Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2022

Το Μικρό Αλφαβητάρι των Εθνικοσοσιαλιστών

 


Το «Μικρό Αλφαβητάρι των Εθνικοσοσιαλιστών» (Das Kleine ABC des Nationalsozialisten) είναι ένα από τα πιο γνωστά ντοκουμέντα που σκιαγραφούν τις αρχές της εθνικοσοσιαλιστικής φιλοσοφίας. Γράφτηκε και δημοσιεύθηκε από τον Joseph Goebbels στα τέλη του 1925, όχι περισσότερο από έναν χρόνο αφότου ο «Δόκτωρας» δραστηριοποιήθηκε για πρώτη φορά πολιτικά στο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Την εποχή της δημοσίευσης του μικρού αυτού εθνικοσοσιαλιστικού εγχειριδίου, ο Γκέμπελς δεν αποτελούσε ακόμη την ηγετική φυσιογνωμία που θα γινόταν αργότερα. Σε αυτό το στάδιο της πολιτικής του καριέρας ήταν ακόμη ένας αγκιτάτορας, οργανώτης στο Gau της Βόρειας Ρηνανίας. Το «Μικρό Αλφαβητάρι των Εθνικοσοσιαλιστών» ήταν ένας από τους πολλούς παράγοντες που έπαιξαν ρόλο στην άνοδο της φήμης του. Το φυλλάδιο ήταν εξαιρετικά πετυχημένο και η πρώτη έκδοση των 10.000 αντιτύπων εξαντλήθηκε γρήγορα. Μέχρι το 1933 όπου ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος του Ράιχ το φυλλάδιο ήταν ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα εθνικοσοσιαλιστικά έντυπα. Το στύλ γραφής του, με μορφή ερωτοαποκρίσεων γραμμένες σε απλή και ξεκάθαρη γλώσσα που προορίζεται να καταστήσει το εθνικοσοσιαλιστικό δόγμα εύκολα προσβάσιμο στους νέους και τους εργαζομένους, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην ταχύτατη διάδοση του. Η προσέγγιση των προλετάριων ήταν πάντοτε πρωταρχικός σκοπός του Γκέμπελς, πράγμα που επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο τίτλος σκόπιμα θύμιζε το «Αλφαβητάρι του Κομμουνισμού» των Μπουχάριν και Πρεομπραζένσκι. 



ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

του Γιόσεφ Γκέμπελς


Για τους καταπιεσμένους!

Ενάντια στην εκμετάλλευση!



Το κοινό καλό υπεράνω του ατομικού συμφέροντος!


Ποιό είναι το πρώτο χρέος κάθε εθνικοσοσιαλιστή;

Να αγαπάει την Γερμανία πάνω από όλα και να αγαπάει τους εθνοσυντρόφους του (Volksgenossen) όπως τον ευατό του. 

Που αποσκοπεί η εθνικοσοσιαλιστική αντίληψη της ελευθερίας;

Στην λαϊκή κοινότητα όλων των τίμιων και παραγωγικών Γερμανών. 

Ποια θα είναι η ουσία της λαϊκής κοινότητας; 

Ελευθερία και ψωμί για κάθε Γερμανό εθνοσύντροφο. 

Ποιος θεωρείται Γερμανός εθνοσύντροφος;

Κάθε τίμιος και παραγωγικός Γερμανός που φέρει γερμανικό αίμα, ακολουθεί τα γερμανικά έθιμα και την γερμανική κουλτούρα και μιλάει την γερμανική γλώσσα. 

Με βάση ποια αρχή θέλουμε εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές να καταργήσουμε τον σημερινό οικονομικό αλληλοσπαραγμό της πάλης όλων εναντίον όλων;

Το κοινό καλό υπεράνω του προσωπικού συμφέροντος!



Γιατί Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα;



Μπορεί και πρέπει ένα εργατικό κόμμα να είναι εθνικό στις μέρες μας;

Όχι μόνο μπορεί και πρέπει αλλά επιτάσσεται να είναι εθνικό στις μέρες μας. Το αίτημα του λαού είναι αίτημα του έθνους και το αντίστροφο. Η ισχύς και η ευημερία του κράτους είναι ισχύς και ευημερία του λαού και κατα συνέπεια ισχύς και ευημερία του κάθε ατόμου! 

Δεν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ των εθνικών και των σοσιαλιστικών αντιλήψεων;

Όχι, αντιθέτως! Ο αληθινά εθνικά σκεπτόμενος άνθρωπος σκέφτεται σοσιαλιστικά και ο αληθινός σοσιαλιστής είναι εθνικιστής! 

Πότε είμαι εθνικά σκεπτόμενος άνθρωπος;

Εθνικά σκεπτόμενος άνθρωπος είμαι όταν έχω την θέληση και χρησιμοποιώ όλη μου την δύναμη για να κάνω τον Λαό μου και την Πατρίδα μου ελεύθερους, υγιείς και δυνατούς. 

Πότε ενεργώ σαν σοσιαλιστής;

Ενεργώ σαν σοσιαλιστής όταν αναγνωρίζω ότι τα φυσικά δικαιώματα της καταπιεσμένης μερίδας των εθνοσυντρόφων μου, τα δικαιώματα στην ελευθερία και το ψωμί, είναι δικαιώματα που πρέπει να αγωνιστούμε για να διατηρηθούν και όχι δώρα που δίνονται ελεύθερα. 

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ «κοινωνικού» και «σοσιαλιστικού»;

Ο όρος «κοινωνικός» σημαίνει ατελής παραχωρήση δικαιωμάτων στα καταπιεσμένα τμήματα του λαού εξαιτίας του φόβου και της δειλίας, της χάρης και του ελέους. «Σοσιαλισμός» σημαίνει την πλήρη παραχώρηση του δικαιώματος να είναι κοινωνοί της Δικαιοσύνης και του Κράτους. 

Γιατί «Εργατικό Κόμμα»;

Γιατί κάθε τίμιος και παραγωγικός Γερμανός που μας ανήκει ή που δεν μας ανήκει ακόμη, είναι εργάτης, είτε χρησιμοποιεί το μυαλό είτε την πυγμή. Επειδή η θέληση για δημιουργική εργασία είναι θεμελιώδες χαρακτηριστικό του Γερμανού ανθρώπου γιατί η εργασία δεν ατιμάζει τον άνθρωπο αλλά τον τιμά και τον εξευγενίζει! 


O σκεπτόμενος εργάτης ακολουθεί τον Χίτλερ!




Ταξική Πάλη


Το NSDAP επιδιώκει την ταξική σύγκρουση για να πετύχει τους σκοπούς του;

Όχι το NSDAP δεν θέλει την ταξική σύγκρουση, θέλει να πολεμήσει ενάντια στην ταξική σύγκρουση. Η ταξική σύγκρουση χωρίζει τον γερμανικό λαό σε δύο κομμάτια και τον καθιστά ανίκανο να γίνει έθνος. 

Πως καταπολέμαει κάποιος αποτελεσματικά τις ταξικές συγκρούσεις;

Οι ταξικές συγκρούσεις θα καταπολεμηθούν αποτελεσματικά μέσω του αγώνα των εργαζομένων για το δικαίωμα στην ύπαρξη. Δηλάδη με τον αγώνα για την εξάλειψη των θεμελιωδών αιτιών της ταξικής πάλης. 



Κράτος, Λαός, Πολιτισμός, Έθιμα, Οικονομία


Τι σημαίνει το γερμανικό κράτος για τον εθνικοσοσιαλιστή εργάτη;

Για τον εθνικοσοσιαλιστή εργάτη το γερμανικό κράτος είναι η οργανική κοινότητα όλων των παραγωγικών Γερμανών εθνοσυντρόφων, το οποίο εξυψώνει και διευρύνει την γερμανική σκέψη, την γερμανική δύναμη, το γερμανικό κύρος, τον γερμανικό πολιτισμό, τα γερμανικά έθιμα, την γερμανική γλώσσα και την γερμανική οικονομία. 

Πως εξυψώνεται και διευρύνεται η γερμανική λαϊκότητα, η γερμανική κουλτούρα και τα γερμανικά έθιμα; 

Μέσω της εξάλειψης κάθετι φυλετικά και πολιτισμικά ξένου (alles Fremdblütige und Fremdländische, lit. «oτιδήποτε φυλετικά και εθνικά ξένο») από το σώμα του Γερμανικού Λαού και οδηγώντας τον γερμανικό λαό πίσω στις αρχικές πηγές της γερμανικής φυλής, του γερμανικού πνεύματος και του γερμανικού πολιτισμού. 

Γιατί το NSDAP είναι αντιεβραϊκό;

Επειδή ο Εβραίος είναι ένα ξένο και διαβρωτικό σώμα πάνω στον γερμανικό λαό. Επειδή δηλητηριάζει την γερμανική εθνική ηθική (Volksmoral) μέσω των ανειλικρινών «πολιτιστικών ινστιτούτων» του. Γιατί γκρεμίζει αντί να χτίζει. Επειδή είναι ο πατέρας της έννοιας του ταξικού πολέμου μέσω της οποίας χωρίζει τον γερμανικό λαό σε δύο μέρη για να μπορέσει να τον ελέγξει ακόμη πιο βάναυσα. Γιατί είναι ο δημιουργός και φορέας του διεθνούς χρηματιστηριακού καπιταλισμού, ο κύριος εχθρός της γερμανικής ελευθερίας. 

Πως εξυψώνουμε και διευρύνουμε την γερμανική οικονομία; 

Δίνοντας σε ολόκληρο τον παραγωγικό γερμανικό λαό ένα μερίδιο στην γερμανική οικονομία έτσι ώστε ο καθένας να εκπληρώνει ακόμη πιο χαρούμενα και ευσυνείδητα το καθήκον της εργασίας του απέναντι στον λαό και το κράτος. 

Πως εξυψώνουμε και διευρύνουμε την γερμανική δύναμη και το γερμανικό κύρος;

Ανατρέφοντας κάθε Γερμανό με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μπορεί να υπερασπιστεί τον ευατό του και κατα συνέπεια να μπορεί να υπερασπιστεί την τιμή και την ύπαρξη του γερμανικού λαού, μόλις έρθει η ώρα. 



Πόλεμος και η Κοινωνία των Εθνών 


Επιθυμούμε οι εθνικοσοσιαλιστές πόλεμο με την Γαλλία; 

Όχι, εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές επιδιώκουμε να αποφύγουμε όσο είναι δυνατόν έναν πόλεμο με την Γαλλία. Θέλουμε όμως έναν πόλεμο χωρίς έλεος ενάντια στις διεθνείς μεγάλες επιχειρήσεις (Großkapital) που ληστεύουν και υποδουλώνουν τους παραγωγικούς λαούς. 

Γιατί εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές δεν εμπιστευόμαστε τον ηθικό νόμο που εγγυάται η Κοινωνία των Εθνών και άλλοι παρόμοιοι διεθνείς οργανισμοί; 

Γιατί έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να υπάρχει απόλυτος νόμος μεταξύ των κρατών: ο νόμος είναι η δύναμη. Μόνο όταν η Γερμανία ξανά αποκτήσει δύναμη θα ξανά γίνει σεβαστή. 




Το Παλαιό και το Νέο Σύστημα


Το NSDAP αρνείται το κράτος;

Όχι, το NSDAP επιβεβαιώνει συνειδητά το κράτος. Ωστόσο πολεμά σκληρά το σημερινό κοινοβουλευτικό - δημοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα. 

Γιατί το NSDAP πολεμάει το σημερινό δημοκρατικό - κοινοβουλευτικό καπιταλιστικό σύστημα;

Γιατί αυτό το κοινοβουλευτικό - δημοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι παρά η αντανάκλαση του πιο κραυγαλέου μαμωνιστικού και καπιταλιστικού εγωϊσμού, που συντηρείται και καθοδηγείται από τους Εβραίους και τους φίλους τους, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τον παραγωγικό γερμανικό λαό μέσω του κράτους. 

Γιατί εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές είμαστε αντικοινοβουλευτικοί;

Είμαστε αντικοινοβουλευτικοί γιατί το σημερινό δημοκρατικό κοινοβούλιο είναι απλώς ένα προπέτασμα καπνού πίσω από το οποίο κρύβεται το καπιταλιστικό πνεύμα. Η εκλογή σε ένα κοινοβούλιο που επιτυγχάνεται χάρη στα χρήματα, τα ψέματα και τις συκοφαντίες δεν μπορεί ποτέ να αντιπροσωπεύει την βούληση του παραγωγικού λαού. 

Με τι θέλει το NSDAP να αντικαταστήσει το σημερινό κοινοβούλιο;

Το NSDAP θέλει να αντικαταστήσει το κοινοβούλίο με μία μεταβατική περίοδο εθνικοσοσιαλιστικής δικτατορίας, αφου αυτή είναι απολύτως απαραίτητη για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για το επερχόμενο εθνικοσοσιαλιστικό κράτος. Η εθνικοσοσιαλιστική δικτατορία πρέπει να βασιστεί σε έναν ισχυρό Ηγέτη (Fuhrer) που θα απολαμβάνει την απεριόριστη εμπιστοσύνη των συνειδητών και υπεύθυνων αγωνιστών της γερμανικής ελευθερίας. 

Με τι πρέπει να αντικατασταθεί ο εθνικοσοσιαλιστής δικτάτορας;

Από ένα συντεχνιακό κοινοβούλιο, το οποίο θα εκλέγεται από ολόκληρο τον παραγωγικό γερμανικό λαό, βασισμένο όχι σε κομματικές ομάδες αλλά σε επαγγελματικές ενώσεις. 



Κοινωνικό Ζήτημα και Κοινωνική Δυστυχία


Τι σημαίνει το κοινωνικό ζήτημα για εμάς τους εθνικοσοσιαλιστές;

Εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές δεν αντιλαμβανόμαστε το κοινωνικό ζήτημα μόνο ως ζήτημα οικονομικής βελτίωσης της καταπιεσμένης τάξης του λαού μας, αλλά ως ευρύτερο και πιο σαρωτικό: το ζήτημα της ενσυναίσθησης της αμοιβαίας κατανοήσης μεταξύ των μελών της Volksgemeinschaft, προκειμένου να εξυψωθούν, να προωθηθούν και να αυξηθούν όλα τα ηθικά, πολιτιστικά και οικονομικά προσόντα του κάθε ατόμου ξεχωριστά και κατά συνέπεια ολοκλήρου του έθνους. 

Τι σημαίνει «κοινωνική δυστυχία» για τους εθνικοσοσιαλιστές;

Για τους εθνικοσοσιαλιστές «κοινωνική δυστυχία» είναι η έλλειψη κοινής κατανόησης μεταξύ των εθνοσυντρόφων, με καταστροφικό αποτέλεσμα την διάλυση όλων των αρετών (ηθικές, πολιτιστικές, οικονομικές) μεχρί αυτές να πάψουν να υφίστανται οριστικά και συγκλονιστικά. 

Τι είναι η εθνικοσοσιαλιστική «Volksgemeinschaft»;

Η εθνικοσοσιαλιστική «Volksgemeinschaft» (λαϊκή κοινότητα) είναι η συνειδητοποίηση της κατανόησης μεταξύ των εθνοσυντρόφων, ενεργώντας και σκέφτοντας σοσιαλιστικά. 

Ποιο είναι, εν ολίγοις, το νόημα της εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας;

Το νόημα της εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας δεν είναι άλλο από αυτό: να νιώθεις ελεύθερος, να σκέφτεσαι εθνικά (volkish) και να ενεργέις σοσιαλιστικά. 

Τι εμποδίζει την αλληλοκατανόηση μεταξύ του λαού μας σήμερα;

Οι πτυχές της οικονομίας, η μορφή και το περιεχόμενο τους: η καπιταλιστική - φιλελεύθερη σκέψη και η ανεύθυνη αντεθνική (unvolkish) δράση. 

Γιατί ο μαρξισμός αδυνατεί να απαντήσει στο βασικό ερώτημα της σημερινής εποχής, το κοινωνικό πρόβλημα;

Ο μαρξισμός το αντιμετωπίζει επιφανειακά, χωρίς κανένα βάθος. Το θεμέλιο του είναι η υλιστική αντίληψη του κόσμου. Υποτίθεται ότι θέλει να αφαιρέσει τις βιομηχανικές επιχειρήσεις από τους ιδιοκτήτες τους για να τις δώσει στο ευρύ κοινό. Ο μπολσεβικισμός στην Ρώσια έδειξε οτί αυτή η προσέγγιση οδηγεί στην πιο τρομερή σκλαβιά των εργατών. 

Με ποιά έκφραση συνοψίζεται πιο γρήγορα και ξεκάθαρα το εθνικοσοσιαλιστικό μας πρόγραμμα;

«Για να εξυψώσεις ένα έθνος, πρέπει να αποδώσεις στο καταπιεσμένο τμήμα του πολιτική ανεξαρτήσια, ελευθερία και ιδιοκτησία». 

Επομένως, για τον εθνικοσοσιαλιστή ποιά είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση για την επίλυση του κοινωνικού ζητήματος;

Η ριζοσπαστική βούληση του απαξιωμένου Γερμανού εργάτη για την απόκτηση δικαιωμάτων στην ιδιοκτησία, συνιδιοκτησία των εργοστασίων στα οποία εργάζεται καθώς και παραχώρηση γης η οποία θα τον συντηρεί (δηλαδή θα του παρέχει την ασφάλεια της στέγασης) και θα τον προστατεύει. 



Καπιταλισμός και Μαρξισμός


Ποιός είναι ο κύριος εχθρός της εθνικοσοσιαλιστικής ελευθερίας;

Ο καπιταλισμός στις διάφορες μορφές του.

Τι καλείται ο εθνικοσοσιαλιστής να αντιληφθεί σχετικά με την καπιταλιστική μορφή διακυβέρνησης και το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα;

Ο εθνικοσοσιαλιστής πρέπει να αντιληφθεί ότι ύπο την καπιταλιστική μορφή διακυβέρνησης και το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, κύριοι φορείς της εξουσίας είναι ομάδες καπιταλιστικών συμφερόντων οι οποίες κατευθύνουν τις τύχες του κράτους και της οικονομίας προς όφελος τους και όχι προς όφελος της ελευθερίας και της ευημερίας των εθνοσυντρόφων τους. 

Ποιούς δύο τύπους καπιταλισμού διακρίνει ο εθνικοσοσιαλισμός;

Ο εθνικοσοσιαλιστής κάνει διάκριση μεταξύ βιομηχανικού καπιταλισμού και χρηματιστηριακού καπιταλισμού, δηλαδή μεταξύ εθνικά δημιουργικού κεφαλαίου και διεθνούς αρπακτικού κεφαλαίου. 

