Παρασκευή 14 Μαρτίου 2025

Η Μεταφυσική του Επανεξοπλισμού

 





Το σύνθημα που επαναλαμβάνεται με κάθε ευκαιρία, δηλαδή η επένδυση στα κοινωνικά δικαιώματα και όχι στα όπλα, αντιπροσωπεύει την πιο άθλια αντιευρωπαϊκή νοοτροπία που μπορεί να υπάρξει. Είναι σε ξεκάθαρη αντίθεση με την ιεραρχία του πλατωνικού κράτους που έβλεπε τον πόλεμο και το θάρρος ως την καρδιά μέσα στο ανθρώπινο σώμα, που κατείχε υψηλότερη θέση από την οικονομία. Είναι ανατρεπτικό σε σύγκριση με την Παράδοση του Μύθου, στην οποία ξεχωρίζουν οι γενναίοι στον πόλεμο. Είναι η πιο κραυγαλέα προδοσία του οράματος του Alighieri που αναγνώριζε το καθεστώς της αυτοκρατορικής εξουσίας σε εκείνους που είχαν αντιμετωπίσει τη δοκιμασία του ανταγωνισμού. Και, όπως κάθε τι αντι-Άριο, είναι ένα βαθύτατα υποκριτικό και ουτοπικό σύνθημα, δεδομένου ότι στον κόσμο όλες οι μεγάλες δυνάμεις ενδιαφέρονται να έχουν ισχυρούς στρατούς. Επίσης, ο οικονομικός πλούτος μπορεί να επιτευχθεί μόνο όπου υπάρχει ειρήνη, αλλά για να διασφαλιστεί η ειρήνη, όπως μας υπενθυμίζει η ρωμαϊκή σοφία, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για πόλεμο. Ειρήνη χωρίς πόλεμο δεν είναι ειρήνη, είναι παραίτηση, νωθρότητα, μούδιασμα, απάθεια, δηλαδή ό,τι χρησιμεύει στην καταστροφή ενός πολιτισμού. Επιπλέον, η οικονομία, που εννοέι κάθε άνθρωπος που αναφέρεται στη φασιστική παράδοση, είναι στην υπηρεσία του πνεύματος, και όπου δεν υπάρχει ασφάλεια ή πνευματική αρμονία, το να έχεις κοινωνικά δικαιώματα είναι όχι μόνο άχρηστο, αλλά και ανέφικτο. Όσοι είναι καλοπροαίρετοι δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί η Ευρώπη συμπεριφέρεται δειλά και δεν ξοδεύει τίποτα για τον πόλεμο ενώ έχει εγγυηθεί πολύ λίγα όσον αφορά τα πραγματικά κοινωνικά δικαιώματα. Επομένως, η εικόνα που περιγράφεται εδώ καταδεικνύει για άλλη μια φορά ότι αυτοί που δεν θέλουν τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης είναι ουσιαστικά αυτοί που θέλουν την καταστροφή της. Και αυτό σίγουρα δεν αποτελεί έκπληξη αν μιλάμε για μαρξιστές, προοδευτικούς κ.λπ. Αλλά αν μιλάμε για «δεξιούς» δεν μπορεί να υπάρχει δικαιολογία. Πρόκειται για άτομα που πούλησαν τα εκ γενετής δικαιώματά τους αντί πινακίου φακής και που, για να δικαιολογήσουν την τεμπελιά τους, εξηγούν ότι δεν θέλουν να υπηρετήσουν αυτούς που σήμερα κατέχουν την ηγεμονία στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Και όταν συλλογίζονται έτσι, αποδεικνύουν περαιτέρω αυτό που υποστηρίζουμε εδώ, ότι δηλαδή έχουν απορροφηθεί πλήρως από τη μαρξιστική ηγεμονία με πολιτιστικούς και διαλεκτικούς όρους. Οι ενέργειες είναι ορθές ή κακές, με βάση τον τελικό σκοπό στον οποίον αποσκοπούν, όχι με βάση το θέμα στο οποίο εμπλέκονται κατά λάθος. Αυτή ήταν πάντα η νοοτροπία του ρωμαιο-γερμανικού δικαίου. Είναι η πράξη που ορίζει την αρετή των ανθρώπων. Για να έχουμε μια Ευρώπη αντάξια του ονόματος της, είναι απαραίτητος ο επανεξοπλισμός και η αντικατάσταση εκείνων που σήμερα την ελέγχουν θα είναι τότε μια μακρά διαδικασία που θα προκύψει ως αποτέλεσμα μέσα από την επανάσταση ψυχών, η οποία αναπόφευκτα θα οδηγήσει στην εξουσία νέους ανθρώπους. Το να παίξετε το ρόλο κάποιου που δεν θέλει να λερωθεί είναι απλώς ένας τρόπος για να συνεχίσετε να επικυρώνετε το status quo και να διασφαλίσετε ότι οι προϋποθέσεις που επιτρέπουν το status quo, αυτό της οικονομιστικής και ειρηνιστικής ανατροπής, δεν θα αλλάξουν. Αν ο εχθρός χρησιμοποιεί σωστά συνθήματα για λάθος σκοπούς, ας είναι, καθώς όσοι έχουν ευφυΐα θα ξέρουν πώς να τα χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν τους δικούς τους στόχους. Αν όμως κάποιος a priori σαμποτάρει ό,τι προέρχεται από το αντίπαλο στρατόπεδο, ακόμα κι όταν είναι χρήσιμο για την απόκτηση της Δικαιοσύνης, δεν θα κάνει ζημιά στον εχθρό, ο οποίος θα συνεχίσει να υπάρχει και θα συνεχίσει ανεξάρτητα στις δικές του θέσεις. Και τότε θα χαθεί κάθε πιθανότητα παραδοσιακής επανάστασης, αλλά σε εκείνο το σημείο δεν θα φταίνε αυτοί που διαδίδουν την ανατροπή, αλλά αυτοί που, παρόλο που μπορούσαν να εκμεταλλευτούν καταστάσεις που θα επέτρεπαν να κλείσει ο κύκλος του εκφυλισμού, προτίμησαν να ακούσουν την επίγνωση της ανικανότητας και του καλοπροαίρετου. Τώρα είναι η ώρα. Εάν η Ευρώπη δεν αδράξει τις ευκαιρίες εδώ και τώρα για να ξανασηκωθεί, θα καταδικαστεί οριστικά σε καταστροφή.




