Πέμπτη 19 Ιουνίου 2025

Φυσιογνωμικά – Το αρχαιοελληνικό φυλετικό εγχειρίδιο

 





του Μυρμιδόνα


Ο όρος «επιστήμονας» ίσως είναι αρκετά μικρός για να περιγράψει την ιδιότητα του Αριστοτέλη. Αν και ο τελευταίος έχει καταστεί κυρίως γνωστός για την ηθική και πολιτική του φιλοσοφία μέσω των έργων του Ηθικά Νικομάχεια και Πολιτικά, μεταξύ άλλων, δεν θα έπρεπε να λησμονείται ότι τον Σταγειρίτη φιλόσοφο τον απασχόλησαν και σωρεία άλλων θεμάτων, τα οποία εκτείνονται από την μεταφυσική μέχρι την μετεωρολογία και την βιολογία των ζώων. Στο ευρύτερο όμως αναγνωστικό κοινό ή ακόμη και τον εθνικιστικό χώρο, είναι άγνωστο το έργο Φυσιογνωμικά, το οποίο θεωρείται μεν ότι γράφτηκε από τον Αριστοτέλη, αλλά αυτό αμφισβητείται εντόνως από ακαδημαϊκούς κύκλους και μη. Η δομή, το ύφος και τα εμπειρικά παραδείγματα τουγραπτού κειμένου, τα οποία επικαλείται συνεχώς ο συγγραφέας αυτού ομοιάζουν πολύ με τα βιβλία, τα οποία αποδίδονται οπωσδήποτε στον Αριστοτέλη, όμως όπως συμβαίνει και με άλλα έργα, τα οποία χαρακτηρίζονται γενικώς ως αριστοτελικά, δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι πράγματι τα Φυσιογνωμικά αποτελούσαν δικό του δημιούργημα. Ήδη ελέχθη παραπάνω ότι ο Αριστοτέλης ησχολείτο με μία σειρά διαφόρων ζητημάτων, τα οποία τα συνέδεε ορισμένες φορές και με το πολιτικό φαινόμενο. Το υπό εξέταση βιβλίο, σε ένα βαθμό, τηρεί την παραπάνω αριστοτελική παράδοση διασύνδεσης της φύσης με το πολιτικό αντικείμενο. Επιπροσθέτως, χρήζει επισήμανσης ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο Αριστοτέλης αναλύει ζητήματα, τα οποία αφορούν και εντάσσονται σε μεγάλο βαθμό στο πεδίο της βιολογίας, καθώς σε ένα άλλο κείμενο του, ονόματι Περί Τα Ζώα Ιστορίαι, είχε επίσης εστιάσει στην ανατομία και ταξινόμηση των ζώων. Το προαναφερθέν βιβλίο ενδεχομένως να άσκησε μία επιρροή στο υπό κρίση κείμενο των Φυσιογνωμικών. Ακόμη όμως και αν το έργο αυτό γράφτηκε από κάποιον άλλον ή πιο συγκεκριμένα από κάποιον μαθητή της Περιπατητικής Σχολής, τότε οπωσδήποτε εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο της αριστοτελικής διδασκαλίας και οπτικής, διότι το βιβλίο των Φυσιογνωμικών βασίζεται κυρίως σε εμπειρικά δεδομένα και ειδικότερα σε πρακτικά παραδείγματα, προκειμένου να αρθρώσει την επιχειρηματολογία του.

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να επισημανθεί ότι το ζήτημα της μελέτης των φυλών και των εθνών δεν ήταν κάτι το δευτερεύον ή αδιάφορο για τον αρχαιοελληνικό κόσμο και ιδίως για την τότε φιλοσοφική σκέψη, όπως ορισμένοι θέλουν να πιστεύουν διαβάζοντας τα κείμενα της αρχαιοελληνικής γραμματείας κατά το δοκούν. Ήδη ψήγματα σχολίων φυλετικού ή εθνολογικού ενδιαφέροντος μπορεί κανείς να εντοπίσει στα έπη του Ομήρου ή στα φιλοσοφικά κείμενα του Πλάτωνος με ένα πιο μεταφυσικό βέβαια περίβλημα ως προς τον τελευταίο. Οπωσδήποτε όμως η απολύτως εμπεριστατωμένη συστηματοποίηση του εν λόγω ζητήματος εντοπίζεται στο νυν εξεταζόμενο κείμενο των Φυσιογνωμικών. Συνεπώς, ένα πρώτο αναμφισβήτητο δεδομένο και συμπέρασμα ευθύς εξ αρχής είναι ότι το αρχαιοελληνικό πνεύμα άρχισε να αναπτύσσει βιολογικές θεωρήσεις για τα είδη των ανθρώπων ήδη αιώνες πριν τον υπόλοιπο Δυτικό πολιτισμό και μάλιστα σε ένα αρκετά εξελιγμένο και προχωρημένο επίπεδο, τουλάχιστον για τα δεδομένα της τότε εποχής, ήτοι παρά τα πενιχρά μέσα και εργαλεία, τα οποία διατίθεντο εκείνη την περίοδο για την συλλογή τέτοιων ανθρωπολογικών δεδομένων και εν συνεχεία για την ανάπτυξη και παραγωγή των αντίστοιχων συμπερασμάτων.

Εισαγωγικά ξεκινώντας, τα Φυσιογνωμικά πραγματεύονται ότι τα εξωτερικά γνωρίσματα ενός υποκειμένου, μπορούν από μόνα τους να μαρτυρήσουν πολλά πράγματα για την προσωπικότητά του, δηλαδή για το πνευματικό του υπόβαθρο. Ειδικότερα, σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου, Αριστοτέλης ή μη, οι ψυχικές διαθέσεις ενός ατόμου ακολουθούν την κατάσταση του σώματός του. Με άλλα λόγια, υπάρχει μία άρρηκτη σύνδεση, καθώς και μία συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ της φυσιογνωμίας ενός ανθρώπου και της ψυχής του. Ως παράδειγμα, παρατίθεται η περίπτωση ενός αρρώστου και ενός μεθυσμένου, όπου η κατάσταση της υγείας τους επηρεάζει την πνευματική τους διάσταση. Όπως επίσης και αντιστρόφως στις ψυχικές καταστάσεις του φόβου, του έρωτα και της λύπης, με άλλα λόγια των διαφόρων παθών, τα οποία κλονίζουν την ψυχή, υφίσταται παράλληλα μία αντανάκλαση του κλονισμού αυτού του εσωτερικού κόσμου του υποκειμένου και στην σωματική του λειτουργία. Συμπερασματικά λοιπόν, η βιολογική κατάσταση των προαναφερθεισών περιπτώσεων επηρεάζει την ψυχή, αλλά και αντιστρόφως και το ίδιο το πνεύμα επηρεάζει το σώμα ενός υποκειμένου. Τούτων λεχθέντων, ψυχή και σώμα είναι αλληλένδετα μεταξύ τους, το ένα αποτελεί καθρέπτη δηλαδή του άλλου. Ανεξαρτήτως εάν η μεταβολή στο σώμα ή στην ψυχή είναι θετική ή αρνητική, η αλληλεπίδραση ανάμεσα στα 2 εξακολουθεί να υφίσταται. Επί παραδείγματι, το εσωτερικό ή ακόμα και ενδόμυχο αίσθημα ευφορίας ή λύπης εξωτερικεύεται στην συμπεριφορά του ανθρώπου και πλέον μπορεί να γίνει και αντιληπτό από τους τρίτους, οι οποίοι παρατηρούν έναν άνθρωπο μόνο εξωτερικά, δίχως να βλέπουν τα όσα διαδραματίζονται στον εσωτερικό του κόσμο. Ταυτόχρονα, οι μεταβολές επί του σώματος, όπως είναι η χορήγηση φαρμάκων, η τήρηση μίας δίαιτας ή η εφαρμογή μίας ιατρικής πρακτικής επί ενός σώματος ενός ασθενούς επηρεάζουν την ψυχή, λόγω της προαναφερθείσας υπαρκτής και συνεχούς αλληλεπίδρασης μεταξύ σάρκας και πνεύματος. Βάσει των παραπάνω όμως, το ενδιαφέρον είναι ότι στα Φυσιογνωμικά δεν υπάρχει ρητή αναφορά ότι η ποιότητα της ψυχής είναι η ρίζα για τον καθορισμό της βιολογικής ποιότητας ενός υποκειμένου. Ο συγγραφέας του εν λόγω βιβλίου μνημονεύει μόνο συνεχώς την απόλυτη σύνδεση μεταξύ ψυχής και σώματος, αλλά πιθανώς δεν θα ήταν λάθος να υποθέσει κανείς ότι η ψυχή ενός ανθρώπου είναι η βάση, ενώ η βιολογική θέση το παρεπόμενο προϊόν της, ιδίως δε αν λάβει κανείς πάλι υπόψιν τα υπόλοιπα κείμενα του Αριστοτέλη, όπου η ψυχή έχει βαρύνουσα σημασία. Όμως στο βιβλίο των Φυσιογνωμικών δεν αναφέρεται ρητά αν πράγματι η ψυχή προηγείται σε σύγκριση με το σώμα, επομένως μία τέτοια ερμηνεία προτεραιότητας της ψυχής έναντι του σώματος δεν είναι βέβαιο αν την συμμερίζεται ή μη ο συγγραφέας του υπό εξέταση έργου.

Σε κάθε περίπτωση, στα Φυσιογνωμικά γίνεται μνεία στην διάκριση μεταξύ καλών και κακών ζώων, βάσει της μορφής των, άρα καταληκτικά υπάρχει και η ανάλογη διάκριση και κατ’ επέκταση ιεραρχία μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίοι δεν εξαιρούνται φυσικά από τον παραπάνω κανόνα. Η δε έκφραση γνώμης επί του ζητήματος αυτού, βάσει της εμφανίσεως ενός ζώου ή ενός ανθρώπου αποτελεί τον ορισμό του να «φυσιογνωμεί» κανείς. Ένεκα της παραπάνω ανάλυσης περί της διαφοροποίησης των όντων, οι άνθρωποι μπορούν κάλλιστα να διαιρεθούν σε έθνη, τα οποία είναι διακριτά από άλλα, επειδή ακριβώς διαθέτουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η δε εξωτερική εμφάνιση, ήτοι η φυσιογνωμία των εθνών, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το πνευματικό τους υπόβαθρο, το οποίο εκφράζεται μέσω του πολιτισμού και των ηθών τους. Ως παραδείγματα παρατίθενται τα βάρβαρα έθνη των Αιγυπτίων, των Θρακών, των Σκυθών και δη των Αιθιόπων.

