Κυριακή 29 Ιουνίου 2025

Το εθνικιστικό κίνημα και η Παλαιστίνη

 




Κάθε Παλαιστίνιος είναι ένας σύντροφος, ο ίδιος εχθρός, στο ίδιο χαράκωμα



Δεδομένου ότι τα φολκλορικά ή περιθωριακά κινήματα μιας δεξιάς που θεωρεί τον εαυτό της «ριζοσπαστικό» έχουν πρόσφατα, ενώ κανείς δεν νοιαζόταν για τη γνώμη τους, διακηρύξει τη θέση του «ούτε κεφίγια ούτε κιπά», φαίνεται χρήσιμο να θυμηθούμε τη θέση του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος (NR) για την Παλαιστίνη και τη σιωνιστική οντότητα.

Για εμάς:

1. Ο Σιωνισμός είναι ένας υστερικός εθνικισμός που γεννήθηκε στην Κεντρική Ευρώπη στα εκκοσμικευμένα περιθώρια ενός θρησκευτικού κινήματος που ασκεί αυστηρή ενδογαμία. Μόνο μια φαντασίωση, θρησκευτικής προέλευσης, τον συνδέει με την Παλαιστίνη.

2. Η σιωνιστική οντότητα είναι ένα αποικιακό κράτος όπου αλλόχθονες έποικους, κυρίως από δυτικές χώρες, που επιβάλλουν βάναυσα την κυριαρχία τους στον ιθαγενή πληθυσμό.

3.  Η δέσμευση του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος (NR) στο πλευρό της παλαιστινιακής αντίστασης είναι από παλιά και ιστορικά τεκμηριωμένη.

Το 1967, ενώ οι Lucien Rebatet και Xavier Vallat ήταν εκστασιασμένοι με την σιωνιστική οντότητα, ο François Duprat ίδρυσε τον «Αγώνα για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης».

Το 1968, ο πρώτος Ευρωπαίος που έπεσε με τα όπλα στο χέρι στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, ο Roger Coudroy, ήταν μέλος της Jeune Europe.

Και αυτή η στάση θα επαναβρεθεί στο Mouvement nationaliste revolutionnaire, το Troisième Voie , την GUD, την «Nouvelle Resistance», την Unite Radicale, το Bastion Social, κ.λπ. Αξίζει να θυμηθούμε ότι η διάσπαση μεταξύ του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος (NR) και των Zids, κατά τους τελευταίους μήνες της Unite Radicale, συνέβη γύρω από τη συζήτηση σχετικά με τη θέση απέναντι στην Παλαιστίνη.

Ακόμα κι αν, είναι αυτονόητο, το Εθνικοεπαναστατικό Κίνημα (NR) έχει μεγαλύτερη συγγένεια με τη χριστιανική ή κοσμική πτέρυγα της παλαιστινιακής αντίστασης (PFLP, FDPLP-CG, κ.λπ.) και πρέπει να θυμόμαστε ότι το 2001, κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου της Unite Radicale που πραγματοποιήθηκε στην Bourge, δηλώθηκε σαφώς ότι: «Στο εξωτερικό, οι Ισλαμιστές αντιπροσωπεύουν μια πολύπλευρη δύναμη που μπορεί, σε ορισμένες χώρες και υπό ορισμένες συνθήκες, να είναι σύμμαχος ενάντια στον αμερικανοσιωνιστικό ιμπεριαλισμό». Η καταπολέμηση του Ισλαμισμού σε ευρωπαϊκό έδαφος δεν συνεπάγεται με κανέναν τρόπο την απόρριψη των Ισλαμιστών που δρουν στο έδαφός τους συμμετάσχοντας σε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που υποστηρίζουμε.

