Καημένη Ευρώπη - Pierre Drieu La Rochelle

 

Καημένη Ευρώπη, παρασύρεσαι στους τέσσερις ανέμους της καταστροφής σου.

Ασιατικός άνεμος, σλαβικός άνεμος, εβραϊκός άνεμος, αμερικανικός άνεμος.

Και δεν το ξέρεις. Θα πεθάνεις πρωτού το καταλάβεις.

Επειδή δεν έχεις αυτογνωσία ή έχεις χάσει αυτή την επίγνωση ή δεν έχεις ακόμη ανακτήσει αυτή την επίγνωση. Κάποτε είχες συνείδηση. Άλλα πλέον έχεις χάσει όλα τα μέσα για να την ασκήσεις.

Χριστιανική συνείδηση: συνείδηση μέσω του Παπισμού, της Εκκλησίας, των Μεγάλων Ταγμάτων.

Συνείδηση μέσω της Φραγκικής επέκτασης, μέσω της Γερμανικής επέκτασης, μέσω της φεουδαρχίας, μέσω της Αυτοκρατορίας.

Συνείδηση μέσω της γαλλικής τέχνης, της ιταλικής τέχνης, ξανά της γαλλικής τέχνης, της γερμανικής τέχνης, της αγγλικής τέχνης. Συνείδηση μέσω της Αναγέννησης, της Μεταρρύθμισης, της Επανάστασης.

Συνείδηση μέσω της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης. 

Συνείδηση μέσω της Μοναρχίας, της Αριστοκρατίας, της Αστικής Τάξης, του Προλεταριάτου.

Συνείδηση μέσω του Σοσιαλισμού.

Συνείδηση μέσα από τα βάσανα του 1914-1918, συνείδηση μέσα από τη Γενεύη. 

Συνείδηση μέσα από τον φασισμό και τον αντιφασισμό, τον κομμουνισμό και τον αντικομμουνισμό.

Δεν έχεις ακόμη αποκτήσει τη νέα σου συνείδηση ​​μέσω της κοινότητας των εθνών, μέσω της ομοσπονδίας των δυνάμεών σου, μεγάλων και μικρών, που εκλέγουν μια ηγεμονία, μέσω της ενότητας του σοσιαλισμού. Και, αναμφίβολα, θα την αποκτήσεις πολύ αργά.

Ευρώπη, εσύ που δεν είσαι Αυτοκρατορία, δέχεσαι εισβολή από δύο Αυτοκρατορίες. Την Ρωσική και της Αμερικανική.

Αυτές οι δύο αυτοκρατορίες θέλουν την πτώση σου και εσύ δεν το ξέρεις.

Αντιθέτως, συνεισφέρεις στο έργο αυτών των Αυτοκρατοριών μέσα από τις ασύνδετες δυνάμεις σου.

Πολλοί Ευρωπαίοι είναι υποστηρικτές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και πολλοί είναι υποστηρικτές της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Επιθυμούν ένθερμα την ανάπτυξη ρωσικών και αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Χαίρονται όταν ασιατικές και σλαβικές ορδές εισέρχονται, Ευρώπη, στις ανατολικές επαρχίες σου της Ρουμανίας και της Πολωνίας, όταν αμερικανικοί στόλοι βομβαρδίζουν την πατρίδα των πατρίδων σου, την Ιταλία, όπου, ως εκ θαύματος, έχει διατηρήσει, για αιώνες παρακμής, στην σχεδόν πλήρη φυσική της ακεραιότητα, μια από τις πιο πολύτιμες αρχαίες εικόνες σου.

Ήδη, από το 1941, ένα από τα νησιά σου, η Ισλανδία, έχει καταπατηθεί από τους Αμερικανούς, και δεν έχεις δώσει καμία σημασία.

Η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν μια ευρωπαϊκή παρουσία στον κόσμο (μια αντιστάθμιση για την αντιληπτή απομόνωση και σπατάλη της Αγγλίας εκτός Ευρώπης). Ωστόσο, αυτή η Αυτοκρατορία είναι πλέον ταπεινωτικά υποδεέστερη της Αμερικανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Η Αμερική, έχει χάσει σχεδόν όλα όσα, σε κάποιο βαθμό, στο όνομα της Ευρώπης, θεωρούμε πολύτιμα. Είναι μια ευρωπαϊκή απώλεια και ταπείνωση ότι τα αγγλικά νησιά στα ανοικτά των αμερικανικών ακτών καταλαμβάνονται από αμερικανικές φρουρές· είναι επίσης μια απώλεια ότι ο Καναδάς υποτάσσεται στην Αμερική.

Αποτελεί ακόμη και απειλή για την ευρωπαϊκή επιρροή στον κόσμο το γεγονός ότι οι νοτιοαμερικανικές δημοκρατίες, τόσο στενά συνδεδεμένες με την Ευρώπη, λυγίζουν, η μία μετά την άλλη, υπό τον αμερικανικό ζυγό, και ότι η Υπηρεσία Πληροφοριών υποβιβάζεται σε αδύναμες και κρυφές δολοπλοκίες ενάντια στην υπερβολή των Γιάνκηδων.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί στον Ειρηνικό και την Ασία, όπου ό,τι η Αγγλία δεν έχει παραχωρήσει στους Ιάπωνες ή τους Κινέζους, το εγκαταλείπει στις επιθετικές επιχειρήσεις των Αμερικανών.

Και τώρα η ίδια η Αφρική, η Εγγύς και Μέση Ανατολή, η Βρετανική Αυτοκρατορία πρέπει να μοιραστεί ανάμεσα στους Ρώσους και τους Αμερικάνους.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τη Γαλλική Αυτοκρατορία, την Πορτογαλική Αυτοκρατορία, την Ισπανική Αυτοκρατορία και την Ολλανδική Αυτοκρατορία.

Και οι Άγγλοι, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο, λειτουργούν ως πρόδρομοι των Αμερικανών και των Ρώσων στην Ευρώπη. Τα Βρετανικά Νησιά, ανέγγιχτα από την εποχή του Γουλιέλμου του Κατακτητή, καταπατούνται από εκατομμύρια αδαείς και περιφρονητικούς Αμερικανούς. Η Αγγλία καταλαμβάνεται από μη Ευρωπαίους πριν από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Όλες οι ευρωπαϊκές διαφωνίες είναι άστοχες και φρικτές, αλλά η διαφωνία που είναι το απόλυτο έγκλημα στην ουσία της και στις συνέπειές της είναι η αγγλο-γερμανική διαφωνία. Αυτή η υπέρτατη σύγκρουση μεταξύ των δύο σκανδιναβικών αδελφών διαλύει την Ευρώπη και την καταστρέφει. Αυτός είναι ο απόλυτος θρίαμβος των Εβραίων, των Ρώσων και των Αμερικανών.

Αν η Αγγλία είναι τρομερά ένοχη απέναντι στην Ευρώπη, το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία. Αν η Αγγλία, παραδίδοντας την Αυτοκρατορία της, παραδίδει τα αγαθά, την περιουσία και το κύρος της Ευρώπης στον έξω κόσμο, αν η Αγγλία συμβάλει στη διπλή εισβολή της Αμερικής και τη Ρωσίας, η Γερμανία, αποτυγχάνοντας να υπερβεί τον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό της, αποτυγχάνοντας να μετατρέψει την ιδιαίτερη επανάστασή της σε μια παγκόσμια επανάσταση, αποτυγχάνοντας να εξαλείψει όλα τα οπισθοδρομικά στοιχεία που εξακολουθεί να φέρει μέσα της, προκειμένου να καεί, ως καθαρή σοσιαλιστική δύναμη, στο βωμό της ευρωπαϊκής πατρίδας, εμποδίζει τις ευρωπαϊκές κοινότητες να συνενωθούν γύρω της.

Το 1940, η Γερμανία δεν καταλάβαινε το καθήκον της, είχε μόνο μια αμυδρή προαίσθηση γι' αυτό· πρόφερε τη λέξη Ευρώπη χωρίς να προσθέσει τίποτα περισσότερο σε αυτήν παρά ένα αόριστο ενστικτώδες τρόμο.

Ο Χίτλερ, απορροφημένος από την ακριβή αντίληψή του για τη ρωσική απειλή, ενεργούσε πάντα με σύνεση, σε απάντηση σε αυτήν την απειλή. Αλλά δεν κατάλαβε ότι οι ενέργειές του εκτός Ρωσίας μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές μόνο από τους ενδιαφερόμενους σε σχέση με αυτόν τον παραβλεπόμενο κίνδυνο, ο οποίος είχε προκύψει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Πίστευε ότι οι «κατοχές» ήταν απλώς βήματα προς κάτι άλλο, προς την επανάληψη της προέλασης προς τα ανατολικά, δευτερεύοντες και συμπτωματικοί περισπασμοί σε σύγκριση με αυτή την ουσιαστική κίνηση. Αλλά δεν γίνονταν καθόλου αντιληπτοί ως τέτοιοι από τους υπόλοιπους, οι οποίοι έβλεπαν μόνο το πρόσχημα για κατακτήσεις βάσεων.

Αλλά δεν μπορούμε να μετατρέψουμε μια σειρά από κατεχόμενα εδάφη που θεωρούν τους εαυτούς τους ως εικονικά στοιχεία μιας ιμπεριαλιστικής συσσώρευσης σε ζωντανά μέρη μιας διακήρυξης, εθελοντικά προσανατολισμένης προς την εκλεκτική ηγεμονία, αν δεν διαδώσουμε παντού μια κοινή πνοή, ένα κοινό κίνημα, που θα κάνει τους σαστισμένους κατοίκους αυτών των εδαφών να κοινωνήσουν σε μια κοινή δράση και μια κοινή ελπίδα.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από λαούς που, όντας κατεχόμενοι, να παρέχουν εργάτες και στρατιώτες για έναν εξωτερικό πόλεμο, χωρίς ταυτόχρονα να προτείνουμε ένα εσωτερικό καθήκον σε αυτούς τους λαούς. Ένα καθήκον που, όντας ταυτόχρονα εσωτερικό για κάθε λαό της Ευρώπης, αποδεικνύεται κοινό για όλη την Ευρώπη.

