Anticapitalist Front - Ζήτω η εθνικοσοσιαλιστική εργατική Πρωτομαγιά!

 

Κωλοκαπιταλιστές, του λαού μας οι ληστές,

Από εμάς τα παίρνετε και μας κοροϊδεύετε,

Άλλο πλέον δεν βαστώ, δεν μπορώ να το ανεχτώ,

Anti-capitalist, anti-capitalist front...

Kωλοκαπιταλιστές, παλιοβρωμεροί ληστές,

Τη ζωή μας κλέβετε και λεφτά μαζεύετε,

Αλλό πλέον δεν βαστώ με καλάσνικοφ θα βγώ,

Anti-capitalist, anti-capitalist front...

Κωλοκαπιταλιστές που μας έχετε στην πείνα,

Μετοχές και επιταγές, θα σας βάλουμε στο μνήμα,

Άλλο πλέον δεν βαστώ, με καλάσνικοφ θα βγώ,

Anti-capitalist, anti-capitalist front...

ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Οι 14 θέσεις της Γερμανικής Επανάστασης

 

Το ακόλουθο άρθρο του Όττο Στράσσερ εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1929 στο NS-Briefe και συμπηκνώνει μέσα σε 14 θέσεις την ουσία του Στρασσερισμού και του Επαναστατικού Εθνικοσοσιαλισμού, προσαρμοσμένου στις ανάγκες της Γερμανίας της εποχής. Το άρθρο, ιδίως λόγω των θέσεων του όσον αφορά την οικονομική πολιτική, στάθηκε αφορμή για μία ακόμη αντιπαράθεση μεταξύ του Όττο και του Αδόλφου Χίτλερ βάζοντας έτσι το «λιθαράκι» για την τελική ρήξη των δύο ανδρών.

ΟΙ 14 ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

«Ι. Η Γερμανική Επανάσταση αρνείται ενώπιον του Θεού και του κόσμου τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις «συνθήκες ειρήνης» των Βερσαλλιών και του Αγίου Στεφάνου, συνθήκες που βασίστηκαν στο ψέμα περί «ενοχής της Γερμανίας» και επιβλήθηκαν μέσω της ωμής βίας. Η «Γερμανική Επανάσταση» θα διεξάγει αδιάκοπο και φανατικό πόλεμο με όλα της τα μέσα εώς ότου καταφέρει την ολοκληρωτική κατάργηση αυτών των υπαγορευμένων συνθηκών και όλων των υπόλοιπων συμφωνιών που εξαρτώνται από αυτές.

ΙΙ. Η Γερμανική Επανάσταση διακηρύσσει την ελευθερία του γερμανικού έθνους εντός ενός ισχυρού γερμανικού κράτους, το οποίο θα εμπεριέχει όλους τους γερμανικούς πληθυσμούς της Κεντρικής Ευρώπης και το οποίο από το Μέμελ μέχρι το Στρασβούργο και από το Έουπεν μέχρι την Βιέννη θα αγκαλιάζει όλους τους Γερμανούς της Πατρίδας και των αλύτρωτων εδαφών. Ένα κράτος το οποίο λόγω του μεγαλείου του και των ικανοτήτων του θα αποτελεί την ραχοκοκκαλιά και την καρδιά της Λευκής Ευρώπης. 

ΙΙΙ. Η Γερμανική Επανάσταση αρνείται να κυριαρχεί και να εκμεταλλεύται ξένους λαούς και ξένα έθνη. Δεν ζητά τίποτα παραπάνω από έναν επαρκή ζωτικό χώρο για το αναζωογονημένο γερμανικό έθνος και σε περίπτωση που η εκπλήρωση αυτού του βαθύτερου φυσικού δικαιώματος της ζωής συγκρούεται με το ίδιο δικαίωμα των άλλων λαών και εθνών, τότε η Γερμανική Επανάσταση αναγνωρίζει την απόφαση του πολέμου ως την θέληση της μοίρας. 

IV. Η Γερμανική Επανάσταση διακηρύσσει ότι μοναδικός σκοπός του κράτους είναι να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του έθνους και να τις μεταχειριστεί ομοιόμορφα προκειμένου να εξασφαλιστεί η ζωή και η πρόοδος του έθνους. Δέχεται κάθε μέσο που προάγει αυτόν τον σκοπό και αρνείται οτιδήποτε τον εμποδίζει. 

V. Ως εκ τούτου η Γερμανική Επανάσταση απαιτεί την πιο σκληρή χρήση της ισχυρής κεντρικής εξουσίας ενάντια σε κάθε ανατρεπτική και διαβρωτική πολιτική, κομματική ή θρησκευτική οργάνωση. Το συγκεντρωτικό κράτος του γερμανικού έθνους θα περικλείει σε μία ισχυρή ενότητα όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες αναπτύσσονται από τις περιφερειακές και τοπικές ιδιαίτερες παραδόσεις. 

VI. Ως μία κατάλληλη προέκταση των υψηλών καθηκόντων του κράτους, η Γερμανική Επανάσταση παρέχει τα περιθώρια για την ελεύθερη ανάπτυξη της επαγγελματικής αυτοδιοίκησης η οποία έχει ανασταλεί και κατασταλεί από το άψυχο φιλελεύθερο κράτος. Προτιμά την οργάνωση σε επαγγελματικά επιμελητήρια από τον τεχνητό κοινοβουλευτισμό και πάνω από όλα προτιμά την προσωπική ευθύνη της ηγεσίας από την ανευθυνότητα της ανώνυμης μάζας. 

