Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου 2023

Otto Bauer: Ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας του Φασισμού

 



«Ο Φασισμός περιφρονεί το «αστικό» αίτημα για ειρήνη, ευημερία και άνεση και του αντιτίθεται με ένα πολεμικό, «ηρωϊκό» ιδανικό της ζωής...Η πρώτη κοινωνική τάξη που εμποτίστηκε με την φασιστική ιδεολογία, που αναπτύχθηκε από τον πόλεμο, ήταν η διανόηση...Και στις δύο χώρες (Γερμανία, Ιταλία) η διανόηση σύντομα απογοητεύτηκε από την «νεαρή» Δημοκρατία, αφού έβλεπε σε αυτήν αφενός μία συγκαλυμμένη πλουτοκρατία και αφ'ετέρου την κυριαρχία των μαζών...

...Έγιναν οι καπιταλιστές και οι «Γιούνκερς» εθνικοσοσιαλιστές; Σε καμία περίπτωση! Βασικά απεχθάνονται τον «ζωγράφο», όλο αυτό το κίνημα των πληβείων που αποτελείται από μικροαστούς, αγρότες, φτωχούς ανθρώπους όλων των τάξεων που εκφράζουν έναν ουτοπικό αντικαπιταλισμό. Αλλά όπως ο Giolitti στην Ιταλία πίστευε ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον Φασισμό για να εκφοβίσει, να εμποδήσει και να ειρηνεύσει τους επαναστατημένους εργάτες, έτσι και στην Γερμανία οι καπιταλιστές και οι «Γιούνκερς» πίστευαν ότι μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα...

...Αλλά εδώ όπως και εκεί ο Φασισμός δεν μπόρεσε να ελεγχθεί από τις καπιταλιστικές τάξεις...Ακόμη πιο γρήγορα από ότι στην Ιταλία, ο γερμανικός φασισμός χρησιμοποίησε την κρατική εξουσία που είχε κατακτήσει για να πετάξει τα αστικά κόμμα έξω από την κυβέρνηση, να διαλύσει τα κόμματα και τις οργανώσεις της αστικής τάξης και να εγκαθιδρύσει την «ολοκληρωτική» δικτατορία του...

...Ο φασιστικός τρόμος απειλεί και τον καπιταλιστή. Η φασιστική δικτατορία διαλύει και τις καπιταλιστικές οργανώσεις ή τις θέτει υπό την κηδεμονία της. Η φασιστική δικτατορία υποτάσσει και τον καπιταλιστικό τύπο. Μετατρέπει τα όργανα τύπου του Κεφαλαίου σε όργανα τύπου της κυβερνητικής εξουσίας και έτσι στερεί από το Κεφάλαιο τον ανεξάρτητο έλεγχο των πιο σημαντικών μέσων επιρροής στις μάζες του Λαού...

...Η «κατευθυνόμενη οικονομία» που προέκυψε από την οικονομική κρίση και αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον Φασισμό, αναγκάζει την φασιστική δικτατορία να λαμβάνει καθημερινά οικονομικές αποφάσεις που παραβιάζουν τα συμφέροντα της καπιταλιστικής τάξης και θέτουν την «φασιστική κάστα» ως κυρίαρχη σε αντίθεση με τις φατρίες της καπιταλιστικής τάξης...

...Πολύ λιγότερο παρεμποδισμένη από την αστική δημοκρατία, από τα ειδικά συμφέροντα μεμονωμένων καπιταλιστικών στρωμάτων και από οικονομικο-πολιτικές παραδόσεις και προκαταλήψεις, μπορεί να αναπτύξει την «κατευθυνόμενη οικονομία» πολύ πιο γρήγορα, να περιορίσει την ανεργία με τα μέσα πληθωριστικής και υπερπροστατευτικής οικονομικής πολιτικής...Η εξωτερική πολιτική του Φασισμού, για παράδειγμα, πρέπει να λειτουργεί αναγκαστικά ενάντια στα κεκτημένα συμφέροντα μεγάλων τμημάτων της καπιταλιστικής τάξης» 




ΠΗΓΗ: Der Fascismus

Σάββατο 9 Δεκεμβρίου 2023

Για την «ατομική ιδιοκτησία»

 


Γιατί οι κομμουνιστές αντιτίθενται στην «ατομική ιδιοκτησία»;

Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας ήταν η αλλαγή του ορισμού της «ατομικής ιδιοκτησίας», έτσι ώστε η έννοια που στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» συνοψίζεται ως «κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας» να φαίνεται τρομακτική, γκροτσέσκα και αντι-ανθρώπινη. 

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η περίφημη φράση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ: «Δεν θα έχεις τίποτα και θα είσαι ευτυχισμένος» - χαρακτηρίστηκε ως κομμουνιστική από εκείνους που αγνοούν τις μαρξιστικές αρχές.

Ο πρώτος προφανής τρόπος με τον οποίον οι προπαγανδιστές άλλαξαν τον ορισμό της «ατομικής ιδιοκτησίας» ήταν ο συσχετισμός της με την προσωπική κατοχή. Οι Αμερικανοί μεγαλώνουν μαθαίνοντας να ταυτίζουν την ατομική ιδιοκτησία με την μορφή πραγμάτων όπως η ιδιοκτησία σπιτιού - όπου θα είχε θεωρηθεί από τον Μάρξ ως προσωπική κατοχή.

Αλλά η κομμουνιστική αντίθεση στην «ατομική ιδιοκτησία» δεν έχει καμία σχέση με την αντίθεση στην ιδιοκτησία ή την κατοχή γενικά. Η «ατομική ιδιοκτησία» είναι ένας εντελώς διαφορετικός, μοναδικός και συγκεκριμένος θεσμός. 

Ο διακριτικός χαρακτήρας της «ατομικής ιδιοκτησίας» είναι ότι αποτελέι έναν θεσμό αποξένωσης των ανθρωπίνων όντων από την παραγωγή τους. 