Οι λαοί της Πολωνίας και Βρετάνης, Νορβηγίας και Ελλάδας, δεν μπορούν να παρακινηθούν να υπερασπιστούν το σύνολο των χωρών τους ως Ευρώπη, εκτός αν τους δοθεί κάτι νέο να υπερασπιστούν, κάτι που τώρα αρχίζουν να αναλαμβάνουν ως Ευρωπαίοι. Η Ευρώπη δεν μπορεί να ενδιαφέρεται για την ανάσταση της ως ανάμνηση, που αγνοείται από τους περισσότερους. Μπορεί να ενδιαφέρεται μόνο για ένα νέο έργο, ένα έργο που της επιτρέπει να βιώσει την ύπαρξή της καθώς ξεκινά από την αρχή.

Μπορεί να κατανοήσει τον εξωτερικό πόλεμο μόνο στο πλαίσιο του έργου ενός εσωτερικού πολέμου· μπορεί να κατανοήσει τον πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό μόνο στο πλαίσιο της πραγματοποίησης του σοσιαλιστικού πολέμου.

Η Γερμανία μπορούσε να ενδιαφέρει τους ευρωπαϊκούς λαούς μόνο για την παρουσία της, να τους επιτρέψει να δουν από μια οπτική γωνία διαφορετική από αυτήν της κατοχής, καθιστώντας αυτή την παρουσία επαναστατική. Οι Γερμανοί δεν ενδιαφέρουν κανέναν ως Γερμανοί, ούτε οι Άγγλοι, οι Αμερικανοί ή οι Ρώσοι. Αυτό που έχει σημασία είναι τι φέρνει ο καθένας από αυτούς. Κάποιοι φέρνουν τον κομμουνισμό, άλλοι την καπιταλιστική δημοκρατία. Οι Γερμανοί αναμενόταν να φέρουν τον σοσιαλισμό.

Κάθε γερμανική κατοχή επρόκειτο να γίνει μια εθνική επανάσταση· κάθε εθνική επανάσταση θα αποτελούσε παλμό της ευρωπαϊκής επανάστασης.

Στην αρχή, ο λαός απογοητεύτηκε από τις γερμανικές κατοχές επειδή ήταν ακριβώς αυτό: κατοχές· περίμεναν περισσότερα, προς το καλύτερο ή το χειρότερο· περίμεναν να συγκλονιστούν βαθιά. Υπήρχε μια γοητεία στον τρόμο που, το 1940, προηγήθηκε της άφιξης των γερμανικών στρατών: οι άνθρωποι πίστευαν ότι αυτοί ήταν επαναστατικοί στρατοί, πιο σκληροί, αλλά και καινοτόμοι.

Αλλά αυτό δεν ίσχυε καθόλου. Αυτοί ήταν απλώς στρατοί του παρελθόντος, και, στην αρχή, πιο ήπιοι από τους στρατούς του παρελθόντος. Μας καθησύχασαν, αλλά μετά αρχίσαμε να σχηματίζουμε ένα παράπονο, το οποίο σταδιακά γινόταν τεράστιο. Θα προτιμούσαμε να είχαμε ταραχθεί περισσότερο στην αρχή, να ήμασταν ήδη πιο ταραγμένοι.

Υπήρχε μόνο στρατιωτική κατοχή, αλλά μια κατοχή που, φυσικά, μπορούσε να αντιδράσει στις εγγενείς δυσκολίες μόνο με στρατιωτικά και αστυνομικά μέσα. 

Δεν βιώσαμε τον Εθνικοσοσιαλισμό. Γνωρίζαμε μόνο τον στρατό και την αστυνομία. Δεν βιώσαμε την ουσία της χιτλερικής Γερμανίας, αλλά μόνο τα εξωτερικά της όργανα.

Η Γερμανία ήθελε να σεβαστεί την παλιά σύμβαση των αυτονομιών, των εθνικών κυριαρχιών. Έτσι, έπρεπε να χρησιμοποιήσει εναντίον της τα εξίσου συμβατικά μέσα που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως για να εισβάλουν σε αυτές τις αυτονομίες και να τις παρακάμψουν: μέσα διπλωματικής, χρηματοπιστωτικής, οικονομικής, στρατιωτικής, αστυνομικής πίεσης.

Αυτό που χρειαζόταν ήταν νεότερα, πιο σεβαστά, πιο δυναμικά μέσα επαναστατικής κατάκτησης.

Να ζητήσουμε στενές, άμεσες συμμαχίες μεταξύ της ιδιοφυΐας του γερμανικού λαού και της ιδιοφυΐας άλλων λαών, μεταξύ των επαναστατικών δυνάμεων της Γερμανίας και αλλού. Να βασίσουμε τη στρατιωτική ηγεμονία στην ομοσπονδία των επαναστάσεων.

Αυτό θα προσπαθήσουν να κάνουν οι Αγγλοαμερικανοί, μάταια· αυτό σίγουρα θα κάνουν οι Ρώσοι.

Οι Αμερικανοί έχουν αληθινούς συμμάχους: τους δημοκράτες· οι Ρώσοι, τους κομμουνιστές· οι Γερμανοί δεν έχουν αναγνωρίσει τους φυσικούς τους συμμάχους, τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές.

Αλλά αυτοί, λίγοι σε αριθμό στην αρχή, μπόρεσαν να αναπτύξουν τη δύναμή τους μόνο σε μια ατμόσφαιρα γενικής αναταραχής και ένθερμων συγκλίσεων.

Η Γερμανία φοβόταν. Φοβόταν για τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα του στρατού της, από τον κίνδυνο μετατροπής σε επαναστατικό στρατό, αλλά οι μόνοι στρατοί που σημείωσαν ποτέ πρόοδο στον κόσμο ήταν οι ένοπλες επαναστάσεις.

Η Γερμανία φοβόταν μήπως πάψει να είναι Γερμανία αν γινόταν Ευρώπη· ο αετός της δεν έγινε φοίνικας έτοιμος να αναστηθεί από τις στάχτες του.

Μήπως όμως είναι πια αργά; Άραγε τα κοινά δεινά μέσα από τις ρώσικες και αμερικανικές σφαγές, οι πυρκαγιές και τα ερείπια δεν θα θολώσουν την διάκριση ανάμεσα σε κατακτητές και κατακτημένους, νικητές και ηττημένους, υπερασπιστές και προστατευόμενους;

Υπάρχουν ακόμα σύνορα στην Ευρώπη για τα σμήνη των αμερικανικών αεροπλάνων, για τις ασιατικές ορδές; Ορθώνονται ακόμη τελωνειακά φράγματα ανάμεσα στις μάζες που έχουν περιέλθει στην εξαθλίωση; Μπορεί να κυματίσει άλλη σημαία εκτός από την κόκκινη σημαία στην επιφάνεια μιας ηπείρου που έχει τελικά περάσει ολοκληρωτικά στον σοσιαλισμό, είτε με την συναίνεση είτε με την βία; Ποιος θα μπορέσει ποτέ να σηκώσει την Ευρώπη από τα ερείπιά της, αν όχι ο σοσιαλισμός; Σίγουρα δεν θα είναι οι τράπεζες ή τα τραστ.

Είναι καιρός οι Γερμανοί όχι μόνο να διακηρύξουν, αλλά και να πραγματοποιήσουν τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό πάνω στα ερείπια της Ευρώπης. Γιατί, μέσα σε αυτά τα ερείπια, υπάρχουν ακόμα οι ψυχές μας να υπερασπιστούμε.

Η χειρότερη στιγμή είναι η καλύτερη.

Είναι εν μέσω πολέμου που επιτυγχάνονται αποφασιστικοί κοινωνικοί μετασχηματισμοί. Είναι εν μέσω πολέμου που η Πουριτανική Αγγλία, η Λουθηρανική Γερμανία, η Ιακωβινική Γαλλία και η Λενινιστική Ρωσία έκαναν αποφασιστικά βήματα στην εσωτερική πάλη. Είναι εν μέσω πολέμου, όταν οι Ρώσοι προελαύνουν, που πρέπει να γίνουν αποφασιστικές ευρωπαϊκές και σοσιαλιστικές χειρονομίες.

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Révolution nationale n° 131, στις 15 Απριλίου 1944.

ΠΗΓΗ

Ο αγώνας του Βορρά κατά του Αμερικανισμού

 

«Ο αμερικανισμός δεν είναι συνώνυμο της αμερικανικής ουσίας, αλλά αποτελεί ένα από τα βασικά επακόλουθά της. Η αμερικανική ουσία είναι μια ποικιλία του τρόπου υπάρξεως της λευκής φυλής, επηρεασμένη από το ευρύχωρο τοπίο, το κλίμα και συχνά το άγνωστο πολιτιστικό παρελθόν της βορειοαμερικανικής ηπείρου. Ο αμερικανισμός, από την άλλη πλευρά, είναι ένα φαινόμενο της τελευταίας πεντηκονταετίας, αντιπροσωπεύει μια εξιδανικευμένη υπερβολή του φιλελευθερισμού, της θεωρίας των γενικών και γιγαντιαίων μορφών του καπιταλισμού, της θεωρίας της γενικής ευημερίας, των ραγδαία μεταβαλλόμενων μοδών του εξωτερικού και εσωτερικού τρόπου ζωής και της υπερβολικής κραυγής μιας εσωτερικής κενότητας μέσα από επιβλητικά μαζικά γεγονότα. Με αυτές τις εκδηλώσεις, ο αμερικανισμός, ο οποίος έχει επίσης διαδοθεί ευρέως εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, ΑΝΤΙΤΙΘΕΤΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ στον Νορδικό χαρακτήρα»

Ramiro Ledesma Ramos: Το Πολιτικό Μανιφέστο των JONS

 

«Μια συμπαγής ομάδα νεαρών Ισπανών ετοιμάζεται σήμερα να παρέμβει στην πολιτική δράση με έντονο και αποτελεσματικό τρόπο. Δεν επικαλούνται άλλους τίτλους εκτός από αυτόν της ευγενούς και επίμονης ανησυχίας για τα ζωτικά ζητήματα που επηρεάζουν τη χώρα. Και, φυσικά, η εγγύηση ότι αντιπροσωπεύουν τη φωνή αυτών των καιρών και ότι η πολιτική τους συμπεριφορά γεννιέται μπροστά στις τρέχουσες δυσκολίες. Κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει τη διαβεβαίωση ότι η Ισπανία διέρχεται σήμερα μια πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση, τόσο βαθιά που απαιτεί να την αντιμετωπίσουμε και να την επιλύσουμε με το μέγιστο θάρρος. Ούτε η απαισιοδοξία ούτε οι υπεκφυγές μπορούν να γίνουν ανεκτές. Κάθε Ισπανός που δεν καταφέρνει να τοποθετηθεί με το δέον μεγαλείο μπροστά στα γεγονότα που πλησιάζουν, είναι υποχρεωμένος να αποσπαστεί από τις πρώτες γραμμές και να κάνει χώρο στις θαρραλέες και σταθερές φάλαγγες. Η πρώτη μεγάλη αγωνία που καταλαμβάνει κάθε Ισπανό που αναλαμβάνει δημόσια ευθύνη είναι να συνειδητοποιήσει πώς η Ισπανία -το Ισπανικό Κράτος και ο λαός- έζησε για σχεδόν τρεις αιώνες σε αέναη φυγή από τον εαυτό της, άπιστη στις ιδιαίτερες αξίες της, άπιστη στη συνειδητοποίησή τους και, ως εκ τούτου, σε μια αυτοκτονική αυταπάρνηση, τέτοιας βαρύτητας, που την έθεσε στο χείλος της ιστορικής αποσύνθεσης.

