Σάββατο 22 Μαρτίου 2025

Δεκαετία 1970, μεταξύ ένοπλης πολιτικής και ποδοσφαίρου

 




του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου


Ήταν το πρωί της 23ης Ιουνίου 1980 όταν, μεταξύ Viale Jonio και Via Monte Rocchetta, μια μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού με δύο άνδρες πέρασε μέσα από την ξέφρενη κίνηση της πρωτεύουσας. Ο ένας από τους δύο βγήκε από το όχημα, έβγαλε αργά ένα 38αρι από την πλαϊνή τσέπη του μπουφάν του και προχώρησε με ένα σταθερό βήμα προς τη διπλανή στάση του λεωφορείου.

Στόχος ήταν ένας άρχοντας του Καθεστώτος , ο Mario Amato, ένας δικαστής που χειριζόταν μια αμφιλεγόμενη και συγκλονιστική έρευνα για τον ριζοσπαστικό κόσμο της ρωμαϊκής ακροδεξιάς. Ο νεαρός πλησίασε, έβαλε τον δείκτη του στη σκανδάλη και έδειξε το όπλο στο πίσω μέρος του λαιμού του θύματος, με σκοπό να περιμένει να φτάσει το όχημα. Ένα απότομο χτύπημα, μετά πιτσιλιές αίματος και κομμάτια κρανίου και εγκεφάλου, ανάμεσα στις κραυγές των περαστικών.

"Σήμερα ο δικαστής Amato έκλεισε την άθλια ύπαρξή του, γεμισμένος από μολύβι"...αυτό ήταν το μήνυμα που άφησε η ένοπλη εθνικοεπαναστατική οργάνωση NAR ( Επαναστατικοί ένοπλοι πυρήνες). Το αγόρι έτρεξε γρήγορα πάνω στην μηχανή η οποία απομακρύνθηκε με ταχύτητα, με αποτέλεσμα να χαθούν τα ίχνη της. Ο δολοφόνος ονομαζόταν Gilberto Cavallini, φυγάς και πρώην ιδρυτής της σκληροπυρηνικής νεοφασιστικής οπαδικής οργάνωσης «Boys SAN 1969», της ιστορικής ομάδας Inter. Αυτή η ιστορία του Cavallini, γεννημένου το 1952 στο Μιλάνο, είναι η ιστορία μιας τολμηρής και βίαιης γενιάς, που ανήκε σε σύμπαντα και ακρωνύμια διαφορετικών χρωμάτων και πολιτικής φιλοσοφίας, αλλά ενωμένη από τη νεολαία και ένα οπλισμένο και αιματοβαμμένο χέρι.

Η εγκληματική παραβολή του Cavallini, ωστόσο, δεν ξεκίνησε στην πρωτεύουσα, αλλά χρόνια νωρίτερα στο σκληρό περιβάλλον του Μιλάνου. Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1970, η ζοφερή πρωτεύουσα της Λομβαρδίας είχε ξεκινήσει μια μακρά διαδικασία αστικοποίησης και εκσυγχρονισμού που επίσης, χάρη στο τεράστιο μεταναστευτικό κύμα από το Νότο, θα την είχε μετατρέψει σε μια τεράστια και βίαιη μητρόπολη. Μια μεγάλη οικονομική και δημογραφική ανάπτυξη, την οποία θα ακολουθούσαν σοβαρά πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα, ιδιαίτερα παραβατικά. Η εγκληματική πραγματικότητα της γειτονιάς, που χαρακτηρίζεται από ένοπλες συμμορίες αφιερωμένες κυρίως σε ληστείες και τυχερά παιχνίδια, σύντομα κυρίευσαν το οργανωμένο έγκλημα, τόσο των ντόπιων όσο και των άλλων Ιταλών από τον Νότο. Ένα παρόμοιο πλαίσιο αποδείχτηκε ιδιαίτερα γόνιμο για την ανάπτυξη του εξωκοινοβουλευτικού πολιτικού ακτιβισμού, που ενσαρκώνεται από πολυάριθμα στοιχεία ανατρεπτικά και άλλα, που προσηλυτίστηκαν στον φοιτητικό και εργατικό νεανικό ιστό. Αυτό το περιβάλλον έκανε την πόλη ένα απεριόριστο εργαστήριο ανυπακοής στην τάξη, τυφλής βίας και νεανικής εξέγερσης, ένα επικίνδυνο μείγμα έτοιμο να πυροδοτήσει, ανάλογα με τις διαθέσεις που αντιλαμβάνονται στην άσφαλτο των δρόμων και των πλατειών.