Η «ατομική ιδιοκτησία» διαφέρει από την ιδιοκτησία γενικά στο ότι δεν βασίζεται στον ανθρώπινο χαρακτήρα, την ανθρώπινη προσωπικότητα, την ανθρώπινη ατομικότητα, την μεταχείριση, τον τρόπο ζωής ή ακόμη μία συγκεκριμένη σχέση μεταξύ ανθρώπων - αλλά βασίζεται καθαρά στην αλλοτρίωση. 

Είναι «ιδιωτική» όχι επειδή ανήκει σε συγκεκριμένα άτομα αλλά επειδή είναι αποξενωμένη από οποιαδήποτε ανθρώπινη ιδιαιτερότητα.

Η περιουσία που αποτελεί μέρος του τρόπου ζωής ενός ατόμου και, επομένως, είναι συμβατή με έναν πολιτισμό στον οποίον κυριαρχεί η συλλογικότητα, δεν είναι πραγματικά «ιδιωτική» επειδή δεν είναι αλλοτριωμένη. Είναι ένα είδος προσωπικής, οικογενειακής ή κοινοτικής κατοχής που συμμετέχει σε έναν συγκεκριμένο, ανθρώπινο σκοπό - όποιος και είναι αυτός. 

Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν: ατομική ιδιοκτησία δεν σημαίνει προσωπική κατοχή.

Τι είναι λοιπόν η «ατομική ιδιοκτησία»; Η «ατομική ιδιοκτησία» είναι αποξενωμένη από κάθε ανθρώπινο σκοπό, είναι ιδιοκτησία για χάρη της ιδιοκτησίας. Και η υψηλότερη μορφή «ατομικής ιδιοκτησίας» είναι το Κεφάλαιο - χρήμα για χάρη του ίδιου του χρήματος. 

Όλοι ονειρεύονται να γίνουν πλούσιοι. Θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον πλούτο τους για έναν συγκεκριμένο λόγο. Θέλουν ένα γιότ, ή μία πολυτελή έπαυλη, ή ένα ωραίο αυτοκίνητο κλπ. Αλλά η «ατομική ιδιοκτησία» με την μορφή του Κεφαλαίου δεν είναι ουσιαστικός, πραγματικός πλούτος - αλλά χρήμα για χάρη του χρήματος. 

Όπως μπορούμε να δούμε σήμερα από το παραστατικό χρήμα και τις εξωφρενικές κερδοσκοπίες που παράγει η παρούσα οικονομική τάξη - το χρήμα έχει πάψει να αντιπροσωπεύει τον πραγματικό πλούτο και αντ΄αυτού αποκτά την μορφή εξουσίας - δύναμης που χρησιμοποιούν οι τραπεζίτες για να εφαρμόσουν το πρόγραμμα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» και να υποδουλώσουν ολόκληρα έθνη. 

Οι κομμουνιστές δεν αντιτίθενται στον πλούτο. Αντιτίθενται στον θεσμό της «ατομικής ιδιοκτησίας» που υποτάσσει ολόκληρη την οικονομία σε μία κατάσταση εντελώς αντικοινωνική, αντι-ανθρώπινη, αντιπολιτισμική που εν τέλει στρέφεται ακόμη και ενάντια στον ίδιο τον πλούτο.

Η «ατομική ιδιοκτησία» δεν είναι τα προσωπικά σας αγαθά. Δεν είναι το αυτοκίνητο σας, ούτε το σπίτι σας. Δεν είναι ούτε καν η μικρή σας επιχείρηση. 

«Ατομική ιδιοκτησία» είναι το χρέος που πληρώνετε στις τράπεζες με τόκο για να συνάψετε ένα στεγαστικό δάνειο ή να μπορέσετε να ανταπεξέλθετε οικονομικά. «Ατομική ιδιοκτησία» είναι ο θεσμός που καταστρέφει ανελέητα οικογένειες και κοινωνίες χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες - ένας θεσμός που στερείται κάθε ανθρώπινου χαρακτήρα.

«Ατομική ιδιοκτησία» είναι ο θεσμός της τοκογλυφίας. Στην βάση αυτού του θεσμού έχουν διεξαχθεί άσκοπα τόσοι πολέμοι, έχουν προκληθεί τόσοι καταστροφικοί θανάτοι και τόση πείνα, αρρώστιες και δυστυχία που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. 

Στην βάση όλων αυτών καταρρέει ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός ενώ ακόμη καταστρέφονται και οι πιο ιερές σχέσεις των οικογενειακών και κοινοτικών δεσμών, καθώς οι γυναίκες εισέρχονται στην πορνεία και οι άνδρες πέφτουν θύματα της αυτοκτονίας και της χρησης ναρκωτικών.


Πως λοιπόν οι κομμουνιστές θα καταργήσουν την ατομική ιδιοκτησία;

Οι κομμουνιστές δεν επιθυμούν να αρπάξουν τα υπάρχοντα των ανθρώπων. Δεν υποστηρίζουν καν την ανάληψη των επιχειρήσεων των ανθρώπων. Δεν υποστηρίζουν την άμεση κατάργηση της προσωπικής κατοχής - κάτι το οποίο είναι αδύνατον. 

Υπερασπιζόμαστε πρωτίστως την ανατροπή της πολιτικής εξουσίας του Κεφαλαίου, που ελέγχει αυτή την στιγμή την κυβέρνηση. Υποστηρίζουμε μία κυβέρνηση που θα τίθεται υπέρ της εργατικής τάξης - εν αντιθέσει με την παρούσα που τάσσεται υπέρ του καπιταλισμού. 

Συνηγορούμε στην εφαρμογή πολιτικών που θα καταστήσουν σταδιακά ξεπερασμένο τον θεσμό της «ατομικής ιδιοκτησίας» - μαζί με όλες τις καταστροφικές, αντιλαϊκές και αντικοινωνικές του προεκτάσεις. 

Αυτό θα γίνει με την ενθάρρυνση μορφών οικονομικής δραστηριότητας που βασίζονται στην υλοποίηση απτών στόχων και όχι απλά στο κέρδος για χάρη του κέρδους. 

