Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΘΝΙΚΟΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΘΝΙΚΟΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 9 Αυγούστου 2026

Pierre Drieu La Rochelle και «αριστερός φασισμός»

 






«Η Άρια φυλή ανακτά την ενότητά της και αναγνωρίζει τον Θεό της με την δυνατό αυχένα», έτσι ο Ποιητής των Ρούνων ανακοινώνει την επερχόμενη ενοποίηση της Ευρώπης γύρω από τον Άξονα και θυμάται την εικόνα της σημαίας με τη σβάστικα να κυματίζει στην καρδιά της ηπείρου. Όχι πλέον η σημαία του Γερμανικού Ράιχ, αλλά της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας: «Τριακόσια εκατομμύρια άνδρες τραγουδούν σε ένα στρατόπεδο. Μια ενιαία κόκκινη σημαία στέκεται στην κορυφή των Άλπεων» [1]. Τον Μάρτιο του 1942, ο Ντριέ Λα Ροσέλ διατυπώνει με σαφήνεια την ευρασιατική ιδέα ενός μεγάλου μπλοκ που εκτείνεται από τον Ωκεανό μέχρι το Βλαδιβοστόκ [2].


Σβάστικα ή σφυροδρέπανο;

«Μια ενιαία κόκκινη σημαία»... Καθώς η προοπτική μιας γερμανικής νίκης υποχωρεί, δεν είναι πλέον η σβάστικα που αντιπροσωπεύει την ελπίδα του Ντριού, αλλά η σημαία που είναι στολισμένη με το σφυροδρέπανο. Στις 27 Δεκεμβρίου 1942, ενώ η μάχη που θα σηματοδοτούσε την αρχή της ήττας για τις δυνάμεις του Άξονα εκτυλίσσονταν στο Στάλινγκραντ, ο συγγραφέας σημείωσε στο ημερολόγιό του: «Θα πεθάνω με άγρια ​​χαρά στη σκέψη ότι ο Στάλιν θα είναι ο κυρίαρχος του κόσμου. Επιτέλους, ένας κυρίαρχος. Είναι καλό που οι άνθρωποι έχουν έναν κυρίαρχο που τους κάνει να νιώθουν την άγρια ​​πανταχού παρουσία του Θεού, την αδυσώπητη φωνή του Νόμου».

Στην Εισαγωγή του στο «Ημερολόγιο» του Ντριού 1939-1945, ο Julien Harvier επιχειρεί να εξηγήσει «την προέλευση αυτής της λατρείας για μια πατρική, πολιτική και θεϊκή δύναμη» καταφεύγοντας στις κοινοτοπίες της «σχέσης με τον πατέρα». Η ίδια «εξήγηση», φυσικά, θα πρέπει να ισχύει και για την πρόβλεψη που βρίσκουμε διατυπωμένη στις 24 Ιανουαρίου 1943: «Α, ας πεθάνουν όλοι αυτοί οι αστοί, το αξίζουν. Ο Στάλιν θα τους σφάξει όλους και μετά από αυτούς θα σφάξει όλους τους Εβραίους... ίσως. Με τους φασίστες να έχουν εξαλειφθεί, οι δημοκράτες θα μείνουν μόνοι ενάντια στους κομμουνιστές: ήδη απολαμβάνω την ιδέα αυτής της αντιπαράθεσης. Θα χαρώ στον τάφο μου».

Πέρα όμως από τις ψυχαναλυτικές ερμηνείες, ο Hervier σκιαγραφεί και μια άλλη οπτική, σύμφωνα με την οποία η κρίση του Drieu «απλώς ακολουθεί την πορεία των γεγονότων», με την έννοια ότι οι συμπάθειες του Drieu για τη Σοβιετική Ένωση οφείλονταν στο γεγονός ότι «οι Ρώσοι ήταν ισχυρότεροι από τους Γερμανούς, ο Στάλιν ισχυρότερος από τον Χίτλερ»... Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το πρωτοφανές και αλλόκοτο προφίλ ενός οπορτουνιστή Drieu la Rochelle, «θύμα μιας μορφής πολιτικού οπορτουνισμού που τον ωθεί να τάσσεται με το ισχυρότερο κόμμα κάθε φορά!» Σε αυτή την ψυχολογική διάγνωση, ο Hervier προσθέτει μια ιδεολογική, κατηγορώντας τον Drieu ότι δεν είχε επαρκώς σαφή κατανόηση των φασιστικών και κομμουνιστικών δογμάτων: «Μετά τις ρωσικές επιτυχίες και γερμανικές ήττες, ο Drieu θα έπεφτε σε μια αέναη ταλάντωση μεταξύ των δύο αντίπαλων ιδεολογιών του φασισμού και του κομμουνισμού, δείχνοντας πόσο εύθραυστα ήταν τα θεμέλια των πεποιθήσεών του».

Αυτές οι ατυχείς κρίσεις στη συνέχεια, κατά μία έννοια, αντικρούονται από τον ίδιο τον Hervier, ο οποίος τελικά αποδεικνύεται ικανός να συλλάβει το πιο αυθεντικό νόημα της «μεταστροφής» του Ντριού: «Η μετατόπιση του Ντριού από τον φασισμό στον κομμουνισμό είναι, για να το θέσω απλά, περισσότερο γεωπολιτική παρά ιδεολογική. Είναι μάλιστα και φυλετική, επειδή στους Ρώσους [ο Ντριού] βλέπει έναν νέο λαό που ξεπερνά τους Γερμανούς. Η μόνη σταθερά της πολιτικής του σκέψης είναι η ιδέα της Ευρώπης: αν η υλοποίησή της δεν επιτευχθεί από τους Γερμανούς, θα επιτευχθεί από τους Ρώσους». Έτσι, προς το τέλος του πολέμου, και μάλιστα της ίδιας του της ζωής, βλέπει στον Κόκκινο Στρατό το μόνο ιστορικό όργανο ικανό να αντικαταστήσει τους στρατούς του Άξονα στην οικοδόμηση της ηπειρωτικής ενότητας.


Η σπλαχνική φρίκη της δημοκρατίας


Ο Hervier εντοπίζει επίσης μια άλλη σταθερά στη σκέψη του Drieu: «Το μόνο σταθερό πράγμα που επιβιώνει, εκτός από την ιδέα της Ευρώπης, είναι στην καλύτερη περίπτωση μια αποστροφή, μια απόρριψη: η σπλαχνική φρίκη της δημοκρατίας». Για να το επιβεβαιώσει αυτό, παραθέτει αυτό το απόσπασμα από τις 29 Μαρτίου 1944: «Σε κάθε περίπτωση, καλωσορίζω με χαρά το μέλλον της Ρωσίας και του κομμουνισμού. Θα είναι φρικτό, φρικτά καταστροφικό, αφόρητο για τη γενιά μας, η οποία θα χαθεί με αργό θάνατο, αλλά είναι προτιμότερο από την επιστροφή των παλιών σκουπιδιών, των αγγλοσαξονικών κουφαριών, της αστικής παλινόρθωσης, της μπαλωμένης δημοκρατίας». Ένα παρόμοιο απόσπασμα χρονολογείται στις 2 Σεπτεμβρίου 1943: «Και επιπλέον, η φρίκη μου για τη δημοκρατία με κάνει να επιθυμώ τον θρίαμβο του κομμουνισμού. Ο αποτυχημένος φασισμός […] μόνο ο κομμουνισμός μπορεί πραγματικά να στριμώξει την ανθρωπότητα αναγκάζοντάς την να παραδεχτεί για άλλη μια φορά, όπως δεν είχε συμβεί από τον Μεσαίωνα, ότι έχει Αφέντες. Ο Στάλιν, περισσότερο από τον Χίτλερ, είναι η έκφραση του υπέρτατου νόμου». Μετά την ήττα του φασισμού, η σοβιετική απολυταρχία παρέμεινε η μόνη εναλλακτική λύση στη δημοκρατία και τον ατομικισμό, προϊόντα παρακμής: «Αυτό που με ευχαριστεί στον θρίαμβο του κομμουνισμού δεν είναι μόνο η εξαφάνιση μιας απεχθούς και αμβλείας αστικής τάξης, αλλά και ο έλεγχος του λαού και η αναγέννηση του παλιού ιερού δεσποτισμού, της απόλυτης αριστοκρατίας, της οριστικής θεοκρατίας. Έτσι θα εξαφανιστούν όλες οι παραλογισμοί της Αναγέννησης, της Μεταρρύθμισης, της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης. Στρεφόμαστε στην Ασία. Την χρειαζόμαστε» (25 Απριλίου 1943). Όσο για τον μαρξισμό, δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε: είναι μια περαστική ασθένεια που δεν θέτει σε κίνδυνο τη θεμελιώδη υγεία του ρωσικού οργανισμού. Ασύγκριτα πιο σοβαρή είναι η αμερικανική δυσφορία: «Πρέπει να ελπίζουμε», έγραψε ο Ντριέ στις 3 Μαρτίου 1943, «στη νίκη των Ρώσων παρά των Αμερικανών. [...] Οι Ρώσοι έχουν μια μορφή, ενώ οι Αμερικανοί όχι. Είναι μια φυλή, ένας λαός. Οι Αμερικανοί είναι ένα σύνολο υβριδίων. Όταν κάποιος έχει μια μορφή, έχει ουσία. Λοιπόν, οι Ρώσοι έχουν μια μορφή. Ο μαρξισμός είναι ένας πυρετός ανάπτυξης σε ένα υγιές σώμα. Νομίζαμε ότι αυτό το υπέροχο σώμα ήταν σάπιο, αλλά δεν είναι».

Τέτοιου είδους σκέψεις έγιναν πιο συχνές κατά τη διάρκεια του 1944. Στις 10 Ιουνίου, ο Ντριού έγραψε: «Το βλέμμα μου είναι στραμμένο προς τη Μόσχα. Με την κατάρρευση του φασισμού, οι τελευταίες μου σκέψεις είναι ο κομμουνισμός. Εύχομαι τον θρίαμβό του, ο οποίος δεν μου φαίνεται βέβαιος στο άμεσο μέλλον, αλλά πιθανός στο λίγο πολύ μακρινό μέλλον. Προβλέπω τον θρίαμβο του ολοκληρωτικού ανθρώπου πάνω στον κόσμο». Στις 28 Ιουνίου: «Τίποτα δεν με χωρίζει τώρα από τον κομμουνισμό, τίποτα δεν με έχει χωρίσει ποτέ από αυτόν εκτός από την αταβιστική μικροαστική μου δυσπιστία». Στις 20 Ιουλίου: «Φαντάζομαι μια αλληλεγγύη της τελευταίας στιγμής μεταξύ των δικτατόρων: Ο Στάλιν προσφέρει βοήθεια στον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, συνειδητοποιώντας ότι αν παραμείνει o μόνος του είδους του, είναι χαμένος. Αλλά αυτό θα ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Θα προτιμήσει να αποικίσει άμεσα τη Γερμανία». Στις 26 Ιουλίου: «Οι Ρώσοι πλησιάζουν τη Βαρσοβία. Ωσαννά! Ζήτω! Αυτή είναι η κραυγή μου σήμερα». 28 Ιουλίου: «Θα είχα μόνο ένα κίνητρο για να επιβιώσω: να πολεμήσω στο πλευρό των Ρώσων ενάντια στους Αμερικανούς». […] Με τον ίδιο τρόπο σήμερα θα μπορούσα να αφιερωθώ στον κομμουνισμό, πολύ περισσότερο επειδή έχει πλέον αφομοιώσει όλα όσα αγαπούσα στον φασισμό: τη φυσική υπερηφάνεια, τη φωνή του κοινού αίματος μέσα σε μια ομάδα, μια ζωντανή ιεραρχία, μια ευγενή ανταλλαγή μεταξύ των αδύναμων και των ισχυρών (στη Ρωσία οι αδύναμοι καταπιέζονται, αλλά λατρεύουν την αρχή της καταπίεσης). Είναι ο κόσμος της μοναρχίας και της αριστοκρατίας στις ζωτικές τους αρχές». 7 Αυγούστου: «Η μοναρχία, η αριστοκρατία και η θρησκεία σήμερα βρίσκονται στη Μόσχα και πουθενά αλλού». 9 Αυγούστου: «Η Μόσχα θα είναι η τελευταία Ρώμη». Και ούτω καθεξής, μέχρι την τελευταία σελίδα του «Ημερολογίου», στην οποία ο Ντριέ επιβεβαιώνει μια έννοια που έχει ήδη παρουσιαστεί αρκετές φορές (για παράδειγμα στις 10 Σεπτεμβρίου 1943: «Το λογικό αποτέλεσμα του κομμουνισμού είναι η θεοκρατία. [...] Ο Στάλιν πιθανότατα θα δεχτεί τον συμβιβασμό όπως έκανε ο Κλόβις. Η εκκλησία θα γίνει γι' αυτόν ένας ακόμη μοχλός ενάντια στους Αγγλοσαξονες») και εκφράζει την πεποίθηση ότι οι Ρώσοι μπορούν να «πνευματικοποιήσουν τον υλισμό» (20 Φεβρουαρίου 1945).