VII. Η Γερμανική Επανάσταση διακηρύσσει ότι το γερμανικό έθνος είναι μία Kοινότητα της Μοίρας αλλά αναγνωρίζει ότι μία Κοινότητα της Μοίρας δεν αποτελεί μόνο Κοινότητα Αναγκών αλλά και Κοινότητα του Ψωμιού. Επομένως επιβεβαιώνει όλες τις απαιτήσεις που απορρέουν από αυτή την αναγνώριση σύμφωνα με τη θεμελιώδη αρχή: «το συλλογικό συμφέρον υπεράνω του ατομικού». [1]

VIII. Επομένως η Γερμανική Επανάσταση απορρίπτει το ατομικιστικό οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού και θεωρεί την ανατροπή του προϋπόθεση της επιτυχίας της. Με την ίδια αποφασιστικότητα η Γερμανική Επανάσταση επιβεβαιώνει το συντεχνιακό οικονομικό μοντέλο του σοσιαλισμού, αναγνωρίζοντας ωστόσο, ότι σκοπός κάθε οικονομικού συστήματος είναι αποκλειστικά η ικανοποίηση των αναγκών του έθνους και όχι ο πλουτισμός ή τα κέρδη. 

ΙΧ. Η Γερμανική Επανάσταση διακηρύσσει το ανώτατο δικαίωμα της στην ιδιοκτησία όλης της γης και των ορυκτών πόρων. Οι μεμονωμένοι ιδιοκτήτες γης είναι μισθωτές και υπόλογοι στο έθνος και στο κράτος, αφού το έθνος ως σύνολο υπερασπίζεται την γη. 

Χ. Επί τη βάσει του ίδιου δικαιώματος, η Γερμανική Επανάσταση διακηρύσσει το δικαίωμα όλων των εργαζομένων να συμμετέχουν στην ιδιοκτησία, τα κέρδη και τη διαχείριση της οικονομίας του έθνους την οποία υπηρετούν. Το προσωπικό μερίδιο στην περιουσία, τα κέρδη και την διαχείριση καθορίζεται ανάλογα με την απόδοση και την ευθύνη. Η Γερμανική Επανάσταση γνωρίζει και αναγνωρίζει ότι το ατομικό συμφέρον αποτελεί μία τρομερή κινητήρια δύναμη αλλά επιθυμεί να το ενσωματώσει σε έναν ευρύτερο μηχανισμό για το καλό του έθνους. 

ΧΙ. Η Γερμανική Επανάσταση δεν βλέπει το καλό του έθνους ούτε στη συσσώρευση υλικών αγαθών, ούτε στην απεριόριστη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου αλλά αποκλειστικά στην ανάκτηση και την διατήρηση της υγείας, εκείνου του από του Θεού δοσμένου οργανισμού, του Έθνους. Μόνο έτσι μπορεί το γερμανικό έθνος να εκπληρώσει το καθήκον που του ανέθεσε η μοίρα. 

ΧΙΙ. Η Γερμανική Επανάσταση αντιλαμβάνεται αυτό το καθήκον ως την εκδίπλωση της μοναδικότητας του λαϊκού χαρακτήρα και ως εκ τούτου παλεύει με κάθε μέσο ενάντια στον φυλετικό εκφυλισμό και τις ξένες επιρροές, θέλοντας έτσι να εξασφαλίσει την εθνική ανανέωση και την αγνότητα του γερμανικού πολιτισμού. Αυτός ο αγώνας στρέφεται ιδιαίτερα εναντίον των Εβραιών που σε συμμαχία με τις δυνάμεις τους διεθνούς ελευθεροτεκτονισμού και του υπερ-Μοντανισμού καταστρέφουν - εν μέρει καθοδηγούμενοι από την φύση τους - την γερμανική ψυχή. 

ΧΙΙΙ. Η Γερμανική Επανάσταση μάχεται, επίσης, εναντίον των κανόνων του Εβραιο-Ρωμαϊκού δικαίου τους οποίους φιλοδοξεί να αντικαταστήσει με τον γερμανικό νόμο που έχει ως άξονα τον άνθρωπο και την τιμή του και ο οποίος συνειδητά επιβεβαιώνει και εκτιμά την ανισότητα του ανθρώπου. Αυτή η γερμανική νομοθεσία αναγνωρίζει ως πολίτες μόνο τους εθνοσυντρόφους και τα προσμετράει όλα σύμφωνα με το καλό του συνόλου. 

XIV. Η Γερμανική Επανάσταση ανατρέπει την κοσμοθεωρία της Γαλλικής Επανάστασης και σχηματίζει την φυσιογνωμία του 20ου αιώνα. Είναι εθνικιστική ενάντια στην υποδούλωση του γερμανικού λαού, είναι σοσιαλιστική ενάντια στην τυραννία των χρημάτων, είναι λαϊκή ενάντια στην καταστροφή της γερμανικής ψυχής. Για χάρη του έθνους η Γερμανική Επανάσταση δεν υποχωρεί από καμία μάχη, δεν θεωρεί καμία θυσία υπερβολική, κανέναν πόλεμο πολύ αιματηρό γιατί η Γερμανία πρέπει να ζήσει! Έτσι εμείς οι νέοι νιώθουμε τους χτύπους της καρδιάς της Γερμανικής Επανάστασης να πάλλονται μέσα μας και οι στρατιώτες της πρώτης γραμμής ατενίζουν το μέλλον που έρχεται. Ταπείνα και υπερήφανα στον ρόλο των εκλεκτών να αγωνιστούμε, να κερδίσουμε την μάχη του 20ου αιώνα και ικανοποιημένοι να απολαύσουμε τον καρπό του αγώνα μας: το Τρίτο Ράιχ!»

