Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2025

 



Δεν ζούμε με αυταπάτες... Δολοφονήθηκε από το κράτος και τις δυνάμεις καταστολής. Έπεσε σαν Ήρωας. Έπραξε σαν Μαχητής. Έζησε σαν Λύκος και έφυγε σαν Λύκος. 


ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΛΤΣΙΔΑ







Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2025

Jean Marie Le Pen για Παλαιστίνη

 




«Κανένας δεν μπορεί να στέκεται απαθής μπροστά σε αυτό το πραγματικό μαρτύριο το οποίο υποφέρει ο παλαιστινιακός λαός. Με εκπλήσσει το πως προκαλούνται αυτές οι υπερβολικά βίαιες αντιδράσεις: το Ισραήλ με την πολεμική του αεροπορία βομβαρδίζει αθώα θύματα επειδή στάλθηκαν μερικές ρουκέτες. Εκείνο που με εκπλήσσει είναι η τρομερή δυσαναλογία μεταξύ της ζημιάς που προκλήθηκε και της απάντησης. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα πρόσχημα που χρησιμοποιείται από το Ισραήλ για να συνθλίψει με υπερσύγχρονα μέσα έναν πληθυσμό πρακτικά αβοήθητο».








Jean Marie Le Pen: Η Γάζα είναι ένα «στρατόπεδο συγκέντρωσης»

 




«Η μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επίθεση που ξεκίνησε [το Ισραήλ] εναντίον των αμάχων πληθυσμών που βρίσκονται συγκεντρωμένοι σε ένα πραγματικό γκέτο, ένα πραγματικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, μου φαίνεται συγκλονιστική και ελπίζω να σταματήσει. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε μία περιοχή από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Είναι προφανές ότι μοιάζει με στρατόπεδο συγκέντρωσης....

....Καταλαβαίνω ότι ο ελέφαντας ερεθίζεται όταν το κουνούπι του τσιμπάει το αυτί αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι το Ισραήλ αισθάνεται ότι απειλείται επειδή σε έξι μήνες, τρείς από τους πολίτες του έχουν πεθάνει από ρουκέτες που εκτοξεύονται από την έρημο. Καταλαβαίνω ότι το κράτος του Ισραήλ θέλει να υπερασπιστεί τους πολίτες του, ακόμα κι αν απειλούνται σε μικρό βαθμό, αλλά η απάντηση του, μου φαίνεται δυσανάλογη»


Οι παραπάνω δηλώσεις του Λεπέν έγιναν στις 8 Ιανουαρίου 2009. Βέβαια η επικαιρότητα τους παραμένει ίδια όπως και η τεράστια ομοιότητα με το σήμερα.


Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2025

Αποσπάσματα από μία συνέντευξη του Jean Marie Le Pen στο «Français d'abord» τον Δεκέμβριο του 1997

 




«...Δημοσιογράφος: Σε ποια άλλα σημεία συμφωνήσατε με τον Νετζμετίν Ερμπακάν;

Jean-Marie Le Pen: Για το Έθνος, πρώτα απ' όλα. Ο Νετζμετίν Ερμπακάν είναι πατριώτης. Συμφωνήσαμε επίσης στην άρνηση ενσωμάτωσης στην Ευρώπη. Πάντα θεωρούσα την Τουρκία ως μια φίλη χώρα, μια χώρα σύμμαχο, ιδιαίτερα την εποχή της σοβιετικής απειλής. Όμως, παρ' όλα αυτά, δεν πιστεύω ότι είναι ευρωπαϊκή χώρα, ακόμα κι αν η Τουρκία έχει ένα μέρος της επικράτειάς της, μικρό, είναι η αλήθεια, στην Ευρώπη. Προφανώς, είναι μια χώρα που λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, αλλά που δεν ανήκει στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Είμαι ήδη ενάντια στην αρχή της σημερινής ομοσπονδιακής Ευρώπης. Αλλά, ακόμη και στο πλαίσιο της Ευρώπης των εθνών, πιστεύω ότι η Τουρκία δεν έχει θέση. Πράγμα που δεν συνεπάγεται καμία εχθρότητα προς τους Τούρκους. Με τον ίδιο τρόπο, αν και νιώθω μεγάλη συμπάθεια για τους Ρώσους, δεν πιστεύω ότι πρέπει να μπουν στην Ευρώπη. Η Ρωσία είναι από μόνη της μια αρκετά μεγάλη οντότητα, αρκετά περίπλοκη και δεν χρειάζεται να φέρει τα προβλήματά της σε μια ομάδα, ακόμη και σε αυτήν της Ευρώπης των εθνών, η οποία βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με έναν σημαντικό αριθμό αντιφάσεων. Την ίδια άποψη έχει και ο Νετζμετίν Ερμπακάν και εκστρατεύει κατά της εισόδου της χώρας του στην Ευρώπη, θέση κατεξοχήν κατανοητή για έναν ανατολίτη και έναν μουσουλμάνο.

