Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2025

Ο Μηδενισμός του Έρνστ Ρέμ

 




Ο Έρνστ Ρέμ όπως και οι περισσότεροι μαχητές των Sturmabteilung «ζυμώθηκαν» μέσα στο καμίνι του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ψήθηκαν στις μάχες και τα χαρακώματα γνωρίζοντας από πρώτο χέρι την πρωτοφανή βιαιότητα και σφοδρότητα του Μεγάλου Πολέμου. Ο Ρεμ στη Γαλλία (όπου βρέθηκε πολεμώντας) αναμφισβήτητα διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του που θα τον συνόδευε σε όλη την μετέπειτα πορεία του. 

Ο πολεμιστής του χαρακώματος γνώριζε μόνο την πραγματικότητα της μάχης. Ζούσε κάθε στιγμή στην απόλυτη ένταση της, την κάθε στιγμή ως την τελευταία, την κάθε στιγμή ως ένα ριψοκίνδυνο αντίκρυσμα με το Μηδέν, με τον Θάνατο. Αυτή η δοκιμασία πλάθει την Αίσθηση μίας Απόλυτης Ελευθερίας που πουθενά αλλού δεν μπορεί να βιωθεί. Ο άνθρωπος λυτρωμένος από τις καθημερινές γίηνες ανησυχίες, από την ρηχότητα μίας τετριμμένης μικροαστικής ζωής, από το φθαρτό και το ρευστό. Λυτρωμένος από τον φοβό. Κοιτάζει την αλήθεια κατάματα, ζεί το απόλυτο, βρίσκεται στο μεταίχμιο του περάσματος στον «άλλο κόσμο». Ελέυθερος από τον ίδιο του τον Εαυτό! 

Η Ελευθερία του Στρατιώτη στο πεδίο της μάχης οδηγεί στον Μηδενισμό. Η επαφή με το Μηδέν οδηγεί στην ύψιστη περιφρόνηση για την υλιστική ζωή, για την ρουτινιασμένη μηχανιστική επανάληψη, για την πραγματικότητα των αποκοιμωμένων και τον εκδουλευμένων και ανοίγει τους διαπλάτους δρόμους για την αναζήτηση των δυνατών εμπειριών, για την αναζήτηση μίας Ελευθερίας που βρίσκεται στο «εδώ και τώρα» στην πληρότητα μίας ζωής που υψώνεται στη μεγαλύτερη ένταση της. 


«Όταν κάποιος στέκεται καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, τότε η εξωτερική εμφάνιση ξεθωριάζει σε μία ασημαντότητα και οτιδήποτε είναι άχρηστο εξαφανίζεται. Μόνο το γνήσιο, το αληθινό και το ανδρικό διατηρούν την αξία τους. Το μίσος που οι άλλοι διασκόρπιζαν στο εξωτερικό δεν βρήκε θέση στη καρδιά του στρατιώτη γιατί απλά δεν το ένιωθε, γιατί είδε ότι όσοι βρίσκονταν στην άλλη πλευρά υπέφεραν τις ίδιες τραγωδίες, εκτελούσαν το ίδιο καθήκον και αντιμετώπιζαν τον ίδιο θάνατο. Ήταν απλά καθρέφτες του ευατού του! Δεν μισεί κανείς αυτό στο οποίο αντανακλάται, διότι τότε θα πρέπει να μισεί τον εαυτό του. 


Δεν υπάρχει πιο αληθινός χαρακτήρας από αυτόν της πρώτης γραμμής. Η πείνα και η δίψα, η βροχή και ο παγετός, η ταλαιπωρία και οι κίνδυνοι, οι πληγές και ο θάνατος αφαιρούν κάθε προσποιητή μάσκα και αναγκάζουν τον άνδρα να αντιμετωπίσει την κάθε πρόκληση: δείξε αυτό που είσαι! Κάτω από αυτόν τον ανελέητο προβολέα τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί και όλες οι σκέψεις των ανδρών στρέφονται αναπόφευκτα στο ουσιώδες».