[1]: Οι όροι «Κοινότητα της Μοίρας» (Schicksalsgemeinschaft), «Κοινότητα της Ανάγκης» (Notgemeinschaft) και «Κοινότητα του Ψωμιού» (Brotgemeinschaft) ήταν συνθήματα που χρησιμοποιούνταν αρκετά συχνά από το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Μια «Κοινότητα της Μοίρας» συνεπαγόταν μια κοινότητα ανθρώπων των οποίων οι δεσμοί βασίζονταν στο κοινό πεπρωμένο. Μια «Κοινότητα της Ανάγκης» συνεπαγόταν ένα έθνος το οποίο συγκεντρώνει κοινές εμπειρίες. Μια «Κοινότητα του Ψωμιού» συνεπαγόταν μια κοινότητα με υλικές απαιτήσεις και οικονομικές σχέσεις τις οποίες καλείται να εκπληρώσει μέσω της αλληλοβοήθειας και της συλλογικής ιδιοκτησίας των πόρων. 

ΠΗΓΗ

Διαβάστε επίσης:

Το πρόγραμμα των αδελφών Στράσσερ

Οι Σοσιαλιστές εγκαταλείπουν το NSDAP

Το Μανιφέστο του «Μαύρου Μετώπου»

Ο Γκρέγκορ Στράσσερ για τον Εθνικοσοσιαλισμό

Σκέψεις για τα καθήκοντα του Μέλλοντος

«Η Διάλυση του Συστήματος» του Φράνκο Φρέντα από τις εκδόσεις Λόγχη

 

«Η συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» έχει την τιμή να παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό, τον Franco Freda, αιρετικό μελετητή της σκέψης του Julius Evola και «πατέρα» του Ιταλικού «φαιοκόκκινου» ρεύματος. Ο Ιταλός αντάρτης πόλης και διανοητής είναι συγγραφέας - ανάμεσα σε πολλά άλλα - του ριζοσπαστικού έργου «Η Διάλυση του Συστήματος» και υπερασπίζεται μέσα από αυτό τον Αριστοκρατικό Κοινωνισμό και τον Πλατωνικό Φυλετισμό. 

Είναι από τους πρώτους μεταπολεμικούς διανοητές που πρότειναν μια συμμαχία των υγιών επαναστατικών δυνάμεων απέναντι στο φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα. Υπήρξε αυστηρός κριτής του νεοφασιστικού MSI, την ηγεσία του οποίου κατηγόρησε για συνεργασία με το κράτος και για ιδεολογική παρέκκλιση προς την προδοτική αστική άκρα δεξιά. 

Σκληροπυρηνικός «Φασιστής» για την Ιταλική αριστερά, «Κομμουνιστής» για τα αφεντικά την δεξιά και το κεφάλαιο. Ιδρυτής ποιοτικού εκδοτικού οίκου με ιδιαίτερη έμφαση στους Arthur de Gobineau, Cornelius Codreanu, Joseph Goebbels, Oswald Spengler, Friederich Nietzsche, Alfred Baeumler. Πρότεινε την εγκαθίδρυση μιας Πολιτείας ή μιας Φασιστικής Δικτατορίας του Προλεταριάτου που θα έχει στοιχεία ιεραρχίας και κολεκτιβισμού με επίκεντρο την Πλατωνική σκέψη. 

Συνεργάστηκε στενά με τον ηγέτη της επαναστατικής τάσης στο MSI τον Pino Rauti και συμμετείχε στην ένοπλη κίνηση «Ordine Nuovo» αν και ποτέ δεν υπήρξε επίσημο μέλος της. Οι διώξεις και οι φυλακίσεις από το δημοκρατικό καθεστώς δεν έκαμψαν το ηθικό του. 

«Δεν πρέπει κανείς να διαφωνεί για τη φυλή, δεν πρέπει  να κάνει συγκρίσεις παρά μόνο να κοιτά τον εαυτό του στον καθρέπτη. Η φυλή είναι αίμα, είναι νεύρο. Δεν θέτει ερωτήματα. Είναι ένα στοιχείο, όπως ο αέρας, όπως ο ήλιος, δεν είναι απλά ένα θέμα. Φυλετισμός δεν σημαίνει περιφρόνηση για τις άλλες φυλές, αλλά πίστη στη δική σου φυλή, αναγνώριση της συγκεκριμένης μορφής ζωής που σε σημαδεύει, με σεβασμό σε όλους τους δεσμούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, ανώτερους και κατώτερους που το διατάσσουν».

Προμηθευτείτε το εξαιρετικό αυτό έργο από τις εκδόσεις «Λόγχη» ενώ προσεχώς θα λάβει μέρος μια παρουσίαση του εν λόγω βιβλίου σε γνωστή διαδικτυακή εκπομπή. Θα ακολουθήσουν και άλλες ποιοτικές εκδόσεις με πρωτοβουλία Αυτόνομων συναγωνιστών».