Δημοσιογράφος: Ακόμα στο θέμα των σχέσεων μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας, πιστεύετε, εκ των υστέρων, ότι η Γαλλία έκανε καλά που δεν προσχώρησε στην «Ιερή Λίγκα», αυτόν τον χριστιανικό συνασπισμό που ένωσε την Ισπανία, τη Βενετία και την Αγία Έδρα, κατά τη Μάχη του Lepanto το 1571, εκεί όπου γνώρισε την ήττα ο οθωμανικός στόλος; Με άλλα λόγια, τα στρατηγικά συμφέροντα της Γαλλίας και μόνο ήταν ανώτερα από την ιδέα που θα μπορούσε να είχε κανείς για τον χριστιανικό και ευρωπαϊκό πολιτισμό;

Jean-Marie Le Pen: Αυτή είναι μια ερώτηση που θα μπορούσε να προκαλέσει ατελείωτες συζητήσεις. Είναι αλήθεια ότι ο Φραγκίσκος Α', αθετώντας κατά κάποιο τρόπο την παράδοση της αλληλεγγύης των χριστιανών πριγκίπων, είχε συνάψει μια συνθήκη με τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, με στόχο να παρακάμψει την ισχυρή αυτοκρατορία του Καρόλου Ε'. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι δεν ήταν κακό για τη Γαλλία που έκανε αυτή τη συμμαχία και ότι οι Οθωμανοί έχασαν στο Lepanto. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να έχετε όλα τα αυγά σας σε ένα καλάθι!

Δημοσιογράφος: Όσον αφορά την Ευρώπη που πρεσβεύετε, αυτή των εθνών, πώς μπορούμε να φανταστούμε ότι κυρίαρχες χώρες των οποίων τα ιστορικά συμφέροντα συχνά διαφέρουν, θα μπορούσαν να ενωθούν;

Jean-Marie Le Pen: Η συρρίκνωση του κόσμου λόγω της ανάπτυξης των τεχνικών μεταφορών και της επικοινωνίας απαιτεί συντονισμό. Διότι, ενώ είναι αλήθεια ότι τα ευρωπαϊκά έθνη μπορεί να έχουν διαφορετικά, ακόμη και αντιφατικά, συμφέροντα, εντούτοις όλα μοιράζονται την ίδια αντίληψη των πραγμάτων, την ίδια φιλοσοφία, την ίδια οικονομία και, κατά συνέπεια, παρόλα αυτά παρουσιάζουν κοινά συμφέροντα. Είναι λοιπόν αυτά τα τελευταία που είναι πιθανό να ιδρύσουν την Ευρώπη των εθνών. Τα έθνη πρέπει φυσικά να διατηρήσουν ένα μεγάλο μέρος της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας τους προκειμένου να ακολουθήσουν τις πολιτικές που τους φαίνεται ότι εξυπηρετούν καλύτερα τα δικά τους συμφέροντα.

Δημοσιογράφος: Πού θα τοποθετούσατε τις τρέχουσες απειλές και κινδύνους που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η Ευρώπη;

Jean-Marie Le Pen: Η Νέα Παγκόσμια Τάξη, χωρίς αμφιβολία, ένα έργο που δεν κρύβει, ή κρύβει άσχημα, την επιθυμία του να καταργήσει τα έθνη και τις συλλογικές σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των ατόμων, συμπεριλαμβανομένης, για παράδειγμα, της οικογένειας.

