Σε ποιόν ανήκει η χώρα; - Η πολιτική κατάσταση της Παλαιστίνης

 

«Το τελευταίο διάστημα έχουν δημοσιευτεί πολλά άρθρα σχετικά με τα πρόσφατα προβλήματα στην Παλαιστίνη, τα οποία καταδικάζουν τους Άραβες ως την πηγή αυτών των ταραχών.

Οι Άραβες, που είχαν εγκατασταθεί στην Παλαιστίνη για αιώνες, εκδιώκονται πλέον από τους Εβραίους μετανάστες. Και τι συμβαίνει στη συνέχεια; Αναζητούν στέγη και εργασία, με αποτέλεσμα να ανακύπτει ένα πρόβλημα ανεργίας που λαμβάνει σοβαρές διαστάσεις.

Η Παλαιστίνη βρισκόταν πράγματι στα χέρια των Ισραηλιτών πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να την αποκτήσουν ξανά. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε και ο Μουσολίνι θα είχε το ίδιο δικαίωμα να διεκδικήσει την Αγγλία, αφού κάποτε κυβερνήθηκε από τους Ρωμαίους.

ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η βρετανική κυβέρνηση έδωσε δύο διακριτές σειρές υποσχέσεων και έκτοτε προσπαθεί να συμβιβάσει δύο σειρές υποχρεώσεων.

Αρχικά δόθηκε η υπόσχεση στους Άραβες — μέσω του αείμνηστου Συνταγματάρχη Λόρενς της Αραβίας και άλλων — ενόψει της αραβικής συμμετοχής στον πόλεμο κατά της Τουρκίας. Σε περίπτωση συμμαχικής νίκης, η Μεγάλη Βρετανία θα βοηθούσε τους Άραβες να ιδρύσουν ένα ενιαίο κράτος ή διάφορα κράτη.

Aκολούθησε η Διακήρυξη Μπάλφουρ του 1917, με την οποία η βρετανική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να συνδράμει τους Εβραίους στην ίδρυση μιας «εθνικής εστίας» στην Παλαιστίνη. Ο ακριβής τρόπος με τον οποίο θα εναρμονίζονταν οι δύο αυτές πολιτικές παραμένει άγνωστος, ούτε άλλωστε θα μπορούσε να έχει σχεδιαστεί με σαφήνεια κάτι τέτοιο από τους ιθύνοντες της βρετανικής υψηλής πολιτικής κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Πρέπει να αναφερθούν ορισμένα γεγονότα που δεν μπορούν να αγνοηθούν και τα οποία καταδεικνύουν σαφώς πώς η «δύναμη του πολιτισμού» οδηγεί στην καταστροφή των ήσυχων σπιτιών.

1. H μαζική εισροή Εβραίων μεταναστών στη Παλαιστίνη.

2. Η διακίνηση πυρομαχικών μέσα σε βαρέλια τσιμέντου, με την κάλυψη προσώπων που κατέχουν θέσεις εξουσίας.

3. Οι συνεχείς επιθέσεις εναντίον Αράβων εργατών και αγροτών.

4. Η δολοφονία δύο αθώων Αράβων αγροτών από αδίστακτους Εβραίους.

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα παράπονα που δικαιολογημένα κινητοποιούν τους Άραβες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της χώρας τους. Ακολούθησαν τα γεγονότα στη Γιάφα και το Τελ Αβίβ, όταν έλαβαν χώρα διαδηλώσεις των Εβραίων —στρεφόμενες τόσο κατά των Βρετανών όσο και κατά των Αράβων— οι οποίες οδήγησαν σε αντι-εβραϊκή διαδήλωση εκ μέρους των Αράβων.

Λόγω της μεγάλης επιρροής των Εβραίων στη Μεγάλη Βρετανία και του σιωνιστικού κινήματος, διαπιστώνεται —από τις τοποθετήσεις των ομιλητών και στα δύο Σώματα του Κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για το προτεινόμενο Νομοθετικό Συμβούλιο της Παλαιστίνης— ότι η Μεγάλη Βρετανία δεν τρέφει αισθήματα συμπάθειας προς τους Άραβες. Παρατηρούμε ότι σχεδόν όλοι οι ομιλητές τάχθηκαν υπέρ της εβραϊκής θέσης, ενώ, αντίθετα, η πλευρά των Αράβων δεν παρουσιάστηκε.

Εάν η ιδέα είναι η μετακίνηση των Αράβων —Χριστιανών και Μουσουλμάνων— από την Παλαιστίνη, τότε τι γίνεται με τον χριστιανικό και τον μουσουλμανικό κόσμο, ή έστω με τον έναν από τους δύο;

Η Παλαιστίνη δεν μπορεί να απορροφήσει όλους τους Εβραίους και πρέπει να αναζητηθεί αλλού μια διέξοδος γι' αυτούς.

Εφιστώ την προσοχή του βρετανικού λαού σε αυτό το ζήτημα και ζητώ τη συμπαράστασή του».

Κάποιες αιρετικές απόψεις για τα «Ελληνοτουρκικά» και η ελληνοϊσραηλινή συμμαχία

 

Δυστυχώς ο «πατριωτικός χώρος» είναι εύπεπτος στο ζητωπατριωτικό σανό και την εθνοπρέζα. Δώστου Πόλη, αντιτουρκισμό και Μεγάλες Ιδέες και πάρτου την ψυχή. Ωστόσο, κάποια πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και θα ήταν καλύτερο να αναλυθούν λίγο παραπάνω. Τότε βέβαια υπάρχει ο κίνδυνος να καταρρεύσουν ορισμένες ψευδαισθήσεις και οι «πατριώτες του σανό» να μείνουν αντιμέτωποι με την άδεια ψυχή τους. Ώρες δύσκολες. 

Ας τέθουν κάποια ερεθιστικά και προβοκατόρικα αλλά καθ'όλα πραγματικά ερωτήματα.

Είναι η αντιτουρκική στροφή της κυβέρνησης μία πραγματικά εθνική πολιτική που υπαγορεύεται από εθνικές ανάγκες και εθνικές πολιτικές ή απλά κατευθύνεται κατά τις υποδείξεις του Τέλ Αβίβ και της Σιών; Με λίγα λόγια η τουρκοφαγία και ο αντιερντογανισμός που πουλάει τους τελευταίους μήνες η ΝΔ είναι μία πραγματική έκφραση πατριωτικού ζήλου ή απλά εξυπηρετεί τους ξένους πατρόνες της; Μήπως επειδή οι γεωπολιτικές συμπτώσεις στη Μέση Ανατολή οδήγησαν Τουρκία και Ισραήλ να είναι προσωρινά αντιμέτωποι (κύριως λόγω της πανισλαμικής - φιλοπαλαιστινιακής πολιτικής του Ερντογάν) οι «daddies» της ΝΔ από την Ιερουσαλήμ εξώθησαν τον Μητσοτάκη να κάνει το λιοντάρι, πουλώντας του παράλληλα εξοπλιστικά συστήματα, ασπίδες του Αχιλλέα και αποικιοποιώντας ακόμη περισσότερο Ελλάδα και Κύπρο; 

Φυσικά αυτή η υπόθεση ευσταθεί αν αναλογιστεί κανείς την υπόθεση Predator, τον Ντίλιαν και το πως οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες αλωνίζουν στην χώρα, κατέχουν κρατικά μυστικά, εκβιάζουν υπουργούς, πολιτικούς, βουλευτές και δημόσια πρόσωπα και με λίγα λόγια ελέγχουν πλήρως την Πατρίδα μας η οποία έχει μετατραπεί σε σιωνιστική αποικία. 