ΠΗΓΗ

«Το 1969 κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία της Ιταλίας ένα έργο ριζοσπαστικό και επαναστατικό για τα συντηρητικά ακροδεξιά δεδομένα της εποχής, του στυγνού και ξερού αντικομουνισμού. Πρόκειται για το έργο, σταθμό του Franco Freda, «Η διάλυση του συστήματος», που επηρέασε σημαντικά τους νεαρούς νεοφασίστες εκείνων των χρόνων και τάραξε πάρα πολύ τα πολιτικά νερά των ριζοσπαστικών κινημάτων, αλλά κυρίως τους βολεμένους πατριώτες στις τάξεις του MSI. «Η διάλυση του συστήματος» φανερώνει μια διαίσθηση που έχει αναπτυχθεί από τον συγγραφέα στην πολιτική πρακτική όχι λιγότερο από ό,τι στο εκδοτικό έργο: τη δυνατότητα αντιστροφής της τάσης φθοράς της Δύσης, αποκατάστασης του αέρα Gestalt μέσω της αποσύνθεσης του πολιτισμού του Τρίτου Κράτους».

ΠΗΓΗ

Patria o Muerte: Αυτόνομη Ιδεολογική Επιθεώρηση της «Τρίτης Θέσης»

Η Συντακτική Ομάδα του «ΜΑΥΡΟΥ ΚΡΙΝΟΥ» προχώρησε στην έκδοση της αυτόνομης ιδεολογικής επιθεώρησης «Patria o Muerte», σε μορφή ηλεκτρονικού αρχείου pdf, ελέυθερης και δωρεάν για όλους. Το «Patria o Muerte» απηχεί τις απόψεις της Τρίτης Θέσης και του Επαναστατικού Φασισμού, αναδεικνύοντας για πρώτη φόρα άγνωστα μέχρι σήμερα κείμενα στην νεοελληνική ιδεολογική πραγματικότητα, κείμενα καινοτόμα, αιρετικά και επαναστατικά. Κείμενα τα οποία έχουν στόχο να εξοβελίσουν τη μαρξιστική ιδεοληψία και να διαρρήξουν τις ακροδεξίες αγκυλώσεις που περιορίζουν την εθνικιστική σκέψη. Toν πρώτο τόμο της έκδοσης μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ όπου έχετε τη δυνατότητα να τον κατεβάσετε και να τον αποθηκεύσετε. Διαβάζουμε και διαδίδουμε για την Τρίτη Θέση και τον Επαναστατικό Εθνικοσοσιαλισμό!

Για να κατεβάσετε το pdf στον σύνδεσμο ΕΔΩ ...

Ουκρανική Κρίση και Δύση: Η ιδεολογική διάσταση

 

Η κρίση γύρω από την Ουκρανία έχει τόσο γεωπολιτικές όσο και ιδεολογικές διαστάσεις. Από την αρχή κιόλας της επιδείνωσης της κατάστασης στα ανατολικά σύνορα της χώρας, διάφορες πολιτικές δυνάμεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη αξιολόγησαν διαφορετικά τα εξελισσόμενα γεγονότα. Φιλελεύθεροι και παγκοσμιοποιητές έχουν ενωθεί με το Κίεβο ενώ εκπρόσωποι άλλων ιδεολογικών κινημάτων έχουν πάρει μια πιο ευνοϊκή θέση έναντι της Ρωσίας. Η έναρξη ευρείας κλίμακας εχθροπραξιών κατά του σημερινού καθεστώτος του Κιέβου από την πλευρά της Ρωσίας προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις: την υστερία εκ μέρους των φιλελεύθερων και την καταδίκη μαζί με την έκκληση για άμεση έναρξη διαλόγου από την πλευρά των συντηρητικών.

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΟΣ: ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΧΗ

Ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας, οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της «ουκρανικής ανεξαρτησίας» διακρίνονται μεταξύ των φιλελεύθερων και των παγκοσμιοποιητών. Για αυτούς, η ουκρανική σύγκρουση είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ της «αυταρχικής» Ρωσίας και της «δημοκρατικής Ουκρανίας». Για τον γνωστό Ισραηλινό ψευδοϊστορικό, σοδομιστή και μετανθρωπιστή Yuval Noah Harari, η επίλυση «του θεμελιώδους ζητήματος του μέλλοντος της ιστορίας και του μέλλοντος της ανθρωπότητας» εξαρτάται από την Ουκρανία. Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλελεύθερο ψευδοφιλόσοφο Bernard-Henri Levy, η Δύση θα πρέπει να κηρύξει έναν νεό «ψυχρό πόλεμο» στη Ρωσία.