Ο Μηδενισμός του Ρέμ τον ώθησε στην επίθεση και την ρήξη με έναν γερασμένο κόσμο που γνώριζε μόνο την δουλεία. Αυτόν της καπιταλιστικής Βαϊμάρης. Δεν υπήρχε τίποτα που να άξιζε να διασωθεί αλλά αντιθέτως έπρεπε να γκρεμιστεί από την σάρωση των καφέ στρατιών. Το ίδιο και το μίαρο απόστημα του μπολσεβικισμού, το απότοκο της ίδιας σαπισμένης μήτρας του σύγχρονου κόσμου, μία ζοφερή άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ο συνταγματικός «μπολσεβικισμός» της πλήρως αστικοποιημένης Σοσιαλδημοκρατίας και ο εκτρεφόμενος από την Μόσχα μπολσεβικισμός του Κομμουνιστικού Κόμματος. 

Ο Ρεμ εντάχθηκε στο NSDAP και έγινε ηγέτης των περιλάλητων SA. Φόβος και τρόμος των αντιφασιστών στους δρόμους των πόλεων, όσο και των αστών και των καπιταλιστών των χρυσών γραφείων όπως απέδειξε η Ιστορία. Αιώνιο αγκάθι για την ακροδεξιά και τους βολεμένους που δεν μπορούσαν να αντέξουν την φωνή της Επανάστασης και την Ορμή της πραγματικής και ολοκληρωτικής Εθνικοσοσιαλιστικής Επικράτησης. 

Κόκκινο πάνι για τους αντιφασίστες σύντομα ο Ρέμ έγινε στόχος της χυδαιότητας, της λάσπης και της συκοφαντίας. Οι φυλλάδες αυτών που απενοχοποίησαν την εκπόρνευση και την ομοφυλοφιλία, στην Γερμανία της εποχής, τον κατηγόρησαν για.. «ανήθικο τρόπο ζωής». Ο Ρέμ δεν αξίωσε ποτέ να γίνει αγαπητός στους κύκλους της ακροδεξιάς υποκρισίας και της ατέρμονης ηθικολογικής παράνοιας. Έζησε στο πέδιο της μάχης και η μόνη Ηθική που ήξερε ήταν αυτή του Πολεμιστή, του Γενναίου. Η Ηθική των Μεγάλων Έργων. Πολύ πιο ΑΝΔΡΑΣ από χαρτογιακάδες άκαπνους γραφειοκράτες και μπουρζουάδες που κρύβονταν στις κομματικές αίθουσες όταν άλλοι πολεμούσαν στους δρόμους. Στη μηδενιστική του αντίληψη συμπερίληφθη και η σάπια, παρακμιακή ηθική της αστικής υποκρισίας και της ιουδαιοχριστιανικής δουλικότητας. 

«Ο στρατιώτης απομακρύνεται από αυτή το είδος ψευδούς ηθική με αηδία. 
Αυτό που έχει σημασία για μένα, στο πεδίο της μάχης, δεν είναι αν ένας στρατιώτης ανταποκρίνεται στην «ηθική της κοινωνίας» αλλά μόνο αν είναι άνθρωπος πάνω στον οποίον μπορεί να στηριχτεί κανείς. Ένας «ανήθικος» άνθρωπος που πετυχαίνει κάτι είναι για μένα πολύ πιο αποδεκτός από έναν «ηθικά ορθό» που δεν καταφέρνει τίποτα. Η λεγόμενη κοινωνία διαπράττει το μεγαλύτερο έγκλημα με την αποτίμηση των ανθρώπων κατά αυτόν τον τρόπο. Οι αυτοκτονίες των σπουδαιότερων προσωπικοτήτων μιλούν πολύ εύγλωττα εδώ»

O Ρεμ λοιπόν μπορεί να ήταν «Διάβολος». Πράγματι ήταν. Άλλα τέτοιους αξίζει η κόλαση της αστικής κοινωνίας. Όποιος θέλει Αγίους ας ψάξει στα μοναστήρια.