Μπορεί οι πατριώτες να ορέγονται Εβραίους σωτήρες που θα μας δώσουν την Κύπρο όμως η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι παλλακίδα του Ισραήλ και η σχέση δεν είναι η αμφίδρομη σχέση μίας συμμαχίας στην οποία θα κατέχουμε ισότιμο ρόλο αλλά η σχέση Αφέντη και Υποτακτικού με τους νεοδημοκράτες να είναι οι αιώνιοι υποτακτικοί των σιωνιστικών αφεντικών. Με λίγα λόγια οι παλληκαριές του Μητσοτάκη και των αδωνοφαήλων δεν στηρίζονται σε μία πραγματική συνεκτική στρατηγική εθνικής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Κάνουν τους τουρκοφάγους επειδή οι Εβραίοι τους ζήτησαν να το κάνουν. Επειδή το Ισραήλ έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Ερντογάν.

Σίγουρα όμως αυτό δεν είναι εθνικά οφέλιμο. Ίσως να γίνει και εθνικά επιζήμιο. Αλήθεια τι θα γίνει αν αλλάξει κυβέρνηση η Τουρκία; Αν φύγουν οι ερντογανικοί ισλαμιστές και έρθουν οι φιλοδυτικοί κεμαλικοί που θέλουν η Τουρκία να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο, να παραμείνει στο ΝΑΤΟ, να συσφίξει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ; Τι θα γίνει αν αποκηρυχτούν δηλαδή οι τυχοδιωκτισμοί του Ερντογάν; Πολύ πιθανό να αλλάξουν ρώτα και οι σχέσεις Τουρκίας Ισραήλ. Και τότε οι πατριώτες θα μείνουν με την Ασπίδα του Αχιλλέα που έκαναν σουρωτήρι οι Σαχέντ του Ιράν. 

Η δυσαρέσκεια του Drieu με την Δεξιά και την Αριστερά

 

Ο «Φασιστικός Σοσιαλισμός» αποτελεί μια σύνθεση ολόκληρης της πολιτικής σκέψης του Pierre Dreu La Rochelle. Αυτό το έργο, που αποτελείται από μια ολοκληρωμένη συλλογή διαφόρων άρθρων που γράφτηκαν από τον Γάλλο διανοούμενο μεταξύ 1933 και 1934, καταγράφει την πολιτική εξέλιξη και τις ιδεαλιστικές αρχές ενός από τους σημαντικότερους και αμφιλεγόμενους συγγραφείς της σύγχρονης εποχής. Χάρη στο εύρος των θεμάτων του, τα κείμενα αυτά επιτρέπουν στον αναγνώστη να εμβαθύνει σε φιλοσοφικά, κοινωνικά και ηθικά ζητήματα και να εντοπίσει το κοινό νήμα που διατρέχει το πολύπλευρο πολιτικό ταξίδι του Drieu.

Ο Γάλλος συγγραφέας ενσαρκώνει το πρότυπο του μαχητικού διανοούμενου, αναζητώντας διαρκώς την ιδανική διάσταση που είναι ικανή να συνδυάσει την πνευματική ένταση με την υλική αναγκαιότητα. Από την κριτική του στον μαρξιστικό υλισμό μέχρι την εξύμνηση του Νίτσε, την ανάλυση της γαλλικής και γερμανικής κατάστασης, από τους στοχασμούς του για τη σχέση μεταξύ πολέμου και επανάστασης μέχρι τη διαμόρφωση της ηγεσίας, από το μέλλον της Ευρώπης μέχρι την αφήγηση της δικής του πολιτικής πορείας, αυτά είναι τα κύρια θέματα που χαρακτηρίζουν αυτό το κείμενο και το καθιστούν απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον επιθυμεί να εμβαθύνει στην πολυπλοκότητα του ευρωπαϊκού πολιτικού ζητήματος μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Το όραμα του Drieu για τον φασισμό, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, δεν είναι αυτό ενός αστικού και αντιδραστικού κινήματος τόσο αγαπητού από ορισμένους ιστοριογράφους, αλλά μάλλον αυτό ενός συγκεκριμένου Σοσιαλισμού. Ο Γάλλος συγγραφέας, αφού απογοητεύτηκε από την Action Française και το PCF, εντάχθηκε στο PPF του Ζακ Ντοριό και είδε τη φασιστική ιδεολογία ως τη μόνη ικανή να συνθέσει το υλικό και το πνευματικό, την τάξη και το έθνος. Ο συγκρητισμός που προέκυψε από τη σκέψη και τις πράξεις του Μπενίτο Μουσολίνι επέτρεψε, σύμφωνα με τον Drieu, την ανάπτυξη μιας νέας επαναστατικής πολιτικής ιδέας. Ο Γάλλος διανοούμενος αφιερώνει σημαντικό χώρο στην κριτική του υλισμού, τον οποίο πίστευε ότι δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει τόσο την ιστορική του δυναμική όσο και την πολυπλοκότητα του καπιταλισμού. Πολύ πιο σημαντικός από τον Μαρξ για την ανάπτυξη της σύγχρονης πολιτικής σκέψης είναι ο Νίτσε. Πράγματι, ο Νίτσε, χάρη στην ικανότητά του να ξεπερνά τον ντετερμινισμό με τη Θέληση για Δύναμη, είναι αυτός που πραγματικά ενέπνευσε τις επαναστάσεις του 20ού αιώνα. Ο Λένιν, ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ αναφέρονται, άμεσα ή έμμεσα, στις ιδέες του Γερμανού φιλοσόφου: «Σε κάθε περίπτωση, οι επιτυχίες που σημείωσε ο αντιμαρξισμός τις τελευταίες δεκαετίες στην Κεντρική Ευρώπη και κρυφά στη Ρωσία μας ωθούν να διατυπώσουμε αυτή τη θέση: Ο Νίτσε εναντίον του Μαρξ, ο Νίτσε που διαδέχεται τον Μαρξ, ο Νίτσε ο αληθινός προφήτης των μεταπολεμικών επαναστάσεων» (σελ. 91).

Το καινοτόμο χαρακτηριστικό του φασισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του να ενώνει, σε μια καινοτόμο σύνθεση, θέματα, ιδέες και ανθρώπους που προηγουμένως θεωρούνταν αντιθετικά. Το έθνος ήταν προνόμιο των εθνικιστών, ενώ η κοινωνική τάξη ήταν κεντρικής σημασίας για τους σοσιαλιστές. Οι πρώτοι υποτιμούσαν τις κοινωνικές ανησυχίες, ενώ οι δεύτεροι περιφρονούσαν τις εθνικές ανησυχίες. Οι πρώτοι αντιπροσωπεύουν τη δεξιά, οι δεύτεροι την αριστερά. Και οι δύο, ωστόσο, για τον Drieu, αντιπροσωπεύουν κατηγορίες του 19ου αιώνα ανεπαρκείς για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του 20ού αιώνα.

Η δεξιά και η αριστερά στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζουν πολιτικούς σχηματισμούς, που προκύπτουν από μια κοινή ωφελιμιστική και υλιστική ρίζα, υπηρετώντας μια λογική φαινομενικής εναλλαγής μέσα στο ίδιο καπιταλιστικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα: «Και οι δύο περιορίζονται σε μια ρυθμιζόμενη και εντελώς συμβατική ανταλλαγή απειλών. Η δεξιά και η αριστερά συνδέονται μεταξύ τους, και από την ίδια τη φύση αυτού του δεσμού, καμία δεν μπορεί να υπερισχύσει της άλλης» (σελ. 106). Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, σύμφωνα με τον Γάλλο διανοούμενο, είναι απλώς μια μυθοπλασία στην οποία οι πολιτικές δυνάμεις είναι μόνο τυπικά αντίθετες επειδή, στην πραγματικότητα, δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα πρότυπα του καπιταλιστικού συστήματος στο οποίο λειτουργούν: «Η δεξιά και η αριστερά συνδέονται και δεν μπορούν να διαχωριστούν. Και οι δύο, ενταγμένες σε μια εθνική πραγματικότητα και με μια κοινωνική βάση που εκφράζεται σε όλες όλες τις τάξεις, αποτελούν μέρος του οικονομικού και πολιτικού συστήματος της καπιταλιστικής δημοκρατίας» (σελ. 105).