Δημοσιογράφος: Είναι πιθανό να δούμε σε αυτήν την παγκοσμιοποίηση ένα είδος φύλλου συκής για τον αμερικανικό εθνικισμό ή μήπως αυτό το φαινόμενο εντοπίζεται σε ένα ακόμη υψηλότερο επίπεδο;

Jean-Marie Le Pen: Δεν πιστεύω ότι είναι φύλλο συκής για τον αμερικανικό εθνικισμό. Εδώ προφανώς έχουμε να κάνουμε με πολύ περίπλοκα φαινόμενα και δεν είναι δυνατόν να τα επιλύσουμε με απλούς τύπους. Η αμερικανική ηγεμονία εκφράζει μια ανισορροπία παγκόσμιων δυνάμεων και την εξαφάνιση, προσωρινή χωρίς αμφιβολία, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ή μάλλον της ισχύος της Ανατολικής Ευρώπης. Έτσι, φυσικά, από ένα είδος μηχανικής κλίσης, η αμερικανική δύναμη οδηγείται στο να γίνει απόλυτη. Άρα στην πραγματικότητα ολοκληρωτική. Επομένως, δεν είναι επιθυμητό να προσφερθεί κανείς για την ανάπτυξη αυτής της ηγεμονίας δημιουργώντας ένα μέσο όπως μια ομοσπονδιακή Ευρώπη, που γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι είναι ουσιαστικά υπό τις εντολές των Ηνωμένων Πολιτειών.

Δημοσιογράφος: Είναι αυτή η απόρριψη της παγκοσμιοποίησης το κοινό σημείο με όσους πολιτικούς συναντήσατε τους τελευταίους μήνες;

Jean-Marie Le Pen: Ναι, μεταξύ άλλων. Είναι το sine qua non της συμμαχίας. Ο κοινός εχθρός είναι αυτή η ηγεμονία που ουσιαστικά είναι εχθρική προς την εθνική ιδέα γενικά, προς τα έθνη ειδικότερα. Έτσι, οι υπήκοοι έχουν μεταξύ τους ένα σύνολο κοινών αξιών για τους πολιτισμούς, είτε είναι χριστιανοί είτε ακόμη και μουσουλμάνοι. Αυτές οι αξίες κυμαίνονται από τον πατριωτισμό έως τον σεβασμό για το παρελθόν, από την προσκόλληση στη γη, στην αγάπη για την οικογένεια και όλες τις αξίες που πηγάζουν από αυτήν: αλληλεγγύη, φιλανθρωπία, τιμή, αφοσίωση, θυσία κ.λπ.

Δημοσιογράφος: Πρόσφατα κάνατε ένα ταξίδι στη Ρουμανία. Είστε γνωστός σε εκείνη τη χώρα, ποιες ήταν οι αντιδράσεις όταν σας συναντούσαν στο δρόμο;

Jean-Marie Le Pen: Χάρη στην τηλεόραση, ένας πολιτικός γίνεται γρήγορα γνωστός και μάλλον, εκτός από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είμαι ένας από τους πιο γνωστούς Γάλλους πολιτικούς στον κόσμο. Γιατί, ίσως, είμαι και ο μεγαλύτερος! Οι αντίπαλοί μου είναι πάρα πολλοί: κατά συνέπεια, επωφελούμαι από ένα μηχανικό φαινόμενο δημοτικότητας: συχνά μιλούν για μένα! Όμως, όταν βρίσκεσαι σε επίσημη επίσκεψη, δεν έχεις πολλές ευκαιρίες να τριγυρνάς. Γίνονται πολλές συναντήσεις, συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις μνήμης, επισκέψεις. Παρ' όλα αυτά, είναι δυνατό να δείτε έναν ορισμένο αριθμό πραγμάτων και να ανταλλάξετε ιδέες με άτομα που σας επιτρέπουν να αξιολογήσετε καλύτερα τις αντιδράσεις του πληθυσμού. Υπάρχει επίσης ο τόνος του Τύπου που, στην προκειμένη περίπτωση, δεν μου φάνηκε ουσιαστικά εχθρικός. Μην ξεχνάτε ότι η Ρουμανία είναι μια γαλλόφιλη χώρα, με μια γλώσσα που προέρχεται από τα λατινικά, μια γλώσσα που λέγεται ότι είναι πιο κοντά στα λατινικά από οποιαδήποτε άλλη. Eίναι μια χώρα που βγαίνει από τον κομμουνισμό και διέρχεται μια δύσκολη οικονομική περίοδο. To Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας που επισκεφτήκαμε είναι ένα από τα πιο σημαντικά, με πολλούς βουλευτές και γερουσιαστές. Είναι επίσης ένα κόμμα ποιητών: ο γερουσιαστής Cornéliu Vadim Tudor, ο πρόεδρός του, είναι ο ίδιος συγγραφέας και ποιητής. Ο Paunescu, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος Ρουμάνος ποιητής, μπήκε στο κόμμα του Tudor με την ευκαιρία της επίσκεψής μας, μαζί με όλα τα μέλη του κόμματός του.