Έχουμε χάσει έτσι τον παγκόσμιο παλμό. Έχουμε αποσυνδεθεί από τα καθολικά μας πεπρωμένα, χωρίς την ικανότητα ή το θάρρος να εξαλείψουμε τη φρικτή μυωπία που μέχρι τώρα κυριαρχούσε σε όλες τις προσπάθειες αναζωπύρωσης. Σήμερα βρισκόμαστε στην πιο ευνοϊκή κατάσταση που μπορεί να ονειρευτεί οποιοσδήποτε λαός. Και όπως σημειώνουμε ότι οι άνθρωποι της συνηθισμένης πολιτικής -μοναρχικοί και ρεπουμπλικάνοι- οι ομάδες που τους ακολουθούν και τα διασκορπισμένα στοιχεία που μέχρι τώρα έχουν παρέμβει στις καθοριστικές επεξεργασίες, δεν μπορούν να διαχωριστούν από τα μέτρια πλαίσια του παλιού Κράτους, εμείς, στο περιθώριο αυτών, απέναντι τους, πέρα από αυτούς, χωρίς την διαίρεση δεξιάς και αριστεράς, μακριά από τα παρασκήνια, ξεκινάμε μια επαναστατική δράση υπέρ ενός κράτους ριζοσπαστικής καινοτομίας. Η πολιτική και κοινωνική κρίση στην Ισπανία έχει την αρχή της στην κρίση της ίδιας της αντίληψης πάνω στην οποία αρθρώνεται το σημερινό κράτος. Παντού καταρρέει η αποτελεσματικότητα του φιλελεύθερου αστικού κράτους, που επέβαλε στον κόσμο η Γαλλική επανάσταση του δέκατου όγδοου αιώνα, και οι λαοί παλεύουν σήμερα με τη μεγάλη δυσκολία να ανοίξουν δρόμο για ένα νέο κράτος, στο οποίο θα είναι δυνατά όλα τα πολύτιμα επιτεύγματά τους. Οδεύουμε προς την πολιτική δράση με τη συγκεκριμένη φιλοδοξία να προβάλουμε τις μορφές αυτού του νέου Κράτους στη χώρα. Και θα επιβληθεί. Ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτεί, πάνω απ' όλα, την ικανότητα απεμπλοκής από αποτυχημένους μύθους. Και η θέληση να ενσωματώσουμε τους εαυτούς μας, ως μεγάλος λαός, στον διττό σκοπό που χαρακτηρίζει τα έθνη σήμερα: Από τη μια, τη συμβολή στο οικουμενικό πνεύμα της ισπανικής μας ιδιαιτερότητας, και από την άλλη, την κατάκτηση των τεχνικών πηγών, την κινητοποίηση των οικονομικών μέσων, της νίκης επί των υλικών συμφερόντων και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι κεντρικοί πυλώνες της δράσης μας θα είναι οι εξής:

Κρατική Υπεροχή

Το νέο Κράτος θα είναι εποικοδομητικό, δημιουργικό. Θα υποκαταστήσει άτομα και ομάδες, και η τελική κυριαρχία θα ανήκει σε αυτό και μόνο σε αυτό. Ο μόνος ερμηνευτής όλων όσων υπάρχουν ως καθολικών γνωρισμάτων σε έναν λαό είναι το Κράτος και μέσα σε αυτό επιτυγχάνεται η πληρότητα. Αντιστοιχεί στην Πολιτεία, ομοίως, η συνειδητοποίηση όλων των αξιών πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής φύσης που υπάρχουν σε έναν λαό. Υπερασπιζόμαστε, λοιπόν, έναν πανκρατισμό, ένα Κράτος που πετυχαίνει κάθε αποτελεσματικότητα. Η μορφή του νέου Κράτους πρέπει να γεννηθεί από αυτό και να είναι προϊόν του. Όταν επιχειρούμε μια βαθιά ανατροπή του πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου του λαού μας, τα ζητήματα που παραπέμπουν σε απλές μορφές δεν έχουν αρκετά μεγάλο εύρος για να μας ενδιαφέρουν. Όταν μιλάμε για την υπεροχή του κράτους, εννοείται ότι το Κράτος είναι η ύψιστη πολιτική αξία και ότι το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ευγένειας θα είναι η αντιπαράθεση στο νέο κράτος. Λοιπόν, η ευγένεια -η πολιτισμένη συνύπαρξη- είναι κάτι που η Πολιτεία και μόνο αυτή καθιστά εφικτό. Τα πάντα, λοιπόν, για το Κράτος!

Εθνική Επιβεβαίωση

Μπροστά στην εσωτερική αναστάτωση που βλέπουμε σήμερα, υψώνουμε τη σημαία της εθνικής ευθύνης. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την Ιστορία της Ισπανίας, αποδεχόμενοι το πολύ ιδιόμορφο εθνικό υπόστρωμα του λαού μας, και πρόκειται να επιβεβαιώσουμε τον ισπανικό πολιτισμό με αυτοκρατορικές επιθυμίες. Ένας λαός δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς μια προηγούμενη και ριζική εξύψωση του εαυτού του ως ιστορική υπεροχή. Μακάρι όλοι οι Ισπανοί να γνωρίζουν ότι εάν μια γεωλογική καταστροφή καταστρέψει τη χερσόνησο ή ένας ξένος λαός μας υποβάλει σε σκλαβιά, οι θεμελιώδεις αξίες μας θα πάψουν να υλοποιούνται στον κόσμο. Η σημερινή ζωή είναι δύσκολη, περισσότερο από ποτέ, και πρέπει να επιστρέψουμε αναζητώντας θάρρος στα στοιχειώδη συναισθήματα που κρατούν το πνεύμα μας σε τεταμένη πληρότητα. Η εθνική και κοινωνική αίσθηση του λαού μας -ενός λαού με οικουμενικό, καθολικό χαρακτήρα- θα είναι η εξής: Ο κόσμος μας χρειάζεται και πρέπει να είμαστε στη θέση μας!

Πανεπιστημιακή Έξαρση

Είμαστε, ως επί το πλείστον, φοιτητές πανεπιστημίου. Το Πανεπιστήμιο είναι για εμάς ο ανώτατος φορέας - δημιουργός πολιτιστικών και επιστημονικών αξιών. Οι λαοί χωρίς Πανεπιστήμιο παραμένουν στο περιθώριο ανώτερων επεξεργασιών. Χωρίς πολιτισμό δεν υπάρχει ένταση του πνεύματος, όπως χωρίς επιστήμη δεν υπάρχει τεχνική. Το πνευματικό μεγαλείο και η οικονομική υπεροχή είναι αδύνατες χωρίς ένα ερευνητικό και αντιγραφειοκρατικό Πανεπιστήμιο. 

Περιφερειακή διάρθρωση της Ισπανίας

Η πρώτιστη ισπανική πραγματικότητα δεν είναι η Μαδρίτη, αλλά οι επαρχίες. Η πιο ριζοσπαστική μας επιθυμία πρέπει να συνίσταται, λοιπόν, στη σύνδεση και την άρθρωση με την ζωτική πνοή των επαρχιών. Ανακαλύπτοντας τους μύθους τους και εκκινώντας με την κατάκτησή τους. Τοποθετώντας τους μπροστά στην πιο ευημερούσα διάστασή τους. Για το λόγο αυτό το νέο Κράτος θα δεχτεί ως απαραίτητη βάση για την διάρθρωσή του την πλήρη αυτονομία των Δήμων. Υπάρχει η μεγάλη ισπανική παράδοση των πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών ως ζωντανών και γόνιμων οργανισμών. Δεν υπάρχει δυνατότητα οικονομικής επιτυχίας ή διοικητικής αποτελεσματικότητας χωρίς αυτή την αυτονομία στην οποία αναφερόμαστε. Οι αυτόνομοι Δήμοι μπορούν τότε να αρθρωθούν σε μεγάλες συνομοσπονδίες ή περιφέρειες, οριοθετημένες από ένα περιθώριο οικονομικών ή διοικητικών απαιτήσεων και, φυσικά, υπό την κυριαρχία του Κράτους, η οποία θα είναι πάντα, όπως αναφέραμε πριν, αδιαμφισβήτητη και απόλυτη. Για να αναζωογονηθεί η περιφερειακή αίσθηση της Ισπανίας, τίποτα καλύτερο από το να υποβάλλουμε τις περιφέρειες σε μια αναγέννηση που λαμβάνει χώρα υπό την προστασία της πιο σύγχρονης και σταθερής πραγματικότητας.