Από την αρχή της, η φασιστική ιδεολογία χαρακτηρίζεται από την παρουσία και τη συνύπαρξη προγραμματικών στοιχείων που ανήκουν τόσο στην εθνικιστική δεξιά όσο και στη σοσιαλιστική αριστερά. Η προσπάθεια υπέρβασης του κλασικού σχηματισμού αριστεράς-δεξιάς είναι εγγενής στον φασισμό, σύμφωνα με τον οποίο στα δημοκρατικά καθεστώτα ο λαός είναι μόνο τυπικά ελεύθερος να επιλέξει τους πολιτικούς του ηγέτες, αλλά, στην πραγματικότητα, το πεπρωμένο του έθνους ελέγχεται από οικονομικές και χρηματοπιστωτικές δυνάμεις που δεν έχουν λαϊκή νομιμοποίηση. Ο στόχος του φασισμού δεν είναι απλώς να θεσπίσει νέους νόμους και να θεσπίσει νέους θεσμούς, αλλά να είναι διαμορφωτής της πνευματικής ζωής. Το κίνημα του Μουσολίνι αντιπροσωπεύει ένα σημείο καμπής με έναν «αποσυντιθέμενο παλιό κόσμο». Πράγματι, με αυτά τα λόγια, ο Drieu συνοψίζει την ουσία του: «Δεν θα πολεμήσουμε για αυτό ή για εκείνο. Θα πολεμήσουμε εναντίον όλων: αυτή είναι η ουσία του φασισμού» (σελ. 126).

Αυτή η νέα πολιτική ιδέα, αν και εξαιρετικά πρωτότυπη, δεν δημιουργήθηκε από το πουθενά από τον Μπενίτο Μουσολίνι, ούτε ήταν προϊόν θεωρητικής επεξεργασίας, αλλά βρήκε γόνιμο έδαφος σε ένα πολιτιστικό και πολιτικό περιβάλλον που υπήρχε εδώ και καιρό στην Ιταλία: «Ο φασισμός δεν αναδύθηκε από το κεφάλι του Μουσολίνι όπως η Μινέρβα από το μέτωπο του Δία. Στην Ιταλία, ολόκληρο το κίνημα, ολόκληρη η ορμή μιας γενιάς αναζήτησε και βρήκε τον φασισμό. Μια γενιά που ταυτόχρονα ή αργότερα αναζήτησε και βρήκε τον εαυτό της στον Μουσολίνι. Ένα άτομο δεν μπορεί να δώσει ζωή σε τίποτα, δεν μπορεί να δημιουργήσει μια πολιτική δομή σε όλη της την πολυπλοκότητα: μπορεί μόνο να καταλάβει μια συλλογική ορμή, να την συλλάβει και να την εκτοξεύσει προς τα εμπρός» (σελ. 137). Αυτό το σημείο είναι κρίσιμο επειδή ο Drieu δεν πιστεύει στην έλευση ενός μεσσία ικανού να λύσει όλα τα γήινα προβλήματα, αλλά θεωρεί την καθιέρωση ενός ηγέτη ως ανταμοιβή που οφείλεται σε μια ομάδα εξαιρετικών ανδρών που αποφασίζουν να αναλάβουν την ευθύνη του πεπρωμένου τους: «Η αναμονή στην οποία ζουν πολλοί Γάλλοι σήμερα είναι στείρα. Είναι ένα σημάδι μικρής σκέψης και αδυναμίας. Δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε έναν από μηχανής θεό. Οι άνθρωποι πρέπει να εργάζονται, να ξεφεύγουν μόνοι από τα προβλήματα μόνοι τους: και αν ξέρουν πώς να βοηθήσουν τον εαυτό τους, τότε θα βοηθηθούν με τη σειρά τους από έναν ηγέτη» (σελ. 137).

Για τον Drieu La Rochelle, ο φασισμός αντιπροσωπεύει τη μόνη δυνατή υλοποίηση του σοσιαλισμού, αλλά ενός αυθεντικού σοσιαλισμού, ικανού να αντιταχθεί τόσο στον κοινωνικό φθόνο που δημιουργεί μια ομάδα γραφειοκρατών όσο και στον αταβιστικό εγωισμό μιας ολοένα και πιο άπληστης αστικής τάξης: «Ο φασισμός ασχολείται πάνω απ' όλα με την κοινωνική επανάσταση, την αργή, δύσκολη, συγκλονιστική, λεπτή πορεία, εντός των ευρωπαϊκών δυνατοτήτων, προς τον σοσιαλισμό» (σελ. 217). Αυτά τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα μπορούν να ερμηνευθούν ως μια θεώρηση του φασισμού σαν να ήταν μια «συνεχής επανάσταση», όπου ο Μουσολίνι, μέσα σε μια σταδιακή προοπτική, έχει πάντα την επανάσταση ως στόχο του. Ωστόσο, για να την επιτύχει, εργάζεται μεθοδικά βήμα προς βήμα, χωρίς να κάνει καμία σαφή ρήξη: «Ενδιαφέρομαι μόνο για μία πτυχή του φασισμού εις βάρος όλων των άλλων: το κοινωνικό και οικονομικό πρόγραμμα, τη νέα κατεύθυνση που δίνει στον σοσιαλισμό, τον ενεργό ρεφορμισμό που επιτυγχάνει» (σελ. 218).

Ο φασιστικός σοσιαλισμός μπορεί να φαίνεται ρητορικός τίτλος στους περισσότερους, αλλά εκφράζει εύστοχα αυτό που αντιπροσώπευε ο φασισμός όχι μόνο για τον Pierre Drieu La Rochelle, αλλά και για μια ολόκληρη γενιά ανδρών στην Ευρώπη μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: έναν τρίτο δρόμο που θα ήταν ικανός να υπερβεί τη δεξιά και την αριστερά, ικανός να συνθέσει την τάξη και έθνος και έτσι να επιφέρει μια νέα και γόνιμη εθνικο-επαναστατική ένωση.

ΠΗΓΗ

Μία φωνή στην ερημιά: Pierre Drieu La Rochelle

 

Ο Richard Schapke περιγράφει την ιδεολογική πορεία του Pierre Drieu La Rochelle: από δεξιός εθνικιστής μετατράπηκε σε απογοητευμένο φασίστα και υποστηρικτή του πανευρωπαϊσμού και του επαναστατικού σοσιαλισμού, μία διαδρομή που οδήγησε τελικά στη συνεργασία του με τους Γερμανούς και στο τραγικό του τέλος.

«Γεννήθηκα δεξιός και διατήρησα, χάρη στην ανατροφή μου, μία αίσθηση της Αρχής καθώς και ένα άφθαρτο αίσθημα για την πατρίδα. Ωστόσο, χρειάστηκε να μετακινηθώ προς την Αριστερά για να αποκτήσω πλήρη επίγνωση της κοινωνικής αποδιοργάνωσης που προκαλείται από τον παρακμιακό φιλελευθερισμό και από έναν καπιταλισμό στερημένο από κάθε αρετή».

«Δεν αγωνιζόμαστε για τη δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε για μια δεξιά δικτατορία. Δεν αγωνιζόμαστε ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Αγωνιζόμαστε εναντίον όλων: αυτό είναι το νόημα του φασισμού».

Ο Πιέρ Ντριού Λα Ροσέλ γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1893 στο Παρίσι, γόνος εύπορης οικογένειας αρχιτεκτόνων. Από νωρίς, ως μαθητής σε ιδιωτικό καθολικό σχολείο, έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τον Ναπολέοντα και την Πρώτη Αυτοκρατορία. Στις επιρροές αυτές προστέθηκαν σύντομα ο Φρίντριχ Νίτσε και ο Ζορζ Σορέλ. Το 1910, ο Ντριέ Λα Ροσέλ άρχισε να σπουδάζει ιστορία, αγγλική φιλολογία και νομική στη Σορβόννη. Ωστόσο, απέτυχε στις εξετάσεις του το 1913 και επιστρατεύτηκε άμεσα για τη στρατιωτική του θητεία. Ως στρατιώτης, βίωσε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο από την αρχή του, κατά τη διάρκεια του οποίου τραυματίστηκε δύο φορές.

Οι πρώτες του λογοτεχνικές απόπειρες χρονολογούνται επίσης από την περίοδο του πολέμου. Στην ποιητική συλλογή «Interrogation» (Ανάκριση) του 1917, οι Γερμανοί δεν παρουσιάζονταν ως μισητοί εχθροί —όπως συνηθιζόταν— αλλά μάλλον ως αδέλφια δεμένα με την ίδια μοίρα. «Δεν σας μισώ, αλλά σας αντιμετωπίζω με όλη τη δύναμη των όπλων μου». Η στρατιωτική του θητεία έληξε το 1919 και ο Drieu La Rochelle —ο οποίος δεν αντιμετώπισε ποτέ οικονομικές δυσχέρειες χάρη στην καταγωγή και τον γάμο του— εντάχθηκε σε λογοτεχνικούς κύκλους. Μέσα από τη διαπίστωση της ύπαρξης ενός κόσμου στερημένου από έγκυρες αξίες, γεννήθηκε ο αγώνας ενάντια στη στατική και διεφθαρμένη αστική κοινωνία. Ο μποέμ διανοούμενος έτρεφε αρχικά συμπάθεια για την Action Française, παρόλο που δεν συμμεριζόταν τη γερμανοφοβική της στάση.

Το 1922, ο Drieu La Rochelle δήλωσε:

«Η Ευρώπη, τοποθετημένη ανάμεσα σε δύο αυτοκρατορίες ηπειρωτικών διαστάσεων, αρχίζει να υποφέρει από τη διαίρεσή της σε 25 κράτη, κανένα εκ των οποίων δεν είναι σε θέση να υπερέχει των υπολοίπων ή να τα εκπροσωπεί όλα με αξιοπρέπεια... Ίσως καταφέρουμε να αφυπνίσουμε τη νεκρή ψυχή της ευρωπαϊκής πατρίδας μέσω της ομοσπονδιακής πρακτικής...»

Αυτός ο πανευρωπαϊσμός συμπληρωνόταν από την αναζήτηση μιας λειτουργικής πολιτικής τάξης πραγμάτων. Το 1927, ως ιδεολόγος —που βρισκόταν πλέον σε φάση ωρίμανσης— δημοσίευσε στο περιοδικό «European Review» το άρθρο «Καπιταλισμός, Κομμουνισμός και Ευρωπαϊκό Πνεύμα». Το παραδοσιακό αξιακό σύστημα είχε καταστραφεί παγκοσμίως εξαιτίας του Παγκοσμίου Πολέμου και κάθε προσπάθεια διάσωσής του αποδεικνυόταν μάταιη. Στα μάτια του Drieu La Rochelle, δεν υπήρχαν πλέον ούτε Θεός, ούτε αριστοκρατία, ούτε αστική τάξη, ούτε ιδιοκτησία, ούτε πατρίδα, ούτε προλεταριάτο. «Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αναγκάζονται να δημιουργήσουν κάτι καινούργιο για να μην πεθάνουν». Ο ίδιος επεσήμαινε στους ορθόδοξους μαρξιστές ότι υπήρχαν περισσότερες από δύο τάξεις και ότι η κοινωνική δομή μεταβαλλόταν διαρκώς. Το άρθρο υποστήριζε έναν κομμουνισμό τροποποιημένο από καπιταλιστικές επιρροές, ως μια εδραιωμένη ευρωπαϊκή αντίθεση απέναντι στη Δύση.

Στο «Γενεύη ή Μόσχα» (1928), ο Drieu La Rochelle ανέπτυξε τις απόψεις του:

«Αυτός θα είναι, αναμφίβολα, ένας πολύ παράξενος πολιτισμός: 

αφηρημένος, μηχανικός και σουρεαλιστικός, προσηλωμένος στον αθλητισμό και εξαρτημένος από τα ναρκωτικά, εμμονικός με τον αυνανισμό και τον μαλθουσιανισμό... όχι καλλιτεχνικός, αλλά μάλλον επιστημονικός και δεισιδαίμονας — όπως ακριβώς εξαπλώνεται τώρα ανάμεσά μας, προς τρόμο μας, ωθούμενος εξίσου από τον καπιταλισμό και τον μαρξισμό, δηλαδή τόσο από το Σικάγο όσο και από τη Μόσχα».

Ο κομμουνισμός και ο καπιταλισμός υπήρξαν εξίσου εχθροί της Ευρώπης, «αχώριστοι φορείς της καταστροφής των γνωστών πολιτισμών».

«Η Ευρώπη απειλείται από τον αμερικανικό καπιταλισμό και τον ρωσικό ιμπεριαλισμό... Αποτελεί το πεδίο μάχης όπου τα δύο συστήματα συγκρούονται ανοιχτά... Οφείλουμε να δημιουργήσουμε την Ευρώπη, όπως είναι απαραίτητο να αναπνέουμε για να μην πεθάνουμε. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε την Ευρώπη αν δεν θέλουμε να συμπεριφερόμαστε σαν Μπολσεβίκοι της Αριστεράς ή της Δεξιάς, αν δεν θέλουμε να στήσουμε μια τεράστια πυρά στην οποία, μέσα σε είκοσι χρόνια, θα καούν κάθε πολιτισμός, κάθε ελπίδα και κάθε ανθρώπινη τιμή».

Ο Drieu απέρριψε τις παλιές πατρίδες που διαμέλισαν την Ευρώπη και τάχθηκε υπέρ του αγώνα ενάντια στις παλιές μορφές.

Κατά συνέπεια, το 1930/31, αρνήθηκε να ενταχθεί στη Λεγεώνα της Τιμής, καθώς η αποδοχή αυτής της διάκρισης δεν ήταν συμβατή με τον αγώνα του κατά της αστικής κοινωνίας. Το 1931 έγραψε το δοκίμιο «Η Ευρώπη ενάντια στις πατρίδες». Στη νέα Ευρώπη, θα έπρεπε να γίνονται σεβαστές οι εθνοτικές ιδιαιτερότητες. Ο Drieu La Rochelle οραματιζόταν την αυτονομία για την Αλσατία-Λωρραίνη, ενώ σε περιοχές όπως η Σαβοΐα ή η Κορσική θα έπρεπε να διεξαχθεί δημοψήφισμα σχετικά με την κρατική υπαγωγή. Μετά τις ταραχές του Φεβρουαρίου του 1934, οι οποίες είχαν χαρακτήρα εμφυλίου πολέμου, επήλθε η οριστική του ρήξη με τη δημοκρατία και τον καπιταλισμό.

Στο άρθρο του «Ενάντια στη Δεξιά και ενάντια στην Αριστερά», ζήτησε τη συγκρότηση ενός νέου τύπου κόμματος:

«Αυτό το κόμμα οφείλει, αν θέλει να επιβιώσει, να αγωνιστεί ενάντια στα εξής: 1. τους μοναρχικούς, τις αντιδραστικές κλίκες που εξαγοράζονται από το κεφάλαιο και χειροκροτούν τους κοινοβουλευτικούς και τους δημοσιογράφους της παλιάς Δεξιάς· 2. τους ριζοσπάστες και τους σοσιαλιστές που μιμούνται την παλιά κοινοβουλευτική ρουτίνα και επωφελούνται από το παλιό παιχνίδι της σιωπηρής συνεννόησης μεταξύ καπιταλισμού και εκπροσώπων της δημοκρατίας· 3. τους κομμουνιστές, οι οποίοι απομονώνονται με στείρες και στενόκαρδες εργατικές πολιτικές. Αυτό το κόμμα θα ενώσει τους απογοητευμένους ριζοσπάστες, τους συνδικαλιστές που δεν είναι κομματικά στελέχη, τους Γάλλους σοσιαλιστές, τους παλαιούς αγωνιστές και τους εθνικιστές που δεν επιθυμούν να γίνουν δολώματα για τους ελιγμούς του κεφαλαίου».

Από τότε και στο εξής, ο Drieu La Rochelle αυτοπροσδιοριζόταν ως φασίστας. Αντιλαμβανόταν τον φασισμό ως το πολιτικό κίνημα της ευρωπαϊκής νεολαίας που ήταν πρόθυμη να ανανεωθεί.