Ο Drieu δεν είναι μοναδικό φαινόμενο

Είναι ο μύθος της αυτοκρατορικής Ευρώπης, αλλά και η «φρίκη» της δημοκρατίας, που αποτελεί τον άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η πολιτική δέσμευση του Ντριού, από την πρώτη έως την τελευταία ημέρα του ακτιβισμού του. Και αυτό είναι το ιδανικό σημείο αναφοράς που μας επιτρέπει να κρίνουμε την ακραία συνέπεια της ταύτισής του με τη Σοβιετική Ρωσία ως το νέο ιστορικό όργανο για τη συνέχιση του αγώνα ενάντια στη δυτική παρακμή. Υπό αυτό το πρίσμα, τα αποσπάσματα από το «Ημερολόγιο» που αναστάτωσαν τον Hervier δεν αποκαλύπτουν επομένως την ευθραυστότητα της πολιτικής σκέψης του Ντριού (και ακόμη λιγότερο τον υποτιθέμενο διανοητικό του οπορτουνισμό), αλλά μάλλον έναν διαυγή και ριζοσπαστικό ρεαλισμό.

Ο Ντριού δεν είναι ένα μοναδικό φαινόμενο, ούτε καν σπάνιο. Παρόμοια κίνητρα με το δικό του μπορούν να βρεθούν στην προσήλωση στον κομμουνισμό πολλών αγωνιστών ευρωπαϊκών φασιστικών και «ψευδοφασιστικών» κινημάτων, οι οποίοι, στο τέλος του πολέμου, αποφάσισαν να συνεχίσουν να αγωνίζονται από διαφορετικές θέσεις ενάντια στον κύριο εχθρό: την καπιταλιστική Δύση. Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να ανακαλυφθεί ο ρόλος που έπαιξαν άνδρες από το «στρατόπεδο των ηττημένων» στις μαρξιστικές ετερόδοξες επιλογές των κομμουνιστικών κομμάτων και κυβερνήσεων της Ανατολικής Ευρώπης. Θα ήταν εξίσου ενδιαφέρον να προσδιοριστεί σε ποιο βαθμό μέρος της εθνικιστικής, φασιστικής ή εθνικοσοσιαλιστικής κληρονομιάς μεταδόθηκε στα νέα καθεστώτα. Είναι αναμφίβολα λάθος να ισχυρίζεται κανείς ότι οι Ρουμάνοι λεγεωνάριοι ήταν «οι άμεσοι προκάτοχοι των κομμουνιστών» με την έννοια ότι οι τελευταίοι πραγματοποίησαν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις των λεγεωνάριων [3]. Είναι επίσης αβάσιμος ο ισχυρισμός ότι «η κοινωνική επανάσταση για την οποία είχαν αγωνιστεί οι Σάλαζι και Κοντρεάνου και την οποία είχαν προετοιμάσει» [4] πραγματοποιήθηκε στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία. Ωστόσο, είναι αδύνατο να μην ληφθούν υπόψη ορισμένα γεγονότα. Αυτά περιλαμβάνουν τον ξεχωριστό ιδιαιτερισμό του ρουμανικού «εθνικοκομμουνισμού» (ο οποίος, μεταξύ άλλων, πραγματοποίησε μια προσεκτική αποκατάσταση του Αντονέσκου), τις εθνικολαϊκές τάσεις που υπήρχαν στο Ουγγρικό Κομμουνιστικό Κόμμα (το οποίο, στον πολιτιστικό τομέα, επανέφερε συγγραφείς «λαϊκιστικού» προσανατολισμού, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που «είχαν φλερτάρει με τον Ναζισμό» [5]), και την επιμονή ενός συγκεκριμένου «πρωσικού» στυλ στην Ανατολική Γερμανία (όπου δεν επιτρεπόταν η δημιουργία ενώσεων «θυμάτων του φασισμού»).


Ιταλικός «αριστερός» φασισμός

Ας μείνουμε όμως στην Ιταλία. Παρόμοια συναισθήματα και προθέσεις με εκείνες του Ντριού δεν έλειψαν να εμφανιστούν κατά την περίοδο της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI) και οδήγησαν στις πιο ριζοσπαστικές εκδηλώσεις του «αριστερού φασισμού».

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα αυτού μπορεί να βρεθεί σε αυτό το απόσπασμα από το φλωρεντινό περιοδικό Italia e Civiltà: «Ο Ρούσβελτ, ο Τσώρτσιλ και όλοι οι φίλοι τους γνωρίζουν ότι οι πιο συνειδητοί φασίστες πάντα αναγνώριζαν τον κομμουνισμό ως αντίπαλό τους, ενώ όριζαν ως πραγματικό εχθρό τους όχι τη Ρωσία αλλά την πλουτοκρατική Αγγλία και Αμερική. Πάντα διαφωνούσαν με τους κομμουνιστές σε πολλά σημεία, αλλά συμφωνούσαν ότι καμία πλευρά δεν ήθελε πια την παλιά φιλελεύθερη, αστική, καπιταλιστική κοινωνία. Ο Ρούσβελτ, ο Τσώρτσιλ και οι φίλοι τους γνωρίζουν επίσης ότι αν η νίκη εγκαταλείψει τον Άξονα, το μεγαλύτερο μέρος των αληθινών φασιστών που έχουν γλιτώσει τον θάνατο θα ασπαστεί τον κομμουνισμό, ενώνοντας τις δυνάμεις τους μαζί του. Θα διασχίσουν το χάσμα που χωρίζει τις δύο επαναστάσεις. Έχει υπάρξει μια ανταλλαγή και μια αμοιβαία επιρροή μεταξύ τους. Ίσως δούμε ακόμη και μια τελική, αρμονική συγχώνευση».[6]

Στις 22 Απριλίου 1945, ο Enzo Pezzato ανέπτυξε ένα παρόμοιο θέμα στο La Republica Fascista: «Δεν ήταν αστείο που ο Ντούτσε αποκάλεσε την Ιταλική Δημοκρατία «κοινωνική»· το πρόγραμμά μας είναι αναμφισβήτητα επαναστατικό· οι ιδέες μας είναι αυτές που, σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, θα ονομάζονταν αριστερές· οι θεσμοί μας είναι άμεσοι και σε άμεση συνέπεια του προγράμματός μας· το ιδανικό μας είναι το Εργατικό Κράτος. Δεν υπάρχει αμφιβολία σε ένα σημείο: είμαστε προλετάριοι σε έναν αγώνα ζωής ή θανάτου ενάντια στον καπιταλισμό. Είμαστε επαναστάτες που αναζητούν μια νέα τάξη πραγμάτων. […] Ο πραγματικός μπαμπούλας, ο γνήσιος κίνδυνος, η απειλή ενάντια στην οποία αγωνιζόμαστε αδυσώπητα προέρχεται από τη δεξιά».

Μετά τις 25 Απριλίου, αυτές οι προτάσεις διαμορφώθηκαν με διάφορους τρόπους: «ενώ σε αρκετές περιπτώσεις διοργανώθηκαν συναντήσεις μεταξύ νέων μελών του MSI και κομμουνιστών - που συχνά διακόπτονταν από επιδρομές αγανακτισμένων πρώην αντάρτων - στο όνομα μιας απίθανης αντιαστικής σύγκλισης στο θέμα του κοινωνικού ζητήματος» [8], η πιο ουσιαστική πρωτοβουλία ήταν αυτή του «Il Pensiero Nazionale». Πρόκειται για μια διμηνιαία έκδοση που ιδρύθηκε από τον Stanis Ruinas (1889-1974), έναν πρώην σοσιαλιστή που, κατά τη φασιστική περίοδο, ήταν εκδότης του «L'Impero» και, από το 1941, διηύθυνε το «Lager», το περιοδικό των Ιταλών εργατών στη Γερμανία. Ο Enrico Landolfi, ο οποίος έγραψε την ιστορία του Il Pensiero Nazionale [9], συνόψισε την ιδεολογική και πολιτική του γραμμή ως εξής: «Ήταν η συνέχεια, στις νέες συνθήκες του μεταφασισμού, του αντιπλουτοκρατικού αγώνα ενάντια στον εσωτερικό καπιταλισμό, που εκπροσωπείται από τη Χριστιανοδημοκρατία και προστατεύεται από τις δυτικές δυνάμεις που κέρδισαν τον πόλεμο και αποτελούν την έκφραση της κυριαρχίας του χρυσού σε διεθνές επίπεδο. Ο φυσικός σύμμαχος είναι το αριστερό μπλοκ με επικεφαλής το PCI και συνδεδεμένο με την ΕΣΣΔ, ένα μπλοκ στο οποίο [το Il Pensiero Nazionale] πιστεύει ότι έχει τη θέση του».

Με βάση αυτό και άλλα στοιχεία, η υπόθεση του Domenico Leccisi δεν φαίνεται αβάσιμη. «Έχει γραφτεί», υπενθυμίζει αυτή η έγκυρη μαρτυρία, «ότι αν το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε δηλώσει ότι επηρεάστηκε από τη δολοφονία του Μουσολίνι και από την εξόντωση χιλιάδων φασιστών στις αιματηρές μέρες του Απριλίου (και των επόμενων μηνών) του 1945, σίγουρα θα είχε εξασφαλίσει τη μαζική υποστήριξη των νεαρών επιζώντων του RSI. Δεν είμαστε σε θέση να απαντήσουμε σε μια τέτοια υπόθεση με βεβαιότητα, αν και η παρουσία στις τάξεις και στην κορυφή του PCI ορισμένων ηχηρών ονομάτων πρώην φασιστών καθιστά την υπόθεση αρκετά εύλογη» .[10]


Αυτοί που πρόδωσαν τον Ντούτσε: η δεξιά στροφή του MSI

Η μάζα των πρώην μαχητών της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI), ωστόσο, δεν εντάχθηκε στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI). Ούτε εντάχθηκαν στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSI), παρόλο που ο Μουσολίνι είχε δηλώσει ότι ήθελε να κληροδοτήσει «την κοινωνικοποίηση και όλα τα άλλα στους σοσιαλιστές και όχι στην αστική τάξη».[11] Αντίθετα, το κόμμα που ιδρύθηκε μετά τον πόλεμο από τους ρεπουμπλικάνους φασίστες, το MSI, το οποίο διακήρυξε ότι είχε το ιστορικό του σημείο αναφοράς στην RSI και το οποίο διεκδίκησε, κατά κάποιο τρόπο, την κληρονομιά της, γρήγορα ευθυγραμμίστηκε αποφασιστικά με τη δεξιά πτέρυγα [12]. Σχημάτισε εκλογική συμμαχία με τους μοναρχικούς και υποστήριξε διάφορες χριστιανοδημοκρατικές κυβερνήσεις. Παρά την αρχική απόρριψη του Ατλαντικού Συμφώνου, το MSI γρήγορα έγινε, στο όνομα του αντικομμουνισμού, το αγκάθι στο πλευρό του «αμερικανικού κόμματος στην Ιταλία». Προσκύνησε στη συναγωγή και προσκολλήθηκε στον φανατικό φιλοσιωνισμό όσον αφορά την υποστήριξη της ισραηλινής επιθετικότητας εναντίον των λαών της Μεσογείου. Εξυμνούσε όλες τις «μάχες του δυτικού πολιτισμού»: από την αμερικανική επιθετικότητα κατά του Βιετνάμ μέχρι την αστυνομική επιχείρηση κατά του Ιράκ· τελικά μετατράπηκε σε «Εθνική Συμμαχία» (Alleanza Nazionale) και έστειλε τον γραμματέα του σε δεξίωση του B'nai B'rith στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αν η Αθήνα κλαίει, η Σπάρτη δεν γελάει πια. Η θλιβερή ιστορία της ιταλικής αριστεράς, που τώρα έχει περιοριστεί σε ένα «κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας» που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της τοκογλυφίας και του μεγάλου κεφαλαίου, εξηγείται επίσης από το γεγονός ότι στην άμεση μεταπολεμική περίοδο, η φετιχιστική «θρησκεία του αντιφασισμού» εμπόδισε την αριστερά να προσελκύσει όσους είχαν αγωνιστεί για τις αρχές της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης που εκπροσωπούνταν στο Μανιφέστο της Βερόνα. Μια εισροή νεοφασιστικών δυνάμεων θα μπορούσε να είχε δώσει στην ιταλική αριστερά τον πατριωτικό χαρακτήρα που δεν είχε ποτέ καθώς η ίδια τελικά τάχθηκε υπέρ του ΝΑΤΟ και άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Θα είχε ενισχύσει το λαϊκό της χαρακτήρα, εμποδίζοντάς την να μετατραπεί σε τμήμα της φιλελεύθερης αστικής τάξης των μετόχων. Θα την είχε εμπλέξει στην πρώτη γραμμή των μαχών για κοινωνικές κατακτήσεις και όχι, φυσικά, σε «μάχες πολιτισμού» για αμβλώσεις ή για τα δικαιώματα των σεξουαλικά εκφυλισμένων.

