανικών υποδομών/βάσεων, ανακοινώνοντας μια σταδιακή εξέλιξη.

3. Διεθνής αντίδραση: Oι χώρες των BRICS αποκαλούν την επίθεση ως «σχεδιασμένη και απρόκλητη ένοπλη επιθετικότητα» που προκαλεί ανθρώπινους και οικονομικούς κινδύνους.

Πρέπει να ξεκαθαριστεί μια παρεξήγηση: δεν πρόκειται «μόνο» για γεωπολιτική. Πρόκειται για μία δυναμική της εξουσίας.

Ο Kahal δεν εκτιμά τον πόλεμο επειδή είναι τραγικός. Τον εκτιμά επειδή είναι λειτουργικός.

Η εξάλειψη μιας ηγετικής προσωπικότητας δεν είναι απλώς μια στρατιωτική πράξη. Είναι μια τακτική κυριαρχίας. Στοχεύει στην επίτευξη τριών ταυτόχρονων αποτελεσμάτων: τη διακοπή της συνέχειας στη λήψη αποφάσεων, την έναρξη μιας μεταβατικής φάσης για τα εσωτερικά τεκταινόμενα και την αποστολή ενός μηνύματος σε όλους, χωρίς εξαίρεση.

Από αυτή την οπτική γωνία, ο θάνατος του Χαμενεΐ γίνεται ένα γεγονός που η Δύση ελπίζει να μετατρέψει σε «κατάρρευση».

Αλλά εδώ ακριβώς έρχεται η μεταβλητή που η πλουτοκρατική «σκέψη» δεν κατανοεί: η κάθετη διάσταση.

Η Δύση, ιδιαίτερα στη σιωνιστική-αμερικανική της μορφή, υποβιβάζει τα πάντα σε διαδικασίες, πλεονεκτήματα, αποτροπή και ηθικό μάρκετινγκ. Ο πόλεμος γίνεται «εργαλείο»: επένδυση, διαπραγματευτικό χαρτί, μορφή εκβιασμού.

Ωστόσο, υπάρχει ένας τύπος ανθρώπου για τον οποίο η αποφασιστική πράξη δεν είναι η διάρκεια αλλά η ποιότητα· όχι απλώς το να «ζει», αλλά το να ζει επάξια. Το ηρωικό συμπίπτει με την υπέρβαση της μικροπρέπειας, του ιδιοτελούς συμφέροντος και του φόβου.

Αν για τον εμπορικό πολιτισμό τα πάντα είναι μετρήσιμα, ο ηρωισμός είναι αυτός που σπάει τα μέτρα.

Εδώ είναι που η λέξη «μαρτύριο» —πέρα από θρησκευτικές και πολιτισμικές διαφορές— γίνεται πολιτικά εκρηκτική: όχι επειδή μυθοποιεί τον θάνατο, αλλά επειδή αρνείται στον εχθρό το μονοπώλιο στο νόημα. Μετατρέπει την πράξη της εξόντωσης σε σύμβολο: ο «αποκεφαλισμός» δεν παράγει μόνο τρόμο· μπορεί να παράξει μορφή, συνέχεια, πειθαρχία και συνοχή.

Και αυτό ακριβώς είναι που πολλοί παρατηρητές θεωρούν κίνδυνο για τους επιτιθέμενους: η εξωτερική πίεση τείνει να επαναφέρει ένα διχασμένο εσωτερικό μέτωπο.

Ο αυτοκρατορικός-πλουτοκρατικός μηχανισμός λειτουργεί ως παγκόσμιο κέντρο διοίκησης όταν αποφασίζει ότι η κυριαρχία είναι «ανακλητή». Δεν θέλει κυρίαρχους λαούς. Θέλει προσβάσιμες αγορές και συμβατές κυβερνήσεις. Όταν ένας δρών βγαίνει εκτός της περιμέτρου του, πρώτα στραγγαλίζεται (κυρώσεις), στη συνέχεια αποσταθεροποιείται (υβριδικός πόλεμος) και τέλος δέχεται επίθεση (επιδρομές).

Αν αγνοήσουμε τη ρητορική, μια σκληρή αλήθεια παραμένει: η παλιά παγκόσμια τάξη ισχυρίζεται ότι επιβάλλει την υπακοή μέσω του φόβου. Και όταν ο φόβος δεν είναι αρκετός, επιστρέφει στην αρχική της τακτική: πολιτική δολοφονία μεταμφιεσμένη σε στρατιωτική βία.

Ωστόσο, η επιχείρηση έχει ένα όριο: μπορεί να διαλύσει σώματα, αλλά δεν μπορεί να εγγυηθεί νοήματα. Και εκεί, τη στιγμή που ένας λαός μετατρέπει τις επίδρασεις που δέχεται σε συνέχεια, η αυτοκρατορία αρχίζει να χάνει.

Ο πόλεμος της πλουτοκρατίας είναι πάντα «τεχνικός».

Η κυρίαρχη απάντηση, από την άλλη πλευρά, είναι πάντα «επίσημη».

Η πρώτη υπολογίζει. Η δεύτερη αποφασίζει.

Όταν ένα φαινόμενο γίνεται βολικό για τα παγκόσμια κέντρα, παύει να είναι σφάλμα και γίνεται λειτουργία. Μια επαναστατική τάξη διακόπτει αυτό το φαινόμενο διαχωρίζοντας τη λήψη πολιτικών αποφάσεων από τα παγκόσμια κέντρα και ανακατασκευάζοντας την ιεραρχία, την πειθαρχία και το πεπρωμένο.