Μπορεί μεν ορισμένες φορές κάποια άτομα εξωτερικά να μοιάζουν ίδια, ως προς την έκφραση του προσώπου τους, αλλά δεν παύουν τα ψυχικά τους γνωρίσματα να είναι πλήρως διαφορετικά ή ακόμη και απολύτως αντίθετα μεταξύ τους. Προς επίρρωση των παραπάνω, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ανδρείου και του αναιδούς, όπου εξ απόψεως εξωτερικής έκφρασης και μόνο φαίνεται να oμοιάζουν μεταξύ τους, αλλά στην ουσία τους διαφέρουν. Επίσης, ο συγγραφέας των Φυσιογνωμικών αναφέρει ότι τα εξωτερικά γνωρίσματα ενός ανθρώπου είναι μόνιμα και το πέρασμα του χρόνου, δεν αποτελεί μία «σύμπτωση» ή «συγκυρία» της ιστορίας, υποδηλώνει μία μονιμότητα ως απόρροια μιας σταθερής και υπαρκτής πραγματικότητας, η οποία επίσης δεν είναι φυσικά τυχαία, αλλά αντιθέτως προκύπτει από την ίδια την ψυχή, η οποία με την σειρά της προκαλεί την ανάλογη εξωτερική εμφάνιση. Αυτό, συμπληρώνει ο συγγραφέας, είναι και η ουσία της επιστήμης της φυσιογνωμικής, πρόκειται δηλαδή για ένα σύστημα μελέτης των φυσικών εξωτερικών γνωρισμάτων, τα οποία υποδεικνύουν τις ιδιότητες, τις οποίες φέρει κάποιος στην ψυχή του είτε εν τη γενέσει του ή ακόμη και επίκτητα. Πρόκειται για μία διαδικασία άντλησης συμπερασμάτων από τα χρώματα, τα χαρακτηριστικά του προσώπου, την κατάσταση των τριχών, της ποιότητας του σώματος ή συγκεκριμένων μελών του, του είδους της φωνής, του μεγέθους της σάρκας και του συνόλου της φυσιογνωμίας του, τα οποία χαρακτηριστικά εν συνόλω ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένες ιδιότητες της εκάστοτε ψυχής. Αυτό κατ’ επέκταση παράγει αναγκαστικά και την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων, βάσει των πνευματικών και βιολογικών δυνατοτήτων τους, διότι ειδάλλως είναι απλά αδύνατο και οξύμωρο για την επιστήμη της φυσιογνωμίας να προβεί η ίδια σε μία ενιαία κατηγοριοποίηση του ανθρώπινου γένους, καθώς, όπως συμπληρώνει ο συγγραφέας των Φυσιογνωμικών, υπάρχουν ομάδες ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά, τα οποία τους κάνει να διαφέρουν από άλλες ομάδες ανθρώπων, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα ζώα, τα οποία δεν είναι όλα ίδια μεταξύ τους. Μία τέτοια λοιπόν ενιαία, πλην όμως αυθαίρετη, κατηγοριοποίηση του ανθρώπινου είδους θα ήταν εκ των πραγμάτων ένδειξη εθελοτυφλίας και σε καμία περίπτωση δεν θα δύνατο να αποτελέσει συμπέρασμα σοβαρής έρευνας.

Έπειτα στο έργο των Φυσιογνωμικών παρατίθενται πλήθος εμπειρικών περιπτώσεων, οι οποίες συνθέτουν όχι μόνο το ψυχοσωματικό περιεχόμενο ενός μεμονωμένου ανθρώπου, αλλά και τις ιδιότητες ολόκληρων φυλών ή εθνών με γνώμονα τα εξωτερικά τους γνωρίσματα.

Επιγραμματικά και συνοπτικά, σύμφωνα με το αριστοτελικής εμπνεύσεως κείμενο, οι σκληρές τρίχες συνδέονται με την ανδρεία, ενώ οι μαλακές με την δειλία. Εν προκειμένω, ο συγγραφέας επικαλείται τις περιπτώσεις ορισμένων ζώων ως εύστοχα παραδείγματα, όπως το λιοντάρι και ο αγριόχοιρος, τα οποία διέπονται από ανδρεία και τόλμη, διότι έχουν πυκνό και σκληρό τρίχωμα. Αντιθέτως, το ελάφι, ο λαγός και το πρόβατο είναι δειλά ζώα εκ της φύσεως τους και αυτό το μαρτυρά το μαλακό τους τρίχωμα. Το ίδιο ισχύει αναλογικά και στα πτηνά, όσα είναι ανδρεία έχουν δυνατά και μεγάλα φτερά, όπως ο αετός, ενώ τα ορτύκια έχουν λεπτά και μικρά φτερά, γι’ αυτό και διακατέχονται από δειλία. Μία ακόμη αιτία κατηγοριοποίησης είναι οι ουρές των ζώων. Μπορεί μεν πολλά ζώα να έχουν ουρές, αλλά η διαφορά που έχουν αυτές μεταξύ τους υποδηλώνει την διαφορετική σύνθεση των ψυχικών δυνατοτήτων τους. Όσα έχουν τριχωτή ουρά, όπως ο σκύλος, είναι πολύ πιο επιθετικά, ενώ όσα έχουν λείο ή καθόλου τρίχωμα, όπως οι όνοι και οι χοίροι αντίστοιχα, αποτελούν έρμαια των παθών τους και δη της αφροδίσιας διέγερσης, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά. Οι δε όνοι, κοινώς τα γαϊδούρια, τείνουν να είναι αναίσθητα και υποτακτικά ελλείψει της υπάρξεως τριχώματος στην ουρά τους.

Φυσικά εξαίρεση από τον κανόνα της ιεραρχίας δεν θα μπορούσε να αποτελέσει ο άνθρωπος. Σύμφωνα με τα Φυσιογνωμικά, οι φυλές στα βόρεια κλίματα διαθέτουν σκληρότερο τρίχωμα, οπότε είναι πιο γενναίες από τις φυλές των νοτίων κλιμάτων, τα μέλη των οποίων διαθέτουν μαλακές τρίχες και ως εκ τούτου οι άνθρωποι των νοτίων περιοχών είναι αρκετά πιο δειλοί, κατ’ εφαρμογή και του γενικού κανόνα, ο οποίος ισχύει για τα θηλαστικά εν γένει. Το δε τρίχωμα στην κοιλιά, παρεμπιπτόντως, αποτελεί ένδειξη φλυαρίας σε έναν άνθρωπο. Παρά την παραπάνω διάκριση του δέρματος, ο συγγραφέας των Φυσιογνωμικών αναφέρει ότι το προτιμότερο και ανώτερο είδος ανθρώπου δεν είναι ούτε οι φυλές με πολύ λευκό δέρμα, τα μέλη των οποίων φυλών αυτών κατοικούν στις βόρειες περιοχές, όπου επικρατεί ψυχρό κλίμα, αλλά ούτε κυρίως οι φυλές με μαύρο δέρμα, οι οποίες είναι πολύ περισσότερο κατώτερες. Αντιθέτως, κατά την ερμηνεία του εν λόγω αποσπάσματος των Φυσιογνωμικών, η μεσογειακή φυσιογνωμία, την οποία διαθέτει κυρίως ο Έλληνας, θα έλεγε κανείς σήμερα σε σύγχρονους όρους, αποτελεί την πληρέστερη φυλετική έκφραση του ανδρείου, ο οποίος ούτε τείνει προς την υπερβολή της αυθάδειας, όπως ουσιαστικά εμφανίζεται στους βόρειους πολιτισμούς των ψυχρών περιοχών, ούτε ανήκει στις φύσει δειλές φυλές των νοτίων μερών του κόσμου, όπως ουσιαστικά σκιαγραφεί ο συγγραφέας κυρίως την φυλή των μαύρων στην Αφρική. Εδώ αναβλύζει εκ νέου με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο η αριστοτελική αρχή της μεσότητας. Το φυλετικό πρότυπο των μεσογειακών πληθυσμών και φυσικά και των ίδιων των Ελλήνων παρουσιάζεται ως η εκπλήρωση της ηθικής αρχής της μεσότητας, κατ’ Αριστοτέλη. Με άλλα λόγια, η μεσογειακή φυσιογνωμία παρουσιάζεται ως το ιδανικό πρότυπο του ενάρετου αυτού όντος, το οποίο είναι το πλέον ισορροπημένο εξωτερικά και ψυχικά και το οποίο εντοπίζεται στην «μεσόγειο», δηλαδή στην μέση της γης. Ο συγγραφέας φρονεί δηλαδή, εμμέσως πλην σαφώς, ότι η παρουσία της φυλετικής αυτής ομάδας στην μέση της γης (εξ ου η έννοια της μεσογείου) αποτελεί και μία περαιτέρω επαλήθευση κατοχής της αρετής της μεσότητας εκ μέρους της, η οποία μεσότητα, όπως είναι γνωστό από τον ίδιο τον Αριστοτέλη, βρίσκεται μεταξύ της υπερβολής και της ελλείψεως. Οι δε παρεκκλίσεις της μεσότητας, είτε εξ απόψεως υπερβολής, είτε εξ απόψεως ελλείψεως εντοπίζονται στις υπόλοιπες φυλές, γεγονός το οποίο τις καθιστά κατώτερες συγκριτικά με την ενάρετη μεσογειακή, αλλά με την σειρά της η φυλή των βορείων περιοχών είναι η επόμενη τη τάξει και άρα οπωσδήποτε πολύ ανώτερη από την φυλή των νοτίων περιοχών. Πάλι εδώ το εξωτερικό και γεωγραφικό, εν προκειμένω, γνώρισμα μίας πληθυσμιακής ομάδας, αντανακλάται στην ψυχική της κατάσταση ή και αντιστρόφως η τελευταία, δηλαδή η ψυχική κατάσταση, σε ένα σχεδόν μεταφυσικό επίπεδο ερμηνείας, καθορίζει την βιολογική της σύνθεση.