Στη μεταπολεμική Ιταλία, ο σκόπιμα καλλιεργημένος αντιφασισμός και αντικομμουνισμός κατέστησαν αδύνατη τη σύνθεση μεταξύ των εθνικών και κοινωνικών στοιχείων που είχε δει ο Ντριού Λα Ροσέλ στην Πλας ντε λα Κονκόρντ στις 6 και 9 Φεβρουαρίου 1934, όταν η Πατριωτική Νεολαία και οι Κομμουνιστές ακτιβιστές, βετεράνοι και άνεργοι, είχαν διαδηλώσει μαζί ενάντια στη Βουλή των Αντιπροσώπων, το έμβλημα της δημοκρατικής διαφθοράς, και ενάντια στη κυβέρνηση των Ριζοσπαστών της εποχής. «Είδα τους Κομμουνιστές να πλησιάζουν τους Εθνικιστές σε εκείνη την πλατεία. Παρακολουθώντας τους, παρατηρώντας τους, προβληματισμένοι και ζηλόφθονοι. Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι όλα τα πάθη της Γαλλίας θα είχαν συναντηθεί σε ένα ασύμβατο μείγμα» [13] λέει ο Gille στο ομώνυμο μυθιστόρημα. Ο χαρακτήρας του Ντριού «πίστευε ότι ο φασισμός και ο κομμουνισμός κατευθύνονταν προς την ίδια κατεύθυνση, μια κατεύθυνση που τον ευχαριστούσε». [14]

Η ιερή ένωση που προέβλεψε ο Ντριού έγινε πραγματικότητα στη Ρωσία, όπου οι φασίστες του Barkashov και οι κομμουνιστές του Anpilov πολέμησαν μαζί, με τα όπλα στο χέρι, ενάντια στα δικτατορικά σχέδια της κυβέρνησης Γέλτσιν. Η προσπάθεια των παγκοσμιοποιητών να υποτάξουν τον τεράστιο πρώην σοβιετικό χώρο προκάλεσε, όπως όλοι γνωρίζουν, τη γέννηση μιας «φαιοκόκκινης» αντιπολίτευσης, η οποία εκφράζει τα λαϊκά αιτήματα όλων εκείνων που θέτει σε κίνδυνο ο φιλελεύθερος δημοκρατικός αποικισμός: τιμή, αξιοπρέπεια, πνευματική ταυτότητα, παραδοσιακός πολιτισμός, κοινοτικό πνεύμα και πολιτική ανεξαρτησία. «Όλοι όσοι σχημάτισαν αυτό το μπλοκ», είπε αυτολεξεί ο Gennadij Zjuganov στις 17 Ιουνίου 1992, «κατάλαβαν ότι μόνο οι ιδέες του Κράτους και της κοινωνικής δικαιοσύνης μπορούν να σώσουν τη χώρα μας. Για έναν λαό, η εθνικότητα αποτελεί μια κάθετη συντεταγμένη, ενώ η κοινωνική δικαιοσύνη είναι η οριζόντια. Αυτά τα δύο συστατικά είναι αχώριστα». Τα λόγια ήταν πολύ σαφή, αλλά ο Δυτικός παρατηρητής δεν κατάφερε να καταλάβει πώς οι τσαρικές και οι σοβιετικές σημαίες μπορούσαν να κυματίζουν δίπλα-δίπλα στις «φαιοκόκκινες» διαδηλώσεις.

Ο Ντριού λα Ροσέλ, αντίθετα, το κατάλαβε αυτό πριν από εβδομήντα χρόνια. «Κατά τη διάρκεια του πολέμου», βάζει τον πρωταγωνιστή του «L’Agent» να λέει  «ήμουν στρατιώτης. Ήμουν ευτυχισμένος: ποιον υπηρετούσα; Τον Τσάρο; Ίσως. Την Αγία Ορθοδοξία; Επίσης. τη Ρωσία; Σίγουρα. Αλλά θα μου πείτε σήμερα, όπως μου είπατε πριν από δέκα χρόνια: "Η Ρωσία δεν σημαίνει τίποτα. Μια χώρα δεν είναι τίποτα, είναι ένα δυσδιάκριτο κομμάτι γης. Η Ρωσία είναι ο Τσάρος ή ο Κομμουνισμός;". Αλλά όχι, απαντώ με όλη την εμπειρία της ζωής μου. Ναι, με την εμπειρία της ζωής μου και της δικής σας: "Η Ρωσία είναι ο Τσάρος και ο Κομμουνισμός", και άλλα εκτός από αυτα». [15] Και λίγο πριν, έγραψε μια πρόταση που έχει την αίσθηση του προαισθήματος και η οποία στη Ρωσία έχει πράγματι γίνει πραγματικότητα: «Ο 20ός αιώνας δεν θα τελειώσει χωρίς να δούμε παράξενες συμφιλιώσεις». 

Δεν είναι περίεργο που ο Ντριού βρίσκεται τώρα στο σπίτι του στη Μόσχα. Ένας Ιταλός δημοσιογράφος που επισκέφθηκε τα γραφεία της καθημερινής εφημερίδας «Sovetskaya Rossiya» το καλοκαίρι του 1993 παρατήρησε ένα μανιφέστο κολλημένο στον τοίχο του γραφείου του αρχισυντάκτη με την εξής πρόταση: «Φανταστείτε τι θα σήμαινε αύριο για το ευρωπαϊκό μεγαλείο η επανέναρξη της αιώνιας συνεργασίας μεταξύ της ευρωπαϊκής ελίτ και των ρωσικών μαζών για την εκμετάλλευση των σημαντικότερων πόρων του κόσμου». [17]


Claudio Mutti


[1]:  Αποσπάσματα από το βιβλίο «Hommage à Drieu La Rochelle», Edition all' insegna del Veltro. Συλλογή δοκιμίων των Mordini, Mabire, Marchi, Mutti και Graziani.
[2]: Drieu La Rochelle, «Diario 1939-1945», με εισαγωγή του Jean Hervier, Bologna, 1995.
[3]: S. Fischer-Galati, «Fascism in Rumania», στο Native Fascism in the Successor State 1919, Santa Bar, Successor State 1918-1 1971, σελ. 120.
[4]: M. Ambri, I falsi fascismi, Ρώμη, 1980, σελ. 285.
[5]: F. Feijtö, Ungheria 1945-1957, Turin, 1957, σελ. 30.
[6]: Italia e Civiltà, antologia by Barna Occhini, Ρώμη, 1971, σ. 317-318.
[7]: U. Afassio Grimaldi, La Stampa di Salò, Μιλάνο, 1979, σελ. 80.
[8]:  M. Tarchi, Cinquant'anni di nostalia. La destra italiana dopo il fascismo, Μιλάνο, 1995,
[9]: Ragionamenti di storia, n°21, November 1992 and n° 22, December 1992.
[10]: D. Leccisi, Con Mussolini prima e dopo Piazzale Loreto, Ρώμη, 1991, σ. 222-223.
[11]: C. Silvestri, Mussolini, Graziani and antifascismo, Μιλάνο, 1949, σελ. 140.
[12]: Η στροφή προς τα δεξιά επικυρώθηκε στο 2ο Εθνικό Συνέδριο (28 Ιουνίου - 1 Ιουλίου 1949). «Το MSI δεν θέτει ως πρωταρχική επιταγή του την κατάκτηση των λαϊκών τάξεων και της μικροαστικής τάξης […] αλλά μάλλον την ανάκαμψη της μετριοπαθούς Δεξιάς […] θα θέλαμε ο De Marsanich να κατέβει στους δρόμους, να εθνικοποιήσει τους κόκκινους εργάτες και να τους φέρει πίσω στο Έθνος, αντίθετα, παραδόξως, τον βλέπουμε να μπαίνει σε σαλόνια για να συναντήσει τις Αδελφές του Αγίου Βικεντίου, τους συνταξιούχους διοικητές και συνταγματάρχες, κ.λπ. […] Το εθνικό και κοινωνικό MSI του 1946/1947 – το οποίο ισορροπούσε ήδη με προσοχή απέναντι σε μία ενδεχόμενη μελλοντική φιλοατλαντική στάση – υπέστη στη συνέχεια μία «καφκική» μεταμόρφωση και φλέρταρε απροκάλυπτα, με μαζοχισμό, τη συνεργασία της ανώτερης αστικής τάξης και εκείνων των μοναρχικών ομάδων που είχαν αναλάβει την πρωτοβουλία της συνωμοσίας του 1942-43» (Ugo Cesarini, Dei Fasci di Azione Rivoluzionaia al doppio pette, Περούτζια, 1991, σελ. 26-27).
[13]: P. Drieu La Rochelle, Gilles, Milan, 1961, p. 557.
[14]: P. Drieu La Rochelle, Gilles, Milan, 1961, p. 539.
[15]: P. Drieu La Rochelle, « Doppio gioco », Risguardo, Padoue, 1982, p. 24.
[16]: P. Drieu La Rochelle, « Doppio gioco », Risguardo, Padoue, 1982, p. 24.
[17]: G. Savoni, « Russia svenduta », L’Italia Settimanale, 8 septembre 1993, pp. 26-27






Κυριακή 9 Μαρτίου 2025

Ramiro Ledesma Ramos: Σύγκριση Φασισμού - Λενινισμού

 




«Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Il Secolo αποφάσισε να στείλει έναν εξαιρετικό δημοσιογράφο - τον Luciano Magrini - για ένα μήνα στη Ρωσία προκειμένου να αποκαλύψει στους Ιταλούς ότι στη «nella Russia bolscevika» τα πάντα έχουν αποτύχει, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του μπολσεβικισμού. Αυτές ήταν οι παραμονές του βραδινού φωτός, που έκαναν τα πάντα θολά, νυχτερινά, στον ιταλικό αέρα. Καταιγίδες στο τέλος του πολέμου. Το εκκρεμές της πολιτικής ταλαντεύτηκε από το ένα άκρο στο άλλο. Δεξιά-αριστερά, αριστερά-δεξιά, σαν δύο εχθρικά χέρια που δεν μπορούσαν να συμφιλιωθούν στην ολοκληρωμένη υπηρεσία ενός ενιαίου σώματος. Η Ρωσία ήταν επίσης ένα λυκοφώς. Οι πιο επιφανείς καταστροφολόγοι στη Δύση περιορίστηκαν στις επιφανειακές φόρμουλες: ασυμβίβαστο= ασιατικό αίνιγμα, σλαβικό χάος, απροσδιόριστη άβυσσος...

Ο Λένιν εμφανίστηκε σε μία πέτρα. Το κεφάλι του Λένιν λαξευμένο σε έναν βράχο. 1920. Η Δύση δεν είχε διάθεση για περισυλλογή. Η μπολσεβικική Ρωσία ήταν ένας νεός συναγερμός στην ισορροπία που προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν οι νικητές.