ΠΗΓΗ

Η Ευρώπης ως Πρόβλημα

 

Το πρόβλημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης δεν είναι είτε θεωρητικό είτε πρακτικό: είναι ένα θεωρητικό και πρακτικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει θεωρία που να μην έχει τις ρίζες της σε κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές, είτε αυτές οι ρίζες αποτελούν συνύπαρξη είτε δυσαρμονία· ούτε υπάρχουν πρακτικές που στερούνται θεωρητικών συνεπειών. «Κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές» σημαίνει οικονομικές, τεχνολογικές, διοικητικές και, με μία ανθρωπολογική έννοια, πολιτιστικές πρακτικές. Αυτό σημαίνει επίσης ότι τα προβλήματα που θέτουν ορισμένοι άνθρωποι μιας συγκεκριμένης εποχής είναι ανάλογα με τις ανάγκες που αντιλαμβάνονται και ότι αυτά τα προβλήματα είναι πάντα ανάλογα με τις αντικειμενικές δυνατότητες λύσης τους.

Η επείγουσα ανάγκη της ευρωπαϊκής ενοποίησης έγινε αισθητή, όχι τυχαία, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος έφερε σε πέρας τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιφάσεις που είχαν ήδη κορυφωθεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο: η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν χρειαζόταν πλέον «μικρά κράτη» καθώς υπερέβαινε πλέον τα σύνορα που χαράχθηκαν μεταξύ του 15ου και του 19ου αιώνα στην Ευρώπη. Η καπιταλιστική μηχανή έχει πλέον φτάσει σε υποηπειρωτικές διαστάσεις: αυτή είναι η ετυμηγορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και των Συμφωνιών της Γιάλτας. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ναπολεόντεια εποχή είχε ήδη σαφώς εδραιώσει την ανάγκη για μια ενωμένη Ευρώπη υπό την κυριαρχία της γαλλικής αστικής τάξης. Θα μπορούσε επίσης να πει ότι ο γερμανικός επεκτατισμός της δεκαετίας του 1930 επιβεβαίωσε την ίδια ανάγκη για μια ενωμένη Ευρώπη υπό την κυριαρχία του γερμανικού κρατικού καπιταλισμού. Από το 1945 έως το 1989, η Δυτική Ευρώπη εισήλθε στην ιμπεριαλιστική σφαίρα του μονοπωλιακού καπιταλισμού των ΗΠΑ και η Ανατολική Ευρώπη στην ιμπεριαλιστική σφαίρα του ρωσικού κομματικού καπιταλισμού. 

Μετά το 1989 και την κατάρρευση του ρωσικού ιμπεριαλισμού, η ιμπεριαλιστική σφαίρα των ΗΠΑ επεκτάθηκε προς τα ανατολικά και το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα φαινόταν να κινείται προς ένα διεθνές τοπίο που θα κυριαρχείται από το κινεζο-ρωσο-ινδικό μπλοκ από τη μία πλευρά και το ευρω-αμερικανικό μπλοκ από την άλλη. Δεν πρόκειται για υποηπειρωτικά ή ηπειρωτικά κράτη, αλλά για μεγάλες τεχνο-χρηματοοικονομικές συγκεντρώσεις που λειτουργούν ως κράτη χωρίς νομική κυριαρχία, απλά τεχνο-χρηματοοικονομική κυριαρχία. Στο ευρωαμερικανικό μπλοκ, σε επίπεδο συνθηματολογίας, έχει αναγεννηθεί η αίσθηση μίας Δύσης σε αντίθεση με την «Ανατολή» (σκεφτείτε απλώς τα έργα του Φεντερίκο Ραμπίνι, ο οποίος, από πολλές απόψεις, συνεχίζει τον λόγο που ξεκίνησε ο Αμερικανός φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμονας Τζέιμς Μπέρναμ με το «Η Αυτοκτονία της Δύσης» (1964) και αποκαλύπτει πλήρως την εσωτερική ολιγαρχική δομή αυτών των μπλοκ, η διακυβέρνηση των πλουσίων για τους πλούσιους, θα μπορούσε κανείς να πει, με αριστοτελικό τρόπο).

Ποτέ η ιδέα ενός «ευρωπαϊκού εθνικισμού» δεν ήταν πιο ξεπερασμένη και πιο επείγουσα: ξεπερασμένη επειδή της λείπει μια κινητήρια πολιτική δύναμη· επείγουσα επειδή καθοδηγείται από έναν αντικαπιταλισμό που είναι η μόνη λύση

στην καταστροφή της βιόσφαιρας που προκαλείται από την κυριαρχία του ιδιωτικού κέρδους· διακυβεύεται όχι μόνο η υποδούλωση των πολλών για το κέρδος των λίγων, αλλά και η ίδια η επιβίωση του είδους μας στη Γη. Ένας αντικαπιταλισμός που έχει πολλαπλές, ίσως αντιφατικές, ρίζες, που δεν είναι ένα ενιαίο corpus, που δεν έχει ακόμη ένα κοινωνικό σώμα. Αλλά υπάρχει ως ένα κίνημα άρνησης που ξέρει τι δεν θέλει, αλλά δεν έχει ακόμη βρει τις πρακτικές ικανότητες να διαμορφώσει το πού να πάει. Όχι μια απόλυτη ουτοπία, αλλά μια σχετική ουτοπία: αυτή ενός ευρωπαϊκού εθνικισμού. 

Η διάκριση προέρχεται από το The End of Utopia (1967) του Herbert Marcuse: μια απόλυτη ουτοπία είναι ένα έργο που συγκρούεται με τους νόμους της φύσης, για παράδειγμα, ο σχεδιασμός μιας αθάνατης ζωής για τα ανθρώπινα όντα· Μια σχετική ουτοπία είναι ένα έργο του οποίου η υλοποίηση είναι ήδη έμμεση σε ορισμένες πτυχές της παρούσας πραγματικότητας που δεν έχουν ακόμη πλήρως ξεδιπλωθεί: για παράδειγμα, η ενοποίηση της Ευρώπης.