Ο Ρεμ τα ήθελε ΟΛΑ. Δεν αρκούταν στο τσάκισμα των Κόκκινων και την ανάληψη της εξουσίας. Ήθελε ότι δικαιούνταν οι Γερμανοί εργάτες και πρώην πολεμιστές, όσα δικαιούνταν οι προλετάριοι των SA. Όσα φτιάχνουν με τα χέρια και το μυαλό τους. Τους κόπους της εργασίας τους. Ζήτουσε την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και την απελεύθερωση της Γερμανίας από τα αστικά παράσιτα υπεύθυνα για τον μεγάλο πόλεμο και την δυστυχία της Βαϊμάρης. Ζητούσε ο Στρατός να περάσει επιτέλους στον Λαό και το Έθνος και να ηγηθούν οι πραγματικοί πολεμιστές, όχι τα πρωσικά γουρούνια που παρακολουθούν τις μάχες με τα κυάλια τους. Δυστυχώς όλα αυτά τον έφεραν σε ρήξη με την αστική τάξη, το στρατοκρατικό κατεστημένο και την ακροδεξιά. Τα αποτελέσματα γνωστά. Μία προδομένη Επανάσταση, μία ανεκπλήρωτη Προσδοκία.


ΕΡΝΣΤ ΡΕΜ ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΑΜΕ ΜΕ ΤΕΤΑΜΕΝΗ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑ!







Διαβάστε επίσης:





Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2025

Fuck USA

 




Η ιδεολογική στροφή της κυβέρνησης και του πολιτικού προσωπικού μετά την εκλογή Τράμπ δείχνει τον βαθμό υποτέλειας και εξάρτησης της Ελλάδος στον αμερικανισμό. Από τα νομοσχέδια για τους γάμους των ομοφυλοφίλων περάσαμε στις παραδοχές Μητσοτάκη ότι υπάρχουν μόνο δύο φύλα (ΕΔΩ) και ότι δεν υιοθετεί την woke agenda (ΕΔΩ). Βέβαια δεν είναι μόνο ελληνικό αλλά πανευρωπαϊκό το φαινόμενο που θέλει την άνοδο των «ακροδεξιών» κομμάτων και τις κωλοτούμπες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων από τον δικαιωματισμό σε «συντηρητικές πολιτικές». Όλα αυτά δείχνουν το πόσο εκδουλευμένη στις ΗΠΑ είναι η Ευρώπη αλλά και ολόκληρος ο κόσμος που περιστρέφεται γύρω από τις αμερικανικές ορέξεις και τις πολιτικές που υπαγορεύει ο Λευκός Οίκος, ζητιανεύοντας την εύνοια της Ουάσινγκτον. Υπάρχουμε όμως και εμείς οι λίγοι που ξέρουμε να βλέπουμε πίσω από το προπέτασμα καπνού του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και να αναγνωρίζουμε τι πραγματικά διακυβεύεται στο ψευτοδίπολο woke - antiwoke.

Το καθεστώς Τράμπ θέλει να επιβάλει τις ίδιες ακριβώς πολιτικές και τους ίδιους ακριβώς στόχους με τους προκατόχους του απλά με διαφορετικό περίβλημα. Από τον τρανσχιουμανισμό των αλλαγών φύλού, της ταυτοτικής ρευστότητας, του αυτοπροσδιορισμού και του υβριδικού ανθρώπου περνάμε στον μετανθρωπισμό της τεχνητής νοημοσύνης, του ανθρώπου ρομπότ και της εικονικής πραγματικότητας. Το ίδιω και τω αυτώ. Εχθροί της ανθρώπινης υπόστασης και της ανθρώπινης προσωπικότητας, εχθροί του Ανθρώπου και της Ελευθερίας. Από τον Μπαίντεν και τους τραβεστί στον ιουδαίο Μάσκ που χρηματοδοτεί τεράστια προγράμματα AI και κερδίζει δισεκατομμύρια από την χυδαιότητα της τεχνολογίας του μετανθρώπου. 