Η Δύση (Αγγλία, Γαλλία) οργάνωσε αστυνομικούς στρατούς καταστολής και έστειλε δημοσιογράφους και πολιτικούς που κουβαλούσαν μέσα τους όλες τις καλές προθέσεις, εκτός από εκείνη της κατανόησης (για παράδειγμα ο Γουέλς. Υπάρχει κάτι πιο βαθιά άχρηστο - θα λέγαμε ανόητο - από το ρωσικό όραμα του Γουέλς;). Η Δύση εφάρμοσε την τυπική της νοοτροπία - ορθολογιστική, φιλελεύθερη, εξατομικευτική, σκεπτικιστική, αισθησιακή - και βρήκε σε όλα τα άλλα ακριβώς αυτό: ένα αίνιγμα, ένα χάος. Ή όπως είπε ο Magrini της Il Secolo: μία αποτυχία του 1920. 

Έχουν περάσει δέκα χρόνια. Η Αγγλία και η Γαλλία δεν έχουν αλλάξει πολύ στη συστατική, δυτική, ευρωπαϊκή νοοτροπία τους. Αντίστοιχα η Γαλλία, η Αγγλία (και οι δορυφόροι τους στην Κεντρική Ευρώπη) εξακολουθούν να είναι η Ευρώπη. Αλλά κάτι, κάτι τους έκανε να συνειδητοποιήσουν ότι παράλληλα με αυτή την Ευρώπη - ή μάλλον σύμφωνα με τον Οναμούνο: ενάντια σε αυτή την Ευρώπη - υπάρχει μία άλλη Ευρώπη, η οποία δεν πρέπει να θεωρείται λιγότερο βάρβαρη. Μία άλλη Ευρώπη η οποία έχει αρχίσει να απαιτεί, να φωνάζει, να ανεξαρτητοποιείται, να απειλεί. Η Germania - η οποία κηρύσσοντας το δυτικό numen σε αποσύνθεση, σκιαγραφεί σχέδια ηγεμονίας μαζί με την Ρωσία, ερμηνεύοντας τη Ρωσία, εκμεταλλευόμενη την Ρωσία. Σπένγκλερ, Κόρχερ, Κάιζερλινγκ...«Ευρασία». «Όπως η Ρώμη πειθάρχησε τον ασιατικό μεσσιανισμό στην καθολική ευγένεια, έτσι και η Γερμανία, θα αφομοιώσει, ρυθμίζοντας τον, τον νέο ανατολικό μεσσιανισμό, που μέσω της Ρωσίας θα φτάσει στη Δύση». Να γίνουμε η Νέα Ρώμη, μπροστά στο νέο ανατολικό μεσσιανισμό, η Ρώμη της νέας Βηθλεέμ που είναι η Μόσχα. Να βρούμε τον Άγιο Πέτρο που θα χτίσει πάνω στη πέτρα την ψυχή του Ιησού (Λένιν). Ένας τέτοιος ισχυρισμός αποτελεί ένα αναμφισβήτητο βήμα προς την κατεύθυνση της κατανόησης και της προσέγγισης της Ρωσίας. Βέβαια, είναι πολύ πιο ευγενικό και με περισσότερο ιστορικό, ανθρώπινο και βαθύ νόημα από το αόριστο σχέδιο ενός Μπριάν που ομοσπονδιοποιεί τα παλιά ευρωπαϊκά εθνή, τους εθνικούς ρομαντισμούς, τις καγκελαρίες και τα έθιμα. Paneuropa! Και η Ρωσία; Πανευρώπη σημαίνει Αγγλία, Γαλλία: η Δύση! Κάτι σαν την Κοινωνία των Εθνών: Αγγλία, Γαλλία, Δύση. 

Όχι. Η Γερμανία είναι Ευρώπη, αλλά δεν είναι Δύση. Και πολύ πιο μακριά, η «μεγάλη Δύση» της Βόρειας Αμερικής δεν ενδιαφέρεται για την Ομοσπονδιακή Ευρώπη, μία γεροντική απομίμηση των δικών της ενωμένων πολιτειών, δεν ενδιαφέρεται για την Πανευρώπη που θα ύψωνε μόνο τείχη, εμπόδια και κακή διάθεση στη ζωτικότητα των Γιάνκηδων. Όπως η Γερμανία, έτσι και η Αμερική αισθάνεται την ιστορική βούληση μίας Νέας Ρώμης. Η Αμερική φιλοδοξεί και αυτή να επιτύχει την ενοποίηση Ανατολής και Δύσης. Ο μεσσιανικός κόσμος του προλεταριάτου και ο ορθολογιστικός και ψυχρός κόσμος του καπιταλισμού. Η «μηχανιστική κοινωνικοποίηση» της ανθρωπότητας είναι τελικά η υπέρτατη φιλοδοξία που θα ήθελε η Ρωσία. Η μπολσεβικική Ρωσία. Η Ρωσία των πενταετών πλάνων. Η καθαρή Ρωσία του Λένιν (ο Λένιν, λίγο πριν τον θάνατο του, χωρίς να μιλάει, διασκέδαζε ζωγραφίζοντας ουρανοξύστες. Το απώτερο όνειρο του, η ακριβής φόρμουλα της πολιτικής του, ήταν η «ηλεκτροδότηση της Ρωσίας». Να γίνει ο νέος Μεγάλος Πέτρος). Ο Μπριάν, ο Μακ Ντόναλντ δεν θα καταλάβει ποτέ την Ρωσία. Οι Γιάνκηδες και οι Ρώσοι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον (μίσος και θαυμασμός). Οι Γερμανοί και οι Ρώσοι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον (τεχνική και πνεύμα).

Αλλά αν η Γερμανία θέλει να είναι η Νέα Ρώμη του Μπολσεβικισμού και η Αμερική ο κόμβος της ενσωμάτωσης της, δεν θα μπορούσε να έχει την ίδια αξίωση και κάποιος άλλος; Δεν θα μπορούσε να παίζει τον ρόλο της νέας κοινωνικής Ρωμής του κόσμου η ίδια η Ρώμη, και με πρόσταγμα την «αιωνιότητα» της να αξιώνει μία νέα ρύθμιση των λαών, των νόμων, των εθίμων, των λατρευτικών εκδηλώσεων;

Όποιος κρίνει το «φασιστικό φαινόμενο» αλλιώς παρά ως ακριβής έκφραση αυτής της διαρκούς «ρωμαϊκής θέλησης για ενσωμάτωση», θα βρεθεί στην μεγαλύτερη των παρεξηγήσεων, την ανικανότητα. Ο «φασισμός» δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο εθνικιστής είναι ένας Barres με τα προπύργια των νεκρών του. Ένας D'Annunzio με τα ανεκπλήρωτα Φιούμε του. Αν ο Φασισμός ήταν ένας «εθνικισμός», μία περιορισμένη, ρομαντική και μοντέρνα φόρμουλα, όπως όλοι οι εθνικισμοί, θα είχε χαθεί πρό πολλού. Και θα χαθεί μόλις περιορίσει το ρωμαιοκαθολικό, δηλαδή το οικουμενικό και κοινωνικό του νόημα, σε μία έννοια εθνικά οριοθετημένη. Αυτό είναι που υπογράμμισε ο Giorgio Pini στο έργο του «Civilta di Mussolini fra l'Oriente e l' Occidente» (Ο Πολιτισμός του Μουσολίνι μεταξύ Ανατολής και Δύσης). Αλλά πριν από τον Pini, κάποιοι από εμάς το είχαν ήδη πεί και προβλέψει.

Αν δεχτούμε το αξίωμα ότι το «ρωσικό φαινόμενο» είναι η αφετηρία όλων των νέων πολιτικών στο κόσμο, η εμπροσθοφυλακή της κοινωνικής δημιουργίας, η ενσωμάτωση στο κράτος ενός νέου ανθρωπίνου κέντρου, τότε πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Φασισμός δεν είναι παρά μία επείγουσα συνέπεια, μία ενεργός αντανάκλαση της Ρωσίας. Μία γοητεία από την κυριαρχία του θρησκευτικού συμπλέγματος που ξεχειλίζει από την ιερή Νέα Ρωσία, αυτό των δικαιωμάτων των ταπεινών, της αναγγελίας των βοσκών και των τεχνιτών. 

Ο Ντούτσε του Φασισμού δεν είναι ούτε καθηγητής, ούτε τραπεζίτης, ούτε στρατηγός, ούτε νομικός, ο οποίος τίθεται επικεφαλής μίας παράταξης για να κάνει μία δήλωση. Αν ήταν αστός, θα είχε πέσει στο έδαφος εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν πέσουν ο ένας μετά τον άλλον οι γενάρχες δικτάτορες του αστικού κόσμου. 

Ο Ντούτσε είναι ένας αγρότης και εργάτης, του οποίου η βαθιά εμμονή δεν είναι ο Βοναπάρτης (αστικός μύθος) αλλά ο Λένιν (εργατικός μύθος).

Ο «φασισμός» είναι η μόνη πολιτική που προσπάθησε ανοιχτά να ακολουθήσει πιο στενά την μέθοδο των Μπολσεβίκων, τη δικτατορική ηγεσία του ρωσικού προλεταριάτου.  

Τα μαύρα πουκάμισα, η τρομοκρατία, η βία, οι κοινωνικές ανησυχίες, η αίσθηση της γεωργίας, του εργοστασίου, της ηλεκτροδότησης και της αναδιανομής της γης, της παραγωγικής οικονομίας, κλπ τι άλλο είναι παρά μπολσεβικικές ερμηνείες προσαρμοσμένες σε ένα αρχαίο, ιστορικό και πολιτισμένο κλίμα; (ο μαρξισμός γέννησε αυτό τον διθύραμβο: φασισμός - κομμουνισμός). Οι μεσοαστοί του κόσμου - ο δυτικός κατεδαφιστής - πιστεύουν οτί ο Φασισμός είναι το αντίθετο του κομμουνισμού. Ακριβώς όπως πιστεύουν ότι η Αμερική είναι το αντίθετο του Λένινγκραντ. Και ότι η Γερμανία δεν θα μπορέσει να αφομοιώσει την ασιατική βαρβαρότητα. 

Γεγονός όμως είναι ότι η Γερμανία και η Αμερική έχουν φιλικές σχέσεις με την Ρωσία, ότι ο Ντούτσε είχε δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με την Ρωσία πριν από τον Μπριάν. Οι συγγραφείς και οι δημοσιογράφοι της Ιταλίας βρίσκουν ζωηρή και γεμάτη σεβασμό υποδοχή στη Ρωσία. Υπάρχουν σχέδια για ένα Ιταλικό Ινστιτούτο στη Μόσχα και ένα αντίστοιχο ρωσικό στη Ρώμη, εκτός από αυτά που ήδη υπάρχουν στη Δυτική Ευρώπη. Ο σημερινός Ιτάλος απέχει πνευματικά από τον Λουτσιάνο Μαγκρίνι του 1920 όσο και από έναν Γάλλο από την Βενταμίλια. (Όσο για την σημερινή Ρωσία και την στάση της απέναντι στην σημερινή Ιταλία, δείτε την έξυπνη και βαθιά επαφή τους, όχι μόνο στέλνουν εργάτες στα ιταλικά εργαστήρια αλλά ο Γκόργκι αναθεματίζει τον Μπριάν από το Σορέντο σε απόλυτη συμφωνία με τον φασιστικό τύπο). 

Υπάρχουν σήμερα περιοδικά στο Μιλάνο, όπως το Il Convegno, όπου παρακολουθούνται τα τελευταία νέα της σοβιετικής λογοτεχνίας. Συντάσσεται μία έκδοση με τίτλό «Ρωσία». Ειδικοί όπως ο Tomaso Napolitano, o Umberto Barbano, ο Ettore Lo Gatto, ο Odoardo Camba, ο Malatesta, ο Smurlo, ο Puccio, για να αναφέρουμε μόνο πρόσφατα άρθρα και βιβλία, αναφέρονται στη Νέα Ρωσία με κάτι που δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί η Ιταλία το 1920: κατανόηση, επιθυμία για ενσωμάτωση, ρωμαϊκή ενθάρρυνση για καθολικισμό αυτού του νέου Χριστιανισμού της Ανατολής...

Αφήνοντας στην άκρη ογκώδεις ιστορίες όπως αυτές του Μάριο Μαλατέστα ή του Ευγένιου Σμούρλο - επιστημονικού και όχι κοινωνικού ή ποιητικού χαρακτήρα - δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το απόλυτο όραμα της Ιταλίας για την Ρωσία - ανώτερο από αυτό του Τζιοβάνι Κομίσιο, του Λο Γκάτο, του Πούτσιο - είναι το σύντομο, αυθεντικό και βαθύ του Κούρτσιο Μαλαπάρτε, ο οποίος μόλις μπόρεσε, επέστρεψε στη Ρωσία για να ολοκληρώσει μία πληροφορία που ξεκίνησε στη Πολωνία κατά τη διάρκεια του πολέμου και διακόπηε μέχρι σήμερα λόγω τυχαίων συγκυριών. 