Το πρότυπο του γενναίου γενικότερα στο κείμενο των Φυσιογνωμικών έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ειδικότερα, το παραπάνω είδος ανθρώπου διακρίνεται από τις σκληρές του τρίχες, τα δυνατά άκρα και κόκκαλα και παράλληλα διαθέτει ένα ορθό σχήμα σώματος γενικότερα. Όσο πιο ευρύ είναι το στήθος του, τόσο μεγαλύτερη είναι η ένδειξη της γενναιότητας του, δίχως φυσικά υπερβολές. Η κοιλιά του γενναίου δεν είναι εξογκωμένη και ο τράχηλός του είναι δυνατός. Παράλληλα το στήθος του είναι σαρκώδες με ένα μεσαίο άνοιγμα ματιών, το οποίο δεν είναι ούτε πολύ ανοιχτό, ούτε πολύ κλειστό. Το χρώμα των ματιών στους ανδρείους ανθρώπους είναι μαύρο, αλλά αν είναι υπερβολικά μαύρο, τότε παραπέμπει σε άγριους και όχι σε γενναίους. Εξαιρετική δε κατηγορία γενναίων ανθρώπων είναι οι ξανθοί, οι οποίοι ομοιάζουν με τα λιοντάρια και διακρίνονται από τους κοκκινομάλληδες, οι οποίοι συχνά προβαίνουν σε διάφορες πανουργίες, όπως οι αλεπούδες, οι οποίες διαθέτουν παρόμοιο χρώμα.

Το πρότυπο του δειλού στον αντίποδα αποτελείται από τα ακριβώς αντίθετα εξωτερικά γνωρίσματα, τουτέστιν μαλακές τρίχες, κίτρινο ή κυρίως μελαμψό πρόσωπο, ασθενές σώμα, λεπτά χέρια και μικρά σκέλη σε συνδυασμό με βιαστικές κινήσεις σώματος. Ως δειλοί περιγράφονται επίσης και όσοι διαθέτουν πολύ σγουρά μαλλιά με εξαίρεση όσους έχουν σγουρά μαλλιά μόνο στις άκρες, τότε πρόκειται για άτομα με το στοιχείο της ανδρείας μέσα τους. Πολλές φορές όμως ακόμη και οι πολύ λευκοί διαθέτουν το στοιχείο της δειλίας, όταν δηλαδή οι ίδιοι είναι πολύ χλωμοί στο πρόσωπο, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας.

Επίσης, στα Φυσιογνωμικά, παρατίθενται και τα ειδικότερα εξωτερικά χαρακτηριστικά ανθρώπων συγκεκριμένης ψυχικής ιδιότητας, όταν εξετάζονται μεμονωμένα, δίχως να λαμβάνεται δηλαδή υπόψιν το φυλετικό σύνολο στο οποίο ανήκουν. Ενδεικτικά γίνεται αναφορά στις περιπτώσεις των ευφυών, των αναίσθητων, των αναιδών, των κόσμιων, των εύθυμων κλπ και στον τρόπο κατά τον οποίο διακρίνονται, βάσει των ιδιαιτεροτήτων τους. Προς περαιτέρω επίρρωση της απόδοσης ορισμένης ψυχικής ιδιότητας, βάσει συγκεκριμένων εξωτερικών γνωρισμάτων, παρατίθενται ως παραδείγματα φυσικά τα ζώα, τα οποία πολλές φορές έχουν παρόμοια εξωτερικά χαρακτηριστικά με τις αντίστοιχες κατηγορίες διάκρισης των ανθρώπων. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το μέγεθος των χειλών, τα οποία εφόσον είναι παχιά, εντοπίζονται σε ανθρώπους χαμηλής νοημοσύνης, όπως κατ’ αναλογία παρατηρεί κανείς στους γαϊδάρους και στους πιθήκους. Η δε παχιά άκρη της μύτης, σε αντιδιαστολή με την ίσια και λεπτή, υποδηλώνει εξίσου ένδειξη χαμηλής ευφυΐας, καθώς επίσης και μία έκφανση αναισθησίας, οκνηρίας και φυγοπονίας, διότι παρατηρείται σαν εξωτερικό χαρακτηριστικό των γουρουνιών και των βοδιών. Το λεπτό πρόσωπο φανερώνει τον επιμελή άνθρωπο, ενώ το χοντρό πρόσωπο την οκνηρία, όπως συμβαίνει με τα βόδια. Η μικροψυχία συναντάται σε άτομα με μικρό πρόσωπο, όπως η αγριόγατα και η μαϊμού, ενώ το υπερβολικά μεγάλο ή ακριβέστερα χοντρό πρόσωπο δείχνει την αδεξιότητα. Τα μικρά αυτιά, τα οποία διαθέτουν οι πίθηκοι, συναντώνται σε ανθρώπους, οι οποίοι θέλουν να ενοχλούν και να πειράζουν, ενώ τα μεγάλα αυτιά, προδίδουν ένα έντονο πεισματικό χαρακτήρα, ο οποίος είναι γνώρισμα των γαϊδάρων. Το μικρό μέτωπο μαρτυρά την αμάθεια, όπως συμβαίνει με τους χοίρους, ενώ το μεγάλο μέτωπο μαρτυρά την νωθρότητα των βοδιών. Το κείμενο των Φυσιογνωμικών δίνει και μία ενδιαφέρουσα βιολογική εξήγηση της ιδιότητας της διάνοιας, αναφέροντας ότι τα σώματα, τα οποία δεν είναι υπερβολικά μεγάλα είναι πιο έξυπνα, διότι το αίμα μπορεί να κυκλοφορήσει πιο εύκολα μέχρι τον νου, ελλείψει των μεγάλων αποστάσεων, γι’ αυτό και οι υπερβολικά μάλιστα εύσωμοι έχουν χαμηλότερο επίπεδο νοημοσύνης. Η χρυσή τομή της μεσότητας πάλι για κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις παρουσιάζεται ως το καλύτερο υπόδειγμα εξωτερικής και εσωτερικής κατάστασης, με άλλα λόγια ως ο τρόπος επίτευξης μίας ψυχοσωματικής ισορροπίας. Οι μορφές λοιπόν των σωμάτων αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες δυνάμεις της ψυχής, οι οποίες συνδέονται, όπως ήδη αναφέρθηκε νωρίτερα, με την ταυτότητα μίας συγκεκριμένης ψυχικής δύναμης ή ενός ψυχικού πάθους, όπως συμβαίνει και στα ζώα.

Ένα ζήτημα στο οποίο επίσης γίνεται έντονη μνεία στο επίμαχο αριστοτελικό κείμενο αφορά την ψυχική και σωματική διαφοροποίηση μεταξύ του αρσενικού και του θηλυκού, η οποία διαφοροποίηση εμφανίζεται όχι μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στα ζώα συλλήβδην. Το θηλυκό παρουσιάζεται ως το συνήθως πιο αδύνατο φύλο, όπως επίσης και ως το πιο υποχωρητικό ή ακόμη και πιο επιρρεπές ή ευάλωτο προς την χειραγωγία εν συγκρίσει με το αρσενικό. Η παραπάνω ιεράρχηση τρόπων τινά των φύλων δεν είναι μία άποψη, η οποία εκφράζεται πρώτη φορά από τον Αριστοτέλη, οπότε η παραπάνω οπτική, ειρήσθω εν παρόδω, θα μπορούσε να συνηγορήσει υπέρ της θέσης ότι πράγματι τα Φυσιογνωμικά ήταν αποκλειστικά δικό του δημιούργημα. Σε αυτό μάλιστα το θέμα ο Αριστοτέλης απέχει πολύ από τον δάσκαλό του τον Πλάτωνα, ο οποίος αναγνώριζε μεν τις σαφείς διαφορές ανάμεσα στα 2 φύλα, αλλά δεν θεωρούσε ότι ο άνδρας διαθέτει ένα αποκλειστικό προνόμιο συμμετοχής εις βάρος της γυναίκας στο πεδίο της πολιτικής ή της εκπαίδευσης.

Σημαντικό σημείο κατηγοριοποίησης αποτελεί και ο βηματισμός του ανθρώπου τόσο ως προς τον ρυθμό, όσο και ως προς το μέγεθος του βηματισμού αυτού. Οι επιμελείς άνθρωποι έχουν έναν σταθερό σε ρυθμό βηματισμό και η απόσταση, την οποία διανύει ο βηματισμός τους δεν είναι ούτε πολύ μεγάλη, ούτε πολύ μικρή. Οι αργόσχολοι και οι αναποτελεσματικοί κινούνται με αστάθεια στα πόδια τους και ο βηματισμός τους είναι είτε πολύ μικρός, είτε πολύ μεγάλος, δηλαδή παρεκκλίνει από την μεσότητα. Το ίδιο ισχύει και για τις κινήσεις των χεριών. Μάλιστα οι δε βαδίζοντες δίχως ιδιαίτερη συνοχή και σταθερότητα στις κινήσεις τους ανήκουν στην κατηγορία των κιναίδων.

Τέλος, η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων πηγάζει και από το ύψος της φωνής. Όσοι έχουν ψιλή και μαλακή φωνή συνήθως είναι δειλοί και κίναιδοι, ενώ όσοι έχουν απλώς μαλακή και ήρεμη φωνή, όπως τα πρόβατα, διαθέτουν την πραότητα εντός της ψυχής τους. Αντιθέτως, οι φωνακλάδες είναι συνήθως αυθάδεις και υπερόπτες.

Εν κατακλείδι, ο συγγραφέας του ιδιαίτερα καινοτόμου και αναλυτικού αυτού έργου αναφέρει ότι ακόμη και στο σώμα υπάρχουν κάποιες ιεραρχίες. Μεγίστης προτεραιότητας θέση έχει το κεφάλι, διότι εκεί φυσικά βρίσκεται και ο εγκέφαλος ως το κατ’ εξοχήν όργανο της ανθρώπινης νόησης, δεύτερο τη τάξει είναι το στήθος και οι ώμοι, δηλαδή τα μέρη του σώματος, στα οποία στηρίζεται ο εγκέφαλος, επόμενη θέση έχουν τα πόδια, τα οποία κινούν και στηρίζουν το πάνω μέρος του σώματος και στην τελευταία κατηγορία ανήκει ο χώρος της κοιλιάς ή το μέρος γύρω από αυτήν, επειδή εκεί εντοπίζονται όλα όσα σχετίζονται με τα υλικά πάθη ή όσα γενικότερα αφορούν τα ποιοτικά κατώτερα μέρη της ψυχής. Συμπερασματικά, βάσει των όσων ισχυρίζεται το κείμενο των Φυσιογνωμικών, η σωστή συμμετρία ενός σώματος, ο κατάλληλος τύπος ενός δέρματος και μία σειρά άλλων χαρακτηριστικών της φυσιογνωμίας ενός ανθρώπου, σύμφωνα με το περιεχόμενο του έστω αριστοτελικής εμπνεύσεως κειμένου, είναι τα συστατικά μίας τέλειας πνευματικής αρμονίας και φυσικής μορφιάς. Αποτελούν δε επίσης και απόδειξη κατοχής των υψίστων αρετών της ανδρείας και της δικαιοσύνης.

Βάσει των όσων αναλύθηκαν λοιπόν, μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει το γιατί αυτό το κείμενο είναι σχεδόν άγνωστο και κατ’ επέκταση σχεδόν απαγορευμένο από το ευρύτερο κοινό. Με γνώμονα φυσικά τις εμπειρικές παρατηρήσεις, ο δημιουργός των Φυσιογνωμικών σχημάτισε μία άκρως συστηματική και αναλυτική εικόνα για τα είδη των ανθρώπων και τις φυλές ή τα έθνη στα οποία ανήκει ο καθένας εξ αυτών, ενώ παράλληλα αντιστοίχησε και τα πνευματικά προσόντα, τα οποία απορρέουν από την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων, είτε εξατομικευμένα, είτε ανάλογα με το βιολογικό σύνολο, στο οποίο ανήκουν. Αν και το κείμενο δεν προβαίνει σε πολύ αναλυτικότερες διακρίσεις μεταξύ των φυλών, τα όσα έστω επιφανειακά και ίσως απλοϊκά παρατίθενται εδώ είναι σε κάθε περίπτωση εξαιρετικά ενδιαφέροντα, αλλά συνάμα και συγκλονιστικά ως μία έστω πρώιμη, πλην όμως συστηματική και επιστημονική διάκριση των φυλών, η οποία ίσως δεν είναι και τόσο εκτενής, όσο θα έπρεπε. Πιθανώς αυτό οφείλεται κυρίως στην αυτονόητη αντίληψη της πλειονότητας των Ελλήνων της τότε εποχής, ότι τα έθνη και οι φυλές είναι φυσικό να διαφέρουν μεταξύ τους, οπότε ενδεχομένως περίσσευε η περαιτέρω φυλετική ανάλυση εκ μέρους του συγγραφέα. Πρόκειται εξάλλου για ένα κείμενο, το οποίο χρονολογείται ότι συντάχθηκε περί τον 4 ο ή 3 ο αιώνα π.Χ. και το οποίο οπωσδήποτε επηρέασε, αλλά και παρήγαγε από μόνο του κάποιες πολύ χρήσιμες ή ίσως και ακόμη ισχύουσες αλήθειες για την δομή και διάκριση τόσο των φυλών όσο και των εθνών ή ακόμη μπορεί να αποτελεί μέχρι και σήμερα έναν εν δυνάμει οδηγό και για την ψυχοσωματική ερμηνεία ενός ανθρώπου, βάσει συγκεκριμένων εξωτερικών στοιχείων εμφανίσεως. Ο συγγραφέας του βιβλίου οπωσδήποτε παραγκωνίζει ευθέως το κατά το κοινώς λεγόμενο: «μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλο του» και ορίζει κατά τρόπο επιτακτικό ότι όχι μόνο είναι φυσικό να κρίνεται κάποιος εξωτερικά, αλλά προχωράει ένα βήμα παραπέρα ισχυριζόμενος ότι η εξωτερική εμφάνιση ενός ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η αντανάκλαση της εσωτερικής του σύνθεσης. Αποτελεί δηλαδή τον καθρέπτη, βάσει του οποίου μπορεί κανείς να αντιληφθεί πολλά περισσότερα για το ψυχικό επίπεδο ενός υποκειμένου.

Επιπλέον, δεν μπορεί κάποιος να αφήσει ασχολίαστα τα όσα λίγα, αλλά καίρια και αξιοσημείωτα μνημονεύει και παρατηρεί έστω εμπειρικά και επιφανειακά ο δημιουργός του βιβλίου των Φυσιογνωμικών ως προς το ζήτημα της φυλής. Η ιεραρχία των φυλών και ειδικότερα των εθνών είναι κάτι το αυταπόδεικτο και πρακτικά οφθαλμοφανές και γι’ αυτό εξάλλου στα Φυσιογνωμικά υπάρχει η ρητή έμφαση στο ότι το δηλωτικό της εξωτερικής εμφάνισης ενός ανθρώπου και η πνευματική του κατάσταση είναι κάτι από το οποίο δεν μπορεί απεγκλωβιστεί ένα υποκείμενο, ιδίως δε αν η εξωτερική του εμφάνιση αφορά ένα μόνιμο στοιχείο του, όπως είναι το δέρμα και λιγότερο αν είναι κάτι το επίκτητο και συνεπώς προσωρινό, όπως είναι λόγου χάριν μία αρρώστια. Το προαναφερθέν συμπέρασμα επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για συστατικά στοιχεία της εξωτερικής και ταυτοχρόνως της εσωτερικής του ταυτότητας. Το σημαντικότερο και πιο φιλοσοφικά αξιομνημόνευτο όμως όλων είναι ότι στα Φυσιογνωμικά η εθνολογική ομάδα του μεσογειακού φύλου, στην οποία ομάδα αυτή της λευκής φυσικά φυλής, ανήκουν και οι Έλληνες από κοινού με άλλα μεσογειακά φύλα, όπως οι Ιταλοί και οι Ισπανοί, η εθνολογική αυτή ομάδα λοιπόν προκρίνεται έναντι των υπολοίπων, διότι εκπληρώνει την μεσότητα και αυτό σημαίνει ότι οι μεσογειακοί πληθυσμοί, αριστοτελικά τουλάχιστον κρίνοντας, αποτελούν τους φύσει και κατ’ εξοχήν ενάρετους πληθυσμούς, σύμφωνα και κατ’ αναλογία με το πολύ γνωστό βιβλίο του Αριστοτέλη, ήτοι τα Ηθικά Νικομάχεια. Πρόκειται για τους λαούς, οι οποίοι βρίσκονται μεταξύ του άκρου της υπερβολής των (νορδικών) φυλών της Βόρειας Ευρώπης και του άλλου άκρου της ελλείψεως, η οποία χαρακτηρίζει τις νοτιότερες γεωγραφικά φυλές της Γης και δη τις αφρικανικές της Υποσαχάριας Αφρικής. Υπόψιν ότι το έργο αυτό μπορεί πράγματι να μην είναι επαρκώς τεκμηριωμένο και εμπεριστατωμένο συγκριτικά πολλώ δε μάλλον με το σήμερα, αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα εξαιρετικά προχωρημένο για τα δεδομένα της εποχής του κείμενο, το οποίο δε αν πράγματι ανήκει στον Αριστοτέλη, τότε εμπλουτίζει έτι περισσότερο το γνωστικό του υπόβαθρο, αν δε είναι απλώς αποτέλεσμα αριστοτελικής επιρροής, τότε αποδεικνύει το εύρος της εξαιρετικά διάχυτης διανόησης εκείνης της εποχής στον αρχαιοελληνικό κόσμο.




Κυριακή 15 Ιουνίου 2025

Από την Βαρσοβία μέχρι την Τεχεράνη: «Κάθε μέρα είναι Ασούρα - κάθε γη είναι Καρμπάλα» کلّ یوم عاشورا، کلّ ارض کربلا - Ενάντια στον Μεγάλο Σατανά μέχρι την ημέρα που θα γίνει η έπαρση του «Κόκκινου Λαβάρου του Πολέμου» στην καρδιά της Κουντς!

 





«Ο Μωαμεθανικός κόσμος περιμένει Αυτόν, κάτω από την μορφή του Mahdi τον οποίο θα στείλει ο Αλλάχ στο τέλος του κόσμου, να καταστρέψει το κακό μέσα από την δύναμη του δικού του ξίφους, όταν οι Ιουδαίοι θα έχουν γίνει για άλλη μια φορά κύριοι της Ιερουσαλήμ και όταν ο Διάβολος θα τους έχει διδάξει να βάλουν φωτιά ακόμη και στο αέρα που αναπνέουν»

Savitri Devi





Μετάφραση: Nero Valois


Δημοσιεύουμε σήμερα 43 χρόνια μετά την Νίκη της Ιρανικής Επανάστασης (11η Φεβρουαρίου 1979), ένα κείμενο αφιέρωμα στην πνευματική σημασία, την πολιτειακή δομή και την συνεισφορά του Επαναστατικού Ιράν .

Το κείμενο δημοσιεύτηκε σε σελίδα της Τριτοθεσίτικης Πολωνικής οργάνωσης «Φάλαγγα» την 11η Ιανουαρίου του περασμένου έτους. 

Η εν λόγω κίνηση έχει έντονη ρητορική και δράση ενάντια στις ΗΠΑ το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ, ενώ τα μέλη της δεν κρύβουν την φανατική πίστη τους στον Χριστιανισμό καθώς και τις ιδεολογικές επιδράσεις τους από την Φασιστική πολιτική κληρονομιά.


Από το Ιράν μέχρι την Υεμένη ο ΑΞΟΝΑΣ της αντίστασης!

Κανείς δεν θα εκπλαγεί αν πούμε ότι η Πολωνία - και όλη η Ευρώπη - βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Τα διαδοχικά κύματα του σύγχρονου κόσμου που σάρωσαν τη γη μας οδήγησαν στην σημερινή εποχή, μια εποχή φιλονικιών και υποκρισίας, στην οποία οι ασεβείς άρχοντες διακατέχονται από βία και ο υλικός πλούτος είναι η μόνη αξία με την οποία κρίνονται οι άνθρωποι. Εποχή όπου κυριαρχεί η εξουσία, η υποκρισία θεωρείται αρετή και η υλική ευημερία θεωρείται ο μεγαλύτερος στόχος της ανθρώπινης ζωής. Μόνο λίγοι θεωρούν μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων ως παρέκκλιση, και μόνο μια μειοψηφία αυτών των συνειδητών προσώπων αντιλαμβάνεται ότι η πηγή μιας τέτοιας κατάστασης πραγμάτων είναι η απώλεια από την ανθρωπότητα των δεσμών της με την πρωταρχική αιτία, με την υπέρβαση, το Απόλυτο.

