Τρίτη 16 Μαΐου 2023

Αντιδημοκρατικές Σκέψεις

 



Στον φιλελευθερισμό η πολιτική λαμβάνει την μορφή της αγοράς. Όπως η «ελεύθερη αγορά» είναι ένα ελεύθερο παζάρι στο οποίο οι πελάτες καλούνται να επιλέξουν το εμπορεύμα που επιθυμούν, χωρίς ωστόσο να μένουν ανεπηρέαστοι από τις επίπλαστες ανάγκες που δημιουργούν η διαφημίση, η υπερπροβολή, το μάρκετινγκ και ο φετιχισμός για τους μονοπωλιακούς κολοσσούς, έτσι και στις εκλογές οι «πελάτες» καλούνται να επιλέξουν το κόμμα που επιθυμούν μέσα σε μία διαδικασία που θυμίζει περισσότερο «σχέσεις αγοράς - ζήτησης». Και εδώ ο ψηφοφόρος δεν μένει ανεπηρέαστος από την πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ και τις ψηφοθηρικές δημαγωγίες. Πετυχημένο κόμμα ορίζεται το κόμμα με τις περισσότερες ψήφους όπως πετυχημένο προϊόν αυτό με τις περισσότερες πωλήσεις. Η λογική των αριθμών και των ποσοστών. 

Στην αστική δημοκρατία ο πολίτης δεν συμμετέχει στην διακυβέρνηση του. Καλείται απλώς να επιλέξει τον τύραννο στον οποίον θα αναθέσει την διοίκηση του για μία τετραετία. Η μόνη του επαφή με τα κοινά είναι η προσέλευση στις κάλπες κάθε τέσσερα χρόνια. Οι ψηφοφόροι είναι απλώς γρανάζια σε μία μηχανή την οποία δεν ελέγχουν, της οποίας η λειτουργία καθορίζεται από πολιτικούς με ελάχιστη αίσθηση ευθύνης και μηδενική λαϊκή εποπτεία. Φυσίκα πίσω από τα παρασκήνια υπάρχουν πάντα άλλοι που κινούν τα νήματα. Στον φιλελευθερισμό ο πολίτης χάνοντας τις κοινές αξίες, τους ιστορικούς δεσμούς, την εθνική και πατριωτική ενότητα, παύει αυτομάτως να ανήκει κάπου, άρα χάνει την ικανότητα να είναι κυρίαρχος και να κυβερνήται ο ίδιος. Δεν υπάρχει πλέον κοινότητα, απλώς ένα άθροισμα ατόμων που υπόγραφει «κοινωνικά συμβόλαια». 

Για όσους προσανατολίζονται στον «εθνικιστικό χώρο» τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Πλέον το καθεστώς βγάζει εκτός νόμου ακόμη και τις ελάχιστα εθνοκεντρικές φωνές, αυτούς που έστω και αμυδρά αντιστέκονται στην παγκοσμιοποίηση. Έκτακτες διατάξεις, παραθυράκια, νόμοι πάνω στους νόμους για να μη κατέβουν στις εκλογές κόμματα που δεν είναι αντισυστημικά, απλά απειλούν να «μπαλώσουν τρύπες» που το σύστημα δεν θέλει να μπαλωθούν. Και παρόλα αυτά κάποιοι εξακολοθούν να πιστεύουν στην ψευδαίσθηση της «ελευθερίας» που τους παρέχει ο φιλελευθερισμός, κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν στο παραμύθι των εκλογών, ότι αν δεν κατέβουν σε αυτές θα κατέβουν στις δεύτερες και ότι οι κομματικές λογικές θα σώσουν την παρτίδα. 

H πλήρης απουσία αντίδρασης στα τελευταία γεγονότα, δείχνει πόσο κακό έχει κάνει στον «χώρο» η μονομερής επένδυση στον κομματισμό. Αντί να υπάρξει δυναμική απάντηση και λαϊκή κινητοποίηση (όπως θα συνέβαινε πχ αν απαγορευόταν ένα αριστερό κόμμα), οι «εθνικιστές» κομματάρχες στρέφουν το εκλογικό τους κοινό σε άλλες κατευθύνσεις και σε παραπλήσιες λύσεις. 