Πράγματι, το δοκίμιο του Giancarlo Ferrara ξεκινά με την ουσιαστική διάκριση μεταξύ της ιδέας της Ευρώπης και της πραγματικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μεταξύ του εγχειρήματος και των διοικητικών μορφών στις οποίες διακρίνονται κάποια ίχνη του. Η φύση του εγχειρήματος είναι ενσωματωμένη στην ιστορία των πληθυσμών της υποηπείρου από την εποχή των Περσικών Πολέμων, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σε όλη την ιστορία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην αμφιλεγόμενη ιστορία της σύγχρονης εποχής, μέχρι τη μεγαλύτερη διαίρεση της Ευρώπης τον 20ό αιώνα, με δύο παγκόσμιους πολέμους. Ένα είδος προσπάθειας για τη δημιουργία μιας συνάθροισης λαών μέσα σε έναν σαφώς καθορισμένο γεωγραφικό χώρο κατά τη διάρκεια των αιώνων, ένα είδος επαναλαμβανόμενης μορφής παρά τις μεταβαλλόμενες οικονομικές και κοινωνικές μορφές των κρατών της υποηπείρου. Αλλά σε αυτή τη μακρά ιστορία, είναι απαραίτητο να χαράξουμε μια γραμμή μεταξύ των οργανικών κρατικών μορφών και των ολιγαρχικών κρατικών μορφών, μεταξύ των κρατικών μορφών που σέβονται τις ατομικές ελευθερίες σε ένα κοινοτικό πλαίσιο -μέρος του κοινού καλού, θα μπορούσε κανείς να πει- και των κρατικών μορφών που έχουν προστατεύσει το καλό των ολοένα και πιο περιορισμένων μειονοτήτων, καταφεύγοντας σε έναν αυταρχισμό που έχει λάβει τη μορφή ενός «συνδρόμου του ισχυρού άνδρα», που συμπληρώνεται από την λεγόμενη «κυριαρχία του αλγορίθμου» (που ονομάζεται έτσι επειδή όσοι χειραγωγούν τους αλγορίθμους είναι άνθρωποι, ακριβώς όπως όσοι συλλέγουν το κέρδος εξακολουθούν να είναι άνθρωποι).

Στην ευρωπαϊκή ιστορία, επομένως, πρέπει να γίνουν επιλογές, αν δεν είμαστε ικανοποιημένοι με το πρόσφατο παρελθόν και το παρόν, ειδικά ενόψει του πιθανού μέλλοντος. Ένα πιθανό μέλλον ως μια Ευρώπη του οργανικού κράτους: δηλαδή, την εναλλακτική λύση στην πλουτοκρατική-δημαγωγική ολιγαρχία, μία λύση εντελώς ασύμβατη με τον αυταρχισμό που είναι χαρακτηριστικό των μαζικών καθεστώτων κάθε εποχής. Η επιβεβαίωση του κοινού καλού ως προτεραιότητας της πολιτικής τάξης ισοδυναμεί με την απόρριψη των καπιταλιστικών οικονομικών θεσμών· η επιβεβαίωση του κοινού καλού ως της σύνθεσης των ατομικών ελευθεριών στη συλλογική ελευθερία μέσω της συγκεκριμένης εκπροσώπησης σημαίνει την απόλυτη απόρριψη της φιλελεύθερης θεσμικής τάξης και του κοινοβουλευτισμού που είναι η έκφρασή της. Για αυτόν τον λόγο, ούτε οι θεοκρατίες ούτε τα ολιγαρχικά μοντέλα που επικρατούν στη Ρωσία και την Κίνα συνιστούν εναλλακτικές λύσεις στις συγκεκριμένες δυτικές ολιγαρχίες. «Κανένα αυταρχικό σύστημα δεν είναι ευρωπαϊκό».

Αλλά ακριβώς η ανάπτυξη του καπιταλισμού - του τεχνοκαπιταλισμού - έχει οδηγήσει τις τρέχουσες «αυταρχικές» πολιτείες της ευρωαμερικανικής σφαίρας, στην αγκαλιά της Ρωσίας, της Κίνας και της Ινδίας. Επομένως, αν η ψυχή του έργου είναι «ένα οργανικό ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό κράτος», δεν μπορεί παρά αυτό να αποτελέσει μια εναλλακτική λύση στην επικρατούσα «οικονομική τάξη» που υφίσταται στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία. Μια τάξη που, μετά από μία πιο προσεκτική εξέταση, είναι η ίδια, αν και εκφράζεται σύμφωνα με διαφορετικές «γεωοικονομικές τροπικότητες».

Το κρίσιμο πρόβλημα είναι ότι «μια διαδικασία συγκέντρωσης και ιδιωτικοποίησης» της εξουσίας και επομένως του κεφαλαίου βρίσκεται σε εξέλιξη. Η εξουσία και ο πλούτος συγκεντρώνονται σιγά σιγά στα χέρια όλο και λιγότερων ατόμων, μίας αυτοδιαιωνιζόμενης σπείρας, η οποία, με αντιστρόφως ανάλογο τρόπο, επικεντρώνεται στον εαυτό της -και στις ομάδες αναφοράς της- σε μια συνεχώς αυξανόμενη διαθεσιμότητα μέσων και πλούτου, ικανή πλέον να επηρεάσει την πολιτική ζωή των εθνών. Η οικονομία είναι πολιτική, είναι τεχνολογία· περιλαμβάνει ολόκληρη τη δημόσια και ιδιωτική ζωή των σύγχρονων ανθρώπων. Οι ολιγαρχικές συνέπειες είναι γνωστές: «μια απότομη μείωση της πολιτικής συμμετοχής που συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό». 