4. Όσον αφορά την 7η Οκτωβρίου, το να μιλάμε για «ισλαμιστική βία» και «βαρβαρότητα», το να διευκρινίζουμε ότι τις καταγγέλλουμε και ότι δεν τις ανεχόμαστε και το να αποσυνδέουμε τη Χαμάς από τον παλαιστινιακό λαό, ισοδυναμεί με υιοθέτηση της δόξας του Συστήματος. Μπορεί θεωρούμε την 7η Οκτωβρίου ως πράξη τρομοκρατίας, εντάξει!, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι η τρομοκρατία είναι το όπλο των αδυνάτων ενάντια στους ισχυρούς και έχει χρησιμοποιηθεί πάντα από εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (καθώς και από σιωνιστικές οργανώσεις όπως η Ομάδα Stern ή η Irgun). Σε αυτήν την περίπτωση, χρησιμοποιήθηκε από τη Χαμάς όχι επειδή είναι ισλαμιστική, αλλά επειδή είναι ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Δεν είναι άχρηστο να θυμόμαστε ότι το 1996, μετά τη δολοφονία του Yayah Ayache, ενός από τους κύριους ηγέτες της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, η GUD κάλυψε τους τοίχους του Παρισιού και αρκετών μεγάλων γαλλικών πόλεων με αφίσες που τον τιμούσαν.

5. Η λύση των δύο κρατών που υποστηρίζει η Εθνική Συσπείρωση (RN) και μερικές ριζοσπαστικές αλλά «σοφές» εθνικιστικές ομάδες δεν μας αφορά. Από τη δεκαετία του 1990, το Εθνικοεπαναστατικό Κίνημα (NR) υπερασπίζεται την ιδέα ότι η μόνη λύση για την Παλαιστίνη ήταν η δημιουργία ενός ενιαίου δημοκρατικού και κοσμικού κράτους που θα ενώνει την Παλαιστίνη και το Ισραήλ. Αυτή τη θέση συμμερίζονται επίσης πολλοί Ισραηλινοί του χθες και του σήμερα που χαρακτηρίζονται ως «αριστεροί» όπως ο Martin Buber, ο Judah Magnes ή ο Meron Benveniste ή πολλοί «δεξιοί» όπως η Tzipi Hotolevy, και πολλοί Παλαιστίνιοι όπως ο Naim Khader ή ο Edward Saïd, οι οποίοι επίσης υποστήριζαν ή εξακολουθούν να υποστηρίζουν αυτό που ένας δημοσιογράφος της ημερήσιας εφημερίδας La Croix περιέγραψε ως τη μόνη «εναλλακτική λύση απέναντι σε μια πραγματικότητα επί του εδάφους που καθιστά ένα βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος μη πραγματοποιήσιμο. Το πρόβλημα της δημιουργίας ενός «ενιαίου κοσμικού κράτους» με την απαίτηση ίσων πολιτικών δικαιωμάτων για όλους παραμένει το αναπόφευκτο αποτέλεσμα που θα επιλύσει οριστικά αυτή τη σύγκρουση».


Η ομάδα VoxNR



Σάββατο 28 Ιουνίου 2025

Franco Freda: Μονόλογοι (Μέρος Β)

 





Βλέπετε: κάνω διάκριση μεταξύ «πολιτικών» και «πολιτικάντηδων».
Με αυθάδεια, αν προτιμάτε, κατατάσσομαι ανάμεσα στους πολιτικούς: ανάμεσα σε εκείνους που βλέπουν την πολιτική ως ένα είδος εκτροφής της ψυχής, 
εκπαίδευσης της ψυχής, με την καλύτερη έννοια του όρου. Οι πολιτικάντηδες
είναι αυτοί που εκμεταλλεύονται ψυχές, προσπαθώντας να τις δηλητηριάσουν,
για τα συμφέροντα σίγουρα όχι μίας κάποιας εξιδεικευμένης φύσης.


Η μόνη συγγένεια μεταξύ εκείνων που διαπράττουν την 
αδικία και εκείνων που την υφίστανται, είναι το γεγονός ότι κανείς από τους δύο δεν ζεί σύμφωνα με την δικαιοσύνη. Εγώ, που ανήκω στους δεύτερους, 
δεν ζηλεύω την κακή συνείδηση των πρώτων. 


Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τους επίμονους και διαυγείς φανατικούς - αυτούς που είναι αμβλείς και πεισματικοί αν μη τι άλλο... Οι φανατικοί έχουν πάντα ένα εσωτερικό "φόρουμ" στο οποίο κρίνουν τις πράξεις τους χωρίς επιείκια. Τρόμο πρέπει να αισθανόμαστε για τους "βέβηλους": αυτούς που παρουσιάζουν ανεκτικότητα για να κρύψουν τον μακιαβελισμό και τον οπορτουνισμό τους»  





«Η λέξη «ιδεολογία» έχει, για μένα, μια (απεχθή) χροιά Διαφωτισμού. H κουλτούρα της ακροδεξιάς - ή μάλλον, της ριζοσπαστικής δεξιάς - είναι μια κουλτούρα που εκφράζεται μέσω αξιών (ακόμα και «ιδεών χωρίς λόγια», για να χρησιμοποιήσουμε τη ρήση του Σπένγκλερ) και ιδανικών - όχι μέσω ιδεολογιών. Η κουλτούρα της δεξιάς εκδηλώνεται μέσω διδασκαλιών και δογμάτων - όχι μέσω ιδεολόγων και ιδεολογιών. Και δεν ανήκω στην τάξη των δασκάλων (σκέφτομαι, αυτή τη στιγμή, τον άνθρωπο που ήταν ο πιο βαθυστόχαστος θεωρητικός της ακροδεξιάς στην Ιταλία σε αυτόν τον αιώνα: τον Ιούλιο Έβολα). Αντίθετα, ανήκω στην κατηγορία των παραφραστών και εκείνων που λειτουργούν ως επανάληψη, εκείνων που μεταδίδουν και «μεταφράζουν». Εδώ, παραβάλετε ορισμένα αγώγιμα μέταλλα».


«Με ενδιαφέρει, πάνω απ' όλα, η μεταϊστορική σημασία του φασισμού, η συμβολική του αξία. Από αυτή την άποψη, πιστεύω ότι ο φασισμός σήμαινε μια αντιστροφή του ρεύματος της δυτικής ιστορίας, μια υγιή σχέση (έστω και βοναπαρτιστικού τύπου) με τη δημοκρατία, με τον Διαφωτισμό - αναμφίβολα, μια ουσία ξένη προς εκείνο το τοπίο των ζιζανίων που διαμορφώθηκε πάνω απ' όλα μετά τη Γαλλική Επανάσταση».


«Δεν είμαι καθόλου δάσκαλος: non sum dignus… Θα μπορούσα να ορίσω τον εαυτό μου ως «καθηγητή», μάλλον – αλλά μόνο με την έννοια ότι πρεσβεύω ιδέες και απόψεις που συνδέονται με το «δικό μου» (το κτητικό είναι πραγματικά ακατάλληλο! Εννοώ: σε αυτό στο οποίο αναγνωρίζω τον εαυτό μου) όραμα του κόσμου. Ή μάλλον, μία «επανάληψη» – που παραμένει ένα απλό όργανο και επομένως μπορεί να έχει ακροατές, όχι μαθητές».


«Οι διαυγείς μιλούν λίγο, 
παραμένουν συγκεντρωμένοι στο έργο τους, απρόσωπα, «ασκητικά».


«Ο καθένας μας αντιπροσωπεύει δυνάμεις – «δυνάμεις» με τη φυσική έννοια –, δυνατότητες, βαθμούς της πραγματικότητας: και εκεί, σε αυτό το σημάδι αναπαράστασης, βρίσκεται η έννοια του καθενός μας. Η ατομική ύπαρξη είναι υποταγμένη σε αυτήν. Αυτό το ονομάζω «πνεύμα πολιτοφυλακής». Θα μπορούσα επίσης να το ονομάσω «πνεύμα υπηρεσίας». «Ασκητική πορεία» επίσης, αν θέλετε, προχωρώντας στον πολιτικό τομέα, κάτι που αναγνωρίζω ακόμη και στους αντιπάλους. Φυσικά, σε αυτή τη μεγάλη εντροπία που μας κατακλύζει, δεν είναι εύκολο να δούμε αυτόν τον «φυλετικό» τύπο στον οποίο ανήκω...»