Κανένα κόμμα δεν μπορεί να σε σώσει. Μέσα από τις στημένες κοινοβουλευτικές διαδικασίες δεν πρόκειται να βγεί τίποτα καλό και ελπιδοφόρο. Αυτό που χρειάζεται είναι Ο ΛΑΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ μόνο που αυτό απαιτεί επαναστατικές λογικές, ανθρώπους αποφασισμένους και ισχυρό κίνημα. Όχι την αποθέωση των αστικών θέσμων. Ας δούμε τα ιστορικά παραδείγμα που έχουμε, ας τα προσαρμόσουμε στις σύγχρονες ανάγκες και ας πράξουμε ανάλογα. Για να μην παραξηγηθούμε δεν είμαστε γενικά κατά της λαϊκής διακυβέρνησης και της συμμετοχής των ανθρώπων στην διαμόρφωση της ζωής τους. Τουναντίον είμαστε αναφανδόν υπέρ. Είμαστε όμως σίγουρα φανατικά ενάντιοι προς την φιλελεύθερη αστική δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό. Αν λοιπόν ως δημοκρατία εννοείται αυτό, τότε σίγουρα είμαστε ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ. 

Για την Πατρίδα, τον Λαό και τον Σοσιαλισμό!

Ενάντια στο Αστικό Κράτος, την Παγκοσμιοποίηση και την Πλουτοκρατία!


«Η θέση μας είναι έξω στον αέρα, κάτω από τον καθαρό ουρανό της νύχτας, με το όπλο στο χέρι και τα άστρα από πάνω μας. Ας συνεχίσουν οι άλλοι το φαγοπότι τους. Έξω, γεμάτοι ένταση, με ζήλο, με αυτοπεποίθηση και επαγρύπνηση, αισθανόμαστε ήδη την άφιξη της Αυγής να εμπνέει τις καρδίες μας»

- Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα -


«...με τις οσμές αρωματισμένης σαπίλας που ακόμη αποπνέει η ψυχοραγούσα παλιά πουτάνα, η βλογιοκομμένη παλιοβρώμα που μυρίζει το πατσουλί και την κολπίτιδα, η δημοκρατία πάντα όρθια στο πεζοδρόμιο της. Είναι πάντα εκεί, η κακοασπρισμένη, πάντα εκεί, η ραγισμένη, η σπασμένη, στο κατώφλι της, περιτρυγυρισμένη από τους πελάτες και τους πρωτάρηδες της, εξίσου λυσασμένους με τους γέρους. Μετά τόση εξυπηρέτηση που τους έκανε, μετά από τόσα λαχεία που τους έφερε μέσα στις ζαρτιέρες της, με τι καρδιά να την αφήσουν παρά τις βλεννοραγίες και την σύφιλη...»

- Ρόμπερτ Μπραζιγιάκ -


Σκατά στην Δημοκρατία!

Φωτιά στις κάλπες!




Δευτέρα 1 Μαΐου 2023

Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά!

 



Η Εργασία είναι τα πάντα στον κόσμο. Χωρίς αυτήν και έξω από αυτήν δεν υπάρχει τίποτα. Η Εργασία είναι ο υπέρτατος νόμος της Φύσης.


Ζήτω η Εργασία και η Εργατική Τάξη!

Ζήτω το Έθνος!

Ζήτω η Πατρίδα!

Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά και ο Σοσιαλισμός!