Δημοσιογράφος: Ένα κόμμα ποιητών, αυτό είναι υπέροχο! Μία αλλάγη σε σχέση με τα κόμματα των τεχνοκρατών;

Jean-Marie Le Pen: Αλλά η ποίηση δεν είναι μόνο υπέροχη, δεν είναι μόνο γοητευτική. Θυμηθείτε την ιρλανδική επανάσταση του 1916, η οποία ηγήθηκε από ποιητές, συμπεριλαμβανομένου του Patrick Pearse. Η ποίηση είναι κάτι παραπάνω από ποίηση. Η ποίηση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή στη Ρουμανία. Η ποίηση είναι μια σύλληψη του κόσμου, μια άσκηση πνευματικότητας που εφαρμόζεται στη ζωή. Η πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο από την ποίηση στην πράξη. Προσωπικά με εντυπωσιάζει ο αυθορμητισμός, το σθένος και, πώς να το πω, η συναισθηματικότητα των ηγετών αυτών των ανατολικών χωρών. Σαφώς, καλύπτουν ένα έλλειμμα ελεύθερων σχέσεων και αγάπης. Κάτω από τον ζυγό των σοβιετικών δικτατοριών γνώρισαν μια μακρά ασκητεία. Έχουν μία θεμιτή φιλοδοξία για υλική ευημερία, αλλά και για άλλα ανώτερα συναισθήματα. Από αυτή την άποψη, θα ήταν απολύτως λυπηρό αν ήταν ο πολιτισμός του Big Brother, και των Mac Donalds η μοναδική σκέψη που θα ικανοποιούσε αυτές τις ανάγκες.

Δημοσιογράφος: Παραδόξως, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτή η κομμουνιστική μολυβένια κουβέρτα τους προστάτευε από την αμερικανική κουλτούρα για μεγάλο χρονικό διάστημα;

Jean-Marie Le Pen: Παραδόξως και, πολύ σχετικά, ναι. Αν βρεθείτε σε μια φυλακή στο Αζαξιό, πιθανότατα θα σας αποτρέψει από το να κρυώσετε…

Δημοσιογράφος: Ποια είναι η θέση σας για το Ισραηλινο-Παλαιστινιακό ζήτημα;

Jean-Marie Le Pen: Ο παλαιστινιακός λαός υφίσταται ένα πραγματικό μαρτύριο, αφού τα δικαιώματα που έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ στη δική του γη δεν γίνονται σεβαστά. Είναι μια χώρα και ένας λαός που ζει σε τρομερή φτώχεια. Ακόμα πιο τρομερό, θα μπω στον πειρασμό να πω, από αυτό που κατακλύζει το Ιράκ. Στο Ιράκ, υπάρχει μια γενοκτονία που διαπράττεται και καθοδηγείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με τη συνενοχή της Ευρώπης αλλά τουλάχιστον έχουν διατηρήσει μια κυβέρνηση, θεσμούς, εθνική ομοιογένεια. Υποφέρουν και πεθαίνουν… Αλλά στο σπίτι τους. Ενώ ο ΟΗΕ και τα έθνη που τον συνθέτουν έχουν αποδειχθεί ανίκανα να επιβάλουν μια δίκαιη λύση στην Παλαιστίνη. Προσωπικά, έχω από καιρό αναγνωρίσει το δικαίωμα των Ισραηλινών να έχουν μια πατρίδα, αλλά αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν έχει ως συνέπεια αυτό των Παλαιστινίων να έχουν μια ελεύθερη και κυρίαρχη πατρίδα...»






Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: ο «εθνικός ελευθεριακός» Ζάν Μαρί Λεπέν

 





- Τί γίνεται μὲ τὸν ἀναρχίζοντα Ζᾶν Μαρὶ Λεπέν;

Δὲν εἶμαι ἀναρχικός, ἀλλὰ εἶμαι ἐλευθεριακός (libertario). Μοῦ ἀρέσει νὰ ἀποκαλῶ τὸν ἑαυτό μου «ἐθνικὸ ἐλευθεριακό» (libertario nacional). Ὅταν ἤμουν παραγωγὸς δίσκων, πουλοῦσα σὲ δώδεκα δίσκους τὰ τραγούδια τῆς Παρισινῆς Κομμούνας, τὴν ἑκατονταετηρίδα τῶν τραγουδιῶν τοῦ Μποτρὲλ καὶ τὶς ὁμιλίες τοῦ Σάρλ ντὲ Γκῶλ... Μολονότι εἶμαι πολιτικὸς μὲ σαφῆ ἰδεολογικὴ τοποθέτηση, εἶμαι ἀπολύτως ἱκανὸς νὰ βάλω τὸν ἑαυτό μου στὴν θέση τοῦ ἀντιπάλου μου, ἂν ὄχι τοῦ ἐχθροῦ μου, πρᾶγμα πού -πιστεύω, θὰ συμφωνήσετε μαζί μου- διαμορφώνει τὴν ἠθικὴ κρίση ποὺ κάνουμε γιὰ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐπέστρεψα στὸ πανεπιστήμιο γιὰ νὰ κάνω τὸ διδακτορικό μου στὶς Πολιτικὲς Ἐπιστῆμες, στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ἑξῆντα, καί, καθὼς εἶχα ἐπαφὴ μὲ ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν γαλλικὴ Ἀναρχικὴ Ὁμοσπονδία (Fédération Anarchiste), σκέφτηκα νὰ γράψω τὴν διδακτορική μου διατριβή, μὲ θέμα «Ὁ Ἀναρχισμός: Ἀπὸ τὴν Ἀπελευθέρωση (ἀπὸ τὴν γερμανικὴ κατοχή) μέχρι τῆς μέρες μας» (L'Anarchisme, de la Libération à nos jours).

(..) Τὴν ὁμάδα ἐργασίας τοῦ πανεπιστημίου στὴν ὁποία συμμετεῖχα διηύθυνε ἡ Ἐβελὺν Πισιέ (Évelyne Pisier), ἀδελφὴ τῆς ἠθοποιοῦ Μαρὶ Φράνς (Marie-France), φεμινίστρια καὶ ὀπαδὸς τοῦ Φιντὲλ Κάστρο. Γιὰ νὰ σᾶς δώσω μία ἰδέα περὶ τῆς ἀτμόσφαιρας ποὺ ἐπικρατοῦσε, ἡ Πισιὲ ἀπέκλεισε τρεῖς φοιτητὲς ἀπὸ τὴν ὁμάδα, ἁπλῶς καὶ μόνον ἐπειδὴ ἐργάζονταν πάνω στὸ κοινωνικὸ δόγμα τοῦ Ντὲ Γκώλ! Μὲ τὸ θέμα μου γιὰ τὸν ἀναρχισμὸ δὲν μποροῦσε νὰ φέρει εὔκολα ἀντίρρηση.