Δομή της Συνδικαλιστικής Οικονομίας

Οι δημιουργοί του φιλελεύθερου αστικού κράτους δεν μπορούσαν να υποψιαστούν τις οικονομικές διαδρομές που επρόκειτο να συμβούν στο μέλλον. Το πρώτο σαφές όραμα για τον χαρακτήρα του βιομηχανικού και τεχνικού μας πολιτισμού αντιστοιχεί στον μαρξισμό. Θα πολεμήσουμε ενάντια στον περιορισμό του μαρξιστικού υλισμού και πρέπει να τον ξεπεράσουμε αλλά όχι χωρίς να του αναγνωρίσουμε τις τιμές ενός προδρόμου που πέθανε και εξαντλήθηκε στις πρώτες συγκρούσεις. Η βιομηχανική οικονομία των τελευταίων εκατό ετών έχει δημιουργήσει εξουσίες και κοινωνικές αδικίες απέναντι στις οποίες το φιλελεύθερο κράτος είναι ανίσχυρο. Έτσι, το νέο Κράτος θα επιβάλει τη συνδικαλιστική δομή της οικονομίας, η οποία σώζει τη βιομηχανική αποτελεσματικότητα, αλλά καταστρέφει τις πάσης φύσεως «νοσηρές κυριαρχίες» που υπάρχουν σήμερα. Το νέο Κράτος δεν μπορεί να εγκαταλείψει την οικονομία του στα απλά σύμφωνα και συμβόλαια που οι οικονομικές δυνάμεις συνάπτουν μεταξύ τους. Η συσπείρωση των οικονομικών δυνάμεων θα είναι υποχρεωτική και πάντα σύμφωνα με τους υψηλούς στόχους της Πολιτείας. Το κράτος θα πειθαρχεί και θα εγγυάται πάντα την παραγωγή. Αυτό ισοδυναμεί με σημαντική ενδυνάμωση της εργασίας. Υπάρχουν ακόμη περισσότερα που πρέπει να γίνουν υπέρ μιας αυθεντικής και γόνιμης ισπανικής οικονομίας, και αυτό είναι ότι το νέο κράτος θα στρέψει το ενδιαφέρον του στο τρομακτικό και τεράστιο αγροτικό πρόβλημα που υπάρχει σήμερα. Με την απαλλοτρίωση των γαιοκτημόνων. Οι απαλλοτριωμένες εκτάσεις, αφού εθνικοποιηθούν, δεν θα πρέπει να διανεμηθούν, γιατί κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με την παλιά και καταστροφική φιλελεύθερη λύση, αλλά θα παραχωρηθούν στους ίδιους τους αγρότες, ώστε να μπορούν να τις καλλιεργήσουν μόνοι τους, με την παρέμβαση του αυτόνομου δημοτικού οργάνου, και με τάση για κοινοτική ή συνεταιριστική εκμετάλλευση. 

Από την προηγούμενη σύντομη περίληψη συνοψίζουμε το δόγμα μας, στο οποίο θα είμαστε πιστοί μέχρι τέλους. Και αυτό είναι:

1. Όλη η εξουσία ανήκει στο Κράτος.

2. Υπάρχουν πολιτικές ελευθερίες μόνο εντός του Κράτους, όχι επί του Κράτους ή κατά του Κράτους.

3. Η μεγαλύτερη πολιτική αξία που εδρεύει στον άνθρωπο είναι η ικανότητά του για πολιτική συνύπαρξη στο Κράτος.

4. Η ριζική, θεωρητική και πρακτική υπέρβαση του μαρξισμού είναι η επιτακτική ανάγκη της εποχής μας.

5. Αντιπαραβάλουμε τις ιεραρχικές αξίες, την εθνική ιδέα και την οικονομική αποτελεσματικότητα ενάντια στο σοσιαλιστικό και το κομμουνιστικό κράτος. 

6. Επιβεβαίωση των Ισπανικών Αξιών.

7. Αυτοκρατορική Διάδοση του Πολιτισμού μας. 

8. Αυθεντική Ανάπτυξη του Ισπανικού Πανεπιστημίου. Στο Πανεπιστήμιο βρίσκεται η ιδεολογική υπεροχή που αποτελεί το απόλυτο μυστικό της επιστήμης και της τεχνολογίας, στο πανεπίστημιο βρίσκονται οι καλύτερες πολιτιστικές τάσεις. Πρέπει λοιπόν να αναδείξουμε το ιδανικό μας για το μεγάλο Πανεπιστήμιο.

9. Εντατικοποίηση της μαζικής κουλτούρας, χρησιμοποιώντας τα πιο αποτελεσματικά μέσα.

10. Εξάλειψη περιφερειακών εστιών που δίνουν στις επιδιώξεις τους μια αίσθηση πολιτικής αυτονομίας. Αντιθέτως, οι μεγάλοι νομοί ή περιφερειακές Συνομοσπονδίες, λόγω της πρωτοβουλίας μας για τους Δήμους, θα πρέπει να αξίζουν, όλη την προσοχή μας. Θα προωθήσουμε τη ζωτική και σύγχρονη κομητεία.

11. Πλήρης αυτονομία των δήμων στις λειτουργίες που παραδοσιακά εμπίπτουν στην αρμοδιότητα τους, οι οποίες είναι διοικητικής και οικονομικής φύσης.

12. Συνδικαλιστική διάρθρωση της οικονομίας. Αντικειμενική οικονομική πολιτική. 

13. Ενδυνάμωση της Εργασίας. 

14. Απαλλοτρίωση ιδιοκτησιών γής. Οι απαλλοτριωμένες εκτάσεις θα εθνικοποιηθούν και θα παραδοθούν στους δήμους και στις συνδικαλιστικές οργανώσεις των αγροτών. 

15. Κοινωνική Δικαιοσύνη και Κοινωνική Πειθαρχία. 

16. Αγώνας κατά του εγωκεντρικού πασιφισμού της Γενεύης. Επιβεβαίωση της Ισπανίας ως διεθνούς δύναμης.

17. Αποκλειστική επαναστατική δράση μέχρι την επίτευξη του θριάμβου του Νέου Κράτους στην Ισπανία. Μεθόδοι άμεσης δράσης απέναντι στο παλιό κράτος και τις κοινωνικοπολιτικές ομάδες του παλιού καθεστώτος. 

Η οργάνωση μας

Γεννιόμαστε με σκοπό την επαναστατική αποτελεσματικότητα. Γι' αυτό δεν αναζητούμε ψήφους, αλλά τολμηρές και θαρραλέες μειοψηφίες. Αναζητούμε νεανικές μαχητικές ομάδες, χωρίς δισταγμό μπροστά στο τουφέκι και την πειθαρχία του πολέμου. Πολιτικούς στρατιώτες που θα διαλύσουν το αστικό και αναχρονιστικό πλαίσιο ενός ειρηνιστικού μιλιταρισμού. Επιζητούμε τον πολιτικό με στρατιωτικό αίσθημα, ευθύνης και αγώνα. Η οργάνωσή μας θα δομηθεί με βάση συνδικαλιστικούς και πολιτικούς πυρήνες. Οι πρώτοι θα αποτελούνται από δέκα άτομα, που ανήκουν, όπως δηλώνει το όνομά τους, στο ίδιο σωματείο ή συνδικάτο. Το δεύτερο, από πέντε άτομα διαφόρων επαγγελμάτων. Και οι δύο θα είναι η κατώτερη μονάδα που έχει φωνή και δύναμη στο κόμμα. Για να μπείτε σε ένα πυρήνα θα πρέπει να είστε μεταξύ δεκαοκτώ και σαρανταπέντε ετών. Οι ηλικιωμένοι Ισπανοί δεν θα μπορέσουν να επέμβουν ενεργά στις φάλαγγες μας. Θα ξεκινήσει άμεσα η οργάνωση συνδικαλιστικών και πολιτικών πυρήνων σε όλη την Ισπανία, που θα αποτελέσουν τα πρωταρχικά στοιχεία της δράσης μας. Ο σύνδεσμος μας θα είναι το δόγμα που εκθέσαμε παραπάνω, το οποίο πρέπει να γίνει αποδεκτό και κατανοητό με ακεραιότητα για να είναι μέρος της δύναμής μας. Θα θριαμβεύσουμε γιατί είμαστε η ισπανική αλήθεια. Σήμερα ξεκινάμε την έκδοση της εφημερίδας μας, «Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ», που πρώτα θα είναι εβδομαδιαία και θα την μετατρέψουμε σε καθημερινή το συντομότερο δυνατό». 

Το γεωπολιτικό όραμα της Τρίτης Θέσης

 

Μια ομάδα νέων Ιταλών, που είχαν συγκεντρωθεί γύρω από την οργάνωση «Lotta Studentesca», αποφάσισαν να αλλάξουν το όνομα της συλλογικότητάς τους μετά από δύο χρόνια έντονου ακτιβισμού στους δρόμους της Ρώμης, υιοθετώντας το όνομα «Terza Posizione» (Τρίτη Θέση). Αυτό συνέβη τον Ιανουάριο του 1978 και, όπως θα δούμε, δεν επρόκειτο απλώς για μια ονομαστική αλλαγή. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών (1976-1978), αυτό που αρχικά είχε αναδυθεί ως μια ομάδα νέων εκτός του MSI (Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα) είχε γίνει ένα γνήσιο πολιτικό κίνημα, λόγω των πολυάριθμων ακτιβιστών του και της δομής του. Από πολιτική άποψη, η «Terza Posizione» βασίστηκε στις θεωρίες που αναπτύχθηκαν στο «La disintegrazione del sistema» (Η Διάλυση του Συστήματος) του Φράνκο Φρέντα. Τα κείμενα που χρησιμοποιήθηκαν για την πολιτική εκπαίδευση των ακτιβιστών της ήταν το «Δόγμα των Αρίων για τον Αγώνα και την Νίκη» του Ιούλιου Έβολα και «Η Μάχη του Βερολίνου».