Δευτέρα 10 Απριλίου 2023

«Καπιταλισμός» του Γιόσεφ Γκέμπελς

 



To κείμενο που ακολουθεί πρωτοδημοσιεύθηκε από τον Γιόσεφ Γκέμπελς στην εφημερίδα «Der Angriff» και αποτελεί μία ακομή ευθεία επίθεση στην καπιταλιστική οικονομία και στο πολύ βασικό χαρακτηριστικό της: την υποταγή της παραγωγής στην αύξηση του κέρδους και όχι στην εξυπηρέτηση των αναγκών του λαού. Το άρθρο γράφτηκε την περίοδο που ήδη το NSDAP είχε ξεκίνησει τις υποχωρήσεις στα σοσιαλιστικά και εθνικοεπαναστατικά αιτήματα και συνεπώς δεν διακατέχεται από τον ίδιο ριζοσπαστισμό και την ίδια επαναστατική βούληση που χαρακτηρίζει τα πρώιμα γραπτά του Γκέμπελς. Στο άρθρο δεν αναφέρονται πλέον έννοιες όπως η ταξική πάλη, η εθνικοποίηση μεγάλων τμημάτων της βαριάς βιομηχανίας, η παραχώρηση δικαιώματων στους εργάτες αλλά απλώς η ρύθμιση των σχέσεων κεφαλαίου - εργασίας από ενά κράτος επόπτη. 



ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Πρωτοδημοσιεύθηκε στις 15 Ιουλίου 1929



«Καπιταλισμός δεν είναι ένα πράγμα αλλά η σχέση με ένα πράγμα. Αιτίες της κοινωνικής μας δυστυχίας δεν αποτελούν τα ορυχεία, τα εργοστάσια, η ιδιοκτησία σπιτιών και γης, οι σιδηροδρομικές υποδομές, το χρήμα και τα πακέτα μετοχών αλλά η κατάχρηση αυτών των λαϊκών αγαθών. Επομένως, ο καπιταλισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κατάχρηση του εθνικού κεφαλαίου[1]  αν και αυτός ο ορισμός δεν περιορίζεται σε καμία περίπτωση αποκλειστικά σε οικονομικά ζητήματα. Έχει γενική ισχύ σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Καπιταλισμός είναι η ακατάλληλη χρήση της εθνικής κληρονομιάς και ο άνθρωπος που την καταχράται είναι καπιταλιστής.

Το ορυχείο υπάρχει για να παρέχει στον Λαό κάρβουνο ώστε αυτός να απολαμβάνει φώς και ζεστασιά. Τα εργοστάσια, τα σπίτια, η γη, το χρήμα και τα πακέτα μετοχών προορίζονται να υπηρετούν τον Λαό, όχι να υποδουλώνουν τον Λαό. Η κατοχή αυτών των αγαθών δεν μεταβιβάζει τόσο δικαιώματα, όσο υποχρεώσεις. Περιουσία σημαίνει ευθύνη, όχι προς το πορτοφόλι του ιδιοκτήτη, αλλά προς τον Λαό και το συλλογικό όφελος. Αρχικά τα ορυχεία προορίζονται να εξυπηρετούν την παραγωγή και η παραγωγή να εξυπηρετεί τον Λαό. Δεν επινόησε το χρήμα τους ανθρώπους αλλά οι άνθρωποι το χρήμα, για να το υποτάξουν και όχι για να τους υποτάξει αυτό. 

Εάν καταχρώμαι οικονομικά αγαθά για να βασανίζω τον Λαό μου, τότε δεν είμαι άξιος να κατέχω αυτά τα αγαθά. Αντιστρέφω την ζωή προς το αντίθετο της. Είμαι οικονομικός καπιταλιστής. Εάν καταχρώμαι πολιτιστικά αγαθά (Kulturgütern) π.χ  εκμεταλλεύομαι την θρησκεία για οικονομικούς ή πολιτικούς σκοπούς τότε είμαι ένας άθλιος διαχειριστής των περιουσιακών στοιχείων που μου εμπιστεύτηκαν: είμαι πολιτιστικός καπιταλιστής. O καπιταλισμός λαμβάνει ανυπόφορες μορφές από την στιγμή που οι ατομικοί σκοποί, τους οποίους εξυπηρετεί, έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Λαού στο σύνολο τους. Ο καπιταλισμός λαμβάνει ως σημείο εκκίνησης τα πράγματα και όχι τους ανθρώπους. Το χρήμα γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίον περιστρέφονται τα πάντα. 

