Πέμπτη 20 Μαρτίου 2025

Στηρίζουμε την Αυτόνομη Εθνικοεπαναστατική Σκέψη: η επιστροφή του Μαύρου Κρίνου

 


«Νόμιζαν ότι θα μας θάψουν αλλά ξέχασαν ότι είμαστε σπόροι»

Σύνθημα της Σοσιαλιστικής Φασιστικής Πολιτείας του Σαλό, που εκφράζει στο έπακρο την διάθεση για την επαναφορά του διαδικτυακού λόγου μας.

Νόμιζαν ότι με τις κρατικές εντολές θα παύσουν την προβολή των ιδεών μας και την παύση της Αυτόνομης φωνής.

Όσες φορές και να μας «ρίξουν» εμείς θα επανερχόμαστε Πιστοί στην ιδεολογική μας τάση και σταθεροί στο «χαράκωμα» της σκέψης μας.

Κάνουμε γνωστό σε εχθρούς φίλους και κυρίως στους συναγωνιστές ότι ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ θα «ανθίσει» και πάλι με την στήριξη των ομάδων και κινήσεων της Αντιδημοκρατικής σκέψης, ενώ στο άμεσο διάστημα θα ακολουθήσουν ομιλίες μελών της συντακτικής ομάδας και ποιοτικές ιδεολογικές εκδόσεις.

«Λύκοι ανάμεσα στα πρόβατα της αστικής δημοκρατίας»

Τρίτη 18 Μαρτίου 2025

Σιωνιστές και Τζιχαντιστές χεράκι - χεράκι στη Μέση Ανατολή

 




Μαίνεται η σφαγή των Χριστιανών και των Αλεβιτών στη Συρία από την νέα τζιχαντιστική κυβέρνηση του Αλ - Τζολάνι με την πλήρη σιωπή και ανοχή των ΗΠΑ, της ΕΕ αλλά και της «ορθόδοξης» Ρωσίας. Συνένοχη και η ελληνική κυβέρνηση η οποία δεν δείχνει την παραμικρή μέριμνα για τα απομεινάρια της «ρωμιοσύνης» στη Μέση Ανατολή ακολουθώντας, ως συνήθως, την «λάθος πλευρά της ιστορίας». Ύποπτη και η στάση των Κούρδων, που τόσο θαυμάζουν οι εθνομηδενιστές της ελληνικής antifa, οι οποίοι έτρεξαν να υπογράψουν συμφωνία με τον αγαπημένο της Δύσης «συμπεριληπτικό» τζιχαντιστή σφαγέα! Όλοι ενωμένοι ενάντια των Χριστιανών, των Αλεβίτων, των μαχητών του SSNP, των εναπομείναντων υποστηρικτών του Άσαντ που πολεμάνε τη τουρκοκίνητη ισλαμοκρατία και το Ισράηλ. 

Παράλληλα με τα τεκταινόμενα στη Συρία, οι Τουρκμένιοι του Τζολάνι χτυπάνε από κοινού με το Ισραήλ τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο, ενώ στην Υεμένη οι ΗΠΑ του Τράμπ βομβαρδίζουν τους ηρωϊκούς Χούθι εκτελώντας τα σχέδια του σιωνισμού. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει από το κάδρο η Γάζα, όπου το Ισράηλ έσπασε την εκεχειρία σκοτώνοντας πάνω από 400 ανθρώπους με τις βόμβες του. 

Καζάνι που βράζει λοιπόν η Μέση Ανατολή με τον «Άξονα της Αντίστασης» σαφώς αποδυναμωμένο. Ο Άσαντ έχει φύγει από το κάδρο, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι παλεύουν μόνοι τους, με μόνη στήριξη το υποχωρητικό Ιράν που παρακολουθεί απαθές τα γεωπολιτικά παιχνίδια Τράμπ και Πούτιν και την φρικτή εγκατάλειψη της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή. Εμείς οι Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές παραμένουμε με την σκέψη μας αλλά και με τον αγώνα μας στο πλευρό της Χεζμπολάχ, του Ιράν, των δυνάμεων του Μπααθισμού και του Αντισιωνισμού ενάντια στους τουρκοκίνητους τζιχανιστές, το Ισραήλ, τους Αμερικάνους και τις μοσχοβίτικες αλεπούδες!