Τρίτη 11 Μαρτίου 2025

In memoriam Franco Anselmi, 6 Μαρτίου 1978

 




του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

Ο Franco Anselmi, γνωστός ως «ο τυφλός από το Urbino» (1956 - 1978), γεννήθηκε στη Μπολόνια. Άρχισε να ασχολείται με την πολιτική στο MSI (το νεοφασιστικό κόμμα), σε πολύ νεαρή ηλικία. Σε ηλικία 16 ετών έπεσε θύμα άγριας επίθεσης από αριστερούς, που τον άφησε σε άσχημη κατάσταση στο νοσοκομείο. Συνέβη στην είσοδο του γυμνασίου “Kepler XI” στη Ρώμη. Κατέληξε σε κώμα και ανέκτησε τις αισθήσεις του μετά από τρεις μήνες, με αποτέλεσμα μια ανεπανόρθωτη βλάβη στην όρασή του. Η ανάρρωση είναι μακρά και επώδυνη και θα αναγκάσει τον νεαρό να χάσει δύο σχολικά χρόνια. Ωστόσο ο Anselmi συνεχίζει την ενεργή μαχητικότητά του. Τον Φεβρουάριο του 1975 βρέθηκε δίπλα στον μαθητή του FUAN, τον Μίκη Μάντακα την στγμή που δολοφονήθηκε με μια σφαίρα αριστερών τρομοκρατών. Το αίμα του νεαρού Έλληνα, πιτσιλίζει το μπαλακλάβα του Anselmi που θα το κρατήσει σε αυτήτην κατάσταση, σαν ένα ιερό κειμήλιο. Έχοντας μετακομίσει στο σχολικό ινστιτούτο “Tozzi”, ο Franco δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό φιλίας με δύο νέους συμμαθητές: τον Massimo Carminati και τον Giusva Fioravanti. Το 1977, μαζί με τον Alessandro Alibrandi και τους αδερφούς Fioravanti, ήταν μεταξύ των ιδρυτών των NAR, (Επαναστατικών Ενόπλων Πυρήνων).

Ο Anselmi συμμετείχε στις πρώτες βίαιες ενέργειες της ομάδας, όπως η επίθεση με βόμβες μολότοφ στα συντακτικά γραφεία των εφημερίδων “Il Messaggero” και “Il Corriere della sera”, πριν «σοβαρέψουν» την κατάσταση με όπλα και χειροβομβίδες, εναντίον στόχων του συστήματος, όπως δικαστές,αστυνομικούς και δημοσιογράφους. Στις 7 Ιανουαρίου 1978, ήταν μεταξύ των ακτιβιστών που έσπευσαν στην Acca Larentia, μετά τη δολοφονία των τριών νεαρών εθνικιστών από αριστερούς τρομοκράτες και από την αστυνομία. Ο Anselmi είχε μαζί του το μπαλακλάβα, ακόμη βαμμένο με το αίμα του Μάντακα και σε μια μακάβρια τελετουργία εκδίκησης, το βύθισε στους φρέσκους ακόμα λεκέδες που άφησε στο έδαφος, ένα από τα αγόρια που μόλις σκοτώθηκε. Στις 28 Φεβρουαρίου 1978 είναι η τρίτη επέτειος από τη δολοφονία του Μάντακα και οι ΝΑR αποφασίζουν να «την τιμήσουν με αίμα», εκδικούμενοι όλους τους νεκρούς μέχρι τότε συναγωνιστές Ο Anselmi συμμετέχει στην ενέδρα στην Piazza Don Bosco, εναντίον μιας ένοπλης ομάδας αριστερών ακτιβιστών. Για να καλύψουν την ανάγκη για νέα όπλα, οι Nar αποφασίζουν να ληστέψουν το οπλοπωλείο Centofanti, όχι μακριά από τα σπίτια ορισμένων μελών της ομάδας. Σε μια προσπάθεια εκτροπής των ερευνών, δημιουργείται μια προσομοίωση ληστείας από τοξικομανείς. Σύμφωνα με το σχέδιο, στο τέλος της
ληστείας το καθήκον του Franco θα ήταν να ληστέψει τους υπεύθυνους οπλοπωλείου που κρατούνται ως όμηροι, αφαιρώντας τους τα δαχτυλίδια, τα βραχιόλια, τα πορτοφόλια και τα περιδέραια. Ένας τρόπος λειτουργίας, ένα στυλ θα έλεγα που δεν ταιριάζει σε μια ληστεία από μια πολιτική ομάδα. Έτσι θα μπορούσαν να ξεγελάσουν την αστυνομία για τις έρευνες. Κλασική τακτική όλων των ένοπλων πολιτικών ακτιβιστών εκείνα τα χρόνια.

Το πρωί της 6ης Μαρτίου 1978, ο Franco έφτασε νωρίς στο χώρο μαζί με τον δεκαεπτάχρονο Francesco Bianco. Από εκείνο το πρωί ο Bianco θα θυμάται το τελευταίο γέλιο του Franco Anselmi λίγο πριν τον θάνατό του, όταν το ψεύτικο μουστάκι του «τυφλού από το Urbino» πέφτει στο φλιτζάνι του καφέ που πίνει στο μπαρ, περιμένοντας τα άλλα μέλη της ομάδος. Την κάλυψη στο δρόμο ανέλαβαν οι Cristiano Fioravanti και Alessandro Alibrandi, ενώ ο Francesco Bianco είναι στο αυτοκίνητο με τον κινητήρα σε λειτουργία. Ο Franco και ο Valerio, οι μόνοι ενήλικες στην ομάδα, διασχίζουν την είσοδο του μαγαζιού “Centofanti”, το μεγαλύτερο οπλοπωλείο της περιοχής. Τα δύο αδέρφια που διευθύνουν το κατάστημα οδηγούνται αμέσως στο μπάνιο υπό την απειλή όπλου. Έμειναν μόνοι και ανενόχλητοι και οι αρχίζουν να γεμίζουν μια τσάντα με όπλα.

Σε αυτό το σημείο προκύπτει το πρώτο απροσδόκητο γεγονός. Ένας συνταξιούχος στρατηγός των Καραμπινιέρων, φίλος των ιδιοκτητών της επιχείρησης, ετοιμάζεται να μπει, αλλά εμποδίζεται από τον Alibrandi και οδηγείται και αυτός γρήγορα στο μπάνιο υπο την απειλή όπλου. Ο Valerio βγαίνει με τα κλοπιμαία και κατευθύνεται προς το αυτοκίνητο ακολουθούμενος από τον Cristiano. Ο Franco από την άλλη καθυστερεί, γιατί σκοπεύει να κάνει την τελευταία επιχείρηση, βγάζει πορτοφόλια, ρολόγια και δαχτυλίδια από τους ομήρους, αφού τους έχει κάνει να φύγουν από το μπάνιο. Και εδώ είναι που προκύπτει και το δεύτερο απροσδόκητο γεγονός: αντιμέτωπος με το αίτημα να εγκαταλείψει την χρυσή του αλυσίδα, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος αντιστέκεται λόγω συναισθηματικής αξίας. Ο Franco χάνει χρόνο καθώς οι σύντροφοί του στο αυτοκίνητο αρχίζουν να ταράζονται. Στο τέλος ο νεαρός υποχωρεί: «Εντάξει, κράτα το. Μέχρι να συναντηθούμε ξανά». Τα αγόρια στο αυτοκίνητο ακούνε πυροβολισμούς. Κάτι συνέβη. Καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, ο Anselmi χτυπήθηκε από πίσω από έναν πυροβολισμό από έναν από τους υπεύθυνους του μαγαζιού. Ο Alibrandi τραυματίστηκε. Ο Franco είναι νεκρός. Η ομάδα εξαφανίζεται με τα όπλα. Ο Anselmi, που θεωρείται από τη συμμορία ως ο πρώτος μάρτυρας των Nar, θα τιμηθεί στη συνέχεια σε διάφορες ενέργειες μνήμης και εκδίκησης, από τους υπόλοιπους.