Η ΕΣΣΔ φημίζεται για τα 5ετή της σχέδια. Αλλά αυτά ήταν συγκεντρωτικά μόνο επειδή οι ανάγκες ήταν συγκεντρωτικές. Η ΕΣΣΔ έπρεπε να εκβιομηχανιστεί και να εκσυγχρονιστεί γρήγορα για να σωθεί από την ξένη παρέμβαση.

Αλλά η οικονομία που βασίζεται στον σχεδιασμό δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα συγκεντρωτική. Αυτό το επισήμανε και ο ίδιος ο Στάλιν. Βλέπουμε στην Κίνα μία αρμονία μεταξύ του κεντρικού σχεδιασμού και του τοπικού, αποκεντρωμένου σχεδιασμού με την μορφή της σοσιαλιστικής επιχειρηματικότητας. 

Ο οικονομικός σχεδιασμός μπορεί να επιτευχθεί και στα μικρότερα επίπεδα, όχι μόνο στο κυβερνητικό. Μάλιστα η κομμουνιστική επιχειρηματικότητα θα βασίζεται στον τοπικό, μικρής κλίμακας σχεδιασμό των επιχειρήσεων. 

Ο σχεδιασμός δίνει λόγους και στόχους στην οικονομική δραστηριότητα - σε αντίθεση με τις τυφλές, άναρχες τάσεις του Κεφαλαίου, που αναπαράγει τυφλά χρήμα χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις συνέπειες. 

Όσο περισσότερο η οικονομική δραστηριότητα βασίζεται στην δημιουργία κέρδους από την άποψη της αύξησης του πραγματικού ανθρώπινου πλούτου, αντί του κέρδους με όρους πλασματικού κεφαλαίου, τόσο περισσότερο ο θεσμός της «ατομικής ιδιοκτησίας» καθίσταται περιττός αφού η οικονομική δραστηριότητα δεν είναι πλέον αποξενωμένη από την προσωπική χρήση ούτε από τις ανταλλαγές μεταξύ ανθρώπων. 

Αυτό συνεπάγεται μία ταχέια επιτάχυνση των παραγωγικών δυνάμεων - των συνολικών δραστηριοτήτων της τεχνολογίας και της εργασίας - μέχρι το σημείο να απελευθερωθούν οι πληρέστερες δυνάμεις του πολιτισμού.

Στο άμεσο μέλλον θα συνέχισουν να υπάρχουν ανεξάρτητες επιχειρήσεις με βάση το κέρδος. Ως εκτούτου, όσο στο κομμουνιστικό κράτος θα συνεχίζεται το εμπόριο μεταξύ ανθρώπων, τόσο θα συνεχίζεται και το δικαίωμα να κατέχει κανείς επιχειρήσεις που βασίζονται στο κέρδος. 

Οι νεοφυείς επιχειρήσεις, οι λατρεμένες και αγαπημένες μικρές επιχειρήσεις και η γη των αγροτών θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι την κομμουνιστική κυριαρχία. 

Η διαφορά είναι ότι δεν θα είναι είναι πλέον προσανατολισμένες προς τον αντικοινωνικό και αντι-ανθρώπινο στόχο της απλής συγκέντρωσης χρήματος για χάρη του ίδιου του χρήματος. Μπορούμε να δούμε πως στις μικρές πόλεις, τα ντόπια εστιατόρια αποκτούν έναν γνήσιο και αυθεντικό ανθρώπινο χαράκτηρα - γεμάτα από τον πλούτο τόσο της προσωπικότητας των ιδιοκτητών, όσο και της κοινότητας. 

Η ισχύς του κεφαλαίου δεν εκδηλώνεται σε αυτές τις μικρές, γεμάτες προσωπικότητα επιχειρήσεις - αλλά στην μεγαλύτερη κλίμακα και στην υψηλή εξουσία - όπως σε ιδρύματα σαν το FED, όπου ολόκληρη η προσφορά χρήματος ελέγχεται και καθορίζεται σε ιδιωτική, κερδοσκοπική βάση από τους τραπεζίτες. 

Και αυτοί οι τραπεζίτες - οι οποίοι έχουν συγκεντρώσει υψηλά ποσοστά χρημάτων - προσπαθούν να επιβάλουν το αντι-ανθρώπινο όραμα τους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ακόμη και αυτοί δεν μπορούν πια να είναι ευχαριστημένοι με το να αποκομίζουν όλο και περισσότερο κέρδος. 

Χρησιμοποιούν την οικονομική τους δύναμη για να μετατρέψουν τον ανθρώπινο πολιτισμό σε αυτό που τους βολεύει - το οποίο αποκαλούν «Μεγάλη Επανεκκίνηση». 

Πρέπει να τους ΑΡΠΑΞΟΥΜΕ τα θεμελιώδη μέσα παραγωγής τα οποία κατέχουν, ωστέ εμείς οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε ένα όραμα το οποίο θα είναι συμβατό με τις αξίες, τους δεσμούς και τον χαρακτήρα που διαθέτουμε. 

Σταδιακά το ίδιο το χρήμα δεν θα είναι πλέον απαραίτητο, καθώς τα μέσα επικοινωνίας και ανταλλαγής προχωρούν σε σημείο που ο πλούτος μας δεν χρειάζεται πλέον να ποσοστικοποιηθεί με αλλοτριωμένους τρόπους - αλλά μπορεί να ποσοστικοποιηθεί με τρόπους πλήρως σύμφωνους με τους στόχους του πολιτισμού. 

Δεν θα μετράμε πλέον πόσα χρήματα έχουμε. Θα μετράμε πόσο Ουράνιο, Χάλυβα, Σιτάρι κλπ έχουμε. Και αφού αναλάβουμε να μεγιστοποιήσουμε τις δυνατότητες του ανθρώπινου πολιτισμού - θα έχουμε ότι περισσότερο μπορούσαμε ποτέ να έχουμε. 


ΠΗΓΗ: Haz


Διαβάστε ακόμη: 

Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2023

Στα Αριστερά του Χίτλερ: Όττο και Γκρέγκορ Στράσσερ

 


Αν και έχουν γραφτεί πολλά βιβλία για την γέννηση και την πορεία του NSDAP, υπήρχε ένα κενό το οποιο έρχεται να καλύψει αυτή η έκδοση.