Φαίνεται ότι μόνο όσοι είναι με κάποιο τρόπο πελάτες των ολιγαρχιών ή επιδιώκουν να είναι, ψηφίζουν, ενώ όσοι βρίσκονται σε επισφαλείς οικονομικές συνθήκες αποποιούνται το δικαίωμα ψήφου, θεωρώντας το άχρηστο, ειδικά επειδή είναι ανίκανο να ενθαρρύνει αποτελεσματικές πολιτικές για την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου.

Επιπλέον, οι φιλελεύθερες-δημοκρατικές δομές αποδεικνύονται ανίκανες να εφαρμόσουν τέτοια σχέδια οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης, επειδή συχνά υποφέρουν από τον κατακερματισμό των μεγάλων συμφερόντων, σε σύγκριση με συστήματα στα οποία τα μεγάλα συμφέροντα συγκλίνουν σε ενιαίες γραμμές οικονομικής πολιτικής (όπως στην Κίνα). Σε αυτό το πλαίσιο, το παλιό φιλελεύθερο-δημοκρατικό μοντέλο αντικαθίσταται από μια «ελεγχόμενη πλουτοκρατία» που δεν καταργεί τους δημοκρατικούς θεσμούς, αλλά τους καθιστά ουσιαστικά ανενεργούς.

Φαίνεται να υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ του ius commune, το οποίο εξακολουθεί να διαμορφώνεται στην ευρωπαϊκή εμπειρία, και του lex mercatoria, το οποίο εξακολουθεί να φαίνεται να είναι το μόνο κοινό δίκαιο σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, παρά το γεγονός ότι το ius commune έχει εδραιωθεί με την πάροδο των ετών στον εργασιακό, φορολογικό και κοινωνικό τομέα. Υπάρχουν τάσεις προς ένα πιθανό ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας, που αποδίδονται στην επιρροή του ρωμαϊκού δικαίου που είναι συνυφασμένη με την παράδοση του Διαφωτισμού.

Η επιτάχυνση της τεχνολογίας και του καπιταλισμού έχει θέσει τα συστήματα εκπροσώπησης σε κρίση, επειδή το ταξικό υποκείμενο, το οποίο υπήρχε κυρίως επειδή ήταν οργανωμένο, έχει εξαφανιστεί, με την επέκταση του εργοστασίου και του γραφείου σε ολόκληρη την κοινωνία ως αποτέλεσμα της ψηφιοποίησης, της επισφάλειας και της επέκτασης της αδήλωτης εργασίας. Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τη διάλυση του κομμουνιστικού κομματικού συστήματος, το οργανωμένο κοινωνικό υποκείμενο, το οποίο, ωστόσο, ήταν καθοριστικό συστατικό αυτών των πραγματικοτήτων στη Δύση, έχει επίσης εξαφανιστεί. Αλλά και το σύμπλεγμα της δημοκρατικής εκπροσώπησης ως τέτοιο έχει εξαφανιστεί: «μια διαδικασία που σε ολόκληρο τον ανεπτυγμένο κόσμο είναι συνεπής με την επιτάχυνση και την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και την αποδυνάμωση της διαμεσολαβητικής λειτουργίας που ασκούσαν κράτη, κόμματα και συνδικάτα σε όλο τον εικοστό αιώνα». Αλλά «πώς μπορούμε να παρέχουμε αποτελεσματική εκπροσώπηση και συμμετοχή σε μια προηγμένη μαζική κοινωνία χωρίς να συντελούμε στην επανεισαγωγή ιστορικά παρωχημένων μοντέλων;» Με ποια θεσμικά εργαλεία είναι δυνατόν να εξισορροπηθεί η ικανότητα και η εκπροσώπηση χωρίς να επιβληθεί η συναίνεση;

Δεδομένου ότι, εδώ και πολύ καιρό, η δομή του έθνους-κράτους δεν είναι η πλέον κατάλληλη ως ένα σύνθετο πολιτικό εργαλείο για την καπιταλιστική ανάπτυξη· δεδομένου ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη απαιτεί πλέον ηπειρωτικές ή υποηπειρωτικές πλατφόρμες· δεδομένου ότι η χρηματιστικοποίηση της οικονομίας και η εξάπλωση της ευέλικτης εργασίας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αντιμετωπίζουμε προβλήματα που υπερβαίνουν τα συνηθισμένα εργαλεία της δυτικής πολιτικής επιστήμης. Και αντιμετωπίζουμε μια εκτεταμένη προλεταριοποίηση των μεταναστών εργατών στην Ιταλία, στις καλύτερες περιπτώσεις, και εκτεταμένα φαινόμενα δουλείας, στις χειρότερες περιπτώσεις. Αντιμέτωποι με όλα αυτά, τι είδους Ευρώπη θέλουμε; Οι Δέκα Προτάσεις για την Ευρώπη του Αύριο προτείνουν —περιοριζόμαστε εδώ σε μερικά σημεία που αφορούν προοπτικά— «το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να γίνει η Αίθουσα ευρωπαϊκών και συμμετοχικών αρμοδιοτήτων, με ένα σύστημα κυβερνητικής συνεργασίας, όπως συμβαίνει με την Επιτροπή», να δημιουργηθεί ένα ολοκληρωμένο και επανεξοπλισμένο ευρωπαϊκό αμυντικό σύστημα, που θα αποσυνδεθεί σταδιακά από το ΝΑΤΟ, και να ξεκινήσει μια κοινή πολιτική οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας με τις χώρες της Μεσογείου και της υποσαχάριας Αφρικής για τον έλεγχο και την αντιμετώπιση των παράνομων μεταναστευτικών ροών και την ανανέωση της ευρωπαϊκής παρουσίας στην αφρικανική ήπειρο.

