Σάββατο 1 Μαρτίου 2025

Ποδόσφαιρο και καταστολή, μία απαίσια κόκκινη κλωστή

 





Όσον αφορά τους ποδοσφαιρικούς οπαδούς και την καταστολή που υφίστανται, από την αριστερά μέχρι την δεξιά, η κοινή γνώμη είναι πάντα γεμάτη από τις φράσεις «αν το έβλεπαν στην τηλεόραση δεν θα είχε συμβεί τίποτα», «φυλακίστε τους και μην τους βγάλετε ποτέ», «βάλτε τους σε καταναγκαστική εργασία» . Ως εκ τούτου, ως συνέπεια, όλο το πολιτικό φάσμα ένιωθε πάντα μία στιγμή ευχαρίστησης με το να τους επιτεθεί. Και, τι είναι ακόμη πιο σοβαρό, αν είναι δυνατόν, από το να εφαρμοστούν πειραματικά στον ετερόκλητο κόσμο των θαυμαστών (τόσο των ultras όσο και των μη) μια ολόκληρη σειρά από δρακόντεια μέτρα για να μεταφερθούν στη συνέχεια στον έλεγχο της κοινωνίας γενικότερα. Χωρίς ο μέσος πολίτης να έχει την αντίληψη ότι έχει χρησιμοποιηθεί και εξαπατηθεί.


Απαγόρευση πρόσβασης σε αθλητικές εκδηλώσεις

Μια απαραίτητη εισαγωγή, πριν προχωρήσουμε σε λεπτομέρειες. Εδώ δεν μιλάμε για διεκδίκηση κανενός είδους ατιμωρησίας. Όποιος κάνει λάθος πληρώνει και όποιος έχει επιλέξει έναν «ακραίο» τύπο διαδρομής στο γήπεδο ξέρει τι μπορεί να αντιμετωπίσει. Τόσο πολύ που μου αρέσει να παραθέσω ένα παλιό πανό από ένα γκρούπ οπαδών της Ρόμα, τους BISL: «Για όσους έχουν ξεχάσει... το να είσαι ultra είναι έγκλημα!». Ωστόσο, ευτυχώς, στη βάση του νομικού μας συστήματος εξακολουθεί να υπάρχει το γεγονός ότι τα σφάλματα είναι ατομικά και όχι ομαδικά. Και κάποιος κρίνεται ένοχος μόνο μετά την τριτοβάθμια κρίση. Όλα αυτά όμως, στον «υπέροχο» κόσμο του ποδοσφαίρου, φαίνεται ως δια μαγείας να μην λαμβάνονται υπόψη.

Στην Ιταλία, το λεγόμενο «DASPO» τέθηκε σε ισχύ με νόμο στις 13 Δεκεμβρίου 1989. Το ακρωνύμιο σημαίνει «Απαγόρευση πρόσβασης σε αθλητικές εκδηλώσεις», που εδώ και χρόνια αποκαλείται από όλους "προειδοποίηση". Εκδίδεται από τον αστυνομικό επίτροπο και, έχοντας μεταβλητή διάρκεια, απαγορεύει σε άτομο που κρίνεται επικίνδυνο να έχει πρόσβαση στα γήπεδα. Αρχικά επιβλήθηκε σε όσους ήταν πρωταγωνιστές, περισσότερο ή λιγότερο, σε σοβαρά επεισόδια βίας. Όμως, με τα χρόνια, η εφαρμογή του έχει αυξηθεί δραματικά. Στο σημείο να στοχεύουν υποκείμενα που στην πραγματικότητα δεν είχαν κάνει τίποτα κακό, αλλά θεωρούνταν, κατά την απόλυτη διακριτική τους ευχέρεια, δυνητικά επικίνδυνα για τη δημόσια τάξη.

Επιπλέον, όλο και πιο συχνά, το «DASPO» συνδέεται με μία ή δύο υπογραφές στα αστυνομικά γραφεία. Πριν και κατά τη διάρκεια των αγώνων, καταστρέφοντας την κοινωνική ζωή του φερόμενου ως δράστη. Αυτό το μέτρο, εντελώς δυσανάλογο με το γεγονός καθεαυτό και που δεν έχει εφαρμογή σε άλλους κοινωνικούς τομείς, είναι αποκλειστικά καταπιεστικό και χρησιμοποιείται ως προειδοποίηση. Δεδομένου ότι τώρα, ανάμεσα στα ονομαστικά εισιτήρια και τις κάμερες που υπάρχουν παντού, μέσα και έξω από το γήπεδο, θα ήταν ακόμα αδύνατο για έναν οπαδό να έχει πρόσβαση στις εξέδρες και ακόμη και να σκεφτεί να ξεφύγει.





Ποδόσφαιρο και καταστολή: η τρέλα του «DASPO» εκτός πλαισίου

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι ομάδες ultras, διαισθανόμενες τι συνέβαινε, στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 2000 προχώρησαν σε κοινές πρωτοβουλίες με πανό που έγραφαν προφητικά «Ειδικοί νόμοι: σήμερα για τους ultras, αύριο για όλη την πόλη». Και μάλιστα, το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '90 βρήκε τους οπαδούς να θεωρούν αυτούς τους θεσμούς ως «γυμναστήριο» για την προετοιμασία για το G8 στη Γένοβα το 2001. Ένα πραγματικό ορόσημο για τον μελλοντικό κοινωνικό έλεγχο.

Όπως ήταν φυσικό, η κοινή γνώμη, προφανώς με καθοδηγητή τα ΜΜΕ, δεν πήρε το μήνυμα. Υποβιβάζοντάς το στον ανόητο ισχυρισμό, ότι ένα περιθώριο βίαιων ανθρώπων δεν μπορούν να πολεμήσουν για την ελευθερία. Και έτσι, εν μέσω γενικής αδιαφορίας, φτάσαμε στη διαχείριση της πανδημίας από το αστικό «DASPO». Και, τώρα βρισκόμαστε σε ένα τρελό «DASPO» εκτός πλαισίου. Δηλαδή η δυνατότητα που δόθηκε στην αστυνομία να εμποδίσει την πρόσβαση στα γήπεδα σε οποιονδήποτε θεωρείται γενικά οπαδός και άτομο που δεν έχει την τάση για τυφλή υπακοή.

Για το λόγο αυτό, τις τελευταίες εβδομάδες, το «DASPO» έφτασε εκτός πλαισίου σε ορισμένους ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους δεν είχαν επισκεφτεί καν το γήπεδο εδώ και αρκετά χρόνια, επειδή «τόλμησαν» να συμμετάσχουν στο τελετουργικό του «PRESENTE!» της Acca Larentia, που γιορτάστηκε στη Ρώμη στις 7 Ιανουαρίου. Να λοιπόν το κράτος «δάσκαλος» που σε τιμωρεί όχι πια γιατί αυτό που κάνεις είναι έγκλημα (το έχουν δοκιμάσει χίλιες φορές, αλλά στο τέλος πάντα καταλήγεις με αθώωση), αλλά γιατί δεν μου αρέσεις και θα σε κάνω να το καταλάβεις καλά, καταστρέφοντας τα Σαββατοκύριακα σου, τα οποία θα περνάς με την οικογένεια και τους φίλους σου.


«Πώς γίνεται; Ίσως αναρωτηθείτε…»

Θα βοηθήσουν όλα αυτά να απομακρυνθούν οι απλοί πολίτες από την αιώνια ταραχή τους; Το ελπίζω, αλλά ειλικρινά αμφιβάλλω. Το πιθανότερο είναι ότι σε λίγα χρόνια, όταν και οι ίδιοι υποστούν την ίδια μεταχείριση, θα καταλήξουν να αναρωτιούνται «γιατί;». Όπως τραγούδησαν οι «Sotto fascia simple».