Όττο Στράσσερ (1897 – 1974): Παρακμή και Αυτοκρατορία

Μνήμη Όττο Στράσσερ (10.09.1897 – 27.08.1974): Μια βιβλιοκριτική για την ελληνική έκδοση «Όττο Στράσσερ, Η ζωή και η εποχή ενός Γερμανού Σοσιαλιστή»

Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: απόσπασμα από την ανακοίνωση αποχώρησης του Όττο Στράσσερ και των υποστηρικτών του από το NSDAP και η ίδρυση του «Μαύρου Μετώπου» (4/7/1930)

Στο πνεύμα των SA: Προς έναν Επαναστατικό Εθνικό Σοσιαλισμό!

Όττο Στράσσερ «Νέα Ευρώπη» Μέρος πρώτο – Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία (του Kerry Bolton)

Ο Στράσσερ όπως τον γνώρισα (του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ)

Η Γερμανία Αύριο, Όττο Στράσσερ, 1940

Το μανιφέστο του «Μαύρου Μετώπου»

Ο Όττο Στράσσερ για τους Φασίστες.

Η εξέγερση των Ταγμάτων Εφόδου (Sturmabteilung – S.A.) του Βερολίνου και η εσωκομματική διαπάλη στο NSDAP: Κοινωνικό υπόβαθρο και πολιτικές σημαντικές.

Η ιδεολογική διαδρομή του Όττο Στράσσερ

Τα «Τάγματα Εφόδου» και η «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών»: τολμώντας να θυμηθούμε την 30η Ιουνίου 1934 και την εσωκομματική τραγωδία των Εθνικοσοσιαλιστών!

Σκέψεις του Όττο Στράσσερ

Σκέψεις για θέματα του Μέλλοντος. Άρθρο του Gregor Strasser

Οι 14 θέσεις της γερμανικής επανάστασης

H άνοδος του Εθνικοσοσιαλισμού

Ο Otto Strasser για τους Μαρξιστές

Η Μητρότητα και η Πολεμική Αρετή αποτελούν κλειδιά για τον Εθνικό Σοσιαλισμό

«Για τη φύση του καπιταλισμού»

«Το καπιταλιστικό σκλαβοπάζαρο»

Η άγνωστη πρόταση του Αδόλφου Χίτλερ στον Γκρέγκορ Στράσσερ να αναλάβει το Υπουργείο Οικονομικών

Ο Μαρξισμός ως φιλελευθερισμός

Ο Στρασσερισμός για την ατομική ιδιοκτησία (Μέρος Α)

Ο Στρασσερισμός για την ατομική ιδιοκτησία (Μέρος Β)

To Οικονομικό Πρόγραμμα του NSDAP

Ο Γκρέγκορ Στράσσερ για τον Εθνικοσοσιαλισμό

Οι Σοσιαλιστές εγκαταλείπουν το NSDAP

Το πρόγραμμα των αδελφών Στράσσερ
Επίλογος: η επικαιρική αναγκαιότητα του Σοσιαλισμού


Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2023

Εθνική Οικονομική Μεταρρύθμιση: Το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος

 



«Το αίτημα για την κατάργηση της δουλείας του τόκου είναι πρωτοποριακό σε ένα πολιτικό πρόγραμμα. Αυτό και μόνο αρκεί σε διάφορους κύκλους για να προβάλουν την πιο σφοδρή αντίθεση στον εθνικοσοσιαλισμό. Το μεγαλύτερο μέρος των αντιπάλων μας, αποτελείται μακράν, από ανθρώπους που ενώ έχουν χάσει τα πάντα στην σημερινή συμφεροντολογική καπιταλιστική οικονομία, μεγαλωμένοι σε αυτές τις ιδέες, εξακολουθούν να φοβούνται μία απώλεια ήδη χαμένων προνομίων. Αυτή η αντίθεση δεν έχει καμία ορμή, γιατί ακριβώς η έλλειψη ορμής είναι χαρακτηριστικό των κύκλων που βρίσκονται παγιδευμένοι στο ιδέωδες της κεφαλαιοκρατίας. 

Μία άλλη ομάδα ανθρώπων που εναντιώνεται στον εθνικοσοσιαλισμό, είναι όσοι εξαρτώνται από τα δάνεια ή τουλάχιστον πιστεύουν ότι εξαρτώνται. Αυτή η ομάδα φυσικά δεν φοβάται την κατάργηση της υποχρέωσης καταβολής τόκων αλλά ότι δεν θα μπορεί να λάβει κεφάλαιο κίνησης αν τα πράγματα δεν μείνουν όπως πρίν. 

Μία άλλη ομάδα είναι οι «υπέροχοι» εθνικοί οικονομολόγοι για τους οποίους η αντίθεση στην προσπάθεια απελευθέρωσης από τον τόκο είναι το άλφα και το ωμέγα της υποτιθέμενης «οικονομικής τους σοφίας». 

Μία άλλη ομάδα είναι οι κακόβουλοι που, όχι λόγω κάποιας καλύτερης άποψης, αλλά για προσωπικούς ή κομματικούς λόγους καταπολεμούν αυτό το βασικό αίτημα του εθνικοσοσιαλισμού με ψευδείς ισχυρισμούς και παραποιήσεις. 

Το ότι οι κύκλοι των διεθνών οικονομικών που ασκούν τον κανόνα των τόκων είναι οι πιο ασυμβίβαστοι και σκληροί εχθροί μας, αυτό είναι αυτονόητο! 

Με εξαίρεση την κακόβουλη και τραπεζική αντιπολίτευση, οι κύριοι λόγοι όλης της υπόλοιπης εχθρικής δυσπιστίας είναι η άγνοια, η πνευματική τεμπελιά και η βλακεία! 

Έχουμε να κάνουμε με πολύ ισχυρούς αντιπάλους, μεταξύ των οποίων αποτυγχάνει όποιο σύστημα προσπαθεί κανείς να επιβάλει, που αποσύρονται σαν μέδουσες υπό την πίεση των πειστικών εξηγήσεων, αλλά αμέσως μετά την χαλάρωση της πίεσης επιστρέφουν ξανά στους παλιούς τρόπους σκέψης. 

