Κυριακή 16 Ιουνίου 2024

Και θέλετε πραγματικά να με ψηφίσετε;

 




«Ένας πολίτης δεύτερης κατηγορίας, µε τέσσερις καταδίκες και οκτώ εκκρεμείς υποθέσεις; Τι ονειροπόλος!

Σε ένα άρθρο έγραψα ότι κάθε εθνικοσοσιαλιστής θα πρέπει να υπακούει στον εισαγγελέα της πολιτείας «όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος», ανεξάρτητα από το αν είναι σωστό ή λάθος. Για αυτό, ένα δικαστήριο στο Έλμπερφελντ µου επέβαλε πρόστιµο εκατό µάρκων για υποκίνηση αντίστασης κατά του εισαγγελέα.

Όταν ο Hans Hustert, που βρισκόταν στη φυλακή επειδἠ προσπάθησε να σκοτώσει τον Scheidamann [1], κατέστρεψε τα δόντια του απὀ το ἆθλιο φαγητό της φυλακής, άρχισα µια συλλογή χρημάτων για να μπορέσει να φτιάξει τα δόντια του. Ἑνα δικαστήριο στο Μόναχο µου επέβαλε πρὀστιµο 50 μάρκων για παράνομο ἐρανο.

Καθώς ένας απὀ τους τραυματισµένους συντρόφους µου επρόκειτο να υποβληθεἰ σε θεραπεία απὀ τον Εβραϊο γιατρό Λέβι, οργάνωσα έναν ἐρανο για να πάω αυτόν τον φτωχό εργάτη σε ἑναν Γερμανό γιατρὀ. Ένα δικαστήριο στο Μόναχο µου επέβαλε πρὀστιµο 15Ο μάρκων, για άλλη µια φορά για παράνομο ἐρανο.

Σε µια μαζική συνάντηση του NSDAP, πρὀτεινα να παρακολουθείται στενά ἑνας συντάκτης της «Der Tagunder», καθώς εἶχε αποκαλέσει µια συνάντηση του Χἶτλερ «σπίτι πιθήκων». Τον βρωμερὀ σπιούνο Carlotto Graetz, ο οποίος συκοφάντησε τον στρατιὠτη του μετώπου Αδόλφο Χίτλερ µε τους χειρὀτερους χαρακτηρισμούς και προσπάθησε να τον συνδέσει µε μαστροπούς και ιερόδουλες, τον αποκάλεσα εβραϊκὀ γουρούνι, προκειµένου να τον αναγκἁσω να κάνει μήνυση. Δεν έκανε μήνυση, αλλά ἐτσι κι αλλιώς καταδικάστηκα σε φυλάκιση έξι εβδομάδων λόγω "υποκίνησης σε βἰα χωρίς αποτέλεσµα".

Εκκρεμεί µια υπόθεση εναντίον µου επειδἠ υποτίθεται ότι αποκαλούσα τον Υποδιευθυντὴ της αστυνομίας Δρ. Weiss, «Isidor, ενώ το όνομα του εἶναι Bernhard.

Μια δεύτερη υπόθεση εκκρεμεί επειδἠ γελοιογράφησα τον προαναφερθέντα Bernhard Weiss ως Νέρωνα στην «Der Angriff», µε τη λεζάντα «Ο Bernhard παίζει µόνο άχαρους ρόλους».

Στη συνέχεια, υπάρχει και µια τρίτη περίπτωση, επειδἠ η «Der Angriff» τύπωσε µια γελοιογραφία του Bernhard Weiss πἰσω απὀ τη µάσκα ενὸς γαϊδάρου, "σαφώς αναγνωρίσιμη”, µε το κείµενο ὁτι «στην κατάσταση ἑκτακτης ανάγκης, οποιοσδήποτε γάιδαρος μπορεί να κυβερνήσει».

Μια τέταρτη υπόθεση εκκρεμεί για να µε αναγκάσουν να αποκαλύψω ποιος εἶναι ο Orje. [2]

Μια πέμπτη εκκρεµἠς υπόθεση ισχυρίζεται ότι πἀτησα το πὀδι ενός φτωχού εργάτη µε το αυτοκίνητο. Ισχυρίζονται ότι συνέβη πριν έναν χρόνο. Δεν έχω οδηγἠσει ποτὲ στη ζωή µου αυτοκίνητο, και την εν λόγω ηµέρα δεν βρισκόμουν καν στο Βερολίνο. Αλλά ο εισαγγελέας πιστεύει ότι το αυτοκίνητο εἰχε τον αριθµό 1 Α 2637, και ότι εἰμαι ο άνθρωπος που θα έκανε κάτι τἐτοιο. Η απἀντησή µου ότι δεν ξέρω να οδηγὠ και ότι δεν εἶχα ποτὲ δίπλωμα ἐκανε την κατηγορἰα πιο σοβαρή.

Ἐνημέρωσα έναν γνωστὀ κὀκκινο, που φωνάζοντας προσπαθούσε να διαλύσει µια συγκἐντρωση, ὀτι βρισκόταν σε συγκέντρωση του ΝSDΑΡ και ότι αν δεν το βούλωνε θα συγχωρούσαµε τα SA αν, σύμφωνα µε το νόµο, τον πετούσαν έξω. Αυτό οδήγησε σε µια έκτη εκκρεµἠ υπόθεση, για «υποκίνηση σε βἰα».

Τότε φημολογεῖται ὁτι αποκάλεσα την Δημοκρατία της Βαϊμάρης ἑνα παλιατζίδικο, στο οποίο οι πλειοδότες, οι δημαγωγοί και οι πολιτικοί γκρινιάζουν. Αυτό οδήγησε στην ἐβδομη υπόθεση, για «έκθεση της Δημοκρατίας σε κἰνδυνο».

Η όγδοη υπόθεση προέκυψε γιατί εἶπα ότι θα ἐρθει η µέρα που η συνειδητοποιηµένη, αποφασιστικἠ μειοψηφία θα βαδίσει ενάντια σε αυτό το κράτος των δειλών πλειοψηφιών, για να βάλει τέλος µε τη βἰα στην τοκογλυφία και την εκμετάλλευση. Κατηγορήθηκα για «απόπειρα προδοσίας». (! !)

Όπως μαθαΐνω απὀ αξιόπιστες πηγἑς, τέσσερις νἑες υποθέσεις βρίσκονται στα σκαριά. Τι αφορούν δεν ξέρω ακόµα. Αλλά αυτὀ δεν κάνει µεγάλη διαφορά. Χρειάζεται µόνο να ανοίξω το στόμα µου ἡ να χρησιμοποιήσω το στυλό µου για να δώσω στον εισαγγελέα της Δημοκρατίας αιτία για εργασία ενός µήνα.