Roberto Johnny Bresco









Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2025

Nel suo nome... Στο όνομα του

 


«Κορίτσι τι περιμένεις, μία μέρα όπως τόσες
Σ΄ένα σινεμά, μία πλατεία, να βρεθείς λίγο μαζί του;
Άνοιξε την πόρτα σου, πρέπει να σου μιλήσω.
Ξέρεις, απόψε στην πλατεία...ήταν πολλοί και...
το αγόρι σου είναι νεκρό... σκοτώθηκε απόψε...

Είκοσι χρόνια είναι λίγα για να σου ανοίξουν το κεφάλι
Από το μίσος εκείνων που ζηλεύουν την Νεολαία μας
Αυτών που ένα κουρέλι κόκκινο έκαναν σημαία
Γιατί δεν είχαν το κουράγιο να υπηρετήσουν μία αληθινή
Η Νεολαία της Ευρώπης απόψε θα κλάψει
Γι' αυτόν που πέθανε την άνοιξη για την Πίστη του.

Οι ιδέες φοβίζουν αυτή την κοινωνία
Αλλά πιο πολύ φοβίζει η Πίστη
Η Πίστη σε μία Πατρίδα, η Πίστη σε μία Αγάπη
Είναι πράγματα πολύ μεγάλα για όποιον δεν έχει πια καρδιά....

...Κορίτσι του φίλου μου, που πέθανε απόψε
Το άνθος στα μαλλιά σου όχι, δεν θα μαραθεί
Από τον πόνο σου εμείς, θα κάνουμε σημαία
Στο σκοτάδι της νύχτας μία Φλόγα θα λάμψει...
Θα είναι τα δικά σου είκοσι χρόνια.
Η δική μας Άνοιξη θα είναι η Ελευθερία...»


50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΜΑΝΤΑΚΑ... PRESENTE




Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2025

Μόσχα και ΗΠΑ: Οι «συνήθεις ύποπτοι» θέλουν να διχοτομήσουν ξανά την Ευρώπη

 






«Το μεγαλύτερο κόλπο που έπαιξε ο Διάβολος στον κόσμο ήταν να πείσει τους πάντες ότι δεν υπήρχε». Ή τουλάχιστον έκανε τους Ρώσους να το πιστέψουν. Ή ίσως η Μόσχα δεν πίστεψε ποτέ την ιστορία του «Μεγάλου Σατανά». Είναι  οι συνήθεις ύποπτοι. Γεγονός είναι ότι εδώ και αρκετές ημέρες οι μεγάλοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης (και προπαγανδιστές) της Μόσχας πανηγυρίζουν στα «γόνατα» για τη νέα γραμμή που επέφερε στην Ευρώπη ο Τραμπ.


Μόσχα και Ηνωμένες Πολιτείες: Οι συνήθεις ύποπτοι

Θυμάστε την ανατροπή στη  διάσημη ταινία του που κυκλοφόρησε ο Bryan Singer το 1995, «The Usual Suspects»; Ο κουτσός και «προφανώς» αργός  Verbal  είναι στην πραγματικότητα το αφεντικό που είπε σε όλους μια φτιαχτή ιστορία. Είναι δύσκολο να μην το σκεφτείς αυτό σε αυτή την ιστορική στιγμή, όπου  φαίνεται να αποκαλύπτεται  ολόκληρο το αφήγημα που είχε δημιουργηθεί σχετικά με τη ρωσο-ουκρανική σύγκρουση και τους παίκτες της: ο Μεγάλος Αμερικανός Σατανάς, ο διαφθορέας των ηθών, ο σημαιοφόρος της υποβάθμισης των αξιών,  δεν είναι πια τέτοιος. Και η φτωχή, καθυστερημένη Ρωσία σταματάει να κουτσαίνει και πηδά στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων (όχι και πολύ «πολυπολική» όπως πίστευαν ορισμένοι). Εν τω μεταξύ, ο πραγματικός εχθρός αποκαλύφθηκε: η Ευρώπη, την οποία η Μόσχα πάντα θεωρούσε τον πραγματικό και μοναδικό εχθρό της. Από τον «προφήτη»  Ντούγκιν , ο οποίος ζητούσε εκ νέου διχοτόμηση της Γερμανίας όπως το '45, μέχρι την Rossiskaya Gazeta  (κυβερνητική εφημερίδα) που χαίρεται για  «το μεγαλύτερο δυνατό κρύο ντους για την ευρωπαϊκή ελίτ». Όλες οι  πολυπολικές θεωρίες  και προφητείες σχετικά με το τέλος της αμερικανικής αυτοκρατορίας καταργήθηκαν γρήγορα. Ο μόνος εχθρός για τη ρωσική νομενκλατούρα είναι η γηραιά ήπειρος: «Δεν έχουμε συνηθίσει να κάνουμε εικασίες για τις ευρωατλαντικές σχέσεις, αλλά  η Ευρώπη είναι αυτή που φέρει την ευθύνη για αυτό που συμβαίνει. Οι ηγέτες της παρενέβησαν άμεσα στις αμερικανικές εκλογές, φτάνοντας στο σημείο να προσβάλλουν έναν υποψήφιο και να τον κατηγορήσουν ότι έχει δεσμούς με τη Ρωσία». Λόγος του  Βλαντιμίρ Πούτιν . Το «αφεντικό» που λατρεύει η ευρωπαϊκά κυρίαρχη δεξιά. Φυσικά, δεν έχει άδικο σε ένα πράγμα: το «ευρωπαϊκό λάθος», δηλαδή ότι επέτρεψαν μια «Νέα Γιάλτα» κάτω από τη μύτη τους, λόγω μιας αίσθησης ανικανότητας που σίγουρα δεν μπορεί να αποδοθεί στον Τραμπ ή στον Πούτιν. 


Νέα διχοτόμηση της Ευρώπης

«Γιατί να μην δημιουργήσουμε έναν στρατιωτικό συνασπισμό μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας και να μην διχοτομήσουμε την Ευρώπη;»  ρώτησε   ο Vladimir Solovyov  (ένας από εκείνους που  πρόσφατα συζήτησαν ποια αμερικανική πόλη να χτυπήσουν πρώτη με πυρηνικό πύραυλο). «Θα έχουμε τις βάσεις μας όπως το 1814 στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Η Ευρώπη θα εξοικονομήσει χρήματα που δαπανούσε στο στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα και δεν θα χρειάζεται να ανησυχεί για τίποτα». Μεγάλη βολή; Είναι γνωστό ότι οι Ρώσοι αγαπούν τα μεγάλα λόγια, αλλά το ερώτημα παραμένει ρητορικό, ειδικά μετά τη  σύνοδο κορυφής του Ριάντ που είδε τους χορηγούς της ισλαμικής τρομοκρατίας να φιλοξενούν τους δημοκρατικούς τρομοκράτες.  Διέκοψαν τη συνάντηση  Μάρκο Ρούμπιο  –  Λαβρόφ  μόνο για τη μεσημεριανή προσευχή! Και αν ο Αλλάχ ευλογεί αυτή τη συνάντηση, ποια είναι η Ευρώπη που θα την αμφισβητήσει; Υπάρχει πάντα ένα όπλο που υψώνεται εναντίον της Ευρώπης: είτε από την Ανατολή είτε από τη Δύση, είτε είναι ένα σκάφος είτε ένα αυτοκίνητο στραμμένο σε ένα πλήθος. Ο ISIS ζητά επίσης  νέες επιθέσεις  στη  Γερμανία. Και αυτοί περιμένουν μια θέση στη νέα πολυπολική τάξη: το σημαντικό είναι ότι η Ευρώπη δεν θα έχει θέση εκεί.