Ο Φράνσις Φουκουγιάμα, ένας από τους ηγέτες των νεοσυντηρητικών, ο Μπιλ Κρίσταλ, και άλλοι φιλελεύθεροι διανοούμενοι τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη έκαναν εκκλήσεις για επιβολή άμεσων και σκληρών κυρώσεων κατά της Ρωσίας ακόμη και πριν από την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης στις 24 Φεβρουαρίου. Η άποψή τους διατυπώνεται ξεκάθαρα σε ένα από τα άρθρα του Φράνσις Φουκουγιάμα:

«Η Ουκρανία σήμερα είναι ένα προηγμένο κράτος της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκακιέρας μεταξύ δημοκρατίας και αυταρχισμού. Οι Ευρωπαίοι που εκτιμούν τη φιλελεύθερη δημοκρατία πρέπει να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να είναι θεατές σε αυτή τη σύγκρουση. Οι φιλοδοξίες του Πούτιν υπερβαίνουν την Ουκρανία.  Κατέστησε σαφές τις τελευταίες εβδομάδες ότι θέλει να ανατρέψει τα επιτεύγματα που κατάφερε η ευρωπαϊκή δημοκρατία από το 1991 και να δημιουργήσει μια ρωσική σφαίρα επιρροής σε όλο το πρώην Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Εκτός Ευρώπης, οι Κινέζοι παρακολουθούν στενά την απάντηση της Δύσης σε αυτή την κρίση, σταθμίζοντας τις προοπτικές τους για την επανένταξη της Ταϊβάν. Γι' αυτό η υπεράσπιση της Ουκρανίας είναι επείγουσας σημασίας για όλους όσους ενδιαφέρονται για την παγκόσμια δημοκρατία».

Αυτό το μέρος του πολιτικού φάσματος προτιμά να μην παρατηρεί ότι η ουκρανική «δημοκρατία» είναι ζωγραφισμένη σε εθνικιστικούς τόνους. Ή, όπως ο Γερμανός πολιτικός επιστήμονας Andreas Umland εξηγεί, προχωρά γρήγορα στο να κατηγορήσει τη Ρωσία για «φασισμό» και να συγκρίνει τον Πούτιν με τον Χίτλερ.

Για τους φιλελεύθερους, η έναρξη μιας ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία απαιτεί την άμεση δυτική επέμβαση, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής επέμβασης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Φράνσις Φουκουγιάμα: «Τώρα χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από κυρώσεις».

Την ίδια άποψη συμμερίζεται η φιλελεύθερη ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά και των χωρών της Δυτικής Ευρώπης. Μεταξύ των πολιτικών, την πιο αντιρωσική θέση κατέχουν οι αριστεροί φιλελεύθεροι - οι Ευρωπαίοι Πράσινοι. Έτσι, ο Yannick Jadot, υποψήφιος των Πρασίνων στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, καταδίκασε τις μάλλον «ήπιες» αντιδράσεις του Eric Zemmour, της Marine Le Pen και του Jean-Luc Mélenchon στην απόφαση της Ρωσίας να αναγνωρίσει τη Δημοκρατία του Donbass και ζήτησε την υπεράσπιση της «δημοκρατίας» στην Ουκρανία.

ΔΕΞΙΑ

Εάν οι φιλελεύθεροι προσφέρουν ένα σαφές μοντέλο για την κατανόηση του τι συμβαίνει γύρω από την Ουκρανία («δημοκρατία ενάντια στον αυταρχισμό», «παγκοσμιοποιημένος κόσμος του μέλλοντος» ενάντια στο «παρελθόν», «πρόοδος ενάντια στην οπισθοδρόμηση»), τότε δεν υπάρχει η ίδια στάση μεταξύ των δεξιών και των αριστερών. Η λαϊκιστική δεξιά και αριστερά τείνουν είτε να υποστηρίζουν τη Ρωσία είτε να τηρούν ουδέτερη στάση, καλώντας σε διάλογο. Η κυρίαρχη «δεξιά», κατά κανόνα, ευθυγραμμίζεται με τη θέση των φιλελεύθερων.

Στις ΗΠΑ, η ουκρανική κρίση έχει διχάσει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Οι περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι του Κογκρέσου υποστήριξαν την απόφαση του Τζο Μπάιντεν να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία. Ορισμένοι επαίνεσαν ακόμη και τις ενέργειες του Μπάιντεν, όπως η ανάπτυξη περισσότερων αμερικανικών στρατευμάτων στην Ανατολική Ευρώπη για την ενίσχυση της άμυνας του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, τμήματα του ρεπουμπλικανικού κατεστημένου με επιρροή, όπως ο γερουσιαστής Josh Hawley, ο παρουσιαστής του Fox News, Tucker Carlson και ο υποψήφιος της Γερουσίας του Οχάιο, JD Vance, αντιτίθενται στην παρέμβαση των ΗΠΑ στην Ουκρανία. Υποστηρίζουν ότι η επέκταση της δέσμευσης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ είναι λάθος και ότι ο πρόεδρος θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση της Κίνας και στην ασφάλεια των νότιων συνόρων της Αμερικής.

Ο ίδιος ο πρώην πρόεδρος Τραμπ, σχολιάζοντας τις αποφάσεις του προέδρου της Ρωσίας, τον χαρακτήρισε «λαμπρό». «Ω, αυτό είναι υπέροχο», είπε ο Τραμπ για αυτό. Παράλληλα, δεν παρέλειψε να δηλώσει ότι στην προεδρία του μια τέτοια εξέλιξη των γεγονότων θα ήταν αδύνατη. Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποιεί την κατάσταση γύρω από την Ουκρανία για να επικρίνει τον Τζο Μπάιντεν. Μετά τις 24 Φεβρουαρίου, η ρητορική του Τραμπ δεν έχει αλλάξει. Επιπλέον, κατά την έναρξη της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, όταν άλλα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια των ΗΠΑ παρουσίασαν την έκκληση, ο Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ, ένας απόστρατος συνταγματάρχης του αμερικανικού στρατού που προτάθηκε από τον Τραμπ για τη θέση του πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Γερμανία είπε:

«Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε ότι η βασική άποψη του Πούτιν - όχι μόνο άποψή του, αλλά και άποψη της ρωσικής κυβέρνησης, την οποία διατηρούν εδώ και 25 χρόνια, είναι έγκυρη. Δεν θέλουν αμερικανικά στρατεύματα, πυραύλους και στρατεύματα του ΝΑΤΟ ακριβώς δίπλα ​​από τα σύνορα στην ανατολική Ουκρανία», είπε ο ΜακΓκρέγκορ. Κατά τη γνώμη του, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να συμφωνήσουν με τη Ρωσία για την ουδετερότητα της Ουκρανίας προκειμένου να αποφευχθεί η σύγκρουση.