Ποτέ δεν πἠρα  χρυσἠ οδοντογλυφἰδα απὀ τον Barmat. [3]

Δεν φοράω μεταξωτό μπουρνούζι απὀ αυτόν.

Κατά τη διάρκεια του μεγάλου πληθωρισμού δεν πήρα οὖτε γκούλντεν οὖτε δολάρια απὀ αυτόν.

Ποτέ δεν καταπάτησα τον γερμανικὁ λαό ἡ την τιµή του. Αλλά πάντα πολεμούσα αυτούς τους δειλούς που εγκατέλειπαν την πατρίδα µας σε ανάγκη.

Το υπόγειο σύστηµα δεν θα µου δώσει βίλα που κοστίζει 190.000 μάρκα στο ἀμεσο μέλλον.

Κανείς δεν έχει την υπογεγραμμένη φωτογραφία µου στο γραφείο του.

Υπό τις συνθήκες που επικρατούν απὀ το 1918, δεν έχω καμία πιθανότητα να πετύχω κἁτι.

Και θέλετε πραγµατικά να µε ψηφίσετε;»


Το άρθρο δημοσιεύθηκε από τον Γιόσεφ Γκέμπελς στις 7 Μαϊου 1928 στην εφημερίδα «Der Angriff». Δημοσιεύθηκε λίγο πριν την Reichstagelection (στην οποία εξελέγη ο Γκέμπελς).




[1]: Ο Philipp Scheidemann ἦταν ηγετικό στέλεχος του SPD και Καγκελάριος το 1919.

[2]: Ο Orje ήταν πρωταγωνιστής μίας σατυρικής στήλης της «Der Angriff»

[3]: Ο Julius Barmat ήταν Εβραίος, εμπλεκόμενος σε μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο γνωστό και ως «Barmat - Skandal».


Σάββατο 25 Μαΐου 2024

Ο Γκέμπελς και η Ρωσία

 






Η γοητεία του Γκαίμπελς για τη Ρωσία -όπως και τόσων άλλων συγχρόνων του- μπορεί να αναχθεί αρχικά στην εντατική μελέτη του έργου του Ντοστογιέφσκι. Μεταξύ των ετών 1918 και 1924, στη γερμανική αγορά βιβλίων κυκλοφόρησαν συνολικά τέσσερις εκδόσεις Απάντων, 22 συλλογές έργων, 120 μεμονωμένες εκδόσεις και πολλές βιογραφίες του Ρώσου συγγραφέα ή σχετικά με αυτόν. Η σημαντικότερη από αυτές είναι η έκδοση των Απάντων του Ντοστογιέφσκι, που ξεκίνησε το 1905 από τον Moeller van den Bruck μαζί με τον Dmitri Merezhkovsky, και μια κυκλοφόρησε σχεδόν 180.000 αντίτυπα μέχρι το 1922. Μόνο εντός των ετών 1920 και 1922 πωλήθηκαν 400.000 μεταφράσεις του Ντοστογιέφσκι στα γερμανικά. 

Ως απόρροια των αναγνωσμάτων του, ο Γκαίμπελς ανέπτυξε την σχεδόν θρησκευτικά χρωματισμένη ελπίδα πως όλα τα προβλήματα της εποχής, τα οποία συνδέονταν κυρίως με τον καπιταλισμό, θα μπορούσαν να επιλυθούν από την Ρωσία ή μέσω αυτής: «Ex oriente lux (εξ΄ανατολής το φως). Σε ό,τι αφορά το πνεύμα, το κράτος, την οικονομία και την πολιτική[...] Το κλειδί στην επίλυση του ευρωπαϊκού ζητήματος βρίσκεται στην Ρωσία».[1] Αυτή η προσδοκία, που προβαλλόταν κυρίως στην «Παλαιά Ρωσία», αντιστοιχούσε στην προσδοκία ενός μεσσία, την οποία ο Γκαίμπελς αργότερα, στα πλαίσια του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος, εναπόθεσε στον Χίτλερ: «Ρωσία, πότε θα ξυπνήσεις; O παλαιός κόσμος προσμένει την λυτρωτική σου πράξη. Ρωσία, συ ελπίδα ενός κόσμου που πεθαίνει! Πότε θα φέρεις την αυγή;».[2] Αντίστοιχες ιδέες περιέχουν και οι λογοτεχνικές προσπάθειες του Γκαίμπελς, όπως το αυτοβιογραφικό και ανέκδοτο μυθιστόρημα Michael Voormann (1929), όταν ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος λέει: «Στο ρωσικό έδαφος βρίσκεται η λύση του μεγάλου αινίγματος της Ευρώπης. Όταν η Ρωσία ξυπνήσει, ο κόσμος θα αντικρίσει ένα εθνικό θαύμα.»[3]

Τέτοιες απόψεις δεν εκφράστηκαν από τον Γκαίμπελς μόνον ιδιωτικώς, αλλά και σχεδόν επί λέξει σε επίσημο δημοσιογραφικό πλαίσιο. Τον Σεπτέμβριο του 1925 ανέλαβε τον ρόλο του συντάκτη, στην ημιμηνιαία εφημερίδας «NS-Briefe», που εξέδιδε ο Gregor Strasser. Εκεί ο Γκαίμπελς τόνιζε, για παράδειγμα, με το άρθρο του «Το Ρωσικό Πρόβλημα», την ελπίδα για μία εθνική απελευθέρωση της Ρωσίας: «Η Ρωσία είναι παρελθόν και μέλλον, όμως δεν αποτελεί παρόν. Στην καστανόχρωμη γη της Ανατολής αναπαύεται η εν διαμόρφωση μελλοντική δύναμη αυτής της γιγαντιαίας αυτοκρατορίας του Κόκκινου Τσάρου. Όταν η Ρωσία αφυπνιστεί, τότε ο κόσμος θα βιώσει ένα εθνικό θαύμα.» Από την άλλη, ο Γκαίμπελς τοποθετούσε τα δύο κινήματα στην ίδια πλεύρα, καθώς θα πραγματοποιούσαν μία παρόμοια «εθνική κάθαρση»  και ήταν «φυσικοί σύμμαχοι ενάντια στη διαφθορά της Δύσης.»

Στήριζε επομένως την ελπίδα του σε ένα «εθνικό» ρεύμα εντός του ρωσικού μπολσεβικισμού, το οποίο θα έπρεπε πρώτα να επιβληθεί στην «εβραϊκή-διεθνιστική» κατεύθυνση που εκπροσωπούσε, επί παραδείγματι, ο Τρότσκι. Μία τέτοια «εθνικοεπαναστατική» άποψη εκπροσωπήθηκε στο γερμανικό πλαίσιο, ίσως με μεγαλύτερο ριζοσπαστισμό, από τον Ernst Niekisch. Έντονα επηρεασμένος από τις εμπειρίες του στο μέτωπο και τον "πολεμικό σοσιαλισμό" (Kriegsozialismus) του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και από τα γραπτά του Ernst Jünger (1895-1998), ο Niekisch ονειρευόταν τη δημιουργία μιας "εθνικής λαϊκής κοινότητας" (Νationalen Volksgemeinschaft). Αυτή θα διαμορφωνόταν έχοντας ως βάση το σοβιετικό μοντέλο και η γερμανική εξωτερική πολιτική, με μία επιστροφή στις παλιές «πρωσσικές αξίες», θα στρεφόταν προς την Ανατολή. Σε αυτά τα πλαίσια, μια «γερμανο-σλαβική παγκόσμια αυτοκρατορία» θα μπορούσε στη συνέχεια να αναδυθεί ως «σοσιαλιστική πολιτεία». Η μεγαλύτερη πρόκληση εδώ ήταν να κερδίσει κανείς την ακόμα «ημιασιατική» Ρωσία με το μέρος του. 

Παρόμοιες ιδέες συμμαχίας συναντάμε και στον Γκαίμπελς, όταν έγραφε ότι «από την Ανατολή [...] έπρεπε να υιοθετηθεί η νέα κρατική ιδέα της ατομικής δέσμευσης και της υπεύθυνης πειθαρχίας απέναντι στο κράτος».[4] Έτσι, ο Γκαίμπελς δεν μπορούσε να κάνει λόγο για την επικείμενη «κατάρρευση» της «γιγαντιαίας αυτοκρατορίας της Ανατολής», όπως προφήτευε σχεδόν ταυτόχρονα ο Χίτλερ στο Mein Kampf. Από αυτή την οπτική, είχε μια διαφοροποιούμενη άποψη για το «εβραϊκό ζήτημα», όπως δείχνει η διάκριση μεταξύ «εθνικορωσικών» και «διεθνιστικών εβραϊκών» στοιχείων εντός του μπολσεβικισμού. Εξάλλου, ο γνήσια «εβραϊκός χαρακτήρας» του μπολσεβικισμού ήταν ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία της σκέψης του Χίτλερ, τουλάχιστον από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και μετά. Ο Γκαίμπελς, από την άλλη πλευρά, είχε τις αμφιβολίες του για το αν «ο καπιταλιστής Εβραίος και ο Μπολσεβίκος Εβραίος [ήταν] το ένα και το αυτό. Ίσως σε τελική ανάλυση, αλλά ποτέ σε σχέση με την σημερινή πρακτική τους»[5]

Η άποψη περί «γηρασμένων» και «νεανικών» λαών που προώθησε ο Σπένγκλερ και κυρίως ο Müller van den Bruck απετέλεσε για τον Γκαίμπελς την αφετηρία για τις σκέψεις του σχετικά με την πολιτική των συμμαχιών. Η ανάπτυξη των ανθρώπινων πολιτισμών θεωρήθηκε επομένως παρόμοια με τις βιολογικές αρχές της ανάπτυξης. Υπήρχαν «γηρασμένα» έθνη για τα οποία ο χρόνος είχε πλέον τελειώσει και «νεανικά» έθνη των οποίων η άνοδος ήταν επικείμενη, με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία ειδικότερα, να φαίνονται καταδικασμένες και τη Γερμανία, την Ιταλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία ως ανερχόμενες δυνάμεις. Ο Γκαίμπελς αντιστοίχισε επίσης αυτή την ανάλυση με τους όρους «φτωχός/προλετάριος» και «πλούσιος/καπιταλιστής». Αν και η Σοβιετική Ένωση ήταν ακόμη συνδεδεμένη με τις δυτικές δυνάμεις και με την «εβραϊκή κυριαρχία», μια Ρωσία απελευθερωμένη από τον «εβραϊκό μπολσεβικισμό» θα μπορούσε να λάβει τη θέση που της αναλογούσε στις τάξεις αυτών των «νέων», ανερχόμενων κρατών, πλάι στη Γερμανία. Παρά την προτιμώμενη επιλογή συμμαχίας, ο Γκαίμπελς δεν αγνοούσε το γεγονός ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο και να βρεθεί σε πόλεμο με τη Γερμανία. Αιτία του τελευταίου θεωρούσε τον πιθανό συνδυασμό ενός μπολσεβικισμού με πανσλαβιστικές τάσεις. Λόγω της ύπαρξης αυτών των τάσεων στην προεπαναστατική ρωσική ιστορία, δεν είχε καταλήξει σχετικά με το αν μια νέα "εθνική Ρωσία" θα ήταν εχθρός ή σύμμαχος. Αντιθέτως, η άποψη του Χίτλερ ήταν πως, μια εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία [. . . ] θα μπορούσε «να ενωθεί με τον διάβολο χωρίς να υποστεί ζημιά η ψυχή της».  Αν και ήταν γενικά υπέρ μιας τέτοιας συμμαχίας εκείνα τα χρόνια, ο Γκαίμπελς έβλεπε μια «φυσική εχθρότητα» μεταξύ των δύο λαών, η οποία ωστόσο θα μπορούσε να εξουδετερωθεί από έναν κοινό εχθρό: τον δυτικό, αστικό, «εβραϊκό» καπιταλισμό, ο οποίος ήταν και ο κύριος ιδεολογικός εχθρός στη σκέψη του. Επομένως, η Ρωσία φαινόταν να είναι ο ευνοούμενος εταίρος του σε κάθε περίπτωση. Για αυτόν ήταν ξεκάθαρο: «Και όταν έρθει το τέλος, θα ήταν προτιμότερο να πέσουμε υπό τον Μπολσεβικισμό, παρά να ζήσουμε στην αιώνια σκλαβιά του Καπιταλισμού».