Πως γίνεται κάποιοι να αυτοαποκαλούνται ως συντηρητικοί και να γουστάρουν με την απόλυτη κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης, του τεχνολογισμού γενικά και την καταστοφή του Ανθρώπου, μόνο αυτοί ξέρουν. Και εδώ ενθυμούμεθα τα εύστοχα λόγια του Theodore Kaczynski για τους υποτιθέμενους συντηρητικούς: «Οι συντηρητικοί είναι ηλίθιοι, κλαψουρίζουν για την παρακμή των παραδοσιακών αξιών αλλά υποστηρίζουν με ενθουσιασμό την τεχνολογική πρόοδο και την τεχνολογική ανάπτυξη. Προφανώς δεν τους περνάει κάν από το μυαλό, ότι δεν μπορείς να κάνεις γρήγορες, δραστικές αλλαγές στην τεχνολογία και την οικονομία μίας κοινωνίας χωρίς να προκαλέσεις δραστικές αλλαγές και σε όλες τις άλλες πτυχές μίας κοινωνίας, και ότι τέτοιες δραστικές αλλαγές αναπόφευκτα καταρρίπτουν τις παραδοσιακές αξίες». 

Δεν συζητάμε κάν για την επικράτηση του εβραιοσιωνισμού και της ZOG σε κάθε πτυχή της ζωής. Πλέον απαγορευμένη, ενδεχομένως θα γίνει, και η οποιαδήποτε κριτική στο Ισραήλ. Ο Τράμπ εκδηλώνει φανερά τις προθέσεις του για τον αφανισμό των Παλαιστινίων και την ανάδειξη του «εκλεκτού λαού» σε «βασιλιά» της Μεσής Ανατολής. Όλα αυτά σε συνδυασμό με νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην οικονομία που εκχωρούν τα πάντα στους κολοσσούς του κεφαλαίου και αποσύρουν το κράτος από όλους τους τομείς ευθύνης. Μία πλήρης καταστροφή της κοινωνικότητας με το μόνο που μετράει να είναι το επενδυτικό κέρδος. Τεχνοοικονομισμός - καπιταλισμός - σιωνισμός είναι το τρίπτυχο του «συντηρητισμού» και του «τραμπισμού». Απόλυτα εχθρικό με τον δικό μας Ευρωπαϊκό Χαρακτήρα! 

Δεν μας αφορά καθόλου ένα μιγαδοποιημένο «έθνος», καταδικασμένο από την γέννηση του, να είναι φορέας κάθε παραλυτικής νόσου και μολυσματικής ασθένειας που διαβρώνει και σαπίζει τις κοινωνίες. Οτιδήποτε έρχεται από τις ΗΠΑ είναι για εμάς σιχαμερό και απευκταίο. Μία κουλτούρα, νοοτροπία και τρόπος ζωής εντελώς ξένος με την δική μας Αθάνατη Ευρώπη! Η Αμερική και ο αμερικανισμός είναι η αιτία παρακμής της Ευρώπης και θανάτου των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Απέναντι λοιπόν στην παντοκρατορία των ΗΠΑ ορθώνουμε την ανάγκη σχηματισμού ενός ισχυρού και κραταιού ευρωπαϊκού χώρου - εκ διαμέτρου αντίθετο με την σημερινή αμερικανοτραφή καπιταλ-τραπεζική ΕΕ - που θα διεκδικήσει τα ταυτόσημα συμφέροντα των ευρωπαϊκών εθνών και θα αποκρούσει την πολιτισμική και οικονομική εισβολή που υφιστάμεθα από την Δύση και την Ασία. 




Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2025

Η επιστροφή των ιμπεριαλισμών

 




Το ακόλουθο άρθρο αναδημοσιεύθηκε από το «Σαμουράι της Δύσης»


«Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, μια ανάλυση βασισμένη σε στοιχεία και μελέτες, που δίνει έναν διαφορετικό τόνο από φιλελεύθερες απόψεις του Καθεστώτος. Από την συντακτική ομάδα της μεταπολιτικής – μη πολιτικά ορθής – δεξαμενής σκέψης, Kultura Europa, ο αναλυτης Francesco Ingravalle, γράφει :

Το τρέχον σενάριο των διεθνών σχέσεων, μας οδηγεί να αναρωτηθούμε αν βρισκόμαστε μπροστά σε μια «επιστροφή του ιμπεριαλισμού», εάν, για άλλη μια φορά, αφού ακούσαμε να μιλάμε για «τέλος του έθνους-κράτους», για «τέλος της ιστορίας», βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα σενάριο παρόμοιο με αυτό του 1914, ή του 1938-39 ή πάλι, του «ψυχρού πολέμου». Ένα ερώτημα που πρέπει να τεθεί: είχε πράγματι εξαφανιστεί ο ιμπεριαλισμός στη δίνη των θεωρητικών και των πρακτικών της παγκοσμιοποίησης των αρχών της δεκαετίας του 1980; Ή μήπως η λέξη «παγκοσμιοποίηση» έκρυβε πάντα τον «καλό» παλιό ιμπεριαλισμό, το «ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» με τα κρατικά-εθνικά θεσμικά εργαλεία του;

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μια σημαντική σκιά υποψίας μας είχε εγείρει το βιβλίο του Serge Latouche, “Η δυτικοποίηση του κόσμου”. Στις αρχές του 21ου αιώνα, ο Joseph Stiglitz στο βιβλίο του “Η Παγκοσμιοποίηση και οι αντίπαλοί της”, έδωσε μεγαλύτερη συνέπεια στις σκιές που είχε ήδη θέσει, στην ανθρωπολογική-πολιτιστική πλευρά, ο Latouche. Στην πραγματικότητα, το να πει κάποιος «δυτικισμός», σημαίνει να λεει «αμερικανοποίηση» του κόσμου και να πει κανείς «αμερικανοποίηση του κόσμου» σημαίνει να υποδεικνύει ένα σύνολο διαδικασιών που εφαρμόζει ένα κράτος, που βρίσκεται στο τιμόνι ενός ηγεμονικού, χρηματοπιστωτικού και στρατιωτικού συστήματος, μέρος του οποίου η Ευρώπη είναι από τη δεκαετία του 1940. Ένα σύνολο διαδικασιών που ενισχύθηκε από την κατάρρευση του ρωσικού ηγεμονικού συστήματος και το οποίο, πολύ σύντομα, άρχισε να αντιμετωπίζεται από την άνοδο του κινεζικού ηγεμονικού συστήματος.

Για να απλοποιήσουμε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τρέχουσα ιστορία αναπτύσσεται σε μια παγκόσμια αντιπαράθεση μεταξύ των καπιταλισμών: ο δυτικός (ευρωαμερικανικός) ολιγοπωλιακός καπιταλισμός, αντιτίθεται από τον κινεζικό κομματικό καπιταλισμό και τον ρωσικό ολιγοπωλιακό καπιταλισμό. Δεν είναι απολύτως σωστό να αντιτασσόμαστε σε αυτά τα συστήματα με βάση την αξία που αποδίδουν (σε ηθικο-δικονομικές κωδικοποιήσεις) στην ατομικότητα: στην καπιταλιστική οικονομία, ιδιωτική ή δημόσια, κάθε άτομο μπορεί να αντικατασταθεί και αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο στην εποχή του κυβερνητικού καπιταλισμού, όταν αυτό που μετράει πάνω απ’ όλα είναι οι αντικειμενικές διαδικασίες για την επίτευξη μεγαλύτερων κερδών για τους επενδυτές. Από αυτές τις αντικειμενικές διαδικασίες απορρέουν τα γεωοικονομικά, πολιτικά και γεωπολιτικά σενάρια και η οργάνωση των διεθνών σχέσεων σύμφωνα με ηπειρωτικά ή υποηπειρωτικά μπλοκ.