Συνεπώς τι εννοούμε με τον όρο «δουλεία του τόκου»; Ως δουλεία του τόκου εννοείται το δεσμευμένο με τόκους χρέος του Κράτους και του Λαού προς υπερεθνικές οικονομικές δυνάμεις. Εδώ λοιπόν πρόκειται για μία νέα μορφή σκλαβιάς, για την σκλαβιά στον κανόνα της οικονομίας. Αυτή η σκλαβιά είναι πιο τρομακτική από οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης απόλυτων βασιλέων, γιατί ασκείται με απρόσωπο τρόπο, χωρίς κανένα ανθρώπινο συναίσθημα, με μία εμμονή σε ένα ακόρεστο ένστικτο διεύρυνσης και επέκτασης, μία απληστία για δύναμη... 

...Η σχέση της παραγωγής αγαθών - του παραγωγού - του εργάτη της εθνικής οικονομίας με το χρήμα ανατρέπεται με μία κίνηση. Τα χρήματα, που σύμφωνα με την ουσία και την εφεύρεση τους, υπήρχαν για να εξυπηρετούν την οικονομία ξαφνικά χειραφετήθηκαν και ασκούν πίεση στην παραγωγή αγαθών. Αρχίζει ο κανόνας της οικονομίας. Σίγουρα η ιδιωτική οικονομία χαίρεται που μπορεί να διατηρήσει τις επιχειρήσεις της ακόμη και με αυτό τον τρόπο γιατί αισθάνεται υποχρεωμένη να εξυπηρετήσει οικονομικά την εθνική παραγωγή. Ο τοκογλύφος αντλεί από αυτό το αίσθημα εθνικού οικονομικού καθήκοντος διπλό όφελος: πρώτα έχει συντάξει ένα πιστοποιητικό χρέους - άρα ένα νόμιμο τίτλο - σύμφωνα με το οποίο ο οφειλέτης με όλη του την περιουσία είναι υπεύθυνος για την αμείωτη αποπληρωμή του δανεισμένου ποσού - στις περισσότερες περιπτώσεις άλλα αντικείμενα πλούτου είναι ενεχυριασμένα - και δεύτερον ο οφειλέτης πρέπει να δεσμευτεί περαιτέρω για μία συνεχή επιπλέον πληρωμή που ονομάζουμε τόκο. 

Επομένως η εγγυημένη πίστωση δεν χορηγείται για λόγους που αντιστοιχούν στην κυριολεκτική σημασία της λέξης, δηλαδή στην εμπιστοσύνη στη μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα αποτελεσματικότητας και απόδοσης, αλλά καθαρά με σκοπό την εκμετάλλευση της ανάγκης του οικονομικού επιχειρηματία να προμηθεύεται για τον ευατό του έσοδα, χωρίς καμία προσπάθεια που προέρχεται από την εργασία. Η πίστωση δεν παρέχεται για την προώθηση της παραγωγής αλλά αποκλειστικά για την κερδοφορία. Ο πιστωτής είναι αδιάφορος για την επιχείρηση στην οποία ασκείται η πίστωση. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να βεβαιωθεί ότι τα χρήματα του είναι ασφαλή και ότι θα εξασφαλίσει κέρδος από τους τόκους. 

Γενικά, το πιστωτικό σύστημα που διαμεσολαβείται από τράπεζες είναι σήμερα δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε ο καπιταλιστής, ο κάτοχος του χρήματος και της πίστωσης, να είναι πλήρως αποκομμένος από την εργασία. Δεν έχει καμία απολύτως σχέση προσωπικής φύσης με τους διάφορους κλάδους της παραγωγής στην οποία «αφήνει τα λεφτά του να δουλεύουν». Τι γνωρίζουν οι μέτοχοι για τις «Girmes», «Poge», «Weser», «Riebeck Montan», «Otavi», «Salitera», «Steaua Romana»; Τι ξέρουν για το τι είδους εργασία επιτελείται σε αυτές τις εταιρείες;

Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για την εργασία, το μόνο ενδιαφέρον τους είναι αν ανεβαίνουν ή πέφτουν οι μετοχές και πόσο υψηλά είναι τα μερίσματα που αποδίδει το κεφάλαιο τους. Είναι επίσης θέμα πλήρους αδιαφορίας αν οι μετοχικές εταιρείες ή άλλες μορφές καπιταλιστικής δραστηριότητας (ανώνυμη εταιρεία, εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, κλπ) εξυπηρετούν την παραγωγή γενικότερα. Το κύριο μέλημα, το μόνο αποφασιστικό, είναι η κερδοφορία! Απόδειξη του γεγονότος είναι η τεράστια δημοτικότητα που απολαμβάνουν οι τραπεζικές μετοχές. 

Οι τράπεζες, όπως και κάθε πιστωτικό ίδρυμα, δεν επιτελούν γενικά καμία παραγωγική εργασία με την έννοια της παραγωγής αγαθών. Στο σύστημα των τραπεζών κυριαρχεί η ιδέα του τόκου - δηλαδή η δυνατότητα μεταφοράς ενός γιγαντιαίου μεριδίου από τα εισοδήματα της παραγωγικής εργασίας στην κατοχή ενός απλού ιδιοκτήτη χρήματος και μάλιστα, για τον τελευταίο, εντελώς αβίαστα! Σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν καμία επιχείρηση που να μην εξαρτάται σε κάποια μορφή από την τράπεζα, που να μη λειτουργεί με καθαρά τοκο - καπιταλιστική μορφή! Ολόκληρο το εθνικό οικονομικό έργο εξαρτάται από το τραπεζικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο και τους τόκους που συνδέονται με αυτό. 

Οι άρχοντες των τραπεζών - το Διεθνές Κεφάλαιο - είναι μαζί και κύριοι της παραγωγής. Από αυτούς εξαρτάται αν θα σταματήσει η εργασία ή αν η αγορά κατακλύζεται από σκουπίδια. Για τον οργανωμένο ιδιωτικό τομέα η ικανοποίηση της ζήτησης είναι εντελώς τυχαία. 