Η κρίση της εποχής μας είναι πρώτα και κύρια μια πνευματική κρίση. Η θρησκεία, που παλαιότερα λειτουργούσε ως σκοινί σωτηρίας προς την έκπτωτη ανθρωπότητα, από μοχλός που μας ανεβάζει σε ένα υψηλότερο επίπεδο ύπαρξης, σήμερα γίνεται ψυχολογική και φιλανθρωπική υποστήριξη για τον άνθρωπο. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, οι θρησκευτικές κοινότητες υποτίθεται ότι παρέχουν στους φτωχούς ένα ελάχιστο υπαρξιακό επίπεδο και στον απελπισμένο άνθρωπο ψυχολογική υποστήριξη, μιλώντας για την αγάπη του Θεού.

Μερικές φορές, ειδικά μεταξύ των πολιτικά αφοσιωμένων ανθρώπων, η θρησκεία συμπληρώνει τις απόψεις τους. Τέτοια άτομα δεν έχουν λιγότερο άγνοια για τα θέματα της θρησκείας από αυτά που περιγράφονται στην προηγούμενη παράγραφο. Η θρησκεία δεν χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει πολιτικές απόψεις, αλλά είναι ένα βοήθημα στην επικοινωνία με το Απόλυτο, το οποίο συμβάλλει στη διαμόρφωση των στάσεων και των απόψεών μας. Έγραψε σχετικά με αυτό, μεταξύ άλλων ο ιδρυτής του κινήματος που οι άθεοι στο Ριάντ και στο Ντουμπάι τρέμουν - ο Hussein Badreddin al-Houthi. Φυσικά, ο al-Houthi διατύπωσε τις απόψεις του στο πλαίσιο του Ισλάμ, αλλά μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτή τη λογική σε οποιαδήποτε θρησκεία - ένας πιστός που βγαίνει από το σπήλαιο στο φως της ημέρας, φωτισμένος από τη θεϊκή νοημοσύνη, κατανοεί καλύτερα τον κόσμο γύρω του, τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα σε αυτό και πώς πρέπει να ανταποκριθεί κανείς σε αυτές τις διαδικασίες. Η επιλογή της θρησκείας για να ταιριάζει με τις πολιτικές απόψεις είναι αντίθετη με αυτό  -είναι ακόμη και έκφραση απιστίας-  σε μια τέτοια εκδοχή , η θρησκεία ανάγεται σε ένα συνηθισμένο φιλοσοφικό-ηθικό σύστημα ή σε μια προσθήκη στην ταυτότητα.

Σαν να ξεφεύγουμε από τη θλιβερή πραγματικότητα στην οποία ζούμε, αναζητούμε έμπνευση για να δράσουμε: την αναζητούμε στο παρελθόν, διαβάζοντας τα έργα των ιδεολογικών πατέρων μας, την αναζητούμε σε συστήματα κρατών που αμφισβητούν την κατεύθυνση προς την οποία οδεύει ο κόσμος.

Το βλέμμα μας είναι  από καιρό στραμμένο προς την Ανατολή - άλλωστε, όπως έλεγαν και οι Ρωμαίοι, Ex oriente lux. Ως αποτέλεσμα των τραγικών γεγονότων των τελευταίων ημερών, τα μάτια μας ήταν στραμμένα σε μια χώρα, τη γη των Αρίων. Σε μια χώρα όπου τον Φεβρουάριο του 1979 ανατράπηκαν όλα όσα αντιμετωπίζουμε καθημερινά: μια πορεία εκδυτικοποίησης της κοινωνίας, η απόρριψη των παραδόσεων, ο εμπαιγμός της θρησκείας και η υποταγή στις ξένες δυνάμεις. Αυτό δεν θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχε η ιδέα που διατύπωσε ο μεγάλος Αγιατολάχ Ρουχολάχ Μουσαβί Χομεϊνί, ηγέτης της Ισλαμικής Επανάστασης και ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν.

Πριν εξετάσουμε το σύστημα που εισήγαγε ο Χομεϊνί στην πατρίδα του, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι από το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, το Ιράν αποστραγγίστηκε ανελέητα από τη Δύση: πρώτα από τη Μεγάλη Βρετανία και μετά από τις ΗΠΑ. Με ένα πραξικόπημα, που έγινε με χρήματα της Δύσης, με αποτέλεσμα ο Σάχης να έρθει στην εξουσία, πουλώντας τη χώρα του στις εταιρείες των Γιάνκηδων. Πριν από την επανάσταση, οι Ιρανοί ανακάλυψαν τι ήταν πραγματικά ο Iμπεριαλισμός και η κυριαρχία των Γιάνκηδων: εξευτελισμός της χώρας, υποβάθμιση της στο καθεστώς μιας de facto αποικίας με έναν ασεβή ηγεμόνα επικεφαλής ενός κράτους που το μοναδικό του καθήκον ήταν  να κρατήσει τη χώρα ήσυχη. Με αιματηρή καταστολή για να μην τολμήσει κανείς να ενοχλήσει στη λεηλασία των φυσικών πόρων. Μόνο η εξέγερση του πιστού Ιρανικού λαού με επικεφαλής τον μεγάλο Αγιατολάχ έβαλε τέλος σε αυτά τα τερατουργήματα.

Αντί της μοναρχίας που επιβλήθηκε ως αποτέλεσμα του πραξικοπήματος των Γιάνκηδων, το οποίο δυτικοποιούσε γρήγορα το Ιράν και διέπραττε θρησκευτικές διώξεις, ο μεγάλος Αγιατολάχ Χομεϊνί πρότεινε τη δική του ιδέα για την Ισλαμική Δημοκρατία. Στο έργο «Περί Ισλαμικής Διακυβέρνησης» ο Χομεϊνί συμπεριέλαβε μια περιγραφή και αιτιολόγηση των ιδεών του.

Πρώτα απ' όλα, ο Ιμάμ Χομεϊνί κατάλαβε ότι δεν υπάρχει στη φύση ουδέτερο κράτος. Κάθε κρατικό ον βασίζεται σε μια συγκεκριμένη ιδέα: το έθνος-κράτος συνειδητοποιεί την ιδέα του έθνους και αυτό το έθνος θα μπορούσε να έχει διαμορφωθεί φυσικά και θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα ενός βαθιά ριζωμένου κοινωνικού κονστρουκτιβισμού. Είχαμε ιδεολογικά δεσμευμένες χώρες των οποίων το πολιτικό σύστημα καθοριζόταν από μια καθοριζόμενη ιδεολογία - όπως τα κομμουνιστικά κράτη ή τα δημοκρατικά φιλελεύθερα κράτη.

Παραδόξως, είναι οι υμνητές του δημο-φιλελευθερισμού που μιλούν πιο δυνατά για την κοσμοθεωρητική ουδετερότητα και την ανεξιθρησκεία του κράτους, θέλοντας να επιβάλουν αυτήν την ανεξιθρησκεία σε ολόκληρο το έθνος - να πετάξουν όλα τα σύμβολα και τις αναφορές στη θρησκεία από τη δημόσια σφαίρα. Στην πραγματικότητα, τέτοιοι άνθρωποι επιθυμούν στην καλύτερη περίπτωση το κλείσιμο της κοινωνίας από το  φως του θείου Λόγου -όπως έγραψε ο Ρενέ Γκενόν- και στη χειρότερη εκθέτουν ολόκληρη την πολιτική κοινότητα σε επιρροές από τα κατώτερα επίπεδα της πραγματικότητας.

Στο Ιρανικό πλαίσιο, η εκκοσμίκευση του κράτους προωθήθηκε από τον Σάχη - που είχε ως αποτέλεσμα θρησκευτικές διώξεις και προσπάθειες καταστροφής του παραδοσιακού Ιρανικού μοντέλου ζωής. Στην Πολωνία, η κοσμικότητα του κράτους κραυγάζει από εκείνους που θα ήθελαν περισσότερο να διώξουν τη θρησκεία από τον δημόσιο χώρο, που μισούν την Παράδοση, τη θρησκεία και τον πολιτισμό μας. Όσοι θέλουν να κάνουν το έθνος μας μια μεταμοντέρνα μάζα,  με τους συμπατριώτες χωρίς κανένα δεσμό - πράγματι, τέτοιοι άνθρωποι είναι υποστηρικτές του διαβόλου!

Μόνο ένα κράτος που σέβεται τις αρχές της θρησκείας μπορεί να διασφαλίσει ότι η θρησκεία έχει τη σωστή της θέση - ακριβώς από την υπερβατικότητα το κράτος πρέπει να αντλήσει τη βαθύτερη νομιμοποίησή του, ως γήινη έκφραση της θείας τάξης, ατελής μάλιστα, καθώς και ολόκληρου του υλικού κόσμο, αλλά ανοίγοντας στον άνθρωπο ένα ορισμένο μέρος της ουράνιας τάξης.

Στο έργο του, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί τόνισε ότι το κράτος δεν πρέπει μόνο να φροντίζει για την υλική ασφάλεια και την ευημερία των πολιτών του, αλλά έχει και καθήκον να φροντίζει για την πνευματική τους ζωή. Το κοσμικό κράτος δεν ενδιαφέρεται για αυτό - σε ένα τέτοιο κράτος η θρησκεία είναι ιδιωτική υπόθεση ενός ατόμου, το κράτος δεν παρεμβαίνει σε αυτό. Ένα τέτοιο κράτος δεν νοιάζεται για την ηθική στη δημόσια σφαίρα, ούτε υπερασπίζεται τις θρησκευτικές αξίες. Σύμφωνα με τον Χομεϊνί, η Ισλαμική διακυβέρνηση οφείλει να παρέχει στον άνθρωπο όλες τις απαραίτητες ευκαιρίες για πνευματική ανάπτυξη και καλλιέργεια της θρησκείας.