Ο Αμερικανός λαϊκιστής ιδεολόγος Stephen Bannon αξιολόγησε επίσης τις ενέργειες της Ρωσίας αρκετά θετικά. Σύμφωνα με τον ίδιο, «η κατάσταση στις ρωσόφωνες ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας, αυτή η κρίση, δημιουργείται 100% από τις ενέργειες της κυβέρνησης Μπάιντεν».

Η δεξιά προσφέρει και μια ιδεολογική εκτίμηση του τι συμβαίνει. Για τους φιλελεύθερους, η αναγνώριση των DPR και LPR, ακολουθούμενη από την ανάπτυξη ρωσικών στρατευμάτων εκεί, είναι ένα πλήγμα για τη φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Οι Αμερικανοί λαϊκιστές συντηρητικοί αξιολογούν τις παγκόσμιες συνέπειες αυτής της κίνησης με παρόμοιο τρόπο, αλλά τις αξιολογούν θετικά.

Σύμφωνα με τα λόγια του δημοφιλούς συντηρητικού blogger και σχολιαστή Steve Posobik: «Αυτή είναι η πλήρης κατάρρευση της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Αυτή είναι μια κατάσταση όπου όλα επιστρέφουν στο μοντέλο των επτά πολιτισμών του Sam Huntington. ... Αποδείχθηκε ότι κυριάρχησαν πολιτισμοί, εθνικά συμφέροντα και ρεαλισμός».

Μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία, φιλελεύθερα και νεοσυντηρητικά μέσα και σχολιαστές άρχισαν να διώκουν τον Stephen Bannon, ο οποίος μίλησε θετικά για τον Πούτιν σε μία από τις εκπομπές με τον ιδρυτή της Blackwater, Eric Prince.

Τα στοιχεία των κοινωνιολόγων δείχνουν ότι επί του παρόντος το εκλογικό σώμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ είναι το λιγότερο διατεθειμένο να υποστηρίξει τις αντιρωσικές περιπέτειες του Μπάιντεν. Έτσι, μόνο το 43% των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων υποστήριξε τις κινήσεις του Μπάιντεν για μεταφορά αμερικανικών στρατευμάτων στην Ευρώπη, σε αντίθεση με το 56% των ανεξάρτητων και το 70% των Δημοκρατικών, σύμφωνα με δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Quinnipiac. Για ένα σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, τα εσωτερικά προβλήματα είναι σημαντικά και όχι μια κρίση σε άλλο μέρος του κόσμου.

Στη Γαλλία, την πιο «αντιρωσική» θέση στη δεξιά πλευρά πήρε η Valerie Pecresse, υποψήφια του δεξιού Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Στην πραγματικότητα συμφώνησε με τη θέση του φιλελεύθερου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος υποστηρίζει τόσο την πίεση στη Ρωσία όσο και τον διάλογο μαζί της. «Πρέπει να έχουμε έναν πραγματικό διάλογο με τη Ρωσία, και θα υποστηρίξω έναν τέτοιο διάλογο, αλλά αυτός δεν θα είναι ένας διάλογος υποταγής στις ρωσικές θέσεις», είπε η Πεκρές. Μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία, η υποψήφιος δήλωσε «πλήρη αλληλεγγύη» στην Ουκρανία και πρότεινε τη λήψη «σκληρών μέτρων» κατά της Ρωσίας.

Η Μαρίν Λεπέν, ηγέτης του Εθνικού Μετώπου, χαρακτήρισε την απόφαση του Προέδρου Πούτιν «μια εξαιρετικά λυπηρή πράξη», αλλά είπε ότι «πρέπει να γίνουν τα πάντα για να επιστρέψουμε στον δρόμο του διαλόγου και να διασφαλιστεί η ειρήνη στην Ευρώπη». Η πολιτικός υποστηρίζει την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από το Ντονμπάς αλλά και την αναγνώριση της Κριμαίας ως ρωσική.

Μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας στην Ουκρανία, η θέση της Λεπέν δεν άλλαξε. Υποστηρίζει την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων και την έναρξη διαλόγου με τη Μόσχα. Κατά τη γνώμη της, η Γαλλία θα πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία να πραγματοποιήσει διπλωματική συνάντηση υπό την αιγίδα του ΟΗΕ με τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας, της Ουκρανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Μεγάλης Βρετανίας, καθώς και της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας, κράτη που συνορεύουν με την Ουκρανία.

Με τη σειρά του, ο Έρικ Ζεμούρ, μιλώντας από θέσεις παρόμοιες με αυτές του Ντόναλντ Τραμπ, επέκρινε τις ενέργεις της Ρωσίας, σημειώνοντας ωστόσο ότι τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η πολιτική επέκτασης της συμμαχίας ενάντια στα συμφέροντα της Ρωσίας ευθύνονται για την παραβίαση των συνόρων της Ουκρανίας.