Μια υποσημείωση: στην Ιταλική αστυνομική ταινία «I due carabinieri» του Carlo Verdone (1984), κατά τη διάρκεια της σκηνής ενός κυνηγητού αυτοκινήτου, ο τεράστιος τοίχος που γράφει: «Piazza Anselmi» είναι καθαρά ορατός δίπλα σε έναν μεγάλο κελτικό σταυρό. Η τοποθεσία των γυρισμάτων είναι στην πραγματικότητα κοντά στο Fungo bar (Eur), ένα ιστορικό σημείο συνάντησης Ρωμαίων νεοφασιστών.



Κυριακή 9 Μαρτίου 2025

Ramiro Ledesma Ramos: Σύγκριση Φασισμού - Λενινισμού

 




«Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Il Secolo αποφάσισε να στείλει έναν εξαιρετικό δημοσιογράφο - τον Luciano Magrini - για ένα μήνα στη Ρωσία προκειμένου να αποκαλύψει στους Ιταλούς ότι στη «nella Russia bolscevika» τα πάντα έχουν αποτύχει, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του μπολσεβικισμού. Αυτές ήταν οι παραμονές του βραδινού φωτός, που έκαναν τα πάντα θολά, νυχτερινά, στον ιταλικό αέρα. Καταιγίδες στο τέλος του πολέμου. Το εκκρεμές της πολιτικής ταλαντεύτηκε από το ένα άκρο στο άλλο. Δεξιά-αριστερά, αριστερά-δεξιά, σαν δύο εχθρικά χέρια που δεν μπορούσαν να συμφιλιωθούν στην ολοκληρωμένη υπηρεσία ενός ενιαίου σώματος. Η Ρωσία ήταν επίσης ένα λυκοφώς. Οι πιο επιφανείς καταστροφολόγοι στη Δύση περιορίστηκαν στις επιφανειακές φόρμουλες: ασυμβίβαστο= ασιατικό αίνιγμα, σλαβικό χάος, απροσδιόριστη άβυσσος...

Ο Λένιν εμφανίστηκε σε μία πέτρα. Το κεφάλι του Λένιν λαξευμένο σε έναν βράχο. 1920. Η Δύση δεν είχε διάθεση για περισυλλογή. Η μπολσεβικική Ρωσία ήταν ένας νεός συναγερμός στην ισορροπία που προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν οι νικητές.

Η Δύση (Αγγλία, Γαλλία) οργάνωσε αστυνομικούς στρατούς καταστολής και έστειλε δημοσιογράφους και πολιτικούς που κουβαλούσαν μέσα τους όλες τις καλές προθέσεις, εκτός από εκείνη της κατανόησης (για παράδειγμα ο Γουέλς. Υπάρχει κάτι πιο βαθιά άχρηστο - θα λέγαμε ανόητο - από το ρωσικό όραμα του Γουέλς;). Η Δύση εφάρμοσε την τυπική της νοοτροπία - ορθολογιστική, φιλελεύθερη, εξατομικευτική, σκεπτικιστική, αισθησιακή - και βρήκε σε όλα τα άλλα ακριβώς αυτό: ένα αίνιγμα, ένα χάος. Ή όπως είπε ο Magrini της Il Secolo: μία αποτυχία του 1920. 

Έχουν περάσει δέκα χρόνια. Η Αγγλία και η Γαλλία δεν έχουν αλλάξει πολύ στη συστατική, δυτική, ευρωπαϊκή νοοτροπία τους. Αντίστοιχα η Γαλλία, η Αγγλία (και οι δορυφόροι τους στην Κεντρική Ευρώπη) εξακολουθούν να είναι η Ευρώπη. Αλλά κάτι, κάτι τους έκανε να συνειδητοποιήσουν ότι παράλληλα με αυτή την Ευρώπη - ή μάλλον σύμφωνα με τον Οναμούνο: ενάντια σε αυτή την Ευρώπη - υπάρχει μία άλλη Ευρώπη, η οποία δεν πρέπει να θεωρείται λιγότερο βάρβαρη. Μία άλλη Ευρώπη η οποία έχει αρχίσει να απαιτεί, να φωνάζει, να ανεξαρτητοποιείται, να απειλεί. Η Germania - η οποία κηρύσσοντας το δυτικό numen σε αποσύνθεση, σκιαγραφεί σχέδια ηγεμονίας μαζί με την Ρωσία, ερμηνεύοντας τη Ρωσία, εκμεταλλευόμενη την Ρωσία. Σπένγκλερ, Κόρχερ, Κάιζερλινγκ...«Ευρασία». «Όπως η Ρώμη πειθάρχησε τον ασιατικό μεσσιανισμό στην καθολική ευγένεια, έτσι και η Γερμανία, θα αφομοιώσει, ρυθμίζοντας τον, τον νέο ανατολικό μεσσιανισμό, που μέσω της Ρωσίας θα φτάσει στη Δύση». Να γίνουμε η Νέα Ρώμη, μπροστά στο νέο ανατολικό μεσσιανισμό, η Ρώμη της νέας Βηθλεέμ που είναι η Μόσχα. Να βρούμε τον Άγιο Πέτρο που θα χτίσει πάνω στη πέτρα την ψυχή του Ιησού (Λένιν). Ένας τέτοιος ισχυρισμός αποτελεί ένα αναμφισβήτητο βήμα προς την κατεύθυνση της κατανόησης και της προσέγγισης της Ρωσίας. Βέβαια, είναι πολύ πιο ευγενικό και με περισσότερο ιστορικό, ανθρώπινο και βαθύ νόημα από το αόριστο σχέδιο ενός Μπριάν που ομοσπονδιοποιεί τα παλιά ευρωπαϊκά εθνή, τους εθνικούς ρομαντισμούς, τις καγκελαρίες και τα έθιμα. Paneuropa! Και η Ρωσία; Πανευρώπη σημαίνει Αγγλία, Γαλλία: η Δύση! Κάτι σαν την Κοινωνία των Εθνών: Αγγλία, Γαλλία, Δύση. 

Όχι. Η Γερμανία είναι Ευρώπη, αλλά δεν είναι Δύση. Και πολύ πιο μακριά, η «μεγάλη Δύση» της Βόρειας Αμερικής δεν ενδιαφέρεται για την Ομοσπονδιακή Ευρώπη, μία γεροντική απομίμηση των δικών της ενωμένων πολιτειών, δεν ενδιαφέρεται για την Πανευρώπη που θα ύψωνε μόνο τείχη, εμπόδια και κακή διάθεση στη ζωτικότητα των Γιάνκηδων. Όπως η Γερμανία, έτσι και η Αμερική αισθάνεται την ιστορική βούληση μίας Νέας Ρώμης. Η Αμερική φιλοδοξεί και αυτή να επιτύχει την ενοποίηση Ανατολής και Δύσης. Ο μεσσιανικός κόσμος του προλεταριάτου και ο ορθολογιστικός και ψυχρός κόσμος του καπιταλισμού. Η «μηχανιστική κοινωνικοποίηση» της ανθρωπότητας είναι τελικά η υπέρτατη φιλοδοξία που θα ήθελε η Ρωσία. Η μπολσεβικική Ρωσία. Η Ρωσία των πενταετών πλάνων. Η καθαρή Ρωσία του Λένιν (ο Λένιν, λίγο πριν τον θάνατο του, χωρίς να μιλάει, διασκέδαζε ζωγραφίζοντας ουρανοξύστες. Το απώτερο όνειρο του, η ακριβής φόρμουλα της πολιτικής του, ήταν η «ηλεκτροδότηση της Ρωσίας». Να γίνει ο νέος Μεγάλος Πέτρος). Ο Μπριάν, ο Μακ Ντόναλντ δεν θα καταλάβει ποτέ την Ρωσία. Οι Γιάνκηδες και οι Ρώσοι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον (μίσος και θαυμασμός). Οι Γερμανοί και οι Ρώσοι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον (τεχνική και πνεύμα).