Δευτέρα 17 Μαρτίου 2025

Ο Σοσιαλιστικός Φασισμός του Drieu la Rochelle

 



Στις 15 Μαρτίου 1945 φεύγει από την ζωή ως τραγικός αυτόχειρας ο Γάλλος διανοούμενος Pierre Drieu La Rochelle. Ο Rochelle ήταν μία κορυφαία φιγούρα της Γαλλίας και του Ευρωπαϊκού Φασισμού. Ήταν εκείνος που οραματίστηκε την ενωμένη και κυρίαρχη Ευρώπη, ελεύθερη από την σκλαβιά της Αμερικής και της Ρωσίας. Ήταν εκείνος που είδε στον Φασισμό το αντίδοτο απέναντι στον παρακμάζων κόσμο του φιλελεύθερου καπιταλισμού αλλά και την μόνη ορθή αντίδραση στο απειλητικό κύμα του σοβιετικού κομμουνισμού. Στο ακόλουθο άρθρο παρουσιάζονται ορισμένες από τις αντιλήψεις του για το μέλλον της Ευρώπης κάτω από την σημαία του σοσιαλιστικού Φασισμού:



του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου


To “Socialisme Fasciste”, κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία τον Νοέμβριο του 1934 και ήταν ταυτόχρονα η εκτίμηση ενός διανοούμενου που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε διάφορες απόψεις για το μέλλον της Ευρώπης και που δήλωσε ότι ήταν υπέρ μιας Ευρώπης που δεν ήταν εθνικιστική, αλλά σθεναρά αντίθετη τόσο στη γοητεία της Αμερικής, όσο και στον πειρασμό του κομμουνισμού. Μια Ευρώπη που πρέπει να βρει τον διεθνή της ρόλο και που δεν μπορεί να περιοριστεί στο να ενεργεί ως τεχνικός διαιτητής, σε έναν κόσμο χωρίς τάξη (αυτό είναι το νόημα του που είχε συμπυκνώσει ο Drieu στο δοκίμιό του “Γενεύη ή Μόσχα’ το 1928), όπου επέκρινε ριζικά την ικανότητα της “Κοινωνίας των Εθνών” να κυβερνά και να δημιουργεί μια παγκόσμια ισορροπία. Περιγράφοντας την πολιτική και πολιτιστική του πορεία το 1934, στις καταληκτικές σελίδες του “Socialisme fasciste”, γράφει σχετικά για το “Γενευή ή Μόσχα”:

«...έχω κερδίσει πολλή σιωπηλή δυσπιστία, τόσο από τους δεξιούς όσο και από τους αριστερούς. Σε αυτό το βιβλίο, μάλιστα, ανέλυσα και κατήγγειλα τον μύθο του προλεταριάτου και ταυτόχρονα έδειξα τον εθνικισμό όχι πλέον ως μοιραίο, αλλά ως επικίνδυνη συνέλιξη, γύρω από ένα γεγονός που κάποτε ήταν ζωτικής σημασίας, αλλά τώρα είχε γίνει στείρο, μια σειρά λέξεων που ώθησε για άλλη μια φορά προς τον πόλεμο - προς τον πόλεμο που είχε γίνει τρομακτική μάστιγα για την Ευρώπη. Σχεδίασα έναν ευρωπαϊκό πατριωτισμό βασισμένο σε τρεις τολμηρές αρχές: την ανάγκη να ξεπεραστεί η πνευματική ξηρότητα των πατρίδων, η ανάγκη να δημιουργηθεί μια τεράστια οικονομική αυταρχία σε ολόκληρη την ήπειρωτική κλίμακα, η ανάγκη να αποφευχθεί η αυτοκτονία με ασφυξία».

Έκτοτε, ο Γάλλος συγγραφέας ένιωσε δυνατές συγκινήσεις με απογοήτευση, χαρά, ελπίδα και πάλι απογοήτευση, με μελαγχολία που ποτέ άλλωστε δεν τον εγκατέλειπε. 

Γράφει στο βιβλίο του: «Χρειάζεται ένα κόμμα και αυτό το κόμμα μπορεί να είναι ταυτόχρονα εθνικό και σοσιαλιστικό». Πίστεψε, χάρηκε και ένιωσε επιτέλους κάποια ελπίδα για κάτι καλό. Αλλά τέσσερις μήνες αργότερα, τις ημέρες που οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές υπέγραψαν το σύμφωνο ενότητας δράσης (27 Ιουλίου 1934) και δημιούργησαν το πρώτο έμβρυο του λαϊκού μετώπου, ο Drieu έκανε την οριστική μετάβαση: «Η αριστερά δεν ξέρει ποιος είναι ο στόχος της. Λένε ότι ο φασισμός, είναι το τελευταίο προπύργιο του καπιταλισμού, ότι είναι ένας ακόμη θρίαμβος του καπιταλισμού. Αλλά όχι. Στο Βερολίνο και στη Ρώμη, όπως και στη Μόσχα, βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με μια πολύ πιο ξεκάθαρη αντίδραση, όμοια της οποίας κανείς δεν είχε ονειρευτεί από την εποχή του Joseph de Maistre: καθαρή και απλή αντίδραση. Και επίσης όπως κανείς δεν είχε ονειρευτεί από την εποχή της πάλης μεταξύ Εκκλησίας και Αυτοκρατορίας, γιατί βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια καθαρή θεοκρατία, στην οποία το εγκόσμιο και το πνευματικό τελικά συγχωνεύονται».