Sergio Filacchioni


Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2025

Μία συνέντευξη του Youssef Hindi στην «Rivarol» για την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και την σιωνιστική ακροδεξιά

 




Γεννημένος το 1986 στο Μαρόκο και μεγαλωμένος στη Γαλλία, 
ο Youssef Hindi είναι ιστορικός θρησκειών και γεωπολιτικός. Eιδικός στον μεσσιανισμό και τις ιστορικές, πολιτικές και γεωπολιτικές του επιπτώσεις, με την πρωτοποριακή του έρευνά σήκωσε το πέπλο της προέλευσης των σύγχρονων ιδεολογιών, συμπεριλαμβανομένου του σιωνισμού, της κοσμικότητας και του γαλλικού ρεπουμπλικανισμού.


«Rivarol: Παρουσιάζετε μια σύνθεση ολόκληρης της ιστορίας της Αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης σε ένα έργο με τίτλο «Κατανοώντας την Αραβο-ισραηλινή Σύγκρουση», που εκδόθηκε το 2024 από τις πολύ ενδιαφέρουσες Éditions Kontre Kulture. Μέσα από το βιβλίο σας, καταλαβαίνουμε ότι η σιωνιστική ιδεολογία εξακολουθεί να διατηρεί τον στόχο της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης. Πώς εξηγείται αυτή η εμμονή;

Youssef Hindi: Ο Σιωνισμός, στην αρχή του, είναι ένα πολιτικό-θρησκευτικό έργο που βασίζεται στον Ιουδαϊσμό. Οι ιδρυτές του σύγχρονου Σιωνισμού, της εβραϊκής εθνικής κατοικίας και του Κράτους του Ισραήλ, αν και κατά κύριο λόγο άθεοι, στήριξαν το σχέδιό τους στην Εβραϊκή Βίβλο (απαλλαγμένη από την Καινή Διαθήκη), που θεωρείται «κτηματολογικό» και πολιτικό, κοινωνικό και γεωπολιτικό εγχειρίδιο. Η κατάκτηση των Αγίων Τόπων από τις σιωνιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις που σχημάτισαν το «IDF» το 1948 έχει ως πρότυπο το Δευτερονόμιο και το Βιβλίο του Ιησού του Ναυή. Ιδρυτικά κείμενα που αν διαβαστούν κατά γράμμα, χωρίς την εξουσιοδοτημένη ερμηνεία της Καθολικής Εκκλησίας, πρεσβεύουν την κατάκτηση, την εθνοκάθαρση, την εξάλειψη πληθυσμών χωρίς διάκριση ηλικίας και φύλου, καθώς και ζώων, και την καταστροφή πόλεων στο σύνολό τους. Για να το θέσω απλά, όταν ισχυρίζεστε, όπως ο David Ben-Gurion και ο Benjamin Netanyahu, ότι είστε ο κληρονόμος του Joshua και ισχυρίζεστε ότι ακολουθείτε το παράδειγμά του, το συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι η εθνοκάθαρση του 1948 (η Nakba) και η τρέχουσα γενοκτονία στη Γάζα.

Rivarol: Η αμερικανο-ισραηλινή συμμαχία είναι μια σταθερά στην ιστορία της σύγκρουσης. Πώς κατανέμονται οι ρόλοι μεταξύ τους; Είναι η επιστροφή του Τραμπ σημείο καμπής σε αυτή την τοξική σχέση;

Youssef Hindi: Η Αμερική είναι το αεροπλανοφόρο και το πορτοφόλι του Ισραήλ. Το Ισραήλ είναι η σύζυγος και το αφεντικό της Ουάσιγκτον, μια σπάταλη σύζυγος που παρασύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε θανάσιμους πολέμους εναντίον οποιουδήποτε εμποδίζει την εδαφική της επέκταση από τον Νείλο έως τον Ευφράτη, συχνά ενάντια στα συμφέροντα της Ουάσιγκτον. Μέσω του λόμπι του, το Ισραήλ ασκεί ακόμη πιο ισχυρή δύναμη στο αμερικανικό κατεστημένο καθώς οι Αγγλοαμερικανοί έχουν προσηλυτιστεί δύο φορές: πρώτα στον Ιουδαϊσμό μέσω του Καλβινισμού, Πουριτανισμού, Ευαγγελισμού κ.λπ. μετά στον Σιωνισμό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν τον εαυτό τους, από την ίδρυσή τους, ως τη νέα Ιερουσαλήμ. Ο ιουδαιοπροτεσταντισμός είναι το γόνιμο έδαφος του αγγλοαμερικανικού σιωνισμού και του φιλο-ισραηλινού λόμπι. Ο Ντόναλντ Τραμπ πρέπει να ικανοποιήσει το φιλο-ισραηλινό λόμπι και τους Εβραίους Σιωνιστές δωρητές του, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας Άντελσον. Θα κάνει, νομίζω, αυτό που έκανε κατά την πρώτη του θητεία, δηλαδή το μέγιστο των συμβολικών παραχωρήσεων: Συμφωνίες του Αβραάμ, μεταφορά της πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, αναγνώριση του συριακού Γκολάν ως ιδιοκτησίας του Ισραήλ. Όλα αυτά, νομίζω, αποφεύγοντας τον πόλεμο εναντίον του Ιράν για τον οποίο πιέζουν οι Ισραηλινοί ηγέτες και το λόμπι τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, έχει επιτευχθεί συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα, ειδικότερα, των διαπραγματεύσεων που διεξήγαγε η ομάδα Τραμπ. Ο Ντόναλντ Τραμπ είπε τηλεφωνικά στον Νετανιάχου μετά τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές ότι ήθελε κατάπαυση του πυρός στη Γάζα πριν από την ορκωμοσία του.

Rivarol: Από τη δεκαετία του 2000, ο Σιωνισμός πήρε μια ανοιχτά θρησκευτική και μεσσιανική τροπή. Στο βιβλίο «Ισραήλ και Παγκόσμιος Πόλεμος των Θρησκειών», που γράφτηκε από κοινού με τον Pierre-Antoine Plaquevent και το οποίο μόλις κυκλοφόρησε από τις Éditions Culture & Racines, παρέχετε πολλά κλειδιά για την κατανόηση αυτής της αλλαγής. Πώς μεταφράζεται αυτό στον στόχο του πολέμου κατά του παλαιστινιακού λαού;

Youssef Hindi: Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια επιτάχυνση της εθνοκάθαρσης που ξεκίνησε το 1948, και η οποία συνεχίστηκε με αργό και ύπουλο τρόπο έκτοτε, με κάποιες κορυφές όξυνσης όπως κατά τον πόλεμο του 1967. Η εβραϊκή μεσσιανική στροφή του Κράτους του Ισραήλ δεν έχει ως συνέπεια τη μεταμόρφωση του Σιωνισμού, αλλά την αφαίρεση των φιλελεύθερων αντικειμενικών του εμπόδιων και της υποκρισίας. Με αυτήν την εξτρεμιστική κυβέρνηση, ο Σιωνισμός εμφανίζεται ως έχει στην ουσία: μεσσιανικός, επεκτατικός, ρατσιστικός, αποκλειστικός, υπεροχικός και γενοκτονικός. Η «θεαματική» διάσταση της γενοκτονίας ζωντανά στη Γάζα αποκαλύπτει στην ανθρωπότητα τη βαθιά φύση του Ισραήλ και την υποκρισία των δυτικών ηγετών που μιλούν για το Shoah καθημερινά και που κοιτούν από μακριά μια γενοκτονία που λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια μας.

Rivarol: Ποιο είναι το πραγματικό τίμημα της εθνοκάθαρσης στη Λωρίδα της Γάζας;

Youssef Hindi: Σύμφωνα με μια χαμηλή εκτίμηση από μια μελέτη (που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2024) που πραγματοποιήθηκε από δύο ερευνητές, τον Corey Scher, του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, και τον Jamon Van Den Hoek, του Oregon State University, το 58,7% των κτιρίων στον θύλακα της Γάζας υποβαθμίζονται ή καταστρέφονται. «Στον ιδιαίτερα πυκνό τομέα της πόλης της Γάζας, το ποσοστό αυτό αυξάνεται στο 73,8%. » Τον Ιούλιο του 2024, το επιστημονικό περιοδικό Lancet υπολόγισε τον αριθμό των θανάτων σε 186.000, λαμβάνοντας υπόψη «έμμεσες» αιτίες που συνδέονται με τη σύγκρουση. Με βάση αυτή την εκτίμηση, ο αριθμός των νεκρών στη Γάζα σήμερα είναι μεταξύ 220.000 και 240.000, ή το 10% του πληθυσμού.