Αυτή η άποψη, ήταν φυσικό να συγκρουστεί με αυτήν του Χίτλερ. Η ομιλία του στη «Διάσκεψη του Μπάμπεργκ» στις 14 Φεβρουαρίου του 1926 προκάλεσε μεγάλη αμηχανία στον Γκαίμπελς, αλλά μετά από μία προσωπική συζήτηση με τον Χίτλερ δύο μήνες αργότερα, μπόρεσε να συμφωνήσει με τις απόψεις του τελευταίου γενικώς, και μετά τον διορισμό του ως Γκαουλάιτερ του Βερολίνου, τον υποστήριξε έναντι της «αριστερής» πτέρυγας του κόμματος. Παρόλα αυτά, ο Γκαίμπελς δεν αποδέχτηκε τελικά την ιδέα περί της ανατολικής πολιτικής του Χίτλερ - η Ρωσία παρέμενε για αυτόν ένα «αιώνιο μυστήριο». Ως εκ τούτου, παρακολούθησε με ενδιαφέρον την πάλη για την εξουσία μεταξύ του Στάλιν και του Τρότσκι, την οποία είδε ως σύγκρουση μεταξύ του «εθνικού» και του «εβραϊκού μπολσεβικισμού». Ο Γκαίμπελς ασχολήθηκε επανειλλημένα με την επιλογή της σύναψης συμμαχίας με την Ρωσία ως συντάκτης στο περιοδικό Der Angriff, που ιδρύθηκε το 1927 ως αντίβαρο στην εφημερίδα Berliner Arbeiterzeitung η οποία άνηκε στον Strasser. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, εμφανίστηκαν στο περιοδικό αρκετά άρθρα που ασχολήθηκαν με εναλλακτικές λύσεις στο γερμανικό πρόβλημα του «ζωτικού χώρου». Αν και ο Γκαίμπελς τόνιζε ότι ήταν απαραίτητο για τον γερμανικό λαό «να ξεπεράσει τα τωρινά του σύνορα», η κατεύθυνση προς την οποία θα έπρεπε να κινηθεί ο τελευταίος παρέμενε ένα ανοιχτό ζήτημα. Το άρθρο «Der Neger als Kollege» (Ο νέγρος ως συνάδελφος), το οποίο δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1931 στο Angriff και δεν αναδημοσιεύτηκε σε μεταγενέστερες συλλογές δοκιμίων, έδινε μια απάντηση: η Γαλλία ήταν - μέσα στα πλαίσια της διάκρισης μεταξύ «παλαιών» και «νέων» λαών - καταδικασμένη να παρακμάσει. Αυτό προσέφερε ευκαιρίες στο αναδυόμενο Τρίτο Ράιχ να λύσει το πρόβλημα του ζωτικού χώρου του, βγάζοντας την Ρωσία εκτός των βλέψεων του. Παρόλο που ήταν ασυνήθιστο για αυτόν, ο Γκαίμπελς χρησιμοποίησε επιχειρήματα βασισμένα στον φυλετισμό, ισχυριζόμενος ότι ο γαλλικός λαός έχει υποστεί αναμίξεις «με νέγρους και μογγόλους». Η εξασφάλιση των δυτικών συνόρων μέσω της καταστροφής της Γαλλίας, ενώ αποτελούσε μόνο ένα υποβοήθημα για τον Χίτλερ προκειμένου να εξασφαλίσει την δυνατότητα μίας εκστρατείας στα ανατολικά, τέθηκε τουλάχιστον θεωρητικά από τον Γκαίμπελς ως αυτοτελής στόχος έτσι ώστε να διατηρηθεί η πιθανότητα συμμαχίας με την Ρωσία.

Μετά την κατάληψη της εξουσίας από το NSDAP και τον διορισμό του ιδίου ως Υπουργό Λαϊκής Διαφώτισης και Προπαγάνδας του Ράιχ, έπρεπε να αποχαιρετήσει τέτοιες ιδέες, τουλάχιστον στο επίπεδο του δημοσίου λόγου. Ο θαυμασμός του για την Ρωσία, δεν τον εμπόδισε  στο να πολεμήσει σθεναρά τους Γερμανούς κομμουνιστές και να αναλάβει δράση εναντίον των Εβραίων του Βερολίνου. Και ήταν ακριβώς αυτές οι αντισημιτικές τάσεις στις οποίες βασίστηκε η εθνικοσοσιαλιστική προπαγάνδα υπό την ηγεσία του Γκαίμπελς, ιδίως κατά τα έτη μεταξύ 1935 και 1938. Ο Γκαίμπελς έπρεπε πλέον να παραμερίσει την ελπίδα του για μια «εθνική μπολσεβίκικη Ρωσία», όσον αφορά το προπαγανδιστικό του ρεπερτόριο, και ο μπολσεβικισμός με τη σειρά του έπρεπε να παρουσιαστεί ως «γέννημα και όπλο του Ιουδαϊσμού». Έτσι, ο Γκαίμπελς σχολίασε επιγραμματικά την σύναψη του συμφώνου μη επίθεσης με την ΕΣΣΔ, την οποία το Völkischer Beobachter χαρακτήρισε θετικά ως «αποκατάσταση μιας φυσικής κατάστασης: στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι», και υπογράμμισε πως το ζήτημα των Μπολσεβίκων ήταν «προς το παρόν δευτερεύουσας σημασίας». Κατά συνέπεια, το θέμα αυτό προσωρινά εξαφανίστηκε από την ατζέντα της προπαγάνδας. Στο διάστημα πριν την επίθεση κατα της Σοβιετικής Ένωσης, ο Γκαίμπελς έδωσε εντολή να μην συζητάται το θέμα της Ρωσίας.

Οι προπαγανδιστικές διαδικασίες παρόλα αυτά είχαν ξεκινήσει με μυστικό τρόπο από την άνοιξη του 1941 έως και τις τελευταίες ημέρες πριν την εισβολή: «Πρώτα απ' όλα, πρέπει να τυπωθούν 800.000 φυλλάδια για τους στρατιώτες μας. Το επιτρέπω να πραγματοποιηθεί με όλα τα μέτρα ασφαλείας[...] Η όλη διαδικασία είναι πολύ περίπλοκη, αλλά αυτό και μόνο εγγυάται ότι θα διατηρηθεί η μυστικότητα». Με την έναρξη του πολέμου εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, η προπαγάνδα ξεκίνησε αμέσως δημοσίως με επιδέξιο τρόπο, και ο Γκαίμπελς έφερε ξανά στο προσκήνιο την πολεμική εναντίον του μπολσεβικισμού. Για το σκοπό αυτό, δημιούργησε στο υπουργείο του, τον Ιούλιο του 1941, ένα Γενικό Τμήμα για τα Ανατολικά Εδάφη υπό την ηγεσία του Έμπερχαρντ Τάουμπερτ (1907-1967), σε επιτηδευμένο ανταγωνισμό με το υπουργείο του Ρόζενμπεργκ για τα κατεχόμενα ανατολικά εδάφη, στο οποίο ο Χίτλερ είχε αναθέσει την αποκλειστική ευθύνη για τις δραστηριότητες αυτές.