Και κλείνει γράφοντας: «Αυτό είναι το παράξενο καθήκον μας, αυτό των άνθρωπων των καλύτερων του είδους...Δεν θα αγωνιστούμε για τη δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε για μια δεξιά δικτατορία. Εμείς οι μικροαστοί, οι επίλεκτοι εργάτες, οι οξυδερκείς αγρότες, οι αστοί που έχουμε αίσθημα ευθύνης, δεν θα πολεμήσουμε για τους πατριώτες καπιταλιστές που μας αφαιρούν την περιουσία. Δεν θα πολεμήσουμε για τους κομμουνιστές που ζουν σαν Ιησουίτες, σαν παπιστές, στο μυστήριο των εντολών που έρχονται από μακριά και που δεν τολμούν να ομολογήσουν κυνικά τι είναι η δικτατορία της Ghepeù (ΣτΜ, η μυστική αστυνομία του σοβιετικού καθεστώτος). Δεν θα πολεμήσουμε καν για να υπερασπιστούμε τις πατρίδες που δεν χρειάζονται πλέον να υπερασπιστούμε, που είναι αθάνατες – με όπλα που μας μισούν. Δεν θα παλέψουμε για αυτό ή για εκείνο. Θα πολεμήσουμε εναντίον όλων: αυτό είναι το νόημα του φασισμού».

Παρασκευή 14 Μαρτίου 2025

Against Modern Football - Against Modern Ultras

 



Σταθήκαμε μόνοι απέναντι σε ένα απειλητικό και ακόρεστο τέρας. 
Σταθήκαμε μόνοι απέναντι στον τρελό και μοχθηρό κόσμο. Σταθήκαμε μόνοι απέναντι στην τεράστια εξουσία που έχει εδραιωθεί και οπλιστεί με κλέφτες, σφετεριστές και παραχαράκτες.


Οι Ultras της Lazio σηκώνουν στο πέταλο τους στίχους του Gabriele D' Annunzio


Η Μεταφυσική του Επανεξοπλισμού

 