Rivarol: Η αιφνιδιαστική επίθεση στη Χεζμπολάχ είναι νίκη για το Ισραήλ. Πώς αναδιοργανώθηκε η λιβανέζικη αντίσταση μετά από αυτό το τρομερό χτύπημα; Ποιες είναι οι γεωπολιτικές και εσωτερικές συνέπειες αυτής της κατάστασης για εσάς;

Youssef Hindi: Η επίθεση δεν ήταν έκπληξη. Η Χεζμπολάχ και ο ισραηλινός στρατός βρίσκονταν ήδη σε πόλεμο χαμηλής έντασης από τον Οκτώβριο του 2023. Η ισραηλινή επίθεση με τηλεειδοποιητές και η δολοφονία αρκετών ηγετών της Χεζμπολάχ προανήγγειλαν μια απόπειρα χερσαίας εισβολής στον Λίβανο από το Ισραήλ. Αυτή η απόπειρα εισβολής κατέληξε σε στρατιωτική αποτυχία για το IDF. Η δολοφονία ανώτερων αξιωματικών ενός στρατού δεν πρέπει να συγχέεται με την ισορροπία των στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος. Από την άλλη, η πτώση του συριακού κράτους και η κατάληψη της εξουσίας στη Δαμασκό από τρομοκράτες φιλικά προσκείμενους προς το Ισραήλ συνιστούν μια αναμφισβήτητη ήττα για τον Άξονα της Αντίστασης. Και αυτό θα έχει ως συνέπεια την αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ, της οποίας τα όπλα και η στρατιωτική υποστήριξη περνούσαν από τη Συρία του Άσαντ.

Rivarol: Η κατάρρευση σε λίγες μέρες του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ αποτελεί έκπληξη ή η λογική συνέχιση της σιωνιστικής επίθεσης; Πώς εξηγείτε την ταχύτητα της πτώσης του;

Youssef Hindi: Η νέα επίθεση των ένοπλων τρομοκρατικών ομάδων στη Συρία, από την Ιντλίμπ, ξεκίνησε ταυτόχρονα με αυτή του ισραηλινού στρατού στον Λίβανο. Οι δύο επιθέσεις συντονίστηκαν, ιδίως για να αποτραπεί η επέμβαση της Χεζμπολάχ στη Συρία προς βοήθεια του Άσαντ. Η ταχύτατη πτώση του συριακού κράτους μπορεί να εξηγηθεί από πολλούς παράγοντες. Οι οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες ξεκίνησαν το 2004 και αυξήθηκαν κατά κύματα το 2011 και το 2019-2020, έχουν εξαντλήσει τη χώρα της οποίας οι πόροι (πετρέλαιο, σιτάρι, βαμβάκι) κλέβουν οι Αμερικανοί και οι Κούρδοι σύμμαχοί τους. Η Συρία ήταν αναίμακτη, ο στρατός, οι στρατιώτες και οι στρατηγοί, αμείβονταν ανεπαρκώς και επομένως δεν είχαν κίνητρα. Οι Σύροι στρατηγοί, που διέταξαν τα στρατεύματα να υποχωρήσουν, αναμφίβολα διεφθάρησαν από τον εχθρό για να διευκολυνθεί η κατάκτηση της χώρας.

Rivarol: Οι νικήτριες ισλαμιστικές ομάδες φαίνεται να βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Ποιος είναι ο στόχος του Ερντογάν πίσω από την εκκαθάριση του συριακού καθεστώτος Μπααθ;

Youssef Hindi: Στόχος του Ερντογάν είναι να βάλει στα χέρια του ένα μέρος της Συρίας που κάποτε ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τα τρομοκρατικά στρατεύματα βρίσκονται ουσιαστικά υπό τον έλεγχο της Τουρκίας του Ερντογάν και των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένα από τα ερωτήματα που παραμένει ακόμη αναπάντητο αφορά τη διχοτόμηση της Συρίας. Θέλει ο Ερντογάν να την κάνει προτεκτοράτο με μαριονέτες στη Δαμασκό ή θα αποικίσει τη Συρία και θα επεκτείνει το τουρκικό έδαφος, και αν ναι, μέχρι πού; Οι Αμερικανοί, που ελέγχουν τους Κούρδους της Συρίας, που κατέχουν σημαντικό τμήμα της συριακής επικράτειας (περίπου το 30%), δεν θα αφήσουν την Τουρκία να καταπατήσει αυτήν την περιοχή. Σημαντική σύγκρουση μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων είναι πιθανή τους επόμενους μήνες ή χρόνια. Οι Ισραηλινοί, που βρίσκονται τώρα λιγότερο από 20 χιλιόμετρα από τη Δαμασκό, δεν θα δεχτούν ότι η Τουρκία θα εμποδίσει το έργο του Μεγάλου Ισραήλ ενσωματώνοντας τη Συρία. Μπορούμε να περιμένουμε ότι, τελικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ θα εκτοξεύσουν τους Κούρδους της Συρίας σε αντιπαράθεση κατά των Τούρκων. Η Συρία θα είναι για χρόνια ο τόπος αντιπαράθεσης των περιφερειακών δυνάμεων που θέλουν να ελέγξουν αυτό το έδαφος. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν το καταλαβαίνει καλά αυτό. Δήλωσε, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στις 19 Δεκεμβρίου 2024: «Ο κύριος ωφελούμενος από τα γεγονότα στη Συρία είναι το Ισραήλ. Η Ρωσία καταδικάζει την κατάληψη οποιουδήποτε συριακού εδάφους. Ελπίζουμε ότι το Ισραήλ μια μέρα θα εγκαταλείψει το συριακό έδαφος. Σήμερα όμως στέλνει περισσότερα στρατεύματα. Νομίζω ότι υπάρχουν ήδη αρκετές χιλιάδες εκεί. Και έχω την εντύπωση ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να φύγουν, αλλά θα δυναμώσουν».

Rivarol: Η Ρωσία, παγιδευμένη στην ουκρανική σύγκρουση, φαίνεται να έχει εγκαταλείψει τον Μπασάρ αλ Άσαντ. Αμφισβητείται η παρουσία της στην περιοχή;

Youssef Hindi: Καθώς τα τρομοκρατικά στρατεύματα πλησίαζαν το Χαλέπι, ο ρωσικός και ο ιρανικός στρατός πραγματοποίησαν πυραυλικές επιθέσεις για να τα αποδυναμώσουν. Αλλά συνειδητοποιώντας ότι ο συριακός στρατός δεν πολεμούσε, η Μόσχα και η Τεχεράνη έβγαλαν τα δάχτυλά τους από τη σκανδάλη.
Η ζωτική απειλή για τη Ρωσία βρίσκεται στην Ουκρανία, αλλά δεν είναι προς το συμφέρον της να εγκαταλείψει τη Συρία. Δεν είχε άλλη επιλογή. Η παρουσία των αεροπορικών και ναυτικών βάσεων της στη Συρία όντως απειλείται. Η Τουρκία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και οι τρομοκράτες μαριονέτες τους που κυβερνούν τη Συρία θέλουν όλοι να δουν τους Ρώσους να εγκαταλείπουν την περιοχή.