Πως διαφέρουν το «δημιουργικό βιομηχανικό κεφάλαιο» και το «αρπακτικό διεθνές κεφάλαιο»;

Το βιομηχανικό κεφάλαιο είναι άμεσο, δημιουργικό και παραγωγικό κεφάλαιο. Στην καθαρή του μορφή εξακολουθεί να είναι, ειδικά στην μικρή βιομηχανία, εθνικό και συνδεδεμένο με το τοπικό έδαφος, να παρέχει εργασία και να βασίζεται ως επί το πλείστον σε ακίνητα περιουσιακά στοιχεία και όχι σε χρήματα. Δεν πρέπει να καταστραφεί γιατί είναι απαραίτητο για την ζωή του έθνους. Ωστόσο τις τελευταίες δεκαετίες έχει εξελιχθεί σε τόσο ανθυγιεινές μορφές που απαιτούνται ενδελεχείς μεταρρυθμίσεις. Το χρηματιστηριακό κεφάλαιο δεν είναι δημιουργικό αλλά παρασιτικό και αρπακτικό. Δεν έχει ρίζες γιατί είναι διεθνές. Δεν λειτουργεί παραγωγικά αλλά παρεμβαίνει στην κανονική πορεία της παραγωγής για να απομυζεί κέρδη. Αποτελείται από κινητά περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή μετρητά. Ο κύριος πυλώνας του είναι το μεγάλο εβραϊκό κεφάλαιο το οποίο δεν αφήνει τους παραγωγικούς λαούς να ζήσουν για τους ευατό τους αλλά αρπάζει τους καρπούς της εργασίας τους.

Γιατί ο μαρξισμός δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει αυτόν τον υψηλό καπιταλισμό;

Γιατί οι ηγέτες του μαρξισμού δουλεύουν χέρι - χέρι με το χρηματιστηριακό κεφάλαιο, αφού χορηγούνται και δωροδοκούνται από αυτό. Οι ηγέτες του μαρξισμού όπως και οι χορηγοί τους, του χρηματιστηριακού κεφάλαιου, προέρχονται ως επί το πλείστον από την ίδια εβραϊκή φυλή και σύμφωνα με το φυλετικό τους ένστικτο δεν γνωρίζουν άλλο στόχο από το να υποτάξουν τους παραγωγικούς λαούς στην υπηρεσία των καπιταλιστικών συμφερόντων. 

Γιατί ο μαρξισμός παρουσιάζεται τόσο φιλικός προς τους εργάτες;

Για να εξαπατήσει τις μάζες των εργαζομένων σχετικά με τους αληθινούς του στόχους. Ο Γερμανός εργάτης δεν πρέπει να προσέξει το αμαρτωλό παιχνίδι που παίζεται εις βάρος του. Ο μαρξισμός υποκινεί τον εργάτη εναντίον του εργόδοτη του - που κανείς δεν διαφωνεί ότι αξίζει σε μεγάλο βαθμό να κατηγορηθεί για τις σημερινές αδικίες - αλλά αποκρύπτει ότι πάνω από αυτούς τους ανεύθυνους καπιταλιστές της βιομηχανίας κρύβονται πολύ πιο σκληροί, βάναυσοι και τυραννικοί απατεώνες που ζούν και γλεντάνε με τον κόπο των εργαζομένων χωρίς καν να συμμετέχουν στην όλη διαδικασία της παραγωγής. Αυτοί είναι οι απατεώνες του τραπεζικού καπιταλισμού που βυθίζουν τα σκληρά μετρήτα τους στη βιομηχανία, κερδίζοντας έτσι από αυτό το χρήμα, ποσοστά από την παραγωγή του εξαπατημένου εργάτη. 

Άρα οι εθνικοσοσιαλιστές είναι οι φύλακες του βιομηχανικού καπιταλισμού;

Καθόλου! Θέλουμε να αναγκάσουμε τους βιομήχανους - καπιταλιστές να αποδώσουν στους εργάτες δικαιώματα ιδιοκτήσιας στά εργοστάσια στα οποία εργάζονται. Αλλά συνειδητοποιούμε οτί αυτό δεν μπορεί να συμβεί αν δεν εξαλειφθεί πρώτα η δουλεία του εβραϊκού χρηματιστηρίου. 



Διάλυση της Δουλείας του Τόκου


Τι εννοούμε εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές όταν λέμε διάλυση της δουλείας του τόκου;

Με την διάλυση της δουλείας του τόκου εννοούμε την εξάλειψη της τυραννικής δύναμης του χρηματιστηρίου επάνω στο κράτος και στην οικονομία, την εξάλειψη της εκμετάλλευσης του παραγωγικού λαού που τον καθιστά ηθικά μολυσμένο και ανίκανο για εθνική σκέψη. 


Ελευθερία


Ποιός είναι ο απώτερος στόχος των εθνικοσοσιαλιστών;

Η γερμανική ελευθερία!

Πως θα πετύχουμε αυτόν τον στόχο;

Με την απελευθέρωση του αδικαίωτου τμήματος του Λαού μας, την απελευθέρωση της γερμανικής εργατικής τάξης από την μισθωτή σκλαβιά, την παραχώρηση ιδιοκτησίας σε κάθε παραγωγικό εθνοσύντροφο. Τότε ο Γερμανός θα μάθει να αγαπά ξανά την Πατρίδα του, θα μάθει ξανά να σκέφτεται και να αισθάνεται εθνικά, να εμπιστεύεται την σωτηρία του στους ηγέτες που αναδύονται από την γερμανική λαϊκή κοινότητα (Volksgemeinschaft). 

Και ένας δίκαια κυβερνώμενος λαός 60 εκατομμυρίων θα απελευθερωθεί από την σκλαβιά μόνο μέσω του ίδιου του ευατού. 



Ειδικά Συμφέροντα


Είναι το NSDAP προκατειλημμένο προς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης;

Όχι! Το NSDAP αντιπροσωπέυει εξίσου επιθετικά τα συμφέροντα των πνευματικά εργαζομένων. Επιθυμεί την κατανόηση μεταξύ αυτών των δύο τάξεων, βασισμένο στην δήλωση του Αδόλφου Χίτλερ: «Πρέπει να μάθουν να σέβονται ξανά ο ένας τον άλλον, ο εργάτης του μυαλού τον εργάτη της γροθιάς και το αντίστροφο. Κανένας από τους δύο δεν θα υπήρχε χωρίς τον άλλον. Από αυτούς τους δύο πρέπει να προκύψει ένας νέος άνθρωπος, ο άνθρωπος του Επερχόμενου Γερμανικού Ράιχ!».

Ποιανού τα συμφέροντα εκπροσωπούν λοιπόν οι εθνικοσοσιαλιστές;

Δεν εκπροσωπούν κανένα ειδικό συμφέρον. Εκπροσωπούν τα συμφέροντα ολόκληρου του παραγωγικού γερμανικού λαού. 



Πολιτισμός


Ποιά είναι η θέση του NSDAP για την χριστιανική κοσμοθεωρία;

Το NSDAP υποστηρίζει την χριστιανική κοσμοθεωρία, χωρίς να δεσμεύεται σε κάποιο συγκεκριμένο δόγμα.

Τι είδους πολιτιστική αναβίωση επιθυμεί το NSDAP;

Το NSDAP αγωνίζεται για την αναβίωση του γερμανικού πνεύματος μέσω της συστηματικής καλλιέργειας του γερμανικού πολιτισμού, της επιστήμης, της τέχνης και των εθίμων. 

Ποιος είναι ο κύριος εχθρός της πολιτιστικής αναβίωσης στην Γερμανία;

Οι Εβραίοι, οι οποίοι έχουν δηλητηριάσει συστηματικά το γερμανικό μυαλό, εμποτίζοντας τους πολιτιστικούς θεσμούς όπως τον Τύπο, το θέατρο, την επιστήμη και την λογοτεχνία με ένα δολερό πνεύμα. 

Πως θα καταπολεμήσει το NSDAP αυτόν τον μισητό εχθρό;

Απαιτώντας την απομάκρυνση των Εβραίων από όλα τα γερμανικά πολιτιστικά ιδρύματα. Ο Εβραίος δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι φορέας της γερμανικής παιδείας και του γερμανικού πνεύματος. 




Oι Εβραίοι και η Γερμανία


Ποιός γράφει την πλειοψηφία των γερμανικών εφημερίδων;

Οι Εβραίοι!

Ποιός θα τις γράφει στο μέλλον;

Οι Γερμανοί!

Ποιός διευθύνει τα γερμανικά θέατρα;

Οι Εβραίοι!

Ποιός θα τα διευθύνει στο μέλλον;

Οι Γερμανοί!

Από ποιους αποτελείται ένα μεγάλο ποσοστό των πανεπιστημιακών καθηγητών;

Από τους Εβραίους!

Σε ποιόν αποκλειστικά θα επιτρέπεται να διδάσκει στα γερμανικά πανεπιστήμια στο μέλλον;

Στους Γερμανούς!

Ποιός ηγείται της γερμανικής εργατικής τάξης σήμερα;

Οι Εβραίοι!

Ποιός θα ηγείται στο μέλλον;

Ο Αδόλφος Χίτλερ!

Ποιός μπορεί να ψηφίσει στις γερμανικές εκλογές σήμερα;

Όποιος έχει γερμανική υπηκοότητα και έχει συμπληρώσει το 20ο έτος της ηλικίας του. 

Ποιός θα μπορεί να ψηφίσει στις γερμανικές εκλογές στο μέλλον;

Κάθε παραγωγικός άνθρωπος που γεννιέται Γερμανός.



Νεολαία


Τι λείπει σήμερα από την γερμανική νεολαία;

Ιδέες και ένας Ηγέτης. Ως αποτέλεσμα η νεολαία ξοδεύει άνευρα την ζωή της σε πρόσκαιρες ικανοποιήσεις και συχνά αγνοεί τις ανάγκες της Πατρίδας. 