Από το “The Age of Imperialism” του Harry Magdoff και την “World-System Analysis” του Immanuel Wallerstein, ένα ιστορικό-κοινωνικό σώμα έχει δοθεί σε μια σειρά από διαισθήσεις που χρονολογούνται από τον Marx και τον Nietzsche και που προβάλλονται στον εικοστό αιώνα στα έργα του Ferdinand Fried (Το τέλος του καπιταλισμού, 1932) και James Burnham (Η επανάσταση των διαχειριστών, 1941) και στην προσπάθεια να σκεφτούμε μια μη συγκρουσιακή παγκόσμια οικονομική και πολιτική τάξη (Otto Neurath, “International Planning for Freedom”, 1942) μια διαδικασία ολοκλήρωσης οι παραγωγικοί τομείς και οι αγορές που είναι ικανές να διέπουν τις συγκρούσεις (David Mitrany, “The Practical Basis of Peace”, 1943).

Είναι γνωστό ότι ο Marx είχε προβλέψει την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας σε μια παγκόσμια οικονομία, στην οποία τα κράτη έχουν αποφασιστικό πολιτικό-στρατιωτικό ρόλο, ότι ο Nietzsche φανταζόταν μια «μεγάλη πολιτική» εξ ολοκλήρου βασισμένη στον αγώνα μεταξύ μεγάλων «ηπειρωτικών μπλοκ», ως οργανώσεων της «βούλησης για εξουσία» και ο Alfred Baeumler, το 1942, στο “Democracy and National Socialism”, υποθέτει μια «ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των παγκόσμιων κρατών, με βάση τις νιτσεϊκές προτάσεις. Η αληθεια είναι ότι σε όλη τη διάρκεια του χρόνου – από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα έως σήμερα – η ιστορία των ενδοϊμπεριαλιστικών συγκρούσεων με δύο ιδιαίτερα αιματηρούς παγκόσμιους πολέμους (Πρώτος και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος) και ένας παγκόσμιος πόλεμος «χαμηλής έντασης» ο «ψυχρός πόλεμος», αποτελούν ένα σύνολο πολέμων πληρεξουσίων.

Όσον αφορά την ιστορία των ιδεολογιών, ολόκληρη η ιστορία του ιμπεριαλισμού συνοδεύεται από την ανάπτυξη ανορθολογιστικών φιλοσοφιών, (βλ. György Lukàcs, “The Destruction of Reason”, 1954) που όλα βασίζονται σε σχετικιστικές γνωσιολογίες, ιδανικές συνέχειες τόσο της σκέψης του Schopenhauer, όσο και κυρίως, της σκέψης του Nietzsche. Η σύνδεση μεταξύ σχετικισμού και ιμπεριαλισμού, δεν αμφισβητείται ακόμη και από τους πιο αποφασιστικούς κριτικούς του Lukács (όπως ο Adriano Romualdi, τόσο στον τόμο “Ιδέες για έναν δεξιό πολιτισμό” του 1973, όσο και ήδη στον τόμο “Nietzsche”, 197). Σήμερα, ο σχετικισμός είναι η αποτελεσματική αυτογνωσία των τεχνοοικονομικών ολιγαρχιών που, όχι τυχαία, υποβιβάζουν τον κόσμο των δικαιωμάτων σε ένα απλό διακοσμητικό πλαίσιο, ή ένα απλό ρητορικό εργαλείο στην υπηρεσία της τεχνοοικονομικής λογικής. Εάν, πέρα ​​από την οικονομική του πραγματικότητα, ο ιμπεριαλισμός χαρακτηρίζεται από τη θέληση για εξουσία, η σύνδεση μεταξύ του σχετικισμού και της ερμηνείας της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας ως αποτέλεσμα του «αγώνα για την εξουσία», είναι ένα εύκολα επαληθεύσιμο γεγονός, η σύνδεση μεταξύ ιμπεριαλισμού και σχετικισμού είναι επίσης εύκολα επαληθεύσιμο και λογικά αδιαμφισβήτητο.