Παρά την επικρατούσα ιστορική και νομική αφήγηση, η «Terza Posizione» δεν ήταν ποτέ τρομοκρατική οργάνωση. Είναι αλήθεια ότι μια κεντρική ομάδα, η οποία είχε σχηματιστεί ξεχωριστά, λειτουργούσε εντός της οργάνωσης, παίρνοντας τη μορφή αυτού που τα δικαστήρια αργότερα θα χαρακτήριζαν ως «ένοπλη συμμορία». Ωστόσο, ολόκληρη η οργάνωση ακολουθούσε κλασικά μοντέλα πολιτικού ακτιβισμού. Ενώ είχε ως κύρια έδρα τη Ρώμη, αλλά ήταν παρούσα σε όλη την Ιταλία, η «Terza Posizione» λειτουργούσε με έναν εντελώς συμβατικό τρόπο: διανέμοντας φυλλάδια, δημοσιεύοντας κείμενα, εκδίδοντας μια εφημερίδα με το ίδιο όνομα, οργανώνοντας διαδηλώσεις δρόμου και προσηλυτίζοντας νέα μέλη. Η οργάνωση ήταν, φυσικά, δομημένη ιεραρχικά, αντικατοπτρίζοντας τις φωλιές του Corneliu Codreanu, από τον οποίο η Terza Posizione εμπνεύστηκε. Επιπλέον, η μέση ηλικία των μελών της ήταν αξιοσημείωτα νέα. Με λίγες εξαιρέσεις, η μέση ηλικία των ηγετών της ήταν είκοσι χρονών. Η μέση ηλικία των απλών μελών της ήταν ακόμη νεότερη. Το σύμβολο της Terza Posizione ήταν μία ρούνα και ένα σφυρί που επικαλύπτονταν. Το σφυρί προκάλεσε ένα είδος συμβολικής απάντησης στο κλειδί Hazet 36 (H36), που συνήθως χρησιμοποιούνταν από την άκρα αριστερά ως όπλο εναντίον των νεοφασιστών. Η χρήση αυτού του εργαλείου, ενός άτυπου μέσου μάχης, ήταν τόσο διαδεδομένη που οι αριστερές πορείες της εποχής φώναζαν το σύνθημα «H36! Φασίστα, πού είσαι;» Αλλά η πολιτική δραστηριότητα της Terza Posizione δεν οδήγησε ποτέ σε δολοφονίες. Από όσα έχουν ειπωθεί, φαίνεται ότι η Terza Posizione και οι NAR (Nuclei Armati Rivoluzionari) ήταν δύο πολύ ξεχωριστές και ουσιαστικά ασυμβίβαστες οντότητες. Αν οι μαχητές της Terza Posizione κατάφεραν να περάσουν στους NAR, αυτό δεν έτεινε να αντιπροσωπεύει καμία συνέχεια μεταξύ δύο ομάδων που κατέληξαν, από μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή και μετά, να συγκρούονται: αυτό επειδή οι ηγέτες των NAR ήθελαν να προχωρήσουν στην φυσική εξάλειψη - όπως έκαναν με έναν από αυτούς (1) - όλων των ηγετών του Terza Posizione.

Ένας από τους ηγέτες της Terza Posizione ήταν ο Marcello De Angelis, ο οποίος συνόψισε τις συμπάθειες της ομάδας όσον αφορά την εξωτερική πολιτική ως εξής: «Μας άρεσε ο Καντάφι. Υποστηρίζαμε την Ιρανική Ισλαμική Επανάσταση». Ομοίως, το περιοδικό της ομάδας επαινούσε τον παλαιστινιακό λαό και την αντίστασή του: «Ο αγώνας του παλαιστινιακού λαού είναι υποδειγματικός για όλους τους λαούς που αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ενάντια στον καπιταλισμό και ενάντια στον Σιωνισμό, για την επιβεβαίωση μιας Τρίτης Θέσης, της μόνης ικανής να αντιμετωπίσει τις κυρίαρχες ιδεολογίες. Παράλληλα με τον παλαιστινιακό λαό, η αραβική ενότητα υπέστη σοβαρό πλήγμα εξαιτίας του Σαντάτ, του ανάξιου διαδόχου του Νάσερ και συνεργού εκείνου του Μπεγκίν που υποκίνησε τη σφαγή του Ντέιρ Γιασίν. Η αραβική ενότητα που επιθυμούσε και ματαιώνονταν εδώ και δεκαετίες είναι εύκολα συγκρίσιμη με την εξίσου επιθυμητή ευρωπαϊκή ενότητα […]». Το Ιράκ, σε ανοιχτή αντίθεση με τις συχνά αμβλείες πολιτικές της Συρίας, αντιπροσωπεύει, μαζί με τη Λιβύη και την παλαιστινιακή πρωτοπορία, την πιο ριζοσπαστική πτέρυγα του μετώπου που αντιτίθεται στις καπιταλιστικές-σιωνιστικές πολιτικές.

Λογικά, η Terza Posizione αντιτάχθηκε στις Συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ, τις οποίες θεωρούσε δώρο στον Σιωνισμό. Εξέφραζε την υποστήριξή της στους Αφγανούς και το Ιράν του Χομεϊνί: «Μετά τους Παλαιστίνιους, τους Μοντονέρος και τους Σαντινίστας, το πιο πρόσφατο παράδειγμα, χρονολογικά, είναι η εξέγερση στο Ιράν. Αυτή η λαϊκή, θρησκευτική, αντιμοντερνιστική εξέγερση έχει συγχωνευθεί με ένα μαρξιστικό-λενινιστικό φαινόμενο. Στην Ιταλία, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) είναι το επίκεντρο αυτής της φλύαρης σταυροφορίας υπέρ του ιρανικού λαού. Οι διαφορές μεταξύ του υλιστικού πλαισίου, του ιδεολογικού χαρακτηρισμού, της μοντερνιστικής μυθολογίας του Κομμουνιστικού Κόμματος και του θρησκευτικού αγώνα των Ιρανών στο όνομα του πολιτισμού είναι εμφανείς. Είτε πρόκειται για την αμερικανική δύναμη, η οποία βασίζεται στη στρατιωτική δικτατορία, είτε για τη σοβιετική δύναμη, η οποία προσπαθεί να απορροφήσει ξανά μία εξέγερση (κάτι που είναι, επιπλέον, απίθανο), και οι δύο υπερδυνάμεις έχουν συμφέρον με το να γίνουν μάρτυρες μιας ομαλοποίησης της ιρανικής κατάστασης».

Ωστόσο, η συμπάθεια προς τον Χομεϊνισμό δεν εμπόδισε την οργάνωση να «διατηρεί έναν ειλικρινή θαυμασμό για τους Αθανάτους, δηλαδή τη Φρουρά του Σάχη, μερικά από τα μέλη της οποίας, κατά τη διάρκεια της Ισλαμικής Επανάστασης του 1979, θα σφαγιάζονταν επί τόπου αποκλειστικά για την υπεράσπιση μιας Αρχής» και να κατηγορήσει τους Ιρανούς επαναστάτες για μια σειρά από λάθη, όπως η ομηρία στην αμερικανική πρεσβεία.

Η πολιτική προοπτική της Terza Posizione ήταν αυτή των μικρών πατρίδων και των μικρών εθνοτικών ομάδων: το εντελώς αντίθετο από την συγκεντρωτική και εθνικιστική προοπτική του MSI. Αυτή η συμπάθεια έφτασε σε τέτοιο βαθμό που το περιοδικό της Terza Posizione επαινούσε αυτονομιστικές ομάδες, όπως το Εθνικό Μέτωπο της Σικελίας, ιδίως λόγω της έντονης συμπάθειάς του τελευταίου για τον Νασερισμό και τον Κανταφισμό, αλλά και λόγω των δεσμών του με την παλαιστινιακή αντίσταση και το Μέτωπο Πολισάριο. Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της Terza Posizione, που εκφράζεται ειλικρινά από το όνομά της, ήταν η ικανότητά της να συνδυάζει κλασικές αναφορές στον νεοφασισμό με τον μύθο του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που είναι διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο, με ιδιαίτερη έμφαση στη Λατινική Αμερική: τους Σαντινίστας της Νικαράγουας και τους Μοντονέρος της Αργεντινής. Η ίδια επιλογή του ονόματος υποκινήθηκε από αυτόν τον θαυμασμό: ήταν μια ρητή αναφορά στην tercera posición που θεωρητικοποίησε ο Χουάν Ντομίνγκο Περόν.

Ήταν επίσης μια αναφορά στην «Τρίτη Δημοκρατία» η οποία ενέπνευσε την πολιτική ομάδα που ανέλαβε την πολιτική και ακτιβιστική κληρονομιά της Terza Posizione και υιοθέτησε το όνομα Settembre. Η νέα οργάνωση αποτελούσε ουσιαστική συνέχεια της Terza Posizione, η οποία είχε αυτοδιαλυθεί λόγω των δικαστικών διώξεων που την αποδεκάτισαν μετά την βομβιστική επίθεση στην Μπολόνια. Η Settembre ακολούθησε τις γραμμές εξωτερικής πολιτικής που χαρακτήριζαν την Terza Posizione, αλλά με μια πιο εξτρεμιστική χροιά. Το ομώνυμο περιοδικό της ομάδας περιείχε εκτενείς και εμφατικές εξυμνήσεις του Ισλάμ και, ιδιαίτερα, του Ιράν: μιας χώρας που θαυμάζεται ιδιαίτερα για την επιδίωξή της να υλοποιήσει το Ισλάμ στην καρδιά της σύγχρονης πραγματικότητας, όπως ακριβώς ο ιταλικός τερσερισμός επιδίωκε να αναζωογονήσει τις δικές του παραδόσεις και ρίζες. Σε ένα σχεδόν μονογραφικό τεύχος αφιερωμένο στο Ισλάμ, βρίσκουμε τα στοιχεία που οδήγησαν στην εκτίμηση του Settembre για το Ιράν του Χομεϊνί, αλλά και συγκεκριμένες κριτικές προς κινήματα του αραβο-μουσουλμανικού κόσμου που είχαν σταδιακά αποποιηθεί την επαναστατική δυναμική του Ισλάμ. Αυτά τα κινήματα ήταν ο Νασερισμός, ο Μπααθισμός και ο Κανταφισμός. Επικρίθηκαν επειδή δεν κατάφεραν να κατανοήσουν ότι το αυθεντικό Ισλάμ, από μόνο του, επιδίωκε -και μάλιστα ξεπερνούσε- τους χαρακτηριστικούς στόχους του σοσιαλισμού που διακήρυτταν, και ότι το Ισλάμ παρείχε στην αραβική εξέγερση τα στοιχεία για την πολιτική και οικονομική της ανάπτυξη που θα ήταν ανίκανα να διαμορφώσουν μόνοι τους. Το περιοδικό επέκρινε συγκεκριμένα τον Καντάφι επειδή «τοποθετήθηκε σε ένα δογματικό επίπεδο που δημιούργησε ένα εξαιρετικά ασταθές μείγμα και το οποίο, μέσω του αχαλίνωτου ακτιβισμού και της αυτοπροβολής του, τελικά έκανε μεγάλη ζημιά στο Ισλάμ αφομοιώνοντάς το, τουλάχιστον κατά την άποψή μας, σε ένα είδος αραβοποιημένου μαρξισμού».