Τι θα κάνει το NSDAP για την γερμανική νεολαία;

Θα δημιουργήσει μία ευσυνείδητη γενιά που θα έχει ως κύριο καθήκον της την άυξηση της γερμανικής αξιοπρέπειας, της γερμανικής ισχύος και του γερμανικού κύρους. Μία γενιά που θα αισθάνεται ότι είναι ο φορέας των γερμανικών ιδεών του μέλλοντος. 

Πως το NSDAP θα το καταφέρει αυτό;

Με την καλλιέργεια του γερμανικού πνεύματος στην νεολαία, την εκπαίδευση σε στρατιωτικές έννοιες και την δημιουργία μίας ευσυνείδητης πολιτικής σκέψης. 



Πασιφισμός


Τι είναι ο πασιφισμός για τους εθνικοσοσιαλιστές;

Ο πασιφισμός για εμάς τους εθνικοσοσιαλιστές είναι συχνά μία υποκριτική ιδεολογική απάτη που χρησιμοποείται για να εξευτελίσει τον Λαό και να μετατρέψει την γνήσια πολιτική σκέψη σε κάτι άγονο. 



Οι Τάξεις


Πως αποτιμά το NSDAP τις διάφορες τάξεις του Λαού μας;

Το NSDAP εκτιμά την ιδιοσυγκρασία της κάθε τάξης ξεχωριστά αλλά δεν επιθυμεί αυτή να εκφυλιστεί σε ταξική αλαζονεία. Για τον εθνικοσοσιαλιστή κάθε έντιμος και παραγωγικός εθνοσύντροφος είναι μέλος της μεγάλης γερμανικής λαϊκής κοινότητας (Volksgemeinschaft). 



Kόμματα


Τι πιστεύει ο εθνικοσοσιαλιστής για τα γερμανικά πολιτικά κόμματα;

Τα πολιτικά κόμματα στην Γερμανία είναι απλά επιχειρηματικές κοινότητες οι οποίες οδηγούνται στην πολιτική για να συνεχίσουν τις ιδιαίτερες δραστηριότητες τους με την χρήση των κρατικών πόρων.

Τι πιστεύει ο εθνικοσοσιαλιστής για το Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα Ελευθερίας;

Το Κόμμα Ελευθερίας φαίνεται να είναι το κόμμα της λαϊκής (volkish) αναβίωσης, του οποίου οι στόχοι φαινομενικά συμπίπτουν με αυτούς του NSDAP. Αυτό που χωρίζει τα δύο κόμματα είναι η θέση στα κοινωνικά ζητήματα. Το Κόμμα Ελευθερίας είναι, όπως όλα τα αστικά κόμματα, κοινωνικό. Ωστόσο εμείς είμαστε συνεπείς σοσιαλιστές. 

Τι πιστεύει ο εθνικοσοσιαλιστής για το Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα;

Το Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα είναι αυτό που εκπροσωπεί την εθνική ιδέα στα λόγια, αλλά όχι με πολιτική σαφήνεια και συνέπεια, έχοντας σημαντικό ρόλο στην υιοθέτηση του σχεδίου Dawes καταργώντας έτσι κάθε είδους κοινωνική πολιτική. 

Τι πιστεύει ο εθνικοσοσιαλιστής για το Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα;

Το Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα είναι εκείνο το κόμμα που υπερασπίζεται μονομερώς τα μεγάλα βιομηχανικά συμφέροντα. Υπό το πρόσχημα της διαφύλαξης της εργασίας, της μικρής βιομηχανίας και των οικοτεχνιών κινητοποιείται για το συμφέρον των εταιρειών και των τράστ. 

Τι πιστεύει ο εθνικοσοσιαλιστής για το Κόμμα του Κέντρου;

Το Κόμμα του Κέντρου είναι εκείνο το κόμμα που υποτίθεται εκπροσωπεί τις ανησυχίες των καθολικών εθνοσυντρόφων μας. Στην πραγματικότητα όμως  συμβαδίζει με τον μαρξισμό, ο οποίος μισεί τον χριστιανισμό, βοηθώντας έτσι στην εγκαθίδρυση των εβραϊκών - διεθνιστικών συμφερόντων. 

Τι πιστεύει ο εθνικοσοσιαλιστής για το Κόμμα Οικονομίας;

Το Κόμμα Οικονομίας είναι το κόμμα που υποτίθεται πως εκπροσωπεί τα οικονομικά συμφέροντα των μεσαίων στρωμάτων, αλλά στην πραγματικότητα, κατακερματίζοντας την συγκεντρωμένη ισχύ των μαζών, πετυχαίνει το αντίθετο από όσα λέει. 

Τι πιστεύει ο εθνικοσοσιαλιστής για το Δημοκρατικό Κόμμα;

Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι εκείνο το κόμμα που υποτίθεται πως αγωνίζεται για τα φιλελεύθερα ιδανικά της δημοκρατίας αλλά στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει τον κοινοβουλευτισμό ο οποίος τίθεται στην υπηρεσία του εβραϊκού χρηματιστηρίου για μία δικτατορία του χρήματος πάνω στους παραγωγικούς λαούς. 

Τι πιστεύει ο εθνικοσοσιαλιστής για το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα;

Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα είναι το κόμμα του διαστρεβλωμένου σοσιαλισμού. Προσπαθεί να φτάσει στο σοσιαλιστικό κράτος μέσω του μονοπατιού του διεθνιστικού μαρξισμού και για να το πετύχει χρησιμοποιεί την δύναμη που του παρέχει η καπιταλιστική δημοκρατία. Η σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται στην υπηρεσία του χρηματιστηρίου και ηγέτες της είναι οι Εβραίοι και οι σύντροφοι των Εβραίων. 

Τι πιστεύει ο εθνικοσοσιαλιστής για το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας;

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας είναι το επαναστατικό κόμμα ταξικής πάλης της εργατικής τάξης, που αγωνίζεται μέσω της βίας και του τρόμου για να εγκαθιδρύσει την δικτατορία του προλεταριάτου. Ο οικονομικός του στόχος, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, είναι εντελώς ανέφικτος, ειδικά σε ένα βιομηχανοποιημένο έθνος. Οι μεθόδοι του είναι ρωσοεβραϊκές και οι πνευματικοί του ηγέτες είναι κατά κύριο λόγο Εβραίοι που έχουν αποδεδειγμένα στενή επαφή με τον διεθνή τραπεζιτισμό. 



Σοσιαλισμός και Δημοκρατία 


Ποιός είναι ο αληθινός σοσιαλισμός;

Αληθινός σοσιαλισμός είναι εκείνη η μορφή πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής στάσης που αντί να επιδιώκει έναν εσωτερικά ψευδή φιλελευθερισμό αγωνίζεται για την εθελοντική σοσιαλιστική δέσμευση, κάθε εθνοσυντρόφου, στο κράτος με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που αντιστοιχούν στην φύση του, τον χαρακτήρα του και τις ικανότητες του. 

Γιατί εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές πολεμάμε το δημοκρατικό σύστημα της πλειοψηφίας;

Γιατί κανόνας της πλειοψηφίας είναι πάντα ο κανόνας του ανοήτου, του νωθρού, του ανεύθυνου - πίσω από τον οποίον κρύβεται ο πιο βάναυσος κανόνας του χρήματος και του δειλού ψεύδους. Εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ανάκαμψη της Γερμανίας μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της καταστροφής της αρχής της πλειοψηφίας. 

Ποια αρχή προκρίνουμε εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές αντί της αρχής της πλειοψηφίας;

Να αποδωθούν τα ηνία στους εργατικούς! [Σημείωση: εδώ ο Γκέμπελς οικοιοποιείται το σύνθημα που επινόησε ο πρώην Καγκελάριος της Γερμανίας, Theobald von Bethmann Hollweg, σε μία ομιλία του στο Ράιχσταγκ στις 28 Αυγούστου 1916. Η βασική έννοια πίσω από αυτόν τον αφορισμό είναι ότι ένα άτομο που έχει αποδείξει ότι είναι ικανό, αξίζει να του χορηγηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να αναπτύξει ελέυθερα και πλήρως τις ικανότητες του]. 




Ο Αρχηγός


Ποιός πρέπει να είναι ο ηγέτης του γερμανικού λαού;

Ο καλύτερος, ο πιο εργατικός, ο πιο ευγενής και ο πιο γενναίος της γερμανικής λαϊκής κοινότητας είναι ο μόνος ικανός να οδηγήσει τον γερμανικό λαό στην ελευθερία. Δεν έχoυν σημασία οι τίτλοι, η κοινωνική θέση και η ταξική προέλευση.



Η Σημαία


Γιατί φέρουμε την σβαστικά στις σημαίες μας;

Φέρουμε την σβάστικα στις σημαίες μας ως σύμβολο της διανοητικής και πρακτικής εργασίας. Ως σύμβολο της πίστης στο μέλλον. Ως σύνθημα της μάχης για τα δικαιώματα του παραγωγικού λαού. 

Τι σημαίνει το λευκό στις σημαίες μας;

Το λευκό είναι για εμάς το σύμβολο της εθνικής σκέψης και δράσης, μία αέναη παραίνεση του «να θυμάσαι ότι είσαι Γερμανός». 

Τι σημαίνει το κόκκινο στις σημαίες μας;

Το κόκκινο συμβολίζει την αληθινά σοσιαλιστική μας βούληση να απελευθερώσουμε τους πνευματικά και υλικά σκλαβωμένους, την θέληση για κοινωνική δράση, την ακλόνητη πεποίθηση ότι η Γερμανία μπορεί να γίνει ελεύθερη μόνο μέσω της απελευθέρωσης του παραγωγικού Γερμανού ανθρώπου. 