«Intelligenza di Lenin» ονομάζει ο C.M το καλογραμμένο φυλλάδιο του: σαφές και άμεσο. Δεν έχει τίποτα από ρεπορτάζ, από άκομψη περιέργεια, από υλικές λεπτομέρειες, από κάρτ ποστάλ εφημερίδων. Δεν υπάρχει τίποτα για την chroniqueria ή για το ιστορικό των εφημερίδων. Ένα βιβλίο ύψους. Δεν κάνει ανακοινώσεις σε στήλες. Ούτε χάνεται σε διακηρύξεις ή κοινωνιολογικούς ψυχολογισμούς. Ο Wells δίνει την εντύπωση ενός διανοούμενου τουρίστα. Ένας Ντουχαμέλ, ένας ανατροπέας πνευματικών αινιγμάτων. Ένα Paquet, ενός τηλεγραφητή, ακριβές και χωρίς συναίσθημα. Ένας Alvarez del Vayo, καλής θέλησης. Ένας Panait Istrati, ενός αξιολύπητου πλαστογράφου. 

Η "Intelligenza" του C.M δεν έχει καμία σχέση με εκείνη την άλλη παραδοσιακή δυτική που οι ίδιοι οι Ρώσοι έχουν ονομάσει "intellighenzia". Και ώς σύνοψη (της καθαρής πρωτοποριακής ποίησης) δίνει την λενινιστική φόρμουλα του σοβιετισμού: Σοβιετική δημοκρατία + εξηλεκτρισμός = κομμουνισμός. 

Ολόκληρο το βιβλίο του C.M περιστρέφεται γύρω από την μορφή του Λένιν, σαν πάνω στις σανίδες ενός νέου νόμου της ζωής. 

Αλλά, πάνω απ΄όλα, υπάρχει ένα που αποτελεί τον άξονα ολόκληρης της στροφής του. Αυτό - που με την σειρά του - αποτελούσε ολόκληρη την αξονική ισορροπία του ίδιου του Λένιν: όπου υπάρχει ελευθερία δεν υπάρχει κράτος. Και τα επακόλουθα του, οι ασυμβίβαστες λογικές του Ρώσου δικτάτορα: «η δημοκρατία μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με πολυβόλα». «Η επανάσταση είναι τέχνη, όπως λέει ο Μάρξ, αλλά στρατιωτική τέχνη». «Η ιστορία γράφεται στα χαρακώματα, όπου οι στρατιώτες βυθίζουν τις ξιφολόγχες στις κοιλιές των αξιωματικών». «Η προλεταριακή δικτατορία στηρίζεται άμεσα στη βία και όχι στο νόμο». «Τι άντρες οι Τσάροι - όπως ο Ιβάν ο Τρομερός - πραγματικοί άντρες φτιαγμένοι για την ταξική πάλη!». «Το βασικό πρόβλημα της επανάστασης είναι η εξουσία. Το κράτος δεν ανέχεται ούτε καν την συζήτηση περί ελευθερίας. Μόλις γίνεται λόγος για αυτή, το κράτος εξαφανίζεται». «Η καθαρή δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο παρά φιλελεύθερη υποκρισία σχεδιασμένη να εξαπατά το προλεταριάτο». «Η έννοια της ελευθερίας δεν είναι προλεταριακή έννοια αλλά αστική». («Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στις δυτικές δημοκρατίας» σχολιάζει ο C.M «όπου η εργατική τάξη έχει ελευθερία αλλά όχι εξουσία, στη Σοβιετική Ρωσία οι εργάτες έχουν εξουσία αλλά όχι ελευθερία. Γιατί ο στόχος της δικτατορίας τους δεν είναι η ελευθερία αλλά η εξουσία»).

Ο Λένιν δεν συναινούσε στην μουσική. Όχι όπως ο Ναπολέων, επειδή δεν την καταλάβαινε, αλλά επειδή τον μαλάκωνε, τον έκανε καλό. Τα πήγαινε καλά με τις γάτες, ήταν οι αγαπημένοι του σύντροφοι. Με τους φίλους του ήταν φιλικός, ευγενικός. Αλλά με τον αντίπαλο του, ήταν αδίστακτος, μέχρις εσχάτων. 

«H βιογραφία ενός Λένιν» - γράφει ο C.M - «δεν θα μπορούσε να γραφτεί από έναν Strachey, έναν Maurois». Μία μέρα ο Λένιν χάιδεψε το κεφάλι ενός παιδιού: «Μόνο εσύ θα μπορούσες να συχγωρήσεις την σκληρότητα της ζωής μου». Ο ψυχρός βίαιος Λένιν. Με την σπειροειδή λογική του λαμπρού καιροσκοπισμού του. 

«Ο ρωσικός λαός δεν είχει την δική του λογική» - λέει ο C.M - «μέσα από το παράθυρο που είχε ανοίξει ο Μέγας Πέτρος προς τη Δύση, προς την επιτηδευμένη Δύση, ο φιλελεύθερος άνεμος του Καντίντ είχε εισέλθει στη Ρωσία, η ήπια και απαλή ανάσα της Ευρώπης του δεκάτου ογδόου αιώνα, διεφθαρμένης από την φιλοσοφία, ανήσυχης και αισιόδοξης, ήδη φωτισμένης και περίεργης για το προμήνυμα της ελευθερίας».

Αλλά ο Λένιν ήρθε τελικά να δώσει μία λογική στον ρωσικό λαό, μία λογική με δύο πρόσωπα - αντιρωσική και αντιευρωπαϊκή. Ο ρωσικός λαός βρήκε τελικά στο πρόσωπο του Λένιν τον δικαιολογητή των ανοησιών του, των εγκλημάτων του,  της πείνας του για βία, της δίψας του για ελευθερία. Αλλά συλλογική, ταξική ελευθερία. Ο Ρώσος δεν ξέρει πως να είναι μόνος του. Η ελευθερία και η δικαιοσύνη μίας τάξης έναντι των άλλων. Έναντι ποιών; Σε έναν συγκεκριμένα: την αστική τάξη. Οι ευγενείς δεν πολέμησαν ποτέ για την ελευθερία. Μόνο η αστική τάξη, της οποίας το τελευταίο οχυρό - η οικογένεια - διαλύεται μπροστά στην τριπλή επίθεση της μείωσης των κατοικιών - των δημοσιών κατοικιών -  και της χειραφέτησης των γυναικών και των παιδιών. Η απαγόρευση της μοναξιάς, της απόστασης  - αυτές οι ατομικές κατακτήσεις που πρόσφατα ο Jose Ortega y Gasset επιθυμούσε απέναντι στις μάζες: η ρωσική τάξη πραγμάτων. 

Δεν υπάρχει χάος η ασιατικό αίνιγμα - η κομμουνιστική Ρωσία σήμερα είναι μία υπέροχη καθαρότητα γραμμών, τάξης, ιεραρχίας, συστήματος. 

Μία λογική: αυτή του Λένιν, που συνεχίστηκε ηρωϊκά από τον Στάλιν, ενάντια στην ίδια την ΝΕΠ, ενάντια σε κάθε κουλαγκισμό. Μία τολμηρή, θυσιαστική και πειθαρχημένη τάξη στην εξουσία: η εργατική τάξη. Οι εξωτερικοί εχθροί της πολλοί. Οι σύγχρονοι: ο αγρότης, ο υπερβολικός γραφειοκράτης, η νωθρότητα του εργάτη.

Ένα θαυμάσιο βοηθητικό μέσο, το οποίο λειτουργεί ως διεγερτικό και ως υπολογιστής: η Ρωσίδα.

Και μία σχεδόν θεϊκή προσπάθεια να κυριαρχήσει στις μάζες, να τις δομήσει: «η μάζα είναι ένας πηλός» είπε ο Λένιν. 

O C.M δεν υπαινίσσεται ούτε για μία στιγμή το γήινο. Το πολύ μία μικρή σύγκριση των ρωσικών εργατικών λεσχών με τους Ιταλούς εργάτες του Dopolavoro. Αλλά σε ολόκληρο το βιβλίο μία ψυχρή και βίαιη λαχτάρα: η λαχτάρα να συμμορφωθεί με έναν νέο μύθο, με έναν ήρωα: τον Λένιν. Η λαχτάρα να εισέλθει - ο Μαλαπάρτε με την νέα του Ιταλία - σε αυτό τον τιτάνιο, νεανικό ρυθμό της ανθρωπότητας. Να μπείτε μέσα, να διαβάσετε μέσα. Intellegere. Ναι: η ευφυία του Λένιν από κάποιον που φιλοδοξεί να ξεπεράσει την ίδια ευφυία με μία άλλη, προσαρμοσμένη σε ένα παλιότερο, πιο δυτικό κλίμα από αυτό της ευαγγελικής Ρωσίας. Πίσω από την τρυφερή και βίαιη τρυφερότητα του Curzio Malaparte, πίσω από αυτή την άμεση νοημοσύνη για την σλαβική Ιερουσαλήμ, ξεπροβάλει η ποντιφική λύκαινα της Ρώμς. Αχόρταγα!» 




Διαβάστε επίσης:





Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2025

Ο Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος υπέρ της αναγνώρισης του Σοβιετικού Κράτους

 





Μετάφραση: Monakasan


«Η Ισπανία πρέπει να αναγνωρίσει την ρωσική κυβέρνηση. Εμείς, οι ριζοσπαστικοί εχθροί του κομμουνιστικού κράτους, μπορούμε να εκφράσουμε αυτή την γνώμη με κάθε σθένος και κύρος. Είναι ανώφελο να εμποδίζουμε ένα θριαμβευτικό γεγονός, όπως το ρωσικό, και δεν καταλαβαίνουμε τι είδους φόβοι εμποδίζουν την Ισπανία να το αναγνωρίσει.

Σήμερα η Σοβιετική Ρωσία είναι μία χώρα όπου διεξάγονται οικονομικά και κοινωνικά πειράματα μεγάλης εμβέλειας. Καλό είναι να το έχετε κατά νού. Από την άλλη πλευρά, έχει γίνει ένα εθνικό κράτος, εστιασμένο στις εσωτερικές του ανησυχίες και κανείς δεν πιστεύει ότι οι Σοβιετικοί σήμερα ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο εκτός από την εθνικιστική επιτυχία του έργου τους. Ίσως ένας από τους πιο ένθερμους εθνικισμούς στην Ευρώπη είναι εκείνος των Ρώσων, που έχουν αποτραβηχτεί στον ευατό τους, καλλιεργώντας το αισιόδοξο εγχείρημα της ρωσικής ευημερίας. Όπως όλοι οι άλλοι ανθρώποι. 

Επιπλέον, η τάση στη σημερινή Ρωσία είναι προς ένα είδος κράτους που θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το κομμουνιστικό πρότυπο. Σύντομα, θα πρέπει να περιμένουμε να αναδυθούν οι αριστοκρατίες της επανάστασης, οι ιδιοφυείς και κυρίαρχες μειοψηφίες που, με λίγο κυνισμό και πολύ ιστορικό όραμα, θα καταλάβουν τα μέσα παραγωγής και όλους τους πολιτικούς μοχλούς του κράτους, εκδηλώνοντας τις διατυπώσεις που θέλουν. 

Πρόκειται για την μετάβαση από το αρχικό κομμουνιστικό κράτος, που προέκυψε με την Οκτωβριανή Επανάσταση, στο αποτελεσματικό και ισχυρό εθνικό κράτος, το οποίο αρχίζει να υιοθετεί η μεταφιλελεύθερη Ευρώπη. Βλέπε για παράδειγμα, το φασιστικό κράτος. 

Έτσι, έφτασε η κρίσιμη φάση του σοβιετικού κράτους και η δικτατορία του Στάλιν εγγυήθηκε την πορεία που περιγράψαμε.

Η Ισπανία πρέπει να αναγνωρίσει τους Σοβιετικούς. Διάλογος και εμπορικές σχέσεις. Δεν θα γυρίσουμε με μισή καρδιά την πλάτη στην σφαίρα που ανακαλύψαμε.