«Ο φασισμός είναι ένας αναμορφωμένος σοσιαλισμός, αλλά ένας σοσιαλισμός που, κατά τη γνώμη μου, διαθέτει περισσότερο πλούτο και ενέργεια από εκείνον των παλαιών πολιτικών κομμάτων».

Ο Ντριέ Λα Ροσέλ απογοητεύτηκε βαθύτατα από τη συμμαχία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας (CPF) με τους σοσιαλιστές και τους Ριζοσπάστες στο πλαίσιο του Λαϊκού Μετώπου του 1935.

«Αντιθέτως, ήθελα να ενώσω τους διαδηλωτές της 6ης Φεβρουαρίου με εκείνους της 9ης Φεβρουαρίου, τους φασίστες με τους κομμουνιστές».

Τον Σεπτέμβριο του 1935 ταξίδεψε στη Γερμανία, όπου συναντήθηκε με τον παλιό του φίλο Ότο Άμπετς και με τον Ερνστ φον Σάλομον. Το Συνέδριο του Κόμματος του Ράιχ στη Νυρεμβέργη του άφησε πολύ ισχυρή εντύπωση:

«Αυτό που είδα ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Ήταν μεθυστικό και τρομακτικό. Μου φαίνεται όλο και πιο βέβαιο ότι το μέλλον, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δεν θα είναι ειρηνικό. Σε κάθε περίπτωση, είναι αδύνατον για τη Γαλλία να εξακολουθήσει να υφίσταται ακίνητη δίπλα σε μια τέτοια Ευρώπη... Η παρέλαση των επίλεκτων στρατευμάτων, ντυμένων εξ ολοκλήρου στα μαύρα, διέθετε μια υπερήφανη μεγαλοπρέπεια. Από την εποχή των ρωσικών μπαλέτων, δεν έχω βιώσει αντίστοιχο καλλιτεχνικό συγκλονισμό».

Το ταξίδι συνεχίστηκε κατόπιν στη Μόσχα — η αμφίσημη σχέση με τον κομμουνισμό θα συνόδευε τον Drieu La Rochelle σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Το 1936, εντάχθηκε στο Parti Populaire Français (PPF), το οποίο είχε ιδρύσει ο πρώην πολιτικός του CPF, Jacques Doriot, και στο οποίο διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής καθώς και συνεργάτης της κομματικής εφημερίδας «National Emancipation». Η βάση του PPF αποτελούνταν κυρίως από διανοούμενους και εργάτες. Το πρόγραμμά του απέρριπτε την ταξική πάλη, τον εξισωτισμό και την κρατικά ελεγχόμενη οικονομία. Προβλεπόταν ότι οι εργάτες θα λάμβαναν μερίδια επί των παραγόμενων αγαθών ή θα συμμετείχαν στα κέρδη. Τα μερίδια αυτά θα συγκροτούσαν το «κοινωνικό ταμείο» (*fonds social*), μέσω του οποίου η εργατική τάξη θα απαλλασσόταν από την κατάσταση του προλεταριάτου και θα εξισωνόταν κοινωνικά. Μετά από δυόμισι χρόνια, το 1939, αποχώρησε από το κόμμα, καθώς —κατά την κρίση του Drieu La Rochelle— ο Doriot παραμελούσε τον σοσιαλισμό και έθετε τα εθνικά συμφέροντα της Γαλλίας σε δεύτερη μοίρα έναντι εκείνων του Άξονα. Ο ίδιος συγκλονίστηκε από την προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας, καθώς με αυτή την κίνηση ο Χίτλερ επέστρεφε στις παλιές μεθόδους της ιμπεριαλιστικής πολιτικής κατάκτησης.

Το βιβλίο «Gilles», που εκδόθηκε το 1939, λειτούργησε ως μανιφέστο ακτιβισμού. Ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος πολέμησε στο πλευρό του Φράνκο κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, ως μέλος του Τάγματος «Ζαν ντ’ Αρκ»: «Ήταν μόνος, βρήκε ξανά τον εαυτό του. Τι ήταν επί είκοσι χρόνια; Τίποτα... Τώρα, για άλλη μια φορά, μπορούσε να είναι ο εαυτός του». Όσον αφορά τον πολιτικό αγώνα, ειπώθηκαν τα εξής:

«Ανοίξτε αμέσως ένα γραφείο για τη συγκρότηση μαχητικών ομάδων. Όχι διακηρύξεις, όχι προγράμματα, όχι νέο κόμμα. Μόνο μαχητικές ομάδες, που να αυτοαποκαλούνται μαχητικές ομάδες... Καταλάβετε μια εφημερίδα της Δεξιάς και μία της Αριστεράς, τη μία μετά την άλλη. Βάλτε να δείρουν κάποιον μέσα στο σπίτι του. Πάνω απ’ όλα, μείνετε μακριά από τη ρουτίνα των παλιών κομμάτων, τις διακηρύξεις, τις συγκεντρώσεις, τα άρθρα στις εφημερίδες και τους λόγους. Και θα σχηματίσετε αμέσως ένα ισχυρό κίνημα ενότητας. Τα φράγματα ανάμεσα σε Δεξιά και Αριστερά θα γκρεμιστούν για πάντα και ρεύματα ζωής θα ξεχυθούν προς κάθε κατεύθυνση. Δεν νιώθετε πώς φουσκώνει το ρεύμα; Είναι εδώ, μπροστά μας· μπορεί να κατευθυνθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση, αλλά πρέπει να κατευθυνθεί αμέσως, πάση θυσία»

Μετά την κατάρρευση της Γαλλίας το 1940, ο Pierre Drieu La Rochelle αναδείχθηκε σε μία από τις ηγετικές μορφές των συνεργατών των ναζί. Θεωρούσε τους κομμουνιστές, τους ελευθεροτέκτονες, τους Εβραίους και τους σοσιαλιστές υπεύθυνους για την καταστροφή της εθνικής βούλησης για αυτοεπιβεβαίωση. Ο συγγραφέας προσδοκούσε μια δίκαιη κοινωνική αναδιοργάνωση της Ευρώπης και την ευρωπαϊκή ενότητα, εγχειρήματα που τελικά είδε να αποτυγχάνουν εξαιτίας του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Το ιδανικό του ήταν μια ευρωπαϊκή αυτοκρατορία στα πρότυπα της μεσαιωνικής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, θεμελιωμένη στις αρχές του εθνικιστικού σοσιαλισμού. Μάταια παρότρυνε τον τότε Γερμανό πρεσβευτή Abetz να προχωρήσει στη δημιουργία ενός ενιαίου γαλλικού κόμματος. Ωστόσο, οι Γερμανοί δεν το επιθυμούσαν αυτό, επιδιώκοντας αντιθέτως συστηματικά τη διάσπαση των συνεργατών. Ο Drieu La Rochelle αντιτάχθηκε στον αρχηγό του κράτους, Στρατάρχη Pétain, τον οποίο θεωρούσε ενσάρκωση μιας παρωχημένης νοοτροπίας. Δεν έτρεφε επίσης καμία συμπάθεια για τον αμφιλεγόμενο Laval.

Τον Δεκέμβριο του 1940, ο Abetz παραχώρησε στον Drieu La Rochelle ευρεία ελευθερία δράσης και τον έλεγχο της εφημερίδας *Nouvelle Revue Française*. Το έντυπο αυτό μετατράπηκε σε πνευματικό κέντρο του δωσιλογισμού. Ο Χίτλερ παρομοιαζόταν με τον Ναπολέοντα, ενώ ο Γερμανός ηγέτης παρουσιαζόταν ως ο κήρυκας ενός νέου ευρωπαϊκού σοσιαλισμού. Σύντομα, ο κύκλος αυτός ήρθε σε επαφή και με τον Ernst Jünger, ο οποίος υπηρετούσε στο Παρίσι, καθώς και με τον Carl Schmitt.