Η οργάνωση Settembre δεν έκρυψε επίσης την κριτική της προς την PLO, διότι αν «ο Χομεϊνί δηλώνει: «Η δημοκρατία είναι μια δυτική έννοια, η οποία δεν μας ενδιαφέρει: το Ισλάμ δεν χρειάζεται τις κατηγορίες σκέψης σας» – η Settembre αναρωτιέται τότε πώς είναι δυνατόν να αυτοανακηρύσσονται «δημοκράτες», κατά τον τρόπο της PLO και της Λιβύης, και ταυτόχρονα να αποδέχονται το Κοράνι όπως οποιαδήποτε άλλη παράδοση;

Ο Καντάφι κατηγορήθηκε ότι υπέκυψε στον σοβιετικό ιμπεριαλισμό. Αντίθετα, το Ιράν επαινέθηκε ως δύναμη ικανή να αποκαλύψει τις ασάφειες και τους συμβιβασμούς του ιμπεριαλισμού με τις άρχουσες τάξεις στις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες. Η ομάδα των τριτοθεσιτών είδε σε αυτό μια εντυπωσιακή παραλληλία με ό,τι είχε συμβεί κατά την εποχή του φασισμού, διότι και εκεί «δύο κόσμοι βρίσκονται σε σύγκρουση: Η παράδοση εναντίον των δυνάμεων του υλισμού». Πράγματι, το Ιράν έγινε η πιο εξοστρακισμένη από όλες τις χώρες. Έτσι, η Settembre μπόρεσε να γράψει ότι «οι μόνοι γνήσιοι σύμμαχοι που μπορεί να βρει ο Χομεϊνί στον κόσμο είναι οι παραδοσιακράτες». Αυτό συνέβη επειδή «η Τρίτη Ιταλική Δημοκρατία, χωρίς να οικειοποιηθεί το Ισλάμ, το οποίο είναι μια συγκεκριμένη θρησκεία και παράδοση, θεωρεί την επιβεβαίωσή του ως το μόνο επαναστατικό φαινόμενο που αναδύεται στον κόσμο».

Έτσι, το κίνημα δεν υποστήριξε την αναγκαιότητα της θρησκευτικής μεταστροφής, αναγνωρίζοντας παράλληλα το ιρανικό παράδειγμα ως οδηγό. Αλλά επειδή η Παράδοση είναι μία και οι δρόμοι για την προσέγγισή της μπορεί να είναι διαφορετικοί: «Ως Ευρωπαίοι, πρέπει να αναγνωρίσουμε το λαμπρό παράδειγμα που μας προσφέρουν οι Μουσουλμάνοι και είναι καθήκον μας να αφυπνίσουμε την πίστη στην Ευρώπη - αν πράγματι εξακολουθεί να υπάρχει. Δεν πρόκειται για την κυριαρχία μιας θρησκείας έναντι μιας άλλης, κάτι που θα ισοδυναμούσε με αποδυνάμωση του μεταφυσικού περιεχομένου καθεμιάς από αυτές, αλλά για την αναζωογόνηση και την εκ νέου πρόταση της απόλυτης και υπέρτατης Ρίζας που τις ενώνει όλες: τον Θρίαμβο της Αρχέγονης Παράδοσης».

[1]: Αυτή είναι μια αναφορά στον Francesco Mangiameli, έναν σημαντικό εκπρόσωπο της Terza Posizione, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1980 από τους NAR, για λόγους που δεν προσδιορίστηκαν ποτέ.

ΠΗΓΗ

Πνευματική Εξέγερση: Ο Dominique Venner και ο Julius Evola ενάντια στον σύγχρονο κόσμο

Ο Ντομινίκ Βενέρ, ένας Γάλλος στοχαστής, και ο Ιούλιος Έβολα, ο οποίος δεν χρειάζεται συστάσεις στους αναγνώστες μας, μοιράζονται ένα κοινό ριζοσπαστικό όραμα: η εξέγερση δεν είναι απλώς μια πολιτική πράξη, αλλά μια υπαρξιακή και πνευματική επιβεβαίωση απέναντι σε έναν κόσμο σε παρακμή. Μέσα από τα γραπτά τους, αυτοί οι δύο στοχαστές αμφισβητούν τη νεωτερικότητα, την υποταγή και τον ιστορικό ντετερμινισμό και προτείνουν την επιστροφή στις υπερβατικές αρχές που δίνουν νόημα στον Άνθρωπο.

Το να υπάρχεις σημαίνει να αντιστέκεσαι

Στο βιβλίο του «Ο Σαμουράι της Δύσης», ο Ντομινίκ Βενέρ προσφέρει ένα βαθιά μαχητικό όραμα για την ύπαρξη: «Το να υπάρχεις σημαίνει να αψηφάς όλα όσα σε απειλούν». Για τον Βενέρ, η ζωή δεν είναι μια παθητική κατάσταση, αλλά μια συνεχής πράξη ανυπακοής ενάντια στις δυνάμεις που επιδιώκουν να εξαλείψουν την ουσία του ατόμου. Η εξέγερση, με αυτή την έννοια, δεν είναι ούτε μια παρορμητική χειρονομία ούτε μια απλή αντίδραση. Είναι η σταθερή στάση απέναντι στο τίποτα, η προσκόλληση σε ένα υψηλότερο πρότυπο που υπερβαίνει τις ενδεχομενικότητες της στιγμής. Αυτή η αρχή αντηχεί με τη σκέψη του Ιουλίου Έβολα, ο οποίος, στο «Εξέγερση Ενάντια στον Σύγχρονο Κόσμο», εισάγει τη μορφή του «διαφοροποιημένου ανθρώπου». Αυτός ο άνθρωπος δεν ορίζεται από τις περιστάσεις που τον περιβάλλουν, αλλά από τη συνειδητή και σκόπιμη αντίθεσή του στη μετριότητα και το κενό της σύγχρονης εποχής. Η αντίστασή του δεν προκύπτει από μια ιδιοτροπία ή μια εφηβική εξέγερση, αλλά από μια οντολογική αναγκαιότητα: να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του ως μια ακλόνητη πραγματικότητα, ριζωμένη στο αιώνιο και το απόλυτο.

Για τον Βενέρ, όπως και για τον Έβολα, η εξέγερση αποκτά μια διάσταση που υπερβαίνει την απλή πρακτικότητα ή τη χρησιμότητα. Δεν είναι απλώς μια απόρριψη του status quo ή ένας αγώνας για υλικούς ή άμεσους στόχους. Στην πραγματικότητα, είναι μια υπαρξιακή στάση που στοχεύει στην αποκατάσταση μιας χαμένης τάξης, ένα ιδανικό που ο σύγχρονος κόσμος έχει παραμορφώσει κάτω από το βάρος της κοινοτοπίας και του σχετικισμού. Για αυτούς, η αντίσταση είναι μια πράξη πίστης σε μια ανώτερη αλήθεια, ένας τρόπος διατήρησης της σπίθας του ιερού σε μια εποχή παρακμής. Έτσι, η ύπαρξη γίνεται μια μορφή αγώνα, και ο επαναστάτης, ο φύλακας αυτού που απομένει μπροστά στην αδιάκοπη πρόοδο του εφήμερου.

Ενάντια στην γραπτή ιστορία

Ούτε ο Dominique Venner ούτε ο Julius Evola συμφωνούν με ερμηνείες που αντιλαμβάνονται την ιστορία ως μια γραμμική διαδικασία ή έναν αναπόφευκτο μηχανισμό. Ο Venner, με την σπλαχνική και μαχητική του προσέγγιση, απορρίπτει κατηγορηματικά τις ντετερμινιστικές θεωρίες στοχαστών όπως ο Karl Marx, ο οποίος υποβιβάζει την ανθρώπινη ύπαρξη σε ένα γρανάζι στη μηχανή των οικονομικών δυνάμεων, ή τον Francis Fukuyama, με την ανακήρυξή του για το «τέλος της ιστορίας» ως τον παθητικό θρίαμβο του φιλελευθερισμού. Για τον Venner, τέτοια οράματα απογυμνώνουν την ανθρωπότητα από την ιδιότητά της ως παράγοντα/δρώντα, καταδικάζοντάς την να είναι απλώς θεατής ενός προκαθορισμένου σεναρίου. Προτείνει αντ' αυτού μια ενεργή και εθελοντική ύπαρξη, όπου το άτομο δεν αποδέχεται απλώς την πορεία των γεγονότων, αλλά τη διαμορφώνει μέσω της δικής του αποφασιστικότητας, επιβάλλοντας τον εαυτό του ενάντια στα ρεύματα που επιδιώκουν να διαλύσουν την ταυτότητα και τον σκοπό του.

Ο Julius Evola, από την πλευρά του, προχωρά αυτή την κριτική ακόμη παραπέρα στο «Άνθρωποι ανάμεσα στα ερείπια». Όχι μόνο αντιτίθεται στις γραμμικές αφηγήσεις προόδου ή παρακμής, αλλά αμφισβητεί και τις κυκλικές αντιλήψεις για την ιστορία, όπως αυτές που προτείνει ο Oswald Spengler. Αν και ο Spengler περιγράφει την άνοδο και την πτώση των πολιτισμών ως έναν οργανικό και αναπόφευκτο ρυθμό, ο Evola βλέπει σε αυτή την προοπτική μια μορφή παραιτημένης παθητικότητας, την οποία θεωρεί απαράδεκτη. Για αυτόν, η παρακμή δεν είναι ένα πεπρωμένο στο οποίο η ανθρωπότητα πρέπει να υποταχθεί με μοιρολατρία. Είναι μια πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Η «αυθεντική ανθρωπότητα», στο όραμα του Evola, αναδύεται με κυρίαρχη βούληση, όχι ως απλό προϊόν της εποχής της, αλλά ως ένα ον ικανό να την υπερβεί.