Αξίζει επίσης να δοθεί προσοχή στον Πλατωνικό χαρακτήρα του σύγχρονου Ιράν. Το σύστημα της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι μια εφαρμογή των παραδοχών του πολιτικού Πλατωνισμού σύμφωνα με τις αρχές του Ισλάμ. Θεσμοί όπως το Συμβούλιο των Φρουρών, το οποίο διασφαλίζει τη συμμόρφωση των νόμων με τον Ισλαμικό νόμο και ελέγχει τους υποψηφίους για τα δημόσια αξιώματα, ώστε να αποτρέπει τους εσωτερικούς εχθρούς από το να ενταχθούν σε αυτές τις θέσεις. Επίσης ο θεσμός του Ανώτατου ηγέτη - rahbara - που είναι Σιίτης κληρικός και άρα κοντά στο Απόλυτο, χάρη στον οποίο ο νους του ηγέτη όλης της χώρας φωτίζεται από τις ακτίνες του θείου Λόγου. Επίσης ιδρύματα που διασφαλίζουν την τήρηση των θρησκευτικών εντολών και ιδανικών της Επανάστασης, δηλαδή το Συμβούλιο των Φρουρών της Επανάστασης και αυτό των Εκλεκτών (που εκλέγουν τον Ανώτατο Αρχηγό), αποτελούνται επίσης από δικηγόρους και κληρικούς, δηλαδή άτομα που ως αποτέλεσμα των λειτουργιών τους, έχουν επαφή με το Απόλυτο, με τον Θεό και στις αποφάσεις και τις πράξεις τους οφείλουν να καθοδηγούνται από το νόμο του Θεού.

Μετά την Ισλαμική Επανάσταση, δημιουργήθηκε επίσης ένας ένοπλος βραχίονας αυτού του Πλατωνικού συστήματος - στο Ιράν, δίπλα στις Ένοπλες Δυνάμεις, υπάρχει ένας θεσμός που στις υποθέσεις του μοιάζει με τη Ρουθηναϊκή oprichnina (1565-1572) και τα ευρωπαϊκά μεσαιωνικά Ιπποτικά Τάγματα - είναι το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, το οποίο θα φροντίσει για την ειρήνη στη χώρα, εξουδετερώνοντας προδότες και εχθρούς στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και βοηθά όλους τους μαχητές στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο στην περιοχή (το KSRI βοηθά ενεργά τον Λίβανο, την Συρία, το Ιράκ και την Παλαιστίνη). Ήταν γι' αυτό που δολοφονήθηκε ο μεγάλος πολεμιστής του Θεού, ο ήρωας όλης της ανθρωπότητας, ο αντιστράτηγος Qasem Soleimani.

Επιστρέφοντας στις θεωρητικές παραδοχές της Ισλαμικής διακυβέρνησης: Ο Χομεϊνί πίστευε ότι μόνο ένα σύστημα βασισμένο στη θρησκεία θα έδινε τέλος στην επιρροή και των δύο χωρών στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν. Αυτό συνέβη μετά τα ένδοξα γεγονότα του 1979. Μια χώρα που είχε λεηλατηθεί από Βρετανούς και Γιάνκηδες ανέκτησε τη δική της αξιοπρέπεια και αντιμετώπισε την αλαζονεία Αμερικανών και Εβραίων με τη χάρη του Θεού. Και θα σταθεί όρθια μέχρι να καταλάβουν οι εχθροί ότι είναι αδύνατο να συντρίψουν «ένα έθνος μαρτύρων, το έθνος του Ιμάμ Χουσεΐν».

Όταν μιλάμε για την επανάσταση υπό τον Μεγάλο Αγιατολάχ, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε μια χαρακτηριστική πτυχή του Σιιτικού Ισλάμ: την καταπολέμηση της καταπίεσης. Ο τρίτος Σιίτης ιμάμης, εγγονός του προφήτη Μωάμεθ, Χουσεΐν ιμπν Αλί, είναι το πρότυπο εδώ για κάθε πιστό Σιίτη. Ο Ιμάμ Χουσεΐν προτίμησε να πολεμήσει τον ασεβή ηγεμόνα, ο οποίος ήταν ο τότε σφετεριστής χαλίφης Τζαζίντ ιμπν Μουαουίτζα, και στην Καρμπάλα του Ιράκ (τόσο σημαντικό υπό το πρίσμα των πρόσφατων γεγονότων!) υπέστη σκληρό θάνατο. Κάθε Σιίτης θα πρέπει να είναι έτοιμος να πολεμήσει ενάντια στους καταπιεστές, κάτι που εκφράζεται τέλεια με τον τύπο «Κάθε μέρα είναι Ασούρα, κάθε γη είναι Καρμπάλα».

Ο κόσμος μετά τους δολοφόνους του Χουσεΐν ιμπν Αλί έχει προ πολλού εξαφανιστεί, αλλά τέτοιους Τζαζίντ δεν έχουμε και στην εποχή μας; Τώρα, οι λαοί της γης - όχι μόνο οι Σιίτες στο Ιράκ ή την Υεμένη, αλλά και οι λαοί σε όλη την Ασία και την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των Πολωνών - δεν υφίστανται την πιο σκληρή καταπίεση στην ιστορία του κόσμου; Όλοι ξέρουμε ποιος μας καταπιέζει όλους, ποιος απομυζά τα έθνη μας, δηλητηριάζοντας τις ψυχές μας. Περιγράφεται αυτή η καταπιεστική δύναμη:

«Ελάτε, και δείξτε την καταδίκη της μεγάλης πόρνης που κάθεται δίπλα στα μεγάλα νερά, με την οποία οι βασιλιάδες της γης έσπειραν την πορνεία, και όσοι ζουν στη γη είναι μεθυσμένοι από το κρασί της πορνείας της. Και με μετέφερε πνευματικά στην έρημο. Και είδα μια γυναίκα να κάθεται πάνω σε ένα κόκκινο θηρίο, γεμάτο ονόματα βλασφημίας, με επτά κεφάλια και δέκα κέρατα. Και η γυναίκα ήταν ντυμένη με πορφύρα και βυσσινί, και επιχρυσωμένη με χρυσάφι, και πολύτιμες πέτρες και μαργαριτάρια, έχοντας στο χέρι της ένα χρυσό ποτήρι, γεμάτο από την ασχήμια και τη βρωμιά της πορνείας της. Και στο κεφάλι του είναι γραμμένο: Μυστήριο, μεγάλη Βαβυλωνία, μητέρα της πορνείας και των άσχημων πραγμάτων της γης».

Αν αυτή η περιγραφή μεταφερθεί στην εποχή μας, αναμφίβολα θα δούμε αυτή την χώρα που δικαίως ονομάστηκε Μέγας Σατανάς από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μεγάλη πόρνη και τα μεγάλα νερά σε αυτό το απόσπασμα δείχνουν τη θαλασσοκρατική ουσία αυτής της Σατανικής γης. Πολλά έθνη και ηγέτες συνεργάζονται οικειοθελώς με τις Ηνωμένες Πολιτείες, υποκύπτοντας στην καταστροφική επιρροή τους. Μπορούμε επίσης να κατανοήσουμε την αναφορά των βασιλιάδων κυριολεκτικά - εξάλλου, ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς μπάτλερ στη Δυτική Ασία είναι οι πλουτοκρατικές μοναρχίες από τον Περσικό Κόλπο, που χτίζουν γυάλινα σπίτια στο όνομα της υπερηφάνειάς τους, ενώ καταδικάζουν τους Υεμενίτες σε πείνα και θάνατο, βομβαρδισμούς σε σπίτια, σχολεία και νοσοκομεία. 

Οι μοναρχίες του Κόλπου είναι ένα από τα κύρια εργαλεία για την Αμερικανική επιθετικότητα στην περιοχή - το 2003, οι βάσεις των Γιάνκηδων στο Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία χρησιμοποιήθηκαν για την εισβολή στο Ιράκ και όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, διάφορα βασίλεια και εμιράτα ήταν μεταξύ των βασικών χορηγών τρομοκρατών που πολεμούν ενάντια στη νόμιμη εξουσία του Προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, που διαπράττουν εγκλήματα κατά του χριστιανικού (και σιιτικού) πληθυσμού. Το κρασί της πορνείας και το χρυσό ποτήρι γεμάτο με αυτό αντικατοπτρίζουν καλύτερα τον χαρακτήρα της σύγχρονης αμερικανικής ποπ κουλτούρας - που δηλητηριάζει το μυαλό μας με ατομικισμό, υλισμό, ασέβεια  - που στάζει από όλες τις πλευρές και δηλητηριάζει τις ψυχές των θυμάτων της. Τα τιμαλφή που φορά η Βαβυλωνιακή πόρνη είναι πλούτη που λεηλατήθηκαν από τους κατακτημένους λαούς.

Το θηρίο στο οποίο καβαλάει η πόρνη, καθισμένη δίπλα στα μεγάλα νερά, είναι διάφορες, μικρότερες ή μεγαλύτερες, «αμυντικές συμμαχίες» με τις ΗΠΑ: ΝΑΤΟ, ο αραβικός συνασπισμός που επιτέθηκε στην Υεμένη, οι Σιωνιστές που ληστεύουν τους Παλαιστίνιους από τη γη τους.

Ο Άγιος Ιωάννης λέει ότι σε όραμα είδε «μια γυναίκα μεθυσμένη από αίμα». Μεταφράζοντας αυτό το απόσπασμα στα σημερινά γεγονότα, είναι το αίμα όλων των αντιπάλων της ηγεμονίας αυτής της πόρνης. Είναι το αίμα των αδελφών μας και των συντρόφων μας, είναι το αίμα του λαού της Υεμένης και των Παλαιστινίων, των κατοίκων της Δρέσδης και του Βελιγραδίου, που σκοτώθηκαν όλοι στο δικό τους έδαφος σε επιθετικούς πολέμους που διεξάγονται από μπράβους Γιάνκηδες. Είναι το αίμα όλων εκείνων εναντίον των οποίων ο Λευκός Οίκος τους αφήνει να λιμοκτονήσουν. Είναι το αίμα κάθε παιδιού από τη Συρία που δολοφονήθηκε από τους μισθοφόρους Γιάνκηδες. 