Το σύνθημα που επαναλαμβάνεται με κάθε ευκαιρία, δηλαδή η επένδυση στα κοινωνικά δικαιώματα και όχι στα όπλα, αντιπροσωπεύει την πιο άθλια αντιευρωπαϊκή νοοτροπία που μπορεί να υπάρξει. Είναι σε ξεκάθαρη αντίθεση με την ιεραρχία του πλατωνικού κράτους που έβλεπε τον πόλεμο και το θάρρος ως την καρδιά μέσα στο ανθρώπινο σώμα, που κατείχε υψηλότερη θέση από την οικονομία. Είναι ανατρεπτικό σε σύγκριση με την Παράδοση του Μύθου, στην οποία ξεχωρίζουν οι γενναίοι στον πόλεμο. Είναι η πιο κραυγαλέα προδοσία του οράματος του Alighieri που αναγνώριζε το καθεστώς της αυτοκρατορικής εξουσίας σε εκείνους που είχαν αντιμετωπίσει τη δοκιμασία του ανταγωνισμού. Και, όπως κάθε τι αντι-Άριο, είναι ένα βαθύτατα υποκριτικό και ουτοπικό σύνθημα, δεδομένου ότι στον κόσμο όλες οι μεγάλες δυνάμεις ενδιαφέρονται να έχουν ισχυρούς στρατούς. Επίσης, ο οικονομικός πλούτος μπορεί να επιτευχθεί μόνο όπου υπάρχει ειρήνη, αλλά για να διασφαλιστεί η ειρήνη, όπως μας υπενθυμίζει η ρωμαϊκή σοφία, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για πόλεμο. Ειρήνη χωρίς πόλεμο δεν είναι ειρήνη, είναι παραίτηση, νωθρότητα, μούδιασμα, απάθεια, δηλαδή ό,τι χρησιμεύει στην καταστροφή ενός πολιτισμού. Επιπλέον, η οικονομία, που εννοέι κάθε άνθρωπος που αναφέρεται στη φασιστική παράδοση, είναι στην υπηρεσία του πνεύματος, και όπου δεν υπάρχει ασφάλεια ή πνευματική αρμονία, το να έχεις κοινωνικά δικαιώματα είναι όχι μόνο άχρηστο, αλλά και ανέφικτο. Όσοι είναι καλοπροαίρετοι δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί η Ευρώπη συμπεριφέρεται δειλά και δεν ξοδεύει τίποτα για τον πόλεμο ενώ έχει εγγυηθεί πολύ λίγα όσον αφορά τα πραγματικά κοινωνικά δικαιώματα. Επομένως, η εικόνα που περιγράφεται εδώ καταδεικνύει για άλλη μια φορά ότι αυτοί που δεν θέλουν τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης είναι ουσιαστικά αυτοί που θέλουν την καταστροφή της. Και αυτό σίγουρα δεν αποτελεί έκπληξη αν μιλάμε για μαρξιστές, προοδευτικούς κ.λπ. Αλλά αν μιλάμε για «δεξιούς» δεν μπορεί να υπάρχει δικαιολογία. Πρόκειται για άτομα που πούλησαν τα εκ γενετής δικαιώματά τους αντί πινακίου φακής και που, για να δικαιολογήσουν την τεμπελιά τους, εξηγούν ότι δεν θέλουν να υπηρετήσουν αυτούς που σήμερα κατέχουν την ηγεμονία στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Και όταν συλλογίζονται έτσι, αποδεικνύουν περαιτέρω αυτό που υποστηρίζουμε εδώ, ότι δηλαδή έχουν απορροφηθεί πλήρως από τη μαρξιστική ηγεμονία με πολιτιστικούς και διαλεκτικούς όρους. Οι ενέργειες είναι ορθές ή κακές, με βάση τον τελικό σκοπό στον οποίον αποσκοπούν, όχι με βάση το θέμα στο οποίο εμπλέκονται κατά λάθος. Αυτή ήταν πάντα η νοοτροπία του ρωμαιο-γερμανικού δικαίου. Είναι η πράξη που ορίζει την αρετή των ανθρώπων. Για να έχουμε μια Ευρώπη αντάξια του ονόματος της, είναι απαραίτητος ο επανεξοπλισμός και η αντικατάσταση εκείνων που σήμερα την ελέγχουν θα είναι τότε μια μακρά διαδικασία που θα προκύψει ως αποτέλεσμα μέσα από την επανάσταση ψυχών, η οποία αναπόφευκτα θα οδηγήσει στην εξουσία νέους ανθρώπους. Το να παίξετε το ρόλο κάποιου που δεν θέλει να λερωθεί είναι απλώς ένας τρόπος για να συνεχίσετε να επικυρώνετε το status quo και να διασφαλίσετε ότι οι προϋποθέσεις που επιτρέπουν το status quo, αυτό της οικονομιστικής και ειρηνιστικής ανατροπής, δεν θα αλλάξουν. Αν ο εχθρός χρησιμοποιεί σωστά συνθήματα για λάθος σκοπούς, ας είναι, καθώς όσοι έχουν ευφυΐα θα ξέρουν πώς να τα χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν τους δικούς τους στόχους. Αν όμως κάποιος a priori σαμποτάρει ό,τι προέρχεται από το αντίπαλο στρατόπεδο, ακόμα κι όταν είναι χρήσιμο για την απόκτηση της Δικαιοσύνης, δεν θα κάνει ζημιά στον εχθρό, ο οποίος θα συνεχίσει να υπάρχει και θα συνεχίσει ανεξάρτητα στις δικές του θέσεις. Και τότε θα χαθεί κάθε πιθανότητα παραδοσιακής επανάστασης, αλλά σε εκείνο το σημείο δεν θα φταίνε αυτοί που διαδίδουν την ανατροπή, αλλά αυτοί που, παρόλο που μπορούσαν να εκμεταλλευτούν καταστάσεις που θα επέτρεπαν να κλείσει ο κύκλος του εκφυλισμού, προτίμησαν να ακούσουν την επίγνωση της ανικανότητας και του καλοπροαίρετου. Τώρα είναι η ώρα. Εάν η Ευρώπη δεν αδράξει τις ευκαιρίες εδώ και τώρα για να ξανασηκωθεί, θα καταδικαστεί οριστικά σε καταστροφή.