Στην περίπτωση αυτής της τοκο - καπιταλιστικής οικονομικής μορφής του σύγχρονου πιστωτικού σύστηματος έχουμε λοιπόν να κάνουμε με την πληρέστερη οικονομική ανηθικότητα, με την πλήρη διαστροφή της έννοιας του πιστωτικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος από υπηρέτη της οικονομίας στη θέση του απόλυτου κύριαρχου της οικονομίας.

Η δημιουργική και παραγωγική εργασία έχει γίνει ο σκλάβος και το πονηρό,  αρπακτικό, δίχως ρίζες εβραϊκό πνεύμα της τοκογλυφίας κυβερνά τον κόσμο. Ο εκβιασμός είναι δυνατός μέσω της επιβολής μίας τεχνητής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης χάρη στην οικονομικά αθέμιτη παρακράτηση χρημάτων. Και αυτό θεωρείται σήμερα δίκαιο, ως δικαίωμα που κανείς δεν επιτρέπεται να αγγίξει γιατί τον φέρνει σε σύγκρουση με την παγκόσμια εξουσία του μεγάλου δανειακού κεφαλαίου. 

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΚΟΥΣ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΘΕΙ

Τελειοποιήθηκε εξαιτίας του γεγονότος ότι οι σαγηνευτικές τέχνες του τοκογλυφικού πνεύματος πέτυχαν να δεσμεύσουν ακόμη και το Κράτος, τον δεδομένο προστάτη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ωστέ και αυτό με δεμένα χέρια να αναγνωρίσει ως κύριο του το Διεθνές Κεφάλαιο και να εκτραπεί από το πραγματικό καθήκον του ως προστάτης της εθνικής οικονομίας στη θέση ενός δικαστικού επιμελητή, ενός φοροεισπράκτορα για τα μεγάλα δανειακά κεφάλαια». 


ΠΗΓΗ

Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2023

To Μανιφέστο για την Κατάργηση της Δουλείας του Τόκου (Μέρος Β)

 


«Βρισκόμαστε εν μέσω μιας από τις πιο σοβαρές κρίσεις, που ο φτωχός λαός μας πρέπει να υπομείνει στην οδυνηρή ιστορία του. Ο λαός μας είναι βαριά άρρωστος, όλος ο κόσμος είναι βαριά άρρωστος. Οι λαοί τραυλίζουν αβοήθητοι· μια παθιασμένη λαχτάρα, μια κραυγή για λύτρωση περνάει μέσα από τις ζοφερές μάζες. Με γέλια και χορούς, με τον κινηματογράφο και με θεατρικές παραστάσεις, ο λαός σαν παράλογος προσπαθεί να κρύψει τη δική του θλιβερή μοίρα. Να κρύψει τις απατηλές ελπίδες του, να κρύψει τον βαθύ, εσωτερικό του πόνο, την τρομερή απογοήτευση όλων όσων, με χαρά, θα αποκαλούσε κανείς «επιτεύγματα της επανάστασης». Πόσο διαφορετικά τα είχε φανταστεί όλα, πόσο διαφορετικές έδειχναν οι όμορφες υποσχέσεις· ο αστραφτερός χρυσός φαινόταν να είναι το παν, ήταν όλα όσα ήλπιζε κάποιος να αποκτήσει στο σκοτάδι της νύχτας, στο σκοτάδι της στρατιωτικής μας κατάρρευσης, μα τώρα, που η γκρίζα μέρα φωτίζει το εύρημα, αυτό δεν είναι παρά μικρά, σάπια, κομμάτια ξύλου. Στεκόμαστε εκεί αμήχανοι· για χάρη αυτών των μικρών σάπιων κομματιών ξύλου, που έλαμπαν τόσο όμορφα στο σκοτάδι της νύχτας, έχουμε πετάξει όλα όσα μας ήταν μέχρι τώρα αγαπητά και πολύτιμα, γεμίζοντας τις τσέπες μας με αυτό το θλιβερό εύρημα.

Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ειδικά οι φτωχότεροι από τους φτωχούς κυριεύονται από το θυμό της απελπισίας και μαίνονται με παράλογη οργή εναντίον των ίδιων τους των αδελφών και προσπαθούν να καταστρέψουν όλα όσα τους εμποδίζουν στη βαθιά λαχτάρα τους για λύτρωση. Αυτή η κατάσταση οδηγεί στην απόλυτη τρέλα, όταν η ασυνειδησία και η βλακεία χτυπούν το λαό ακόμη περισσότερο και το πού οδηγεί αυτή η τρέλα, το βλέπουμε στην μπολσεβικική Ρωσία. Η εθνικοποίηση, όπως λέγεται η κοινωνικοποίηση στη Ρωσία, αποδείχθηκε αποτυχία, δηλώνει με ψυχραιμία ο Λένιν. Εκεί, η οικονομία έχει καταστραφεί, η αγοραστική δύναμη του χρήματος είναι μηδενική, η διανόηση έχει δολοφονηθεί, ο εργάτης έχει μείνει χωρίς ψωμί. Απόγνωση σε όλο το λαό· μόνο η αιματηρή τρομοκρατία που βασίζεται στις ορδές των Κινέζων και των Λετονών μισθοφόρων μπορεί να προστατεύσει τους κόκκινους δικτάτορες από την εκδίκηση του προδομένου λαού. Και σε εμάς, η εξέλιξη θα ακολουθήσει αυτήν την πορεία εάν συνεχίσουμε να αφήνουμε να στελεχώνουν την κυβέρνηση διεθνείς κερδοσκόποι, ξεροκέφαλοι φανατικοί των κομμάτων, εκπρόσωποι της πιο βαριά χρεωμένης τάξης, της αστικής και μέλη μιας φυλής που ουσιαστικά είναι ξένη στον γερμανικό λαό.