Η πολιτική μορφή των ιμπεριαλιστικών κρατών είναι ουσιαστικά ολιγαρχική (σε σχέση με το ιμπεριαλιστικό κράτος των ΗΠΑ, η έρευνα του Charles Wright Mills, “The Power Elite”, 1956, είναι σημαντική). Η πιο διαδεδομένη επιστημολογία, τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στην Ευρώπη, ως βάση της τεχνοεπιστήμης, είναι μια πολύ δυναμική σύνθεση νεοθετικισμού, πραγματισμού και λειτουργικότητας, που συνδυάζεται με μια κοινή γνώμη, που κάθε άλλο παρά ξένη είναι προς τον μυστικισμό. Μόνο φαινομενικά ο σχετικισμός είναι μια ιδεολογία κοινωνικής ειρήνης. Αν τίποτα δεν είναι αλήθεια, όλα επιτρέπονται, τα πάντα: από τον δημόσιο διάλογο, μέχρι την ένοπλη αντιπολίτευση μεταξύ φατριών. Αυτό φάνηκε στην πολιτική ιστορία της Αθήνας στα τέλη του 5ου αιώνα π.χ: αν είναι σωστή η ταύτιση του Αντιφώντα ως υποκινητή, με άλλους, του ολιγαρχικού πραξικοπήματος του 411 π.χ, με τον Αντιφώντα τον σοφιστή, η σύνδεση μεταξύ σοφιστικού σχετικισμού και ολιγαρχικού προσανατολισμού φαίνεται εύλογη. Όσο για το ολιγαρχικό πραξικόπημα που έφερε στην εξουσία τους «Τριάντα Τύραννους» το 404 π.χ., ένας από αυτούς, ο πιο επιδραστικός, ο Κριτίας, θεωρείται ο εκφραστής του σοφισμού.

Μπορεί, ωστόσο, να θυμόμαστε πάντα ότι, ένας από τους πρώτους εκφραστές του σοφισμού, ο Πρωταγόρας των Αβδήρων, υπήρξε κορυφαίος συνεργάτης του Περικλή, κορυφαίου εκφραστή της αθηναϊκής δημοκρατίας. Θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι η τεχνική της πειθούς, είναι ανεξάρτητη από το πρόβλημα της αλήθειας και το πρόβλημα των ηθικών σκοπών της ατομικής και συλλογικής δράσης. Μια παρόμοια εικόνα της εργαλειακής ορθολογικότητας της επιστημολογικής πλευράς της καπιταλιστικής οικονομίας, δίνει ο Max Horkheimer στο “Έκλειψη του λόγου” (1947) : «Κανένας τέλος δεν είναι λογικός από μόνος του, και θα ήταν παράλογο να προσπαθήσουμε να καθορίσουμε ποιο από τα δύο άκρα είναι περισσότερο «λογικό» από το άλλο». Μια μάλλον στενή σύνδεση φαίνεται να συνδέει τον ιμπεριαλισμό, τον σχετικισμό και τους ολιγαρχικούς θεσμούς.

Ιμπεριαλισμός, το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού

«Με την καπιταλιστική παραγωγή αναδύεται μια νέα εξουσία, το πιστωτικό σύστημα, το οποίο στις απαρχές του υπονοείται κρυφά ως μέτριο βοήθημα στη συσσώρευση, τραβάει με αόρατα νήματα τα χρηματικά μέσα, διάσπαρτα σε μεγαλύτερες ή μικρότερες μάζες στην επιφάνεια της κοινωνίας, στα χέρια των μεμονωμένων καπιταλιστών ή των τραστ, αλλά σύντομα έγινε ένα νέο και τρομερό όπλο στον αγώνα του ανταγωνισμού και τελικά μετατρεπόμενο σε έναν τεράστιο κοινωνικό μηχανισμό, για τη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Στο βαθμό που αναπτύσσεται η καπιταλιστική παραγωγή και συσσώρευση, αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός και η πίστωση, οι δύο πιο ισχυροί μοχλοί συγκεντροποίησης». Αυτό γράφει ο Marx στο 1ο βιβλίο του “Κεφαλαίου”. Στην εισαγωγή του έργου του Lenin “Ο ιμπεριαλισμός είναι το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού”, ο Valentino Parlato παρατηρεί ότι, η μετοχική εταιρεία θεωρείται από τον Marx ως μία από τις τα μέσα συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, ένα από τα μέσα που σε ορισμένους τομείς εγκαθιδρύουν το μονοπώλιο και δημιουργούν μια νέα οικονομική αριστοκρατία, απαιτώντας έτσι κρατική παρέμβαση. Ένα ολιγαρχικό σύστημα, εν ολίγοις. Ένα σύστημα που έχει τη δική του προβολή στην εξωτερική πολιτική με τις μορφές του ιμπεριαλισμού.