Η διάγνωση είναι ξεκάθαρη και μπορεί να συνοψιστεί ως η ορθολογική ανάγκη για ένα ευρωπαϊκό κράτος παράλληλα με την επίγνωση ότι αυτή η ευρωπαϊκή οικονομική, κοινωνική και πολιτική οντότητα δεν έχει ακόμη αναδυθεί από το σκοτάδι του παρόντος. Μια κατάσταση που θυμίζει τις δεκαετίες του 1830 και του 1840, όταν η ορθολογική ανάγκη για σοσιαλισμό (ουτοπικός σοσιαλισμός) συνδεόταν με την ανυπαρξία μιας οργανωμένης σοσιαλιστικής οντότητας. Ήταν η καπιταλιστική  ανάπτυξη που οδήγησε στην ανάπτυξη και εξέλιξη της σοσιαλιστικής οντότητας ως διεθνούς οργανισμού.

Δεν είναι γνωστό τι μπορεί να τονώσει την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής οντότητας· αλλά μεταξύ των προϋποθέσεων για αυτήν την ανάπτυξη είναι η άρθρωση μιας ευρωπαϊκής κριτικής κουλτούρας. Και αυτή η άρθρωση βρίσκεται σε εξέλιξη.

ΠΗΓΗ

Δικαιοσύνη για τον Quentin

 

Quentin, ο 23χρονος Γάλλος που υπερασπίστηκε την ελευθερία λόγου και δράσης των νεαρών γυναικών της Collectif Nemesis ενάντια στον ισλαμισμό και τον αριστερισμό. Αναζητήθηκε από τους αντίφα, ρίχτηκε στο έδαφος και κλωτσήθηκε μέχρι θανάτου. Σηκώθηκε και προσπάθησε να πάει σπίτι του. Αλλά κατέρρευσε αμέσως από εγκεφαλική αιμορραγία. Ακριβώς οπώς συνέβη στην Ιταλία πρίν από πολλά χρόνια με τον Paolo di Nella. 

Αναμνήσεις από τα «Χρόνια του Μολυβιού» και την «Στρατηγική της Έντασης» την οποία βιώσαμε και στην Ελλάδα. Όπως τότε έτσι και σήμερα οι αντιφασίστες έχουν την άδεια και την ατιμωρήσια να σκοτώνουν χωρίς να τους συμβεί καμία επίπτωση. Μάλιστα, στην καλύτερη, ανταμοίβονται κιόλας περνώντας από την μαχητικότητα στην ενεργό πολιτική αποκτώντας κοινοβουλευτικά αξιώματα. Όπως η περίπτωση της Ilaria Salis η οποία εκλέχθηκε στο ευρωκοινοβούλιο για να αποφύγει τις διώξεις σχετικά με την επίθεση σε Ούγγρους skinhead. 

Και η δολοφονία του Quentin, όμως, είναι θεσμικά επενδυμένη. Ο φερόμενος ως δολοφόνος του, Jacques Elie Favrot, είναι κοινοβουλευτικός συνεργάτης του Raphael Arnault, βουλευτή με το Νέο Λαϊκό Μέτωπο και αρχηγό της ακτιβιστικής αντιφασιστικής οργάνωσης Jeune Garde Antifasciste η οποία ευθύνεται για δεκάδες επιθέσεις σε Γάλλους συναγωνιστές και άλλες βίαιες ενέργειες. 

Δεν έχουμε αυταπάτες. Είμαστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να αποδοθεί καμία δικαιοσύνη και δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Όπως και εδώ στην Ελλάδα με την δολοφονία του Γιώργου Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη όπου οι ένοχοι παραμένουν ατιμώρητοι. Όπως και το 1978 στην Ιταλία με την περίπτωση του Μίκη Μάντακα. Η αριστερά έχει δημιουργήσει μία λατρεία θανάτου. Φωνάζουν εύκολα για «φασισμό» και «φασίστες» τους οποίους επιτρέπεται να σκοτώσουν. Δημιουργούν μία ηθική αλαζονεία από την οποία είναι διαποτισμένοι. Οι αιματηρές τους ενέργειες παρουσιάζονται στη κοινή συνείδηση ως ελευθεριακές, δημοκρατικές, δίκαιες. Με το προκάλυμμα της ηθικής προβαίνουν στα μεγαλύτερα αίσχη. 

Αλλά οι ΙΔΕΕΣ μας αξίζουν περισσότερο από τις ζωές μας. Ο Quentin μας το απέδειξε αυτό. Και επειδή οι ΙΔΕΕΣ μας είναι αθάνατες ο Quentin θα συνεχίσει να είναι ΠΑΡΩΝ! Κανείς μας δεν πρέπει να υποχωρήσει απέναντι στις μαφιόζικες τακτικές και την συνωμοσία της σιωπής που επιβάλει η αντίφα ως συστημικό πιόνι. Καλύτερη νεολαία είναι αυτή που επαναστατεί και αγωνίζεται. Αυτή που δεν πεθαίνει ποτέ!