Η σύνδεση μεταξύ μπολσεβικισμού και ιουδαϊσμού βρέθηκε αργότερα και πάλι στο επίκεντρο. Ιδιαίτερα μετά την ήττα της μάχης του Στάλινγκραντ, αυτή η σύνδεση υπερτονίστηκε, για παράδειγμα στην ομιλία του Γκαίμπελς στις 30 Ιανουαρίου 1943 στο Sportpalast του Βερολίνου, στην οποία κάλεσε σε «ολοκληρωτικό πόλεμο» με μία αυστηρά σχεδιασμένη συναισθηματική εκδήλωση: «Παράλληλα με τις τωρινές σκληρές μάχες στην Ανατολή, ο εχθρός πιστεύει ότι μπορεί και πάλι να θριαμβεύσει εναντίον μας. [...] Ο Διεθνής Εβραϊσμός χαίρεται, όπως έκανε και τόσες φορές στο παρελθόν. [...] Όπως έγινε και στον εσωτερικό αγώνα για την κατάληψη της εξουσίας, έτσι και σε αυτόν τον γιγαντιαίο αγώνα ο Ιουδαϊσμός μας επιτίθεται και πάλι από δύο πλευρές».

Σε σύνδεση με τα παραπάνω, τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών ανακαλύφθηκαν εκ νέου από τον Γκέμπελς για προπαγανδιστική χρήση. Ο υπουργός προπαγάνδας υπογράμμισε την «εξαιρετική συνέπεια με την οποία χαρακτηρίζεται εδώ η εβραϊκή επιδίωξη για παγκόσμια κυριαρχία».  Από το καλοκαίρι του 1943, στον εθνικοσοσιαλιστικό τύπο εμφανίστηκαν αμέτρητα άρθρα που έδιναν έμφαση στην εβραϊκή επιδίωξη για παγκόσμια κυριαρχία και υποστήριζαν τη στενή συνεργασία μεταξύ των Εβραίων ηγετών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, των «Εβραίων του Καπιτωλίου» και των «Εβραίων του Κρεμλίνου». Η σοβιετική προπαγάνδα φαινόταν επίσης στον Γκαίμπελς ότι "πιθανόν ήταν φτιαγμένη από Εβραίους ". Οι ιδιωτικές δηλώσεις του υπουργού προπαγάνδας, από την άλλη πλευρά, καταδεικνύουν το οικονομικό υπόβαθρο της στρατιωτικής σύγκρουσης, σύμφωνα με τη γραμμή του Χίτλερ. Ο πόλεμος εμφανίζεται σε αυτές ως ένας «πόλεμος για τα σιτηρά και το ψωμί, για ένα πλήρες πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό τραπέζι, [...] για τις πρώτες ύλες, για το καουτσούκ, για το σίδηρο και τα μεταλλεύματα». Καθώς όμως η ήττα γινόταν όλο και πιο εμφανής τέτοιες σκέψεις γίνονταν όλο και πιο παρωχημένες. Ιδιαίτερα από τον Ιούνιο του 1941, οι μέχρι τότε αντίθετες ιδέες του Γκέμπελς για τη Ρωσία έπρεπε να προσαρμοστούν περισσότερο στην "κύρια γραμμή" του Χίτλερ. Οι δηλώσεις για τον "ασιατικό-μπολσεβίκικο κίνδυνο" ήταν πλέον μέρος του "τυπικού ρεπερτορίου", όπως και οι περιστασιακές αναφορές στην ιδέα του "Ράιχ" ως προπύργιο της απειλούμενης Δύσης, την οποία προέβαλε κυρίως ο Reichsführer-SS, Χάινριχ Χίμλερ (1900-1945). Η ιδεολογικά θεμελιωμένη πιθανότητα συμμαχίας με την Ρωσία, την οποία για πολύ καιρό ο Γκαίμπελς είχε προτιμήσει, δεν ήταν πλέον εφικτή.

[1]: Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 30 Ιουλίου 1924

[2]: Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 15 Ιουλίου 1924

[3]: Απόσπασμα από το «Μίχαελ» του Γκέμπελς

[4]: Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 30 Ιουλίου 1924



Διαβάστε επίσης:

Σάββατο 4 Μαΐου 2024

Kάποιες σκέψεις εν΄όψει εκλογών

 



Οι ευρωεκλογές πλησιάζουν. Το δημοκρατικό «πανυγήρι» ξαναρχίζει. Και πέρα από τα όσα κωμικοτραγικά βλέπουμε με τους διάφορους φαιδρούς υποψήφιους (από την Ελονώρα Μελέτη που κατά δήλωση της κάνει καλές...πίπες μέχρι τον Κασσελάκη που ανακοίνωσε ότι η βάφτιση του ήταν ένα θαύμα) και το γέλιο που αυτοί προκαλούν, κάποιοι από εμάς μπαίνουμε στο κόπο να κάνουμε βαθύτερες σκέψεις:

- Κάμια δύναμη του πολιτικού συστήματος, από την Άκρα Αριστέρα μέχρι την Άκρα Δεξιά, δεν τάσσεται υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για όλες τις πολιτικές παρατάξεις (και δη για τις ήδη κοινοβουλευτικές) έξοδος από την ΕΕ συνεπάγεται αδιέξοδο και οικονομική καταστροφή. Για τους εχέφρονες βέβαια αδιέξοδο και οικονομική καταστροφή είναι η παραμονή στην χρηματοπιστωτική «ευρω»-φυλακή της κεφαλαιοκρατίας που όχι μόνο αφαιμάζει οικονομικά τον Λαό και την Πατρίδα μας, αλλά με τις άθλιες μεταναστευτικές και κοινωνικές νομοθεσίες της οδηγεί σε αποδόμηση και σαπίλα του κοινωνικού ιστού - της ανθρώπινης προσωπικότητας (ΛΟΑΤΚΙ, κοινωνικό φύλο, ανθρώπινα δικαιώματα) αλλά και σε βιολογική καταστροφή του ελληνικού πληθυσμού. 