Rivarol: Είναι δυνατή η αντίσταση στο νέο ισλαμικό καθεστώς από τις περιοχές των Αλαουιτών;

Youssef Hindi: Υπάρχουν ακόμη μάχες, και δεν περιορίζονται στις περιοχές των Αλαουιτών. Οι πιστοί μαχητές του πεσμένου καθεστώτος συνεχίζουν τις επιθέσεις τους εναντίον των νέων αφεντάδων της χώρας. Θυμίζω ότι ο συριακός στρατός αποτελούνταν από 60% Σουνίτες. Νομίζω ότι οι Ιρανοί θα υποστηρίξουν αυτές τις δυνάμεις. Σύντομα θα υπάρξει ένας νέος γύρος του συριακού εμφυλίου πολέμου.

Rivarol: Οι ήττες του Άξονα της Αντίστασης θα έχουν άμεσες συνέπειες στο Ιράν; Είναι η αποσταθεροποίηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας το επόμενο βήμα;

Youssef Hindi: Οι Ισραηλινοί και το λόμπι τους σπρώχνουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε πόλεμο εναντίον του Ιράν εδώ και περίπου είκοσι χρόνια. Την ίδια στιγμή, Ισραήλ και Αμερική προσπαθούν να προκαλέσουν έγχρωμη επανάσταση στο Ιράν για να ρίξουν το κράτος. Ο Νετανιάχου και άλλοι Ισραηλινοί ηγέτες κυριολεκτικά παρενοχλούν τους ιθύνοντες των ΗΠΑ, που λαμβάνουν αποφάσεις, για να βομβαρδίσουν το Ιράν. Ο Ντόναλντ Τραμπ, κατά την πρώτη του θητεία, αναγκάστηκε, το 2019, να απολύσει τον Τζον Μπόλτον, τον σύμβουλό του για την εθνική ασφάλεια και τηλεγραφητή του εβραϊκού κράτους, επειδή έβαζε όλη του την ενέργεια για να πείσει τον Πρόεδρο Τραμπ να κηρύξει πόλεμο στο Ιράν, με βάση ανησυχητικές αναφορές της Μοσάντ που υποστήριζαν ότι η Τεχεράνη απειλούσε τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια νέα απόπειρα έγχρωμης επανάστασης στο Ιράν ή και προκλήσεις για την πυροδότηση πολέμου μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης μπορεί να λάβει χώρα κατά τη διάρκεια αυτής της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ. Αλλά ένας νέος πόλεμος στη Μέση Ανατολή που θα μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμιο πόλεμο και οικονομική καταστροφή δεν είναι στην ατζέντα του Τραμπ.

Rivarol: Προειδοποιούσατε εδώ και αρκετούς μήνες για τη στροφή του εθνικού στρατοπέδου σε φιλοσιωνιστικές θέσεις. Ποιοι ήταν οι παράγοντες και τα στάδια αυτής της ιδεολογικής μετατόπισης;

Youssef Hindi: Αναλύω δημόσια αυτή τη στροφή εδώ και περίπου δέκα χρόνια. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, ορισμένες προσωπικότητες από το πραγματικό εθνικό στρατόπεδο –όπως ο Jérôme Bourbon, για να τον αναφέρουμε– επέκρινε αυτή τη στροφή προς τον Σιωνισμό αυτού που μπορούμε να ονομάσουμε, την εξουσιοδοτημένη ακροδεξιά. Μπορούμε να ανιχνεύσουμε τα στάδια αυτής της σιωνιστικής μεταστροφής στον καιρό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στη μεταπολεμική περίοδο. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλές γαλλικές δεξιές προσωπικότητες που παρασύρθηκαν από τον Σιωνισμό από ιδεολογική συγγένεια ή από καριερισμό και οπορτουνισμό. Ο Pierre Boutang (1916-1998) είναι ένας από αυτούς. Αλλά για να μιλήσουμε για την τρέχουσα περίοδο, ήταν στη δεκαετία του 2000 που ξεκίνησε η μεγάλη επίθεση των ακροδεξιών φιλοϊσραηλινών δικτύων (likudnik) σε Αμερική και Ευρώπη. Μια τεράστια μηχανή προπαγάνδας και επιρροής με στόχο την ευρωπαϊκή δεξιά τέθηκε σε κίνηση τη δεκαετία του 2000, την επομένη της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, μετά το νεοσυντηρητικό πραξικόπημα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κινητοποίησε Αμερικανούς, Ουκρανούς και Ρώσους Εβραίους δισεκατομμυριούχους, πολιτικούς στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, μέσα στα μεγάλα πολιτικά κόμματα. Τα χρήματα έρεαν ελεύθερα, κυρίως για να βάλουν στα μέσα ενημέρωσης φιλο-ισραηλινές προσωπικότητες μεταμφιεσμένες σε πατριώτες. Στη Γαλλία, αυτοί οι Σιωνιστές πράκτορες και φιγούρες είναι ο Éric Zemmour, η Élisabeth Lévy, ο Alain Finkielkraut, ο Gilles-William Goldnadel, οι οποίοι, για 15-20 χρόνια, ήταν επικεφαλής της επίσημης ακροδεξιάς, με τη βοήθεια δισεκατομμυριούχων όπως ο Vincent Bolloré και ο Iskandar Safa-2024. Το 2016, δημοσιεύθηκε μια εις βάθος έρευνα σε αυτά τα στάδια σιωνιστικής διείσδυσης στους ευρωπαϊκούς δεξιούς κύκλους με τον τίτλο «Το Ισραηλινό Λόμπι και η Ευρωπαϊκή Ένωση». Οι συγγραφείς, David Cronin, Sarah Marusek και David Miller, είναι δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί.

Rivarol: Γνωρίζουμε το βάρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης του ομίλου Bolloré σε αυτή τη στροφή. Πώς λειτουργούν τα δίκτυά του για λογαριασμό του Ισραήλ;

Youssef Hindi: Αν έπρεπε να συνοψίσω τον μεγάλο τους στόχο, είναι να βάλουν στο μυαλό των Γάλλων ότι ανήκουν σε ένα μεγάλο ιουδαιοχριστιανικό πολιτισμικό σύνολο που θα ονομάζεται Δύση. Ότι η Γαλλία είναι η μεγαλύτερη κόρη του Ιουδαϊσμού και ότι, ως εκ τούτου, πρέπει να υποστηρίξει το Ισραήλ στη μεσσιανική του αποστολή στη Μέση Ανατολή. Αυτά τα δίκτυα και τα μέσα ενημέρωσης τους εξηγούν επτά ημέρες την εβδομάδα ότι ο εχθρός αυτής της ιουδαιοχριστιανικής Δύσης, άρα και της Γαλλίας, είναι ο αραβο-μουσουλμανικός κόσμος. Αλλά μην κάνετε λάθος, τα ίδια δίκτυα μιλούν συμμετρικά στους μουσουλμάνους. Για παράδειγμα, στο Μαρόκο, το σχέδιο Aladdin στοχεύει ιδιαίτερα στην προώθηση ενός ιουδαιο-ισλαμικού και ιουδαιο-μαροκινού πολιτισμού. Αυτοί οι Σιωνιστές που έχουν σφαγιάσει περισσότερους από ένα εκατομμύριο μουσουλμάνους σε 20 χρόνια ωθούν το τεκμήριο τους σε αυτό το άκρο. Ο λόγος για τον «ιουδαιο-χριστιανικό πολιτισμό» και τον «ιουδαιο-ισλαμικό πολιτισμό» είναι οι δύο πλευρές της στρατηγικής της σύγκρουσης των πολιτισμών, που διχάζουν, εναντιώνονται και καταστρέφουν μέσω δυτικο-ισλαμικών πολέμων.