«Η σύγκρουση, λοιπόν, ήταν ιδεολογική. Υπήρχαν οι κομμουνιστές, οι οποίοι ήθελαν επίσης τον homo novus: όπως οι φασίστες, όπως οι εθνικοσοσιαλιστές. Ήμασταν σίγουρα διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον, αλλά αυτό που επιβεβαιώναμε και αρνούμασταν προέκυπτε από τις ευρωπαϊκές πολιτισμικές ρίζες. Σήμερα έχουμε περάσει από το κοινωνικό ζήτημα στο φυλετικό. Η εποχή των ευρωπαϊκών εμφυλίων πολέμων έχει τελειώσει, αυτή των φυλετικών πολέμων πρόκειται να ξεκινήσει. Υπό την επίδραση της μαζικής εξωευρωπαϊκής μετανάστευσης, τα εθνικά κράτη θα διαλυθούν. Το μέλλον θα είναι το σκηνικό των φυλετικών συγκρούσεων: είναι καλύτερο για όλους οι Ευρωπαίοι να παραμείνουν στην Ευρώπη, οι Αφρικανοί στην Αφρική και οι Ισλαμιστές φονταμενταλιστές στις χώρες τους». 


«Οποιοδήποτε ανάμειξη είναι μια παρέκκλιση. Κάθε φυλή πρέπει να σέβεται τον εαυτό της. Ο τύπος της «φυλετικής ολοκλήρωσης», που αντανακλά ένα αισχρό τερατούργημα, ξεκινά από την υπόθεση ότι «ανοιχτές» μορφές, βιολογικές ή πολιτισμικές, μπορούν να διαμορφωθούν. Κάθε βιολογική ή πολιτισμική μορφή είναι αντίθετα από μόνη της πλήρης, ολοκληρωμένη και δεν απαιτεί κανέναν αλλογενή συντελεστή, ξένο προς αυτήν».


«Η φυλή δεν πρέπει να συζητείται, δεν πρέπει να συγκρίνεται: αν μη τι άλλο, πρέπει να αντικατοπτρίζεται. Η φυλή είναι αίμα, είναι νεύρο. Δεν εγείρει ερωτήματα. Είναι ένα στοιχείο, όπως ο αέρας, όπως ο ήλιος, όχι ένα ζήτημα. Είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Είτε δεν το έχεις είτε το έχεις (φυσικά, σε διαφορετικό βαθμό)». 


«Πολιτική είναι η επιδίωξη του Καλού της εθνικής κοινότητας στην οποία ανήκει κανείς, με τη μεγαλύτερη δυνατή –εντός των ορίων της ενδεχομενικότητας της ύπαρξής του και της ιστορικής περιόδου στην οποία ζει– αδιαφορία και καθαρότητα προθέσεων».


«Πολύ σπάνια νιώθω πραγματική περιφρόνηση. 
Μπερδεύετε την περιφρόνηση με την αποστασιοποίηση. Αν ένιωθα σαν δίποδο ανώτερο από άλλα δίποδα, αν δεν με είχε εμπνεύσει η ειλικρινής επιθυμία να συνεργαστώ για το καλό της εθνικής κοινότητας στην οποία ανήκω, σίγουρα δεν θα είχα ιδρύσει, στην ηλικία μου και με την εμπειρία μου, το Εθνικό Μέτωπο».


«Δεν είμαι δάσκαλος. Δάσκαλοι ήταν ο Έβολα, ο Πλάτωνας, για παράδειγμα. Υπήρξα μόνο «επανάληψη» θεωριών που έχουν διατυπώσει άλλοι. Όσο για το «κακός», δεν πιστεύω ότι υπήρξα ποτέ. Έχω βρεθεί σε κακή κατάσταση από το Σύστημα, μερικές φορές με «δίκαιες» κατηγορίες (όπως η κατηγορία της ανατρεπτικής συνεργασίας για την οποία καταδικάστηκα, την οποία αναγνωρίζω με υπερηφάνεια σε μερική βάση) και με άλλες άδικες κατηγορίες (όπως αυτή της οργάνωσης της σφαγής στην Πιάτσα Φοντάνα)».