- Καμία δύναμη του πολιτικού συστήματος, από την Άκρα Αριστέρα μέχρι την Άκρα Δεξιά, δεν τάσσεται υπέρ της εξόδου από το ΝΑΤΟ. Για όλες τις πολιτικές παρατάξεις (και δη για τις ήδη κοινοβουλευτικές) η έξοδος από το ΝΑΤΟ είναι ο μεγάλος τους τρόμος καθώς θα προκαλέσει την οργή των Δυτικών αφεντικών τους. Ακόμη και το ΚΚΕ ή οι διάφορες αριστερές εξω - κοινοβουλευτικές οργανώσεις, όταν μιλάνε κατά του ΝΑΤΟ, μένουν απλώς σε μία ακίνδυνη ψευτο-επαναστατική φρασεολόγια, αφού εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι σε όλα τα καίρια γεγονότα γεωστρατηγικής σημασίας τάσσονται με το πλευρό των δυτικών πλουτοκρατιών. (Πόσοι αριστεροί υποστήριξαν το Ιράν στα πρόσφατα γεγονότα; Πόσοι αριστεροί υποστήριξαν έμπρακτα και σε θεωρητικό επίπεδο τον εθνικό-αντιϊμπεριαλιστικό αγώνα της Συρίας του Άσαντ; Πόσοι αριστεροί υποστήριξαν τον Καντάφι, τον Χουσείν, τους Χούτι και πάσης φύσεως άλλα εθνικά αντιϊμπεριαλιστικά κινήματα;).

Κατά συνέπεια, όπως προκύπτει από τα παραπάνω, καμία δύναμη του πολιτικού συστήματος δεν αμφισβητεί την ηγεμονία των ΗΠΑ και της Δύσης. Καμία πολιτική δύναμη δεν απειλεί τον ιμπεριαλισμό και την κυριαρχία του μονοπωλιακού - πολυεθνικού - χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που εδρεύει κατά κύριο λόγο στην Δύση. Και φυσικά, καμία δύναμη του πολιτικού συστήματος, δεν εκπροσώπει την αλλαγή συμμαχίων και προσανατολισμού για την χώρα μας. Μεγάλος οφελειμενός, μεταξύ άλλων, το Ισραήλ που θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται την Ελλάδα ως υποβοήθημα για τα συμφέροντα του στην Ανατολική Μεσόγειο και θα συνεχίσει να γενοκτόνει ανενόχλητο τους Παλαιστινίους. Καμία δύναμη του πολιτικού σύστηματος δεν υποστηρίζει τον δίκαιο αγώνα του Παλαιστινιακού Λαού! (Μίλαμε πάντα για την ουσία και όχι για τις ψευτο - επαναστατικές φρασεολογίες!). 

- Κάμια δύναμη του πολιτικού συστήματος, από την Άκρα Αριστερά μέχρι την Άκρα Δεξιά, δεν υποστηρίζει την αλλάγη του οικονομικού μοντέλου και του τρόπου διαχείρισης της παραγωγής. Δεν θα αναφερθούμε καν στους Ακροδεξιούς φελούς που εκσπερματώνουν με τον καπιταλισμό και την ελεύθερη οικονομία. Αναγουλιάζουμε και μόνο αναλογιζόμενοι αυτά τα αποβράσματα και τις ανοησίες που λένε. Από την άλλη πλευρά, η αντικαπιταλισιτική ρητορική της Αριστεράς, (και μιλάμε για το ΚΚΕ και τις εξω - κοινοβουλευτικές οργανώσεις, όχι τον ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα) περιορίζεται σε μία ειρηνική διαχείριση των διαμαρτυριών του Λαού, σε μία προβατοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, που επί της ουσίας ή κατευθύνει σε συστημικές ατραπούς ή κουκουλώνει τον θυμό και την διάθεση για αλλαγή. Ποιος ξεχνάει τα ΚΝΑΤ και την προστασία στο Κοινοβούλιο που παρείχε το ΚΚΕ το 2011; Ποιός δεν βλέπει τις ακίνδυνες απεργίες που γίνονται κάθε χρόνο χωρίς άλλο αποτέλεσμα εκτός από την-για λίγες ώρες- παράλυση της εύρυθμης αστικής ζωής; Πέρα από αυτό, οι κομμουνιστικές - ακροαριστερές οργανώσεις αρκούνται σε μία διαρκή προσπάθεια για αυτο-επιβεβαίωση και αναπαραγωγή της επιρροής τους απέναντι σε ένα καθυστερημένο κομματικό κοινό που μένει πάντα ίδιο και σταθερό. Μόνο ατέρμονη θεωρητικολογία και δογματισμός. Καμία προσπάθεια χάραξης επαναστατικών στρατηγικών και μορφών πάλης προσαρμοσμένες στα σύγχρονα δεδομένα. Για όλους αυτούς ο σοσιαλισμός είναι κάτι στατικό, ο Μάρξ ένα ευαγγέλιο, δεν κατανοούν τις σύγχρονες ανάγκες, δεν αντιλαμβάνονται τα σύγχρονα δεδομένα. Φυσικά αυτό έχει σαν συνέπεια, αυτές οι δυνάμεις της πολιτικής παράλυσης, να λειτουργούν σαν βαρίδια που καταστρέφουν κάθε επαναστατική συνείδηση και εξυπηρετούν πλήρως το Σύστημα και την καπιταλιστική κυριαρχία. 

- Καμία δύναμη του πολιτικού συστήματος, από την Άκρα Αριστέρα ως την Άκρα Δεξιά, δεν εκπροσωπεί την δόμηση - ανάπτυξη νέου τύπου κοινωνίας. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις αφομοιώνουν πλήρως τα κυρίαρχα αφηγήματα και τις κυρίαρχες κοινωνικές συνθήκες που έχει διαμορφώσει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός και ο μεταμοντερνισμός. Ο «φιλελεύθερος ατομοκεντρισμός», η «ρευστότητα του φύλου», τα «ανθρώπινα δικαιώματα», ο «νεοφεμινισμός», το ναρκισσιστικό-καταναλωτικό lifestyle, η ηδονοθηρία και η σεξουαλικοποίηση, καλύπτουν όλο το εύρος της κοινωνικής ζωής ιδίως στις νεότερες ηλίκιες. Κανένα πολιτικό κίνημα δεν επιχειρεί την παρέμβαση στην ζωή των ανθρώπων -κυρίως της νεολαίας- για την διαμόρφωση κατάλληλης ηθικής, σοσιαλιστικής, πατριωτικής συνείδησης. Η διαμόρφωση τέτοιου τύπου σύνειδησης είναι απαραίτητη αν θέλουμε να οδηγηθούμε με επιτυχία σε επαναστατικές διαδικασίες. Η Αριστέρα (πλήν απειροελαχίστων εξαιρέσεων) έχει εγκολπωθεί πλήρως την μεταμοντέρνα διαστροφή και την παράνοια του «δικαιωματισμού» ενώ από την άλλη η Δεξιά (και εδώ εννοούμε κόμματα ή οργανώσεις που αυτοπροσδιορίζονται ως Ακροδεξιά - Εθνικιστικά και όχι την φιλελεύθερη συμμορία της ΝΔ) είτε απόδεχεται βασικά σημεία αυτής της τρέλας, είτε λειαίνει όλο και περισσότερο τις θέσεις της, μη απειλώντας έτσι την κυρίαρχη κοινωνική ιδιοσυστασία, είτε απλά αρκείται σε παρεμβάσεις φορμαλιστικού - νομοθετικού χαρακτήρα που δεν μπορούν να αλλάξουν εκ θεμελίων την «σαπισμένη ψυχή» της τωρινής κοινωνίας. Είναι απαραίτητο εδώ να προστεθεί και ο παράγοντας της αισθητικής (ένας ακόμη κλάδος της ανθρώπινης συνείδησης) ο οποίος είναι αρκετά σημαντικός και δεν πρέπει να αγνοείται από τα επαναστατικά κινήματα. 