ΠΗΓΗ

Μία συνέντευξη του Alain de Benoist στο Breizh - Info για τον Ντόναλντ Τράμπ και την «τραμπική δεξιά»

 

BREIZH INFO: Με ποιους τρόπους η δεύτερη θητεία του Τραμπ σηματοδοτεί μια ακόμη βαθύτερη ρήξη με την μεταψυχροπολεμική παγκόσμια τάξη;

Alain de Benoist: Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν ακόμη προετοιμασμένος για την τροπή που παίρνει αυτή τη στιγμή. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Μπάιντεν, είχε άφθονο χρόνο να επαναπροσδιορίσει τους στόχους του, να βελτιώσει το όραμά του και να αξιολογήσει τον στενό του κύκλο για να καθορίσει σε ποιον μπορούσε πραγματικά να βασιστεί. Μετά την επανεκλογή του, ξεκίνησε μια φρενίτιδα ανακοινώσεων που άφησαν (και εξακολουθούν να αφήνουν) τον υπόλοιπο κόσμο άναυδο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην μάλλον εκκεντρική του προσωπικότητα. Πάρτε έναν παρανοϊκό, μεγαλομανή ναρκισσιστή, έναν πολιτικό ρήτορα και έναν επιχειρηματικό καρχαρία, ανακατέψτε τα όλα μαζί και έχετε τον Ντόναλντ Τραμπ. Έναν χαρακτήρα κάπου ανάμεσα στον Ούμπου και τον Καλιγούλα.

Η βαθύτερη και πιο επακόλουθη ρήξη είναι η «αποσύνδεση» μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. Μέσα σε λίγους μήνες, προκάλεσε την κατάρρευση της «συλλογικής Δύσης», υπονόμευσε τα θεμέλια της Ατλαντικής Συμμαχίας και άλλαξε τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου. Τώρα απειλεί την ίδια την ύπαρξη του ΝΑΤΟ. Ακόμα κι αν πολλοί δεν το συνειδητοποιούν, αυτό είναι ένα πραγματικά ιστορικό γεγονός που θα επηρεάσει σημαντικά τις επόμενες δεκαετίες. Το να πιστέψει κανείς ότι όλα αυτά θα υποχωρήσουν όταν ο Τραμπ φύγει από τον Λευκό Οίκο θα ήταν λάθος. Μόλις η εμπιστοσύνη διαλυθεί, χρειάζεται αρκετός χρόνος για να επουλωθεί. Ειδικά επειδή, μετά τον Τραμπ, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο Τζ. Ντ. Βανς να τον διαδεχθεί. Και ο Βανς συχνά απεικονίζεται ως ένας άνθρωπος που έχει «όλα τα χαρακτηριστικά του Τραμπ χωρίς κανένα από τα ελαττώματά του». Δεν υπάρχει επιστροφή.

BREIZH INFO: Μπορούμε να μιλήσουμε για μια οριστική στροφή προς έναν πολυπολικό κόσμο ή μήπως η αμερικανική ηγεμονία παραμένει άθικτη παρά τη ρητορική του Τραμπ; Ο Τραμπ παρουσιάζεται ως «μη παρεμβατικός» πρόεδρος, κι όμως, τους τελευταίους μήνες, έχει πολλαπλασιάσει τις παρεμβάσεις του. Είμαστε πραγματικά μάρτυρες του τέλους του αμερικανικού μεσσιανισμού ή απλώς ενός επαναπροσδιορισμού των μορφών του;

Alain de Benoist: Παραμένει άθικτο, αλλά αναδιατυπώνεται σε έναν κόσμο που έχει ήδη αλλάξει σημαντικά. Ο Τραμπ γνωρίζει πολύ καλά ότι κινούμαστε προς έναν πολυπολικό κόσμο, ότι η αμερικανική ηγεμονία απειλείται και ότι η αμερικανική κοινωνία είναι πιο κατακερματισμένη από ποτέ. Επειδή θαυμάζει τους ισχυρούς και περιφρονεί τους αδύναμους, τείνει να αναγνωρίζει ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ έχουν μια ορισμένη νομιμοποίηση να κυριαρχούν στις αντίστοιχες σφαίρες επιρροής τους. Αλλά δεν ακολουθεί αυτή τη λογική μέχρι το λογικό της συμπέρασμα, όπως αποδεικνύουν οι παρεμβάσεις του στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή. Η φήμη που έχει αποκτήσει ως «μη παρεμβατικός» είναι εντελώς ψευδής. Ο πυρήνας της εκλογικής του βάσης ευνοεί τον απομονωτισμό, αλλά αυτός όχι. Ταυτόχρονα, διακόπτει τις σχέσεις του με τους προκατόχους του σε τουλάχιστον τέσσερα σημεία.

Πρώτον, δεν θέλει παρατεταμένες παρεμβάσεις. Φοβάται, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, και δικαίως, ένα τέλμα όπως το Αφγανιστάν ή το Βιετνάμ. Προτιμά παρεμβάσεις που διαρκούν μόνο μέρες (ο βομβαρδισμός του Ιράν), ή ακόμα και ώρες (η απαγωγή του Μαδούρο). Δεύτερον, και το πιο αποκαλυπτικό, δεν αισθάνεται πλέον την ανάγκη να συγκαλύπτει τις παρεμβάσεις του με τις δικαιολογίες που επικαλέστηκαν οι προκάτοχοί του για να κερδίσουν την υποστήριξη της «διεθνούς κοινότητας» (μια άλλη οντότητα στα πρόθυρα της εξαφάνισης). Δεν λέει πλέον ότι θέλει να υπερασπιστεί την «ελευθερία και τη δημοκρατία». Παραδέχεται χωρίς ενδοιασμούς ότι είναι απλώς δική του επιθυμία. Επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας. Τουλάχιστον δεν μπορεί να κατηγορηθεί για υποκρισία! Τρίτον, δεν προσπαθεί να κινητοποιήσει τους συμμάχους του. Τους παρουσιάζει το γεγονός ως τετελεσμένο για τον εξαιρετικό λόγο ότι δεν τους θεωρεί πλέον συμμάχους. Αυτό συμβαδίζει με την εγκατάλειψη της πολυμέρειας. Τέλος, αποδεικνύοντας την πλήρη άγνοιά του για τη φύση της πολιτικής, καταδικάζει τους παραδοσιακούς πολέμους μόνο ενώ εναποθέτει όλη του την εμπιστοσύνη στους εμπορικούς πολέμους, όπως αποδεικνύεται από την τιμωρητική φύση των αποφάσεών του σχετικά με τους δασμούς. Αυτό είναι ρηξικέλευθο.

