Φέτος συμπληρώθηκαν 6 χρόνια από τον θάνατο του Κασέμ Σολεϊμανί, έπειτα από αεροπορικό βομβαρδισμό των Αμερικανών στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης του Ιράκ. Η δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί δεν ήταν απλώς άλλο ένα έγκλημα των γκάνγκστερς της αστερόεσσας. Ήταν μία συνειδητή πολιτική απόφαση για δολοφονία, μία ακόμη πράξη παγκόσμιας τρομοκρατίας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, που στόχευε να αποκεφαλίσει έναν από τους βασικούς πυλώνες, αν όχι τον ίδιο τον αρχιτέκτονα, της ένοπλης και πολιτικής αντίστασης στη Δυτική Ασία.
Το χτύπημα της 3ης Ιανουαρίου 2020 στη Βαγδάτη αποκάλυψε για ακόμη μία φορά μπροστά στα μάτια των Εθνών της υδρογείου, πως οι ΗΠΑ λειτουργούν χωρίς προσχήματα, ως δύναμη κατοχής που δολοφονεί όποιον στέκεται εμπόδιο στα γεωπολιτικά και ενεργειακά της συμφέροντα.
Η εξόντωση του Σολεϊμανί ήταν πράξη εκδίκησης. Εκδίκησης απέναντι σε έναν άνθρωπο που συνέβαλε αποφασιστικά στη στρατιωτική συντριβή του ISIS, ενός μορφώματος που γεννήθηκε μέσα στο χάος της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, στη διάλυση του κράτους και την αποσύνθεση της κοινωνίας. Όταν το ISIS ξεδιπλωνόταν ανεμπόδιστα το 2014 πολιορκώντας πόλεις και απειλώντας με γενοκτονία ολόκληρες κοινότητες, δεν ήταν οι ΗΠΑ που ανέκοψαν την πορεία του αλλά μία σειρά λαϊκών πολιτοφυλακών, εξοπλισμένων, οργανωμένων και εκπαιδευμένων από τον ίδιο τον Σολεϊμανί.
Στην πολιορκία της Αμερλί, όταν το ISIS επιχειρούσε να μετατρέψει την πόλη σε τόπο μαζικής σφαγής, ο Σουλεϊμανί έπαιξε κεντρικό ρόλο στον συντονισμό ιρακινών δυνάμεων και λαϊκών πολιτοφυλακών, σπάζοντας την πολιορκία και καταρρίπτοντας για πρώτη φορά τον μύθο του «ανίκητου» χαλιφάτου, δίνοντας πίσω την ελπίδα και την ζωή στους κατοίκους του Αμερλί, όπως οι ίδιοι ομολογούν.
Αυτή η δυναμική συνεχίστηκε στο Τικρίτ το 2015, μια πόλη-σύμβολο για το ISIS, όπου η ανακατάληψή της αποτέλεσε όχι μόνο στρατιωτικό πλήγμα αλλά και πολιτική ήττα για την αφήγηση της "τζιχαντιστικής" παντοδυναμίας. Εκεί, ο Σουλεϊμανί λειτούργησε ως ατσάλινος κρίκος ανάμεσα στον ιρακινό στρατό και τις λαϊκές πολιτοφυλακές, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι οι τοπικές δυνάμεις μπορούσαν να απελευθερώνουν εδάφη χωρίς την «καθοδήγηση» ή την κηδεμονία της Ουάσινγκτον.
Η ήττα του ISIS στο Τικρίτ έδειξε ότι το χάος δεν ήταν μονόδρομος και ότι η οργάνωση του ένοπλου λαού και των μονάδων του, μπορούσε να ανατρέψει την πιο βάρβαρη έκφραση της ιμπεριαλιστικής αποσταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή. Βασικός παράγοντας για την πραγμάτωση αυτής της ανατροπης, η ύπαρξη προσωπικοτήτων που μπορούν να ενώσουν τις πολυδιασπασμένες κοινωνίες κάτω από την αναγκαιότητα της αντίστασης. Να τους φέρουν πλάι πλάι σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα στην ουσία του. Αυτό τον ρόλο ενσάρκωνε ο μεγάλος στρατηγός, την συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Η κορύφωση αυτής της πορείας ήρθε με τη Μοσούλη το 2016–2017. Η πτώση της πόλης, που αποτελούσε τον βασικό αστικό και διοικητικό πυλώνα του ISIS στο Ιράκ, σήμανε την κατάρρευση του «Ισλαμικού Κράτους» ως εδαφικής οντότητας. Ο Σουλεϊμανί συμμετείχε στον ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό και στον συντονισμό των δυνάμεων που περικύκλωσαν τη Μοσούλη, διασφαλίζοντας ότι το ISIS δεν θα μπορούσε να διαφύγει, να ανασυνταχθεί ή να μεταφέρει ανενόχλητο τη βαρβαρότητα του αλλού. Εκεί φάνηκε καθαρά γιατί έγινε στόχος, επειδή απέδειξε ότι ο πόλεμος κατά του ISIS μπορούσε να κερδηθεί χωρίς αμερικανικές βάσεις, χωρίς κατοχή, χωρίς «ανθρωπιστικούς» βομβαρδισμούς.