Το 1969, όταν ο Cavallini και άλλα πολλά αγόρια, ίδρυσαν τις ομάδες χούλιγκανς “Boys” στο πέταλο της Ιnter. Η πολιτικοποίηση των ποδοσφαιρικών γηπέδων εκείνη την εποχή, είχε μια πολύ διαφορετική έννοια από τη σημερινή και η φιλοσοφία της οργανωμένης υποστήριξης αναπτύχθηκε σε θεωρητικό και υλικό
επίπεδο μόλις λίγα χρόνια αργότερα. Εκείνη την εποχή ήταν χαρακτηριστικό φαινόμενο του μητροπολιτικού περιβάλλοντος να συγχωνεύει διαφορετικά ρεύματα, να αναπτύσσει, να διασπά και μετά να ανασυνθέτει τις επιρροές που προέρχονται από το δρόμο και τον ένοπλο αγώνα που μαίνονταν εκείνα τα χρόνια στις γειτονιές. Έτσι, αν η συμβολογία και ο τρόπος λειτουργίας των νέων ομάδων ultras οφείλει πολλά στην πολιτική πρακτική, την ίδια στιγμή οι πρώτες οργανωμένες ομάδες οπαδών αντιπροσώπευαν ένα ανθισμένο έδαφος για εξωκοινοβουλευτικά κινήματα.

Αυτό που απογαλάκτισε τα περισσότερα από τα αγόρια που συνωστίστηκαν στο δεύτερο διάζωμα του Σαν Σίρο, για την ομάδα τυς την Inter, ήταν επομένως η νεανική πραγματικότητα του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος του γνωστού μας νεοφασιστικού MSI, που θα αφήσει ένα σαφές αποτύπωμα στη νοοτροπία της ομάδας και ολόκληρου του πέταλου της Inter. Μια ιδεολογική μαρτυρία ότι θα εκπροσωπείται τα επόμενα χρόνια από τους διαβόητους “Skins”. Ο "Gigi", το ψευδόνυμο του, θα είχε μετακομίσει σε αυτό το περίπλοκο περιβάλλον μέχρι το 1976, χωρίζοντας την ζωή του για μερικά χρόνια μεταξύ γηπέδου και κομματικού τμήματος, πολιτικής και ποδοσφαίρου, ιδεολογίας και οπαδισμού.

Το βράδυ της 27ης Απριλίου, με αφορμή την πρώτη επέτειο του θανάτου το νεαρού ακροδεξιού αγωνιστή Sergio Ramelli, μια χούφτα νεοφασίστες από μια τοπική του MSI, συμπεριλαμβανομένου του Cavallini, επιτέθηκαν και μαχαίρωσαν τρεις ακτιβιστές του μαρξιστικού Λενινιστικού Κόμματος. Ένας από αυτούς, ο Gaetano Amoroso, πέθανε δύο ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο. Οι οκτώ υπεύθυνοι συνελήφθησαν και ο Cavallini καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό σε 13 χρόνια φυλάκιση για συνέργεια σε φόνο. Εκείνη τη στιγμή η ζωή του νεαρού άλλαξε ριζικά. Λίγο λιγότερο από ένα χρόνο μεταφέρθηκε από τη φυλακή του Pesaro σε αυτή του Brindisi, μια μεταφορά που ήταν τόσο ξαφνική όσο και τραυματική που αποσταθεροποίησε πολύ την ψυχή του κρατούμενου:

«Εντάξει κ. Διευθυντή, αλλά έχω μόνο τη μητέρα μου, είναι χήρα πολλά χρόνια, προσπάθησε τουλάχιστον, στα όρια που μπορείς, να με κάνεις να πάω στον Βορρά και να μην καταλήξω ακόμα πιο μακριά». Το πρωί έφτασε η αστυνομική συνοδεία και ρώτησα ενστικτωδώς τον αρχηγό της συνοδείας: «Λοιπόν, πού πάμε;» και αυτός απάντησε: «Στο Brindisi!».

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Cavallini έκανε εμετό πολλές φορές, μέσα στη δίνη της υστερίας, αναγκάζοντας το προσωπικό της φυλακής να σταματήσει αρκετές φορές στην άκρη του αυτοκινητόδρομου. Στην τελευταία στάση, ωστόσο, οι πράκτορες αφαιρέθηκαν λίγο, δίνοντας στον νεαρό την ευκαιρία να πεταχτεί από το δρόμο και να τραπεί σε φυγή στα χωράφια, τα οποία περιέβαλλαν τον αυτοκινητόδρομο κοντά στο Roseto degli Abruzzi. Διέφυγε χωρίς ίχνος και μάταια τα τμήματα με τα σκυλιά έψαξαν την περιοχή τις επόμενες ώρες. Στο μεταξύ είχε φτάσει στη Ρώμη με οτοστόπ και εκμεταλλεύτηκε την προστασία ορισμένων συντρόφων, μεταξύ των οποίων και μέλη των Επαναστατικών Ενόπλων Πυρήνων, NAR.

Ήταν τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, όταν η Milan του Rivera και με το πρώτο αστέρι στο στήθος του ( σήμαινε 10 πρωταθλήματα), ήταν το σύμβολο μιας πόλης σε εξέλιξη, λαμπερή και νικηφόρα, ενώ η Inter ετοιμαζόταν να κάνει μια τυχερή μεταστροφή. Ακριβώς στον πάγκο των Νερατζούρι κάθισε ο Eugenio Bersellini, αυταρχικός αλλά ταυτόχρονα αγαπητός στους παίχτες προπονητής που προπονούσε την τελευταία «γηγενή» Inter για πέντε σεζόν, από το 1977 έως το 1982. Υπό την καθοδήγηση του «Λοχία» του Αγαπημένου, κέρδισαν δύο Κύπελλα Ιταλίας και ένα Σκουντέτο τη σεζόν 1979/80, το δωδέκατο στην ιστορία της. Στο μεταξύ, είχε ξεκινήσει η δεκαετία του ογδόντα, μια χρυσή δεκαετία για την υποκουλτούρα των ultras που αναπτύχθηκε σημαντικά από άποψη συμμετοχής, οργάνωσης και φολκλόρ , αντλώντας ζωή από την οριστική μετάλλαξη του ιταλικού ποδοσφαίρου σε μαζικό φαινόμενο. Στο Μιλάνο αυτά ήταν τα χρόνια βίαιων συγκρούσεων μεταξύ των Ροσονέρι και των Νερατζούρι.

Οι συμπλοκές και το μίσος μεταξύ των δύο φατριών της πόλης, επαναλαμβάνονταν όλο και πιο συχνά και με ολοένα και πιο αιματηρό τρόπο. Από
τα καλοκαιρινά τουρνουά μέχρι τα Mundialito Super Clubs, από τα ντέρμπι του πρωταθλήματος στις ενέδρες στις παμπς και σε άλλα στέκια και στους δρόμους του κέντρου: η κατάσταση είχε ξεφύγει όχι μόνο από την αστυνομία, αλλά και από τους ακτβιστές των δύο πετάλων του San Siro. Η κορύφωση της βίας στη συνέχεια έληξε με ένα «σύμφωνο μη επίθεσης» μεταξύ των δύο εχθρών, κάτι σαν μια αόρατη ειρήνη, που διαρκεί ακόμα, εκτός από κάποια μεμονωμένα επεισόδια. «Ο ανταγωνισμός μεταξύ Interisti και Milanisti δεν χρειάζεται ιδιίτερη περιγραφή,
καθώς, πριν από το ''σύμφωνο'', η αγριότητα των συγκρούσεων είχε λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, σε σημείο που επεισόδια αντιπαλότητας άναβαν ακόμη και κατά τη διάρκεια της εβδομάδας σε κινηματογράφους και ντίσκο με κάθε πρόσχημα και σε βαθμό να έχουμε εκατοντάδες μαχαιρώματα σε καθημερινή βάση», αναφέρει ο αστυνομικός διευθυντής του Μιλάνο.

Με τον Cavallini δραπέτη και πολυάριθμους νέους να ανήκουν σε διάφορες ανατρεπτικές τάσεις της ριζοσπαστικής ακροδεξιάς, που σύχναζαν στο άνω διάζωμα εκείνα τα χρόνια, την Curva Nord, ήταν ένα σταυροδρόμι περίεργων παρουσιών και ανησυχητικών εμφανίσεων. Όπως επιβεβαιώθηκε από μια κουβέντα με τον Franco Caravita, έναν άλλο ιδρυτή και ιστορικό ηγέτη των “Boys SAN”, ακόμη και άνδρες των Μυστικών Υπηρεσιών συχνά έλκονταν γύρω από το San Siro. Μια δραστηριότητα, αυτή των μυστικών πρακτόρων , που δεν εξέπληξε ποτέ κανέναν εκείνα τα χρόνια, από την άλλη, υπήρχε μια ταλάντωση ανάμεσα στον ένοπλο αυθορμητισμό και την οργανωμένη τρομοκρατία, μεταξύ της κοινωνίας των πολιτών και της ενεργού νεολαίας.

Στο μεταξύ, μια νέα και αδίστακτη γενιά εισέβαλε στο ανατρεπτικό και εγκληματικό τζετ σετ στη Ρώμη, μια ένοπλη παρέα στην οποία συμμετείχε νωρίς ο Cavallini, ως πρωταγωνιστής. Η σχέση μεταξύ των Μιλανέζων και του ρωμαϊκού κυττάρου του NAR, με επικεφαλής τους δραστήριους και χαρισματικούς Valerio και Cristiano Fioravanti, Francesca Mambro, Luigi Civardini, Giorgio Vale και Massimo Carminati, ήταν αρχικά χρηστική και ευνοϊκή για την ιδιότητά του ως φυγά, αλλά στη συνέχεια ενισχύθηκε και ωρίμασε σε καθαρά ιδεολογικό και βίαιο επίπεδο.

Έτσι, το 1980 αντιπροσώπευε, για τον Gilberto, τη χρονιά του εγκληματικού και πολιτικού Ιωβηλαίου: από τη δολοφονία του δικαστή Amato μέχρι αυτό που συνέβη περίπου ένα μήνα αργότερα στον σταθμό της Μπολόνια, όταν μια τρομοκρατική επίθεση οργανωμενη πολύ καλά που άφησε πίσω της 85 νεκρούς και 200 τραυματίες. Έτσι φτάσαμε στο χαμηλότερο σημείο στην ιστορία της Πρώτης Δημοκρατίας, το οποίο αποκάλυψε τις δραματικές ελλείψεις στο πολιτικό και κυβερνητικό επίπεδο του ιταλικού κράτους, αυστηρά δεσμευμένο στις υποχρεώσεις που ισχύουν από τις συμφωνίες του ΝΑΤΟ και εσωτερικά υπονομευμένες από παρεκκλίνοντες στρατιωτικούς μηχανισμούς, όπως καθώς και από την παρουσία μυστικών στοών ανατρεπτικού χαρακτήρα, πάντα με την εποπτεία της μασωνικής Στοάς Ρ2.

Για το λόγο αυτό, τα μυστήρια που εξακολουθούν να περιβάλλουν τα αιματηρά γεγονότα της Μπολόνια σήμερα, αντιπροσωπεύουν τα κομμάτια που λείπουν από ένα πολύ μεγαλύτερο μωσαϊκό, μια εικόνα της οποίας η ανάλυση θα επέτρεπε να
ρίξει φως σε ολόκληρη την πλοκή της στρατηγικής της έντασης και τους πρωταγωνιστές της. Παρά τις πολυάριθμες δυσκολίες, η δίκη επιβεβαίωσε με πολλάλάθος στοιχεία, τη συμμετοχή των Επαναστατικών Ενόπλων Πυρήνων στην εκτέλεση του σχεδίου, το οποίο υποτίθεται ότι είχε εκκολαφθεί και χρηματοδοτηθεί από την P2 του Licio Gelli. «Λυπάμαι για όσα έχω κάνει, για όσα δεν έχω κάνει δεν μπορώ να μετανιώσω. Λέω επίσης εκ μέρους των συναδέλφων μου, ότι δεν χρειάζεται να ζητήσουμε τη συγχώρεση από κανέναν για αυτό που συνέβη στις 2 Αυγούστου 1980, διότι δεν καναμε τίποτε». Αυτά είναι τα λόγια του Gilberto Cavallini, στις 9 Ιανουαρίου 2020, όταν οι δικαστές του Εφετείου της Μπολόνια τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη, για συνέργεια στη σφαγή στο σταθμό της Μπολόνια. Ο Cavallini, ο οποίος μετά από τριάντα και πλέον χρόνια φυλάκισης βρίσκεται σε ημιελευθερια, τιμωρήθηκε επειδή είχε εγγυημένη βοήθεια και υλικοτεχνική υποστήριξη στους Valerio Fioravanti, Luigi Ciavardini και Francesca Mambro, που είχαν ήδη κριθεί οριστικά ως ουσιαστικοί δράστες της επίθεσης.

Στην ίδια ακρόαση προέκυψε ότι είχε στη διάθεσή του διάφορους αριθμούς τηλεφώνου που συνδέονται με δομές πληροφοριών, καθώς και ένα άντρο των NAR στη Via Gradoli στη Ρώμη, έναν δρόμο που ένωνε διαμερίσματα στα οποία κατοικούσαν κόκκινες ταξιαρχίες, μαύροι τρομοκράτες και εταιρείες του κάλυψη των Μυστικών Υπηρεσιών. Η ιστορία του Gilberto Cavallini είναι η ιστορία μιας γενιάς που μεγάλωσε σε μια δραματική ιστορική και κοινωνική φάση, στην οποία η δύναμη των ιδεολογιών ήταν ακόμα ικανή να επηρεάσει τις συνειδήσεις. Χρόνια κατά τα οποία νεαρές ζωές έπιασαν την άκρη ενός πιστολιού P38 ή ενός αυτόματου όπλου, ενώ άλλοι κατανάλωσαν την επαναστατική ώθηση μεταξύ των τοίχων ενός σωφρονιστικού καταστήματος.

«Ότι έχουμε κάνει, το έχουμε κάνει στο φως του ήλιου, με ακάλυπτα τα πρόσωπά
μας. Το διεκδικήσαμε, πληρώσαμε, καταλάβαμε ότι όλα ήταν άχρηστα και σε κάθε περίπτωση λάθος».




Πέμπτη 20 Μαρτίου 2025

Στηρίζουμε την Αυτόνομη Εθνικοεπαναστατική Σκέψη: η επιστροφή του Μαύρου Κρίνου

 


«Νόμιζαν ότι θα μας θάψουν αλλά ξέχασαν ότι είμαστε σπόροι»

Σύνθημα της Σοσιαλιστικής Φασιστικής Πολιτείας του Σαλό, που εκφράζει στο έπακρο την διάθεση για την επαναφορά του διαδικτυακού λόγου μας.

Νόμιζαν ότι με τις κρατικές εντολές θα παύσουν την προβολή των ιδεών μας και την παύση της Αυτόνομης φωνής.

Όσες φορές και να μας «ρίξουν» εμείς θα επανερχόμαστε Πιστοί στην ιδεολογική μας τάση και σταθεροί στο «χαράκωμα» της σκέψης μας.

Κάνουμε γνωστό σε εχθρούς φίλους και κυρίως στους συναγωνιστές ότι ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ θα «ανθίσει» και πάλι με την στήριξη των ομάδων και κινήσεων της Αντιδημοκρατικής σκέψης, ενώ στο άμεσο διάστημα θα ακολουθήσουν ομιλίες μελών της συντακτικής ομάδας και ποιοτικές ιδεολογικές εκδόσεις.

«Λύκοι ανάμεσα στα πρόβατα της αστικής δημοκρατίας»

Τρίτη 18 Μαρτίου 2025

Σιωνιστές και Τζιχαντιστές χεράκι - χεράκι στη Μέση Ανατολή

 




Μαίνεται η σφαγή των Χριστιανών και των Αλεβιτών στη Συρία από την νέα τζιχαντιστική κυβέρνηση του Αλ - Τζολάνι με την πλήρη σιωπή και ανοχή των ΗΠΑ, της ΕΕ αλλά και της «ορθόδοξης» Ρωσίας. Συνένοχη και η ελληνική κυβέρνηση η οποία δεν δείχνει την παραμικρή μέριμνα για τα απομεινάρια της «ρωμιοσύνης» στη Μέση Ανατολή ακολουθώντας, ως συνήθως, την «λάθος πλευρά της ιστορίας». Ύποπτη και η στάση των Κούρδων, που τόσο θαυμάζουν οι εθνομηδενιστές της ελληνικής antifa, οι οποίοι έτρεξαν να υπογράψουν συμφωνία με τον αγαπημένο της Δύσης «συμπεριληπτικό» τζιχαντιστή σφαγέα! Όλοι ενωμένοι ενάντια των Χριστιανών, των Αλεβίτων, των μαχητών του SSNP, των εναπομείναντων υποστηρικτών του Άσαντ που πολεμάνε τη τουρκοκίνητη ισλαμοκρατία και το Ισράηλ. 

Παράλληλα με τα τεκταινόμενα στη Συρία, οι Τουρκμένιοι του Τζολάνι χτυπάνε από κοινού με το Ισραήλ τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο, ενώ στην Υεμένη οι ΗΠΑ του Τράμπ βομβαρδίζουν τους ηρωϊκούς Χούθι εκτελώντας τα σχέδια του σιωνισμού. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει από το κάδρο η Γάζα, όπου το Ισράηλ έσπασε την εκεχειρία σκοτώνοντας πάνω από 400 ανθρώπους με τις βόμβες του. 

Καζάνι που βράζει λοιπόν η Μέση Ανατολή με τον «Άξονα της Αντίστασης» σαφώς αποδυναμωμένο. Ο Άσαντ έχει φύγει από το κάδρο, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι παλεύουν μόνοι τους, με μόνη στήριξη το υποχωρητικό Ιράν που παρακολουθεί απαθές τα γεωπολιτικά παιχνίδια Τράμπ και Πούτιν και την φρικτή εγκατάλειψη της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή. Εμείς οι Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές παραμένουμε με την σκέψη μας αλλά και με τον αγώνα μας στο πλευρό της Χεζμπολάχ, του Ιράν, των δυνάμεων του Μπααθισμού και του Αντισιωνισμού ενάντια στους τουρκοκίνητους τζιχανιστές, το Ισραήλ, τους Αμερικάνους και τις μοσχοβίτικες αλεπούδες!




Δευτέρα 17 Μαρτίου 2025

Ο Σοσιαλιστικός Φασισμός του Drieu la Rochelle

 



Στις 15 Μαρτίου 1945 φεύγει από την ζωή ως τραγικός αυτόχειρας ο Γάλλος διανοούμενος Pierre Drieu La Rochelle. Ο Rochelle ήταν μία κορυφαία φιγούρα της Γαλλίας και του Ευρωπαϊκού Φασισμού. Ήταν εκείνος που οραματίστηκε την ενωμένη και κυρίαρχη Ευρώπη, ελεύθερη από την σκλαβιά της Αμερικής και της Ρωσίας. Ήταν εκείνος που είδε στον Φασισμό το αντίδοτο απέναντι στον παρακμάζων κόσμο του φιλελεύθερου καπιταλισμού αλλά και την μόνη ορθή αντίδραση στο απειλητικό κύμα του σοβιετικού κομμουνισμού. Στο ακόλουθο άρθρο παρουσιάζονται ορισμένες από τις αντιλήψεις του για το μέλλον της Ευρώπης κάτω από την σημαία του σοσιαλιστικού Φασισμού:



του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου


To “Socialisme Fasciste”, κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία τον Νοέμβριο του 1934 και ήταν ταυτόχρονα η εκτίμηση ενός διανοούμενου που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε διάφορες απόψεις για το μέλλον της Ευρώπης και που δήλωσε ότι ήταν υπέρ μιας Ευρώπης που δεν ήταν εθνικιστική, αλλά σθεναρά αντίθετη τόσο στη γοητεία της Αμερικής, όσο και στον πειρασμό του κομμουνισμού. Μια Ευρώπη που πρέπει να βρει τον διεθνή της ρόλο και που δεν μπορεί να περιοριστεί στο να ενεργεί ως τεχνικός διαιτητής, σε έναν κόσμο χωρίς τάξη (αυτό είναι το νόημα του που είχε συμπυκνώσει ο Drieu στο δοκίμιό του “Γενεύη ή Μόσχα’ το 1928), όπου επέκρινε ριζικά την ικανότητα της “Κοινωνίας των Εθνών” να κυβερνά και να δημιουργεί μια παγκόσμια ισορροπία. Περιγράφοντας την πολιτική και πολιτιστική του πορεία το 1934, στις καταληκτικές σελίδες του “Socialisme fasciste”, γράφει σχετικά για το “Γενευή ή Μόσχα”:

«...έχω κερδίσει πολλή σιωπηλή δυσπιστία, τόσο από τους δεξιούς όσο και από τους αριστερούς. Σε αυτό το βιβλίο, μάλιστα, ανέλυσα και κατήγγειλα τον μύθο του προλεταριάτου και ταυτόχρονα έδειξα τον εθνικισμό όχι πλέον ως μοιραίο, αλλά ως επικίνδυνη συνέλιξη, γύρω από ένα γεγονός που κάποτε ήταν ζωτικής σημασίας, αλλά τώρα είχε γίνει στείρο, μια σειρά λέξεων που ώθησε για άλλη μια φορά προς τον πόλεμο - προς τον πόλεμο που είχε γίνει τρομακτική μάστιγα για την Ευρώπη. Σχεδίασα έναν ευρωπαϊκό πατριωτισμό βασισμένο σε τρεις τολμηρές αρχές: την ανάγκη να ξεπεραστεί η πνευματική ξηρότητα των πατρίδων, η ανάγκη να δημιουργηθεί μια τεράστια οικονομική αυταρχία σε ολόκληρη την ήπειρωτική κλίμακα, η ανάγκη να αποφευχθεί η αυτοκτονία με ασφυξία».

Έκτοτε, ο Γάλλος συγγραφέας ένιωσε δυνατές συγκινήσεις με απογοήτευση, χαρά, ελπίδα και πάλι απογοήτευση, με μελαγχολία που ποτέ άλλωστε δεν τον εγκατέλειπε. 

Γράφει στο βιβλίο του: «Χρειάζεται ένα κόμμα και αυτό το κόμμα μπορεί να είναι ταυτόχρονα εθνικό και σοσιαλιστικό». Πίστεψε, χάρηκε και ένιωσε επιτέλους κάποια ελπίδα για κάτι καλό. Αλλά τέσσερις μήνες αργότερα, τις ημέρες που οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές υπέγραψαν το σύμφωνο ενότητας δράσης (27 Ιουλίου 1934) και δημιούργησαν το πρώτο έμβρυο του λαϊκού μετώπου, ο Drieu έκανε την οριστική μετάβαση: «Η αριστερά δεν ξέρει ποιος είναι ο στόχος της. Λένε ότι ο φασισμός, είναι το τελευταίο προπύργιο του καπιταλισμού, ότι είναι ένας ακόμη θρίαμβος του καπιταλισμού. Αλλά όχι. Στο Βερολίνο και στη Ρώμη, όπως και στη Μόσχα, βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με μια πολύ πιο ξεκάθαρη αντίδραση, όμοια της οποίας κανείς δεν είχε ονειρευτεί από την εποχή του Joseph de Maistre: καθαρή και απλή αντίδραση. Και επίσης όπως κανείς δεν είχε ονειρευτεί από την εποχή της πάλης μεταξύ Εκκλησίας και Αυτοκρατορίας, γιατί βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια καθαρή θεοκρατία, στην οποία το εγκόσμιο και το πνευματικό τελικά συγχωνεύονται».

Και κλείνει γράφοντας: «Αυτό είναι το παράξενο καθήκον μας, αυτό των άνθρωπων των καλύτερων του είδους...Δεν θα αγωνιστούμε για τη δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε για μια δεξιά δικτατορία. Εμείς οι μικροαστοί, οι επίλεκτοι εργάτες, οι οξυδερκείς αγρότες, οι αστοί που έχουμε αίσθημα ευθύνης, δεν θα πολεμήσουμε για τους πατριώτες καπιταλιστές που μας αφαιρούν την περιουσία. Δεν θα πολεμήσουμε για τους κομμουνιστές που ζουν σαν Ιησουίτες, σαν παπιστές, στο μυστήριο των εντολών που έρχονται από μακριά και που δεν τολμούν να ομολογήσουν κυνικά τι είναι η δικτατορία της Ghepeù (ΣτΜ, η μυστική αστυνομία του σοβιετικού καθεστώτος). Δεν θα πολεμήσουμε καν για να υπερασπιστούμε τις πατρίδες που δεν χρειάζονται πλέον να υπερασπιστούμε, που είναι αθάνατες – με όπλα που μας μισούν. Δεν θα παλέψουμε για αυτό ή για εκείνο. Θα πολεμήσουμε εναντίον όλων: αυτό είναι το νόημα του φασισμού».

Παρασκευή 14 Μαρτίου 2025

Against Modern Football - Against Modern Ultras

 



Σταθήκαμε μόνοι απέναντι σε ένα απειλητικό και ακόρεστο τέρας. 
Σταθήκαμε μόνοι απέναντι στον τρελό και μοχθηρό κόσμο. Σταθήκαμε μόνοι απέναντι στην τεράστια εξουσία που έχει εδραιωθεί και οπλιστεί με κλέφτες, σφετεριστές και παραχαράκτες.


Οι Ultras της Lazio σηκώνουν στο πέταλο τους στίχους του Gabriele D' Annunzio