- Πῶς ἐξηγεῖτε ὅτι οἱ μεγάλοι συγγραφεῖς... ποὺ διαμόρφωσαν τὴν λογοτεχνία τοῦ Μεσοπολέμου, γιὰ νὰ μὴν ἀναφέρουμε τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἔχουν ἐξοριστεῖ ἀπὸ τὴν δημόσια σφαῖρα; Δὲν συγχωροῦνται γιὰ τὶς πολιτικές τους ἰδέες, ἐνῷ ἡ ὠδὴ τοῦ Ἀραγκὸν στὴν ρωσικὴ Γκέ-Πέ-Οῦ (GPU, ἀρχικὰ τῆς ὑπηρεσίας κατασκοπείας τῆς ΕΣΣΔ καὶ τῆς διαβόητης πολιτικῆς ἀστυνομίας τοῦ Στᾶλιν) συγχωρεῖται εὔκολα;

«Ζήτω ἡ Γκέ-Πέ-Οῦ ἐνάντια σὲ ὅλους τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Προλεταριάτου», ἔγραψε ὁ Ἀραγκὸν στὸ Προελούδιο τοῦ ἔργου «Ἡ ἐποχὴ τῶν κερασιῶν»... Ἡ κοινωνικὴ καὶ πολιτική μας ζωὴ ἐξακολουθεῖ νὰ κυριαρχεῖται ὕπουλα ἀπὸ τὸν κομμουνισμό. Ὑπάρχει ἕνας ἐφησυχασμὸς ἀπέναντι στὴν κομμουνιστικὴ ἰδεολογία καὶ τὶς διάφορες μορφὲς ἔκφρασής της. Ἔχω μία νόστιμη ἄγνωστη ἱστορία σχετικά. 

Μιὰ μέρα μὲ ἐπισκέφτηκε ὁ Λουὶ Λεκουᾶν (Louis Lecoin), ἕνας πολὺ γνωστὸς ἀντιρρησίας συνείδησης τὴν δεκαετία τοῦ 1950. Ἀποφάσισα νὰ ἠχογραφήσω ἕνα ἄλμπουμ μὲ ἀναρχικὰ τραγούδια, σχετικὰ ἄγνωστα στὸ γαλλικὸ κοινό. Δούλεψα μαζί του τὰ κείμενα ποὺ συνόδευαν τοὺς δίσκους, ὄχι μόνο τὸ κείμενο τῶν τραγουδιῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπεξήγηση τοῦ ἱστορικοῦ πλαισίου. Μιὰ μέρα, καθὼς βγαίναμε καὶ οἱ δυὸ ἀπὸ τὰ γραφεῖα τοῦ SERP (ἡ δισκογραφικὴ ἑταιρεία τοῦ Λὲν Πέν) καὶ ἐκεῖνος μὲ κρατοῦσε ἀπὸ τὸ χέρι, τυφλὸς ὢν, πέσαμε πάνω σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀρχισυντάκτες τῆς Le Monde. 

Πίστευα ὅτι θὰ ἔπεφτε ξερός ὅταν μᾶς εἶδε, τὸν ἀλεξιπτωτιστὴ καὶ τὸν ἀναρχικὸ ἀγκαζέ... Μὴν σᾶς ἀπατοῦν τὰ φαινόμενα: ὁ Λουὶ Λεκουᾶν δὲν ἦταν μία προσωπικότητα ποὺ βρισκόταν πολὺ μακριὰ ἀπὸ ἐμένα. Ἄν μοῦ ἐπιτρέπετε νὰ κάνω τὴν διάκριση, σεβάστηκα τὸν ἀντιρρησία συνείδησης, ἐνῷ εὐχαρίστως θὰ εἶχα πυροβολήσει τὸν λιποτάκτη.

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν τελευταῖα συνέντευξη τοῦ Ζᾶν Μαρὶ Λὲ Πὲν στὸ περιοδικὸ Eléments


Πηγή: https://elmanifiesto.com/homenaje-a-jean-marie-le-pen.../

ΥΓ1: Ὁ ὅρος «ἐλευθεριακός» χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τοὺς ἀναρχικοὺς στὴν Γαλλία ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1890, ὅταν οἱ ἀναρχικοὶ Σεμπάστιαν Φῶρ καὶ Λουίζ Μισέλ ἐξέδοσαν τὴν ἐφημερίδα Le Libertaire («Ὁ Ἐλευθεριακός») στὴν Γαλλία τὸ 1895. 

ΥΓ2: Οἱ γεροντοκόρες τῆς -κάθε εἴδους!- πολιτικῆς ὀρθότητας ἔχουν ἀνέκαθεν πολὺ πλάκα!