Είναι το αντίθετο του σοσιαλισμού. Η σοσιαλιστική κοσμοθεωρία ξεκινά από τον Λαό (Volk) και μετά προχωρά στα πράγματα. Τα πράγματα υποτάσσονται στον Λαό. Ο Σοσιαλιστής τοποθετεί τον Λαό πάνω από όλα και τα πράγματα αποτελούν μόνο μέσο για τον σκοπό. 

Aν εφαρμόσουμε αυτές τις αρχές στην οικονομική ζωή, τότε προκύπτει η ακόλουθη εικόνα:

Στο καπιταλιστικό σύστημα ο Λαός εξυπηρετεί την παραγωγή, η οποία με την σειρά της εξαρτάται από τις δυνάμεις του χρήματος. Το φάντασμα του χρήματος θριαμβεύει πάνω στην ζωντανή οντότητα του Λαού. Σε ένα σοσιαλιστικό σύστημα το χρήμα εξυπηρετεί την παραγωγή και η παραγωγή εξυπηρετεί τον Λαό. Το χρήμα είναι υποταγμένο στην οργανική κοινότητα του Λαού. Το κράτος μπορεί να έχει μόνο ρυθμιστικό ρόλο σε όλα αυτά. Αφαιρεί τις αιώνιες συγκρούσεις μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας μαζί με τον εθνικο-καταστροφικό χαρακτήρα που αυτές φέρουν. Είναι κριτής μεταξύ των δύο και επεμβαίνει αμείλικτα όταν ο Λαός απειλείται. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει μόνο μία ξεκάθαρη απόφαση: αν στον οικονομικό ανταγωνισμό το κράτος τοποθετείται στο πλευρό εκείνων που διάκεινται εχθρικά προς τον Λαό - ανέξαρτητα από το πόσο εθνικιστές αυτοί υποτίθεται ότι μπορεί να είναι - τότε είναι καπιταλιστικό. Αν από την άλλη υπηρετεί την Δικαιοσύνη και την κρατική αναγκαιότητα τότε είναι σοσιαλιστικό. 

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος του γερμανικού προλεταριάτου εκείνη την δυστυχή μέρα της 9ης Νοεμβρίου 1918: ότι κάποιος μπορούσε να χάσει έναν πόλεμο, να αφήσει τον ευατό του να εξαπατηθεί από μία επανάσταση και παρόλα αυτά να μπορεί να ανατρέψει το καπιταλιστικό κράτος και να δημιουργήσει ένα σοσιαλιστικό στην θέση του. Αυτό θα ήταν δυνατό μόνο με τα όπλα. Ποτέ στην ιστορία δεν επικράτησε μία νέα κοσμοθεωρία - και ο σοσιαλισμός είναι μία τέτοια - μέσω της συνθηκολόγησης, πάντα μόνο μέσω της αντίστασης και της επίθεσης. Το 1918 ο Γερμανός σοσιαλιστής είχε μόνο ένα καθήκον: να παραμείνει οπλισμένος και να υπερασπιστεί τον γερμανικό σοσιαλισμό. Αυτό δεν έγινε. Οι ανθρώποι μιλούσαν, υιοθετούσαν ψηφίσματα και ο Γερμανός εργάτης δεν παρατήρησε ότι η διαδικασία αυτή απλώς παρείχε γη και ύδωρ στον μεγαλύτερο εχθρό του, το διεθνές κεφάλαιο. 

Αποτέλεσμα αυτής της ανοησίας είναι το χάος του σήμερα. Μία σοσιαλδημοκρατία στα λόγια, ένας υπηρέτης του παγκοσμιού κεφαλαίου στην πράξη. Παίρνουμε θέση ενάντια σε όλο αυτό. Επείδη είμαστε σοσιαλιστές και θέλουμε το χρήμα να υπηρετεί τον Λαό, για αυτό επαναστατούμε ενάντια στην παρούσα τάξη πραγμάτων, εμπνέοντας την θέληση να τσακίσουμε ένα αφόρητο σύστημα, έτσι ώστε, από τα ερείπια της δημοκρατίκης επαρχίας του χρήματος να αναδυθεί ένα Γερμανικό Σοσιαλιστικό Κράτος».  