Πώς λέγονταν όλες εκείνες οι όμορφες λέξεις που συνήθιζαν να ψιθυρίζουν, συνέχεια, στο αυτί μας; «Διαπραγμάτευση ειρήνης», «Κοινωνία των Εθνών», «κοινοβουλευτισμός», «λαϊκή κυριαρχία», «δημοκρατία», «δικτατορία του προλεταριάτου», «σοσιαλισμός», «καταστροφή του καπιταλισμού», «απελευθέρωση από τον μιλιταρισμό», και άλλα τέτοια όμορφα συνθήματα. Υποτίθεται ότι θα προέκυπτε ένας νέος, ελεύθερος λαός, που θα καθόριζε την ίδια του τη μοίρα. Από όλα αυτά τίποτε δεν έχει γίνει στην πραγματικότητα, τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί και δεν θα υλοποιηθεί ποτέ, εάν δεν ασχοληθούμε με όλα αυτά τα φαινόμενα, όλα αυτά τα συνθήματα με την υψηλότερη ηθική σοβαρότητα, εάν δεν εξετάσουμε σχολαστικά τα συμπτώματα της ασθένειας με τον τρόπο που θα το έκανε αυτό ένας ευφυής γιατρός, ο οποίος θα νοιαστεί, ο οποίος θα προβεί σε μια προσεκτική διάγνωση της κατάστασης του ασθενούς, χωρίς να αποφύγει τον κόπο να διαπιστώσει την προέλευση αυτής της σοβαρής, και πολύ κρίσιμης, ασθένειας. 

Μαμωνισμός είναι το όνομα της ασθένειας της εποχής μας. Τι είναι ο Μαμωνισμός;

Ο Μαμωνισμός είναι η απόκοσμη, αόρατη, μυστηριώδης κυριαρχία των μεγάλων, διεθνών, χρηματοοικονομικών δυνάμεων. Ο Μαμωνισμός όμως είναι και μια νοητική κατάσταση· είναι η λατρεία αυτών των χρηματοοικονομικών δυνάμεων από την πλευρά όλων εκείνων που μολύνθηκαν από το δηλητήριο του μαμωνισμού. Ο Μαμωνισμός είναι η τεράστια υπερβολή της, εκ φύσεως υγιεινής, ανθρώπινης παρόρμησης για κέρδος. Ο Μαμωνισμός είναι η τρέλα της απληστίας για χρήματα, που δεν έχει κανέναν μεγαλύτερο στόχο από τη διαρκή συσσώρευση χρήματος, που επιδιώκει, με απαράμιλλη ωμότητα, να υποχρεώσει όλες τις δυνάμεις του κόσμου να βρίσκονται στην υπηρεσία του και που επιθυμεί να οδηγήσει στην οικονομική σκλαβιά, στην εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού όλων των λαών του κόσμου. Ο Μαμωνισμός είναι η νοητική κατάσταση, που οδήγησε στην παρακμή όλων των ηθικών εννοιών. Ο Μαμωνισμός θεωρείται ένα παγκόσμιο φαινόμενο, που εξισώνεται με τον κτηνώδη, αδίστακτο εγωισμό του ανθρώπου. Ο Μαμωνισμός είναι το πνεύμα της απληστίας, ο ασυγκράτητος πόθος για κυριαρχία, η ψυχική τάση που είναι εξ ολοκλήρου επικεντρωμένη στην υφαρπαγή των αγαθών και των θησαυρών του κόσμου· με τη βαθύτερη έννοια είναι η θρησκεία εκείνων των ανθρώπων που πιστεύουν στο καθαρά φθαρτό-γήινο.

Ο Μαμωνισμός είναι το ακριβώς αντίθετο του σοσιαλισμού. Ο σοσιαλισμός, που γίνεται αντιληπτός σαν μία ανώτερη ηθική ιδέα, είναι η αντίληψη ότι ο άνθρωπος δεν βρίσκεται στον κόσμο μονάχα για τον εαυτό του, ότι κάθε άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα. Ότι δεν είναι υπεύθυνος απλά για την άμεση ευημερία της οικογενείας του, αλλά και για τα μέλη της φυλής του, του λαού του, ότι έχει ακλόνητη ηθική υποχρέωση απέναντι στο μέλλον των παιδιών του και του λαού του.


Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να κατανοήσουμε τον Μαμωνισμό σαν τη συνειδητή συνωμοσία των μεγάλων καπιταλιστών που διψούν για εξουσία πάνω σε όλους τους λαούς. Η μεταμφιεσμένη εμφάνιση του Μαμωνισμού, είναι πάντοτε κάτι το αξιοσημείωτο.

Οι μεγάλοι μεγιστάνες του χρήματος παραμονεύουν σαν η τελευταία κινητήρια δύναμη πίσω από τον αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό· τίποτε άλλο. Οι μεγάλες δυνάμεις του χρήματος είναι αυτές που χρηματοδότησαν τις τρομερές ανθρώπινες δολοφονίες του Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μεγάλες δυνάμεις του χρήματος, σαν ιδιοκτήτες όλων των μεγάλων εφημερίδων, έχουν παγιδεύσει τον κόσμο σε έναν ιστό ψεμάτων. Διεγείρουν, με ευχαρίστηση, όλα τα κατώτερα πάθη· έχουν, καλλιεργήσει με επιμέλεια, την ανάπτυξη των σημερινών τάσεων· έχουν φέρει την γαλλική ιδέα εκδίκησης, μέσω της πονηρής προπαγάνδας του Τύπου, σε σημείο βρασμού· έχουν, με προσοχή, καλλιεργήσει την ιδέα του πανσλαβισμού, τη σερβική έπαρση περί «μεγάλης δύναμης» και την ανάγκη αυτών των κρατών για χρήματα, ακόμη κι αν χρειαστεί να ανάψει μια φωτιά παγκόσμιας κλίμακας. Ακόμη και σε εμάς, στη Γερμανία, το πνεύμα του Μαμωνισμού, που θέλει μονάχα να βλέπει περισσότερες εξαγωγές, αύξηση του πλούτου, την αύξηση των κερδών, τα έργα μεγάλων τραπεζών και τις διεθνείς χρηματοδοτήσεις, έχει οδηγήσει σε έναν αποπροσανατολισμό του δημοσίου ήθους, στη βύθιση των κυβερνητικών μας κύκλων στον υλισμό και τη φιληδονία, σε μια ισοπέδωση της εθνικής μας ζωής, όλοι οι παράγοντες που συμβάλλουν στην φοβερή μας κατάρρευση.