Αλλά αν η Γερμανία θέλει να είναι η Νέα Ρώμη του Μπολσεβικισμού και η Αμερική ο κόμβος της ενσωμάτωσης της, δεν θα μπορούσε να έχει την ίδια αξίωση και κάποιος άλλος; Δεν θα μπορούσε να παίζει τον ρόλο της νέας κοινωνικής Ρωμής του κόσμου η ίδια η Ρώμη, και με πρόσταγμα την «αιωνιότητα» της να αξιώνει μία νέα ρύθμιση των λαών, των νόμων, των εθίμων, των λατρευτικών εκδηλώσεων;

Όποιος κρίνει το «φασιστικό φαινόμενο» αλλιώς παρά ως ακριβής έκφραση αυτής της διαρκούς «ρωμαϊκής θέλησης για ενσωμάτωση», θα βρεθεί στην μεγαλύτερη των παρεξηγήσεων, την ανικανότητα. Ο «φασισμός» δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο εθνικιστής είναι ένας Barres με τα προπύργια των νεκρών του. Ένας D'Annunzio με τα ανεκπλήρωτα Φιούμε του. Αν ο Φασισμός ήταν ένας «εθνικισμός», μία περιορισμένη, ρομαντική και μοντέρνα φόρμουλα, όπως όλοι οι εθνικισμοί, θα είχε χαθεί πρό πολλού. Και θα χαθεί μόλις περιορίσει το ρωμαιοκαθολικό, δηλαδή το οικουμενικό και κοινωνικό του νόημα, σε μία έννοια εθνικά οριοθετημένη. Αυτό είναι που υπογράμμισε ο Giorgio Pini στο έργο του «Civilta di Mussolini fra l'Oriente e l' Occidente» (Ο Πολιτισμός του Μουσολίνι μεταξύ Ανατολής και Δύσης). Αλλά πριν από τον Pini, κάποιοι από εμάς το είχαν ήδη πεί και προβλέψει.

Αν δεχτούμε το αξίωμα ότι το «ρωσικό φαινόμενο» είναι η αφετηρία όλων των νέων πολιτικών στο κόσμο, η εμπροσθοφυλακή της κοινωνικής δημιουργίας, η ενσωμάτωση στο κράτος ενός νέου ανθρωπίνου κέντρου, τότε πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Φασισμός δεν είναι παρά μία επείγουσα συνέπεια, μία ενεργός αντανάκλαση της Ρωσίας. Μία γοητεία από την κυριαρχία του θρησκευτικού συμπλέγματος που ξεχειλίζει από την ιερή Νέα Ρωσία, αυτό των δικαιωμάτων των ταπεινών, της αναγγελίας των βοσκών και των τεχνιτών. 

Ο Ντούτσε του Φασισμού δεν είναι ούτε καθηγητής, ούτε τραπεζίτης, ούτε στρατηγός, ούτε νομικός, ο οποίος τίθεται επικεφαλής μίας παράταξης για να κάνει μία δήλωση. Αν ήταν αστός, θα είχε πέσει στο έδαφος εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν πέσουν ο ένας μετά τον άλλον οι γενάρχες δικτάτορες του αστικού κόσμου. 

Ο Ντούτσε είναι ένας αγρότης και εργάτης, του οποίου η βαθιά εμμονή δεν είναι ο Βοναπάρτης (αστικός μύθος) αλλά ο Λένιν (εργατικός μύθος).

Ο «φασισμός» είναι η μόνη πολιτική που προσπάθησε ανοιχτά να ακολουθήσει πιο στενά την μέθοδο των Μπολσεβίκων, τη δικτατορική ηγεσία του ρωσικού προλεταριάτου.  

Τα μαύρα πουκάμισα, η τρομοκρατία, η βία, οι κοινωνικές ανησυχίες, η αίσθηση της γεωργίας, του εργοστασίου, της ηλεκτροδότησης και της αναδιανομής της γης, της παραγωγικής οικονομίας, κλπ τι άλλο είναι παρά μπολσεβικικές ερμηνείες προσαρμοσμένες σε ένα αρχαίο, ιστορικό και πολιτισμένο κλίμα; (ο μαρξισμός γέννησε αυτό τον διθύραμβο: φασισμός - κομμουνισμός). Οι μεσοαστοί του κόσμου - ο δυτικός κατεδαφιστής - πιστεύουν οτί ο Φασισμός είναι το αντίθετο του κομμουνισμού. Ακριβώς όπως πιστεύουν ότι η Αμερική είναι το αντίθετο του Λένινγκραντ. Και ότι η Γερμανία δεν θα μπορέσει να αφομοιώσει την ασιατική βαρβαρότητα. 

Γεγονός όμως είναι ότι η Γερμανία και η Αμερική έχουν φιλικές σχέσεις με την Ρωσία, ότι ο Ντούτσε είχε δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με την Ρωσία πριν από τον Μπριάν. Οι συγγραφείς και οι δημοσιογράφοι της Ιταλίας βρίσκουν ζωηρή και γεμάτη σεβασμό υποδοχή στη Ρωσία. Υπάρχουν σχέδια για ένα Ιταλικό Ινστιτούτο στη Μόσχα και ένα αντίστοιχο ρωσικό στη Ρώμη, εκτός από αυτά που ήδη υπάρχουν στη Δυτική Ευρώπη. Ο σημερινός Ιτάλος απέχει πνευματικά από τον Λουτσιάνο Μαγκρίνι του 1920 όσο και από έναν Γάλλο από την Βενταμίλια. (Όσο για την σημερινή Ρωσία και την στάση της απέναντι στην σημερινή Ιταλία, δείτε την έξυπνη και βαθιά επαφή τους, όχι μόνο στέλνουν εργάτες στα ιταλικά εργαστήρια αλλά ο Γκόργκι αναθεματίζει τον Μπριάν από το Σορέντο σε απόλυτη συμφωνία με τον φασιστικό τύπο). 