Σε γενικές γραμμές, η θέση του Zemmour δεν έχει αλλάξει από τις 24 Φεβρουαρίου. Κατά τη γνώμη του, η Γαλλία θα πρέπει να εισάγει μια συμφωνία του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία για να σταματήσει η επέκταση της συμμαχίας. Γενικά, η θέση του δεξιού τμήματος των Γάλλων λαϊκιστών είναι συγκρατημένη. Η τελετουργική καταδίκη της Ρωσίας αντισταθμίζεται από δηλώσεις για την ανάγκη διαλόγου.

Στη Γερμανία, το δεξιό λαϊκιστικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» αρχικά τάχθηκε υπέρ των ενεργειών της Ρωσίας. Ο αρχηγός του AfD, Τίνο Κρουπάλλα, τόνισε ότι οι κάτοικοι της ΛΔΔ και του ΛΠΡ έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνοι τους σε ποια χώρα θα ανήκουν.

Σε ανακοίνωσή του εκ μέρους του κόμματος, το AfD ανέφερε ωστόσο ότι εξέφρασε «λύπη» για τις τρέχουσες εξελίξεις. Η σημερινή κατάσταση είναι συνέπεια της «επέκτασης του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, η οποία προωθήθηκε σε αντίθεση με όλες τις συμφωνίες με τη Μόσχα». Έτσι, η Δύση «παραβίασε τα νόμιμα συμφέροντα ασφαλείας της Ρωσίας». Με τη σειρά του, ο πολιτικός του AfD του Βερολίνου, Γκούναρ Λίντεμαν, δημοσίευσε πυροτεχνήματα στο Twitter προς τιμήν της αναγνώρισης των λαϊκών δημοκρατιών από τη Ρωσία.

Η στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία καταδικάστηκε από το AfD: η Alisa Weidel, η επικεφαλής της παράταξης στη Bundestag, και ο Tino Krupalla δήλωσαν ότι «η Ρωσία πρέπει να σταματήσει αμέσως τις εχθροπραξίες και να αποσύρει τα στρατεύματά της από την Ουκρανία».

Στην Ιταλία, ο αρχηγός του κόμματος Λέγκα, Ματέο Σαλβίνι, καταδίκασε την «παραβίαση» των συνόρων της Ουκρανίας, αλλά τάχθηκε κατά της επιβολής κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Στη Γαλλία, οι περισσότεροι από τους αριστερούς υποψηφίους για την προεδρία εμφανίστηκαν για να καταδικάσουν τις ρωσικές κινήσεις κατά του Ντονμπάς. Έτσι, η Christiane Tobira, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, είπε ότι «η αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών κρατών με την Ουκρανία δεν πρέπει να αποδυναμωθεί», ο επικεφαλής του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCF) Fabien Roussel τόνισε ότι: «Η αναγνώριση από τον Πρόεδρο της Ρωσίας της ανεξαρτησίας των δύο αυτονομιστικών δημοκρατιών της Ουκρανίας είναι μια εξαιρετικά σοβαρή και επικίνδυνη απόφαση! Πρέπει να γίνει ό,τι είναι δυνατό για να εξουδετερωθεί αυτός ο πόλεμος, που φουντώνει στο κατώφλι της Ευρώπης!»

Οι ίδιοι πολιτικοί καταδίκασαν τη στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ακόμη και ο Jean-Luc Mélenchon, ο ηγέτης του αριστερού λαϊκιστικού κινήματος Defiant France, ο οποίος είχε προηγουμένως θετική στάση απέναντι στη Ρωσία, είπε ότι «ανεξάρτητα από το τι πιστεύουμε για τα απώτερα κίνητρα ή για τη λογική της κατάστασης, εντούτοις, ήταν η Ρωσία που ανέλαβε την ευθύνη για αυτό το επεισόδιο».

Στις 24 Φεβρουαρίου, ο αριστερός πολιτικός καταδίκασε τη χρήση βίας από τη Ρωσία και κάλεσε για κινητοποίηση της ΕΕ και των γαλλικών αμυντικών δυνάμεων. Κατά τη γνώμη του, η Γαλλία πρέπει να προωθήσει έναν ειρηνικό διάλογο.

Στη Γερμανία, το Αριστερό Κόμμα δήλωσε ότι καταδικάζει ομόφωνα τις ενέργειες της Ρωσίας ως αντίθετες με το διεθνές δίκαιο. Σε κοινή δήλωση, οι αρχηγοί κομμάτων και κοινοβουλευτικών ομάδων Susanne Hennig-Wellow, Janine Wissler, Amira Mohamed Ali και Dietmar Bartsch κατηγόρησαν τον Ρώσο πρόεδρο για την αναγνώριση των «λαϊκών δημοκρατιών» του Λουχάνσκ και του Ντόνετσκ και την σχετική «εισβολή» ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία ως «αντίθετη με το διεθνές δίκαιο που παραβιάζει την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και εγείρει τον κίνδυνο ενός μεγάλου πολέμου στην Ευρώπη». Οι αριστεροί απαιτούν την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από το Ντονμπάς.Ο Sevim Dagdelen και ο Gregor Gysi, αριστεροί βουλευτές της Bundestag που προηγουμένως υποστήριξαν φιλορωσικές θέσεις και κατηγόρησαν το ΝΑΤΟ ότι πυροδότησε τη σύγκρουση στην Ουκρανία, ζήτησαν να αποτραπεί ένας πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ. Την ίδια στιγμή, ο Νταγκντέλεν κατηγόρησε τη Ρωσία για παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Αν και ο Γκίζι και ο Νταγκντέλεν είναι αντίθετοι στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, το κόμμα έχει έντονες αριστερές φωνές που κατηγορούν τη Ρωσία για σοβινισμό, εθνικισμό και υποστηρίζουν την προσέγγιση των κυρώσεων.