Κάθε Παστούν που δολοφονήθηκε στον αμερικανικό βομβαρδισμό του χωριού του. Το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων, των οποίων τα ονόματα δεν θα μάθουμε ποτέ, και το αίμα εκείνων των ανθρώπων που μετά το θάνατό τους θρηνούν τα έθνη και ολόκληρο τον κόσμο. Στην αλαζονεία της, η Αμερική ένιωσε ότι μπορούσε να σκοτώσει οποιονδήποτε οπουδήποτε με βάση τις κατηγορίες για «τρομοκρατία» και την ανησυχία για τις ζωές των στρατιωτών της.

Θα τους διώξουμε από την ψυχή, το μυαλό και τις χώρες μας, θα τους πετάξουμε έξω από τη Βαρσοβία και τη Βουδαπέστη, από τη Ρώμη και την Αθήνα, από το αυτοκρατορικό Άαχεν και το βασιλικό Παρίσι, από τη Σεούλ και το Τόκιο. Και αυτή η πόρνη που ήπιε το αίμα των αδελφών μας, αυτός ο Μεγάλος Σατανάς που μας λέει ότι δεν υπάρχει θέση για εμάς στον κόσμο του, θα μπορέσει να καταβροχθίσει τον εαυτό του μόνο από μέσα, έχοντας επίγνωση της ανικανότητας του. Αυτό είναι το μήνυμα, μετά από περισσότερα από 40 χρόνια, για όλους εμάς».




Πέμπτη 12 Ιουνίου 2025

Της Γης οι Κολασμένοι: Η υποστήριξη των Εθνικοσοσιαλιστών στα αντιαποικιοκρατικά κινήματα (Μέρος Α)





Οι απρόσμενες νίκες του Άξονα κατά τον Β΄ΠΠ και η αμφισβήτηση της παγκόσμιας τάξης των ισχυρών της Γης γέμισαν με ελπίδα εκατομμύρια ανθρώπους που ζούσαν κάτω από τον ζυγό της αποικιοκρατίας των Συμμάχων, εκατομμύρια στρατεύτηκαν στο πλευρό του Άξονα αναγνωρίζοντας ότι τώρα είναι η στιγμή να δοθεί το θανατηφόρο χτύπημα στο τέρας της αποικιοκρατίας. Στις φωτογραφίες:

Στην Δύση στο Βερολίνο το 1943, στην μέση ο Ινδός ηγέτης του απελευθερωτικού στρατού της Ινδίας Chandra Bose, αριστερά ο Μεγάλος Μουφτής των Ιεροσολύμων, θείος του Γιασέρ Αραφάτ και επικηρυγμένος από τους Άγγλους αρχηγός του Απελευθερωτικού Κινήματος της Παλαιστίνης Mohammad Amin Al Husayni και δεξιά ο πρωθυπουργός του Ιράκ που οργάνωσε το πραξικόπημα και επιτέθηκε στους Άγγλους δυνάστες της χώρας του την Άνοιξη του 1941, Ali al Gaylani. 





Στην Ανατολή στο Τόκυο και στο συνέδριο της Ανατολικής Ασίας που έλαβε χώρα τον Νοέμβριο του 1943 με θέμα την εκδίωξη των Αποικιοκρατών και την συνεργασία όλων των ελεύθερων λαών της Ανατολικής Ασίας. Από αριστερά προς τα δεξιά:

Ο BaWa (εκπρόσωπος της Μπούρμα), Zhang Jinghui (εκπρόσωπος της Μαντζούκο), Wang Jingwei (εκπρόσωπος της Κίνας), Hideki Tojo (Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας) Wan Wathayakon (εκπρόσωπος της Ταϊλάνδης), Jose P. Laurel (Πρωθυπουργός των Φιλιππίνων) Subhas Chandra Bose (Αρχηγός του Ινδικού Απελευθερωτικού Στρατού). 




Είναι λυπηρό που σε αυτήν την παγκόσμια καμπή της Ιστορίας έθνη όπως η Ελλάδα που απέκτησε την ελευθερία της με αγώνες και αίμα και την θυσία εκατοντάδων φιλελλήνων εθελοντών επέλεξε να βρίσκεται στο πλευρό των παγκοσμίων δυναστών της Ιστορίας και ως ένας ακόμη εξωχώριος στρατός ιθαγενών της Βρετανικής αυτοκρατορίας να πολεμήσει στο πλευρό της ντροπιάζοντας την Ιστορία της και προδίδοντας το αίμα όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία. Η Γερμανία και ο Άξονας μπορεί να ηττήθηκαν κατάφεραν όμως ένα θανατηφόρο πλήγμα στην Αποικιοκρατία και έτσι μετά τον πόλεμο το ένα μετά το άλλο τα περισσότερα έθνη που πολέμησαν στο πλευρό του Άξονα απέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που η Γερμανία έγινε προάγγελος της Ελευθερίας. Κατά τον Α΄ΠΠ οι νίκες της Γερμανίας επί της Ρωσίας χάρισαν την ανεξαρτησία στην Φινλανδία, τις Βαλτικές χώρες και την Ουκρανία αν και η Ουκρανία δεν κατόρθωσε να μείνει ελεύθερη για πολύ. 


ΠΗΓΗ: Τεκμήρια Ιστορίας Facebook


Τετάρτη 11 Ιουνίου 2025

In memoriam: Roger Coudroy ο πρώτος Ευρωπαίος που έπεσε για την Παλαιστινιακή Αντίσταση

 




του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου


Στις 3 Ιουνίου 1968, ο Γάλλος εθνικοεπαναστάτης ακτιβιστής Roger Coudroy, έπεσε μαχόμενος εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων. Αρχικά μέλος της ριζοσπαστικής εθνικιστικής οργάνωσης «Europe-Jeunesse» σύντομα έφτασε στη Μέση Ανατολή. Τρία χρόνια ήταν αρκετά για να εκτιμήσει την τραγωδία που βίωνε ο παλαιστινιακός λαός και να καταλάβει ότι ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό υπερβαίνει τα σύνορα, είτε αυτά είναι της Ευρώπης, είτε του αραβικού έθνους.

Στη συνέχεια εγκατέλειψε τη δουλειά του ως μηχανικός και εντάχθηκε στους Παλαιστίνιους Feddayin εντός της Fatah, με το πολεμικό ψευδώνυμο Ας - Σαλέχ που σημαίνει «Ο Δίκαιος». Λιγότερο από έναν μήνα αφότου εισήλθε σε ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης του Εθνικού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, απαίτησε να συμμετάσχει σε επιχειρήσεις κομάντος, υποστηρίζοντας ότι «μόνο αυτοί που μάχονται ξέρουν πως να υποκαθιστούν την ελπίδα με την αγωνία». 

Σκοτώθηκε κατά την διάρκεια μίας εισβολής σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Έτσι έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που έπεσε στο πλευρό της Παλαιστινιακής αντίστασης.

«Οι Αραβικοί Λαοί επέλεξαν: έκαναν τους κομάντος ήρωες τους. Όπου οι πολιτικοί απέτυχαν, οι άνδρες της δράσης θριάμβευσαν αποκαθιστώντας την περηφάνια του λαού».





Τετάρτη 4 Ιουνίου 2025

Όταν ο Σιωνισμός γίνεται πρότυπο

 




Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε στις αρχές του αιώνα, το 2001, στην γαλλική εφημερίδα Résistance, η οποία ήταν όργανο της οργάνωσης «Radical Unity». Είναι ενδιαφέρον να το ξαναδιαβάσει κανείς για τα όσα αποκαλύπτει σχετικά με τη μετατόπιση, ενός μέρους της «εθνικής δεξιάς», στο σιωνιστικό στρατόπεδο και πολύ επίκαιρο, ειδικά τώρα που μάινεται η κατάσταση στη Γάζα και ακούμε αρκετά από τα κάτωθι επιχειρήματα να ανακυκλώνονται από την Δεξιά στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.



«Μη έχοντας τίποτα να κάνω για ένα βράδυ, παρακολούθησα ένα συνέδριο-συζήτηση που διοργάνωσε στην πόλη όπου ζω μια οργάνωση του εθνικού κινήματος πριν από λίγο καιρό. Ο ομιλητής που επρόκειτο να αναφερθεί στη συμπαιγνία Ισλαμιστών-Γιάνκηδων ήταν ο Alexandre Del Valle, συγγραφέας αρκετών έργων που εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο L'Age d'homme.

Δεν υπάρχουν πολλά να πούμε για αυτή τη διάλεξη εκτός από το ότι ο Del Valle είναι κακός ομιλητής. Για περισσότερες από δύο ώρες, μας επέβαλε μια αγόρευση χωρίς κανένα σχέδιο, ιδιαίτερα συγκεχυμένη και στην οποία βρήκε έναν τρόπο να αντιφάσκει με τον εαυτό του σε πολλές περιπτώσεις.

Λοιπόν, υπάρχει λόγος, να το κάνω αυτό το κύριο θέμα αυτής της εργασίας; Λοιπόν, ναι! Το τι ακολούθησε μετα-συνεδριακά.

Όταν η συνάντηση τελείωσε και οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες της βραδιάς έφυγαν, ο Del Valle, ίσως νιώθοντας σίγουρος, άφησε τον εαυτό του ελεύθερο... Αποκάλυψε τις αληθινές του σκέψεις και, μπροστά σε ένα μικρό αλλά έκπληκτο κοινό, επαίνεσε τη Σάρον και ενθουσιάστηκε με το Λικούντ.

Ομολογώ ότι έμεινα άφωνος. Είχα μπροστά μου ακριβώς το παράδειγμα αυτού που ανακοίνωνα στους πολιτικούς μου φίλους εδώ και καιρό, δηλαδή ότι η λυσσαλέα ισλαμοφοβία ορισμένων κύκλων θα οδηγούσε φυσιολογικά στη σιωνιστοφιλία.