Υπάρχουν σήμερα περιοδικά στο Μιλάνο, όπως το Il Convegno, όπου παρακολουθούνται τα τελευταία νέα της σοβιετικής λογοτεχνίας. Συντάσσεται μία έκδοση με τίτλό «Ρωσία». Ειδικοί όπως ο Tomaso Napolitano, o Umberto Barbano, ο Ettore Lo Gatto, ο Odoardo Camba, ο Malatesta, ο Smurlo, ο Puccio, για να αναφέρουμε μόνο πρόσφατα άρθρα και βιβλία, αναφέρονται στη Νέα Ρωσία με κάτι που δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί η Ιταλία το 1920: κατανόηση, επιθυμία για ενσωμάτωση, ρωμαϊκή ενθάρρυνση για καθολικισμό αυτού του νέου Χριστιανισμού της Ανατολής...

Αφήνοντας στην άκρη ογκώδεις ιστορίες όπως αυτές του Μάριο Μαλατέστα ή του Ευγένιου Σμούρλο - επιστημονικού και όχι κοινωνικού ή ποιητικού χαρακτήρα - δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το απόλυτο όραμα της Ιταλίας για την Ρωσία - ανώτερο από αυτό του Τζιοβάνι Κομίσιο, του Λο Γκάτο, του Πούτσιο - είναι το σύντομο, αυθεντικό και βαθύ του Κούρτσιο Μαλαπάρτε, ο οποίος μόλις μπόρεσε, επέστρεψε στη Ρωσία για να ολοκληρώσει μία πληροφορία που ξεκίνησε στη Πολωνία κατά τη διάρκεια του πολέμου και διακόπηε μέχρι σήμερα λόγω τυχαίων συγκυριών. 

«Intelligenza di Lenin» ονομάζει ο C.M το καλογραμμένο φυλλάδιο του: σαφές και άμεσο. Δεν έχει τίποτα από ρεπορτάζ, από άκομψη περιέργεια, από υλικές λεπτομέρειες, από κάρτ ποστάλ εφημερίδων. Δεν υπάρχει τίποτα για την chroniqueria ή για το ιστορικό των εφημερίδων. Ένα βιβλίο ύψους. Δεν κάνει ανακοινώσεις σε στήλες. Ούτε χάνεται σε διακηρύξεις ή κοινωνιολογικούς ψυχολογισμούς. Ο Wells δίνει την εντύπωση ενός διανοούμενου τουρίστα. Ένας Ντουχαμέλ, ένας ανατροπέας πνευματικών αινιγμάτων. Ένα Paquet, ενός τηλεγραφητή, ακριβές και χωρίς συναίσθημα. Ένας Alvarez del Vayo, καλής θέλησης. Ένας Panait Istrati, ενός αξιολύπητου πλαστογράφου. 

Η "Intelligenza" του C.M δεν έχει καμία σχέση με εκείνη την άλλη παραδοσιακή δυτική που οι ίδιοι οι Ρώσοι έχουν ονομάσει "intellighenzia". Και ώς σύνοψη (της καθαρής πρωτοποριακής ποίησης) δίνει την λενινιστική φόρμουλα του σοβιετισμού: Σοβιετική δημοκρατία + εξηλεκτρισμός = κομμουνισμός. 

Ολόκληρο το βιβλίο του C.M περιστρέφεται γύρω από την μορφή του Λένιν, σαν πάνω στις σανίδες ενός νέου νόμου της ζωής. 

Αλλά, πάνω απ΄όλα, υπάρχει ένα που αποτελεί τον άξονα ολόκληρης της στροφής του. Αυτό - που με την σειρά του - αποτελούσε ολόκληρη την αξονική ισορροπία του ίδιου του Λένιν: όπου υπάρχει ελευθερία δεν υπάρχει κράτος. Και τα επακόλουθα του, οι ασυμβίβαστες λογικές του Ρώσου δικτάτορα: «η δημοκρατία μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με πολυβόλα». «Η επανάσταση είναι τέχνη, όπως λέει ο Μάρξ, αλλά στρατιωτική τέχνη». «Η ιστορία γράφεται στα χαρακώματα, όπου οι στρατιώτες βυθίζουν τις ξιφολόγχες στις κοιλιές των αξιωματικών». «Η προλεταριακή δικτατορία στηρίζεται άμεσα στη βία και όχι στο νόμο». «Τι άντρες οι Τσάροι - όπως ο Ιβάν ο Τρομερός - πραγματικοί άντρες φτιαγμένοι για την ταξική πάλη!». «Το βασικό πρόβλημα της επανάστασης είναι η εξουσία. Το κράτος δεν ανέχεται ούτε καν την συζήτηση περί ελευθερίας. Μόλις γίνεται λόγος για αυτή, το κράτος εξαφανίζεται». «Η καθαρή δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο παρά φιλελεύθερη υποκρισία σχεδιασμένη να εξαπατά το προλεταριάτο». «Η έννοια της ελευθερίας δεν είναι προλεταριακή έννοια αλλά αστική». («Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στις δυτικές δημοκρατίας» σχολιάζει ο C.M «όπου η εργατική τάξη έχει ελευθερία αλλά όχι εξουσία, στη Σοβιετική Ρωσία οι εργάτες έχουν εξουσία αλλά όχι ελευθερία. Γιατί ο στόχος της δικτατορίας τους δεν είναι η ελευθερία αλλά η εξουσία»).

Ο Λένιν δεν συναινούσε στην μουσική. Όχι όπως ο Ναπολέων, επειδή δεν την καταλάβαινε, αλλά επειδή τον μαλάκωνε, τον έκανε καλό. Τα πήγαινε καλά με τις γάτες, ήταν οι αγαπημένοι του σύντροφοι. Με τους φίλους του ήταν φιλικός, ευγενικός. Αλλά με τον αντίπαλο του, ήταν αδίστακτος, μέχρις εσχάτων. 

«H βιογραφία ενός Λένιν» - γράφει ο C.M - «δεν θα μπορούσε να γραφτεί από έναν Strachey, έναν Maurois». Μία μέρα ο Λένιν χάιδεψε το κεφάλι ενός παιδιού: «Μόνο εσύ θα μπορούσες να συχγωρήσεις την σκληρότητα της ζωής μου». Ο ψυχρός βίαιος Λένιν. Με την σπειροειδή λογική του λαμπρού καιροσκοπισμού του. 

«Ο ρωσικός λαός δεν είχει την δική του λογική» - λέει ο C.M - «μέσα από το παράθυρο που είχε ανοίξει ο Μέγας Πέτρος προς τη Δύση, προς την επιτηδευμένη Δύση, ο φιλελεύθερος άνεμος του Καντίντ είχε εισέλθει στη Ρωσία, η ήπια και απαλή ανάσα της Ευρώπης του δεκάτου ογδόου αιώνα, διεφθαρμένης από την φιλοσοφία, ανήσυχης και αισιόδοξης, ήδη φωτισμένης και περίεργης για το προμήνυμα της ελευθερίας».