BREIZH INFO: Σας φαίνεται η ομιλία του στο Νταβός κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ ως προεκλογικό τέχνασμα ή μήπως αντικατοπτρίζει μια συνεκτική γεωπολιτική στρατηγική;

Alain de Benoist: Σίγουρα όχι εκλογική επίδειξη δύναμης. Είναι απλώς η εφαρμογή των νέων κατευθύνσεων που περιγράφονται σε εκείνο το άλλο ιστορικό έγγραφο, την «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας», που δημοσιοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους από τον Λευκό Οίκο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκαθαρίζουν, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι το Δυτικό Ημισφαίριο αποτελεί πλέον την αποκλειστική τους σφαίρα επιρροής - το ιδιωτικό τους προνόμιο. Τα «δίκτυα συμμαχιών και συμμάχων» των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρονται υπό τον τίτλο «μέσα που έχει στη διάθεσή της η Αμερική για να πετύχει αυτό που θέλει», κάτι που έχει το πλεονέκτημα της σαφήνειας. Αποκαλυπτικά είναι επίσης τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Στίβεν Μίλερ, πολιτικός σύμβουλος του Τραμπ, για να δικαιολογήσει την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο Καράκας: «Ζούμε στον πραγματικό κόσμο, έναν κόσμο που κυβερνάται από τη βία, την ισχύ και την επιβολή».

BREIZH INFO: Θα μπορούσε η αμφισβήτηση του ρόλου του ΝΑΤΟ από τον Τραμπ να επιταχύνει την κατάρρευση της Ατλαντικής Συμμαχίας όπως την ξέρουμε;

Alain de Benoist: Στην πραγματικότητα, η Ατλαντική Συμμαχία έχει ήδη εξαφανιστεί. Το ΝΑΤΟ, που ιδρύθηκε το 1949, είχε σκοπό να δώσει στους συμμάχους του καθεστώς υποτελούς. Αυτός ο οργανισμός «Βορειοατλαντικού Συμφώνου» θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί όταν κατέρρευσε το σοβιετικό μπλοκ. Αντίθετα, έχει γίνει ένα εργαλείο που έχει την εξουσία να παρεμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο για να υπερασπιστεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να καταλάβει τη Γροιλανδία, η οποία βρίσκεται επί του παρόντος υπό δανική δικαιοδοσία, το γεγονός ότι οι Δανοί ανήκουν στο ΝΑΤΟ δεν του άφησε ούτε στιγμή δισταγμού. Η Κοπεγχάγη βρέθηκε τότε σε μια γελοία θέση, ικανή να επικαλεστεί εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών μόνο το ΝΑΤΟ, το οποίο ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αλήθεια είναι ότι ο Τραμπ έχει ήδη αποφασίσει να αποσυρθεί σταδιακά από το ΝΑΤΟ, απλώς και μόνο επειδή αυτός ο οργανισμός του κοστίζει περισσότερο από ό,τι αποφέρει.

Η τραγωδία είναι ότι οι Ευρωπαίοι, αντιμέτωποι με αυτή τη ριζικά νέα κατάσταση, βρίσκονται σε άρνηση. Αντί να μάθουν από την αμερικανική «αποσύνδεση», κάνουν ό,τι μπορούν για να της αντιταχθούν και διακηρύσσουν με κάθε δυνατό τρόπο ότι θέλουν να παραμείνουν πιστοί σύμμαχοι. Το να αυτοανακηρύσσεται κανείς σύμμαχος κάποιου που δεν θέλει πλέον συμμάχους είναι εξίσου ανόητο με το να αρνείται πεισματικά να θεωρήσει εχθρό κάποιον που έχει αποφασίσει να τον δει ως εχθρό.

BREIZH INFO: Η Ευρώπη φαίνεται πιο εξαρτημένη από ποτέ στρατιωτικά και ενεργειακά. Έχει ακόμα πιθανότητες να επιτύχει στρατηγική ανεξαρτησία;

Alain de Benoist: Δεν είναι θέμα «τύχης», αλλά θέμα θέλησης. Η Ευρώπη εξαρτάται πράγματι περισσότερο από ποτέ από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και αυτό ισχύει από κάθε άποψη (από τα όπλα μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη, από το λογισμικό μέχρι τις πιστωτικές κάρτες). Έχει τα μέσα να ανακτήσει την κυριαρχία της; Δυνητικά ναι, αλλά μόνο αν έχει τη θέληση - και γνωρίζοντας ότι ένας τέτοιος στόχος θα απαιτήσει τουλάχιστον δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αποφασισμένη ότι η πορεία της δεν πρέπει να συνάδει με την ευρωπαϊκή ισχύ, δεν θέλει να ακούσει γι' αυτήν. Τα κράτη μέλη είναι διχασμένα. Ο Ντόναλντ Τραμπ, που τους θεωρεί λιγότερο από το τίποτα (δυστυχώς, όχι χωρίς λόγο), τους προσβάλλει και τους ταπεινώνει κάθε μέρα, αλλά παρ' όλα αυτά συνεχίζουν να βασίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Αντιμέτωπη με την απειλή εισβολής στη Γροιλανδία, η Δανία θα μπορούσε να είχε κάνει τρία πράγματα: να δώσει στους Αμερικανούς δύο μήνες για να εκκενώσουν τη στρατιωτική τους βάση εκεί, να αντιδράσει με δασμούς και να ακυρώσει την πρόσφατη παραγγελία της για αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-35. Αντ' αυτού, η απάντηση παρέμεινε μια αγανακτισμένη αποδοκιμασία. Αυτό είναι το θέαμα που βλέπουμε σχεδόν παντού.