Η Ρωσία, επαναλαμβάνουμε, έχει εγκαταλείψει τα πρώιμα όνειρα της για καθολική και μόνιμη επανάσταση. Μπορεί μία μέρα να ξεπεράσει το εθνικιστικό στάδιο στο οποίο βρίσκεται σήμερα και να μετατρέψει τις φιλοδοξίες της σε φιλοδοξίες αυτοκρατορίας. Αλλά αυτό ανήκει στις ήδη νόμιμες δυνατότητες των λαών. 

Η Ισπανία είναι ισχυρή και έχει βαθιά ριζωμένες ρίζες στα ισπανόφωνα κράτη. Δεν πιστεύουμε ότι η σημερινή της θέση είναι πολύ χαριτωμένη, θεωρούμε ότι είναι αδύναμη και στρέφει το πρόσωπο της μακριά για να αποφύγει να μολυνθεί από τους εισερχόμενους ανέμους. Μεγάλος λαός δεν είναι αυτός που αποφεύγει τις δυσκολίες, αλλά αυτός που τις αντιμετωπίζει και τις ξεπερνά. 

Υποσχόμαστε να επιμείνουμε σε αυτό το σημείο. Επιθυμούμε και ζητούμε εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις με τους Σοβιετικούς. Και για αυτό τον σκοπό θα δωσούμε στην αρθρογραφία μας τον χαρακτήρα μίας εκστρατείας.

Μόνο το παλιό αστικό φιλελεύθερο πνεύμα μπορεί να φοβηθεί από την παρουσία μίας σοβιετικής σημαίας στη Μαδρίτη. Ακριβώς όπως φοβάται τα φασιστικά μαύρα πουκάμισα. Ακρίβως όπως φοβάται κάθε τι που παραπέμπει στην αποτελεσματικότητα και την δημιουργική βία.

Αλλά αν κάτι υποκύπτει οριστικά στην Ισπανία, αυτό είναι το παλιό φιλελεύθερο πνεύμα. Όσοι εξακολουθούν να αποκαλούνται φιλελεύθεροι είναι είτε «κούκλοι», που συμπεριφέρονται σαν να μην ήταν, είτε αφελείς άθεοι.

Η πόλωση των δυνάμεων είναι ακριβώς αυτό που επιζητούμε για την Ισπανία, μία πόλωση η οποία βασίζεται σε μία εθνική, ισπανική ιδέα της νόμιμης ισπανικής φιλοδοξίας, με όλες τις συνέπειες ενός ισχυρού και αυθεντικού κράτους ή σε μία κομμουνιστική ιδέα, που εγκαταλείπει το πεπρωμένο της Ισπανίας και βρίσκεται στο περιθώριο των διακεκριμένων αξιών του ανθρώπου. Αυτοί είναι οι δύο πόλοι, όλα τα υπόλοιπα είναι γηρατειά, ερείπια και αστική φιλελεύθερη συνηγορία.

Ζητάμε και θέλουμε διπλωματικές σχέσεις με την Ρωσία!

.......

Επαναλαμβάνουμε σήμερα την άποψη μας, την οποία εκθέσαμε σε προηγούμενο τεύχος. Η Ισπανία πρέπει να αναγνωρίσει την Σοβιετική κυβέρνηση. Μετά από δεκατέσσερα χρόνια καθεστώτος, με κάθε πιθανότητα ήττας να έχει εξαλειφθεί, με τον ρωσικό λαό να έχει αφομοιώσει ένα εθνικό καθήκον που του αναθέτει την αυστηρή λειτουργία της ανασυγκρότησης του ευατού του, δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος που θα καθιστούσε την απομόνωση σκόπιμη. Η Ρωσία σήμερα είναι ένας λαός με τεράστια αναπαραγωγική ικανότητα και είναι παράλογο να διατηρούμε μία εμπορική ρήξη που επιφέρει μόνο απώλειες στην οικονομία μας. 

Σκοπεύουμε να θέσουμε εδώ το ζήτημα της αναγνώρισης της ΕΣΣΔ και να φέρουμε τις απόψεις ανθρώπων όλων των πολιτικών πεποιθήσεων. Επιπλέον, είναι μία παγκόσμια πραγματικότητα το να στρέψουμε το βλέμμα μας προς την Ρωσία και να ξεκινήσουμε εμπορικό διάλογο. Οι παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις συμπίπτουν με την σύνταξη του πενταετούς πλάνου της Ρωσίας και οι ταλαιπωρημένες χώρες αναζητούν τις ευκαιρίες που προσφέρουν αυτές οι αγορές. 

Πριν από λίγες ημέρες διαβάσαμε στο αμερικανικό περιοδικό New Republic ότι μόνο η εγκαθίδρυση κανονικών εμπορικών σχέσεων με τους Σοβιετικούς μπορεί να απαλύνει την κρίση των Αμερικάνων καπιταλιστών και των Αμερικάνων ανέργων. Ήδη πέρυσι το εμπόριο των ΗΠΑ με την Ρωσία αυξήθηκε κατά 78%.

Η εσωτερική ανοικοδόμηση της Ρωσίας έχει αυξήσει σημαντικά την παραγωγή ορισμένων υλικών που εξάγονται και αποτελούν αντίκειμενο εμπορίου. Το ξύλο, το σιτάρι και το πετρέλαιο είναι τα τρία αγαθά που παράγει σήμερα η Ρωσία σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Όπως φαίνεται δεν υπάρχουν μεταποιημένα προϊόντα που απαιτούν την ανάπτυξη τεχνολογίας. Τώρα η Ρωσία χρειάζεται ξένες πιστώσεις για να τροφοδοτήσει την ανασυγκρότηση της. Τις χρειάζεται τόσο ζωτικά που θυσιάζει όλες τις υπόλοιπες απαιτήσεις. Η στιγμή για την Ευρώπη, αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο, είναι καθοριστική σε σχέση με την Ρωσία. 

Στη Γερμανία η ανάγκη προσέγγισης με την Ρωσία είναι ίσως πιο εμφανής. Στις 24 Απριλίου λήγει η Συνθήκη Φιλίας που υπογράφτηκε πριν από πέντε χρόνια μεταξύ Ράιχ και ΕΣΣΔ, μία συνθήκη-συμπλήρωση της Συνθήκης του Ραπάλο της 16ης Απριλίου 1922. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία οτί αυτό σύμφωνο φιλίας θα αναθεωρηθεί τώρα.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Η αποστολή στη Ρωσία υψηλόβαθμων Γερμανών βιομηχανικών υπαλληλών  βρίσκεται ήδη στο δρόμο της επιστροφής και οι απόψεις τους είναι ειλικρινά αισιόδοξες. Ήταν, όπως είναι γνωστό, 17 μεγαλοβιομηχάνοι. Ανάμεσα τους ήταν οι διευθυντές του Χαλυβουργικού Τράστ, του Τράστ Kloeckner, των εργοστασίων Krupp, Borsing, Siemens και A.E.C...ο πρόεδρος της αντιπροσωπείας, ο Kloeckner, έχει μεγάλη επιρροή στο κόμμα στο οποίο ανήκει ο Καγκελάριος Brunning και επομένως οι απόψεις του θα είναι καθοριστικές. Όλοι τους επέστρεψαν πολύ εντυπωσιασμένοι από τις προοπτικές που προσφέρει το πενταετές πλάνο. Το ζήτημα τώρα είναι αν η κυβέρνηση του Ράιχ θα συμφωνήσει να εγγυηθεί το 70% των ρωσικών πιστώσεων.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που είναι σαφές είναι η ανάγκη για διάλογο κάθε είδους με την Ρωσία. Η Ισπανία, όπως και κάθε άλλη χώρα, πρέπει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την συστηματική οικοδόμηση μίας εθνικής οικονομίας, χωρίς να απορρίπτει τις επωφελείς ανταλλαγές στο όνομα μίας παράλογης επιφυλακτικότητας, η οποία θα πρέπει να αγνοηθεί σε αυτούς τους καιρούς. Οι εχθροί δεν πρέπει να απομακρύνονται αλλά να τους αντιμετωπίζουμε και να τους κοιτάμε κατάματα. Και σε ποιό βαθμό η Ρωσία είναι ριζοσπαστικός εχθρός;»




Διαβάστε επίσης:


Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2024

Ο Κάρλ Όττο Πέτελ για το Φαιοκόκκινο Μέτωπο


 



Το δοκίμιο «Ξεκάθαρα Μέτωπα» γράφτηκε από τον σοσιαλ-εθνικιστή διανοούμενο Karl Otto Paetel στη χρονική περίοδο 1929 - 1930, όταν ήταν ακόμη οργανωτής του «Young Front Working Circle», μίας άτυπης ομάδας πίεσης της οποίας κατευθυντήρια γραμμή ήταν η προώθηση ισχυρότερων δεσμών και στενότερης συνεργασίας μεταξύ των ριζοσπαστικών ομάδων της ακροαριστεράς και της ακροδεξιάς. Το μεγαλύτερο μέρος των προπαγανδιστικών προσπαθειών στόχευε στο NSDAP, ένα κόμμα το οποίο ο Paetel και οι συνεργάτες του θεωρούσαν εκείνη την περίοδο ως το πιο πολλά υποσχόμενο όχημα για την επίτευξη μίας εθνικιστικής και σοσιαλιστικής επανάστασης. Ενώ ο Paetel δεν ήταν ποτέ μέλος του NSDAP, εντούτοις ενθάρρυνε τους στενούς δεσμούς μαζί του αυτή την περίοδο - πολλοί από τους φίλους του ήταν μέλη του ριζοσπαστικού κλάδου του Κόμματος στο Βερολίνο - Μαγδεμβούργο και τόσο το «Young Front» και η οργάνωση που το διαδέχτηκε (η ομάδα Σοσιαλεπαναστατών Εθνικιστών που ιδρύθηκε το 1930, περισσότερα ΕΔΩ) άντλησαν το μεγαλύτερο μέρος των μελών τους από τα δυσαρεστημένα μέλη του NSDAP που ανήκαν στην φατρία Strasser. Η σχέση του Paetel με τους Εθνικοσοσιαλιστές ήταν αρκετά ισχυρή, ο ίδιος συνεισέφερε σε εκδόσεις του Κόμματος, κύριως σε εκείνες που αφορούσαν τον εκδοτικό οίκο Kampf Verlag.



«Οι πολιτικοί συνασπισμοί και κάθε πολιτική συμφωνία μπορεί να είναι προϊόν ορθολογικής σκέψης ή κάποιου τακτικισμού, μπορούν ωστόσο να προβλεφθούν και από την ίδια την πολιτική κατάσταση. Οι απόψεις για τις άλλες πολιτικές δυνάμεις έχουν πραγματική αξία μόνο για ένα κίνημα που αποτελεί την έκφραση μίας θεμελιώδους πολιτικής φιλοσοφίας που είναι χαρακτηριστική της εποχής (γιατί μόνο σε τέτοιου είδους κινήματα η πολιτική λαμβάνει επιτακτικό χαρακτήρα), αν βρίσκεται σε κάποιο βαθμό ήδη στον αέρα και αντιπροσωπεύει την ουσιαστική συγκεκριμενοποίηση της ιδανικής γλώσσας.  

Ο γερμανικός σοσιαλισμός βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με δύο τέτοιους προσδιορισμούς. Εσωτερικά, αντιμετωπίζει το ζήτημα: πως πρέπει να συμπεριφερθούμε αν μία μέρα το KPD, το οποίο γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι καθοδηγείται από τις οδηγίες της Μόσχας, επιχειρήσει να υποδαυλίσει μία αναταραχή ως βάση για την «προλεταριακή επανάσταση» και οι φύλακες της Βαϊμάρης καλέσουν την νεολαία στα όπλα για να πολεμήσει για την «ειρήνη και την τάξη», να αντιμετωπίσει τον μπολσεβικισμό και να βγάλει για άλλη μία φορά τα κάστανα από την φωτιά για χάρη των σημαιών της Βαϊμάρης και των Βερσαλλιών;

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι ως προς ένα πράγμα: εάν ο σοσιαλεπαναστατικός εθνικισμός και ο εκφραστής του στις μάζες, το NSDAP, ακολουθήσει αυτά τα συνθήματα τότε θα έχει αποτύχει στην ιστορική του αποστολή να επανενσωματώσει τους εκτοπισμένους προλετάριους στο κοινό γερμανικό πεπρωμένο εφαρμόζοντας ανελέητα ένα σοσιαλιστικό - κορπορατιστικό σύστημα, βασισμένο στη γερμανική φύση, και φέροντας είς πέρας την ταξική πάλη της εργασίας ενάντια στο διεθνές και υπερεθνικό κεφάλαιο. Σε μία τέτοια κατάσταση, μία λανθασμένη αρχή στην εσωτερική πολιτική - όπως για παράδειγμα η συμμόρφωση με συνθήματα περί «ειρήνης και τάξης» - θα αποτύπωνε το σημάδι του Κάιν για πάντα στους Γερμανούς Σοσιαλιστές, χαρακτηρίζοντας τους ως πρόθυμες και ευκολόπιστες ασπίδες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που κυριαρχεί στο σημερινό σύστημα, καθιστώντας τους αυτούς που θα μπλοκάρουν για πάντα την πρόσβαση του παραγωγικού προλεταριάτου στον σοσιαλισμό και τις απαιτήσεις του. 