Από αυτή την εξυψωμένη θέση, ριζωμένη σε μεταφυσικές και αιώνιες αρχές, αψηφά την παρακμή όχι από νοσταλγία ή απελπισία, αλλά με μια εσωτερική δύναμη που επιδιώκει να επιβεβαιώσει μια ανώτερη τάξη απέναντι στο χάος και τη διάλυση του σύγχρονου κόσμου. Έτσι, οι Venner και Evola μετατρέπουν την ιστορική αντίσταση σε μια πράξη δημιουργίας, σε μια ριζική άρνηση να φυλακιστεί κανείς από μια επιβεβλημένη αφήγηση.

Η παράδοση ως πυξίδα

Για τον Ντομινίκ Βενέρ, η μορφή της Αντιγόνης υπερβαίνει τα πλαίσια της ελληνικής τραγωδίας και αποτελεί ένα αιώνιο σύμβολο νόμιμης εξέγερσης. Στην ερμηνεία του, η Αντιγόνη δεν επαναστατεί από ιδιοτροπία ή για έναν εγωιστικό προσωπικό σκοπό, αλλά ενεργεί από ακλόνητη πίστη σε μια ιερή παράδοση που θεωρεί ανώτερη από τους ανθρώπινους νόμους.

Αντιμέτωπη με την τυραννία του Κρέοντα, η οποία αντιπροσωπεύει την αυθαίρετη εξουσία και την επιβολή μιας εξουσίας χωρίς υπερβατικές ρίζες, η Αντιγόνη ενσαρκώνει την αντίσταση που βασίζεται σε μια ανώτερη τάξη: τους άγραφους νόμους των θεών, οι οποίοι για τον Βενέρ συμβολίζουν μια πνευματική και ηθική συνέχεια που ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ξεχάσει. Αυτό το όραμα καθιστά την παράδοση πυξίδα, φάρο που καθοδηγεί το άτομο εν μέσω σύγχυσης και ξεριζωμού, προσφέροντας βαθύ νόημα στον αγώνα του ενάντια στις δυνάμεις που απειλούν να τον απογυμνώσουν από την ουσία του.

Ο Julius Evola, από μια παρόμοια οπτική γωνία αλλά με τη χαρακτηριστική μεταφυσική του προσέγγιση, αναπτύσσει περαιτέρω αυτήν την ιδέα. Για αυτόν, η Παράδοση -γραμμένη με κεφαλαίο Π για να τη διακρίνει από απλά περαστικά έθιμα- δεν είναι ένα σύνολο κληρονομημένων συνηθειών ούτε ένα λείψανο του παρελθόντος που διατηρείται από νοσταλγία. Στο «Παράδοση και Παραδόσεις», ο Evola υποστηρίζει ότι η Παράδοση είναι μια κοσμική τάξη, μια αιώνια δομή που συνδέει την ανθρωπότητα με καθολικές και υπερβατικές αρχές. Δεν είναι μια μηχανική επανάληψη απαρχαιωμένων πρακτικών, αλλά ένα ζωντανό πλαίσιο που νομιμοποιεί την ανθρώπινη δράση ευθυγραμμίζοντάς την με μια ανώτερη πραγματικότητα. Από αυτή την οπτική γωνία, η αντίσταση δεν είναι ούτε μια αυθαίρετη πράξη ούτε μια σπλαχνική αντίδραση στις αδικίες της στιγμής. Αποκτά νόημα και εξουσία μόνο βασιζόμενη σε αυτές τις αιώνιες αρχές που υπερβαίνουν τις ιστορικές ενδεχομενικότητες.

Δίνοντας προτεραιότητα στον θεϊκό νόμο έναντι του ανθρώπινου διατάγματος του Κρέοντα, η Αντιγόνη γίνεται το αρχέτυπο αυτού του ιδανικού: η ανυπακοή της δεν είναι απλή ανυπακοή, αλλά μια επιβεβαίωση μιας ιερής τάξης που υπερβαίνει και κρίνει τις αξιώσεις της γήινης εξουσίας. Για τον Βένερ και τον Έβολα, η παράδοση δεν είναι επομένως ένα βάρος που μας συνδέει με το παρελθόν, αλλά μια απελευθερωτική δύναμη που κατευθύνει την εξέγερση προς έναν ανώτερο σκοπό, μετατρέποντάς την σε μια πράξη κοσμικής αποκατάστασης απέναντι στην τυραννία και το χάος.

Λέξεις που απελευθερώνουν

Ο Ντομινίκ Βενέρ αποδίδει κεντρικό ρόλο στις λέξεις στον αγώνα για εσωτερική ελευθερία και ατομική αυτονομία. Για αυτόν, δεν είναι απλώς εργαλεία επικοινωνίας, αλλά ισχυρά όπλα ικανά να σπάσουν τις αλυσίδες της καταπίεσης, είτε αυτές επιβάλλονται από εξωτερικές δομές είτε από την τυραννία των κυρίαρχων ιδεών. Κατά την άποψή του, οι καλά επιλεγμένες λέξεις, που λέγονται με πεποίθηση, έχουν τη δύναμη να αμφισβητήσουν την επιβαλλόμενη αφήγηση και να αποκαταστήσουν στα άτομα τον έλεγχο του δικού τους πεπρωμένου. Ο Βενέρ βρίσκει έμπνευση σε μορφές όπως ο Φρίντριχ Νίτσε, του οποίου η αιχμηρή και προκλητική πρόζα αποδομεί τις βεβαιότητες της συμβατικής ηθικής, και τον Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, του οποίου η λογοτεχνική μαρτυρία αποκάλυψε τα ψέματα του σοβιετικού ολοκληρωτισμού.

Για τον Βενέρ, αυτοί οι συγγραφείς ενσαρκώνουν την πράξη του αυτοπροσδιορισμού μέσω της γλώσσας, μια χειρονομία που όχι μόνο απελευθερώνει το άτομο από εξωτερικούς περιορισμούς, αλλά το εξυψώνει και πάνω από τη μετριότητα και τον κομφορμισμό της εποχής του. Οι λέξεις, με αυτή την έννοια, γίνονται μέσο ενεργού αντίστασης, εργαλείο για την ανάκτηση της κυριαρχίας επί της ίδιας της ύπαρξης απέναντι σε έναν κόσμο που επιδιώκει να το φιμώσει ή να το υποτάξει.

Στο βιβλίο του «Καβαλικεύοντας την Τίγρη», ο Julius Evola μοιράζεται αυτόν τον σεβασμό για τη δύναμη της γλώσσας, αν και την ενσωματώνει στο ευρύτερο όραμά του για πνευματική αυτονομία. Για τον Evola, ο σύγχρονος άνθρωπος ζει ανάμεσα σε ερείπια, περιτριγυρισμένος από έναν πολιτισμό που καταρρέει υπό το βάρος της χειραγώγησης, του υλισμού και της απώλειας νοήματος.

Σε αυτό το πλαίσιο, η γλώσσα και τα σύμβολα αναδύονται ως προμαχώνες αντίστασης, απαραίτητα εργαλεία για τον «διαφοροποιημένο άνθρωπο» για να διατηρήσει την ακεραιότητά του και την ακατανίκητη ουσία του. Ο Έβολα υποστηρίζει ότι η σύγχρονη χειραγώγηση -είτε μέσω προπαγάνδας, μαζικής κουλτούρας είτε μέσω της υποβάθμισης της σκέψης- λειτουργεί ακριβώς στερώντας από το άτομο την ικανότητά του να ονομάζει και να κατανοεί τον κόσμο για τον εαυτό του.

Ανακτώντας τη συνειδητή χρήση των λέξεων και των συμβόλων, ο άνθρωπος μπορεί να αντισταθεί σε αυτή τη διάλυση, διεκδικώντας την ανεξαρτησία του από τις δυνάμεις που προσπαθούν να τον υποβιβάσουν σε ένα παθητικό γρανάζι.

Στο όραμα του Έβολα, η γλώσσα όχι μόνο αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά και τη διαμορφώνει: είναι μια δημιουργική πράξη που επιτρέπει στο άτομο να παραμένει ακλόνητο, σαν αναβάτης που δαμάζει το θηρίο του χάους, σε έναν κόσμο που βυθίζεται στη σύγχυση και την παρακμή. Έτσι, για τον Βενέρ και τον Έβολα, οι λέξεις υπερβαίνουν την πρακτική τους λειτουργία και γίνονται όχημα απελευθέρωσης, μέσο διεκδίκησης της θέλησης και της ταυτότητας απέναντι στην καταπίεση και την καταστροφή.

Πολέμησε χωρίς να παραδοθείς

Ο Ντομινίκ Βενέρ, με τη χαρακτηριστική του ένταση, διακηρύσσει ένα αξίωμα που συμπυκνώνει το όραμά του για την ύπαρξη: «Αντιμέτωπος με τις αποτυχίες, ποτέ μην αναρωτιέσαι αν ο αγώνας είναι άσκοπος». Με αυτά τα λόγια αντηχεί μια πολεμική ηθική που υπερβαίνει τους ρεαλιστικούς υπολογισμούς και απορρίπτει τις αμφιβολίες που παραλύουν το μυαλό.

Για τον Βενέρ, ο αγώνας δεν μετριέται από το άμεσο αποτέλεσμά του ούτε υποβάλλεται στην ψυχρή ανάλυση της χρησιμότητας. Η αξία του έγκειται στην ίδια την πράξη της αντίστασης, στην απόφαση να παραμείνει κανείς σταθερός απέναντι στις αντιξοότητες, όσο συντριπτικές κι αν φαίνονται.

Αυτή η στάση βρίσκει βαθιά απήχηση στο έργο του Julius Evola «Η Μεταφυσική του Πολέμου» , όπου η δράση αποκτά μια σχεδόν ιερή διάσταση. Για τον Evola, η μάχη -είτε σωματική, πνευματική είτε διανοητική- δεν δικαιολογείται από τη βεβαιότητα της νίκης, αλλά από την ικανότητά της να αντανακλά μια εγγενή αξιοπρέπεια, μια ευγένεια που εκδηλώνεται στην απόλυτη άρνηση υποταγής στις δυνάμεις της παρακμής ή του χάους.