Η Sahra Wagenknecht, εκπρόσωπος της λαϊκιστικής πτέρυγας της Αριστεράς, καταδικάζει επίσης τις ενέργειες της Ρωσίας, χαρακτηρίζοντάς τες «σαφή παραβίαση των συμφωνιών του Μινσκ».

Στις 24 Φεβρουαρίου, η Die Linke δημοσίευσε μια επίσημη δήλωση που έλεγε ότι «ο βομβαρδισμός και η εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία είναι ένα νέο στάδιο επιθετικότητας από τον Πούτιν, το οποίο καταδικάζουμε με τον πιο έντονο τρόπο».

Στην Ιταλία, ο υπουργός Εξωτερικών του αριστερού λαϊκιστικού κόμματος των 5 Αστέρων Λουίτζι Ντι Μάιο καταδίκασε τη Ρωσία, ζητώντας «ανάλογες» κυρώσεις εναντίον της.

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ

Σε γενικές γραμμές, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ευρωπαϊκές χώρες, οι αριστεροί και δεξιοί λαϊκιστές είναι πιο πιθανό να ενεργήσουν από τη θέση της «κατανόησης» των ενεργειών της Ρωσίας και της προώθησης του διαλόγου μαζί της, παρά της άμεσης υποστήριξης των πράξεών της. Οι θέσεις του «αριστερού» και του «δεξιού» μέρους του λαϊκιστικού φάσματος σε αυτή την κατάσταση σε κάθε χώρα είναι πρακτικά παρόμοιες, με εξαίρεση τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δεν υπάρχει σοβαρός λαϊκιστικός πόλος εντός του Δημοκρατικού Κόμματος. Επίσης στις ΗΠΑ, οι λαϊκιστές βλέπουν πιο ανοιχτά την κρίση στο Ντονμπάς ως «δεν είναι υπόθεση των ΗΠΑ».

Στην Ευρώπη, μεταξύ των χωρών που έχουν σοβαρό αντίκτυπο στη διεθνή ατζέντα, το πολιτικό φάσμα είναι περισσότερο ενωμένο για αντιρωσικούς λόγους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν υπάρχουν επίσης σοβαρές λαϊκιστικές δομές στην πολιτική αυτής της χώρας. Λίγο πολύ κοντά στη θέση των ηπειρωτικών λαϊκιστών είναι οι ιδέες του Nigel Farraj, του πρώην επικεφαλής του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), ο οποίος θεωρεί απαραίτητο να υιοθετηθεί ένα μορατόριουμ για την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και να μην γνέθεται η υστερία για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Γενικά, παρά την τελετουργική καταδίκη της Ρωσίας, οι λαϊκιστικές δυνάμεις, αριστερές και δεξιές, βλέπουν την κρίση με όρους της θεωρίας του ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις (IR). Για αυτούς δεν έχει ιδεολογικό περιεχόμενο και παρά την πιθανή διαφορά συμφερόντων, ο διάλογος με τη Ρωσία είναι εφικτός, ακόμη κι αν δεν καλωσορίζουν τις ενέργειές της. Οι φιλελεύθεροι (συμπεριλαμβανομένων των δεξιών και των αριστερών φιλελεύθερων) κατανοούν τη σύγκρουση γύρω από την Ουκρανία διαφορετικά: πρώτα απ 'όλα, ως μια ιδεολογική αντιπαράθεση (η φιλελεύθερη θεωρία του IR), η οποία αποκλείει κάθε διάλογο.

Σε γενικές γραμμές, βραχυπρόθεσμα αναμένεται μαζική ενημερωτική πίεση, πιθανώς ακόμη και απόπειρες να κινηθούν ποινικές υποθέσεις με τραβηγμένα προσχήματα εναντίον αριστερών και δεξιών λαϊκιστών στις δυτικές χώρες. Οι φιλελεύθεροι χρησιμοποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία για να ασκήσουν πίεση στους αντιπάλους τους. Με αυτόν τον τρόπο, αυτοί οι αντίπαλοι θα αναγκαστούν επίσης να προσαρμοστούν στον κυρίαρχο αντιρωσικό λόγο. Ωστόσο, οι πιθανές επιτυχίες της Ρωσίας και οι αποτυχίες και οι γκάφες των φιλελεύθερων κυβερνήσεων της Δύσης, αντίθετα, θα φέρουν πόντους σε λαϊκιστικά κινήματα και ηγέτες που επιμένουν σε ένα ρεαλιστικό όραμα της παγκόσμιας πολιτικής. Σε μεγάλο βαθμό, η πολιτική ευθυγράμμιση στις δυτικές χώρες θα εξαρτηθεί από τις προοπτικές της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία.

ΠΗΓΗ