Ο Αληθινός Εθνικοσοσιαλιστής



Τι σημαίνει να είσαι εθνικοσοσιαλιστής;

Το να είσαι εθνικοσοσιαλιστής δεν σημαίνει τίποτα αλλό παρά αγώνα, πίστη, δουλειά, θυσία.

Τι ζητάμε εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές για τους ευατούς μας;

Τίποτα!

Τι ζητάμε εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές για τον παραγωγικό γερμανικό λαό;

Ελευθερία!

Τι ενώνει εμάς τους εθνικοσοσιαλιστές σε αυτόν τον αγώνα για εσωτερική και εξωτερική ελευθερία;

Η συνείδηση ότι ανήκουμε σε μία Κοινότητα της Μοίρας [Schicksalsgemeinschaft], της ριζικής πνευματικής αναβίωσης, αλυσοδεμένοι μεταξύ μας τόσο στα εύκολα όσο και στα δύσκολα. 

Ποιό είναι το εθνικοσοσιαλιστικό σύνθημα για την ελευθερία;

Ο Κύριος και Θεός βοηθάει όσους βοηθούν τον ευατό τους!




Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2022

«Ζήτω η Μόσχα!» του Γιόσεφ Γκέμπελς

 


Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από τον Γιόσεφ Γκέμπελς και δημοσιεύθηκε στην «Der Angriff» στις 21 Νοεμβρίου 1927. Ο τίτλος είναι ειρωνικός και έχει σκοπό να προσεγγίσει τους κομμουνιστές στον εθνικοσοσιαλισμό, σε μία περίοδο που ούτως ή άλλως τέτοιες απόπειρες από την μεριά του NSDAP (και ειδικά του Γκέμπελς) ήταν συχνές. 


ΖΗΤΩ Η ΜΟΣΧΑ


«Αμέσως μετά τον εορτασμό της επετείου των δέκα χρόνων από την Ρωσική Επανάσταση, τρείς νεαροί κομμουνιστές του Βερολίνου, από την περιοχή Kopernick, αυτοκτόνησαν αφού έλαβαν ένα συγκινητικό αντίο από τους συντρόφους τους. Τους εξήγησαν ήρεμα ότι είχαν χάσει την πίστη τους στο μέλλον της Διεθνούς. 

Λέγεται για τον Ernst Thalmann, τον κομμουνιστή ηγέτη, ότι κατά την διάρκεια της εξεγέρσης του Αμβούργου έπεσε ξερός μετά από μεθύσι πάνω στα ξεράσματα του. Πριν μερικές ημέρες, η Ρούθ Φίσερ, μίλησε σε μία συνάντηση της αντιπολίτευσης στο KPD στο Βέντινγκ του Βερολίνου, καλώντας σε αγώνα κατά της Τρίτης Διεθνούς. Όταν τον λόγο πήρε ένας εκπρόσωπος του KPD, τότε οι πρώην συντρόφοι του άρχισαν να τον βρίζουν και τον πέταξαν έξω από την πόρτα. Το γεγονός κατέληξε σε γενικευμένη μάχη σώμα με σώμα. 

Η δέκατη επέτειος της Ρωσικής Επανάστασης γιορτάστηκε πρόσφατα στην Μόσχα. Καθώς παρακολουθούσαν οι επίτιμοι καλεσμένοι από όλο τον κόσμο που είχαν συγκεντρωθεί για να επαινέσουν τις αρχές της Μόσχας, η αντιπολίτευση του εργατικού και αγροτικού κράτους εισέβαλε και κατέλαβε το πανεπιστήμιο. Το αποτέλεσμα: δώδεκα κορυφαίοι μπολσεβίκοι, όλοι Εβραίοι της παλιάς φρουράς, εκδιώχθηκαν από το κομμουνιστικό κόμμα. 

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν παντού. Ο καπνός της ρητορικής εξαφανίζεται και το μόνο που μένει είναι ένα άθλιο κατάλοιπο φαντασιώσεων που δεν συγχέονται ούτε στο ελάχιστο με την πραγματικότητα. Το γερμανικό προλεταριάτο είναι φτωχότερο κατά μία ελπίδα και μάλλον βρίσκεται στην τελευταία του. Το παιχνίδι του Μάρξ τελείωσε. Η φύση είναι επικεφαλής για άλλη μία φορά και έχει καταστήσει τους αιώνιους νόμους ανελέητα και αδιαμφισβήτητα σαφείς: τους νόμους της προσωπικότητας, του αγώνα και της φυλής. 

Έπρεπε να εξελιχθούν τα πράγματα έτσι;

Ναι, χίλιες φορές ναι!

Δεν υπάρχει άλλο πιθανό αποτέλεσμα. Το έχουμε προφητεύσει εκατό φορές. Όταν μιλούν οι Εβραίοι ο λαός πρέπει να προσέχει. Ο Εβραίος δεν έχει ρίζες, είναι η ζύμωση της αποσύνθεσης. Είτε ζει ως καπιταλιστής, είτε ως μπολσεβίκος η φύση του παραμένει η ίδια: ο Ahasver, ο αιώνιος καταστροφέας. Το ευαγγέλιο του είναι το χάος και όπου καταφέρνει να υποδαυλίσει την επανάσταση ανεβαίνει στην κορυφή. Έφερε το εργατικό κίνημα στην σημερινή του άθλια κατάσταση: ένα μείγμα φράσεων δειλίας, τρόμου και ταξικού μίσους. Τι σχέση έχει η υπόθεση του προλεταριάτου με τον πασιφισμό, την προστασία της δημοκρατιάς, την εξάλειψη της προσωπικότητας και την καταστροφή της εθνικής αξιοπρέπειας και της εθνικής τιμής; Που είναι γραμμένο ότι ουτοπίες, ευχές και προγράμματα κυβερνούν τον κόσμο αντί για την δύναμη και τα γεγονότα; Γιατί διαδηλώνετε εδώ για την εθνική ελευθερία των καταπιεσμένων αποικιακών λαών, αλλά ξεχνάτε ότι η Γερμανία είναι μια επαρχία του μεγάλου κεφαλαίου; Γιατί να φωνάζεις «Κίνα για τους Κινέζους» αλλά να στέκεσαι με δειλία όταν οι Εβραίοι πουλάνε την Γερμανία και την παραδίδουν κομμάτι - κόμματι στην παγκόσμια δικτατορία; Φωνάζεις για την «αντίδραση» όταν κάποιος μιλάει για την χαμένη του πατρίδα. Κατηγορείς για προδοσία όποιον πει τα πράγματα με το όνομα τους. Yποχωρείς πεισματικά και σιωπηλά όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τα δικά σου προβλήματα και διαπιστώνεις ότι δεν σου μένει τίποτα άλλο παρά η απόγνωση και η αυτοκτονία. 

Μην πείτε ότι ευθύνεται η Πρώτη, η Δεύτερη ή η Τρίτη Διεθνής! Βρέθηκε μία νέα, η Τέταρτη. Θα σας προδώσει όπως σας πρόδωσαν οι προηγούμενες! 

Η ίδια η Διεθνής είναι ένα λάθος. Είναι σχέδιο και θεωρητικολογία, δεν έχει σχέση με την ζωή. Ο Εβραίος σας την κηρύττει γιατί είναι η τελευταία του ευκαιρία να κρατήσει την εξουσία. Έχει καταστρέψει έθνη και λαούς. Βάζει τον πολίτη εναντίον του πολίτη, καταστρέφει και δηλητηριάζει την κοινότητα, σπέρνει δυσπιστία μεταξύ των λαών. Πάνω από όλα είναι το θριαμβευτικό, σκωπτικό γέλιο του εχθρού σου, του εχθρού μας: του Αιώνιου Εβραίου! 

Στέκεστε πάνω από εκατόμβες πτωμάτων. Η οσμή του αίματος σας περιβάλλει. Παιδιά ζητιανεύουν, μητέρες κλαίνε, έθνη χάνονται. Τι έχετε κερδίσει; Τίποτα άλλο εκτός από χαός, απελπίσια, πείνα και απόγνωση.

Έτσι θέλετε να παραμείνουν τα πράγματα; 

Σηκωθείτε και απαιτήστε μία Γερμανία που σας ανήκει, μία Γερμανία που να είναι απαλλαγμένη από τις αλυσίδες του καταπιεστή. Αυτή είναι η ιστορική αποστολή της γερμανικής εργατικής τάξης.

Ελευθερία και ευημερία!

Αυτή είναι η πολεμική κραυγή ενάντια στον σάπιο κόσμο του καπιταλισμου!

Μακριά η κενή ρητορική! Ρισκάρετε να κοιτάξετε την ψυχρή πραγματικότητα κατάματα!

Απλώστε το χέρι σας Γερμανοί εργαζόμενοι! Έρχεται η μέρα της ελευθερίας αν και εσείς το θέλετε! 

Ο Αδόλφος Χίτλερ σας δείχνει τον δρόμο!»



Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2022

«Ο Αποστάτης» έκδοση της Συντακτικής Ομάδος του Μαύρου Κρίνου

 


Σημεία διάθεσης:

Ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο Λόγχη

info@logxi.com

2103611590

logxi.com

Βιβλιοπωλείο Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκη

2310282782

Αγροτοβιβλιοπωλείο Ορφικός Αλεξανδρούπολη*

facebook

gialamas1960@hotmail.gr

6988055650

http://orfikosbiblia.blogspot.com/

Εκδόσεις Πελασγός Αθήνα

facebook

2106440021

Βιβλιοπωλείο Ελληνικόν Βόλος

facebook

και μέσω της συντακτικής ομάδας

blackmilitiagr@gmail.com




Περιεχόμενα:

- Ο Ιουλιανός και οι ήρωες 

- CIA και θεωρίες συνομωσίας 

- Οι Ινδοευρωπαϊκές ρίζες του Σιιτικού Ιράν 

- Jean Raspail

- Η τελευταία ομιλία του Λιονταριού

- Συνέντευξη Gabriele Adinolfi

- Ανυπόληπτα γνωμικά

- Εθνικιστές και πολιτισμός


Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2022

«Εθνικοσοσιαλισμός ή Μπολσεβικισμός;» - Το «αιρετικό φαιοκόκκινο» άρθρο του εθνικοεπαναστάτη Γιόσεφ Γκέμπελς

 



Εισαγωγή «ΜΑΥΡΩΝ ΛΕΓΕΩΝΩΝ»:

Το «αιρετικό» κείμενο που ακολουθεί θα προκαλέσει ερωτηματικά σε πολλούς. Γράφτηκε από τον Γιόσεφ Γκέμπελς το 1925, μία περίοδο κατά την οποία ο μελλοντικός Υπουργός του Ράιχ διατηρούσε έντονες τις εθνικοεπαναστατικές και εθνικομπολσεβικικές του απόψεις. Όντας ακόμη πιστός φιλός και συνεργάτης των αδελφών Στράσσερ, φανατικός αντικαπιταλιστής και υποστηρικτής της «αριστερής πτέρυγας» του NSDAP, ο Γκέμπελς προτρέπει σε μία «φαικόκκινη συμμάχια» κομμουνιστών και εθνικοσοσιαλιστών με σκοπό την επαναστατική ανατροπή του γερμανικού αστικού κράτους και την εδραίωση ενός ταξικά εργατικού, εθνικού και σοσιαλιστικού καθεστώτος. Πολλές από τις θέσεις του άρθρου έρχονται σε άμεση ρήξη με θέσεις που θα υιοθετήσει μεταγενέστερα, ως Υπουργός πλέον του Τρίτου Ράιχ. Μερικές από αυτές αφορούν την φύση της ΕΣΣΔ και το «εβραϊκό ζήτημα». Στο άρθρο ο Γκέμπελς υποστηρίζει ότι η Σοβιετική Ένωση είναι ένα μετασχηματισμένο ρωσικό εθνικό κράτος, πρότυπο μάλιστα για την μελλοντική οργάνωση της Ευρώπης, ενώ σχετικά με το «εβραϊκό ζήτημα» γράφει ότι αυτό στον μπολσεβικισμό είναι ιδιαίτερα περίπλοκο και ότι οι Εβραίοι στην ΕΣΣΔ έχουν αναγκαστικά προσαρμοστεί, υποτάσσοντας τους ευατούς τους στα ρωσικά εθνικά ένστικτα. Πράγματα που έρχονται σε άντιθεση με τις διαπιστώσεις του 1936 πως ο μπολσεβικισμός «διευθύνεται υπό των Ιουδαιών» και γυρεύει να «ιουδαιοποιήσει τον κόσμο». To παρακάτω άρθρο, χωρίς να συμφωνεί κανείς απαραίτητα στα περισσότερα, αξίζει να διαβαστεί ως ένα αποκορύφωμα της σοσιαλιστικής βούλησης των εθνικοσοσιαλιστών, ως ένα τεκμήριο έκδηλου ριζοσπαστισμού και εκρηκτικής επαναστατικότητας, ως ένα χτύπημα στα πεπαλαιωμένα ταμπού της ακροδεξιάς, ως ντοκουμέντο μίας άλλης εποχής στην οποία οι προσπάθειες προσέγγισης των «συντρόφων» της απέναντι πλευράς ήταν συχνές. Μία υπενθύμιση πως ο πρώτος και κύριος εχθρός των εθνικοσοσιαλιστών είναι η αστική αντίδραση και η προδοτική ακροδεξιά. 



Εισαγωγή «ARPLAN»

Τα γραπτά και οι ομιλίες του Γιόσεφ Γκέμπελς, ειδικά των περίφημων «Χρόνων του Αγώνα» δηλαδή τη περίοδο πριν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα αναρριχηθεί στη πολιτική εξουσία, αντικατοπτρίζουν τον έκδηλο ριζοσπαστισμό που υπήρχε εντός του Κόμματος. Ο Γκέμπελς ήταν πάντα ριζοσπάστης. Ως νέος είχε νιώσει την έλξη στα έργα του August Bebel και Walter Rathenau ενώ οι άμεσες εμπειρίες του με τη φτώχεια, του είχαν οξύνει το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Αρχικά έτεινε προς τον κομμουνισμό αλλά η αδυναμία του να αγκαλιάσει τις διεθνιστικές πτυχές της μαρξιστικής ιδεολογίας τον οδήγησαν στο κίνημα volkish και στις αρχές του 1925 στο πρόσφατα ανασυσταθέν NSDAP. Από την αρχή ο Γκέμπελς αντιπροσώπευε την πιο επαναστατική πλευρά του Εθνικοσοσιαλισμού: ήταν φανατικά αντίθετος προς τον αστικό κόσμο και τις «αξίες» του, περήφανος για την άθλια φτώχεια του και με την επιθετική πεποίθηση ότι στον εθνικοσοσιαλισμό την προτεραιότητα έχει η έννοια «σοσιαλσμός». Ο ριζοσπαστισμός του τον οδήγησε αρχικά σε μία συμμαχία με τον Γκρέγκορ Στράσσερ αλλά εν τέλει, ύστερα από χρόνια, στη πικρή αντίθεση με τον άνθρωπο που κάποτε αποτελούσε μέντορα του. Ακόμη όμως και ως εχθρός των αδελφών Στράσσερ, ο Γκέμπελς ήταν ακόμη ριζοσπάστης, με μεγάλο μέρος της προσπάθειας του ως Gauleiter Βερολίνου - Βρεδεμβούργου να συγκεντρώνεται στη προσέλκυση του εργατικού κόσμου με φλογερές επιθέσεις στο καπιταλισμό, την αστική τάξη και τον «ψεύτικο σοσιαλισμό» του μαρξισμού και του μπολσεβικισμού. Τα πρώιμα γραπτά του Γκέμπελς είναι ίσως και τα πιο ενδιαφέροντα γιατί σε αυτή τη περίοδο της ζωής του η εκτίμηση του για τον κομμουνισμό είναι ακόμη εμφανής, ενώ η ιδεολογία του είναι περισσότερο εθνικομπολσεβικική. Το παρακάτω άρθρο, που γράφτηκε λίγο μετά από μία ομιλία του σε μία κοινή συνάντηση εθνικοσοσιαλιστών και κομμουνιστών στα τέλη του 1925, είναι μία ισχυρή επιβεβαίωση των εθνικοεπαναστατικών απόψεων του σε αυτή τη πρώτη περίοδο ακτιβισμού του, όταν ήταν ακόμη ένθερμος υποστηρικτής της ιδέας της ταξικής πάλης ως βασικό στόχο του εθνικοσοσιαλιστικού κίνηματος για την απελευθέρωση του προλεταριάτου. Απευθυνόμενος στον «φίλο της Αριστεράς» δημοσίευσε το παρακάτω άρθρο τον Οκτώβριο του 1925 στο «Nationalsozialistische Briefe» του Γκρέγκορ Στράσσερ. 



ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ  Ή  ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ;


Πρωτοδημοσιεύθηκε στο «Nationalsozialistische Briefe», νο. 2 τη 15η Οκτωβρίου 1925


«Φίλε μου της αριστεράς!


Όχι captatio benevolentiae[1] αλλά ευθέως και χωρίς επιφυλάξεις ομολογώ ότι σε συμπάθησα, είσαι άξιος σύντροφος! Χθές το απόγευμα θα μπορούσα να συζητάω μαζί σου για ώρες, μπροστά από τους δεκάδες καθηλωμένους ακροατές, γιατί έχω την αίσθηση ότι το θεμελιώδες ζήτημα των κοινών μας στοιχείων και των διαφορών μας αφορά στο έπακρο τους Γερμανούς εργάτες. Και με αυτή την αίσθηση σου γράφω τις παρακάτω γραμμές.  


Έχεις αναγνωρίσει ξεκάθαρα τι διακυβεύεται. Έχουμε συμφωνήσει για τα αίτια. Κανένας ειλικρινής και σκεπτόμενος άνθρωπος δεν αρνείται τη νομιμότητα των εργατικών κινημάτων. Το θέμα είναι η μέθοδος και ο τελικός στόχος. Οι μεγαλωμένοι στις στερήσεις και τις δυσκολίες, στέκονται μπροστά μας σήμερα ως ζωντανοί μάρτυρες της διχόνοιας και της ανικανότητας μας, της έλλειψης εθνικού πνεύματος θύσιας και θέλησης για μέλλον. Δεν χρειάζεται πια να συζητάμε για το αν η απαίτηση του Γερμανού εργαζομένου για κοινωνική αποζημίωση είναι δικαιολογημένη, όπως δεν χρειάζεται να συζητάμε για το αν το απαξιωμένο «τέταρτο στρώμα»[2] πρέπει να χαίρει δικαιωμάτων. 


Εθνικό ή διεθνές στη διαδρομή και στο στόχο, αυτό είναι το ζητούμενο! Και οι δύο αγωνιζόμαστε τίμια και αποφασιστικά για την ελευθερία και μόνο για την ελευθερία. Ως απόλυτο επίτευγμα μας επιθυμούμε και οι δύο την ειρήνη και τη κοινότητα - εσείς αυτού του κόσμου, εμείς αυτού του λαού. Το ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με το παρόν σύστημα είναι απολύτως σαφές και προφανές και στους δύο μας. Το να μιλάς για ηρεμία σήμερα σημαίνει να κάνεις το νεκροταφείο σπίτι σου. Το να είσαι ειρηνικός και ειρηνιστής στη παρούσα κατάσταση σημαίνει να είσαι δειλός. Και εσείς και εμείς, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ένα κράτος, ένα σύστημα που είναι εντελώς εσφαλμένο πρέπει να ανατραπεί. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι για το νέο κράτος χρειάζεται να αγωνιστούμε και να κάνουμε θυσίες. Από αυτή την άποψη, χθες και οι δύο θα μπορούσαμε να λέγαμε τα ίδια πράγματα για τους δειλούς αστούς της μάυρης - κόκκινης - χρυσής σοσιαλδημοκρατίας. Μέχρι στιγμής έχουμε συμφωνήσει. 