Η κατάσταση της «τάξης» αυτή καθ΄ευατή δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν πολιτική αξία. Μόνο αν υπάρχει κάτι πολύτιμο στην ουσία που αξίζει να διατηρηθεί, η συντηρητική στάση έχει το δικαίωμα να κυριαρχεί στο αναρχικό, καταστροφικό στοιχείο. Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν ξεκάθαρα ως εξής: από τα δύο πολιτικά άκρα - επειδή εκεί τα άτομα είναι πιο σκληρά καταδεικνύοντας την αδυναμία των παρόντων συνθηκών - μία θύελλα εφορμεί ενάντια στο σύστημα της ξένης διείσδυσης, των καπιταλιστικών και εγωιστικών συμφερόντων. ΄Ετσι, αν από την μία πλευρά γίνεται μία πρακτική προσπάθεια να δοθεί η μάχη ενάντια στο Σύστημα, τότε οι αντιπάλοι του συστήματος από την άλλη πλευρά δεν πρέπει να παρουσιάζουν το παραμικρό ενδιαφέρον να το προστατεύσουν. Η απίστευτα απλή συνειδητοποίηση ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία επιβιώνει σήμερα λόγω της αμοιβαίας δέσμευσης και διάσπασης των επαναστατικών ενέργειων έχει σταδιακά ριζώσει, ωστόσο πρέπει να την έχουμε κατά νού, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, σε στιγμές δράσης από την Αριστερά. 

Για να μην παρεξηγηθούμε: γνωρίζουμε καλά ότι με την απερίγραπτη γραφειοκρατία του KPD στη Γερμανία (που ξεκινούν την επανάσταση στις 15 κάθε αυθαίρετου μήνα σύμφωνα με τις εντολές της Μόσχας!) καμία γερμανική και σοσιαλιστική επανάσταση δεν μπορεί να επιτευχθεί. Πολύ λιγότερο, τώρα, με την σύνταξη του Νόμου για την Προστασία της Δημοκρατίας[1]. Ωστόσο, αυτό το γεγονός, πρέπει πάση θυσία να αποτρέψει την, για δεύτερη φορά χρήση μας, προς όφελος ενός κράτους που δεν είναι δικό μας, ενός κράτους που μισούμε από κοινού με τους άνδρες που βρίσκονται κάτω από την κόκκινη σήμαια και στέκονται πίσω από τα οδοφράγματα. «Τα όπλα σε ετοιμότητα!»[2], αυτό μπορεί να είναι το μόνο σύνθημα για τον γερμανικό εθνικισμό στη δεδομένη στιγμή. Και ενεργή ετοιμότητα για εκείνη τη στιγμή που θα κάνουμε δική μας την πρωτοβουλία των καταπιεσμένων, σαρώνοντας την γραφειοκρατία της Μόσχας και αλλάζοντας πορεία προς τον γερμανικό σοσιαλισμό, για να επιτύχουμε επιτέλους την γερμανική επανάσταση που θα είναι συγχρόνως εθνικιστική και σοσιαλιστική. Δεν είμαι ο άνθρωπος του Συστήματος όταν βλέπω τα προβλήματα του. Οποιαδήποτε αποδυνάμωση του Συστήματος είναι ευκαιρία για εμάς. Και αν οι αστοί θρηνούν για τον κίνδυνο του «μπολσεβικισμού» και τρέμουν για τα προνόμια τους, τι μας ενοχλεί; Αυτό το κράτος δεν μας αφορά. Μπορεί να προστατεύσει μόνο του τον ευατό του. Εμείς ελπίζουμε σε μία διαφορετική μέρα!

Ας μην παραποιήσουμε ξανά τα μέτωπα! Η εσωτερική πολιτική κατάσταση είναι άμεσα ανάλογη με την τρέχουσα κατάσταση της εξωτερικής πολιτικής. Υπάρχει και εκεί μία καταστροφολογική υστερία περί μπολσεβικισμού. Μέσω της αναφοράς στο μπαμπούλα της Μόσχας, η αστική τάξη κάθε χρώματος και απόχρωσης, επιχειρεί να υποκίνησει την νεολαία να ενεργήσει ως μπράβος του παγκόσμιου κεφαλαίου εναντίον της Ρωσίας. O καρδινάλιος Faulhaber, οι Stahlhelm, οι Άγιοι Πατέρες και όλοι οι πολιτικά ενδιαφερόμενοι κύκλοι ενός κυρίαρχου «χριστιανικού κόσμου» συγκλίνουν μαζί «κάτω από τον σταυρό» για να αναθεματίσουν την Ρωσία! Εδώ μπορεί να υπάρχει μόνο ένα σύνθημα για τον γερμανικό σοσιαλισμό: μην επιτρέψετε τον ευατό σας να παρασυρθεί από την μαζική ψύχωση που καλλιεργείται σήμερα. 

Δεν χρειάζεται να τονιστεί, ότι όσον αφορά την μορφή του κράτους κλπ διαφωνούμε με την Σοβιετική Ρωσία. Αλλά αναρωτιόμαστε, τι κερδίζουμε αν υποστηρίξουμε την καπιταλιστική προπαγάνδα ενάντια στη σοσιαλιστική κοινότητα; Τι κερδίζουμε από την υποστήριξη των διεκδικήσεων της Ρώμης για παγκόσμια εξουσία μέσω μίας ψευδούς «χριστιανικής» προπαγάνδας (η οποία είναι μόνο προπέτασμα καπνού για πολιτικές επιδιώξεις και η οποία υποστήριζει όλες τις πολιτικές δυνάμεις που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα στην υποδούλωση της Γερμανίας) που στρέφεται εναντίον ενός κράτους, το οποίο δεν συγκαταλέγεται στους καταπιεστές μας, ασχετώς των λαθών τα οποία βρίσκουμε σε αυτό. Αποφύγετε την φασαρία εναντίον της Ρωσίας, η οποία θολώνει μόνο μία σαφή εικόνα των πολιτικών ευκαιριών που μπορούν αναμφίβολα να οδηγήσουν την γερμανική πολιτική πιο κοντά στις «Νεαρές Δυνάμεις» ενάντια σε αυτές του «Σχεδίου Γιάνγκ». Δεν θα επιτρέψουμε να καθοδηγηθούμε, από μία ψευδή αίσθηση αλληλεγγύης, προς εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις από των οποίων την κατάρρευση έχουμε άμεσο συμφέρον. Δεν θα προσανατολιστούμε προς τα εκεί ούτε στην εσωτερική, ούτε στην εξωτερική πολιτική: 

Ούτε οι κόκκινοι αντίπαλοι της σημερινής δημοκρατίας, ούτε ο εχθρός του δυτικού κεφαλαίου, η Ρωσία, πρέπει να χτυπηθούν με οποιασδήποτε μορφής βοήθεια από εμάς. Στη παρούσα κατάσταση και οι δύο είναι σύμμαχοι μας, στο μέτρο του εφικτού, εναντίον της Βαϊμάρης, των Βερσαλλιών και της Wall Street. Οι διαφορές μεταξύ μας θα εξακολοθούν να υποδεικνύονται αρκετά ξεκάθαρες για την ώρα. Προσοχή! Μην αφήνετε τα μέτωπα να θολώνονται και να παραποιούνται!»


[1]: «Nόμος για την Προστασία της Δημοκρατίας» – δηλαδή οι Σοσιαλδημοκράτες. Ο Νόμος για την Προστασία της Δημοκρατίας (Republikschutzgesetz) ψηφίστηκε από το Ράιχσταγκ το 1922, στον απόηχο της δολοφονίας του υπουργού Εξωτερικών Walter Rathenau από εθνικιστές τρομοκράτες. Στόχευε ρητά κατά των ριζοσπαστικών ομάδων, ο Νόμος απαγόρευσε οργανώσεις και εκδόσεις που θεωρούνταν ότι ήταν ενάντια στο «συνταγματικό δημοκρατικό κράτος» και εισήγαγε αυστηρότερες ποινές για τις περιπτώσεις πολιτικής βίας. Αν και η κυβέρνηση που εισήγαγε τον νόμο είχε επικεφαλής τον καγκελάριο Wirth, μέλος του Κόμματος του Κέντρου, ο νόμος ήταν σε μεγάλο βαθμό ευθύνη του σοσιαλδημοκράτη υπουργού Δικαιοσύνης Gustav Radbruch και θεωρούνταν συνήθως προϊόν του SPD. Μια μεταγενέστερη, αναθεωρημένη έκδοση του Νόμου που εισήχθη τον Δεκέμβριο του 1929 επηρεάστηκε επίσης σε μεγάλο βαθμό από τους Σοσιαλδημοκράτες – σε αυτή την περίπτωση από τον Υπουργό Εσωτερικών Carl Severing. Ενώ ο αρχικός Νόμος του 1922 είχε εισαχθεί ως άμεση απάντηση στην εθνικιστική βία, η αναθεώρηση του Νόμου το 1929 εισήχθη στον απόηχο της πανεθνικής απαγόρευσης του παραστρατιωτικού σώματος του KPD, της Ένωσης Μαχητών του Κόκκινου Μετώπου.

[2]: «Τα όπλα σε ετοιμότητα!» – Στα γερμανικά «Gewehr bei Fuß stehen!».  Ένα στρατιωτικό ιδίωμα που μεταφράζεται σε «ετοιμαστείτε για μάχη!».


Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2024

Ο Paetel και το Πρόγραμμα της Σοσιαλ-επαναστατικής Αριστεράς του NSDAP

 



Ο Κάρλ Όττο Πέτελ είναι γνωστός σήμερα για το Εθνικό Μπολσεβικικό Μανιφέστο του 1933. Το μανιφέστο αυτό το έγραψε την περίοδο που ήταν ηγέτης της «Ομάδας των Σοσιαλεπεναστατών Εθνικιστών» (GRNS), μίας ομάδος που καθώς ήταν εμπνευσμένη από το «εθνοκομμουνιστικό» πρόγραμμα του KPD το 1930 και το εθνικιστικά προσανατολισμένο προπαγανδιστικό περιοδικό Aufbruch, επικέντρωσε μεγάλο μέρος του ακτιβισμού της στην ενθάρρυνση των εθνικιστών να σφυρηλατήσουν δεσμούς με την επαναστατική Αριστερά. Ο έντονα φιλοκομμουνιστικός προσανατολισμός του GSRN προήλθε, εν μέρει, από προηγούμενες ανεπιτυχείς προσπάθειες του Πέτελ να μεταρρυθμίσει το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα. Πρίν από την ίδρυση του GRNS την ήμερα της Αναλήψεως του 1930, ο Πέτελ συμμετείχε σε μία άτυπη ομάδα που ονομαζόταν «Young Front Working Circle». Αυτή η ομάδα ενώ επικεντρωνόταν στην προώθηση της συνεργασίας μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, δεν σταματούσε να θεωρεί το NSDAP ως βασική πηγή μίας πιθανής κοινωνικο - επαναστατικής αλλαγής, κατευθύνοντας το μεγαλύτερο μέρος των ενεργειών της προς την υποστήριξη της «αριστερής αντιπολίτευσης» εντός του NSDAP και ενθαρρύνοντας τον εσωτερικό διάλογο σχετικά με την πολιτική κατεύθυνση του Κόμματος. Για αυτό τον λόγο ο Πέτελ και άλλα μέλη του Young Front έγραψαν αυτό το σύντομο προσχέδιο προγράμματος το οποίο αναγράφεται παρακάτω. Πρόκειται για μία αναθεωρημένη εκδοχή των 25 Σημείων του NSDAP (ορισμένα σημεία μένουν απαράλλαχτα) σε ένα ρητά πιο κοινωνικο - επαναστατικό πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένων αιτήματων για μαζική εθνικοποίηση - απαλλοτρίωση της γης, Γερμανο - Σοβιετική Συμμαχία κλπ. Το πρόγραμμα αυτό διανεμήθηκε για πρώτη φορά λαθραία στο Συνέδριο του NSDAP στην Νυρεμβέργη τον Αύγουστο του 1929 ενώ αργότερα δημοσιεύθηκε στο εθνικιστικό περιοδικό «Das Junge Volk» την 1η Οκτωβρίου. Το έγγραφο, αναπόφευκτα, είχε μικρό αντίκτυπο καθώς είδη από την κομματική διάσκεψη του Μπάμπεργκ το 1926 ο Χίτλερ είχε διακηρύξει τα 25 Σημεία ως αναλλοίωτα και έτσι το πρόγραμμα του Μετώπου Νέων δεν έφερε καμία πρόοδο στην ενθάρρυνση της συζήτησης με την ηγεσία. Εντούτοις, προκάλεσε ενδιαφέρον σε ορισμένα από τα λαϊκά στρώματα του Κόμματος, οδηγώντας σε ισχυρότερους δεσμούς με μέλη του NSDAP, πολλά από τα οποία αργότερα θα στελέχωναν το GRNS.