Τόσο ο Βένερ όσο και ο Έβολα αναδεικνύουν την αντίσταση σε ένα σχέδιο που υπερβαίνει το ενδεχόμενο και το υλικό. Για αυτούς, η δράση δεν εξαρτάται από την υπόσχεση ενός απτού θριάμβου ή την έγκριση ενός κόσμου που, κατά την άποψή τους, έχει χάσει τον δρόμο του. Ο αγώνας, ακόμη και όταν φαίνεται καταδικασμένος σε αποτυχία από εξωτερική άποψη, γίνεται μια απόδειξη τιμής, μια χειρονομία που επιβεβαιώνει την ουσία του να είσαι απέναντι στον πειρασμό της συνθηκολόγησης.

Αυτή η αριστοκρατική προσέγγιση —με την έννοια της ανύψωσης της ψυχής πάνω από τα συνηθισμένα ζητήματα— διαποτίζει τα γραπτά τους με μια περιφρόνηση για την ωφελιμιστική νοοτροπία που κυριαρχεί στη νεωτερικότητα. Η παράδοση, για αυτούς, δεν είναι απλώς μια πρακτική ήττα, αλλά μια προδοσία των αρχών που δίνουν νόημα στην ύπαρξη. Έτσι, ο αγώνας χωρίς συνθηκολόγηση μετατρέπεται σε μια πράξη υπέρτατης επιβεβαίωσης: μια πρόκληση που εκτοξεύεται στο πεπρωμένο, μια διακήρυξη ότι η ανθρωπότητα, αντιστεκόμενη, διατηρεί την ανθρωπιά της και τη σύνδεσή της με κάτι αιώνιο, πέρα ​​από τις φευγαλέες σκιές της ιστορίας. Σε αυτό το ήθος, οι Venner και Evola βλέπουν την αντίσταση όχι ως μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού, αλλά ως αυτοσκοπό, έναν τρόπο ζωής που ενσαρκώνει το μεγαλείο απέναντι στη μετριότητα και την παρακμή.

Η ιστορία ως ποίηση

Ο Ντομινίκ Βένερ αντιλαμβάνεται την ιστορία όχι ως μια απλή διαδοχή ψυχρών γεγονότων ή ένα σκονισμένο αρχείο γεμάτο πραγματικά δεδομένα, αλλά ως μια συγχώνευση «γνώσης και ποίησης». Για αυτόν, η ιστορία είναι μια ζωντανή τέχνη, μια αφήγηση που συνυφαίνει την αυστηρότητα της νοημοσύνης με την ομορφιά της φαντασίας, επιτρέποντας στην ανθρωπότητα να ανακαλύψει ξανά τη μνήμη αυτού που κάποτε υπήρχε και, έτσι, να δώσει νόημα στο χάος του παρόντος.

Σε αυτό το όραμα, το παρελθόν δεν είναι ένα νεκρό βάρος ή ένα απλό αρχείο γεγονότων. Είναι μια πηγή έμπνευσης, μια δεξαμενή εμπειριών και μαθημάτων που, κοιτάζοντας τα με ποιητικά μάτια, προσφέρουν στα άτομα και τις κοινότητες μια πυξίδα για να πλοηγηθούν στις καταιγίδες της εποχής τους. Ο Venner υποστηρίζει το «να πετάξουμε προς το παρελθόν» όχι με νοσταλγική ή αποδραστική έννοια, αλλά ως μια δημιουργική πράξη: αρπάζοντας τα φωτεινά θραύσματα της ιστορίας - τους ήρωές της, τους μύθους της, τις στιγμές μεγαλείου της - και προβάλλοντάς τα στο μέλλον σαν φάρους που φωτίζουν το μονοπάτι προς μια πληρέστερη, πιο συνειδητή ύπαρξη.

Ο Julius Evola, αν και λιγότερο ευαίσθητος στον λυρισμό του Venner, συμμερίζεται αυτόν τον σεβασμό για το παρελθόν, αλλά το προσεγγίζει από μια πιο μεταφυσική και μαχητική οπτική γωνία. Στο «Εξέγερση ενάντια στο Σύγχρονο Κόσμο», ο Evola δεν βλέπει την ιστορία ως ένα απλό χρονικό, αλλά ως ένα πεδίο μάχης όπου διεξάγεται μια αιώνια πάλη μεταξύ της Παράδοσης - πάντα με κεφαλαίο Π, νοούμενης ως κοσμικής και αιώνιας τάξης - και των δυνάμεων της παρακμής που διαβρώνουν αυτήν την τάξη.

Για αυτόν, οι αρχαίοι πολιτισμοί δεν είναι απλώς λείψανα ενός χαμένου χρόνου, αλλά ζωντανά μοντέλα πνευματικής αναγέννησης, παραδείγματα του πώς η ανθρωπότητα μπορεί να ευθυγραμμιστεί με υπερβατικές αρχές για να ξεπεράσει τη μετριότητα και την παρακμή της νεωτερικότητας. Αν και ο τόνος του είναι περισσότερο αναλυτικός παρά ποιητικός, η προσέγγισή του αντηχεί με την ιδέα του Βένερ για την εξαγωγή ζωτικής δύναμης από το παρελθόν: οι πολιτισμοί της αρχαιότητας, με τις ιεραρχικές δομές τους, τις ιερές αξίες και τη σύνδεσή τους με το αιώνιο, γίνονται καθρέφτες στους οποίους η σύγχρονη ανθρωπότητα μπορεί να δει τον εαυτό της και να ανακαλύψει ξανά τις δυνατότητές της για μεγαλείο.

Έτσι, ενώ ο Βένερ υφαίνει την ιστορία με ποιητικά νήματα για να εμπνεύσει, ο Έβολα την αναλύει με την ακρίβεια ενός πολεμιστή φιλοσόφου, αναζητώντας μέσα της τα κλειδιά για την πνευματική αποκατάσταση. Και οι δύο, με τον δικό τους τρόπο, συμφωνούν ότι το παρελθόν δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο: μια ισχυρή ηχώ που, αν ακουστεί προσεκτικά, φωτίζει το μέλλον και δίνει νόημα στον αγώνα του παρόντος.

Μια κληρονομιά ενάντια στην παρακμή

Συνοψίζοντας, οι Dominique Venner και Julius Evola διατυπώνουν μια πνευματική εξέγερση που στέκεται ως προπύργιο ενάντια στην επίθεση της νεωτερικότητας, αμφισβητώντας τα θεμέλιά της με μια δύναμη που υπερβαίνει το πολιτικό και το χρονικό. Αυτή η εξέγερση στηρίζεται σε τρεις θεμελιώδεις πυλώνες.

Πρώτον, μια κατηγορηματική απόρριψη του ιστορικού ντετερμινισμού -είτε πρόκειται για τον υλισμό του Μαρξ, την κυκλική μοιρολατρία του Σπένγκλερ, είτε για τον φιλελεύθερο θριαμβισμό του Φουκουγιάμα- που υποβιβάζει την ανθρωπότητα σε έναν ανίσχυρο θεατή ενός προκαθορισμένου σεναρίου. Αντ' αυτού, αυτοί οι στοχαστές προτείνουν ένα βολονταριστικό όραμα ύπαρξης, όπου το άτομο επιβεβαιώνει την ικανότητά του να διαμορφώνει το πεπρωμένο του μέσω πράξεων συνειδητής αντίστασης.

Δεύτερον, μια παθιασμένη δέσμευση στην παράδοση ως πηγή νομιμότητας: όχι ως τυφλή προσκόλληση στο παρελθόν, αλλά ως ζωντανή σύνδεση με μια αιώνια τάξη που δίνει νόημα και κύρος στον αγώνα ενάντια στην αυθαιρεσία του παρόντος. Για τον Venner, αυτή η παράδοση εκφράζεται στην ποιητική μνήμη των λαών· για τον Evola, σε ένα κοσμικό πλαίσιο που συνδέει την ανθρωπότητα με το υπερβατικό.

Τρίτον, μια ακλόνητη υπεράσπιση της ανιδιοτελούς δράσης, μια ηθική του πολεμιστή που περιφρονεί τη σύγχρονη εμμονή με τη χρησιμότητα και την άμεση επιτυχία, και που βρίσκει την αξία της στην εγγενή αξιοπρέπεια της επαναστατικής χειρονομίας, ακόμη και όταν ο κόσμος την καταδικάζει σε φαινομενική αποτυχία.

Αντιμέτωποι με τις «μασκοφορεμένες τυραννίες» του παρόντος —αυτές τις ανεπαίσθητες μορφές καταπίεσης που κρύβονται πίσω από την πρόσοψη της προόδου, της κούφιας ισότητας ή του αναισθητικού καταναλωτισμού— το μήνυμα των Venner και Evola αντηχεί με αδυσώπητη σαφήνεια: η αληθινή ελευθερία δεν κερδίζεται μέσα από τις εφήμερες υποσχέσεις της νεωτερικότητας, ούτε μέσα από την υποταγή στα δόγματά της που μεταμφιέζονται σε απελευθέρωση. Αντιθέτως, γεννιέται από μια ακλόνητη πίστη στο αιώνιο, σε εκείνες τις διαχρονικές αρχές που υπερβαίνουν τις μόδες και τα ερείπια ενός κόσμου σε παρακμή.

Η κληρονομιά τους δεν είναι απλώς μια κριτική, αλλά ένα κάλεσμα για δράση, μια πρόκληση για την ανθρωπότητα να εξεγερθεί, να ανακτήσει την πνευματική της κυριαρχία και να επιβληθεί ως θεματοφύλακας μιας ανώτερης τάξης απέναντι στο διαρκώς αυξανόμενο κενό. Υπό αυτή την έννοια, οι Venner και Evola δεν διαγιγνώσκουν απλώς την κακουχία της εποχής τους: προσφέρουν ένα αντίδοτο, ένα όραμα της ανθρωπότητας ως επαναστατικής και δημιουργικής, ικανής να μετατρέψει τον αγώνα ενάντια στην παρακμή σε μια πράξη υπέρτατης επιβεβαίωσης.

ΠΗΓΗ