Δεν χρειάζεται να σου τονίσω ότι για εμάς, ο Λαός και το Εθνός, αντιπροσωπεύουν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που πιστεύει ο φλύαρος κύριος με το ρολόι και τη χρυσή αλυσίδα τεντωμένη γύρω από τη μεγάλη κοιλιά του, ο οποίος αναπαράγει τις ξεφτυσμένες φράσεις του Stresemann και του Hergt[3]. Για εμάς ο Λαός είναι: εμείς, εσύ και εγώ, οι χιλιάδες που χτες κάθισαν με ευλάβεια μπροστά μας, τα εκατομμύρια με τα οποία μοιραζόμαστε το ίδιο πνεύμα και το ίδιο αίμα. Το έθνος είναι: η οργανική ένωση αυτών των εκατομμυρίων σε μία Κοινότητα της Ανάγκης, του «Ψωμιού» και της Μοίρας[4]. Η εθνική επιθυμία ζει μέσα στον Λαό. Το να διαμορφώσουμε το έθνος σε μία κοινότητα των αναγκών, της μοίρας και του «ψωμιού» είναι ο πρώτος μας στόχος. Ο δεύτερος προκύπτει αναγκαστικά από τον πρώτο: η διεκδίκηση της ελευθερίας του Έθνους! Για αυτήν την ελευθερία ο Λαός θα πρέπει να πολεμήσει και αναπόφευκτα θα πολεμήσει μόλις φτάσει στην εθνική συνειδητοποίηση. Αυτός είναι ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε. Δεν είναι κάτι καινούργιο και συγκλονιστικό για όσους γνωρίζουν. Είναι μία αρχαία, ιστορική, αιτιακή αλυσίδα. Η ιστορία των Λαών δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ενιαία συνέπεια της δημιουργικής βούλησης για τη διαμόρφωση του έθνους και της ενεργητικής κίνησης προς την απόκτηση της ελευθερίας. Ποτέ ένα Έθνος δεν λυτρώθηκε από την καλοσύνη, την αγάπη ή την φιλανθρωπία ενός άλλου Έθνους. Η λύτρωση ερχόταν πάντα ως αποτέλεσμα της δικής του θέλησης για ελευθερία και η εξωτερική βοήθεια από γειτονικούς λαούς μόνο όταν η θέληση τους για εξουσία και ύπαρξη μοιραζόταν την ίδια κατεύθυνση. 


Επαινείς την Ρωσία ως την χώρα της διεθνιστικής αλληλεγγύης ενώ παραδέχεσαι στον ευατό σου ότι η σημερινή Ρωσία είναι πιο ρωσική από ποτέ. Αυτό που αποκαλείς μπολσεβικικό διεθνισμό της Μόσχας είναι ο πανσλαβισμός στη πιο ξεκάθαρη και έντονη μορφή του. Δεν θα ήθελα να συμμετάσχω στη χορωδία των αδαών και ψευτών αστών και για αυτό δεν θεωρώ ότι η Ρωσία και ο ρωσικός μπολσεβικισμός βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Αλλά το ρωσικό συμβουλιακό σύστημα[5] δεν διατηρείται επειδή είναι μπολσεβικικό, επειδή είναι μαρξιστικό, επειδή είναι διεθνιστικό αλλά επειδή είναι εθνικό, επειδή είναι ρωσικό. Κανένας τσάρος δεν κατάλαβε ποτέ τον ρωσικό λαό στα βάθη του, στα πάθη του, στα εθνικά του ένστικτα όπως έκανε ο Λένιν. Έδωσε στον ρωσικό λαό αυτό που ο χωρικός πάντα οραματιζόταν: ελευθερία και ιδιοκτησία. Με αυτό τον τρόπο έκανε την πιο παραμελημένη τάξη, τους αγρότες, αληθινούς εκπροσώπους του νέου συστήματος. Ο Ρώσος αγρότης μισεί τον Εβραίο, ειδικά τον Σοβιετικό Εβραίο, με το ίδιο πάθος που υποστηρίζει την μεταρρύθμιση της γης. «Κάτω τα εβραϊκά Σοβιέτ, ζήτω η λενινιστική αγροτική μεταρρύθμιση!» αυτό το σύνθημα καθορίζει την στάση του Ρώσου αγρότη στο νέο σύστημα που επικρατεί στην Ρωσία. 


Ο Γερμανός κομμουνιστής βλέπει τον μπολσεβικισμό ακριβώς όπως θα ήθελε ο Εβραίος καπιταλιστής της Δύσης: δογματικά, θεωρητικά, με κολασμένο μίσος ενάντια στους εχθρούς της ιδεολογίας του, μη πρακτικά, χωρίς κανένα αντίκρισμα στη πραγματικότητα, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν την δυνατότητα της πρακτικής ολοκλήρωσης. Έχει γίνει το τέκνο μίας φυλής ποιητών και διανοητών για το τίποτα. Βλέπει στη Ρωσία τον πυρήνα του μαρξιστικού παγκοσμίου κράτους ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο ο πυρήνας μίας νέας εθνικής οργάνωσης των ευρωπαϊκών κρατών. Συνοψίζοντας: ο Λένιν θυσίασε τον Μάρξ με αντάλλαγμα την ελευθερία της Ρωσίας, εσείς θέλετε να θυσιάσετε την γερμανική ελευθερία για τον Μάρξ. 


Ακόμη και ο Εβραίος Μπολσεβίκος έχει αναγνωρίσει ξεκάθαρα την πιεστική ανάγκη του ρωσικού εθνικού κράτους και έχει προσαρμοστεί σε αυτό γρήγορα και με σύνεση. Είτε για λόγους τακτικής, είτε για κάποιον απώτερο σκοπό που κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Εν πάσει περιπτώσει, αυτό χαλάει την αρμονία με τους Εβραίους καπιταλιστές της Δύσης εξού και το έντονο μίσος για την Σοβιετική Ρωσία. Το χρηματιστήριο δεν μπορεί να συγχωρέσει ένα εθνικό κράτος και ο διεθνιστής εβραιομπολσεβίκος δεν έχει αρκετή βεβαιότητα σε μία εθνικομπολσεβικική Ρωσία. 


Χτές υπεξέφευγες να μιλήσεις σχετικά με το εβραϊκό ζήτημα. Ξέρω γιατί. Παρακαλώ μην κρύβεσαι. Είσαι αντισημίτης, όπως είμαι και εγώ. Δεν είσαι ακόμη έτοιμος να το παραδεχτείς στον εαυτό σου. Στον κομμουνισμό ο Εβραίος εξακολουθεί να υπάρχει, εφόσον αυτό χρειάζεται. Στο εθνικομπολσεβικικό κράτος, όμως, η ύπαρξη του είναι παράλογη. Αυτό το γνωρίζει καλύτερα από όλους ο ίδιος ο Εβραίος και για αυτό είναι οξυδερκής στις τακτικές του. Με πονηρούς υπολογισμούς προσαρμόζεται στις δυνάμεις που είναι ισχυρότερες από αυτόν. Προσαρμόζεται στα εθνικά ένστικτα ενός Λαού, τα όποια έχει αναγνωρίσει και λάβει υπόψιν του νωρίτερα από εμάς, όχι επειδή είναι δεμένος μαζί τους με την καρδιά αλλά απλώς επειδή τα παρατηρεί ως ενδιαφερόμενος θεατής. Ακόμη και μέσα στον μπολσεβικισμό το εβραϊκό ζήτημα είναι πολύ πιο περίπλοκο από ότι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Μάλλον δεν ισχύει ότι ο καπιταλιστής και ο μπολσεβίκος Εβραίος είναι ένα και τω αυτώ. Ενδεχομένως στην τελική ανάλυση, αλλά ποτέ στην παρούσα πρακτική. Ίσως και οι δύο να θέλουν το ίδιο πράγμα τελικά: «πρέπει να εξολοθρεύσετε κάθε έθνος»[6], αλλά είναι πολύ έξυπνοι για να προβάλουν αντίσταση την λάθος στιγμή ενάντια σε δυνάμεις που είναι πολύ ισχυρότερες από τα δικά τους εμπορικά ένστικτα. Μία τέτοια ισχυρότερη δύναμη, είναι η εθνική βούληση για παραγωγή, η οποία στην Ρωσία σήμερα είναι πιο ζωντανή από ποτέ. 


Για τον προνομιούχο Γερμανό, ο μπολσεβικισμός αρχίζει από την απαίτηση για προσωπικές θυσίες. Τα πάντα που τον αναγκάζουν να βάλει το χέρι στην τσέπη, είναι για αυτόν μπολσεβικισμός. Για αυτόν, το μόνο πράγμα που είναι ηθικά και πολιτικά σωστό - δηλαδή μη μπολσεβικικό - είναι η εγγύηση της περιουσίας του και η αυτάρεσκη, φιλισταϊκή ειρήνη του. Σε βλέπω να χαμογελάς: ΝΑΙ, μπορούμε να γκρινιάξουμε μαζί. Μία τέτοια στάση είναι χυδαία, αποκρουστική και εθνικά ανεύθυνη. Εσείς και εμείς δεν δίνουμε δεκάρα σε εθνικές φράσεις οι οποίες δεν συνεπάγονται την θέληση για θυσίες. Ο μπολσεβικισμός ξεκινά μόνο με το σερβίρισμα της διεθνιστικής λάσπης. Δεν εμπλέκεται καθόλου με το μέγεθος της θυσίας που πρέπει να απαιτηθεί από τους ιδιοκτήτες. Μπορούμε και πρέπει να απαιτήσουμε τα πάντα εφόσον αυτό χρειάζεται για την ελευθερία του έθνους.