«Θα δοθεί στους πρώτους, πάρθηκε από τους δεύτερους» 




Σημείωση: Η έννοια «Λαός» έχει αποδωθεί ως ελληνική μετάφραση της γερμανικής λέξης «Volk» που ταυτίζεται περισσότερο με την έννοια «εθνική κοινότητα» ή «λαϊκή κοινότητα». Ουσιαστικά η λέξη «Volk» δεν εννοεί τον λαό ως ένα απλό άθροισμα ατόμων αλλά ως οργανικά συνδεδεμένο εθνικό σύνολο. 

[1]: Εθνικό Κεφάλαιο, «Volkscapital» στο πρωτότυπο γερμανικό κείμενο. Στα εθνικοσοσιαλιστικά κείμενα ονομάζεται επίσης και «εργασιακό κεφάλαιο» (working capital, tätigen capital) ή «παραγωγικό κεφάλαιο» (schaffendes kapital). Η εθνικοσοσιαλιστική οικονομική θεωρία έκανε διάκριση μεταξύ «παραγωγικού κεφαλαίου» (κεφάλαιο που δημιουργεί θέσεις εργασίας, ορισμένες μορφές βιομηχανίας και γεωργίας, κεφάλαιο δεσμευμένο στην γερμανική επικράτεια αποτελούμενο σε μεγάλο βαθμό από ακίνητα περιουσιακά στοιχεία και το οποίο παρέχει μισθούς και εργασία στον εργαζόμενο λαό) και «αρπακτικού κεφαλαίου» (κυρίως χρηματιστηριακό κεφάλαιο, χρηματοοικονομικό κεφάλαιο και δανειακό κεφάλαιο, δηλαδή κεφάλαιο με διεθνή βάση, κινητά περιουσιακά στοιχεία, που δεν παράγει τίποτα υλικό, παρά μόνο μεγάλα κέρδη για μία μικρή κλίκα μέσω της εκμεταλλευτικής χειραγώγησης του χρήματος και όχι μέσω δαπανών). Οι εθνικοσοσιαλιστές αναγνώριζαν ότι το παραγωγικό κεφάλαιο στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος έχει αναπτυχθεί με επιζήμιο τρόπο, αλλά υποστήριζαν ότι στο σύνολο του εξακολουθούσε να έχει ευνοϊκές ιδιότητες για τον Λαό και απαιτούσαν να μείνει σχετικά άθικτο, ενώ παράλληλα θα εξάλειφαν κάθε είδους εκμετάλλευση μέσω μίας σειράς ρυθμιστικών οικονομικών μέτρων: εθνικοποίηση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, προστασία της εργασίας, αναδιανομή της γής, μικτή ιδιοκτησία στην βιομηχανία, ελέγχοι τιμών και μισθών, κλπ. 




Διαβάστε επίσης: 

Σάββατο 8 Απριλίου 2023

 



«Το δικό μας σκεπτικό διαφέρει από το σκεπτικό των καπιταλιστών. Στον καπιταλισμό, η πιο όμορφη γυναίκα, αξίζει μόνο να είναι στο εξώφυλλο και να μειώνεται η ανθρώπινη αξία της γυναίκας καθημερινά. Στον καπιταλισμό, η αξία ενός ανθρώπου, εξαρτάται από την περιούσια του. Στον καπιταλισμό η ολοκλήρωση του ανθρώπου δεν έχει καμία έννοια. Μοναδική έννοια είναι η ολοκλήρωση της περιουσίας, του πλούτου». 


Παρασκευή 24 Μαρτίου 2023

Το «μαυροκόκκινο» 1821...

 



Η 25η Μαρτίου είναι η αγαπημένη μέρα του ακροδεξιού και του ελαφροπατριώτη. Είναι η μέρα που τους δίνετε η ευκαιρία να υψώσουν την γαλανόλευκη στα μπαλκόνια τους, να γεμίσουν με εθνικοπατριωτικές κορώνες τα social media τους, να το παίξουν επικίνδυνοι τουρκοφάγοι στους φίλους τους και τον οικογενειακό τους περίγυρο. Όλα αυτά βέβαια εκ του ασφαλούς, αφού την επομένη θα γύρισουν ανενόχλητοι στην μίζερη μικροαστική ζωούλα τους, καπνίζωντας ναργιλέδες στα «κλάμπ», χαζεύοντας τουρκοσήριαλ στα κανάλια και ψηφίζοντας πάλι τις ίδιες δημοκρατικές συμμορίες που ξεπουλάνε και καταδυναστεύουν την Πατρίδα και τον Λαό. Για αυτό αρέσουν οι εθνικές επετείοι στους ακροδεξιούς και τους ζητωπατριώτες της δεκάρας. Γιατί τους δίνουν την ψυχολογική ντόπα του να νιώθουν «καλοί Έλληνες» και «επωφελείς πατριώτες» χωρίς να τους αναγκάζουν να απαλλαχθούν ούτε στο ελάχιστο από την σιχαμερή ατομικιστική, καπιταλιστική, μεταμοντέρνα καθημερινότητα τους. Φυσικά τέτοιες ημέρες δεν μπορούν να λείπουν από τις δημόσιες εκδηλώσεις και οι πολιτικοί του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου», οι διάφοροι κοστουμαρισμένοι κλόουν που θα εκμεταλλεύτουν την συλλογική μνήμη προς άγρα ψήφων, τάζοντας «Μεγάλες Ελλάδες» μέχρι την Άγκυρα και την Ινδία! Εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές υψώνουμε ανυπέρβλητα τείχοι προς όλους αυτούς, διότι ως εκφραστές του αληθούς πνεύματος της Eπανάστασης, δεν βρίσκουμε τίποτα κοινό μαζί τους! 

Η Επανάσταση του 1821 δεν πραγματοποίηθηκε ούτε από βερμπαλιστές γραφιάδες, ούτε από δειλούς πολιτικάντηδες. Μπόρει ένα μεγάλο τμήμα της ανερχόμενης αστικής τάξης να είχε σημαντικό οργανωτικό και υποστηρικτικό ρόλο αλλά το κύριο βάρος της διεξαγωγής και της επιτυχίας της έπεσε στους οπλαρχηγούς και τις λαϊκές μάζες. Αυτούς δηλαδή που είναι πάντοτε οι ουσιαστικοί φορείς κάθε επαναστατικής διαδικασίας. Η ψυχοσωματική Αριστοκρατία του Αίματος - η οποία χωρίς να προσδιορίζεται από την καταγωγή της ή την κοινωνική της θέση αλλά από την ιδιοσυγκρασία της και την φυσική της κλίση έχει την ικανότητα να οδηγεί τον λαό στα μεγάλα έργα - και οι εξεγερμένες μάζες των οποίων ηγούνται πάντα οι πρώτοι. Η ουσία της Επανάστασης αντιπροσωπευόταν από την κλεφτουριά και τους φτωχούς αγρότες, τεχνίτες, ναύτες του Γένους: η δημιουργία ενός υγιούς Εθνικού Λαϊκού Κράτους, εθνικής ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, βασισμένο στα πρότυπα των προηγούμενων «μορφών ζωής» του Ελληνισμού. Μία κατευθυντήρια αρχή η οποία προδόθηκε από τους συνήθεις ύποπτους, τους αστούς δημοκρατικοφιλελεύθερους πολιτικούς, τους Φαναριώτες και τους βολεμένους κοτζαμπάσηδες, τους πολιτικούς προγόνους του σημερινού κρατικο-καπιταλιστικού ελλαδικού κατεστημένου, τους «παππούδες» (είτε φυσικά, είτε ιδεολογικά) αυτών που ξεπουλάνε την ελληνική γη μέχρι και το τελευταίο εκατοστό, αυτών που παραδίδουν αλυσοδεμένο χειροπόδαρα τον Λαό μας στα νύχια του διεθνούς αρπακτικού κεφαλαίου. Αυτοί πρώτοι πρόδωσαν την εθνεγερσία εμποδίζοντας την ανέλιξη μίας υγιούς φυσικής Αριστοκρατίας του Αίματος μέσα από τις αγωνιζόμενες λαϊκές μάζες, μίας ηγέτιδας τάξης που θα βάσιζε την ηγεμονία της στην Πλατωνική οργάνωση της Πολιτείας, και αντ΄αυτού εγκλωβιστήκαμε στο καλούπι του νεωτερικού Διαφωτισμού και της σκύλας που αποκαλείται «αστική δημοκρατία», μία ακόμη μορφή πολιτικής και οικονομικής υποταγής. 

Το βασικότερο πρόταγμα της Επανάστασης, η εθνική ανεξαρτήσια, πρόδοθηκε και αναιρέθηκε από την αρχή. Τα αστικοφιλελεύθερα σκουλήκια φρόντισαν από την σκλαβιά του σουλτάνου και του μπέη να περάσουμε σε αυτή του «Ιούδα», των τραπεζών και των δυτικών κεφαλαιοκρατικών χωρών. Πρώτη μέριμνα των ξενόδουλων «εθνοσωτήρων» ήταν η σύναψη δανείων και η μετατροπή της χώρας σε μορφή αποικίας για τους δυτικούς δημοκράτες. Όλη η υπόλοιπη ιστορική πορεία του κρατιδίου είναι φυσικό απότοκο αυτής της κατάστασης. Από τα κόμματα βιτρίνες που διεκδικούσαν αλλαγή νταβατζή (γαλλικό, ρωσικό, αγγλικό) μέχρι την αγγλοκρατία, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. 

Το παρών κράτος - πλην ελαχίστων εξάψεων - είναι απλώς η συνέχιση της τουρκοκρατίας με διαφορετικό δυνάστη και διαφορετική πολιτειακή μορφή. Από την αρχή του ασύμφωνο με τις ιδέες της Επανάστασης και αυτών οι οποίοι εξεγέρθηκαν για να το φτιάξουν. Από την αρχή του ασύμφωνο με το Έθνος μας, την Ψυχή του και την Ιστορία του. Αν οι επαναστάτες του 1821 εξεγέρθηκαν εναντίον του ξένου αφέντη διεκδικώντας την Μοίρα και την Ζωή της Ελλάδος στην Ιστορία, εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές, φασίστες και εθνικοεπαναστάτες έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε άλλες χίλιες φορές πιο λυσσασμένα εναντίον του αστικού κράτους που απειλεί να εξαφανίσει το Γένος μας. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε διεκδικώντας εθνική ανεξαρτήσια ενάντια στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τις ΗΠΑ και τα φερέφωνα τους της ντόπιας ολιγαρχίας. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε ενάντια στους κοτζαμπάσηδες των καιρών μας: τις πολιτικές συμμορίες της χώρας, την σάπια πλουτοκρατική κλίκα και την αστική παγκοσμιοποιητική ελίτ του φιλελεύθερου lifestyle. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε εναντίον του καπιταλιστικού μοντέλου οικονομίας διεκδικώντας κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής και της εργασίας. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε εναντίον του κοινοβουλευτικού κράτους και κατασυνέπεια εναντίον των οργανών εξουσίας και καταστολής του: δικαστών, αστυνομία, νατοϊκού στρατού. 

Αυτό είναι το Καθήκον και το Χρέος των Εθνικοεπαναστατών. Μόνο όσοι ενστερνίζονται τα παραπάνω αξίζουν να λέγονται συνεχιστές του 1821 και φορείς του νοήματος του! Μόνο όσοι ενστερνίζονται τα παραπάνω αξίζουν να λέγονται συναγωνιστές μας!


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

για μία Φαιοκόκκινη Πατρίδα

όπως Φαιοκόκκινη ήταν η πρώτη σημαία των επαναστατημένων Ελλήνων