Αλλά ο Λένιν ήρθε τελικά να δώσει μία λογική στον ρωσικό λαό, μία λογική με δύο πρόσωπα - αντιρωσική και αντιευρωπαϊκή. Ο ρωσικός λαός βρήκε τελικά στο πρόσωπο του Λένιν τον δικαιολογητή των ανοησιών του, των εγκλημάτων του,  της πείνας του για βία, της δίψας του για ελευθερία. Αλλά συλλογική, ταξική ελευθερία. Ο Ρώσος δεν ξέρει πως να είναι μόνος του. Η ελευθερία και η δικαιοσύνη μίας τάξης έναντι των άλλων. Έναντι ποιών; Σε έναν συγκεκριμένα: την αστική τάξη. Οι ευγενείς δεν πολέμησαν ποτέ για την ελευθερία. Μόνο η αστική τάξη, της οποίας το τελευταίο οχυρό - η οικογένεια - διαλύεται μπροστά στην τριπλή επίθεση της μείωσης των κατοικιών - των δημοσιών κατοικιών -  και της χειραφέτησης των γυναικών και των παιδιών. Η απαγόρευση της μοναξιάς, της απόστασης  - αυτές οι ατομικές κατακτήσεις που πρόσφατα ο Jose Ortega y Gasset επιθυμούσε απέναντι στις μάζες: η ρωσική τάξη πραγμάτων. 

Δεν υπάρχει χάος η ασιατικό αίνιγμα - η κομμουνιστική Ρωσία σήμερα είναι μία υπέροχη καθαρότητα γραμμών, τάξης, ιεραρχίας, συστήματος. 

Μία λογική: αυτή του Λένιν, που συνεχίστηκε ηρωϊκά από τον Στάλιν, ενάντια στην ίδια την ΝΕΠ, ενάντια σε κάθε κουλαγκισμό. Μία τολμηρή, θυσιαστική και πειθαρχημένη τάξη στην εξουσία: η εργατική τάξη. Οι εξωτερικοί εχθροί της πολλοί. Οι σύγχρονοι: ο αγρότης, ο υπερβολικός γραφειοκράτης, η νωθρότητα του εργάτη.

Ένα θαυμάσιο βοηθητικό μέσο, το οποίο λειτουργεί ως διεγερτικό και ως υπολογιστής: η Ρωσίδα.

Και μία σχεδόν θεϊκή προσπάθεια να κυριαρχήσει στις μάζες, να τις δομήσει: «η μάζα είναι ένας πηλός» είπε ο Λένιν. 

O C.M δεν υπαινίσσεται ούτε για μία στιγμή το γήινο. Το πολύ μία μικρή σύγκριση των ρωσικών εργατικών λεσχών με τους Ιταλούς εργάτες του Dopolavoro. Αλλά σε ολόκληρο το βιβλίο μία ψυχρή και βίαιη λαχτάρα: η λαχτάρα να συμμορφωθεί με έναν νέο μύθο, με έναν ήρωα: τον Λένιν. Η λαχτάρα να εισέλθει - ο Μαλαπάρτε με την νέα του Ιταλία - σε αυτό τον τιτάνιο, νεανικό ρυθμό της ανθρωπότητας. Να μπείτε μέσα, να διαβάσετε μέσα. Intellegere. Ναι: η ευφυία του Λένιν από κάποιον που φιλοδοξεί να ξεπεράσει την ίδια ευφυία με μία άλλη, προσαρμοσμένη σε ένα παλιότερο, πιο δυτικό κλίμα από αυτό της ευαγγελικής Ρωσίας. Πίσω από την τρυφερή και βίαιη τρυφερότητα του Curzio Malaparte, πίσω από αυτή την άμεση νοημοσύνη για την σλαβική Ιερουσαλήμ, ξεπροβάλει η ποντιφική λύκαινα της Ρώμς. Αχόρταγα!» 




Διαβάστε επίσης:





Παρασκευή 7 Μαρτίου 2025

Όταν ο Jean - Marie Le Pen εξέτασε εξονυχιστικά τους αναρχικούς

 




Διαβάστε επίσης




του Philippe Vilgier


μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος


Όσοι έχουν διαβάσει αυτή τη συναρπαστική μαρτυρία που αποτελούν τα “Απομνημονεύματα” του Jean-Marie Le Pen, μπορεί να θυμούνται ότι αυτός ο «γιος του έθνους», αυτό το «βήμα του λαού», ενώ ήταν ήδη προικισμένος με άδεια νομικής που έλαβε το 1953 και το πιστοποιητικό επάρκειας του για το δικηγορικό επάγγελμα, αποφάσισε «να επιστρέψει στη σχολή για να αποκτήσει διδακτορικό δίπλωμα και έτσι να ολοκληρώσει σε δύο γενιές την πλήρη πορεία των ακαδημαϊκών διακρίσεων, ξεκινώντας από τους μεγάλους αναλφάβητους γονείς [του]». Αν και δεν συνέταξε τη διατριβή του, δεδομένου του ελάχιστου ελεύθερου χρόνου που του άφησαν οι δραστηριότητές του στο πλαίσιο της “SERP”, της εταιρείας έκδοσης ακουστικών εγγράφων που είχε δημιουργήσει, παρόλα αυτά πέρασε λίγο χρόνο με την επιτυχή απόκτηση του διπλώματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (DES), τρίτου κύκλου πολιτικών επιστημών που απονέμεται από τη Νομική και Οικονομική Σχολή του Παρισιού. Πτυχίο που απαιτεί τη συγγραφή διατριβής. Το επιλεγμένο θέμα; Αναρχισμός. Μια επιλογή που υπαγορεύεται, μας λέει, από τα έγγραφα που συγκεντρώθηκαν με αφορμή την κυκλοφορία ενός δίσκου, αφιερωμένου σε αυτή την πολιτική οικογένεια.

Σε άμεση επαφή με την επικαιρότητα

Το να έχει κανείς στα χέρια του τη στυλογραφημένη μελέτη του Jean-Marie Le Pen, τυπωμένη σε λίγα μόνο αντίτυπα, επιτρέπει σε κάποιον να μάθει περισσότερα για αυτό το ακαδημαϊκό έργο και συνεπώς για τον συγγραφέα του. Αυτή είναι μια διατριβή 132 σελίδων, που σχετίζεται με το όνομα ενός άλλου φοιτητή, του Jean-Loup Vincent, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε τίποτα. Ο ακριβής τίτλος είναι: “Το αναρχικό ρεύμα στη Γαλλία από το 1945”. Υποστηρίχτηκε στη συνεδρία του Φεβρουαρίου 1971 (εξαρτάται από το ακαδημαϊκό έτος 1969-1970 που ήταν αφιερωμένο σε θεωρητικά μαθήματα) και γράφτηκε λίγο περισσότερο από δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του Μαΐου-Ιουνίου 1968, που βρίσκεται σε άμεση επαφή με την επικαιρότητα. Παραδοσιακά – και υποχρεωτικά – στο εξώφυλλο της διατριβής αναφέρεται: «Το Πανεπιστήμιο δεν προτίθεται να δώσει καμία έγκριση ή αποδοκιμασία στις απόψεις που εκφράζονται στην παρούσα διατριβή. Αυτές οι απόψεις θα πρέπει να θεωρηθούν ως εκείνες των συντακτών τους. ».

Πράγματι, το «άγγιγμα Le Pen» γίνεται αισθητό από την εισαγωγή, όταν σημειώνει τη μονιμότητα των αναφορών στον Proudhon και τον Bakounine, αυτοί οι θεωρητικοί αντιτίθενται στον Marx που «Ανησυχούν τους φρουρούς του φρουρίου στο σταυροδρόμι Kossuth, σε σημείο που ο πατριάρχης Jacques Duclos τους αφιερώνει ένα κατά τα άλλα μη πειστικό φυλλάδιο». (αναφορά στους “Οι αναρχικοί του χθες και του σήμερα”, “Πώς ο αριστερισμός παίζει στα χέρια της αντίδρασης”, Editions sociales, 1968). Ομοίως, φαίνεται καλά ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης ως «τρομερών εφαλτηρίων» στη διάδοση μιας ελευθεριακής ιδεολογίας: «Μη αναρχικοί ίσως, είναι οι προνομιούχοι φορείς των ιδανικών της αναρχίας. Ο αντίκτυπός τους στους νέους προκαλεί μια ανεπαίσθητη, αλλά ακόμη πιο αποτελεσματική διάβρωση των ηθικών αξιών της αστικής κοινωνίας και συμβάλλει στην υπονόμευση των θεμελίων αυτής της κοινωνίας.» Τα τέσσερα κεφάλαια αυτής της ακαδημαϊκής έρευνας σκιαγραφούν ολόκληρο το αναρχικό φαινόμενο από την Απελευθέρωση.

Οι αναρχικές οργανώσεις και ο Τύπος τους ανατέμνονται έτσι, καθώς επίσης και τα θέματα προπαγάνδας και δράσης τους. Αναφέρεται ακόμη και η πολύ βραχύβια οργάνωση “Νεαροί Αναρχικοί Κομμουνιστές” - Jeunesse anarchiste communiste (JAC) - , η οποία διήρκεσε μόνο λίγους μήνες κατά τη διάρκεια του 1968 (έμβλημα η τρίαινα, την οποία θα χρησιμοποιούσαν με παρόμοιο τρόπο οι αλληλέγγυοι το 1970), απόδειξη μιας πραγματικής ανησυχίας για άμεση τεκμηρίωση, «επί τόπου». Ιδιαίτερη θέση δίνεται με σύνεση στον αναρχοσυνδικαλισμό, όπου κυριαρχεί η “Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας” - Confédération nationale du travail (CNT). Ούτε βέβαια ξεχνιέται η πολύχρωμη γκαλερί των «ατομικιστών και των απόγονων τους». Διότι, όπως επισημαίνει ο πρώην πρόεδρος του “Paris Law Corporation”: «Πολύ πριν ανέβουν τα οδοφράγματα, το Quartier latin (ΣτΜ, συνοικία του κέντρου του Παρισιού, γνωστή για τις αριστερές καταβολές), είχε γίνει το κέντρο μιας πολύχρωμης και κοσμοπολίτικης μετανάστευσης. Αυτοί οι μη βίαιοι εισβολείς, μάλλον αγνοούσαν ότι ήταν πνευματικοί κληρονόμοι του Emile Armand. (ΣτΜ, Γάλλος ατομικιστής αναρχικός). Και για να μας διδάξει ότι, για 70 χρόνια, ο τελευταίος ήταν ο θεωρητικός και ασκούμενος της «αγαπημένης κοινότητας», ο πρωτοπόρος της
«σεξουαλικής απελευθέρωσης».

Σε κάθε περίπτωση, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Jean-Marie LePen, του οποίου το γούστο για μπαλάντες και θρήνους είναι γνωστό, τελειώνει την πολύ περιεκτική μελέτη του με μια υπενθύμιση ελευθεριακών τραγουδιών. Ας σημειώσουμε επίσης, ότι πρόεδρος της διατριβής του Jean-Marie LePen ήταν ο καθηγητής Maurice Duverger (1917-2014), μια κορυφαία φυσιογνωμία στον ακαδημαϊκό κόσμο, που προώθησε την πολιτική επιστήμη στην τάξη ενός κλάδου από μόνη της και επίσης ένας από τους σημαντικοί συγγραφείς της εφημερίδος “Le Monde”. Πολιτικά μαρκαρισμένος προς την κεντροαριστερά, η αυστηρότητά του και η πνευματική του ειλικρίνεια του απαγόρευαν να λάβει υπόψη του τις πολιτικές απόψεις των μαθητών του.


Τρίτη 4 Μαρτίου 2025

Αμερικανοί γκάνγκστερς και ρωσικά κουτάβια

 




Τα έχουμε πει και τα έχουμε ξαναπεί τους τελευταίους μήνες, χωρίς να ενδίδουμε σε ζητωκραυγές ή στις «σκέψεις του μπαρ» σχετικά με τις συμπάθειες ή τις προτιμήσεις που κάποιος Ευρωπαίος ηγέτης θα μπορούσε να προκαλέσει στον Τραμπ ή όχι. Αυτό που συνέβη, στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου, στην παγίδα που είχε στηθεί κατά του Ουκρανού Προέδρου ήταν η επιστροφή στα πρότυπα του πιο κλασικού και βάναυσου ιμπεριαλισμού. Ο καιρός των διπλωματικών σινεμά, των ωραίων στρατηγικών για να «κλειδώσουμε» τους συμμάχους και να κρατήσουμε τους εχθρούς σε απόσταση, έχει τελειώσει: σήμερα επιστρέφουμε στο κλασικό σχήμα της βίαιης ισορροπίας δυνάμεων που δεν επιτρέπει τη διαμεσολάβηση. Είναι ψέματα ότι ο Τράμπ κάνει μια ασυνέχεια με τον Μπάιντεν ή τον Ομπάμα για το ουκρανικό ζήτημα, παίρνει μόνο ό,τι έχουν προετοιμάσει οι προκάτοχοί του με τη συνενοχή των Ρώσων υπηρετών από το 2014: μια θανατηφόρα παγίδα για την Ουκρανία και την Ευρώπη. Η διχοτόμηση της Ουκρανίας και οι πόροι της, η εξουδετέρωση των ευρωπαϊκών χωρών με διμερείς συνομιλίες που τείνουν να ικανοποιούν μόνο τους προσωπικούς εγωισμούς ορισμένων πολιτικών σε εθνικό επίπεδο (αλήθεια Μελόνι;) ήταν πάντα στο πλαίσιο της παγκόσμιας αναδιάταξης μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και των Ρώσων παπάδων. Καθένας με το έργο και το ρόλο του, σε αυτό τον παγκόσμιας κλίμακας νέο καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας με πολύ μεγάλη εκτίμηση για την παλιά τάξη πραγμάτων και τον ευρωαμερικανικό άξονα. Η Ευρώπη πρέπει να αντιδράσει σθεναρά σε αυτή τη γκανγκστερική διαταγή, η οποία θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε ότι ισχύει από το 1945 απλά με άλλες μορφές, εκμεταλλευόμενη την ευκαιρία που προσφέρεται, χωρίς παράπονα και γκρίνιες, αλλά εγκαθιστώντας γρήγορα μια αυτόνομη στρατιωτική δύναμη που σπάει αυτόν τον αδυσώπητο στραγγαλισμό και αποκαθιστά τα βάρη και αποστάσεις με τους Γιάνκηδες γκάνγκστερ. Χωρίς να μασάω τα λόγια και να αναγνωρίζω ότι ο Ατλαντισμός έχει ραγίσει επιτέλους. Ήταν αυτό που περιμέναμε πολύ καιρό.