Αυτά που έλεγες εχθές για την διεθνιστική αδελφοποίηση, φίλε μου, είναι ανοησίες και είμαι σίγουρος πως το ξέρεις τόσο καλά, όσο εγώ. Πιστεύεις πραγματικά πως ο ρωσικός λαός επιθυμεί την προλεταριακή αλληλεγγύη; Δεν σου πέρασε ποτέ από το μυαλό πως η Ρωσία στέκεται στο πλευρό του γερμανικού προλεταριάτου επειδή βλέπει σε αυτό τον πρώτο και σημαντικότερο παράγοντα για την σταθεροποίηση της εθνικής της ύπαρξης; Δεν υπάρχει ούτε ένα ρούβλι εντός του γερμανικού κομμουνισμού που να μην φέρει πάνω του την λέξη «Ρωσία». 


Ποτέ της μία καταπιεσμένη τάξη δεν απελευθερώθηκε μέσω διεθνών διαμαρτυριών αλλά πάντοτε μεσώ της εθνικής της βούλησης για το μέλλον. Η γαλλική αστική τάξη στα τέλη του 18ου αιώνα δεν περίμενε την αλληλεγγύη της γερμανικής και της αγγλικής αστικής τάξης. Πέταξε τις αλυσίδες της μόνη της, με την δική της δύναμη, την στιγμή που δεν τις άντεχε άλλο. Οι δυνάμεις του παλαιού συστήματος προσπάθησαν να χτυπήσουν το πνεύμα της, αλλά μετά από μάχη εναντίον τους κατάφερε να διαδώσει το νικηφόρο της ιδανικό, τον φιλελευθερισμό, σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα πράγματα είναι ίδια και σήμερα. Ο Γερμανός εργάτης θα γίνει ελεύθερος μόνο αν ελευθερωθεί με τις δικές του προσπάθειες και θα το κάνει μόνο όταν δεν θα υποφέρει άλλο τα δεσμά της σκλαβιάς. 


Χαζεύεις την Διεθνή χωρίς να έχεις κατανοήσει την βαθύτερη έννοια της. Όσο πιο διεφθαρμένο είναι ένα σύστημα, τόσο πιο διεθνείς είναι οι δεσμοί του. Ο δικός σας και δικός μας πιο μισητός εχθρός - η δημοκρατία και το χρήμα - είναι διεθνείς. Με αυτή την Διεθνή επιχειρείται να εξαπατηθούν όσοι αγωνίζονται για την ελευθερία διοτί γνωρίζουν ότι αλλιώς θα γίνει αιωνίως ασταμάτητη.


Ο δρόμος για την ελευθερία οδηγεί μέσα από το έθνος. Όσο πιο ενωμένο είναι το έθνος, τόσο ισχυρότερη και πιο ένθερμη είναι η θέληση του για ελευθερία. Είναι καθήκον του εθνικοσοσιαλισμού να θέσει σε κίνηση αυτή την παθιασμένη θέληση για ελευθερία. Όπως και εσείς, έτσι και εμείς, θέλουμε την ελευθερία μόνο που την διεκδικούμε με διαφορετικά μέσα και άλλους στόχους. Η διεθνής αλληλεγγύη είναι το πρόγραμμα σας. Η αλληλεγγύη του έθνους, η «Volksgemeinschaft» είναι δική μας. Με νομίζετε ότι η «Volksgemeinschaft» είναι ο ειρηνισμός που εννοούν οι κύριοι Marx[7] και Stresemann. Η «Volksgemeinschaft» δεν είναι τίποτα παραπάνω από την πάλη για τα δικαιώματα του Λαού και για χάρη του Έθνους. Επιθυμούμε αυτή την πάλη, γιατί μόνο αυτή μπορεί να φέρει την ελευθερία. 


Πρέπει να αγωνιστούμε για το μέλλον. Εσύ και εγώ πολεμάμε ο ένας τον άλλον χωρίς να είμαστε πραγματικοί εχθροί. Στην πορεία κατακερματίζουμε τις δυνάμεις μας και δεν φτάνουμε ποτέ στον στόχο μας. Ίσως η απόλυτη ανάγκη να μας φέρει πιο κοντά. Ίσως! 


Μην κουνάς το κεφάλι σου! Αυτό το ζήτημα αφορά το μέλλον της Γερμανίας και ακόμη περισσότερο το μέλλον της Ευρώπης. Η νέα τάξη ή η παρακμή της Δύσης θα κριθούν από εμάς. Εμείς οι νέοι, εσύ και εγώ, είμαστε οι φορείς της μοίρας των γενεών. Ας μην το ξεχάσουμε ποτέ αυτό!


Σε χαιρετώ!»





[1]: Λατινική φράση που εννοεί την κολακεία ή το καλόπιασμα του κοινού.


[2]: Στην εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία το «τέταρτο στρώμα» ήταν το προλεταριάτο. Τα υπόλοιπα τρία «ταξικά στρώματα» ήταν η αριστοκρατία, η αστική τάξη και η αγροτιά (ιεράρχηση που είχε τις ρίζες τις στον μεσαίωνα). Η γερμανική λέξη «stand» χρησιμοποιούταν συχνά από τους εθνικοσοσιαλιστές ακτιβιστές ως εναλλακτική προς την λέξη «klasse».


[3]: Stresemann και Hergt: Ο Gustav Stresemann ήταν ιδρυτικό μέλος του κεντροδεξιού Γερμανικού Λαϊκού Κόμματος (Deutsche Volkspartei) και Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας την εποχή που ο Γκέμπελς έγραψε το άρθρο. Ο Hergt ήταν συνιδρυτής του μοναρχικού - δεξιού Γερμανικού Λαϊκού Εθνικού Κόμματος (Deutschnationale Volkspartei) το οποίο αντιπροσώπευε το μετριοπαθές αστικό-εθνικιστικό πολιτικό φάσμα εντός του Ράιχσταγκ. Και οι δύο άνδρες αναφέρονται εδώ από τον Γκέμπελς ως τυπικά παραδείγματα αστικοδεξιού, δημοκράτη πολιτικού.


[4]: Οι όροι «Κοινότητα της Ανάγκης» (Notgemeinschaft), «Κοινότητα του Ψωμιού» (Brotgemeinschaft), «Κοινότητα της Μοίρας» (Schicksalsgemeinschaft) ήταν συνθήματα που χρησιμοποιούσε συχνά το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα. Μία «Κοινότητα της Ανάγκης» συνεπάγεται έναν λαό που δέχεται κοινές εμπειριές, μία «Κοινότητα της Μοίρας» συνεπάγεται μία ομάδα ανθρώπων των οποίων οι δεσμοί βασίζονται στο κοινό πεπρωμένο και μία «Κοινότητα του Ψωμιού» συνεπάγεται την σοσιαλιστική σύνδεση του έθνους μέσω της συλλογικής διαχείρισης των πόρων και της φροντίδας του ενός προς τον άλλον. 


[5]: Συμβουλιακό Σύστημα: Εννοεί τα εργατικά και αγροτικά σοβιέτ.


[6]: Απόσπασμα από το Δευτερονόμιο 7:16. Προέρχεται από την ομιλία που έδωσε ο Μωϋσής προς τους Ισραηλίτες στην πεδιάδα του Μωάβ, καθοδηγώντας τον εβραϊκό λαό σχετικά με τις οδηγίες και τις εντολές που δόθηκαν από τον Θεό. Τέτοια αποσπάσματα χρησιμοποιούνταν συχνά από τους εθνικοσοσιαλιστές ακτιβιστές ως απόδειξη της ύπουλης φύσης των Εβραίων. Για παράδειγμα στο βιβλίο «Der Nationale Sozialismus» του Rudolf Jung το συγκεκριμένο απόσπασμα από το Δευτερονόμιο σχολιάζεται ως εξής: «Το εβραϊκό πνεύμα αποτελέι το πιο αποτελεσματικό όπλο του εβραϊσμού στον αγώνα του για παγκόσμια κυριαρχία. Διαποτίζοντας τις κοινωνίες υποδοχής του με αυτό το πνεύμα, στρατολογεί από τις τάξεις του οικοδεσπότη του, τα στρατεύματα που χρειάζεται για να επιτύχει τα μεγαλεπήβολα σχέδια του. Εκέι καταλήγουν οι λέξεις: "πρέπει να εξολοθρεύσετε κάθε έθνος"».


[7]: O Γκέμπελς εδώ εννοεί τον Βίλχελμ Μάρξ, εξέχοντα πολιτικό του Κόμματος του Κέντρου που υπηρέτησε ως Γερμανός Καγκελάριος. O Γκέμπελς ξεκαθαρίζει ότι παρότι και άλλοι πολιτικοί είχαν μιλήσει για την «Volksgemeinschaft» δεν απέδιδαν σε αυτή την ίδια σημασία που αντιλαμβάνονταν οι εθνικοσοσιαλιστές. Για τους αστούς συνεπαγόταν τον συμβιβαστικό ειρηνισμό ενώ για τους εθνικοσοσιαλιστές το «Λαϊκό Κράτος» το οποίο δεν αναγνώριζε ταξικές διακρίσεις.