Εν τέλει, καμία πολιτική δυνάμη, δεν αντιπροσωπεύει την ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΡΗΞΗ με το ΣΥΣΤΗΜΑ. Κανένας από τους πολιτευομένους δεν απειλεί το κυρίαρχο status quo και τις άθλιες συνθήκες ζωής που αυτό έχει επιφέρει. Από την Άκρα Αριστέρα μέχρι την Άκρα Δεξιά δεν υπάρχει, αυτή την στιγμή, στα ψηφοδέλτια ουδεμία πραγματικά επαναστατική, ριζοσπαστική, αντισυστημική πολιτική οργάνωση. Όλες εξυπηρετούν πληρώς την κυριαρχία του καθεστώτος σε όλους τους τομείς: πολιτική, οικονομία, κοινωνία, ηθική! Και φυσικά πάντα κοιτάμε την ουσία και όχι το περιτύλιγμα και το φαίνεσθαι. Στις εκλογές λοιπόν ψηφίστε ότι θέλετε, ότι θεωρείτε πως μπορεί να εμφανίσει περισσότερο τα τρωτά σημεία του συστήματος. Αν δεν θέλετε μην ψηφίσετε και καθόλου. Χρέος δικό μας όμως, χρέος των ΕΘΝΙΚΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ είναι η δημιουργία ενός πραγματικά επαναστατικού, λαϊκού, αντισυστημικού κινήματος που θα πολεμάει όλα αυτά που οι άλλοι αποδέχονται: τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και τις προεκτάσεις του, τουτέστιν την παγκοσμιοποίηση και τις δομές της, την κοινωνική και βιολογική σαπίλα του ανθρωπίνου είδους.

Εκεί αποσκοπούμε, όχι σε ψηφοδέλτια και κάλπες. Δεν έχουμε φετίχ με τους αστικούς θέσμους, πολλώ δε μάλλον εφόσον είμαστε εχθροί του αστικού κράτους. Και να είστε σίγουροι πως η ζύμωση ενός τέτοιου κινήματος δεν θα αργήσει να γίνει. Οι εξελίξεις τρέχουν και είναι αρκετά επώδυνες για τον Λαό που δεν θα αργήσει να σκιρτήσει. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να είμαστε ενεργοί, δραστήριοι, αισιόδοξοι, παθιασμένοι και να μένουμε μακρία από τις Σειρήνες του Συστήματος. Μακριά από εμάς κάθε παραιτήση! Η Φλόγα, η Λύσσα και η Συνείδηση είναι αυτά που μας οδηγούν...και η Επαναστάση, η Ρήξη και η Ανατροπή θα φθάσουν με την σειρά τους! Φτάνει μονάχα να είμαστε εκεί για να δώσουμε την ώθηση, όταν θα πρέπει!


Κυριακή 21 Απριλίου 2024

Όττο Έρνστ Ρέμερ για το Ιράν

 


«Η Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν είναι μία θετική εξέλιξη...Μία άλλη, εντελώς νέα κατάσταση, προέκυψε ως συνέπεια της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν. Καταστράφηκε η σιωνιστική κυριαρχία στην χώρα και κλονίστηκαν τα θεμέλια της στην Μέση Ανατολή. Η επιστολή του Χομεϊνί προς τον Γκορμπατσόφ με την οποία τον καλεί να ασπαστεί το Ισλάμ, έχει μεγάλη συμβολική δύναμη! Ως νέο δεδομένο, έχουμε επίσης, το κίνημα της ισλαμικής αναγέννησης που οδηγεί σε συνεχή αποσύνθεση της δύναμης των αποικιοκρατών και απειλεί την κυριαρχία του Ισραήλ...


...Το ισλαμικό σύστημα παρέμεινε σταθερό στο Ιράν ακόμη και μετά τον θάνατο του Χομεϊνί και την αλλαγή του ηγέτη...Αντίθετα ο θάνατος του Σάχη σήμαινε παράλληλα και την κατάρρευση του καθεστώτος, της τεχνητής μορφής διακυβέρνησης και του στρατού. Όλα αυτά στάλθηκαν στα σκουπίδια της ιστορίας! Η ίδια τύχη περίμενει και τα υπόλοιπα καθεστώτα του μουσουλμανικού κόσμου. Το Ισραήλ το ξέρει αυτό πολύ καλά! Προσπαθεί απεγνωσμένα να κάνει τον τροχό της ιστορίας να σταματήσει. Ωστόσο κάθε χτύπημα εναντίον του Ιράν ή κατά των αυξανόμενων ισλαμικών κινημάτων θα μεγαλώσει την οργή του μουσουλμανικού κόσμου και θα ανάψει την δάδα της Ισλαμικής Επανάστασης. Κανείς δεν θα μπορέσει να καταστείλει αυτή την Επανάσταση!»




Τετάρτη 17 Απριλίου 2024

Γιόσεφ Γκέμπελς: Η σωτηρία θα έρθει από την Ρωσία!

 




«Ex oriente lux (εξ΄Ανατολής το φώς): Στο Πνεύμα, στο Κράτος, στην Οικονομία και στην Πολιτική. Οι δυτικές δυνάμεις είναι διεφθαρμένες. Οι κυρίαρχοι κύκλοι, μας οδηγούν στην Δύση επειδή οι δυτικές δυνάμεις είναι τα κλασικά προπύργια του φιλελευθερισμού. Και στον φιλελευθερισμό η ζωή είναι καλή μόνο για όσους έχουν χρήματα (είτε υψηλές διασυνδέσεις, είτε σκληρότητα και έλλειψη συνείδησης). Η νέα κρατική ιδέα της ατομικής δέσμευσης και της υπεύθυνης πειθαρχίας προς το Κράτος προέρχεται από την Ανατολή. Λοιπόν, αυτό δεν αρέσει στους φιλελεύθερους! Εξού και η στροφή προς την Δύση! Οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια, η μεγάλη βιομηχανία, ο καπιταλισμός, η γεωργία, όλα κινούνται γύρω από το πως θα βγάζεις περισσότερο χρήμα. 

