«Το τελευταίο διάστημα έχουν δημοσιευτεί πολλά άρθρα σχετικά με τα πρόσφατα προβλήματα στην Παλαιστίνη, τα οποία καταδικάζουν τους Άραβες ως την πηγή αυτών των ταραχών.
Οι Άραβες, που είχαν εγκατασταθεί στην Παλαιστίνη για αιώνες, εκδιώκονται πλέον από τους Εβραίους μετανάστες. Και τι συμβαίνει στη συνέχεια; Αναζητούν στέγη και εργασία, με αποτέλεσμα να ανακύπτει ένα πρόβλημα ανεργίας που λαμβάνει σοβαρές διαστάσεις.
Η Παλαιστίνη βρισκόταν πράγματι στα χέρια των Ισραηλιτών πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να την αποκτήσουν ξανά. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε και ο Μουσολίνι θα είχε το ίδιο δικαίωμα να διεκδικήσει την Αγγλία, αφού κάποτε κυβερνήθηκε από τους Ρωμαίους.
ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η βρετανική κυβέρνηση έδωσε δύο διακριτές σειρές υποσχέσεων και έκτοτε προσπαθεί να συμβιβάσει δύο σειρές υποχρεώσεων.
Αρχικά δόθηκε η υπόσχεση στους Άραβες — μέσω του αείμνηστου Συνταγματάρχη Λόρενς της Αραβίας και άλλων — ενόψει της αραβικής συμμετοχής στον πόλεμο κατά της Τουρκίας. Σε περίπτωση συμμαχικής νίκης, η Μεγάλη Βρετανία θα βοηθούσε τους Άραβες να ιδρύσουν ένα ενιαίο κράτος ή διάφορα κράτη.
Aκολούθησε η Διακήρυξη Μπάλφουρ του 1917, με την οποία η βρετανική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να συνδράμει τους Εβραίους στην ίδρυση μιας «εθνικής εστίας» στην Παλαιστίνη. Ο ακριβής τρόπος με τον οποίο θα εναρμονίζονταν οι δύο αυτές πολιτικές παραμένει άγνωστος, ούτε άλλωστε θα μπορούσε να έχει σχεδιαστεί με σαφήνεια κάτι τέτοιο από τους ιθύνοντες της βρετανικής υψηλής πολιτικής κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Πρέπει να αναφερθούν ορισμένα γεγονότα που δεν μπορούν να αγνοηθούν και τα οποία καταδεικνύουν σαφώς πώς η «δύναμη του πολιτισμού» οδηγεί στην καταστροφή των ήσυχων σπιτιών.
1. H μαζική εισροή Εβραίων μεταναστών στη Παλαιστίνη.
2. Η διακίνηση πυρομαχικών μέσα σε βαρέλια τσιμέντου, με την κάλυψη προσώπων που κατέχουν θέσεις εξουσίας.
3. Οι συνεχείς επιθέσεις εναντίον Αράβων εργατών και αγροτών.
4. Η δολοφονία δύο αθώων Αράβων αγροτών από αδίστακτους Εβραίους.
Αυτά είναι μόνο μερικά από τα παράπονα που δικαιολογημένα κινητοποιούν τους Άραβες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της χώρας τους. Ακολούθησαν τα γεγονότα στη Γιάφα και το Τελ Αβίβ, όταν έλαβαν χώρα διαδηλώσεις των Εβραίων —στρεφόμενες τόσο κατά των Βρετανών όσο και κατά των Αράβων— οι οποίες οδήγησαν σε αντι-εβραϊκή διαδήλωση εκ μέρους των Αράβων.
Λόγω της μεγάλης επιρροής των Εβραίων στη Μεγάλη Βρετανία και του σιωνιστικού κινήματος, διαπιστώνεται —από τις τοποθετήσεις των ομιλητών και στα δύο Σώματα του Κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για το προτεινόμενο Νομοθετικό Συμβούλιο της Παλαιστίνης— ότι η Μεγάλη Βρετανία δεν τρέφει αισθήματα συμπάθειας προς τους Άραβες. Παρατηρούμε ότι σχεδόν όλοι οι ομιλητές τάχθηκαν υπέρ της εβραϊκής θέσης, ενώ, αντίθετα, η πλευρά των Αράβων δεν παρουσιάστηκε.
Εάν η ιδέα είναι η μετακίνηση των Αράβων —Χριστιανών και Μουσουλμάνων— από την Παλαιστίνη, τότε τι γίνεται με τον χριστιανικό και τον μουσουλμανικό κόσμο, ή έστω με τον έναν από τους δύο;
Η Παλαιστίνη δεν μπορεί να απορροφήσει όλους τους Εβραίους και πρέπει να αναζητηθεί αλλού μια διέξοδος γι' αυτούς.
Εφιστώ την προσοχή του βρετανικού λαού σε αυτό το ζήτημα και ζητώ τη συμπαράστασή του».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου