Σάββατο 25 Μαΐου 2024

Ο Γκέμπελς και η Ρωσία

 






Η γοητεία του Γκαίμπελς για τη Ρωσία -όπως και τόσων άλλων συγχρόνων του- μπορεί να αναχθεί αρχικά στην εντατική μελέτη του έργου του Ντοστογιέφσκι. Μεταξύ των ετών 1918 και 1924, στη γερμανική αγορά βιβλίων κυκλοφόρησαν συνολικά τέσσερις εκδόσεις Απάντων, 22 συλλογές έργων, 120 μεμονωμένες εκδόσεις και πολλές βιογραφίες του Ρώσου συγγραφέα ή σχετικά με αυτόν. Η σημαντικότερη από αυτές είναι η έκδοση των Απάντων του Ντοστογιέφσκι, που ξεκίνησε το 1905 από τον Moeller van den Bruck μαζί με τον Dmitri Merezhkovsky, και μια κυκλοφόρησε σχεδόν 180.000 αντίτυπα μέχρι το 1922. Μόνο εντός των ετών 1920 και 1922 πωλήθηκαν 400.000 μεταφράσεις του Ντοστογιέφσκι στα γερμανικά. 

Ως απόρροια των αναγνωσμάτων του, ο Γκαίμπελς ανέπτυξε την σχεδόν θρησκευτικά χρωματισμένη ελπίδα πως όλα τα προβλήματα της εποχής, τα οποία συνδέονταν κυρίως με τον καπιταλισμό, θα μπορούσαν να επιλυθούν από την Ρωσία ή μέσω αυτής: «Ex oriente lux (εξ΄ανατολής το φως). Σε ό,τι αφορά το πνεύμα, το κράτος, την οικονομία και την πολιτική[...] Το κλειδί στην επίλυση του ευρωπαϊκού ζητήματος βρίσκεται στην Ρωσία».[1] Αυτή η προσδοκία, που προβαλλόταν κυρίως στην «Παλαιά Ρωσία», αντιστοιχούσε στην προσδοκία ενός μεσσία, την οποία ο Γκαίμπελς αργότερα, στα πλαίσια του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος, εναπόθεσε στον Χίτλερ: «Ρωσία, πότε θα ξυπνήσεις; O παλαιός κόσμος προσμένει την λυτρωτική σου πράξη. Ρωσία, συ ελπίδα ενός κόσμου που πεθαίνει! Πότε θα φέρεις την αυγή;».[2] Αντίστοιχες ιδέες περιέχουν και οι λογοτεχνικές προσπάθειες του Γκαίμπελς, όπως το αυτοβιογραφικό και ανέκδοτο μυθιστόρημα Michael Voormann (1929), όταν ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος λέει: «Στο ρωσικό έδαφος βρίσκεται η λύση του μεγάλου αινίγματος της Ευρώπης. Όταν η Ρωσία ξυπνήσει, ο κόσμος θα αντικρίσει ένα εθνικό θαύμα.»[3]

Τέτοιες απόψεις δεν εκφράστηκαν από τον Γκαίμπελς μόνον ιδιωτικώς, αλλά και σχεδόν επί λέξει σε επίσημο δημοσιογραφικό πλαίσιο. Τον Σεπτέμβριο του 1925 ανέλαβε τον ρόλο του συντάκτη, στην ημιμηνιαία εφημερίδας «NS-Briefe», που εξέδιδε ο Gregor Strasser. Εκεί ο Γκαίμπελς τόνιζε, για παράδειγμα, με το άρθρο του «Το Ρωσικό Πρόβλημα», την ελπίδα για μία εθνική απελευθέρωση της Ρωσίας: «Η Ρωσία είναι παρελθόν και μέλλον, όμως δεν αποτελεί παρόν. Στην καστανόχρωμη γη της Ανατολής αναπαύεται η εν διαμόρφωση μελλοντική δύναμη αυτής της γιγαντιαίας αυτοκρατορίας του Κόκκινου Τσάρου. Όταν η Ρωσία αφυπνιστεί, τότε ο κόσμος θα βιώσει ένα εθνικό θαύμα.» Από την άλλη, ο Γκαίμπελς τοποθετούσε τα δύο κινήματα στην ίδια πλεύρα, καθώς θα πραγματοποιούσαν μία παρόμοια «εθνική κάθαρση»  και ήταν «φυσικοί σύμμαχοι ενάντια στη διαφθορά της Δύσης.»

Στήριζε επομένως την ελπίδα του σε ένα «εθνικό» ρεύμα εντός του ρωσικού μπολσεβικισμού, το οποίο θα έπρεπε πρώτα να επιβληθεί στην «εβραϊκή-διεθνιστική» κατεύθυνση που εκπροσωπούσε, επί παραδείγματι, ο Τρότσκι. Μία τέτοια «εθνικοεπαναστατική» άποψη εκπροσωπήθηκε στο γερμανικό πλαίσιο, ίσως με μεγαλύτερο ριζοσπαστισμό, από τον Ernst Niekisch. Έντονα επηρεασμένος από τις εμπειρίες του στο μέτωπο και τον "πολεμικό σοσιαλισμό" (Kriegsozialismus) του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και από τα γραπτά του Ernst Jünger (1895-1998), ο Niekisch ονειρευόταν τη δημιουργία μιας "εθνικής λαϊκής κοινότητας" (Νationalen Volksgemeinschaft). Αυτή θα διαμορφωνόταν έχοντας ως βάση το σοβιετικό μοντέλο και η γερμανική εξωτερική πολιτική, με μία επιστροφή στις παλιές «πρωσσικές αξίες», θα στρεφόταν προς την Ανατολή. Σε αυτά τα πλαίσια, μια «γερμανο-σλαβική παγκόσμια αυτοκρατορία» θα μπορούσε στη συνέχεια να αναδυθεί ως «σοσιαλιστική πολιτεία». Η μεγαλύτερη πρόκληση εδώ ήταν να κερδίσει κανείς την ακόμα «ημιασιατική» Ρωσία με το μέρος του. 

Παρόμοιες ιδέες συμμαχίας συναντάμε και στον Γκαίμπελς, όταν έγραφε ότι «από την Ανατολή [...] έπρεπε να υιοθετηθεί η νέα κρατική ιδέα της ατομικής δέσμευσης και της υπεύθυνης πειθαρχίας απέναντι στο κράτος».[4] Έτσι, ο Γκαίμπελς δεν μπορούσε να κάνει λόγο για την επικείμενη «κατάρρευση» της «γιγαντιαίας αυτοκρατορίας της Ανατολής», όπως προφήτευε σχεδόν ταυτόχρονα ο Χίτλερ στο Mein Kampf. Από αυτή την οπτική, είχε μια διαφοροποιούμενη άποψη για το «εβραϊκό ζήτημα», όπως δείχνει η διάκριση μεταξύ «εθνικορωσικών» και «διεθνιστικών εβραϊκών» στοιχείων εντός του μπολσεβικισμού. Εξάλλου, ο γνήσια «εβραϊκός χαρακτήρας» του μπολσεβικισμού ήταν ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία της σκέψης του Χίτλερ, τουλάχιστον από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και μετά. Ο Γκαίμπελς, από την άλλη πλευρά, είχε τις αμφιβολίες του για το αν «ο καπιταλιστής Εβραίος και ο Μπολσεβίκος Εβραίος [ήταν] το ένα και το αυτό. Ίσως σε τελική ανάλυση, αλλά ποτέ σε σχέση με την σημερινή πρακτική τους»[5]

Η άποψη περί «γηρασμένων» και «νεανικών» λαών που προώθησε ο Σπένγκλερ και κυρίως ο Müller van den Bruck απετέλεσε για τον Γκαίμπελς την αφετηρία για τις σκέψεις του σχετικά με την πολιτική των συμμαχιών. Η ανάπτυξη των ανθρώπινων πολιτισμών θεωρήθηκε επομένως παρόμοια με τις βιολογικές αρχές της ανάπτυξης. Υπήρχαν «γηρασμένα» έθνη για τα οποία ο χρόνος είχε πλέον τελειώσει και «νεανικά» έθνη των οποίων η άνοδος ήταν επικείμενη, με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία ειδικότερα, να φαίνονται καταδικασμένες και τη Γερμανία, την Ιταλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία ως ανερχόμενες δυνάμεις. Ο Γκαίμπελς αντιστοίχισε επίσης αυτή την ανάλυση με τους όρους «φτωχός/προλετάριος» και «πλούσιος/καπιταλιστής». Αν και η Σοβιετική Ένωση ήταν ακόμη συνδεδεμένη με τις δυτικές δυνάμεις και με την «εβραϊκή κυριαρχία», μια Ρωσία απελευθερωμένη από τον «εβραϊκό μπολσεβικισμό» θα μπορούσε να λάβει τη θέση που της αναλογούσε στις τάξεις αυτών των «νέων», ανερχόμενων κρατών, πλάι στη Γερμανία. Παρά την προτιμώμενη επιλογή συμμαχίας, ο Γκαίμπελς δεν αγνοούσε το γεγονός ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο και να βρεθεί σε πόλεμο με τη Γερμανία. Αιτία του τελευταίου θεωρούσε τον πιθανό συνδυασμό ενός μπολσεβικισμού με πανσλαβιστικές τάσεις. Λόγω της ύπαρξης αυτών των τάσεων στην προεπαναστατική ρωσική ιστορία, δεν είχε καταλήξει σχετικά με το αν μια νέα "εθνική Ρωσία" θα ήταν εχθρός ή σύμμαχος. Αντιθέτως, η άποψη του Χίτλερ ήταν πως, μια εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία [. . . ] θα μπορούσε «να ενωθεί με τον διάβολο χωρίς να υποστεί ζημιά η ψυχή της».  Αν και ήταν γενικά υπέρ μιας τέτοιας συμμαχίας εκείνα τα χρόνια, ο Γκαίμπελς έβλεπε μια «φυσική εχθρότητα» μεταξύ των δύο λαών, η οποία ωστόσο θα μπορούσε να εξουδετερωθεί από έναν κοινό εχθρό: τον δυτικό, αστικό, «εβραϊκό» καπιταλισμό, ο οποίος ήταν και ο κύριος ιδεολογικός εχθρός στη σκέψη του. Επομένως, η Ρωσία φαινόταν να είναι ο ευνοούμενος εταίρος του σε κάθε περίπτωση. Για αυτόν ήταν ξεκάθαρο: «Και όταν έρθει το τέλος, θα ήταν προτιμότερο να πέσουμε υπό τον Μπολσεβικισμό, παρά να ζήσουμε στην αιώνια σκλαβιά του Καπιταλισμού».

Αυτή η άποψη, ήταν φυσικό να συγκρουστεί με αυτήν του Χίτλερ. Η ομιλία του στη «Διάσκεψη του Μπάμπεργκ» στις 14 Φεβρουαρίου του 1926 προκάλεσε μεγάλη αμηχανία στον Γκαίμπελς, αλλά μετά από μία προσωπική συζήτηση με τον Χίτλερ δύο μήνες αργότερα, μπόρεσε να συμφωνήσει με τις απόψεις του τελευταίου γενικώς, και μετά τον διορισμό του ως Γκαουλάιτερ του Βερολίνου, τον υποστήριξε έναντι της «αριστερής» πτέρυγας του κόμματος. Παρόλα αυτά, ο Γκαίμπελς δεν αποδέχτηκε τελικά την ιδέα περί της ανατολικής πολιτικής του Χίτλερ - η Ρωσία παρέμενε για αυτόν ένα «αιώνιο μυστήριο». Ως εκ τούτου, παρακολούθησε με ενδιαφέρον την πάλη για την εξουσία μεταξύ του Στάλιν και του Τρότσκι, την οποία είδε ως σύγκρουση μεταξύ του «εθνικού» και του «εβραϊκού μπολσεβικισμού». Ο Γκαίμπελς ασχολήθηκε επανειλλημένα με την επιλογή της σύναψης συμμαχίας με την Ρωσία ως συντάκτης στο περιοδικό Der Angriff, που ιδρύθηκε το 1927 ως αντίβαρο στην εφημερίδα Berliner Arbeiterzeitung η οποία άνηκε στον Strasser. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, εμφανίστηκαν στο περιοδικό αρκετά άρθρα που ασχολήθηκαν με εναλλακτικές λύσεις στο γερμανικό πρόβλημα του «ζωτικού χώρου». Αν και ο Γκαίμπελς τόνιζε ότι ήταν απαραίτητο για τον γερμανικό λαό «να ξεπεράσει τα τωρινά του σύνορα», η κατεύθυνση προς την οποία θα έπρεπε να κινηθεί ο τελευταίος παρέμενε ένα ανοιχτό ζήτημα. Το άρθρο «Der Neger als Kollege» (Ο νέγρος ως συνάδελφος), το οποίο δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1931 στο Angriff και δεν αναδημοσιεύτηκε σε μεταγενέστερες συλλογές δοκιμίων, έδινε μια απάντηση: η Γαλλία ήταν - μέσα στα πλαίσια της διάκρισης μεταξύ «παλαιών» και «νέων» λαών - καταδικασμένη να παρακμάσει. Αυτό προσέφερε ευκαιρίες στο αναδυόμενο Τρίτο Ράιχ να λύσει το πρόβλημα του ζωτικού χώρου του, βγάζοντας την Ρωσία εκτός των βλέψεων του. Παρόλο που ήταν ασυνήθιστο για αυτόν, ο Γκαίμπελς χρησιμοποίησε επιχειρήματα βασισμένα στον φυλετισμό, ισχυριζόμενος ότι ο γαλλικός λαός έχει υποστεί αναμίξεις «με νέγρους και μογγόλους». Η εξασφάλιση των δυτικών συνόρων μέσω της καταστροφής της Γαλλίας, ενώ αποτελούσε μόνο ένα υποβοήθημα για τον Χίτλερ προκειμένου να εξασφαλίσει την δυνατότητα μίας εκστρατείας στα ανατολικά, τέθηκε τουλάχιστον θεωρητικά από τον Γκαίμπελς ως αυτοτελής στόχος έτσι ώστε να διατηρηθεί η πιθανότητα συμμαχίας με την Ρωσία.

Μετά την κατάληψη της εξουσίας από το NSDAP και τον διορισμό του ιδίου ως Υπουργό Λαϊκής Διαφώτισης και Προπαγάνδας του Ράιχ, έπρεπε να αποχαιρετήσει τέτοιες ιδέες, τουλάχιστον στο επίπεδο του δημοσίου λόγου. Ο θαυμασμός του για την Ρωσία, δεν τον εμπόδισε  στο να πολεμήσει σθεναρά τους Γερμανούς κομμουνιστές και να αναλάβει δράση εναντίον των Εβραίων του Βερολίνου. Και ήταν ακριβώς αυτές οι αντισημιτικές τάσεις στις οποίες βασίστηκε η εθνικοσοσιαλιστική προπαγάνδα υπό την ηγεσία του Γκαίμπελς, ιδίως κατά τα έτη μεταξύ 1935 και 1938. Ο Γκαίμπελς έπρεπε πλέον να παραμερίσει την ελπίδα του για μια «εθνική μπολσεβίκικη Ρωσία», όσον αφορά το προπαγανδιστικό του ρεπερτόριο, και ο μπολσεβικισμός με τη σειρά του έπρεπε να παρουσιαστεί ως «γέννημα και όπλο του Ιουδαϊσμού». Έτσι, ο Γκαίμπελς σχολίασε επιγραμματικά την σύναψη του συμφώνου μη επίθεσης με την ΕΣΣΔ, την οποία το Völkischer Beobachter χαρακτήρισε θετικά ως «αποκατάσταση μιας φυσικής κατάστασης: στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι», και υπογράμμισε πως το ζήτημα των Μπολσεβίκων ήταν «προς το παρόν δευτερεύουσας σημασίας». Κατά συνέπεια, το θέμα αυτό προσωρινά εξαφανίστηκε από την ατζέντα της προπαγάνδας. Στο διάστημα πριν την επίθεση κατα της Σοβιετικής Ένωσης, ο Γκαίμπελς έδωσε εντολή να μην συζητάται το θέμα της Ρωσίας.

Οι προπαγανδιστικές διαδικασίες παρόλα αυτά είχαν ξεκινήσει με μυστικό τρόπο από την άνοιξη του 1941 έως και τις τελευταίες ημέρες πριν την εισβολή: «Πρώτα απ' όλα, πρέπει να τυπωθούν 800.000 φυλλάδια για τους στρατιώτες μας. Το επιτρέπω να πραγματοποιηθεί με όλα τα μέτρα ασφαλείας[...] Η όλη διαδικασία είναι πολύ περίπλοκη, αλλά αυτό και μόνο εγγυάται ότι θα διατηρηθεί η μυστικότητα». Με την έναρξη του πολέμου εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, η προπαγάνδα ξεκίνησε αμέσως δημοσίως με επιδέξιο τρόπο, και ο Γκαίμπελς έφερε ξανά στο προσκήνιο την πολεμική εναντίον του μπολσεβικισμού. Για το σκοπό αυτό, δημιούργησε στο υπουργείο του, τον Ιούλιο του 1941, ένα Γενικό Τμήμα για τα Ανατολικά Εδάφη υπό την ηγεσία του Έμπερχαρντ Τάουμπερτ (1907-1967), σε επιτηδευμένο ανταγωνισμό με το υπουργείο του Ρόζενμπεργκ για τα κατεχόμενα ανατολικά εδάφη, στο οποίο ο Χίτλερ είχε αναθέσει την αποκλειστική ευθύνη για τις δραστηριότητες αυτές.

Η σύνδεση μεταξύ μπολσεβικισμού και ιουδαϊσμού βρέθηκε αργότερα και πάλι στο επίκεντρο. Ιδιαίτερα μετά την ήττα της μάχης του Στάλινγκραντ, αυτή η σύνδεση υπερτονίστηκε, για παράδειγμα στην ομιλία του Γκαίμπελς στις 30 Ιανουαρίου 1943 στο Sportpalast του Βερολίνου, στην οποία κάλεσε σε «ολοκληρωτικό πόλεμο» με μία αυστηρά σχεδιασμένη συναισθηματική εκδήλωση: «Παράλληλα με τις τωρινές σκληρές μάχες στην Ανατολή, ο εχθρός πιστεύει ότι μπορεί και πάλι να θριαμβεύσει εναντίον μας. [...] Ο Διεθνής Εβραϊσμός χαίρεται, όπως έκανε και τόσες φορές στο παρελθόν. [...] Όπως έγινε και στον εσωτερικό αγώνα για την κατάληψη της εξουσίας, έτσι και σε αυτόν τον γιγαντιαίο αγώνα ο Ιουδαϊσμός μας επιτίθεται και πάλι από δύο πλευρές».

Σε σύνδεση με τα παραπάνω, τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών ανακαλύφθηκαν εκ νέου από τον Γκέμπελς για προπαγανδιστική χρήση. Ο υπουργός προπαγάνδας υπογράμμισε την «εξαιρετική συνέπεια με την οποία χαρακτηρίζεται εδώ η εβραϊκή επιδίωξη για παγκόσμια κυριαρχία».  Από το καλοκαίρι του 1943, στον εθνικοσοσιαλιστικό τύπο εμφανίστηκαν αμέτρητα άρθρα που έδιναν έμφαση στην εβραϊκή επιδίωξη για παγκόσμια κυριαρχία και υποστήριζαν τη στενή συνεργασία μεταξύ των Εβραίων ηγετών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, των «Εβραίων του Καπιτωλίου» και των «Εβραίων του Κρεμλίνου». Η σοβιετική προπαγάνδα φαινόταν επίσης στον Γκαίμπελς ότι "πιθανόν ήταν φτιαγμένη από Εβραίους ". Οι ιδιωτικές δηλώσεις του υπουργού προπαγάνδας, από την άλλη πλευρά, καταδεικνύουν το οικονομικό υπόβαθρο της στρατιωτικής σύγκρουσης, σύμφωνα με τη γραμμή του Χίτλερ. Ο πόλεμος εμφανίζεται σε αυτές ως ένας «πόλεμος για τα σιτηρά και το ψωμί, για ένα πλήρες πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό τραπέζι, [...] για τις πρώτες ύλες, για το καουτσούκ, για το σίδηρο και τα μεταλλεύματα». Καθώς όμως η ήττα γινόταν όλο και πιο εμφανής τέτοιες σκέψεις γίνονταν όλο και πιο παρωχημένες. Ιδιαίτερα από τον Ιούνιο του 1941, οι μέχρι τότε αντίθετες ιδέες του Γκέμπελς για τη Ρωσία έπρεπε να προσαρμοστούν περισσότερο στην "κύρια γραμμή" του Χίτλερ. Οι δηλώσεις για τον "ασιατικό-μπολσεβίκικο κίνδυνο" ήταν πλέον μέρος του "τυπικού ρεπερτορίου", όπως και οι περιστασιακές αναφορές στην ιδέα του "Ράιχ" ως προπύργιο της απειλούμενης Δύσης, την οποία προέβαλε κυρίως ο Reichsführer-SS, Χάινριχ Χίμλερ (1900-1945). Η ιδεολογικά θεμελιωμένη πιθανότητα συμμαχίας με την Ρωσία, την οποία για πολύ καιρό ο Γκαίμπελς είχε προτιμήσει, δεν ήταν πλέον εφικτή.

[1]: Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 30 Ιουλίου 1924

[2]: Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 15 Ιουλίου 1924

[3]: Απόσπασμα από το «Μίχαελ» του Γκέμπελς

[4]: Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 30 Ιουλίου 1924



Διαβάστε επίσης:

Σάββατο 4 Μαΐου 2024

Kάποιες σκέψεις εν΄όψει εκλογών

 



Οι ευρωεκλογές πλησιάζουν. Το δημοκρατικό «πανυγήρι» ξαναρχίζει. Και πέρα από τα όσα κωμικοτραγικά βλέπουμε με τους διάφορους φαιδρούς υποψήφιους (από την Ελονώρα Μελέτη που κατά δήλωση της κάνει καλές...πίπες μέχρι τον Κασσελάκη που ανακοίνωσε ότι η βάφτιση του ήταν ένα θαύμα) και το γέλιο που αυτοί προκαλούν, κάποιοι από εμάς μπαίνουμε στο κόπο να κάνουμε βαθύτερες σκέψεις:

- Κάμια δύναμη του πολιτικού συστήματος, από την Άκρα Αριστέρα μέχρι την Άκρα Δεξιά, δεν τάσσεται υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για όλες τις πολιτικές παρατάξεις (και δη για τις ήδη κοινοβουλευτικές) έξοδος από την ΕΕ συνεπάγεται αδιέξοδο και οικονομική καταστροφή. Για τους εχέφρονες βέβαια αδιέξοδο και οικονομική καταστροφή είναι η παραμονή στην χρηματοπιστωτική «ευρω»-φυλακή της κεφαλαιοκρατίας που όχι μόνο αφαιμάζει οικονομικά τον Λαό και την Πατρίδα μας, αλλά με τις άθλιες μεταναστευτικές και κοινωνικές νομοθεσίες της οδηγεί σε αποδόμηση και σαπίλα του κοινωνικού ιστού - της ανθρώπινης προσωπικότητας (ΛΟΑΤΚΙ, κοινωνικό φύλο, ανθρώπινα δικαιώματα) αλλά και σε βιολογική καταστροφή του ελληνικού πληθυσμού. 

- Καμία δύναμη του πολιτικού συστήματος, από την Άκρα Αριστέρα μέχρι την Άκρα Δεξιά, δεν τάσσεται υπέρ της εξόδου από το ΝΑΤΟ. Για όλες τις πολιτικές παρατάξεις (και δη για τις ήδη κοινοβουλευτικές) η έξοδος από το ΝΑΤΟ είναι ο μεγάλος τους τρόμος καθώς θα προκαλέσει την οργή των Δυτικών αφεντικών τους. Ακόμη και το ΚΚΕ ή οι διάφορες αριστερές εξω - κοινοβουλευτικές οργανώσεις, όταν μιλάνε κατά του ΝΑΤΟ, μένουν απλώς σε μία ακίνδυνη ψευτο-επαναστατική φρασεολόγια, αφού εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι σε όλα τα καίρια γεγονότα γεωστρατηγικής σημασίας τάσσονται με το πλευρό των δυτικών πλουτοκρατιών. (Πόσοι αριστεροί υποστήριξαν το Ιράν στα πρόσφατα γεγονότα; Πόσοι αριστεροί υποστήριξαν έμπρακτα και σε θεωρητικό επίπεδο τον εθνικό-αντιϊμπεριαλιστικό αγώνα της Συρίας του Άσαντ; Πόσοι αριστεροί υποστήριξαν τον Καντάφι, τον Χουσείν, τους Χούτι και πάσης φύσεως άλλα εθνικά αντιϊμπεριαλιστικά κινήματα;).

Κατά συνέπεια, όπως προκύπτει από τα παραπάνω, καμία δύναμη του πολιτικού συστήματος δεν αμφισβητεί την ηγεμονία των ΗΠΑ και της Δύσης. Καμία πολιτική δύναμη δεν απειλεί τον ιμπεριαλισμό και την κυριαρχία του μονοπωλιακού - πολυεθνικού - χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που εδρεύει κατά κύριο λόγο στην Δύση. Και φυσικά, καμία δύναμη του πολιτικού συστήματος, δεν εκπροσώπει την αλλαγή συμμαχίων και προσανατολισμού για την χώρα μας. Μεγάλος οφελειμενός, μεταξύ άλλων, το Ισραήλ που θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται την Ελλάδα ως υποβοήθημα για τα συμφέροντα του στην Ανατολική Μεσόγειο και θα συνεχίσει να γενοκτόνει ανενόχλητο τους Παλαιστινίους. Καμία δύναμη του πολιτικού σύστηματος δεν υποστηρίζει τον δίκαιο αγώνα του Παλαιστινιακού Λαού! (Μίλαμε πάντα για την ουσία και όχι για τις ψευτο - επαναστατικές φρασεολογίες!). 

- Κάμια δύναμη του πολιτικού συστήματος, από την Άκρα Αριστερά μέχρι την Άκρα Δεξιά, δεν υποστηρίζει την αλλάγη του οικονομικού μοντέλου και του τρόπου διαχείρισης της παραγωγής. Δεν θα αναφερθούμε καν στους Ακροδεξιούς φελούς που εκσπερματώνουν με τον καπιταλισμό και την ελεύθερη οικονομία. Αναγουλιάζουμε και μόνο αναλογιζόμενοι αυτά τα αποβράσματα και τις ανοησίες που λένε. Από την άλλη πλευρά, η αντικαπιταλισιτική ρητορική της Αριστεράς, (και μιλάμε για το ΚΚΕ και τις εξω - κοινοβουλευτικές οργανώσεις, όχι τον ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα) περιορίζεται σε μία ειρηνική διαχείριση των διαμαρτυριών του Λαού, σε μία προβατοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, που επί της ουσίας ή κατευθύνει σε συστημικές ατραπούς ή κουκουλώνει τον θυμό και την διάθεση για αλλαγή. Ποιος ξεχνάει τα ΚΝΑΤ και την προστασία στο Κοινοβούλιο που παρείχε το ΚΚΕ το 2011; Ποιός δεν βλέπει τις ακίνδυνες απεργίες που γίνονται κάθε χρόνο χωρίς άλλο αποτέλεσμα εκτός από την-για λίγες ώρες- παράλυση της εύρυθμης αστικής ζωής; Πέρα από αυτό, οι κομμουνιστικές - ακροαριστερές οργανώσεις αρκούνται σε μία διαρκή προσπάθεια για αυτο-επιβεβαίωση και αναπαραγωγή της επιρροής τους απέναντι σε ένα καθυστερημένο κομματικό κοινό που μένει πάντα ίδιο και σταθερό. Μόνο ατέρμονη θεωρητικολογία και δογματισμός. Καμία προσπάθεια χάραξης επαναστατικών στρατηγικών και μορφών πάλης προσαρμοσμένες στα σύγχρονα δεδομένα. Για όλους αυτούς ο σοσιαλισμός είναι κάτι στατικό, ο Μάρξ ένα ευαγγέλιο, δεν κατανοούν τις σύγχρονες ανάγκες, δεν αντιλαμβάνονται τα σύγχρονα δεδομένα. Φυσικά αυτό έχει σαν συνέπεια, αυτές οι δυνάμεις της πολιτικής παράλυσης, να λειτουργούν σαν βαρίδια που καταστρέφουν κάθε επαναστατική συνείδηση και εξυπηρετούν πλήρως το Σύστημα και την καπιταλιστική κυριαρχία. 

- Καμία δύναμη του πολιτικού συστήματος, από την Άκρα Αριστέρα ως την Άκρα Δεξιά, δεν εκπροσωπεί την δόμηση - ανάπτυξη νέου τύπου κοινωνίας. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις αφομοιώνουν πλήρως τα κυρίαρχα αφηγήματα και τις κυρίαρχες κοινωνικές συνθήκες που έχει διαμορφώσει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός και ο μεταμοντερνισμός. Ο «φιλελεύθερος ατομοκεντρισμός», η «ρευστότητα του φύλου», τα «ανθρώπινα δικαιώματα», ο «νεοφεμινισμός», το ναρκισσιστικό-καταναλωτικό lifestyle, η ηδονοθηρία και η σεξουαλικοποίηση, καλύπτουν όλο το εύρος της κοινωνικής ζωής ιδίως στις νεότερες ηλίκιες. Κανένα πολιτικό κίνημα δεν επιχειρεί την παρέμβαση στην ζωή των ανθρώπων -κυρίως της νεολαίας- για την διαμόρφωση κατάλληλης ηθικής, σοσιαλιστικής, πατριωτικής συνείδησης. Η διαμόρφωση τέτοιου τύπου σύνειδησης είναι απαραίτητη αν θέλουμε να οδηγηθούμε με επιτυχία σε επαναστατικές διαδικασίες. Η Αριστέρα (πλήν απειροελαχίστων εξαιρέσεων) έχει εγκολπωθεί πλήρως την μεταμοντέρνα διαστροφή και την παράνοια του «δικαιωματισμού» ενώ από την άλλη η Δεξιά (και εδώ εννοούμε κόμματα ή οργανώσεις που αυτοπροσδιορίζονται ως Ακροδεξιά - Εθνικιστικά και όχι την φιλελεύθερη συμμορία της ΝΔ) είτε απόδεχεται βασικά σημεία αυτής της τρέλας, είτε λειαίνει όλο και περισσότερο τις θέσεις της, μη απειλώντας έτσι την κυρίαρχη κοινωνική ιδιοσυστασία, είτε απλά αρκείται σε παρεμβάσεις φορμαλιστικού - νομοθετικού χαρακτήρα που δεν μπορούν να αλλάξουν εκ θεμελίων την «σαπισμένη ψυχή» της τωρινής κοινωνίας. Είναι απαραίτητο εδώ να προστεθεί και ο παράγοντας της αισθητικής (ένας ακόμη κλάδος της ανθρώπινης συνείδησης) ο οποίος είναι αρκετά σημαντικός και δεν πρέπει να αγνοείται από τα επαναστατικά κινήματα. 

Εν τέλει, καμία πολιτική δυνάμη, δεν αντιπροσωπεύει την ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΡΗΞΗ με το ΣΥΣΤΗΜΑ. Κανένας από τους πολιτευομένους δεν απειλεί το κυρίαρχο status quo και τις άθλιες συνθήκες ζωής που αυτό έχει επιφέρει. Από την Άκρα Αριστέρα μέχρι την Άκρα Δεξιά δεν υπάρχει, αυτή την στιγμή, στα ψηφοδέλτια ουδεμία πραγματικά επαναστατική, ριζοσπαστική, αντισυστημική πολιτική οργάνωση. Όλες εξυπηρετούν πληρώς την κυριαρχία του καθεστώτος σε όλους τους τομείς: πολιτική, οικονομία, κοινωνία, ηθική! Και φυσικά πάντα κοιτάμε την ουσία και όχι το περιτύλιγμα και το φαίνεσθαι. Στις εκλογές λοιπόν ψηφίστε ότι θέλετε, ότι θεωρείτε πως μπορεί να εμφανίσει περισσότερο τα τρωτά σημεία του συστήματος. Αν δεν θέλετε μην ψηφίσετε και καθόλου. Χρέος δικό μας όμως, χρέος των ΕΘΝΙΚΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ είναι η δημιουργία ενός πραγματικά επαναστατικού, λαϊκού, αντισυστημικού κινήματος που θα πολεμάει όλα αυτά που οι άλλοι αποδέχονται: τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και τις προεκτάσεις του, τουτέστιν την παγκοσμιοποίηση και τις δομές της, την κοινωνική και βιολογική σαπίλα του ανθρωπίνου είδους.

Εκεί αποσκοπούμε, όχι σε ψηφοδέλτια και κάλπες. Δεν έχουμε φετίχ με τους αστικούς θέσμους, πολλώ δε μάλλον εφόσον είμαστε εχθροί του αστικού κράτους. Και να είστε σίγουροι πως η ζύμωση ενός τέτοιου κινήματος δεν θα αργήσει να γίνει. Οι εξελίξεις τρέχουν και είναι αρκετά επώδυνες για τον Λαό που δεν θα αργήσει να σκιρτήσει. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να είμαστε ενεργοί, δραστήριοι, αισιόδοξοι, παθιασμένοι και να μένουμε μακρία από τις Σειρήνες του Συστήματος. Μακριά από εμάς κάθε παραιτήση! Η Φλόγα, η Λύσσα και η Συνείδηση είναι αυτά που μας οδηγούν...και η Επαναστάση, η Ρήξη και η Ανατροπή θα φθάσουν με την σειρά τους! Φτάνει μονάχα να είμαστε εκεί για να δώσουμε την ώθηση, όταν θα πρέπει!


Κυριακή 21 Απριλίου 2024

Όττο Έρνστ Ρέμερ για το Ιράν

 


«Η Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν είναι μία θετική εξέλιξη...Μία άλλη, εντελώς νέα κατάσταση, προέκυψε ως συνέπεια της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν. Καταστράφηκε η σιωνιστική κυριαρχία στην χώρα και κλονίστηκαν τα θεμέλια της στην Μέση Ανατολή. Η επιστολή του Χομεϊνί προς τον Γκορμπατσόφ με την οποία τον καλεί να ασπαστεί το Ισλάμ, έχει μεγάλη συμβολική δύναμη! Ως νέο δεδομένο, έχουμε επίσης, το κίνημα της ισλαμικής αναγέννησης που οδηγεί σε συνεχή αποσύνθεση της δύναμης των αποικιοκρατών και απειλεί την κυριαρχία του Ισραήλ...


...Το ισλαμικό σύστημα παρέμεινε σταθερό στο Ιράν ακόμη και μετά τον θάνατο του Χομεϊνί και την αλλαγή του ηγέτη...Αντίθετα ο θάνατος του Σάχη σήμαινε παράλληλα και την κατάρρευση του καθεστώτος, της τεχνητής μορφής διακυβέρνησης και του στρατού. Όλα αυτά στάλθηκαν στα σκουπίδια της ιστορίας! Η ίδια τύχη περίμενει και τα υπόλοιπα καθεστώτα του μουσουλμανικού κόσμου. Το Ισραήλ το ξέρει αυτό πολύ καλά! Προσπαθεί απεγνωσμένα να κάνει τον τροχό της ιστορίας να σταματήσει. Ωστόσο κάθε χτύπημα εναντίον του Ιράν ή κατά των αυξανόμενων ισλαμικών κινημάτων θα μεγαλώσει την οργή του μουσουλμανικού κόσμου και θα ανάψει την δάδα της Ισλαμικής Επανάστασης. Κανείς δεν θα μπορέσει να καταστείλει αυτή την Επανάσταση!»




Τετάρτη 17 Απριλίου 2024

Γιόσεφ Γκέμπελς: Η σωτηρία θα έρθει από την Ρωσία!

 




«Ex oriente lux (εξ΄Ανατολής το φώς): Στο Πνεύμα, στο Κράτος, στην Οικονομία και στην Πολιτική. Οι δυτικές δυνάμεις είναι διεφθαρμένες. Οι κυρίαρχοι κύκλοι, μας οδηγούν στην Δύση επειδή οι δυτικές δυνάμεις είναι τα κλασικά προπύργια του φιλελευθερισμού. Και στον φιλελευθερισμό η ζωή είναι καλή μόνο για όσους έχουν χρήματα (είτε υψηλές διασυνδέσεις, είτε σκληρότητα και έλλειψη συνείδησης). Η νέα κρατική ιδέα της ατομικής δέσμευσης και της υπεύθυνης πειθαρχίας προς το Κράτος προέρχεται από την Ανατολή. Λοιπόν, αυτό δεν αρέσει στους φιλελεύθερους! Εξού και η στροφή προς την Δύση! Οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια, η μεγάλη βιομηχανία, ο καπιταλισμός, η γεωργία, όλα κινούνται γύρω από το πως θα βγάζεις περισσότερο χρήμα. 

Οι «Εθνικοφιλελεύθεροι» και οι «Κεντρώοι» έχουν πολλά κοινά στις βαθύτερες συμπεριφορές τους. Οι πρώτοι διαβρώνουν τον πατριωτισμό, οι δεύτεροι τον καθολικισμό. Και οι δύοι είναι εξίσου επικίνδυνοι για την ιδέα της εθνικής κοινότητας. Όποιος αγαπάει την Πατρίδα του εξαναγκάζεται να οδηγηθεί στους πρώτους και όποιος αγαπάει την Καθολική Εκκλησία στους δεύτερους. Όσοι πιστεύουν ότι η Καθολική Εκκλησία βρίσκεται σε καλά χέρια διαπράττουν εγκληματικό λάθος! Και οι δύο τοποθετούν την Οικονομία και το nervus rerum (το Χρήμα) πάνω από τον πατριωτισμό και τον χριστιανισμό. Από εκεί πηγάζει και το ενστικτώδες μίσος των κατώτερων τάξεων κατά του πατριωτισμού και της εκκλησίας (έδω βέβαια υπάρχει ένα μπέρδεμα). 

Εφόσον οι «Εθνικοφιλελεύθεροι» και το «Κέντρο» ισχυρίζονται ότι προστατεύουν την Πατρίδα και την Εκκλησία, ο εργάτης στην πραγματικότητα πρέπει να μισεί μόνο τους εκπροσώπους αυτών των Κομμάτων, και όχι αυτό που υποκριτικά ισχυρίζονται ότι προστατεύουν. Εν ολίγοις: πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ξανά στον εργάτη ότι η αγάπη και ο σεβασμός για την Πατρίδα και την Εκκλησία δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα άθλια κόμματα. Η ιδεά της εθνικής κοινότητας μπορεί να αποτέλεσει πραγματικά και μόνο, μία ιδέα κοινωνικής ισορροπίας...

...Στην Ρωσία παρουσιάζονται τα σημάδια ενός τρομερού λιμού. Πρέπει να έρθει η σωτηρία! Η τρομερή Μοίρα των Εθνών θα οδηγήσει αυτή την φορά στην Γνώση! Ρώσοι, στείλτε την εβραϊκή αγέλη πίσω στην Κόλαση και απλώστε τα χέρια σας στην Γερμανία!...Το κλειδί για το Ευρωπαϊκό Ζήτημα βρίσκεται στην Ρωσία! Πως μπορείτε να βασίζετε τις ελπίδες σας στην Αγγλία και την Αμερική; Τι είναι πιο πολύτιμο οι άνθρωποι ή το χρήμα; Κύριοι διπλωμάτες διαβάστε τον Σπένγκλερ και τον Ντοστογιέφσκι, όχι τον Ράτεναου και τους Γάλλους! 

...Αν γεννιούμουν άνθρωπος δυνατός, ώστε μπορώ να δουλέψω, θα πετούσα από πάνω μου όλες τις ανοησίες και θα γίνομουν ανθρακωρύχος ή κλειδαράς...Αγαπώ όσους μάχονται και όσους υποφέρουν...»

Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 30 Ιουλίου 1924


«...Η ρωσική ψυχολογία είναι τόσο διαφωτιστική γιατί είναι ξεκάθαρη και απλή. Ο Ρώσος δεν αναζητάει άλλα προβλήματα, εκτός από αυτά του ευατού του, γιατί τα κουβαλάει μέσα του. Ρωσία πότε θα ξυπνήσεις; Ο παλιός κόσμος προσμένει την λυτρωτική σου πράξη! Ρωσία, ένας κόσμος που πεθαίνει ελπίζει σε εσένα! Πότε θα φέρεις την Αυγή;»

Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 15 Ιουλίου 1924


«Στο ρωσικό έδαφος βρίσκεται η λύση του μεγάλου αινίγματος της Ευρώπης! Όταν η Ρωσία ξυπνήσει, ο κόσμος θα αντικρύσει ένα εθνικό θαύμα!»

Απόσπασμα από το «Μίχαελ» του Γκέμπελς


«...Δεν θα ήθελα να συμμετάσχω στη χορωδία των αδαών και ψευτών αστών και για αυτό δεν θεωρώ ότι η Ρωσία και ο ρωσικός μπολσεβικισμός βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Αλλά το ρωσικό συμβουλιακό σύστημα δεν διατηρείται επειδή είναι μπολσεβικικό, επειδή είναι μαρξιστικό, επειδή είναι διεθνιστικό αλλά επειδή είναι εθνικό, επειδή είναι ρωσικό. Κανένας τσάρος δεν κατάλαβε ποτέ τον ρωσικό λαό στα βάθη του, στα πάθη του, στα εθνικά του ένστικτα όπως έκανε ο Λένιν. Έδωσε στον ρωσικό λαό αυτό που ο χωρικός πάντα οραματιζόταν: ελευθερία και ιδιοκτησία. Με αυτό τον τρόπο έκανε την πιο παραμελημένη τάξη, τους αγρότες, αληθινούς εκπροσώπους του νέου συστήματος...

...Ο Γερμανός κομμουνιστής...βλέπει στη Ρωσία τον πυρήνα του μαρξιστικού παγκοσμίου κράτους ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο ο πυρήνας μίας νέας εθνικής οργάνωσης των ευρωπαϊκών κρατών...Εν πάσει περιπτώσει, αυτό χαλάει την αρμονία με τους Εβραίους καπιταλιστές της Δύσης εξού και το έντονο μίσος για την Σοβιετική Ρωσία. Το χρηματιστήριο δεν μπορεί να συγχωρέσει ένα εθνικό κράτος και ο διεθνιστής εβραιομπολσεβίκος δεν έχει αρκετή βεβαιότητα σε μία εθνικομπολσεβικική Ρωσία»

Απόσπασμα από το άρθρο του Γκέμπελς: «Εθνικοσοσιαλισμός ή Μπολσεβικισμός»



Διαβάστε επίσης



Τρίτη 2 Απριλίου 2024

Οι Βασικές Αρχές της Εθνικοσοσιαλιστικής Οικονομικής Πολιτικής

 


Το άρθρο του Γκότφριντ Φέντερ που ακολουθεί παρακάτω, εμφανιστήκε για πρώτη φορά στην έκδοση του «Nationalsozialistisches Jahrbuch» του 1932. Το «Nationalsozialistisches Jahrbuch» ήταν μία συλλογή οργανωτικών και ιδεολογικών αρχών που δημοσιευόταν κάθε χρόνο για τα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος. Ο Φέντερ ήταν πρόεδρος του Οικονομικού Συμβουλίου του NSDAP, ενός οργάνου που ιδρύθηκε το 1931 αποτελώντας το «ανώτατο όργανο του Κόμματος για όλα τα θεμελίωδη ζητήματα της εθνικοσοσιαλιστικής οικονομικής πολιτικής». Το άρθρο του Φέντερ παρέχει μία γενική περιγραφή των θεμελιωδών ιδεολογικών αρχών που πίστευε ότι έπρεπε να κατευθύνουν τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα εφάρμοζε το NSDAP. Μετά την τεράστια επιτυχία του στις εθνικές εκλογές του 1930, το NSDAP είχε επικεντρωθεί όλο και περισσότερο στην ανάπτυξη πρακτικών λύσεων στα πολιτικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η γερμανική οικονομία. To «Οικονομικό Συμβούλιο του NSDAP» και άρθρα όπως αυτά του Φέντερ ήταν χαρακτηριστικά της προσπάθειας να καταστούν τα εθνικοσοσιαλιστικά οικονομικά πιο προσιτά στους Γερμανούς ψηφοφόρους και πιο εφαρμόσιμα στους χρηματοοικονομικούς εμπειρογνώμονες της χώρας. Παρόλα αυτά πρέπει να σημειωθεί ότι η θέση του Φέντερ ως οικονομική αρχή του Κόμματος εκείνη τη περίοδο δεν ήταν τόσο έγκυρη όσο θα μπορούσε κανείς να υποθέσει αρχικά. Από το 1930 και μετά ο Φέντερ βρέθηκε σε άμεσο ανταγωνισμό με πρόσωπα όπως ο Όττο Βάγκενερ, επικεφαλής του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του NSDAP, ο οποίος διατηρούσε πολύ πιο άμεση σχέση με τον Χίτλερ και ο οποίος ήταν πολύ πιο ικανός στο να δημιουργήσει μία ισχυρή βάση υποστηρικτών του Κόμματος. Η ιδιότητα που είχε αποδωθεί στον Φέντερ ως «Ιδεολόγο του Κινήματος» ήταν σε μεγάλο βαθμό τιμητική, ένας προπαγανδιστικός τίτλος που του απένειμε ο κομματικός τύπος σε αναγνώριση του ρόλου του στην πρώιμη ανάπτυξη του NSDAP. Επομένως οι απόψεις του Φέντερ σε αυτό το άρθρο παρέχουν μία αρκετά συνοπτική επισκόπηση μίας πολύ σημαντικής προοπτικής για τις εθνικοσοσιαλιστικές οικονομικές αρχές αλλά όχι απαραίτητα εντελώς οριστικής. Δεν θα συμφωνήσουν όλοι μέσα στο Κόμμα με τις θέσεις του Φέντερ για την ατομική ιδιοκτησία και την κορπορατιστική οργάνωση και ιδίως εκείνοι που ανήκουν στις πιο «επαναστατικές» φατρίες.




ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ


1. Ο Σκοπός και το Πνεύμα της Οικονομίας


«Η εθνική οικονομία στο σύνολο της έχει ως κύριο σκόπο να παρέχει επαρκώς τις τρείς βασικές ανάγκες όλων των εθνοσυντρόφων: την τροφή, την στέγαση και την ένδυση. Πέρα από αυτό αποσκοπεί στην ικανοποίηση κάθε ανάγκης πολιτιστικού χαρακτήρα σύμφωνα με την τρέχουσα κατάσταση της τεχνολογίας και τις εισοδηματικές συνθήκες της εποχής. Η οικονομία στο σύνολο της είναι ένας τομέας που εξυπηρετεί τον συλλογικό οργανισμό του Έθνους. Με μία καλύτερη έννοια εξυπηρετεί το μεγαλείο και την ευημερία του Έθνους. 

Η οικονομία ενός Έθνους δεν είναι αυτοσκοπός, δεν υπάρχει για να πλουτίζουν μεμονωμένοι επιχειρηματίες εις βάρος των εργαζομένων τους και σίγουρα δεν υπάρχει για να χρησιμεύει ως αντικείμενο εκμετάλλευσης του Διεθνούς Κεφαλαίου. 


2. Μορφές Οικονομίας


Υπάρχουν τρείς πιθανές κατευθύνσεις για μία οικονομία:

1. Μία ελεύθερη οικονομία χωρίς δεσμεύσεις (καπιταλιστική - φιλελεύθερη).

2. Μία περιορισμένη, δεσμευμένη, σχεδιασμένη οικονομία (μαρξιστική - κολλεκτιβιστική).

3. Μία κορπορατιστικά δομημένη, γνήσια εθνική οικονομία (καθολική - εθνικοσοσιαλιστική[1]).

Η χωρίς περιορισμούς καπιταλιστική οικονομία οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερες ανισότητες μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Δημιουργεί μεθόδους εκμετάλλευσης που οδηγούν στην αποπροσωποποίηση και τον εκφυλισμό ολόκληρης της οικονομίας. Δημιουργεί παρατεταμένους ανταγωνισμούς τους οποίους το ίδιο το κράτος, παθητικό και ανίσχυρο, κάθεται πίσω και παρατηρεί. Η δεσμευμένη και σχεδιασμένη μαρξιστική οικονομία, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, οδηγεί στην εξάλειψη του πιο σημαντικού οικονομικού παράγοντα, της παραγωγικής προσωπικότητας. Κάτω από αυτό το σύστημα η οικονομική δραστηριότητα ατροφεί και παρακμάζει. 

Μόνο η οργανικά δομημένη εθνικοσοσιαλιστική οικονομία, που απελευθερώνει την παραγωγική προσωπικότητα από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και από την μαρξιστική ομογενοποίηση[2] μπορεί να καταστεί, υπό την επιμελή βοήθεια του κράτους, πηγή πραγματικής ευημερίας για ολόκληρο τον πληθυσμό. 

Η ταξική σύγκρουση μεταξύ του εργοδότη και του εργαζόμενου πρέπει να γεφυρωθεί υπό το εξής σύνθημα: 

Πνευματικά εργαζόμενοι και χειρώνακτες εργάτες ενωθείτε!

Μόνο έτσι κάθε άτομο θα είναι σε θέση να κάνει το καλύτερο για τον Λαό του και για τον ευατό του!



3. Κράτος και Οικονομία


Στην φιλελεύθερη εποχή, η οργανική διαχείρηση της οικονομίας διαλύθηκε και ακολούθησε ο άγριος αγώνας μεταξύ Κράτους και Οικονομίας. 

Αυτή η διαμάχη μπορεί να οδηγήσει σε δύο πιθανά αποτελέσματα: είτε τα στυγνά υλιστικά - καπιταλιστικά συμφέροντα να θριαμβεύσουν επί του Κράτους και του Λαού, είτε οι πολιτικοί άρχοντες να αρπάξουν για τον ευατό τους ολόκληρο τον οικονομικό μηχανισμό (μέσω της κοινωνικοποίησης) μετατρέποντας το κράτος σε μία οικονομική μηχανή και υποβαθμίζοντας το στο επίπεδο ενός θεσμού καταναγκαστικής εργασίας, όπως στην Ρωσία. 

Ο Εθνικοσοσιαλισμός αναθέτει στο Κράτος μία άνευ όρων πρωτοκαθεδρία επί της οικονομίας. Το Κράτος όμως ως εκπρόσωπος του Έθνους, ως θεματοφύλακας της Δύναμης, της Τιμής και του Κύρους του Έθνους, δεν πρέπει να εμπλέκεται στην παραγωγική οικονομία, αφού τότε, πολύ σύντομα, θα παρασυρθεί από τις απαιτήσεις των επιμέρους οικονομικών τομέων και δεν θα είναι πλέον σε θέση να φροντίζει ελεύθερα για το γενικότερο καλό του συνόλου. 

Ως εκτούτου, όσον αφορά την σχέση Κράτους και Οικονομίας, προκύπτει:

1. Το Κράτος έχει το απόλυτο δικαίωμα εποπτείας επί της οικονομίας.

2. Το Κράτος έχει το απόλυτο δικαίωμα παρέμβασης μέσω αστυνομικών, διοικητικών και δημοσιονομικών μέτρων όταν αυτό απαιτούν τα γενικά συμφέροντα του σύνολου. 



4. Οικονομικές Αρχές


Η παραγωγική, δημιουργική εργασία, η πνευματική και χειρωνακτική εργασία είναι το θεμέλιο κάθε οικονομίας. Ως εκ τούτου στην εργασία ανήκει η πρώτη και τιμητικότερη θέση. Ο πλούτος, η περιουσία, η κατοχή αγαθών, τα κέρδη, το χρήμα, το κεφάλαιο, τα σπίτια, τα εργόστασια, τα μέσα παραγωγής, οι μηχανές, τα οικόπεδα και τα χωράφια - όλα αυτά είναι μόνο καρποί της παραγωγικής εργασίας. Το ύψιστο καθήκον του επερχόμενου κράτους θα είναι η προφύλαξη της παραγωγικής προσωπικότητας και η προστασία του εργατικού δυναμικού από την εκμετάλλευση. Κάθε εργασία αξίζει τον μισθό της και κάθε εργασία πρέπει να αποφέρει την οφειλόμενη ανταμοιβή της. Από αυτό προκύπτει ότι τα έσοδα από την επιμελή και επιδέξια εργασία, είτε μέσω της καλλιέργειας γης, είτε μέσω εργαλείων και λοιπών περιουσιακών στοιχείων, περνούν στην ελεύθερη ιδιοκτησία και κατοχή του παραγωγού και πρέπει να προστατεύονται από την δικαιοσύνη και τον νόμο. Το ίδιο ισχύει και με τα δικαίωματα πνευματικής ιδιοκτησίας. 

Ο εθνικοσοσιαλισμός αναγνωρίζει την ατομική ιδιοκτησία ως θέμα αρχής και την θέτει υπό την προστασία του κράτους. 

Αλλά το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, δεσμέυει τον κάτοχο και με ένα ηθικό καθήκον έναντι ολόκληρου του Λαού. 

Ο εθνικοσοσιαλισμός αναγνωρίζει επιπλέον το δικαίωμα στην κληρονομιά, αφού αντιλαμβάνεται την οικογένεια ως το κύτταρο του Έθνους.

Το δικαίωμα στα έσοδα από την εργασία δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως δυνατότητα η αξία πώλησης ενός προϊόντος να βρίσκεται στη βάση του μισθού. Οι τιμές των προϊόντων (η τιμή πώλησης τους) πρέπει να περιλαμβάνουν τα έξοδα για πρώτες υλές, φθορά και αντικατάσταση μηχανημάτων, τα έξοδα για τα κτίρια, τα έξοδα εμπορικής και τεχνικής διαχείρισης, έξοδα για κοινωνικές και υγειονομικές εγκαταστάσεις κάθως και τα έξοδα πρόνοιας ηλικιωμένων και ασθενών, έτσι ώστε να μπορούν οι κρατικοί θεσμοί να διευκολύνουν και να διασφαλίσουν τις δημόσιες δραστηριότητες. 

Παράλληλα με την ευρύτερα διαδεδομένη μορφή της ατομικής ιδιοκτήσιας, η συλλογική ιδιοκτησία είναι φυσικά δυνατή με την μορφή κρατικής, κοινοτικής, συνεταιριστικής ιδιοκτήσιας ή ιδιοκτησίας νομικών προσώπων αστικού δικαίου. Σε αντίθεση με το καπιταλιστικό και το μαρξιστικό σύστημα, το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος θα παραχωρήσει σε κάθε παραγωγικό εργάτη το δικαίωμα να μπορεί να αποκτήσει ιδιοκτησία. 

Στο εθνικοσοσιαλιστικό κράτος, το στερημένο προλεταριάτο, αποκτά ιδιοκτησία μέσω της επιμέλειας και της ικανότητας. Οι εργάτες θα πρέπει να αισθάνονται πλήρεις πολίτες, καθώς και μέτοχοι του συνόλου της εθνικής παραγωγής. 



5. Κεφάλαιο και Εργασία


Ο καπιταλισμός κατάφερε να υποτάξει ολοκληρωτικά την εργασία, να την εκμεταλλευτεί και να την υποτάξει στον τόκο. Στην πορεία ανέτρεψε την φυσική και υγιή σχέση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. Η σημερινή κατάσταση του Κράτους, των δήμων και της οικονομίας δείχνει τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της ανθυγιεινής και μοιραίας εξέλιξης. Ο εθνικοσοσιαλισμός ορίζει αυτή την κατάσταση ως εξής: δουλεία των τόκων!

Ο δεσποτισμός του δανειακού κεφαλαίου δεν αρκείται απλά στον δανεισμό χρημάτων. Μέσω της ανωνυμοποίησης (μετατροπή των επιχειρήσεων σε ανώνυμες εταιρείες) έχει στερήσει εδώ και πολύ καιρό από τις παραγωγικές προσωπικότητες το μεγαλύτερο μέρος των δυνατοτήτων τους και έχει στρέψει την οικονομία από τον αρχικό της στόχο που είναι η εκπλήρωση των βιοτικών αναγκών σε έναν προσανατολισμό καθαρά προς το κέρδος. Επιπλέον, το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο πέτυχε επίσης να μετατρέψει πλήρως την χρηματοοικονομική διαχείριση του δημοσίου τομέα σε ένα καταστροφικό σύστημα δανείων (δημιουργία χρεών) και σε παγκόσμια κλίμακα να καταστήσει φρικτές τις συνθήκες μεταξύ Γερμανίας και Συμμάχων (Συνθήκη των Βερσαλλιών, Σχέδιο Dawes και Σχέδιο Young) επιτυχγάνοντας έτσι την κυριαρχία του Διεθνούς Κεφαλαίου επί της γερμανικής εργασίας. 

ΤΟ ΤΣΑΚΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΤΟΚΟΥ

είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο πρόβλημα οικονομικής φύσεως που πρέπει να λύσει το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος. Είναι η προϋπόθεση για την οικονομική ανάκαμψη. Συγκεκριμένες λεπτομέρειες σχετικά με τα μέτρα που προτείνει το NSDAP περιγράφονται αναλυτικά στις επίσημες δημοσιεύσεις του Κόμματος. 

Κατά την διάρκεια της ενδιάμεσης περιόδου, το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος, θα κάνει μετρημένη χρήση του δικαιώματος του να τυπώνει χρήμα για να χρηματοδοτήσει μεγάλα δημόσια έργα και την ανέγερση κατοικιών, όπως έχω ήδη προτείνει (Κατασκευαστική και Εμπορική Τράπεζα, κλπ)[3].



6. Η Οργανική Εθνική Οικονομία


Εθνικοσοσιαλιστική Οικονομική Ανάπτυξη: Η οικονομία είναι μία σύνθετα αρθρωμένη δομή. Οι σημερινές επικρατούσες σχέσεις (εργάτες, εργαζόμενοι, αξιωματούχοι, επιχειρηματίες, συνδικάτα) οδηγούν στον κατακερματισμό της οικονομίας σε ανόμοιες ομάδες συμφερόντων που βρίσκονται σε ανοιχτή ή συγκαλυμμένη σύγκρουση μεταξύ τους. 

H πραγματικά γνήσια οικονομία προσπαθεί να διαλύσει αυτές τις συγκρουόμενες σχέσεις επιδιώκοντας την συγχώνευση εργοδοτών και εργαζομένων, στους διάφορους τομείς της οικονομίας, μέσω μίας Συντεχνιακής Δομής[4]. 

Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος θεωρεί ως μία από τις σημαντικότερες ευθύνες του να βγάλει την σχέση εργοδότη και εργαζόμενου από την δηλητηριώδη ατμόσφαιρα της ταξικής πάλης και της ταξικής προκατάληψης και να προσανατολίσει όσους εμπλέκονται πιστά και υπεύθυνα στην παραγωγική διαδικασία προς τον κοινό στόχο της εθνικής εργασίας. 

Στο πλαίσιο της παραχώρησης εκταταμένης αυτοδιοίκησης, οι Συντεχνίες, θα πρέπει να προβούν στην ρύθμιση των ωρών εργασίας, του μίσθου και της άδειας. Πάνω από όλα θα πρέπει να εργαστούν για την αναζοπύρωση της Επαγγελματικής Τιμής και τον συντονισμό όλων των σχέσεων μεταξύ των εργαζομένων στις επιχειρήσεις και εκείνων που τις διοικούν. Αυτές οι Συντεχνιές θα καταμεριστούν σε περιφερειακές, δημοτικές και επαρχιακές ενώσεις και σε επίπεδο Ράιχ θα διοικούνται από μία κεντρική αρχή.

Παράλληλα με αυτές τις Συντεχνίες και τα Επαγγελματικά Επιμελητήρια που θα ρυθμίζουν τις προσωπικές σχέσεις, θα ιδρυθούν και Οικονομικά Επιμελητήρια, ως ένα νέο φαινόμενο στην οικονομική ζωή, αποτελούμενα από ανεξάρτητους άνδρες που σε καμία περίπτωση δεν έχουν προσωπικό συμφέρον, ούτε εξαρτώνται από την ίδια την οικονομία. Τα Οικονομικά Επιμελητήρια έχουν ως καθήκον να εξετάζουν τους επιμέρους επαγγελματικούς τομείς και να επιβλέπουν αν αυτοί λειτουργούν σύμφωνα με το πνεύμα της υπηρεσίας των συμφερόντων του συνόλου. 

Ιδιαίτερα σημαντικό έργο των Οικονομικών Επιμελητήριων θα είναι η καλλιέργεια της εγχώριας αγοράς και η προσεκτική εποπτεία του εξωτερικού εμπορίου. 

Τα Οικονομικά Επιμελητήρια θα ολοκληρώνονται στο Οικονομικό Επιμελητήριο του Ράιχ, το οποίο θα προστατεύει τα γενικά συμφέροντα όλοκληρου του Έθνους, έναντι των ειδικών συμφερόντων και επιθυμιών των επιμέρους οικονομικών τομέων. 

Παράδειγμα: Κατά την διάρκεια των ετών 1925 - 1930, η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας της Σαξονίας γνώρισε μία καταπληκτική άνθηση εξαιτίας της μόδας για τις πολύχρωμες γυναικείες κάλτσες που κυκλόφορησαν σε όλο τον κόσμο. Ταυτόχρονα οι Γερμανοί κατασκευαστές πλεκτομηχανών εμπορεύονταν μηχανές πλεξίματος στο εξωτερικό. Για την γερμανική κλωστοϋφαντουργία κάθε μηχανή που πωλούταν στο εξωτερικό σήμαινε ανταγωνισμό για τον Γερμανό εργάτη, ανεργία, πείνα και δυστυχία. Τα Οικονομικά Επιμελητήρια θα φέρουν την ευθύνη να καταστήσουν αδύνατο έναν ανταγωνισμό τέτοιου είδους. Πλεκτομηχανές που στερούν το ψωμί από Γερμανούς εργάτες δεν πρέπει να εξάγονται. Ένα άλλο σύγχρονο παράδειγμα είναι οι παραγγελίες της Σοβιετικής Ρωσίας από την γερμανική βιομηχανία προκείμενου να μπορέσει να ξεκινήσει έναν τεράστιο, ανταγωνιστικό αγώνα ενάντια στην γερμανική οικονομία. 



7. Εμπορική Πολιτική


Το αξίωμα της εθνικοσοσιαλιστικής πολιτικής για το εξωτερικό εμπόριο είναι το εξής: Κάθε προϊόν που μπορεί να κατασκευαστεί ή να καλλιεργηθεί στην Γερμανία δεν πρέπει να αγοράζεται από το εξωτερικό. Αυτό συνεπάγεται την προστασία της γερμανικής οικονομίας από τον ξένο ανταγωνισμό. 

Όταν σήμερα η Γερμανία εισάγει τρόφιμα από το εξωτερικό (σιτάρι, κριθάρι, φρούτα, λαχανικά, βούτυρο, αυγά, τυρί, κρέας, κλπ) για περίπου 4.000.000 ανθρώπους, αυτό σημαίνει καταστροφή της γερμανικής γεωργίας καθώς επίσης ανεργία και διαρκή καταστροφή του εθνικού πλούτου της Γερμανίας. (Παράδειγμα: οι εισαγωγές κατεψυγμένου κρέατος). Εξίσου εξωφρενικό είναι το γεγονός ότι περισσότερα από 2.000.000 τελικά προϊόντα (ρούχα, λευκά είδη, μηχανήματα, αυτοκίνητα, σιδερικά, κλπ) έχουν εισαχθεί στην Γερμανία από το εξωτερικό. Ένας Γερμανός που αγοράζει ένα ακριβό ξένο αυτοκίνητο πληρώνει περίπου 3.000 RM σε μισθούς σε ξένους εργάτες. Έτσι οι Γερμανοί εργαζόμενοι θα μείνουν άνεργοι και ο Γερμανός φορολόγουμενος θα αναγκαστεί να δώσει επιπλέον 2.000 RM σε επιδόματα ανεργίας. Η απαγόρευση εισαγωγής περιττών ξένων αγαθών δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση μία ανόητη και ανέφικτη απομόνωση από τις ξένες χώρες και από την παγκόσμια αγορά, αλλά όπως τα ξένα έθνη θα εξακολουθούν να χρειάζονται γερμανικά προϊόντα υψηλής ποιότητας για τα επόμενα χρόνια έτσι θα εξακολουθούμε και εμείς να χρειαζόμαστε τις πρώτες ύλες που είναι απαραίτητες για την μεταποιητική μας βιομηχανία: βαμβάκι, μαλλί, δέρματα, γούνες, ορυκτέλαια, μεταλλεύματα, κλπ. 



8. Μεταβατικά Μέτρα


Η Εξάλειψη της Ανεργίας: Με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, ο εθνικοσοσιαλισμός θα βρεί την εθνική οικονομία σε δεινή θέση. Ένας στρατός 5.000.000 ανέργων απαιτεί την επανένταξη του στην διαδικασία παραγωγής. Τα δημόσια οικονομικά έχουν καταρρεύσει. Το κράτος και η οικονομία είναι υπερχρεωμένα. Η αγοραστική δύναμη του πληθυσμού και η ικανότητα του να πληρώνει φόρους έχουν εξαντληθεί. Τα κρατικά ταμεία είναι άδεια. Η γεωργία, η βιομηχανία και το εμπόριο βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Επιπλέον κυριαρχεί ένα σύστημα ανευθυνότητας, διαφθοράς και κομματοκρατίας, ενώ το μυαλό μας έχει μολυνθεί από την ιδεά της ταξικής πάλης. Συνεπώς ως πρώτο μας καθήκον πρέπει να επιτελέσουμε ένα τεράστιο εξαγνιστικό και εκπαιδευτικό έργο. 

Εργασία και Ψωμί: Η εισαγωγή της υποχρεωτικής εργασίας θα απαλλάξει περίπου 1.000.000 εθνοσυντρόφους μας από την κατάρα της ανεργίας. Η αναγκαία κατάργηση της νομοθεσίας για την ενοικίαση θα λάβει αρχικά την μορφή απαλλαγής από το 50% του φόρου όσων υπόκεινται σε φορολογία επί της ενοικίασης μόνο εφόσον προσκομίσουν αποδείξεις για τις εργασίες ανακατασκευής των ακινήτων. Εκατοντάδες χιλίαδες θα εξασφαλίσουν την τροφή τους και άλλοι τόσοι θα επανενταχθούν στην οικονομική διαδικασία. 

Κατόπιν αυτού, ο κατασκευαστικός κλάδος θα βρεί απασχόληση μέσω της προώθησης της διαδικασίας δόμησης οικισμών, μέσω της παραχώρησης φθηνής (άτοκης) πίστωσης σύμφωνα με τις προτάσεις μου και μέσω της ίδρυσης Κοινωνικών Κατασκευαστικών και Εμπορικών Τραπεζών. 

Υπό την πίεση του κράτους θα εφαρμοστεί εκτεταμένος περιορισμός στις εισαγωγές με την ζήτηση να καλύπτεται από την εγχώρια αγορά. Η γεωργία θα τεθεί επειγόντως σε μείωση των επιτοκίων, αναδιάρθρωση χρέους, φορολογικές ελαφρύνσεις και παροχές φθηνών πιστώσεων ώστε να μπορεί να παράγει στο γερμανικό έδαφος τα εισαγόμενα προϊόντα όπως αυγά, φρούτα, λαχανικά, κρέας, βούτυρο, κλπ. Πρέπει να καταφέρουμε, μέσω της εγχώριας παραγωγής, να καταστήσουμε περιττά τουλάχιστον δύο δισεκατομμύρια εισαγόμενα τρόφιμα. Αυτό θα επέτρεπε σε τουλάχιστον 1.000.000 ανέργους να επανενταχθούν στην διαδικασία παραγωγής. Ο ίδιος στόχος, στον τομέα της βιομηχανίας, θα επιτευχθεί με την διακοπή εισαγωγής ξένων βιομηχανικών προϊόντων στην γερμανική αγορά. Με τον ίδιο τρόπο εκατοντάδες χιλιάδες θα μπορέσουν να βρούν εργασία στην αναζωογονημένη πια γερμανική οικονομία. Στον τομέα της δημοσιονομικής πολιτικής, τα ισχυρότερα κίνητρα ανακούφισης θα προέλθουν από την μείωση των υψηλών επιτοκίων, κατά πρώτο λόγο μέσω της εθνικοποίησης της Reichsbank και των υπόλοιπων εκδοτικών τραπεζών.

Η εθνικοποίηση των δανείων για ακίνητα και η μετατροπή των ενυπόθηκων ομολόγων υψηλού τόκου, θα τονώσουν τρομερά τις αγορές ακινήτων. 

Η εθνικοποίηση των τραπεζών - ή, για την ακρίβεια, η τοποθέτηση τους υπό κυβερνητική διοίκηση - θα ανοίξει τον δρόμο για την χαλάρωση και την απελευθέρωση των ευρύτερων τομέων της οικονομίας από το τοκοφόρο χρέος.

Η εθνικοποίηση της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας θα έχει ως αποτέλεσμα την πολύ σημαντική μείωση του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας, γεγονός που θα έχει αναζωογονητικό αντίκτυπο στην συνολική παραγωγή. 

Εκτός από αυτά τα μέτρα, τα οποία θα εξασφαλίσουν μία σημαντική αναζωογόνηση της εγχώριας αγοράς, υπάρχουν σημαντικά καθήκοντα εξωτερικής πολιτικής που πρέπει να αποσαφηνιστούν εδώ: η κατάργηση του Σχεδίου Γιάνγκ, η επέκταση της οικονομικής μας σφαίρας μέσω δασμολογικών συμφωνιών και μία σθεναρή πολιτική συμμαχιών η οποία θα εγγυηθεί την εδραίωση ενός γερμανικού εργατικού κράτους, που μακριά από ιμπεριαλιστικούς στόχους, θα έχει ως μόνο καθήκον την εξασφάλιση εργασίας και τροφής, ελευθερίας και τιμής στον γερμανικό λαό».


Σημείωσεις

[1]: Η λέξη «καθολική» είναι μία άμεση αναφορά στις θεωρίες του Αυστριακού Οικονομολόγου, Othmar Spann. Το «καθολικό» οικονομικό δόγμα του Spann υποστήριζε ότι τα οικονομικά δεν είναι εγγενώς ατομικιστικά (όπως θεωρούσε ο φιλελευθερισμός) αλλά ότι «όλα τα οικονομικά φαινόμενα, είναι από την ίδια τους την φύση, μία διαρθρωτική δομή επιτευγμάτων». Δηλαδή είναι εγγενώς αλληλένδετα σε μία καθολική δομή που απαιτεί συντονισμό μέσω ενός κορπορατιστικού συστήματος που θέτει την κοινωνική αρμονία και την σταθερότητα ως κεντρικές οικονομικές αρχές και όχι το μέγιστο κέρδος και την αέναη ανάπτυξη. Οι ιδέες του Spann είχαν μεγάλη επιρροή στα αυστριακά και γερμανικά εθνικοεπαναστατικά κινήματα και έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της κρατικής ιδεολογίας του «αυστροφασισμού» από το καθεστώς του Ένγκλμπερτ Ντόλφους. Ο Φέντερ συμπαθούσε τις ιδέες του Σπάν. Είχε παρακολουθήσει προσωπικά μαθήματα οικονομικών που είχε παραδώσει ο Σπάν και από την άλλη ο Σπάν ανέφερε επαινετικά τις θεωρίες του Φέντερ στην αναθεωρημένη έκδοση του «Die Haupttheorien der Volkswirtschaftslehre» το 1929. Παρά την επιρροή που είχε ο Σπαν σε τμήματα του εθνικιστικού κινήματος, οι εθνικοσοσιαλιστές ποτέ δεν αποδέχτηκαν πλήρως τις αρχές του. Οι σχέσεις μεταξύ του «κύκλου του Σπάν» και των εθνικοσοσιαλιστών ήταν περίπλοκες. Κάποιοι μέσα στο NSDAP αγκάλιασαν την ιδεολογία του και κάποιοι άλλοι την απέρριψαν ως ανεπαρκώς σοσιαλιστική (δηλαδή υποστήριξαν πως ο κορπορατισμός του παρείχε μεγάλα περιθώρια αυτονομίας στους επιχειρηματικούς κύκλους). Ο Σπαν θα καταλήξει να διώκεται από τους εθνικοσοσιαλιστές ύστερα από του Anschluss ενώ ο Φέντερ τιμωρήθηκε δημόσια από κομματικές δημοσιεύσεις για τις αναφορές του στην «αλλότρια» ιδεολογία του Σπαν.

[2]: Η λέξη που χρησιμοποιεί εδώ ο Φέντερ στα γερμανικά είναι «Gleichmacherei» η οποία έχει μία υποτιμητική έννοια. Εννοεί την εξίσωση των πραγμάτων μέσω της τεχνητής αφαιρέσης αντικειμενικών, ατομικών χαρακτηριστικών και διαφορών, δηλαδή μία «ισοπέδωση» ή μία «ομογενοποίηση». Μερικές φορές μεταφράζεται ως «εξισωτισμός» αλλά υπάρχει μία ξεχωριστή γερμανική λέξη για αυτή την έννοια με λιγότερο αρνητική χροιά: «Egalitarianismus».

[3]: Η «Κοινωνική Κατασκευαστική και Εμπορική Τράπεζα» ήταν μία ιδέα που ο Φέντερ είχε υποστηρίξει ήδη από το 1921. Διατυπώθηκε με συγκεκριμένες λεπτομέρειες στην 8η έκδοση της σειράς «Nationalsozialistische Bibliotek» (μία συλλογή φυλλαδίων που καλύπτουν διάφορες πτυχές της εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας). Ο Φέντερ οραματιζόταν την δημιουργία μίας εθνικής τράπεζας με σκοπό την άμβλυνση του προβλήματος της έλλειψης στέγης. Αυτή η τράπεζα θα εκδώσει χρήματα για την δημιουργία οικιστικών αναπτύξεων, τα οποία θα καλυφθούν από τα έσοδα που θα προέλθουν από την πώληση των νεόδμητων σπιτιών. Έτσι η κατασκευή τους θα απαλλαχτεί από το βάρος των τόκων, το οποίο ο Φέντερ θεωρούσε ότι αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο στην κατασκευή προσιτών κατοικιών για τους Γερμανούς όλων των τάξεων. 

[4]: «Συντεχνιακή Δομή»: Οργάνωση των επιχειρήσεων σύμφωνα με το φασιστικό/κορπορατιστικό μοντέλο.