Οι «Εθνικοφιλελεύθεροι» και οι «Κεντρώοι» έχουν πολλά κοινά στις βαθύτερες συμπεριφορές τους. Οι πρώτοι διαβρώνουν τον πατριωτισμό, οι δεύτεροι τον καθολικισμό. Και οι δύοι είναι εξίσου επικίνδυνοι για την ιδέα της εθνικής κοινότητας. Όποιος αγαπάει την Πατρίδα του εξαναγκάζεται να οδηγηθεί στους πρώτους και όποιος αγαπάει την Καθολική Εκκλησία στους δεύτερους. Όσοι πιστεύουν ότι η Καθολική Εκκλησία βρίσκεται σε καλά χέρια διαπράττουν εγκληματικό λάθος! Και οι δύο τοποθετούν την Οικονομία και το nervus rerum (το Χρήμα) πάνω από τον πατριωτισμό και τον χριστιανισμό. Από εκεί πηγάζει και το ενστικτώδες μίσος των κατώτερων τάξεων κατά του πατριωτισμού και της εκκλησίας (έδω βέβαια υπάρχει ένα μπέρδεμα). 

Εφόσον οι «Εθνικοφιλελεύθεροι» και το «Κέντρο» ισχυρίζονται ότι προστατεύουν την Πατρίδα και την Εκκλησία, ο εργάτης στην πραγματικότητα πρέπει να μισεί μόνο τους εκπροσώπους αυτών των Κομμάτων, και όχι αυτό που υποκριτικά ισχυρίζονται ότι προστατεύουν. Εν ολίγοις: πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ξανά στον εργάτη ότι η αγάπη και ο σεβασμός για την Πατρίδα και την Εκκλησία δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα άθλια κόμματα. Η ιδεά της εθνικής κοινότητας μπορεί να αποτέλεσει πραγματικά και μόνο, μία ιδέα κοινωνικής ισορροπίας...

...Στην Ρωσία παρουσιάζονται τα σημάδια ενός τρομερού λιμού. Πρέπει να έρθει η σωτηρία! Η τρομερή Μοίρα των Εθνών θα οδηγήσει αυτή την φορά στην Γνώση! Ρώσοι, στείλτε την εβραϊκή αγέλη πίσω στην Κόλαση και απλώστε τα χέρια σας στην Γερμανία!...Το κλειδί για το Ευρωπαϊκό Ζήτημα βρίσκεται στην Ρωσία! Πως μπορείτε να βασίζετε τις ελπίδες σας στην Αγγλία και την Αμερική; Τι είναι πιο πολύτιμο οι άνθρωποι ή το χρήμα; Κύριοι διπλωμάτες διαβάστε τον Σπένγκλερ και τον Ντοστογιέφσκι, όχι τον Ράτεναου και τους Γάλλους! 

...Αν γεννιούμουν άνθρωπος δυνατός, ώστε μπορώ να δουλέψω, θα πετούσα από πάνω μου όλες τις ανοησίες και θα γίνομουν ανθρακωρύχος ή κλειδαράς...Αγαπώ όσους μάχονται και όσους υποφέρουν...»

Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 30 Ιουλίου 1924


«...Η ρωσική ψυχολογία είναι τόσο διαφωτιστική γιατί είναι ξεκάθαρη και απλή. Ο Ρώσος δεν αναζητάει άλλα προβλήματα, εκτός από αυτά του ευατού του, γιατί τα κουβαλάει μέσα του. Ρωσία πότε θα ξυπνήσεις; Ο παλιός κόσμος προσμένει την λυτρωτική σου πράξη! Ρωσία, ένας κόσμος που πεθαίνει ελπίζει σε εσένα! Πότε θα φέρεις την Αυγή;»

Καταγραφή του Γκέμπελς στο Ημερολόγιο του, 15 Ιουλίου 1924


«Στο ρωσικό έδαφος βρίσκεται η λύση του μεγάλου αινίγματος της Ευρώπης! Όταν η Ρωσία ξυπνήσει, ο κόσμος θα αντικρύσει ένα εθνικό θαύμα!»

Απόσπασμα από το «Μίχαελ» του Γκέμπελς


«...Δεν θα ήθελα να συμμετάσχω στη χορωδία των αδαών και ψευτών αστών και για αυτό δεν θεωρώ ότι η Ρωσία και ο ρωσικός μπολσεβικισμός βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Αλλά το ρωσικό συμβουλιακό σύστημα δεν διατηρείται επειδή είναι μπολσεβικικό, επειδή είναι μαρξιστικό, επειδή είναι διεθνιστικό αλλά επειδή είναι εθνικό, επειδή είναι ρωσικό. Κανένας τσάρος δεν κατάλαβε ποτέ τον ρωσικό λαό στα βάθη του, στα πάθη του, στα εθνικά του ένστικτα όπως έκανε ο Λένιν. Έδωσε στον ρωσικό λαό αυτό που ο χωρικός πάντα οραματιζόταν: ελευθερία και ιδιοκτησία. Με αυτό τον τρόπο έκανε την πιο παραμελημένη τάξη, τους αγρότες, αληθινούς εκπροσώπους του νέου συστήματος...

...Ο Γερμανός κομμουνιστής...βλέπει στη Ρωσία τον πυρήνα του μαρξιστικού παγκοσμίου κράτους ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο ο πυρήνας μίας νέας εθνικής οργάνωσης των ευρωπαϊκών κρατών...Εν πάσει περιπτώσει, αυτό χαλάει την αρμονία με τους Εβραίους καπιταλιστές της Δύσης εξού και το έντονο μίσος για την Σοβιετική Ρωσία. Το χρηματιστήριο δεν μπορεί να συγχωρέσει ένα εθνικό κράτος και ο διεθνιστής εβραιομπολσεβίκος δεν έχει αρκετή βεβαιότητα σε μία εθνικομπολσεβικική Ρωσία»

Απόσπασμα από το άρθρο του Γκέμπελς: «Εθνικοσοσιαλισμός ή Μπολσεβικισμός»



Διαβάστε επίσης