Rivarol: Η Εθνική Συσπείρωση (Rassemblement National) έχει γεωπολιτική γραμμή για το θέμα;

Youssef Hindi: Το RN ευθυγραμμίστηκε με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τον πόλεμο κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία και ευθυγραμμίστηκε με το Ισραήλ επικροτώντας τη γενοκτονία στη Γάζα. Η Μαρίν Λεπέν και ο Τζόρνταν Μπαρντέλα πιστεύουν ότι η απορρόφηση των Αμερικανών και των Ισραηλινών είναι μια κερδοφόρα πολιτική στρατηγική. Βασικά, δεν επιδιώκουν να αποκτήσουν εξουσία και να σώσουν τη Γαλλία, αλλά να διατηρήσουν ένα εισόδημα χρησιμεύοντας ως υποστήριξη για την ολιγαρχική εξουσία που εκπροσωπείται επί του παρόντος από τον Μακρόν. Άλλωστε αυτή η ηλίθια στρατηγική υποταγής στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν κρατάει το νερό. Η υποστήριξη μιας δημοκρατικής κυβέρνησης, εκείνης του Μπάιντεν, όπως έκανε το RN (το λεγόμενο δεξιό κόμμα της αντιπολίτευσης), είναι εντελώς αντιπαραγωγική. Αυτό που έπρεπε να κάνει η Μαρίν Λεπέν είναι να ευθυγραμμιστεί με τον Τραμπιστικό λόγο, να ποντάρει στη νίκη του Τραμπ, προκειμένου να αποκομίσει τα οφέλη σήμερα στο πλαίσιο της αντιπολίτευσης στον Μακρόν. Ένας Μακρόν που η ομάδα Τραμπ θέλει να ρίξει κάτω. Αλλά όπως είπα, το RN δεν είναι ένα πραγματικό κόμμα της αντιπολίτευσης και δεν καταλαβαίνει τίποτα για την παγκόσμια γεωπολιτική. Η Μαρίν Λεπέν ήταν πάντα περιφρονημένη από τον Τραμπ και την ομάδα του που δεν την προσκάλεσαν στην ορκωμοσία του νέου προέδρου στις 20 Ιανουαρίου. Προτίμησαν να καλέσουν τον Éric Zemmour και την ερωμένη του Sarak Knafo. Ο Τραμπ τηλεφώνησε στον Ζέμουρ κατά τις προεδρικές εκλογές του 2022 για να του δώσει την «στήριξή» του. Οι Τραμπιστές είχαν ήδη ταπεινώσει τη Μαρίν Λεπέν τον Ιανουάριο του 2017. Πήγε στον Πύργο Τραμπ, περίμενε στο λόμπι, αλλά δεν έγινε δεκτή από τον Ντόναλντ Τραμπ. Η ομάδα Τραμπ φαίνεται να αγνοεί τη γαλλική πολιτική κατάσταση. Είναι τα φιλοϊσραηλινά δίκτυα που διαχειρίζονται τις σχέσεις μεταξύ των Τραμπιστών και της δεξιάς αντιπολίτευσης. Ο λόγος για τον οποίο προτιμούν τον Zemmour που δεν έχει άλλα προσόντα από το να είναι Εβραίος φυλετιστής, εκπρόσωπος του Likud. Τίποτα άλλο δεν το εξηγεί, γιατί ας θυμηθούμε ότι πέτυχε σκορ 7% στις προεδρικές εκλογές του 2022 και το άθλιο σκορ 0,6% στις βουλευτικές εκλογές του 2024, παρά την υπερβολική προβολή στα ΜΜΕ. Το RN στερείται πραγματικής ιδεολογικής ραχοκοκαλιάς και στρατηγικού εγκεφάλου για να ανέβει στο επίπεδο των τρεχόντων ζητημάτων».




Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2025

Ramiro Ledesma Ramos: Ο Σοσιαλιστικός Φυλετισμός στη Γερμανία

 




Προμηθευτείτε απο τις εκδόσεις Λόγχη




Πατήστε ΕΔΩ



«Στη Γερμανία έχουμε άλλο ένα μεγάλο φαινόμενο της σύγχρονης ανατροπής που έχει μεγαλώσει και θριαμβεύσει, όχι μόνο έξω από την τροχία του μπολσεβικισμού, αλλά, και σε αντίθεση με αυτή. Για να το κατανοήσουμε με την πιο αυστηρή έννοια είναι απαραίτητο, να του αφαιρέσουμε τα «φασιστικά» προσόντα. H ουσιαστική αξία, τα ουσιαστικά συστατικά που χαρακτηρίζουν το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα και που μπορούν να προσδιοριστούν ως καθοριστικά της νίκης του, δεν προέρχονται από τον ιταλικό φασισμό. Η μορφή του χαιρετισμού, η στολή των μαζών και η άκαμπτη πειθαρχία στον ηγέτη είναι πραγματικά επιφανειακές και επεισοδιακές διαστάσεις, χωρίς να αποτελούν σπόνδυλους της επανάστασης. 


1. Τι είναι εθνικό;

Για άλλη μία φορά, όπως στις τελικές συνέπειες του μπολσεβικισμού, όπως στις θεμελιώδεις κατηγορίες του φασισμού, βρίσκουμε ένα «εθνικό» φαινόμενο, κάτι που κινείται στη τροχία του «εθνικού» και αποκτά από αυτό την απόλυτη δικαιολόγηση. Αλλά φυσικά η έκφραση του πρέπει να προσδιοριστεί. Γιατί τίποτα δεν είναι πιο διαφορετικό από την έννοια του εθνικού για έναν Ρώσο μπολσεβίκο, έναν Ιταλό φασιστή και έναν Γερμανό σοσιαλφυλετιστή. 

Το εθνικό στο Ρώσο Μπολσεβίκο είναι μία αναπάντεχη ανακάλυψη, μία αξία που εμφανίζεται ξαφνικά στην ιστορική διαδρομή της επανάστασης του, μία συνέπεια, κάτι που διαμορφωνεί πραγματικά την προσπάθεια του και που υποδέχεται, φυσικά, με αληθινή χαρά. 

Στον Ιταλό Φασιστή, το εθνικό γίνεται ένας κινητήρας που γεννάει τον ενθουσιασμό, μία ιδανική αναγκαιότητα, χωρίς την ύπαρξη της οποίας γνωρίζει κανείς ότι υποβαθμίζεται, υποβιβάζεται σε ιστορική βδελυγμία. Είναι ένα μίγμα ονείρου, φαντασίας και μύθου. 

Ο Γερμανός Εθνικοσοσιαλιστής βιώνει αυτή την έννοια ως μεταφυσική αγωνία, λειτουργώντας μέσα του ένα βαθύ βιολογικό ελατήριο: το αίμα. Είναι, λοιπόν, φυλετικός. Η Γερμανία είναι για αυτόν ένας ζωντανός οργανισμός, που βαδίζει στην ιστορία με πλήρη αγωνία, μία σχέση αγωνίας και δύναμης, που συντηρείται ανά πάσα στιγμή από το πνεύμα θυσίας και την ζωτικότητα όλων των Γερμανών. 


2. Η Εθνικοσοσιαλιστική Σύνθεση

Η σύνθεση του «εθνικού» και του «κοινωνικού», που είναι για τους ξένους παρατηρητές και σχολιαστές η υπέρτατη δυσκολία που ξεπέρασε ο Αδόλφος Χίτλερ, εμφανίζεται υπό το πρίσμα του σοσιαλιστικού φυλετισμού ως μια επιχείρηση εκπληκτικής απλότητας. Η ταραχή γύρω από προβλήματα κοινωνικοοικονομικής φύσης, η αντιμετώπισης των κρίσεων τους και του προσδιορισμού ενώπιον των μαζών των διαταραχών και των βλαβών που τους συμβαίνουν, αποδεικνύεται ένα έργο εξαιρετικά άνυδρο σε άλλους λαούς, των οποίων το μόνο δυνατό συναίσθημα είναι, αν μη τι άλλο, αρνητικό, βασισμένο σε δημαγωγικές προσφορές που ικανοποιούν τις συγκεκριμένες επιθυμίες του μεγάλου κοινού. Αλλά στη Γερμανία υπάρχει μια θεμελιώδης παραλλαγή, με ένα πολύ σαφές φυλετικό πρόσημο, και της οποίας η διαχείριση έδωσε πραγματικά τη νίκη στον Χίτλερ. Λοιπόν, η ατυχία του κάθε Γερμανού δεν είναι μόνο δική του, συμπίπτει και ταυτίζεται με την ατυχία της Γερμανίας, ολόκληρης της χώρας.

Όταν ο Χίτλερ, στις φρενήρεις ομιλίες του μπροστά σε τεράστια πλήθη Γερμανών, παρουσίασε το τρομερό πανόραμα που πρόσφερε ο γερμανικός λαός, κατεστραμμένος, σε αναγκαστική ανεργία, σε μόνιμο κίνδυνο πραγματικής οικονομικής σκλαβιάς, βυθισμένος στην ατυχία, οι πιο ηχηρές επιτυχίες και το βαθύτερο συναίσθημα των μαζών επιτεύχθηκαν με το να συνάγουν ότι από όλα αυτά τα λάθη πρέπει να αποκατασταθεί το ψωμί και η ευημερία για να γίνει η Γερμανία ξανά δυνατή. Μια μεγάλη Γερμανία! Φυσικά, αυτού του είδους η έκκληση προς τη Γερμανική Πατρίδα επέτρεψε με τη σειρά του στον Χίτλερ να υποδείξει στις μεγάλες μάζες τους εμπνευστές και τους υπαίτιους των υλικών συμφορών τους. 

Υλικές, όχι για κάποιες λανθασμένες ιδέες, ούτε για απλές αφαιρέσεις, αλλά για συγκεκριμένους εχθρούς, εχθρούς της ίδιας της Γερμανίας ως έθνους, και πάνω απ' όλα, πολύ ορατοί και αναγνωρίσιμοι με το χέρι: Από τη μια πλευρά, ο Εβραίος και το οικονομικό του κεφάλαιο. Από την άλλη, ο εξωτερικός εχθρός της Γερμανίας, οι Βερσαλλίες, και οι διαπραγματευτές, υπογράφοντες και συντηρητές της, δηλαδή οι μαρξιστές και η δημοκρατική αστική τάξη της Βαϊμάρης.

Ο γερμανικός λαός αισθάνθηκε και κατάλαβε τη «φωνή» του Χίτλερ, η οποία μιλούσε πραγματικά στο βαθύτερο και πιο αληθινό κομμάτι της φύσης του. Η φωνή αυτή εξάχνωσε την καθημερινή τους αγωνία, δίνοντάς της ηρωική ανακούφιση και την υπέρτατη κατηγορία της γερμανικής εθνικής καταστροφής. Έτσι ο εργάτης στην καταναγκαστική ανεργία, ο βιομήχανος στα ερείπια, ο στρατιώτης χωρίς σημαία, ο φοιτητής χωρίς ενθουσιασμό, ο πρώην ιδιοκτήτης χωρίς περιουσία, ολόκληρη η μεγάλη μάζα, εν ολίγοις, άνθρωποι, εκδιωγμένοι και εξευτελισμένοι από το σημερινό σύστημα, άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι όλες οι αθλιότητες και όλη τους η ανησυχία ήταν προϊόν ενός μεγάλου εγκλήματος που διαπράχθηκε τον Νοέμβριο του 1919 από το καθεστώς της Βαϊμάρης, το οποίο ήταν και ο πραγματικός συνεργός όλων των πράξεων που πραγματοποιήθηκαν εναντίον της Γερμανίας. Λοιπόν, αποτελούσαν κόμματα και αιρέσεις, των οποίων το πνεύμα ήταν απολύτως ξένο προς το πνεύμα της Γερμανίας, που διοικούνταν από τους Εβραίους και δημιουργήθηκαν από ανθρώπους άλλων φυλών, εισβολείς και εξολοθρευτές της μεγάλης γερμανικής φυλής.

Έτσι οι Γερμανοί άρχισαν να ανεβάζουν τη διάθεση τους, να νικούν, να «ξυπνούν». (Deutschland, erwache!, «Γερμανία, ξύπνα!» ήταν η βροντερή και μόνιμη κραυγή του NSDAP). Γιατί δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικό φάρμακο, δεν υπάρχει πιο ασφαλής πόρος για να αποκαταστήσει την ενέργεια σε έναν λαό που είναι ηττημένος και ντροπιασμένος, από το να του δείξει με το δάχτυλο τις δυνάμεις που ευθύνονται για την καταστροφή του, την αγωνία και τη δυστυχία του.


3. Σοσιαλισμός όχι «για τον άνθρωπο» αλλά «για τον Γερμανό».

Πολύ απλό, λοιπόν, είναι το συναισθηματικό σύμπλεγμα που κρύβεται πίσω από τον σοσιαλιστικό φυλετισμό. Διότι, βρισκόμαστε μπροστά σε μία κοινωνική ιδέα, έναν σοσιαλισμό, του οποίου το κίνητρο δεν είναι η ανάγκη να αποδοθεί δικαιοσύνη για τους Γερμανούς, ως ανθρώπους που στερούνται την ευημερία από ένα άδικο οικονομικό καθεστώς, αλλά στην ιδέα της επίτευξης για την Γερμανία, ως λαού, ως φυλής, ως ζωντανής μονάδας, του ιδανικότερου και πιο δίκαιου κοινωνικού καθεστώτος. 

Επομένως, ο αντικαπιταλισμός του χιτλερικού είναι διαφορετικός από τον αντικαπιταλισμό του μαρξιστή. Ο χιτλερικός βλέπει στο καπιταλιστικό καθεστώς όχι μόνο ένα σύστημα συγκεκριμένων οικονομικών σχέσεων, αλλά βλέπει και τον εβραϊσμό, προσθέτοντας μία φυλετική αντίληψη στην αυστηρά οικονομική έννοια. Η αντιεβραϊκή ιδέα και η αντικαπιταλιστική ιδέα είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα για τον εθνικοσοσιαλισμό. Και, όπως είπαμε, ο Γερμανός αντικειμενοποιεί το ιδιαίτερο πρόβλημα του στην Γερμανία και η σοσιαλιστική του ανησυχία επιδιώκει ανά πάσα στιγμή μία τάξη προς όφελος ολόκληρης της φυλής. 

Έτσι ο μαρξισμός άφησε ανέπαφες τις πιο οικείες και έντονες αντιδράσεις του στους Γερμανούς. Γλίστρησε επεισοδιακά στην επιφάνεια και αποτέλεσε βαθύτερη στάση μόνο στους ψεύτικους Γερμανούς, δηλαδή σε άτομα πολιτογραφημένα στη Γερμανία αλλά ξένα στη φωνή του αίματος, στο μύθο της φυλής. 

Δεν είναι λοιπόν «ο άνθρωπος», αλλά «ο Γερμανός» που μετράει στον φυλετικό σοσιαλισμό. Για τον λόγο αυτό, το πρόγραμμα του Χίτλερ, καθορίζει ξεκάθαρες διαφορές μεταξύ αυτών που αποκαλεί «Γερμανούς πολίτες» και των άλλων, που διαμένουν στην Γερμανία ως ξένοι, διεκδικώντας μόνο για τους πρώτους το δικαίωμα συμμετοχής στην οικονομική κληρονομία και τις οικονομικές δυνατότητες της Γερμανίας. 


4. Στην υπηρεσία της ανατροπής

Το κίνημα του Χίτλερ σίγουρα πόλωσε την ανατρεπτική ικανότητα της νεολαίας γύρω από την σβάστικα του. Είναι αυτό το γεγονός, αυτή η λεπτομέρεια, που το καθιστά ένα σύγχρονο φαινόμενο, που βρίσκεται στη γραμμή της μεταστοιχείωσης, και που το επιβεβαιώνει ως μία επαναστατική αξία στη διαδικασία ενός αναπτυσσόμενου κόσμου.