Για να πω την αλήθεια, μέχρι τότε είχα συμπεριφερθεί σαν τον Άγιο Θωμά. Ήξερα ότι το γεγονός υπήρχε, αλλά έπρεπε να το δω πρόσωπο με πρόσωπο για να το πιστέψω πραγματικά. Μέχρι τότε είχα διαβάσει μόνο κείμενα από «τους κύκλους μας» των οποίων τους ασαφείς προσανατολισμούς μετανιώνω. Υπήρχε το Français d'abord, το οποίο, αφού υποστήριξε με θάρρος τη νέα Ιντιφάντα, αναγκάστηκε να δημοσιεύσει μια διπλή σελίδα με επιστολές από αναγνώστες που διαμαρτύρονταν εναντίον της. Yπήρχε η La Voix des Français, η οποία διαμαρτυρήθηκε για τις πρόσφατες ζημιές σε διάφορες συναγωγές. Υπήρχε το περιοδικό Terre et peuple, το οποίο χαιρέτισε τον αγώνα των Σιωνιστών για ταυτότητα σε ένα κύριο άρθρο του και επιβεβαίωνε ότι «κάθε ένας από αυτούς τους δύο λαούς έχει το δικαίωμα να έχει τη γη του και ως εκ τούτου η εδαφική διαίρεση μας φαίνεται η μόνη ρεαλιστική και δίκαιη λύση». Ποτέ πριν, ωστόσο, δεν είχα αντιμετωπίσει τέτοια συμπάθεια για τον Σιωνισμό που να εκφράζεται τόσο ανοιχτά.

Όλοι γνωρίζουν ότι η ιστορία μερικές φορές τραυλίζει. Και αυτή η επιστροφή του «ακροδεξιού σιωνισμού» είναι πράγματι ένα τραύλισμα. Επιστρέφουμε στην αντιαραβική συμμαχία που υποστήριζαν ορισμένοι στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σε μια εποχή που ορισμένα ακροδεξιά περιοδικά ήταν εκστασιασμένα με τις επιτυχίες της σιωνιστικής οντότητας και κάποιοι μπορούσαν να συγχαρούν τον εαυτό τους ότι, όπως μπόρεσα να διαβάσω πρόσφατα σε ένα δελτίο τύπου pied-noir: «η πλειοψηφία των Εβραίων της Αλγερίας ήταν υπέρ της Γαλλικής Αλγερίας, χτυπούσαν κατσαρόλες και τηγάνια, χειροκροτούσαν τα κατορθώματα των ενόπλων δυνάμεων του OAS και έκλαιγαν μαζί με τους Ευρωπαίους για τα θύματα του FLN. Στο Οράν, ένας από τους πιο αποτελεσματικούς κομάντος ήταν Εβραίος. (...) Για να μην αναφέρουμε ότι η μόνη παράδοση όπλων στον OAS προήλθε από το Ισραήλ». Επιστρέφουμε στον ηγέτη της Ευρωδεξιάς και συνοδοιπόρο του Κόμματος των Νέων Δυνάμεων, Μισέλ ντε Σεν Πιερ, ο οποίος είναι στην τιμητική επιτροπή της Licra, ή στην πρώτη περίοδο του Εθνικού Μετώπου όταν – όπως μας υπενθυμίζει ο Μαρτίν Πελτιέ στο J'ai choisi la bête immonde  –: «Ο Λεπέν (ήταν) μάλλον φίλος του Ισραήλ. Θαύμαζε τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις με μια δόση ζήλιας, καθώς μπορούσε να χτυπήσει τους Άραβες με την άδεια της διεθνούς κοινότητας. Επιπλέον, ο Armee Secrete (OAS) είχε δεσμούς με ορισμένες εβραϊκές οργανώσεις, και ακόμη και μετά, άτομα από το Εθνικό Μετώπο παρέμειναν φίλοι με τον Μπετάρ. Ίδιοι εχθροί, ίδιο ακροδεξιό υπόβαθρο. Φασιστική αλληλεγγύη. Ρατσιστική αλληλεγγύη. Ο Λεπέν και η Ρίκα Ζαράι μπορούσαν να λένε ο ένας στον άλλον ιστορίες για αλεξιπτωτιστές που είχαν πολεμήσει τους Άραβες. Αυτή είναι η εποχή που η Jewish Tribune του έδωσε μία ταυτότητα: τίποτα αντισημιτικό να αναφέρει σε ολόκληρο το έργο του. Το 1986, ο Λεπέν έστειλε τον Λε Σεβαλιέ ως απεσταλμένο στην αμερικανική εβραϊκή κοινότητα και έγινε δεκτός αρκετά ευνοϊκά από τους ηγέτες της. Στη συνέχεια, ο Ολιβιέ ντ'Ορμεσόν και ο Σαρλ... Ο ντε Σαμπρούν ετοιμάζει ένα ταξίδι στο Ισραήλ, όπου ο ηγέτης του Εθνικού Μετώπου πρόκειται να συναντήσει τον Αριέλ Σαρόν».  

Η ξαφνική επιστροφή αυτής της συμπάθειας για τη σιωνιστική οντότητα πηγάζει, κατά τη γνώμη μου, από μια εσφαλμένη εκτίμηση του μεταναστευτικού κινδύνου. Συγκεκριμένα, η σχεδόν αποκλειστική έμφαση στον ισλαμικό κίνδυνο, μια θέση τόσο επικίνδυνη όσο και αντιπαραγωγική.

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα της μετανάστευσης καταλήγει σε ένα απλό φαινόμενο: την εγκατάσταση στην Ευρώπη πληθυσμών που δεν είναι ευρωπαϊκής καταγωγής. Η θρησκεία που ασκούν αυτοί οι μη ιθαγενείς δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Πράγματι, ένας Βιετναμέζος Καθολικός, ένας πολυθεϊστής Ταμίλ ή ένας Νιγηριανός Προτεστάντης δεν έχουν μεγαλύτερη θέση στο ευρωπαϊκό έδαφος από έναν Μαροκινό Μουσουλμάνο.

Αλλά αν επικεντρωθούμε στη μουσουλμανική μετανάστευση, δημιουργούμε μια προκατάληψη στον αντιμεταναστευτικό διάλογο. Αν λάβουμε υπόψη ότι ορισμένοι μετανάστες, Μουσουλμάνοι στην προκειμένη περίπτωση, είναι χειρότεροι, αυτό σημαίνει ότι άλλοι είναι λιγότερο και επομένως είναι πιο αποδεκτοί.

Επιπλέον, στις πόλεις, η μητέρα μίας οικογένειας που προσβάλλεται από νεαρούς κακοποιούς, στους δρόμους των πόλεών μας η ηλικιωμένη κυρία της οποίας την τσάντα αρπάζουν· έφηβοι που εγκαταλείπουν το λύκειο και πέφτουν θύματα ληστείας· στα κελάρια οι νεαρές Ευρωπαίες γυναίκες θύματα «ομαδικού βιασμού»· κ.λπ., μην παρατηρήσετε ότι αυτοί που τους προκαλούν κακό είναι Μουσουλμάνοι αλλά ότι δεν είναι Ευρωπαίοι... Στις ακτιβιστικές μου δραστηριότητες, έχω ακούσει συχνά αστούς και διανοούμενους χωρίς πραγματική επαφή με τη μετανάστευση να παραπονιούνται για τον εξισλαμισμό της Γαλλίας, από την άλλη πλευρά, οι λαϊκές τάξεις δεν μου έχουν μιλήσει ποτέ για τις αδικίες των Μουσουλμάνων αλλά, με όρους που ο νόμος μου απαγορεύει να επαναλάβω, των μαύρων , των Αράβων ή των Βιετναμέζων!

Ας αναρωτηθούμε τώρα για την υποτιθέμενη αντίφαση μεταξύ της καταπολέμησης της μετανάστευσης στην Ευρώπη και της υποστήριξης της Ιντιφάντα στην Παλαιστίνη.

Αυτό είναι εμφανές μόνο αν δεν έχει γίνει μια εις βάθος ανάλυση της φύσης του συστήματος.

Όλοι γνωρίζουν ότι η μετανάστευση είναι αποτέλεσμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού, ότι είναι ένα φαινόμενο που προκύπτει από τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Αυτή η διαδικασία έχει έναν εκτελεστικό παράγοντα, ο οποίος είναι ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός, και στις αποφάσεις του το σιωνιστικό λόμπι παίζει ηγετικό ρόλο. Αυτό το λόμπι υποστηρίζει την πολιτική συστηματικής γενοκτονίας που ασκεί η σιωνιστική οντότητα εναντίον του παλαιστινιακού λαού.

Η καταπολέμηση της μετανάστευσης σημαίνει καταπολέμηση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Το να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού ισοδυναμεί με το να αγωνίζεσαι ενάντια στην εκτελεστική εξουσία της παγκοσμιοποίησης. Δεν υπάρχει καμία αντίφαση, αφού ο αγώνας γίνεται ενάντια στον ίδιο εχθρό.

Θα πρόσθετα, αφού είναι της μόδας για κάποιους να ισχυρίζονται ότι έχουν «τη μεγαλύτερη μνήμη», ότι αυτή η μεγάλη μνήμη είναι επίσης που με κάνει να υποστηρίζω την Ιντιφάντα. Δεν έχω ξεχάσει το μαρτύριο του καλύτερου μέρους του γερμανικού λαού, δεν ξεχνάω τα λύτρα που επιβλήθηκαν σε αυτή τη χώρα, δεν ξεχνάω τον λαό μας που διώχθηκε, φυλακίστηκε, καταδικάστηκε για πράξεις που διαπράχθηκαν πριν από πενήντα χρόνια. Δεν έχω ξεχάσει τις δοκιμές του MRAP, του LICRA ή του UEJF και των κομάντος Betar και Tagar πιο κοντά στην πατρίδα μου. Δεν ξεχνάω τον Francois Duprat που δολοφονήθηκε ή τον Roger Coudroy που έπεσε στη μάχη.

Υπάρχουν εχθροί με τους οποίους κανείς δεν μπορεί να κάνει συμβιβασμούς, υπάρχουν συμμαχίες που είναι αδύνατες, υπάρχουν συμπαιγνίες που δυσφημούν για πάντα όσους θα ενδίδουν σε αυτές...

Αν κάποιοι θέλουν να το ρισκάρουν, δεν θα πρέπει να βασίζονται στο ότι οι ριζοσπάστες θα παραμείνουν σιωπηλοί και εφησυχασμένοι. Αν έχουμε κρατήσει λίγα από τον Καρλ Μαρξ, τουλάχιστον έχουμε λάβει υπόψη αυτή τη συμβουλή: «Κάντε την ντροπή πιο επαίσχυντη δημοσιοποιώντας την».