Ένα ταξίδι στη Γερμανία τον Οκτώβριο του 1941 λειτούργησε ως αφυπνιστική εμπειρία. Ο χιτλερισμός αποδείχθηκε περισσότερο εθνικιστικός παρά σοσιαλιστικός. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, ο Drieu La Rochelle, μαζί με τον Robert Brasillach, εκπροσώπησε τη Γαλλία στο Συνέδριο Συγγραφέων της Βαϊμάρης, το οποίο διοργανώθηκε από τον Goebbels. Εκεί ιδρύθηκε η «Ευρωπαϊκή Ένωση Συγγραφέων», τα μέλη της οποίας τύγχαναν κάθε είδους υποστήριξης εντός της γερμανικής σφαίρας επιρροής. Την περίοδο 1942-1943, ο συγγραφέας επανεντάχθηκε προσωρινά στο PPF. Ωστόσο, άρχισε να απογοητεύεται όλο και περισσότερο από τις πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις, ενώ έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτες σκέψεις για αυτοκτονία. Τον Απρίλιο του 1943, ο Drieu La Rochelle μετακινήθηκε στο περιοδικό «Révolution Nationale».

Όταν ο Μουσολίνι ανατράπηκε τον Ιούλιο του 1943, σημείωσε στο ημερολόγιό του: «Οι Μαρξιστές είχαν δίκιο: τελικά, ο φασισμός δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια άμυνα της αστικής τάξης. Τώρα (και αυτό συμβαίνει εδώ και έναν χρόνο), όλες μου οι επιθυμίες στρέφονται προς τον κομμουνισμό». Αυτό εξακολουθούσε να είναι προτιμότερο από τον καπιταλισμό και τον αμερικανισμό. Τον Αύγουστο του 1943, ο Ντριέ λα Ροσέλ άσκησε δριμεία κριτική στο ιταλικό κορπορατιστικό σύστημα. Ο Μουσολίνι ήταν ανέκαθεν δέσμιος του Στέμματος, της Εκκλησίας και του κεφαλαίου, και δεν έδειχνε κανένα σημάδι κοινωνικής επανάστασης.

«Από κοινωνική άποψη, το έργο του φασισμού υπήρξε πάντοτε ανεπαρκές. Ο κορπορατισμός δεν αποτελεί λύση. Όπως απέδειξε την ανεπάρκειά του στη Γαλλία, πιστεύω ότι το ίδιο συνέβη και στην Ιταλία. Ο κορπορατισμός είναι χρήσιμος μόνο ως δρόμος προς τον σοσιαλισμό· αν όμως μετατραπεί σε τροχοπέδη, το μόνο που προκαλεί είναι δυσαρέσκεια... Ο ιταλικός κορπορατισμός, λόγω των ελλείψεων και των ασαφειών του, χρησιμεύει ως πρότυπο για όλα εκείνα τα διστακτικά και συγκαλυμμένα καθεστώτα που προσπαθούν να πορευτούν αμήχανα ανάμεσα στη δημοκρατική-καπιταλιστική και τη σοσιαλιστική περίοδο. Το σύστημα αυτό το μόνο που πέτυχε ήταν να ενισχύσει τα μονοπώλια και τα τραστ υπό τον δειλό έλεγχο του κράτους. Παρεμπιπτόντως, έχουμε φτάσει πλέον σε μια παράδοξη κατάσταση: ο καπιταλισμός άρχισε να απεχθάνεται τον κορπορατισμό, τον οποίο κάποτε αποδεχόταν ως τη σωτηρία του»

Τον Οκτώβριο του 1943 ακολούθησε ανοιχτή κριτική προς τη γερμανική πλευρά:

«Δεν μπορεί να κρυφτεί ότι οι Γάλλοι, οι οποίοι αναζήτησαν τη στήριξη των Γερμανών για την ανοικοδόμηση της χώρας τους, έχουν δεσμευτεί με τρόπο επιζήμιο. Στη γερμανική πολιτική δεν βρήκαν σχεδόν καθόλου ίχνη οικουμενικότητας ή ευρωπαϊκής «συστηματοποίησης», όπως ανέμεναν»

Μια καταχώριση ημερολογίου με ημερομηνία 1ης Μαρτίου 1944 αναφέρει:

«Οι Γερμανοί είναι πολιτικά μηδενικά. Ολόκληρη η ρωμαϊκού τύπου πολιτική τους, που βασίζεται στην ωμή κυριαρχία, δεν αποδίδει καρπούς. Τι ευρωπαϊκή παρακμή! Η Γερμανία, ανίκανη όπως η Αγγλία και η Γαλλία! Έπειτα από έναν αιώνα μικροαστικού πολιτισμού, δεν υπάρχει πλέον πολιτική ιδιοφυΐα. Ο Χίτλερ είναι Γερμανός επαναστάτης, αλλά όχι Ευρωπαίος... Δεν είναι αρκετά σοσιαλιστής — περισσότερο εθνικιστής παρά σοσιαλιστής — περισσότερο μιλιταριστής παρά πολιτικός»

Το άρθρο «Απολογισμός του Φασισμού» (Fascist Balance Sheet), που γράφτηκε την ίδια περίοδο, απαγορεύτηκε. Σύμφωνα με τον Drieu La Rochelle, η γερμανική πολιτική απέτυχε σε όλες τις κατεχόμενες χώρες εξαιτίας προκαταλήψεων, παλαιών πολεμικών συνηθειών και παρωχημένων διπλωματικών πρακτικών. Η Γερμανία δεν κατάφερε να μετατρέψει τον κατακτητικό της πόλεμο σε επαναστατικό πόλεμο. Η εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση φαινόταν να έχει αποτύχει σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Ασκήθηκε κριτική στην προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας, της Αλσατίας, της Βόρειας Γαλλίας και της Πολωνίας, καθώς και στη λεηλασία της Ευρώπης από τη Γερμανία ή στη διατήρηση των αιχμαλώτων πολέμου. Σε μια ενωμένη Ευρώπη, η Γερμανία θα αποτελούσε ούτως ή άλλως την ηγέτιδα δύναμη, επομένως οι υπερβολές αυτές φάνταζαν εντελώς περιττές. Ο Drieu La Rochelle ζητούσε τη σύναψη συνθηκών ειρήνης και τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής τελωνειακής ένωσης. Ο απώτερος στόχος ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, οι οποίες θα προέκυπταν μέσα από δημοψηφίσματα στη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Νορβηγία και τη Δανία. Η Wehrmacht θα έπρεπε να αποτελέσει τον πυρήνα του ευρωπαϊκού στρατού, με τα Waffen-SS να λειτουργούν ως το επίκεντρο της μαχητικής ευρωπαϊκής νεολαίας.

«Η εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση δεν ολοκληρώθηκε πλήρως σε κανέναν τομέα... Έδειξε υπερβολική υποχωρητικότητα απέναντι στα μέλη της παλαιάς στρατιωτικής και οικονομικής ηγεσίας και υπήρξε υπερβολικά επιεικής με το καπιταλιστικό κατεστημένο και τις παλαιές ελίτ».

Παρ' όλα αυτά, ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ είχαν ανοίξει ένα μεγάλο ρήγμα στο καπιταλιστικό μέτωπο.

«Ως προς αυτό, δεν θα έχουμε κάνει λάθος. Εμείς, οι Ευρωπαίοι φασίστες, θα έχουμε υπάρξει πραγματικά επαναστάτες, όπως ακριβώς θέλαμε. Μπορούμε να πεθάνουμε ήσυχοι. Επιτελέσαμε ένα έργο που άλλοι, πέρα ​​από εμάς στην Ευρώπη, δεν μπόρεσαν να φέρουν εις πέρας. Αργότερα, οι κομμουνιστές θα διαπιστώσουν ότι τους ανοίξαμε τον δρόμο — ένα μονοπάτι στο οποίο εκείνοι προχωρούσαν διστακτικά στην αρχή».

Αφού οι Αμερικανοί κατέλαβαν το Παρίσι τον Αύγουστο του 1944, ο Drieu La Rochelle πέρασε στην παρανομία για να γλιτώσει από τη σκληρή εκδίκηση των νικητών. Στην αλλαγή του χρόνου, σημείωσε στο ημερολόγιό του:

«Τι θα απογίνω; Δεν ξέρω, δεν έχει σημασία. Το δίλημμα ανάμεσα στη δημοκρατία και τον κομμουνισμό δεν με ενδιαφέρει. Υποστήριζα την Ευρώπη, αλλά η Ευρώπη καταστράφηκε από τον Χίτλερ το 1940· υποστήριζα τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό, αλλά αυτός δεν υφίσταται πλέον σήμερα, καθώς η Ευρώπη έχει μοιραστεί ανάμεσα στους Αγγλοαμερικανούς και τους Ρώσους».

Το 1945, ο Drieu La Rochelle έγραψε την «Μυστική Έκθεση» ως την πολιτική του διαθήκη. Κατηγόρησε τον Χίτλερ ότι κατέστρεψε την Ευρώπη εξίσου με τους Συμμάχους.

«Ανήκω σε εκείνους τους διανοούμενους που έχουν ως ρόλο να βρίσκονται στη μειοψηφία... Είμαι περήφανος που υπήρξα ένας από αυτούς τους διανοούμενους. Αργότερα, οι άνθρωποι θα μας εξετάζουν με περιέργεια, για να ακούσουν έναν τόνο διαφορετικό από τον συνηθισμένο. Και αυτός ο αμυδρός τόνος θα δυναμώνει όλο και περισσότερο... Δεν είμαι μόνο Γάλλος, είμαι Ευρωπαίος. Το ίδιο κι εσείς, ασυνείδητα ή συνειδητά. Όμως παίξαμε, κι εγώ έχασα. Ζητώ τον θάνατο».

Στις 15 Μαρτίου 1945, ο Πιερ Ντριού Λα Ροσέλ έθεσε τέρμα στη ζωή του στο Παρίσι, χρησιμοποιώντας μια συσκευή αερίου και χάπια, προκειμένου να αποφύγει μια προαναγγελθείσα δίκη-παρωδία, της οποίας η έκβαση ήταν αναμφίβολη δεδομένων των συνθηκών που περιφρονούσαν κάθε αρχή του κράτους δικαίου.

ΠΗΓΗ

Pierre Drieu La Rochelle: Βιογραφικό Σημείωμα

 

Ο Pierre-Eugéne Drieu La Rochelle γεννήθηκε στο Παρίσι στις 3 Ιανουαρίου 1893, σε μια οικογένεια που ανήκε στα τυπικά γαλλικά κοινωνικά και πολιτιστικά στρώματα που ο ίδιος θα όριζε, σε ένα από τα πιο επιτυχημένα μυθιστορήματά του, ως την «ονειρική αστική τάξη». Σε ηλικία μόλις οκτώ ετών, εισήλθε στο οικοτροφείο Sainte Marie de Monceau που διηύθυναν οι «Μαριανοί Πατέρες». Θυμόταν εκείνα τα χρόνια λέγοντας ότι δεν είχε φίλους και ότι τον αγνοούσαν όλοι. Ωστόσο, σύντομα έγινε ο έξυπνος και πονηρός τύραννος των συμμαθητών του («Επέβαλα σεβασμό», θα έλεγε αργότερα). Σε νεαρή ηλικία, ανακάλυψε τους συγγραφείς που θα γίνονταν μέντορες για όλη του τη ζωή, ιδιαίτερα τον Barrès και τον Nietzsche («ο άγιος που ανακοινώνει τον ήρωα»), των οποίων τα βιβλία «Ένας ελεύθερος άνθρωπος» και ο «Ζαρατούστρα» τα διάβαζε με ιδιαίτερο πάθος.

Σχετικά με την πνευματική τροφή των παιδικών του χρόνων, έγραψε σε ένα κεφάλαιο —με εμβληματικό τίτλο «Αναγνώσεις και Μάχες»— του αυτοβιογραφικού του βιβλίου «Stato Civile» (1921): «Ορίστε τα κλασικά μου έργα, τα βιβλία που μου αφηγήθηκαν τη ζωή μου εκ των προτέρων. Ήταν μια αρρενωπή ιστορία, διαφορετική από τις αναμνήσεις και τις εξομολογήσεις μου, που θα έρθουν όταν πλησιάζει το τέλος μου».

Στο Sainte Marie, ονειρευόταν να γίνει στρατιώτης και να πάει μια μέρα στο Σουδάν ως διοικητής μιας φρουράς. Εν τω μεταξύ, αρκούνταν στο να είναι, ανάμεσα στα αγόρια του οικοτροφείου, ο ηγέτης των δημοκρατικών και των βοναπαρτιστών εναντίον των μοναρχικών. Στα δεκαπέντε του, επισκέφθηκε την Αγγλία για πρώτη φορά. Έγινε το δεύτερο σπίτι του και την αγάπησε μέσα από τον Κόλεριτζ και τον Σαίξπηρ.

Το 1910, εισήλθε στην École des Sciences Poliques και γράφτηκε σε μαθήματα νομικής, ενώ παράλληλα σπούδαζε στη Σορβόννη για να αποκτήσει δίπλωμα αγγλικής γλώσσας. Τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονταν στην ιστορία και την πολιτική οικονομία. Ο Σοπενχάουερ έγινε ένας από τους αγαπημένους του φιλοσόφους. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που ορίζεται ως «ο αναπόφευκτος ρομαντισμός των δεκαοκτώ», ο ίδιος, όπως και οι συνομήλικοί του, είχε την πρώτη του σεξουαλική εμπειρία με μια πόρνη, την οποία αργότερα θα περιέγραφε στο βιβλίο του «Ο άντρας που περιβάλλεται από γυναίκες» (1925). Έγινε φίλος με τον Raymond Lefebvre και τον Vaillant-Couturier, τους μελλοντικούς ηγέτες του γαλλικού κομμουνισμού, και παρόλο που δήλωνε αριστερός, διάβαζε και μελετούσε δεξιούς πολιτικούς συγγραφείς και όλους τους δασκάλους της αντεπανάστασης.

Ανακάλυψε τα πολιτικά κινήματα της εποχής του, ορίζοντας τα ως αιρέσεις, και σε καθένα από αυτά βρήκε κάτι ταυτόχρονα ελκυστικό και αποκρουστικό. Το 1913, ανακάλυψε τον έρωτα. Ερωτεύτηκε την Colette Jeramec, την αδερφή ενός συμμαθητή του, και ταυτόχρονα βίωσε την αποτυχία. Στην πραγματικότητα, αυτός ο γοητευτικός, καλλιεργημένος και έξυπνος μαθητής απέτυχε παταγωδώς στις τελικές του εξετάσεις στην École des Sciences Poliques. Έγραψε: «Απέτυχα σε αυτήν την εξέταση επειδή οι διευθυντές του σχολείου το ήθελαν έτσι, και όχι με δικό μου λάθος. Ήθελαν να με τιμωρήσουν για την εσωτερική μου αναταραχή». Σκεφτόταν σοβαρά την αυτοκτονία, την αυτοκτονία που είχε ανακαλύψει κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας και η οποία θα διαπερνούσε την επίγεια ύπαρξή του, σφραγίζοντάς την οριστικά στις 16 Μαρτίου 1945.

Κλήθηκε για στρατιωτική θητεία και τοποθετήθηκε στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού που στάθμευε στο Παρίσι. Μεταξύ πορειών και ασκήσεων, είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει τις διαλέξεις του Bergson και να παρακολουθήσει παραστάσεις των Ρωσικών Μπαλέτων. Κατά τη διάρκεια της άδειάς του, επισκέφθηκε τη Γερμανία. Με το ξέσπασμα του πολέμου, έφυγε για το μέτωπο και στις 23 Αυγούστου 1914 τραυματίστηκε από χειροβομβίδα στο Σαρλερουά. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του, έγραψε τα πρώτα του ποιήματα, τα οποία συγκεντρώθηκαν και δημοσιεύθηκαν από τον εκδοτικό οίκο Gallimard το 1917 σε έναν τόμο με τίτλο «Ανακρίσεις» (Interrogation). Απευθύνθηκε στους συγχρόνους του με ένα πολεμικό τραγούδι στο οποίο δήλωνε ότι «το όνειρο είναι δράση και η δράση είναι όνειρο». Τραυματίστηκε δύο φορές ακόμη, στις 29 Οκτωβρίου του ίδιου έτους και στις 25 Φεβρουαρίου 1916.