Η νίκη του συμβαίνει μπρος στα έκπληκτα μάτια των «παραδοσιακών» επαναστατών. Δέκα ή δώδεκα εκατομμύρια μαρξιστές υπήρξαν πολύ στενοί μάρτυρες, παρακολουθώντας, με το γρήγορο τρεμόπαιγμα της απορίας, το θέαμα των πληθών που επιδιώκουν την εντολή, χωρίς να χρειάζονται τίποτα από τον μαρξισμό, που απαλάσσονται από αυτόν στην ανοδική και ανατρεπτική στρατηγική τους. Και μαζί, εκείνοι που είχαν πραγματικά την ενέργεια και την αποφασιστικότητα που απαιτείται για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της Γερμανίας. Το επεισόδιο της κατάληψης της εξουσίας από τον Χίτλερ, καθώς και η επακόλουθη διαδικασία και τα επακόλουθα γεγονότα που τον έκαναν μοναδικό και ανώτατο ηγέτη του Ράιχ, έχει επίσης το σημάδι κάτι μοιραίου, άμεσου και βέβαιου, κάτι που η αποφυγή και η απόκρυψη είναι μάταιη και αδύνατη. 

Όλες οι αντιστάσεις και όλες οι δυσκολίες κινητοποιήθηκαν για να σταματήσουν την εθνικοσοσιαλιστική πορεία, να καταστρέψουν τη δύναμή της και να διαστρεβλώσουν την επαναστατική της ιδιαιτερότητα την τελευταία στιγμή. Τίποτα δεν ωφέλησε. Διότι οι μηχανικοί του χιτλερισμού διαχειρίστηκαν τις βασικές κινητήριες δυνάμεις και κατέκλυσαν τα πάντα με το πιο σταθερό βήμα και την πιο τυφλή πίστη. Ανέλαβαν την εξουσία με τον πιο κατάλληλο, απλό και φυσικό τρόπο, όπως αντιστοιχεί σε έναν στρατηγό που γνωρίζει το μυστικό αυτών των καιρών, δηλαδή ότι σήμερα είναι απαραίτητη η διαφορά της εδραίωσης ανάμεσα στο πρόβλημα της απόκτησης ή της κατάκτησης της εξουσίας και του επαναστατικού προβλήματος, αυτό της επανάστασης, ένα εξαιρετικά σοβαρό και περίπλοκο πράγμα, που χρειάζεται λίγο χρόνο για να διαχωριστεί στρατηγικά από το πρώτο.


5. Μετά το μαρξιστικό τείχος, τα άλλα δύο: η στρατιωτική ολιγαρχία και οι Junkers

Ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία, όχι χωρίς τεράστιες δυσκολίες, χωρίς να δοκιμάσει την πίστη του στην τελική μοίρα του εθνικοσοσιαλισμού, χωρίς να αναγκαστεί να διαπραγματευτεί παραχωρήσεις, ακόμη και σχεδόν να ανεχτεί την είσοδό του στην Καγκελαρία φιμωμένη από τους Γιούνκερς.

Οι Γιούνκερς, οι κύριοι αυτοί, ήταν αυτοί που ανέπτυξαν τον τελευταίο τακτικό ελιγμό για να αποτρέψουν την «εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση». Άνοιξαν το φρούριο της Καγκελαρίας στον Χίτλερ, πιστεύοντας ότι ήταν ήδη υποχωρημένος και έτοιμος να καταπνίξει ο ίδιος την επανάσταση, να αναπτύξει μια πολιτική που αντλεί την έμπνευσή της από την παραδοσιακή, πρωσική και αντιδραστική γραμμή και να παραμείνει στεγνός και βουβός μπροστά στις ανατρεπτικές επιθυμίες των ίδιων των εθνικοσοσιαλιστικών μαζών.

Είναι γνωστό πώς ο στρατηγός φον Σλάιχερ, μήνες πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, οργάνωσε στρατιωτικό πραξικόπημα, με τις φρουρές των καντονιών του Βερολίνου, και ζήτησε την υποστήριξη των Σοσιαλδημοκρατικών Ενώσεων με μια γενική απεργία. Ο δισταγμός αυτών των στοιχείων, που δεν ήταν έτοιμα για επαναστάσεις και περιπέτειες, επέτρεψε να εκπληρωθεί το σχέδιο των Γιούνκερς, να σχηματιστεί μια χιτλερική κυβέρνηση, στην οποία ο Χίτλερ δεν θα είχε την πλειοψηφία. Ο Χίτλερ έκανε όλες τις παραχωρήσεις που του ζητήθηκαν, δέχτηκε την ελάχιστη εκπροσώπηση δύο υπουργών, ήταν πρόθυμος να καλύψει το ακανθώδες ζήτημα της «βοήθειας προς την Ανατολή» κ.λπ.

Όμως ο Χίτλερ ήξερε καλά ότι η νίκη ήταν, κατά βάθος, ήδη αποκλειστικά δική του. Αφού άφησε πίσω, ηττημένους, την τεράστια μάζα του μαρξισμού, αφότου άφησε πίσω και τη μειωμένη στρατιωτική δύναμη του Σλάιχερ, τώρα η πάλη με τους Γιούνκερς, με εκείνες τις μικρές ομάδες που τολμούσαν αλλά δεν είχαν κανένα σθένος, του φαινόταν σαν ένα καθαρό παιδικό παιχνίδι και αν τον περιέζωσαν με οποιονδήποτε σεβασμό ήταν επειδή πίσω από τους Γιούνκερς ήταν ακόμα ζωντανός στην Προεδρία ο παλιός Xίντενμπουργκ.

Οι δύο ή τρεις μήνες συνεργασίας και πάλης με τους «άρχοντες» αποτελούν το πιο ενδιαφέρον στιγμιότυπο όσον αφορά τη συντριπτική δύναμη του εθνικοσοσιαλισμού, σημειώνοντας τη δεξιοτεχνία και τη φυσικότητα με την οποία του παραδίδονται τα γεγονότα, έστω και με το κόστος της ορατής δύναμης που βάζει τον φόβο στο πνεύμα των Γιούνκερ και υποδεικνύει με μια πολύ εύγλωττη χειρονομία την απόλυτη και ριζική απώλεια της μάχης.

Σε ποιο βαθμό θα πραγματοποιηθεί η γερμανική εθνική επανάσταση και τι τύχη την περιμένει; Οι μέρες της τιμωρίας του Ιούνιο του 1934 απέδειξαν την τεράστια αξιολύπητη και δραματική της ικανότητα. Σε αυτά πέθανε ο Στράσερ, ο εθνικοσοσιαλιστής που ταυτιζόταν περισσότερο με τα αληθινά συμφέροντα των μεγάλων λαϊκών μαζών, και μέσα τους το φάσμα της απογοήτευσης και της αποθάρρυνσης έκανε την εμφάνισή του ενώπιον της νεολαίας για πρώτη φορά. Σήμερα όλα φαίνονται συνωμοτικά και ο Χίτλερ, επικεφαλής των πεπρωμένων της Γερμανίας, επικεφαλής εβδομήντα εκατομμυρίων Γερμανών, συνοδευόμενος από τους δύο μύθους της φυλής και του αίματος, είναι και αποτελεί, ταυτόχρονα, όποιο κι αν είναι το μετέπειτα μέλλον του, ένα από τα πιο αξιολύπητα αλλά και εκπληκτικά και υπερβατικά φαινόμενα στην παγκόσμια ιστορία.

Απομένει άλλη μια μεγάλη ανταπόκριση, μια άλλη μεγάλη εκδήλωση του γιγάντιου ανατρεπτικού πνεύματος που σήμερα λειτουργεί με παγκόσμια δικαιοδοσία». 



ΠΗΓΗ: Racismo Socialista en Alemania, Anthologia Falagista