Διαβάστε το Μέρος Α


Τετάρτη 25 Ιουνίου 2025

Πούτιν: ένα ακόμη σκυλάκι του σιωνισμού

 




«Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στο γεγονός ότι σχεδόν 
δύο εκατομμύρια άνθρωποι από την πρώην Σοβιετική Ένωση και την Ρωσική Ομοσπονδία κατοικούν στο Ισραήλ. Σήμερα είναι μία σχεδόν ρωσόφωνη χώρα. Και αναμφίβολα το λαμβάνουμε πάντα υπόψιν αυτό, στη σύγχρονη ιστορία της Ρωσίας»

Δηλώσεις του Ρώσου προέδρου αναφορικά 
με την τρέχουσα κατάσταση στην Μέση Ανατολή




Πόλεμοι που καταρρίπτουν την ψευδαίσθηση της πολυπολικότητας

 





Έχει ήδη αποτύχει η πολυπολικότητα; Ενώ τρεις συγκρούσεις μαίνονται παράλληλα στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, οι γεωπολιτικοί χάρτες ενημερώνονται καθημερινά. Αλλά ένα πράγμα είναι ήδη σαφές: αρκετές ιδεολογικές αφηγήσεις που ήταν ευρέως διαδεδομένες τα τελευταία χρόνια έχουν καταρρεύσει υπό τα χτυπήματα της πραγματικότητας.


Πολυπολικότητα και καλό εναντίον κακού

Η πιο διαδεδομένη αφήγηση -ειδικά σε κύκλους που ασκούσαν κριτική στη δυτική μονοπολικότητα- ήταν αυτή που περιέγραφε μια παγκόσμια φιλελεύθερη ελίτ, φανατική και πολεμοχαρή, που μάχεται ενάντια σε ένα αναδυόμενο μέτωπο που αποτελείται από κυρίαρχα κράτη, με επικεφαλής ηγέτες που υποστηρίζουν την ταυτότητα και είναι προσανατολισμένοι στην ειρήνη μεταξύ των πολιτισμών. Αυτό το μέτωπο, σύμφωνα με την αφήγηση, θα αντιπροσώπευε μια αρμονική πολυπολική εναλλακτική λύση, βασισμένη στον σεβασμό της πολιτισμικής ποικιλομορφίας και στην αντίθεση στην δυτική προοδευτική ατζέντα. Σήμερα, κοιτάζοντας τα γεγονότα, καμία από αυτές τις υποθέσεις δεν φαίνεται να ευσταθεί.


Οι ηγέτες του «μετώπου της κυριαρχίας» βρίσκονται σε πόλεμο

Οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι - η Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας, το Ισραήλ εναντίον της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, το Ισραήλ εναντίον του Ιράν - δεν ξεκίνησαν από μέλη της φιλελεύθερης ελίτ, αλλά από τρεις προσωπικότητες που συχνά αναδεικνύονται σε σύμβολα του μετώπου της κυριαρχίας: τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον Ντόναλντ Τραμπ. Τρεις ηγέτες που τα τελευταία χρόνια έχουν συγκεντρώσει τη συναίνεση όσων στη Δύση αντιτίθενται στην ατζέντα της παγκοσμιοποίησης, την «κουλτούρα του cancel» και την ατλαντική παρέμβαση. Ωστόσο, αυτοί είναι που σήμερα ηγούνται συγκρούσεων μεγάλης κλίμακας, χωρίς καμία «woke» δικαιολογία, χωρίς η σημαία του ουράνιου τόξου ή η συμπερίληψη στις ταινίες να έχουν καμία σχέση με αυτό. Οι λεγόμενοι «πόλεμοι πολιτισμών», τουλάχιστον σε γεωπολιτικό επίπεδο, έχουν αποδειχτεί ότι είναι ένα περιθωριακό φαινόμενο, αποκομμένο από τους πραγματικούς μηχανισμούς της διεθνούς ισχύος.


Πολυπολικότητα: Περισσότερο σύνθημα παρά πραγματικότητα

Θεωρητικά, το Ιράν θα έπρεπε να είχε την υπεράσπιση των συμμάχων του από τον παγκόσμιο Νότο: τη Ρωσία, τη Κίνα, την Ινδία, τις αραβικές χώρες, τους BRICS. Στην πράξη, κανείς δεν παρενέβη . Κανείς δεν άσκησε σοβαρή πίεση. Κανείς δεν συντόνισε μια απάντηση. Η Ρωσία, ειδικότερα, έγινε στόχος άμεσης κριτικής από τους ίδιους τους ιρανικούς κύκλους. Ένα μεγάλο στρατιωτικό κανάλι κοντά στους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC), με πάνω από 60.000 συνδρομητές, έγραψε: «Η διεφθαρμένη φύση των Ρώσων και τα συνεχή και ύπουλα πισώπλατα μαχαιρώματα  σε αυτές τις δύσκολες μέρες είναι ένα γνωστό πρόβλημα. Όταν ήρθε η δύσκολη μέρα, μας εγκατέλειψαν εύκολα». Η ανάρτηση καταγγέλλει επίσης τη θεατρικότητα των ρωσο-ιρανικών σχέσεων, επικαλούμενη σαρκαστικά συναντήσεις με προσωπικότητες όπως ο Αλεξάντρ Ντούγκιν, ο οποίος μεταφέρθηκε σε προσκύνημα στην Καρμπάλα για να μιλήσει για μια «νέα τάξη των έσχατων καιρών». Δεν είναι απλώς ένα ξέσπασμα προπαγάνδας, είναι μια διαυγής και πικρή αποστασιοποίηση. Για πολλούς στο Ιράν, η Ρωσία δεν είναι σύμμαχος: είναι μια κυνική αριθμομηχανή, η οποία περιορίζεται στην πώληση όπλων, χωρίς καμία συγκεκριμένη αλληλεγγύη. Η Κίνα παρέμεινε σιωπηλή, ενοχλημένη από την αστάθεια και προσεκτική να μην θέσει σε κίνδυνο τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, το Τελ Αβίβ και τους εταίρους της στον Κόλπο. Η Ινδία, ένας σημαντικός αγοραστής της ισραηλινής στρατιωτικής βιομηχανίας, έχει περισσότερα να κερδίσει από την κρίση παρά από οποιαδήποτε πιθανή αλληλεγγύη με την Τεχεράνη. Τέλος, οι ουαχαμπιτικές μοναρχίες έχουν υποδεχτεί με άσχημα συγκαλυμμένη συναίνεση την αποδυνάμωση του σιιτικού Ιράν, σύμφωνα με την αναδιάρθρωση της Μέσης Ανατολής κατά μήκος των ισραηλινο-σαουδαραβικών γραμμών. Το πολυδιαφημισμένο πολυπολικό μέτωπο δεν υπάρχει, εκτός από τα έγγραφα των συνεδρίων και τα γεωπολιτικά μιμίδια. Υπάρχουν αποκλίνοντα συμφέροντα, οπορτουνιστικές συμφωνίες, στρατηγικές ασάφειες. Και τώρα ακόμη και το Ιράν, στην πιο δραματική στιγμή της πρόσφατης ιστορίας του, φαίνεται να το αναγνωρίζει δημόσια.


Η μονοπολικότητα δεν έχει τελειώσει. Απλώς έχει αλλάξει πρόσωπο.

Υπάρχουν επίσης εκείνοι που έχουν ερμηνεύσει αυτά τα σενάρια ως το οριστικό τέλος της μονοπολικότητας υπό αμερικανική ηγεσία. Αλλά η κοινή επίθεση στο Φορντόου, το Νατάνζ και το Ισφαχάν αποδεικνύει το αντίθετο: οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο μόνος παίκτης ικανός να προβάλει δύναμη οπουδήποτε στον κόσμο, ο μόνος ικανός να διαχειριστεί έναν ταυτόχρονο πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα, με την ενεργή υποστήριξη - ή τουλάχιστον τη σιωπή - σχεδόν όλων των συμμάχων τους. Αν υπάρχει κάποια διαφορά, είναι στη γλώσσα. Δεν υπάρχει πλέον καμία συζήτηση για «εξαγωγή δημοκρατίας» ή «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η ισορροπία δυνάμεων εξακολουθεί να αποφασίζεται στην Ουάσιγκτον, με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, υποβρύχια και stealth B-2. Η μονοπολική δύναμη είναι ακόμα εκεί. Απλώς έχει χάσει την υπομονή και τους καλούς τρόπους της. Και όπως το 2003, όταν ο πόλεμος στο Ιράκ χώρισε την Ευρώπη και ανατίναξε το κοινό αμυντικό έργο, έτσι και σήμερα η Ευρώπη κινδυνεύει να εγκαταλείψει το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν έρχεται ακριβώς τη στιγμή που ανοίγει ξανά η συζήτηση για τον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό και την κατασκευή ενός κοινοτικού στρατού. Ένα ανησυχητικό déjà vu, το οποίο δείχνει πώς κάθε προσπάθεια στρατηγικής αυτονομίας εξουδετερώνεται τακτικά από μια εξωτερική κλιμάκωση που αναγκάζει τις πρωτεύουσες να ανασυνταχθούν.


Ιράν και Ουκρανία: Τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά

Δύο φαινομενικά μακρινές χώρες – σε πολιτισμό, θρησκεία, ιστορία και πολιτικό σύστημα – η Ουκρανία και το Ιράν βρίσκονται σήμερα στην ίδια στρατηγική κατάσταση: αυτή των ενδιάμεσων δυνάμεων, πολύ αυτόνομων για να γίνουν ανεκτές, πολύ εκτεθειμένων για να κυριαρχήσουν. Η Ουκρανία δέχτηκε επίθεση τη στιγμή που επιδίωκε μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που δεν είχε ακόμη εγγυηθεί, αιωρούμενη ανάμεσα σε ένα μετασοβιετικό παρελθόν και ένα δυτικό μέλλον που είχε μόνο λάβει ως υπόσχεση. Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, χτυπήθηκε ενώ ολόκληρη η Μέση Ανατολή ανασυντίθεται χωρίς αυτό, με το Ισραήλ και τις σουνιτικές μοναρχίες να εδραιώνουν έναν νέο οικονομικό και στρατιωτικό άξονα, αφήνοντας την Τεχεράνη μόνη, περικυκλωμένη και περιθωριοποιημένη. Ένα άλλο δομικό στοιχείο τους συνδέει επίσης: η πυρηνική ενέργεια. Το Κίεβο εγκατέλειψε το οπλοστάσιό του το 1994 σε αντάλλαγμα για εγγυήσεις ασφαλείας που αποδείχθηκαν απατηλές. Η Τεχεράνη βομβαρδίζεται όχι για αυτά που έχει, αλλά για αυτά που θα μπορούσε, μια μέρα, να αναπτύξει. Και οι δύο αντιμετωπίζονται ως ατομικές απειλές, παρόλο που δεν είναι πυρηνικές δυνάμεις. Το παράδοξο είναι προφανές: όσοι δεν έχουν πυρηνική ισχύ είναι πιο εύκολο να πληγούν. Έτσι, η Ουκρανία και το Ιράν μοιράζονται την ίδια γεωπολιτική καταδίκη: είναι ενδιάμεσες δυνάμεις, αρκετά σημαντικές για να ενοχλήσουν, αλλά πολύ ευάλωτες για να επιβληθούν μόνες τους. Σε ένα διεθνές σύστημα που αποδέχεται την «κυριαρχία» μόνο όταν αυτή βρίσκεται υπό  εξωτερικό έλεγχο, το πραγματικό «έγκλημα» αυτών των εθνών είναι η φιλοδοξία για πλήρη ανεξαρτησία.


Τέλος Αφηγήσεων, Αρχή Πραγματικότητας

Οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι αποκαλύπτουν την ασυνέπεια των μεγάλων παρηγορητικών αφηγήσεων. Δεν υπάρχει μέτωπο του καλού, ούτε μέτωπο του φιλελευθερισμού, ούτε μέτωπο της κυριαρχίας. Δεν υπάρχει συνεκτική πολυπολική συμμαχία. Και η πραγματική δυναμική της ισχύος δεν ακολουθεί τη λογική της πολιτιστικής προπαγάνδας ή των κοινωνικών δικτύων. Η πολυπολικότητα, προς το παρόν, είναι μια υποβλητική έννοια αλλά στερείται δομής. Η μονοπολικότητα εξακολουθεί να είναι σταθερή, έστω και αν λιγότερο κομψή. Και ακόμη και το Ιράν, το οποίο πίστευε σε αυτή την εναλλακτική, σήμερα ανακαλύπτει ότι είναι μόνο του. Όποιος θέλει πραγματικά να καταλάβει πού οδεύει ο κόσμος πρέπει να αποδεχτεί την πολυπλοκότητα, να ξεφύγει από τη δυαδική λογική και να επιστρέψει στην παρατήρηση των σχέσεων εξουσίας για αυτό που είναι. Ακόμα και όταν δεν αντιστοιχούν στην πιο άνετη αφήγηση.


Sergio Filacchioni




Τρίτη 24 Ιουνίου 2025

Για την σύγκρουση Ιράν - Ισραήλ

 







του Τάσου Σοφούλη



Ο πόλεμος μεταξύ Ιράν και Ισραήλ είναι πόλεμος ηθικός και κατ΄επέκταση στρατιωτικός. Στην ουσία συγκρούονται δύο κόσμοι, η παραδοσιακή ινδοευρωπαϊκή Περσία με το νεωτερικό Ισραήλ που λειτουργεί ως σφραγιδοφύλακας του πετρελαίου. Άλλωστε για αυτό η Αμερική επιδιώκει την ανατροπή του Χομεϊνί και μία ενδεχόμενη επαναφορά του Σάχη καθώς ο δεύτερος  ανέτρεψε κάποτε με πραξικόπημα τον Μοσαντέκ επειδή επιχείρησε την εθνικοποίηση των πετρελαίων.

Το Ιράν είναι παραγωγός χώρα πετρελαίου και πυρηνική δύναμη άρα ένα υποτακτικό στις ΗΠΑ Ιράν αποτελεί το ξεδόντιασμα του μη εβραϊκού κόσμου (όχι απαραίτητα αραβικού) στην Μέση Ανατολή, διότι κάπως έτσι αντισταθμίζει την ισχύ του μουσουλμανικού Σιιτικού κόσμου, και ενισχύει πρώτον τον Σαλαφισμό και δεύτερον το ίδιο το Ισραήλ το οποίο και επωφελήθηκε από την ανατροπή του Άσαντ στην Συρία στην οποία τώρα οι τζιχαντιστές με την ανοχή της Δύσης σφάζουν χιλιάδες χριστιανούς και αλαουίτες.

Το επιχείρημα περί θεοκρατίας στο Ιράν είναι ένα γελοίο νεοσυντηρητικό αφήγημα που αποσκοπεί στην νομιμοποίηση της οποιασδήποτε παρέμβασης στην περιοχή, ενός λεπτού σιγή για τους πασιφιστές τραμπικούς πους ως άλλοι John Lennon με ύφος Pepe the frog μας ανέλυαν γιατί πρέπει να βγεί ο Τράμπ προκειμένου να κλείσει πολέμους, την ίδια ώρα που τους ανοίγει προκειμένου να αναβαθμιστεί το Ισραήλ στην περιοχή και να επιβιώσει ελέω της (ψευδο)Δυτικής παρέμβασης.

Ο πόλεμος αυτός πρέπει να αναλυθεί ηθικά και όχι γεωπολιτικά, διότι είναι θέμα ηθικής να παραμείνει ο κόσμος ταυτοτικός και κυρίως ανεξάρτητος από διεθνείς θεσμούς οι οποίοι αποβλέπουν στην υποδούλωση όλων των παραδόσεων σε μία κεντρική εξουσία είτε αυτή εκφράζεται οικονομικά, είτε πολιτικά, είτε στρατιωτικά. Συνεπώς η σύγκρουση του Ιράν είναι η απάντηση στην παγκοσμιοποίηση πέραν από θρησκευτικούς μαχιναϊσμούς οι οποίοι λειτουργούν ως τα βολικά αφηγήματα.