Ο Lenin, στον πρόλογο της γαλλικής και γερμανικής έκδοσης του έργου του, αναφέρει ότι «στο δοκίμιο αποδείχθηκε ότι ο πόλεμος του 1914-1918 ήταν ιμπεριαλιστικός (δηλ. σφετερισμός, ληστεία, κλοπή) και από τις δύο πλευρές, ότι ήταν ζήτημα ενός πολέμου για τη διαίρεση του κόσμου, για μια υποδιαίρεση και εκ νέου διαίρεση των αποικιών, των «σφαιρών επιρροής» του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, κ.ο.κ.». Μια παρόμοια συζήτηση θα μπορούσε να γίνει για τον πόλεμο του 1939-1945 και τον «πόλεμο χαμηλής έντασης» του 1947-1991 και τις πολυάριθμες συγκρούσεις που έχουν σημαδέψει τον 21ο αιώνα μέχρι σήμερα. Συγκέντρωση της παραγωγής, μονοπώλια (στη Γερμανία, το 1909, «σχεδόν το ήμισυ της συνολικής παραγωγής όλων των επιχειρήσεων της χώρας, βρίσκεται στα χέρια του ένα εκατοστού του συνολικού αριθμού των επιχειρήσεων», ενώ η εικόνα που προσφέρει η Αγγλία είναι παρόμοια) είναι ο δρόμος για τη μετατροπή του καπιταλισμού σε ιμπεριαλισμό, δηλαδή η αντικειμενική βάση των πολεμικών παραγόντων στις διεθνείς σχέσεις. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι, παρά τον επαναπροσδιορισμό του καπιταλισμού ως κυβερνητικού καπιταλισμού, η αντικειμενική βάση των διεθνών εντάσεων είναι η ίδια από ποιοτική άποψη, ακόμη κι αν η ταχύτητα της δυναμικής έχει αυξηθεί εξαιρετικά. Ουσιαστικά, εμείς – «οι Ευρωαμερικανοί, πρέπει να ειπωθεί» – εξακολουθούμε να είμαστε μέρος της ιστορίας που ξεκίνησε στα μέσα του 19ου αιώνα.

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2025

 



Δεν ζούμε με αυταπάτες... Δολοφονήθηκε από το κράτος και τις δυνάμεις καταστολής. Έπεσε σαν Ήρωας. Έπραξε σαν Μαχητής. Έζησε σαν Λύκος και έφυγε σαν Λύκος. 


ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΛΤΣΙΔΑ







Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2025

Jean Marie Le Pen για Παλαιστίνη

 




«Κανένας δεν μπορεί να στέκεται απαθής μπροστά σε αυτό το πραγματικό μαρτύριο το οποίο υποφέρει ο παλαιστινιακός λαός. Με εκπλήσσει το πως προκαλούνται αυτές οι υπερβολικά βίαιες αντιδράσεις: το Ισραήλ με την πολεμική του αεροπορία βομβαρδίζει αθώα θύματα επειδή στάλθηκαν μερικές ρουκέτες. Εκείνο που με εκπλήσσει είναι η τρομερή δυσαναλογία μεταξύ της ζημιάς που προκλήθηκε και της απάντησης. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα πρόσχημα που χρησιμοποιείται από το Ισραήλ για να συνθλίψει με υπερσύγχρονα μέσα έναν πληθυσμό πρακτικά αβοήθητο».