Τον Οκτώβριο του επόμενου έτους παντρεύτηκε την Colette Jeramec. Αποστρατευμένος τον Μάρτιο του 1919, ο Drieu ξεκίνησε τη συνεργασία του με την «Nouvelle Revue Française» και γνώρισε νέους φίλους, ιδιαίτερα τον Aldous Huxley και τον Ortega y Gasset. Εκείνη τη χρονιά πήγε στην Αφρική και συμμετείχε σε μερικές ντανταϊστικές εκδηλώσεις. Το 1922 γνώρισε την Emma Besnard στο Αλγέρι, η οποία αργότερα θα γινόταν ο χαρακτήρας Pauline στο βιβλίο του «Gilles». Μαζί της επισκέφθηκε το Τιρόλο, όπου έγραψε το πρώτο του δοκίμιο πολιτικής ανάλυσης, το «Mesure de la France», και στη συνέχεια τη Βενετία. Την επόμενη χρονιά χώρισε από την Colette. Ο εξαιρετικά καρτεσιανός τίτλος «Mesure de la France» τον έκανε γνωστό τόσο στο δεξιό όσο και στο αριστερό κοινό λόγω των θέσεών του για μια «ευρωπαϊκή» πολιτική λύση για τη Γαλλία. 

Το 1924, δημοσίευσε την πρώτη του συλλογή διηγημάτων, «Plainte contre inconnue» (Καταγγελία κατά αγνώστων), σύχναζε στην ομάδα των σουρεαλιστών και έγινε φίλος με τον Louis Aragon, στον οποίο αφιέρωσε το "L'homme couvert de femmes" (1925), και με τον Jacques Rigaut, τον πρωταγωνιστή του "La valise vide" (Η άδεια βαλίτσα) του Gonzague. Το λογοτεχνικό ειδύλλιο και η φιλία με τους σουρεαλιστές έληξαν τον Αύγουστο του επόμενου έτους με μια ανοιχτή επιστολή προς τον Aragon και τους φίλους του. Το 1927 δημοσίευσε δύο βιβλία, "La suite dans le idees" και "Le jeune européen", ακολουθούμενα από τα "Gèneve ou Moscou" (1928) και "Bleche" (1928). Αν και απεχθανόταν τον γάμο, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους παντρεύτηκε για δεύτερη φορά.

Πήγε στην Ελλάδα και με την επιστροφή του στην Γαλλία ξεκίνησε το προσχέδιο του "Une femme à sa fenêtre" (Μία γυναίκα στο παράθυρο της) που κυκλοφόρησε το 1930. Το 1929, μετά την αυτοκτονία του Rigaut, έγραψε τα «Adieu à Gonzague» και «Le feu follet» (Φλόγα που τρεμοσβήνει). Το τελευταίο έγινε γρήγορα μπεστ σέλερ και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 γνώρισε μια δεύτερη επιτυχία χάρη στην αριστοτεχνική κινηματογραφική μεταφορά του Λουί Μαλ και την ερμηνεία του Ρονέ. Το 1931, αρνήθηκε τη Λεγεώνα της Τιμής, στην οποία του είχε προσφερθεί ο τίτλος από τον Maurice Martin du Gard, και δημοσίευσε ένα δεύτερο πολιτικό δοκίμιο στο οποίο όριζε με μεγαλύτερη σαφήνεια τις φιλοευρωπαϊκές του απόψεις, «L'Europe contre les patries».

Το 1932, επισκέφθηκε την Αργεντινή, όπου έδωσε μια σειρά διαλέξεων στις οποίες χαρακτηρίστηκε, ανάλογα με την περίπτωση, είτε φασίστας είτε κομμουνιστής. Μαζί με τον αρχαιολόγο Mettraux, ταξίδεψε μέχρι τη Βολιβία, την οποία αργότερα θα εξύμνησε στο μυθιστόρημά του «L'homme à cheval» (1942). Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, επέστρεψε στη Γερμανία. Διαπίστωσε ότι η χώρα είχε αλλάξει πολύ από την πρώτη του επίσκεψη και είδε την άνοδο του κινήματος του Χίτλερ, η οποία γινόταν πιο εμφανής κάθε εβδομάδα. Το 1933 εκδόθηκαν η «Κωμωδία του Σαρλερουά» και ένα θεατρικό έργο, «Ο Ηγέτης». Δημοσίευσε επίσης το «Ένα παράξενο ταξίδι», αφιερωμένο στην Αργεντίνα συγγραφέα Βικτόρια Οκάμπο. 

Το 1934 ήταν μια καθοριστική χρονιά για τον Ντριού Λα Ροσέλ. Τον Ιανουάριο, επισκέφθηκε ξανά τη Γερμανία και συνεργάστηκε στο έργο του Μπερτράν Ζουβενέλ, «Ο αγώνας της Νεολαίας», ενώ άρχισε να γράφει το "Rêveuse Bourgeoise", στο οποίο σκιαγραφεί, με νατουραλιστικό ύφος, την ιστορία της οικογένειάς του. Αργότερα δημοσίευσε μία σειρά άρθρων του στο βιβλίο «Φασιστικός Σοσιαλισμός» στο οποίο αυτοανακηρύχθηκε, κατηγορηματικά, φασίστας και Ευρωπαίος σοσιαλιστής.

Το 1935, γνώρισε τη γυναίκα που έμελλε να γίνει ο έρωτας της ζωής του. Αυτός ο άνδρας, που περιβαλλόταν πάντα από γυναίκες, είχε επιτέλους βρει τον έρωτα. Εκείνη η γυναίκα —η Christiane Renault, σύζυγος του ιδιοκτήτη της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας— θα γινόταν αθάνατη μέσα από τη νουβέλα «Bèloukia». Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, ο Drieu εντάχθηκε στο Λαϊκό Κόμμα του Doriot. Ο Doriot ήταν πρώην ηγέτης της Γαλλικής Κομμουνιστικής Νεολαίας, ο οποίος είχε καταφέρει —καλύτερα από άλλους— να συμφιλιώσει τις κοινωνικές και εθνικές προσδοκίες της Γαλλίας. Αρχικά, ο Drieu υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής αυτού του φασιστικού κόμματος και του ηγέτη του, ωστόσο, λιγότερο από τρία χρόνια αργότερα, υπέβαλε την παραίτησή του.

Μεταξύ 1939 και 1945, δημοσίευσε —μεταξύ άλλων έργων— το «Gilles» (το ώριμο μυθιστόρημά του), το «Les Chiens de paille» (Αδέσποτα Σκυλιά) και το  «L'Homme à cheval» (Ο Άνθρωπος πάνω στο Άλογο). Σε αυτά, οι θρησκευτικοί και φιλοσοφικοί προβληματισμοί υπερέχουν της πολιτικής του δέσμευσης — αν και η τελευταία εκδηλώθηκε μέσω της προσχώρησής του στον συνεργατισμό με τους κατακτητές. Πράγματι, ο Drieu υπήρξε ένας από τους ελάχιστους συνεργάτες των Γερμανών που προτιμούσαν το υπό γερμανική κατοχή Παρίσι από τη Γαλλία του Βισύ υπό τον Πετέν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, κρατούσε ημερολόγιο —το οποίο εκδόθηκε πρόσφατα— στο οποίο επανέρχονται συχνά σκέψεις σχετικά με τη θρησκεία των αρχαίων Αρίων και την ενότητα της Ευρώπης. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, οραματιζόταν μια κομμουνιστική Ευρώπη, αντί για μια Ευρώπη υπό αμερικανική κυριαρχία.

ΠΗΓΗ