Από την αρχή της ρωσικής επίθεσης κατά της Ουκρανίας, υποστηρίξαμε απτόητα τη θέση ότι πρόκειται για έναν πόλεμο εναντίον της Ευρώπης, η οποία είδε την υποκείμενη συνενοχή του διδύμου Ρωσίας-ΗΠΑ και είχαμε δίκιο. Ανεξάρτητα από τις αλλαγές στην αμερικανική διοίκηση, η στρατηγική ήταν πάντα η ίδια: να επιτραπεί στη Ρωσία να ανακτήσει κάποιο χώρο σε ανταγωνισμό με την Ευρώπη, ωθώντας την  τελευταία να αναλάβει το μεγάλο κόστος της άμυνας της Ουκρανίας, στο τέλος να ξεφορτωθεί και τους δύο και να ευχαριστήσει τους Ρώσους για τη δουλοπρεπή συνεισφορά τους. Με την επιφύλαξη του γεγονότος ότι η Ευρώπη μπορεί να κατηγορηθεί μόνο για το ότι δεν είναι πραγματικά μια στρατιωτικά και πολιτικά ισχυρή Ευρώπη και ότι δεν μπορεί να υπερασπιστεί μόνη της το δικό της έδαφος, όλα είναι λογικά, όλα εξαιρετικά ορθολογικά, αν κατανοούσαμε λίγο την ιμπεριαλιστική λογική που πηγάζει από το αιώνιο παιχνίδι της Γιάλτας, το οποίο σήμερα αποτελεί την προϋπόθεση ενός ακόμη πιο σημαντικού παιχνιδιού. Οι οπαδοί της δεξιάς και της αριστεράς και οι «φαιοκόκκινοι» ηλίθιοι εξυπηρέτησαν όλη αυτή την κατάσταση!





Το Ριάντ στον απόηχο της Γιάλτας, το σήμα της Γιάλτας 2.0 που περιλαμβάνει την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και μέρος της Αφρικής. Στην πραγματικότητα, περισσότερο από τη Γιάλτα, όπου τον Φεβρουάριο του 1945 καταγράφηκαν τα πεπρωμένα των λαών που υποβλήθηκαν στη διεθνή των εγκληματιών και των εμπόρων, η σύνοδος κορυφής μεταξύ των ληστών στη Σαουδική Αραβία αναφέρεται περισσότερο στην Τεχεράνη, όπου, στα τέλη Νοεμβρίου 1943, έγινε το προσχέδιο της μοιρασιάς.

Ωστόσο, η Γιάλτα παραμένει το σύμβολο, το πρότυπο. Τώρα μιλάμε μόνο για αυτό και, κατά ειρωνικό τρόπο, εξυψώνεται ως το σταθεροποιητικό στοιχείο. «Gajardo arisemo schiavi!» αυτό αναφωνούσε χαρούμενος ένας απελευθέρος του οποίου αφαιρέθηκε η ελευθερία στην ταινία «Scipione detto anche l’Africano».

Στην πραγματικότητα, πολύ λίγα ειπώθηκαν για την Ουκρανία στο Ριάντ αλλά πολλά για την εκμετάλλευση των σπάνιων γαιών, την ανάπτυξη αγωγών, τη διαίρεση των λαφύρων, με πλήρη περιφρόνηση για όλα τα υποκείμενα του πλανήτη. 

Και υπάρχουν ακόμη -και δεν είναι λίγοι- εκείνοι που χαίρονται γιατί ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Βανς, ο οποίος δεν έχει πραγματική δύναμη και είναι ένας ενοχλητικός χαρακτήρας, δεδομένου ότι, σε πολύ νεαρή ηλικία, άλλαξε ακόμη και τη θρησκευτική του ομολογία για να ανέβει στο κατεστημένο, ταπείνωσε τους Ευρωπαίους.

Μπορείτε να φανταστείτε τον μελλοντικό Γερμανό Καγκελάριο να είναι ευχαριστημένος επειδή ένας εκπρόσωπος της Γαλλίας ταπείνωσε τους Γερμανούς στο Ρουρ το 1923 δίνοντας ένα χαστούκι στη Βαϊμάρη;

Κατά τη διάρκεια της Βαϊμάρης υπήρχαν πολλές παρορμήσεις και τάσεις, αλλά δεν ήταν όλοι οι αντίπαλοι αντι-γερμανοί, όπως αντιευρωπαϊοι είναι αυτοί που ουρλιάζουν σήμερα εναντίον της ΕΕ.

Υπήρχαν εκείνοι που -όπως πολλοί φανατικοί του μηδενός σήμερα- χαιρόντουσαν με κάθε γερμανική ταπείνωση γιατί, είτε κομμουνιστές αλλά και από τη βασιλική δεξιά, ήλπιζαν να κυριαρχούνται από τους Ρώσους ή να ενεργούν ως καμαριέρες του Λονδίνου.

Υπήρχαν όμως εκείνοι που, ενάντια στην άρχουσα τάξη της Βαϊμάρης, ήθελαν μια ενωμένη, ισχυρή, συμμετοχική Γερμανία που δεν θα υπόκειται σε καμία εσωτερική ή εξωτερική επιρροή.

Ήταν αυτοί που τερμάτισαν την περίοδο της Βαϊμάρης αλλά αγαπούσαν τον λαό τους, τη γη τους, τους συγκινούσε η αξιοπρέπεια, δεν ένιωθαν πολίτες του κόσμου, τόσο που ποτέ δεν ισχυρίστηκαν ότι ήταν υπό τις διαταγές, ούτε του Στάλιν ή του Τσάμπερλεν, αλλά ούτε καν του Μουσολίνι. Σήμερα, όμως, πολλοί έχουν παγκοσμιοποιημένη φαντασία και μιλούν για τον Τραμπ, τον Πούτιν, τον Νετανιάχου, σαν να ήταν εδώ και σαν να είναι συμβατοί με την ιστορία μας, με τους ιδιοφυείς τόπους μας, με το είναι μας.

Είχαν όμως πίστη, δεν ξοδεύτηκαν, δεν ήταν νεκροί, δεν κορόιδευαν εκείνους που στην πιο ολοκληρωτική καταστροφή και παρακμή, όπως το 1923 ή το 1929, πίστεψαν στη Γερμανία και δεν προσποιήθηκαν ότι πέθανε στο Βερντέν ή στις Βερσαλλίες.

Βρείτε τις διαφορές και θα καταλάβετε γιατί είμαστε αδύναμοι αλλά και πως θα ξανασηκωθούμε. Με εσένα ή χωρίς εσένα!




Αντιλαμβανόμαστε κυριολεκτικά την επιθυμία που εξέφρασε ο κ. Τραμπ να γίνει η Ευρώπη στρατιωτικά αυτόνομη και υιοθετούμε ένα σύνθημα, ποτέ παρωχημένο, που πάντα μας ανήκε: Yankee go home!