Σοσιαλεπαναστατικός Εθνικισμός: 
Πρόταση για την Αναθεώρηση του Προγράμματος του 
Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος


Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Das Junge Volk» την 1η Οκτωβρίου 1929.


«Το NSDAP είναι εθνικιστικό κόμμα. Στόχος του είναι η δημιουργία ενός ελεύθερου γερμανικού έθνους.

Το NSDAP είναι σοσιαλιστικό κόμμα. Γνωρίζει ότι το ελεύθερο γερμανικό έθνος μπορεί να αναδυθεί μόνο μέσω της απελεύθερωσης των εργαζόμενων μαζών της Γερμανίας από κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης. 

Το NSDAP είναι εργατικό κόμμα. Ομολογεί τον ταξικό αγώνα του παραγωγού ενάντια στα παράσιτα κάθε φυλής και θρησκείας. 

Το NSDAP επομένως απαιτεί: 

1. Την ένταξη όλων των Γερμανών σε ένα μεγάλο Γερμανικό Ράιχ, επί τη βάσει του δικαίωματος των Εθνών στην αυτοδιάθεση.

2. Ίση θέση για τον γερμανικό λαό σε σχέση με τα άλλα έθνη. Ακύρωση όλων των συνθηκών, των υποχρεώσεων και χρεών των προηγούμενων καπιταλιστικών κυβερνήσεων. 

3. Μόνο αυτός που είναι λαϊκός σύντροφος (folk-comrade) πρέπει να θεωρείται πολίτης - λαϊκοί σύντροφοι μπορούν να είναι μόνο εκείνοι με γερμανικό αίμα. Εβραίοι, Σλάβοι, Λατίνοι [Welsche] δεν μπορούν να θεωρούνται Γερμανοί πολίτες. Όσοι δεν συμπεριλαμβάνονται στους πολίτες θα χαρακτηρίζονται ως φιλοξενούμενοι και θα υπάγονται στη νομοθεσία που διέπει τους αλλοδαπούς. 

4. Το δικαίωμα καθορισμού της ηγεσίας και των νόμων του Κράτους μπορεί να παραχωρηθεί μόνο στους πολίτες. Ως εκ τούτου, το NSDAP απαιτεί κάθε δημόσια υπηρεσία οποιουδήποτε είδους, είτε του Ράιχ, είτε κάποιου κρατιδίου ή δήμου, να καταλαμβάνεται μόνο από τους πολίτες. 

5. Εξάλειψη του διεφθαρμένου κοινοβουλευτισμού. Πραγματοποίηση της αυτοδιοίκησης του εργαζόμενου Λαού στη βάση των επιχειρήσεων και κατάλυση - καταστροφή του οργανωτικού μηχανισμού των κομμάτων. Η οργανωτική μορφή της αυτοδιοίκησης είναι το Λαϊκό Συμβουλιακό Κράτος [Volk-Ratestaat]. Η δομή των συμβουλίων οργανώνεται από κάτω προς τα πάνω μέσω εκλογών για την συγκρότηση των συμβουλίων. 

6. Το Κράτος έχει πάνω από όλα την υποχρέωση να παρέχει τις ευκαιρίες απασχόλησης και τις απαραίτητες συνθήκες διαβίωσης στους πολίτες του. Εάν δεν είναι δυνατόν να υποστηριχθεί ο συνολικός πληθυσμός του Ράιχ τότε τα μέλη ξένων εθνών (μη πολίτες) πρέπει να απελαθούν. 

7. Πρέπει να αποτραπεί οποιαδήποτε περαιτέρω μετανάστευση μη Γερμανών. Το NSDAP απαιτεί όλοι οι μη Γερμανοί που έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία από τις 2 Αυγούστου 1929 να εγκαταλείψουν αμέσως το Ράιχ. 

8. Όλοι οι πολιτές πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

9. Πρώτο καθήκον των πολιτών πρέπει να είναι η σωματική ή νοητική εργασία. Η δραστηριότητα του ατόμου δεν πρέπει να θίγει τα συμφέροντα του Συνόλου αλλά πρέπει να λαμβάνει χώρα εντός αυτού και στα πλαίσια του κοινού συμφέροντος.

10. Κατάργηση των εισοδημάτων που δεν αποκτήθηκαν με κόπο και εργασία. Τσάκισμα της δουλείας των τόκων.

11. Μεταφορά όλων των οικονομικών πόρων της χώρας στην κοινή ιδιοκτησία του έθνους.

12. Λύση στο ζήτημα της γης [Landfrage] προσαρμοσμένη στις εθνικές απαιτήσεις. Εθνικοποίηση όλων των μεγάλων και μεσαιών κτημάτων - άμεση, γενναιόδωρη διευθέτηση των ερημωμένων παραμεθόριων περιοχών στην Ανατολή - άφεση για τους μικροϊδιοκτήτες σε καθεστώς επικαρπίας[1].

13. Ανελέητος αγώνας εναντίον εκείνων που βλάπτουν το κοινό συμφέρον με την δραστηριότητα τους. Οι εγκληματίες κατά του Λαού [Volksverbrecher], οι τοκογλύφοι, οι εκβιαστές κλπ θα τιμωρούνται με θάνατο ανεξαρτήτως θρησκείας και φυλής. 

14. Αντικατάσταση του ρωμαϊκού (ιδιωτικού) δικαίου, που υπηρετεί την καπιταλιστική - υλιστική παγκόσμια τάξη πραγμάτων, από το γερμανικό (κοινό) δίκαιο. 

15. Επέκταση του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Δωρεάν δίδακτρα σε όλα τα σχολεία. 

16. Κρατική μέριμνα για την βελτίωση της δημόσιας υγείας. Δωρεάν ιατρικές παροχές.

17. Κατάργηση του μισθοφορικού στρατού και συγκρότηση λαϊκού στρατού[2].

18. Νομική πάλη ενάντια στα συνειδητά πολιτικά ψεύδη και της διάδοσης τους μέσω του τύπου. 

19. Ελευθρία για όλα τα θρησκευτικά δόγματα εφόσον δεν θέτουν σε κίνδυνο την ύπαρξη της Δημοκρατίας του Λαϊκού Συμβουλιακού Κράτους [Volks-Räte-Republik] ούτε παραβιάζουν τα ηθικές βάσεις και τα συναισθήματα της σκανδιναβικής φυλής· το NSDAP καταπολεμά το εβραϊκό-υλιστικό πνεύμα σε όλες του τις εκδηλώσεις και είναι πεπεισμένο ότι μια διαρκής ανάκαμψη του Λαού μας μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο εκ των έσω, σύμφωνα με την παλιά γερμανική αρχή: το κοινό συμφέρον πάνω από το προσωπικό συμφέρον.

Το NSDAP γνωρίζει ότι οι ιδέες που ορίζονται σε αυτές τις κατευθυντήριες αρχές δεν μπορούν να εκπληρωθούν χωρίς μια θεμελιώδη αναδιάταξη της υπάρχουσας ισορροπίας δυνάμεων. Εφόσον ο πλήρης έλεγχος όλων των οικονομικών πόρων της Γερμανίας σήμερα βρίσκεται στα χέρια των θεσμών του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, η ίδια η εθνική επανάσταση στοχεύει απευθείας σε αυτό το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Από αυτό προκύπτει ότι αν μία επανάσταση πραγματοποιηθεί στη Γερμανία θα θέσει αμέσως σε δράση όλα τα όργανα εξουσίας της Κοινωνίας των Εθνών και της Αμερικής ενάντια στο γερμανικό εργατικό και αγροτικό κράτος.

Το πρώτο καθήκον της εθνικοσοσιαλιστικής εξωτερικής πολιτικής είναι, επομένως, η οργάνωση της επαναστατικής άμυνας ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση και η υποστήριξη εκείνων των επαναστατικών κινημάτων σε όλες τις χώρες του κόσμου που στρέφονται κατά του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου».

Σοσιαλεπαναστατική Αριστερά του NSDAP»


[1]: Μία μορφή ιδιοκτησίας που καθιερώθηκε στην φεουδαρχική εποχή. Ο χαρακτηρισμός ενός τεμαχίου γης ως «επικαρπία» θέτει σημαντικούς περιορισμούς στη πώληση ή την κληρονόμηση του, διασφαλίζοντας ουσιαστικά ότι η γη παραμένει αποκλειστικά στα χέρια μίας συγκεκριμένης οικογενειακής ομάδας. Τα αντικαπιταλιστικά στοιχεία του Νέου Εθνικιστικού κινήματος στη Γερμανία και την Αυστρία του Μεσοπολέμου έψαχναν συνήθως στα προκαπιταλιστικά, φεουδαρχικά οργανωτικά συστήματα για έμπνευση. Κατά συνέπεια, η ιδέα της ανασύστασης της επικαρπίας, με διάφορες μορφές, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Η συγκεκριμένη πρόταση, όπως αναφέρεται εδώ από τον Paetel, ήταν κοινή μεταξύ των «αριστερών» φατριών του NSDAP και των εθνικομπολσεβίκων και φασιστικών-κορπορατιστικών ομάδων: ότι τα μεγάλα και μικρά αγροκτήματα και κτήματα θα έπρεπε να εθνικοποιηθούν, ενώ οι μικροκαλλιέργειες των αγροτών να κηρυχθούν «Επικαρπίες του Ράιχ» που απαγορεύεται νομικά να πουληθούν ή να αφαιρεθούν με άλλον τρόπο από την ιδιοκτησία της αγροτικής οικογένειας. Η εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση στην πραγματικότητα κατέληξε στην εφαρμογή μιας εκδοχής αυτής της πολιτικής με τον νόμο περί αγροτικών εκμεταλλεύσεων του Ράιχ [Reichserbhofgesetz] της 29ης Σεπτεμβρίου 1933.

[2]: Ο «στρατός μισθοφόρων» [Söldnertruppe] που αναφέρεται είναι η Ράιχσβερ. Την αποκαλούσαν έτσι επειδή θεωρούσαν χλευαστικά ότι ήταν «πληρωμένοι από τη Δημοκρατία». Ενώ πολλοί εντός της Ράιχσβερ ήταν σεβαστοί από τους Εθνικοσοσιαλιστές, ως θεσμός θεωρούνταν ατελής, μια μισθοφορική δύναμη αμειβόμενων στρατιωτών που εξυπηρετούσε τις αντίστοιχες ιδιοτροπίες των μεταβαλλόμενων κυβερνήσεων παρά τις ανάγκες της «αιώνιας Γερμανίας». Αντί της Ράιχσβερ, το NSDAP πρότεινε έναν «Volksheer», που μερικές φορές μεταφράζεται ως «εθνικός στρατός», αν και το πιο υποδηλωτικό της πραγματικής του σημασίας είναι «λαϊκός στρατός». Το Volksheer δεν θα αποτελούνταν από αμειβόμενους, επαγγελματίες στρατιώτες, αλλά θα κινητοποιούσε ολόκληρο τον πληθυσμό μέσω στρατολόγησης, κάτι που απαγόρευε η Συνθήκη των Βερσαλλιών. (Περισσότερα διαβάστε ΕΔΩ)