BREIZH INFO: Μήπως η σινοαμερικανική αντιπαλότητα δομεί πλέον ολόκληρη την παγκόσμια γεωπολιτική, εις βάρος των περιφερειακών συγκρούσεων;

Alain de Benoist: Φυσικά. Όλοι γνωρίζουν ότι αυτή η αντιπαλότητα θα αποτελέσει το φόντο της επόμενης δεκαετίας. Οι αδυναμίες του Τραμπ απέναντι στον Πούτιν πηγάζουν από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να δει το Κρεμλίνο να απομακρύνεται από το Πεκίνο. Αυταπατείται.

BREIZH INFO: Ο Τραμπ λέει ότι θέλει να κάνει τους συμμάχους των ΗΠΑ να πληρώνουν περισσότερα. Βλέπουμε το τέλος της «δωρεάν προστασίας» που παρείχε η Ουάσινγκτον από το 1945;

Alain de Benoist: Καταρχάς, δεν υπήρξε ποτέ καμία «προστασία». Η αμερικανική ομπρέλα ήταν αναγκαστικά ελαττωματική, καθώς καμία χώρα δεν μπορεί να εκτεθεί σε πυρηνικά αντίποινα προσπαθώντας να προστατεύσει μια χώρα διαφορετική από τη δική της. Η ίδια η αρχή της πυρηνικής αποτροπής είναι ότι δεν μπορεί να ασκηθεί προς όφελος τρίτου μέρους. Επιπλέον, η προστασία για την οποία μιλάτε δεν ήταν «δωρεάν», αφού την πληρώσαμε (και συνεχίζουμε να την πληρώνουμε) με την αμερικανοποίηση των τελωνείων μας. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι το ΝΑΤΟ ήταν, εξαρχής, μια πρωτοβουλία και ένα εργαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών, και ότι πάντα το χρησιμοποιούσαν αυτό ως επιχείρημα για να αποτρέψουν την εμφάνιση μιας αυτόνομης ευρωπαϊκής άμυνας. Η αντιστροφή της θέσης που βλέπουμε σήμερα είναι ακόμη πιο ειρωνική γι' αυτό.

BREIZH INFO: Μπορούμε να δούμε στον Τραμπισμό μια μορφή «πολιτισμικού ρεαλισμού» απέναντι στην φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση;

Κατά μία έννοια, ναι, αφού ο αμερικανικός παρεμβατισμός, πλέον σποραδικός, δεν ισχυρίζεται πλέον ότι εμπνέει μια καθολική κανονιστική τάξη. Ο Τραμπ θέλει να μπορεί να παρεμβαίνει όπου θέλει, αλλά δεν επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια νέα παγκόσμια τάξη. Αυτή είναι μια ακόμη θεμελιώδης ρήξη. Όπως είπε ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ στο Νταβός, «Η παλιά τάξη πραγμάτων δεν θα αποκατασταθεί και δεν πρέπει να το θρηνήσουμε». Αφήνουμε έναν κόσμο που διέπεται από τη φιλελεύθερη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, το ελεύθερο εμπόριο και την ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μπαίνουμε σε έναν κόσμο σχέσεων εξουσίας απογυμνωμένων από ιδεολογικές και ηθικές παγίδες, έναν κόσμο «ευρείων χώρων» και «πολιτισμικών ζωνών». Στις διεθνείς σχέσεις, ο ρεαλισμός είναι πάντα καλύτερος από την ηθικοποίηση αφαιρέσεων. Και τα πράγματα θα γίνουν πιο ξεκάθαρα όταν η νέα κατάσταση πραγμάτων αναγνωριστεί για αυτό που είναι.

Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από αυτό. Το θέαμα που στήνει η Τραμπική δεξιά στην Ευρώπη, στο όνομα ενός «δυτικισμού» που έχει χάσει προ πολλού κάθε νόημα, είναι αποκρουστικό. Αυτοί οι άνθρωποι αυτοεπαινούνται που βλέπουν τον Ντόναλντ Τραμπ να εργάζεται για την αποκατάσταση του μεγαλείου της Αμερικής χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτός ο στόχος απαιτεί την υποδούλωση της Ευρώπης. Χαίρονται με την ιδέα ότι ο Τραμπ επαινεί την κυριαρχία χωρίς να καταλαβαίνουν ότι, όταν πρόκειται για κυριαρχία, ο Τραμπ αναγνωρίζει μόνο τη δική του. Λένε ανοησίες. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να είναι φίλος μας, επειδή τα αντίστοιχα συμφέροντά μας θα αποκλίνουν πάντα. Το να λέμε ότι έχει λάβει ορισμένα μέτρα «που είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση» δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να πιστεύουμε ότι για να λάβουμε παρόμοια μέτρα εδώ, ελπίζουμε με λιγότερη βιαιότητα, πρέπει να υποταχθούμε στις απαιτήσεις του. Αλλά είναι αλήθεια ότι όταν πρόκειται για τον χαρακτηρισμό του εχθρού, η ευρωπαϊκή δεξιά δεν έχει δει ποτέ πολλά πέρα ​​από τη μύτη της...

ΠΗΓΗ