Πρέπει να αναρωτηθούμε με έκπληξη, από πού προέρχεται ο Μαμωνισμός, από πού αντλεί την ακαταμάχητη δύναμή του το μεγάλο διεθνές κεφάλαιο.

Δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι η διεθνής συνεργασία των μεγάλων χρηματοοικονομικών δυνάμεων αντιπροσωπεύει ένα εντελώς νέο φαινόμενο. Δεν έχει υπάρξει ποτέ κάτι παρόμοιο στην ιστορία. Οι διεθνείς υποχρεώσεις νομισματικής φύσεως, μας ήταν, ουσιαστικά, άγνωστες. Μόνο χάρη στην άνοδο της διεθνούς οικονομίας, του γενικού διεθνούς εμπορίου, κατάφερε να επικρατήσει η ιδέα της οικονομικής πολιτικής των τόκων κι εδώ ακριβώς, αγγίζουμε τη βαθύτερη ρίζα, εδώ έχουμε χτυπήσει την εσώτατη πηγή δύναμης από την οποία «η Διεθνής του Χρυσού» απομυζά την ακαταμάχητη δύναμή της.

Ο τόκος των δανείων είναι η διαβολική αρχή από την οποία γεννήθηκε «η Διεθνής του Χρυσού». Το δανειακό κεφάλαιο έχει επεκταθεί, πραγματικά, παντού. Όπως και με τα πλοκάμια των πολύποδων, έτσι και το μεγάλο δανειακό κεφάλαιο έχει παγιδεύσει όλα τα κράτη και όλους τους λαούς του κόσμου.

Τα κρατικά ομόλογα, τα κρατικά δάνεια, τα σιδηροδρομικά ομόλογα, τα πολεμικά ομόλογα, οι υποθήκες, οι χρεώσεις καλυμμένων ομολόγων, οι, εν ολίγοις, τίτλοι ομολόγων όλων των ειδών, έχουν κατά κάποιον τρόπο παγιδεύσει ολόκληρη την οικονομική μας ζωή, με τέτοιο τρόπο, που όλοι οι λαοί του κόσμου σπαρταρούν τώρα αβοήθητοι, παγιδευμένοι στους ιστούς του χρυσού. Για χάρη της αρχής του τόκου, για χάρη μιας βαθιά εσφαλμένης κρατικής αντίληψης, κατά την οποία κάθε μορφή ιδιοκτησίας έχει δικαίωμα στα κέρδη, έχουμε παραδοθεί στη σκλαβιά του τόκου των χρημάτων. Ούτε ένας πραγματικά υγιής ηθικός λόγος δεν μπορεί να δοθεί για το γεγονός ότι η απλή κατοχή χρημάτων δημιουργεί το δικαίωμα στα συνεχή κέρδη των τόκων. 

Αυτή η εσωτερική αντίθεση απέναντι στον τόκο και στο μη δεδουλευμένο εισόδημα, κάθε είδους, που εισπράττεται χωρίς παραγωγική εργασία, προέρχεται από την ψυχή όλων των λαών και εποχών. Αλλά ποτέ οι λαοί δεν συνειδητοποίησαν τόσο πολύ αυτή τη βαθιά εσωτερική αντίθεση ενάντια στη δύναμη του χρήματος, όσο στην εποχή μας. Ποτέ δεν είχε ξανά προετοιμαστεί ο Μαμωνισμός με έναν τέτοιον παγκόσμιο τρόπο, για να ξεκινήσει μια παγκόσμια επικυριαρχία. Ποτέ στο παρελθόν δεν έθεσε όλη του τη μοχθηρότητα (κινητοποίηση των κατώτερων ορμών του ανθρώπου), την αρχομανία, τη μνησικακία, την απληστία, τον φθόνο και το ψέμα, με έναν τόσο πονηρά καμουφλαρισμένο, αν και ωμά πιεστικό τρόπο στην υπηρεσία του όπως τώρα. Ο Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν, με τη βαθύτερη έννοια, μία από τις μεγαλύτερες αποφάσεις στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας στην πάλη της να αποφασίσει εάν η μαμωνιστική-υλιστική κοσμοθεωρία ή η σοσιαλιστική-αριστοκρατική κοσμοθεωρία θα καθορίσουν την τύχη του κόσμου στο μέλλον.

Επιφανειακά, ο μαμωνιστικός αγγλοαμερικανικός συνασπισμός έχει αναμφίβολα κερδίσει προς το παρόν. Σαν αντίδραση σε αυτόν, εγέρθηκε στην Ανατολή ο μπολσεβικισμός, και αν κάποιος θέλει να δει μια σπουδαία ιδέα στον μπολσεβικισμό, αυτό είναι αναμφίβολα η εκ διαμέτρου αντίθετη θέση που έχει απέναντι στη μαμωνιστική κοσμοθεωρία. Ωστόσο, οι μέθοδοι που αναζητά να εφαρμόσει ο μπολσεβικισμός, είναι προσπάθειες θεραπείας σαν κι αυτές του διαβόητου Άισενμπαρτ. Προσπαθεί να βοηθήσει έναν ασθενή που υποφέρει από εσωτερική δηλητηρίαση με ένα νυστέρι, ακρωτηριάζοντας το κεφάλι του, τα χέρια του και τα πόδια του.


Σ’ αυτή την μανία του μπολσεβικισμού, σ’ αυτό το ανόητο αναποδογύρισμα θα πρέπει να αντιταχθούμε με μια νέα, καλά οργανωμένη ιδέα, η οποία, σαν μια ενοποιός δύναμη, θα ενώσει όλες τις εργατικές τάξεις και θα αποβάλλει την τοξική ουσία που έχει αρρωστήσει τον κόσμο.

Αυτό το μέσο το βλέπω στην κατάργηση της δουλείας του τόκου των χρημάτων».


ΠΗΓΗ