Παράλληλα, στη Συρία, η παρουσία του Σουλεϊμανί συνδέθηκε με κρίσιμες καμπές της σύγκρουσης, ιδιαίτερα σε μέτωπα όπως το Χαλέπι και οι κεντρικές περιοχές της χώρας, όπου η σταθεροποίηση των γραμμών άμυνας απέναντι στον ISIS και στις υπόλοιπες σαλαφιστικές οργανώσεις, που χρηματοδοτούνταν από τις μοναρχίες του κόλπου και υποστηρίζονταν από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, αποτέλεσε προϋπόθεση για τη συνολική υποχώρησή τους. Εκεί δεν διακυβευόταν απλώς μια στρατιωτική ισορροπία, αλλά το αν η Συρία θα διαλυθεί οριστικά σε ζώνες χάους, όπως επιθυμούσαν οι αμερικανοσιωνιστικοί σχεδιασμοί.
Ο ρόλος του Σουλεϊμανί απέναντι στο ISIS δεν μπορεί να περιοριστεί στην έννοια μιας ουσιαστικής αντιτρομοκρατίας. Η ουσία της δράσης του ήταν η ανάσχεση της στρατηγικής του χάους. Στην Αμερίλ, στη Σαμάρα, στο Τικρίτ, στη Μοσούλη, στη Ντέιρ ερ Ζορ και αργότερα στην Αλ Μπουκαμάλ, αυτό που διακυβευόταν δεν ήταν απλώς στρατιωτικές νίκες, αλλά η ίδια η δυνατότητα των κοινωνιών να συνεχίσουν να υπάρχουν. Εκεί όπου η «διεθνής κοινότητα» παρακολουθούσε, εκείνος οργάνωσε την αυτοάμυνα. Εκεί όπου οι πληθυσμοί είχαν εγκαταλειφθεί, συγκροτήθηκαν δομές επιβίωσης.
Στον Λίβανο, ο ρόλος του Σουλεϊμανί δεν ήταν περιφερειακός αλλά στρατηγικός. Η συμβολή του στη διαμόρφωση και ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας της Χεζμπολάχ αποτέλεσε κρίσιμο παράγοντα στη διατήρηση της ισορροπίας τρόμου απέναντι στο σιωνιστικό μόρφωμα. Ο Λίβανος, χώρα-στόχος διαρκών σιωνιστικών απειλών και επεμβάσεων, δεν μετατράπηκε σε νέο πεδίο γενικευμένου πολέμου ακριβώς επειδή οικοδομήθηκε μια πραγματική αποτροπή, προϊόν μακροχρόνιου σχεδιασμού και συντονισμού. Αυτή η αποτροπή δεν ήταν «προβοκάτσια» όπως μας έλεγαν τα δυτικά ΜΜΕ, αλλά άμυνα ενός λαού απέναντι σε έναν μόνιμο επιτιθέμενο. Και ακριβώς αυτή η ικανότητα να μπαίνει φρένο στην σιωνιστική επιθετικότητα ήταν ένας ακόμη λόγος που ο Σουλεϊμανί θεωρήθηκε «απαράδεκτος» από τα κέντρα εξουσίας.
Στην Παλαιστίνη, η μορφή του Σουλεϊμανί συνδέθηκε με την υλική και πολιτική στήριξη της αντίστασης απέναντι στη μακρόχρονη σιωνιστική κατοχή. Η ενίσχυση των δυνατοτήτων άμυνας της Γάζας και η διαρκής ανάδειξη του παλαιστινιακού ζητήματος ως κεντρικού κόμβου της περιφερειακής σύγκρουσης έσπαγαν τη στρατηγική απομόνωσης που επιχειρούσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Η δολοφονία του Σουλεϊμανί ήταν, λοιπόν, μήνυμα, πώς όποιος νικά εκεί όπου ο Αμερικανικός ιμπεριαλισμός και ο Σιωνισμός χρειάζονται αστάθεια, πρέπει να εξοντωθεί. Όποιος οικοδομεί άξονες αντίστασης από τη Βαγδάτη ως τη Βηρυτό, από τη Δαμασκό ως τη Γάζα και την Τεχεράνη, πρέπει να βγει από τη μέση. Δεν σκότωσαν απλώς έναν στρατηγό, επιχείρησαν να δολοφονήσουν την ίδια την ιδέα ότι οι Λαοί και τα Έθνη μπορούν να υπερασπίζονται τους εαυτούς τους και να νικούν κόντρα στα προγνωστικά και την ανώτερη στρατιωτική ισχύ και τεχνολογία.
Απέτυχαν. Γιατί η μνήμη του Κασέμ Σουλεϊμανί παραμένει δεμένη με συγκεκριμένες νίκες, με πραγματικές μάχες και με τη διαρκή αντίσταση απέναντι στον ιμπεριαλισμό, τον σιωνισμό και τον ουαχαμπιτισμό. Όσο παράγουν πολέμους, κατοχές και ISIS, τόσο θα γεννούν και εκείνους που θα τους αντιμετωπίζουν. Όχι ως μύθους, αλλά ως ηρωικές προτοπωρες φιγούρες που δίνουν την ίδια τους την ζωή!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου