Ιστορία της ριζοσπαστικής δεξιάς στη Βενεζουέλα

 

Τον Νοέμβριο του 1908, ο Πρόεδρος Τσιπριάνο Κάστρο εγκατέλειψε τη χώρα για λόγους υγείας και διόρισε τον στενό συνεργάτη του, Χουάν Βιθέντε Γκόμεζ, ως προσωρινό πρόεδρο. Στις 19 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, ο Γκόμεζ κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα, δικαιολογώντας τις πράξεις του με μια υποτιθέμενη επίθεση των συμμάχων του Κάστρο. Το καθεστώς του Γκόμεζ χαρακτηριζόταν από αυταρχισμό, με επίκεντρο την καταστολή των caudillos και τη σταθεροποίηση της Βενεζουέλας. Επιπλέον, διατήρησε ευνοϊκές διπλωματικές σχέσεις με τη Γερμανία, οι οποίες είχαν ξεκινήσει κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Στις 24 Ιουλίου 1933, ο γερμανικός τύπος ανέφερε τους εορτασμούς στη Βενεζουέλα για τα γενέθλια του στρατηγού Χουάν Βιθέντε Γκόμεζ και του απελευθερωτή Σιμόν Μπολιβάρ. Ο πρόξενος της Βενεζουέλας Ραφαέλ Παρέδες Ουρντανέτα αποκάλυψε μια προτομή του Μπολιβάρ στο Αμβούργο. Ο τύπος ανέφερε τα αποκαλυπτήρια της προτομής στο ξενοδοχείο Atlantic στο Αμβούργο, όπου διπλωματικοί εκπρόσωποι της Βενεζουέλας παρευρέθηκαν σε ένα γκαλά προς τιμήν του Μπολιβάρ. Στις 17 Δεκεμβρίου 1935, ανακοινώθηκε επίσημα ο θάνατος του Χουάν Βιθέντε Γκόμεζ, ο οποίος αποδόθηκε σε επιπλοκές από αδένωμα του προστάτη και καρκίνο του προστάτη. Αν και ορισμένες αναφορές υποδήλωναν ότι ο Γκόμεζ είχε πεθάνει δύο ημέρες νωρίτερα, η οικογένεια και οι υποστηρικτές του επέλεξαν να το ανακοινώσουν στις 17 Δεκεμβρίου για να συμπέσουν με την επέτειο του θανάτου του Σιμόν Μπολιβάρ.

Ο Χουάν Βιθέντε Γκόμεζ μελετήθηκε από τον ιστορικό Λαουρεάνο Βαλενίγια Λαντς, του οποίου το διάσημο έργο, «Δημοκρατικός Καισαρισμός», είχε προσελκύσει την προσοχή του Μπενίτο Μουσολίνι. Ο Βαλενίγια Λαντς είχε έναν γιο, γνωστό για τον ρόλο του ως ιδεολόγου εντός του καθεστώτος του Πέρες Χιμένες, και έναν ανιψιό ονόματι Πέδρο Σεντένο Βαλενίγια, ο οποίος έγινε διάσημος ως κορυφαίος ομοφυλόφιλος ζωγράφος στη Βενεζουέλα. Ο Πέδρο δώρισε στον Μουσολίνι τον πίνακά του με τίτλο «Η Λατινική Φυλή» και, σφίγγοντάς τον το χέρι, ο Μουσολίνι εξέφρασε την ευχαρίστησή του που «σφίγγει το χέρι ενός αληθινού εκπροσώπου αυτής της φυλής».

Η λατινική φυλή

Πριν ο Χίτλερ ανέλθει στην εξουσία, ένα Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα στη Βενεζουέλα, που δημιουργήθηκε από τη γερμανική κοινότητα, ήταν γνωστό ως Landsgruppe Venezolanier der NSDAP (Ομάδα Βενεζουέλας του NSDAP). Το ναζιστικό κόμμα της Βενεζουέλας είχε πολλά τοπικά παραρτήματα, αποδεικνύοντας τη σημαντική υποστήριξη που απολάμβαναν οι Γερμανοί εντός της χώρας.

Ο Γκουστάβο Ζινγκ, ιδρυτής της ζυθοποιίας Zulia, εμφανίζεται επίσης στη μαύρη λίστα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών ως ένα από τα πιο σημαντικά πρόσωπα που συνδέονται με το ναζιστικό κόμμα στη Βενεζουέλα. Υπήρχε επίσης ένα εθνικοσοσιαλιστικό γερμανικό σχολείο, η Γερμανική Σχολή του Καράκας (τώρα Σχολή Χούμπολτ), η οποία έκλεισε όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η Βενεζουέλα διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία. Ο Μουσολίνι φιλοξένησε μια αντιπροσωπεία Βενεζουελάνων αξιωματικών που στάλθηκαν σε ναυτική αποστολή στην Ιταλία το 1938.

Το 1934, ο Μπενίτο Μουσολίνι παρευρέθηκε στα εγκαίνια ενός μνημείου τού Σιμόν Μπολιβάρ στη Ρώμη, όπου εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στη Βενεζουέλα για αυτό το σημαντικό δώρο, ένα σύμβολο της κοινής λατινικής κληρονομιάς τους. Η έκθεση με τίτλο «Δραστηριότητες της Πέμπτης Φάλαγγας στη Βενεζουέλα», που παρουσιάστηκε στο Κογκρέσο των ΗΠΑ το 1943, αναφερόταν σε ένα υποτιθέμενο Φασιστικό Κίνημα που δρούσε στη Βενεζουέλα. Πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, οι πρόεδροι της Βενεζουέλας, Ελεάζαρ Λόπεζ Κοντρέρας και Ισαΐας Μεδίνα Ανγκαρίτα, διατηρούσαν στενούς δεσμούς με τον Μουσολίνι. Η Μεδίνα Ανγκαρίτα απέκτησε ακόμη και δύο κανονιοφόρους κλάσης Azio από τη φασιστική Ιταλία, οι οποίες παρέμειναν σε υπηρεσία μέχρι τη δεκαετία του 1950.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Το 1942, κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Neuland, η Γερμανία στόχευσε το πετρελαιοφόρο Monagas στα ανοικτά των ακτών της Παραγουάης για να διαταράξει τις προμήθειες πετρελαίου των Συμμάχων, με αποτέλεσμα τον θάνατο 31 μελών του πληρώματος, τα περισσότερα από τα οποία ήταν Βενεζουελάνοι. Αυτή η επίθεση ήταν μέρος μιας σειράς επιθέσεων από γερμανικά υποβρύχια που στόχευαν βενεζουελάνικα πλοία στην Καραϊβική, ενώ Γερμανοί κατάσκοποι σαμποτάριζαν ηλεκτρικούς υποσταθμούς. Μετά από αυτά τα γεγονότα, το Ναζιστικό Κόμμα απαγορεύτηκε και δημιουργήθηκαν στρατόπεδα συγκέντρωσης για κατασκόπους και υποστηρικτές των Ναζί που ασχολούνταν με παράνομες δραστηριότητες στη Βενεζουέλα. Ο Πρόεδρος Isaias Medina Angarita απάντησε συνάπτοντας διπλωματικούς δεσμούς με τη Σοβιετική Ένωση και διακόπτοντας τις σχέσεις με τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ιαπωνία. Επίσης, πάγωσε τα περιουσιακά στοιχεία ατόμων που είχαν υπηκοότητα σε αυτές τις χώρες του Άξονα. Ανησυχώντας για την προστασία των πετρελαιοπηγών της Βενεζουέλας, ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, εν μέσω φημών για τις προθέσεις της Γερμανίας να αναλάβει τον έλεγχο αυτών των στρατηγικών τοποθεσιών.

Αν και παρέμεινε ουδέτερη για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Βενεζουέλα τελικά άλλαξε τη θέση της στις 15 Φεβρουαρίου 1945, όταν η κυβέρνηση της Βενεζουέλας κήρυξε επίσημα τον πόλεμο στη ναζιστική Γερμανία και τις δυνάμεις του Άξονα. Πριν από αυτή την κρίσιμη στιγμή, αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της CIA αποκάλυψαν υποψίες ότι ο διάσημος συγγραφέας και βασική φυσιογνωμία του λογοτεχνικού κινήματος του «μαγικού ρεαλισμού», Αρτούρο Ούσλαρ Πιέτρι, έτρεφε φιλο-αξονικά και αντιαμερικανικά αισθήματα, προσπαθώντας να επηρεάσει τον Πρόεδρο Μεδίνα Ανγκαρίτα να ευθυγραμμιστεί με τη Γερμανία. Στη συνέχεια, ο Πιέτρι έγινε γερουσιαστής και ίδρυσε το εθνικιστικό κόμμα γνωστό ως Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο (Frente Nacional Democrático). Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Έτορε Χιμέρι, αναγνωρισμένος ως ο πρώτος Βενεζουελάνος που αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1, ήταν μέλος της 73ης Μοίρας της Βασιλικής Ιταλικής Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου συμμετείχε στην αφρικανική εκστρατεία.

Η μεταπολεμική περίοδος

Το 1948, η Βενεζουέλα βίωσε ένα ακόμη πραξικόπημα, αυτή τη φορά εναντίον του σοσιαλδημοκράτη προέδρου Ρόμουλο Γκαγιέγκος, το οποίο ενορχήστρωσαν οι στρατιωτικοί ηγέτες Μάρκος Πέρες Χιμένες και Κάρλος Ντελγκάδο Σαλμπάουντ. Το πραξικόπημα παρουσιάστηκε στο κοινό ως η θεσμική απάντηση των ενόπλων δυνάμεων στην απειλή του πολιτικού σεχταρισμού και στις συνεχιζόμενες αναταραχές που προκλήθηκαν από εκείνους που είχαν σπαταλήσει την ευκαιρία να ενεργήσουν προς το συμφέρον του έθνους. Το 1950, ο Κάρλος Ντελγκάδο Σαλμπάουντ δολοφονήθηκε, η μόνη φορά που σκοτώθηκε πρόεδρος της Βενεζουέλας. Στη συνέχεια, ο Μάρκος Πέρες Χιμένες έγινε πρόεδρος του εκτελεστικού συμβουλίου και προκήρυξε εκλογές για την ολοκλήρωση της μεταβατικής κυβέρνησης. Αν και το κόμμα της Ρεπουμπλικανικής Δημοκρατικής Ένωσης κέρδισε αυτές τις εκλογές, όταν τα πρώτα αποτελέσματα έδειχναν ότι το κόμμα με επικεφαλής τον Χόβιτο Βιγιάλμπα και τον Μάριο Μπρισένιο Ιραγκόρι ήταν σε καλό δρόμο για να κερδίσει, το κυβερνών κόμμα, το Ανεξάρτητο Εκλογικό Μέτωπο (με την υποστήριξη του Πέρες Χιμένες) αγνόησε τα αποτελέσματα και διόρισε τον Πέρες Χιμένες ως προσωρινό πρόεδρο της Βενεζουέλας.

Το 1953, υπό τον Πέρες Χιμένες, το Κογκρέσο επικύρωσε ένα νέο εθνικό σύνταγμα που άλλαξε το όνομα της χώρας από Ηνωμένες Πολιτείες της Βενεζουέλας, το οποίο είχε από το 1864, σε Δημοκρατία της Βενεζουέλας. Ωστόσο, ορισμένα κοινωνικά δικαιώματα που κατοχυρώθηκαν στο σύνταγμα του 1946 διατηρήθηκαν. Η κυβέρνηση του Μάρκος Πέρες Χιμένες όρισε τις ημέρες που προηγούνται της 5ης Ιουλίου ως Εβδομάδα Πατρίδας, με στόχο την τιμή των εθνικών ηρώων μέσω εκδηλώσεων που γιορτάζουν τόσο τους απελευθερωτές όσο και τα επιτεύγματα της κυβέρνησης, προωθώντας έτσι ένα ανανεωμένο αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας.

Κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας της Εθνικής Ημέρας, δημόσιοι υπάλληλοι, μαθητές δημοτικού και γυμνασίου, καθώς και ορισμένες επιδοτούμενες καλλιτεχνικές ομάδες παρελαύνουν σε όλες τις πόλεις ενώπιον των τοπικών αρχών, συνοδευόμενοι από μπάντες. Στο Καράκας, ο πρόεδρος και υψηλόβαθμοι κρατικοί αξιωματούχοι προεδρεύουν των τελετών. Κάθε 2 Δεκεμβρίου, την επέτειο της ανόδου του Πέρες Χιμένες στην εξουσία, επιβεβαιώνονται οι αρχές του «Νέου Εθνικού Ιδεώδους», εγκαινιάζονται μεγάλα δημόσια έργα και τιμάται η εικόνα της Παναγίας του Κορομότο, η οποία έχει ανακηρυχθεί προστάτιδα αυτών των εορτασμών από την κυβέρνηση. Στρατιωτικές αντιπροσωπείες από διάφορες χώρες της Αμερικής και της Ευρώπης συμμετέχουν επίσης σε αυτούς τους εορτασμούς.

Το νέο εθνικό ιδανικό είναι μια έννοια που θέτει πρότυπα για όλους, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου, άλλων αξιωματούχων και πολιτών. Αυτό το δόγμα διατυπώθηκε επίσημα για πρώτη φορά από τον Αντισυνταγματάρχη Μάρκος Πέρες Χιμένες, τότε Υπουργό Άμυνας και μέλος της στρατιωτικής χούντας, στην καταληκτική του ομιλία στη συνέλευση των κυβερνητών των ομόσπονδων κρατών και εδαφών στις 13 Μαρτίου 1949.

«Πρέπει να παραδεχτούμε ότι μας έλειπε αυτό το θεμελιώδες στοιχείο στη ζωή του λαού, το οποίο συνίσταται σε μια σαφή και ακριβή διατύπωση ενός εθνικού ιδανικού, ικανού να μας υποχρεώσει σε μια ενιαία βούληση για την πλήρη υλοποίησή του. Αυτό το ιδανικό συνεπάγεται δύο θεμελιώδεις μορφές συλλογικής έκφρασης: αφενός, τη χρήση της ιστορικής μας κληρονομιάς ως πηγής ηθικών αξιών και, αφετέρου, την κατάλληλη χρήση των φυσικών πόρων της χώρας για τη βελτίωση της μοίρας των σημερινών Βενεζουελάνων, ιδίως των λιγότερο τυχερών, και για να αφήσουμε στις μελλοντικές γενιές μια πιο ευημερούσα πατρίδα. Τα θεμέλια της βελτίωσης, ως Εθνικό Ιδανικό, έχουν τις ρίζες τους στην παράδοση, τους φυσικούς πόρους και τη γεωγραφική θέση του έθνους. Υπό αυτή την ιδιότητα, η Βενεζουέλα πρέπει να έχει ένα Εθνικό Ιδανικό και ο υπέρτατος στόχος αυτού του ιδανικού είναι: να επιτύχει για τη Βενεζουέλα μια τιμητική θέση μεταξύ των εθνών και να την κάνει μια πιο ευημερούσα, αξιοπρεπή και ισχυρή πατρίδα κάθε μέρα. Οι στόχοι του Εθνικού Ιδανικού είναι ο προοδευτικός μετασχηματισμός του φυσικού περιβάλλοντος και η συνολική βελτίωση της ζωής των κατοίκων του». Το Εθνικό Ιδανικό δημιουργεί ένα δόγμα: αυτό του Κοινού Καλού. Το δόγμα δημιουργεί σχέδια που προτείνουν την υλοποίηση στόχων. Τα σχέδια δημιουργούν έργο που υπόκειται στα κριτήρια του δόγματος. ( Marcos Pérez Jiménez, 13 Μαρτίου 1949)

Η οικονομική προσέγγιση της κυβέρνησης συνδυάζει στοιχεία κεϋνσιανισμού και κρατικού καπιταλισμού, θυμίζοντας έτσι το σύστημα που ίσχυε στη Σοβιετική Ένωση. Παρά την ομοιότητα αυτή, ο Pérez Jiménez επιτίθεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας μέσω της Διεύθυνσης Εθνικής Ασφάλειας, της υπηρεσίας πληροφοριών της αστυνομίας, υποστηρίζοντας ότι αντιτίθεται στα εθνικά συμφέροντα. Δήλωσε: «Δεν είμαι στενόμυαλος, δεν είμαι δογματικός και δεν πιστεύω ότι όλα σε ένα πολιτικό δόγμα είναι καλά ή κακά. Επιπλέον, πιστεύω ότι ο κόσμος τελικά θα βρει οριστικές λύσεις, μερικές από τις οποίες θα προέρχονται από τον κομμουνισμό και άλλες από τον καπιταλισμό. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να επιλέγουμε ό,τι είναι καλύτερο, ό,τι είναι πιο κατάλληλο για τη χώρα, ό,τι έχει τη μεγαλύτερη δικαιολόγηση» (παρατίθεται από τον Marcos Pérez Jiménez στο Blanco Muñoz d' Agustín: Habla el general).

Στο διεθνές πλαίσιο, ο Στρατηγός Πέρες Χιμένες υποστήριξε την ενότητα της Λατινικής Αμερικής για την επίτευξη διαφόρων στόχων, συμπεριλαμβανομένης της αντιμετώπισης της αμερικανικής επιρροής στην περιοχή και της υπέρβασης αυτού που ονόμασε «οικονομικό αποικιοκρατία» των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το καθεστώς του Πέρες Χιμένες διακρίθηκε για την μεταναστευτική του πολιτική, η οποία ενθάρρυνε κυρίως την είσοδο Ευρωπαίων, ιδίως από την Ισπανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία. Σε μια συνέντευξη του 1999 με τον Όσκαρ Γιάνες, ο Πέρες Χιμένες εξέφρασε την επιθυμία του να «βελτιώσει τη φυλή της Βενεζουέλας». Εμπνευσμένος από τον Μουσολίνι, ο οποίος είχε μεταφέρει εκατοντάδες αγροτικές οικογένειες από το φτωχό Βένετο για να βελτιώσει τα έλη Ποντίνε στο Λάτσιο, ο Πέρες Χιμένες έστειλε έναν απεσταλμένο στη Λατίνα για να πείσει τους κατοίκους της να εγκατασταθούν στη Βενεζουέλα.

Nuevo Ideal Nacional

Την 1η Ιανουαρίου 1958, ο Συνταγματάρχης Ούγκο Τρέχο ηγήθηκε της πρώτης στρατιωτικής εξέγερσης εναντίον του Πέρες Χιμένες. Αυτό το κίνημα περιελάμβανε πολλούς αξιωματικούς από τις φρουρές του Καράκας και του Μαρακάι, κυρίως από την αεροπορία. Αν και η εξέγερση απέτυχε και οι ηγέτες της συνελήφθησαν, σηματοδότησε την αρχή μιας αυξανόμενης εσωτερικής κρίσης για το καθεστώς. Στις 22 Ιανουαρίου, υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι συναντήθηκαν στη Ναυτική Βάση Μάμο και στη Γενική Διοίκηση του Ναυτικού στο Κέντρο Σιμόν Μπολιβάρ για να αξιολογήσουν την κατάσταση. Αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια Στρατιωτική Διοικούσα Χούντα, η οποία απαίτησε την παραίτηση του Πέρες Χιμένες. Μέχρι το βράδυ, το ναυτικό και η φρουρά του Καράκας είχαν στραφεί εναντίον του καθεστώτος, αφήνοντας τον Πέρες Χιμένες χωρίς την υποστήριξη των ενόπλων δυνάμεων. Διέφυγε νωρίς στις 23 Ιανουαρίου στη Σιουδάδ Τρουχίγιο (τώρα Σάντο Ντομίνγκο) στη Δομινικανή Δημοκρατία. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν συντονίσει τις προσπάθειές τους για την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή της κυβέρνησης του Πέρες Χιμένες.

Μετά τη δολοφονία του προστάτη του και την αυξανόμενη πολιτική αναταραχή, ο Πέρες Χιμένες εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου πραγματοποίησε σημαντικές επενδύσεις. Μετά από συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης του Ρομούλο Μπετανκούρ και του Προέδρου Τζον Φ. Κένεντι για την έκδοσή του στη Βενεζουέλα, φυλακίστηκε με την κατηγορία της φερόμενης υπεξαίρεσης, αν και δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία. Ο Πέρες Χιμένες κρατήθηκε στις Πρότυπο Φυλακές του Καράκας κατά τη διάρκεια της δίκης του και καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης. Ωστόσο, αφέθηκε ελεύθερος αμέσως, έχοντας ήδη εκτίσει πέντε χρόνια φυλάκισης εν αναμονή της καταδίκης του. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Ισπανία, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του.

Επιπλέον, ο Πέρες Χιμένες ήταν ανεκτικός απέναντι σε φασιστικά κινήματα, όπως το Αυθεντικό Εθνικιστικό Κόμμα, μια ομάδα Φαλαγγιτών που ιδρύθηκε από πρώην στρατιωτικούς αξιωματικούς που υποστήριζαν το καθεστώς του.

Μεταξύ άλλων φασιστών ή φιλοφασιστικών προσωπικοτήτων ήταν ο Ραφαέλ Καλντέρα. Αν και ο Καλντέρα δεν διέφερε πολύ από τους σοσιαλδημοκράτες αντιπάλους του, είναι γνωστό ότι στα νιάτα του υποστήριζε τον Φράνκο, τους Φαλαγγίτες και την Opus Dei. Ακόμη και ο διευθυντής εθνικής ασφάλειας του Πέρεζ Χιμένες, Πέδρο Εστράδα, κατέθεσε ότι τον είδε, με υψωμένο το χέρι, να τραγουδάει το "Cara al sol". Αλλά ο Καλντέρα, παρά τον μαχητικό καθολικισμό του, αντιτάχθηκε στη δικτατορία τα τελευταία χρόνια της ζωής του και, όπως έχουμε ήδη πει, η πρώτη και η δεύτερη κυβέρνησή του δεν διέφεραν πολύ από άλλες δημοκρατικές κυβερνήσεις. Επιπλέον, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Φαλαγγίτες άλλαξαν ριζικά την ιδεολογία τους για να ασπαστούν τη χριστιανική δημοκρατία.

Ο Ενρίκε Πάρα Μπόζο, ένθερμος θαυμαστής του Φράνκο, γνωστός για τον καθολικισμό και τις αντικομμουνιστικές του απόψεις, ηγήθηκε του Αυθεντικού Εθνικιστικού Κόμματος, επηρεασμένου από τους Φαλαγγίτες. Αυτή η ομάδα υποστήριξε το στρατιωτικό καθεστώς του Μάρκος Πέρες Χιμένες και προσπάθησε ανεπιτυχώς να ορίσει τον ηγέτη της ως υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές της Βενεζουέλας το 1963.

Από την άλλη πλευρά, το μόνο κόμμα που κατέλαβε την τρίτη θέση στη Βενεζουέλα ήταν η Νέα Τάξη (Nuevo Orden), με επικεφαλής τον Φέλιξ Ντίαζ Ορτέγκα, του οποίου η εθνική έδρα βρισκόταν στην Λεωφόρο Μπαράλτ στο Καράκας. Το κόμμα συμμετείχε ενεργά σε φοιτητικές, εργατικές και οργανωτικές δραστηριότητες στην περιοχή. Συμμετείχε στις εθνικές εκλογές για πρώτη φορά το 1973, τοποθετούμενο ως εθνικό κόμμα. Αν και έλαβε μόνο μερικές εκατοντάδες ψήφους εκείνο το έτος, η δημοτικότητά του αυξήθηκε σημαντικά τα επόμενα χρόνια. Στις περιφερειακές εκλογές του 1974, το κόμμα έλαβε περισσότερες από 10.000 ψήφους, το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι σήμερα. Στις εκλογές του 1988, το κόμμα υποστήριξε τον Χοσέ ντε λα Τρινιντάντ Ρόχας Κοντρέρας ως υποψήφιο του Εθνικού Συνασπισμού για την Αλλαγή, ο οποίος περιελάμβανε το ίδιο το κόμμα και το Ανεξάρτητο Κίνημα του Αραγουανέι.

Το πολιτικό πρόγραμμα του NOR ήταν:

1. Βελτίωση του δημοκρατικού συστήματος με την αύξηση της λαϊκής συμμετοχής σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης.

2. Η λαϊκή συμμετοχή είναι αδύνατη χωρίς την προηγούμενη εγκαθίδρυση ενός ομοσπονδιακού συστήματος.

3. Επαναφορά της χώρας στα σύνορα του 1811.

4. Μετατροπή της Βενεζουέλας σε γεωργική δύναμη· αυτό απαιτεί αναδιατύπωση της Αγροτικής Μεταρρύθμισης.

5. Σταδιακή διατήρηση των μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων και ορθολογικοποίηση της χρήσης του εθνικού πλούτου.

6. Διασφάλιση ότι κάθε οικογένεια της Βενεζουέλας θα έχει ένα αξιοπρεπές σπίτι και εξάλειψη των φτωχογειτονιών εντός 20 ετών.

7. Εγγύηση δωρεάν και υποχρεωτικής εκπαίδευσης για όλους τους κατοίκους και τους Βενεζουελάνους έως την ηλικία των 18 ετών, μαζί με μια εις βάθος αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλα τα επίπεδα.

8. Μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης με βάση τις αρχές της λιτότητας στη διαχείριση και της ελευθερίας στις επενδύσεις.

9. Αναπροσανατολισμός της εθνικής οικονομίας σύμφωνα με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας και απαίτηση σεβασμού της κοινωνικής λειτουργίας του δημόσιου και ιδιωτικού κεφαλαίου.

10. Αναδιοργάνωση των δημογραφικών στοιχείων εδαφικά και ορθολογικοποίηση της μετανάστευσης.

11. Καθιέρωση ενός ολοκληρωμένου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που προστατεύει τα άτομα από τη γέννηση έως τον θάνατο.

12. Αναδιοργάνωση του εθνικού Συντάγματος, ιδίως των άρθρων που αφορούν τα οικονομικά δικαιώματα.

13. Εισαγωγή υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας για όλους τους κατοίκους της χώρας, χωρίς διάκριση λόγω εκπαίδευσης, κοινωνικής τάξης, ελαφρών σωματικών ελαττωμάτων, φύλου ή οικογενειακής κατάστασης.

14. Οργάνωση ανταγωνιστικών εκλογών σε όλους τους κλάδους της δικαστικής εξουσίας που υπόκεινται στον Νόμο περί Δημόσιας Διοίκησης.

15. Θέσπιση Νόμου περί Δημόσιας Διοίκησης για την προστασία των δημοσίων υπαλλήλων από απόλυση για πολιτικούς ή αδικαιολόγητους λόγους.

16. Δημιουργία εθνικής αστυνομικής δύναμης και αστυνομικών δυνάμεων σε κάθε οντότητα, που θα προστατεύονται από τον Νόμο περί Δημόσιας Διοίκησης και την ομοσπονδιακή νομοθεσία περί ασφάλειας.

17. Θέσπιση ομοσπονδιακού νόμου περί ασφάλειας για τη διασφάλιση της πλήρους άμυνας της εθνικής επικράτειας, εγγυώμενου τη ζωή και την περιουσία των κατοίκων με αυστηρή τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

18. Διατήρηση διεθνούς πολιτικής απόλυτης ανεξαρτησίας από τα συμφέροντα άλλων εθνών και εδραίωση σχέσεων που βασίζονται στα εθνικά συμφέροντα, ανεξάρτητα από τα επικρατούντα πολιτικά συστήματα.

19. 20. Κατάργηση των επίσημων και ιδιωτικών μονοπωλίων και ολιγοπωλίων· δημιουργία παράλληλων επιχειρήσεων σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

21. Διασφάλιση της μέγιστης δυνατής ελευθερίας λόγου, εμπορίου, επαγγέλματος και βιομηχανίας, με περιορισμούς μόνο για το κοινό καλό.

22. Ανάπτυξη και εφαρμογή εθνικής πολιτικής δημόσιων μεταφορών σε συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες, χρήστες και περιφερειακές και εθνικές κυβερνήσεις.

23. Κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου 50.000 χλμ.

24. Υποχρέωση εργασίας ή σπουδών από άτομα ηλικίας 16 έως 60 ετών· εγγύηση πρόσβασης στην εργασία και την εκπαίδευση, διασφαλίζοντας ότι τα παιδιά ζουν τη ζωή τους ως παιδιά και όχι ως πρόωρα γεννημένοι εργάτες.

25. Σταδιακή κατάργηση των προνομίων και των εκπτώσεων σε ορισμένους επίσημους τομείς που προωθούν τις διακρίσεις, προστατεύοντας μεγάλα τμήματα του πληθυσμού από την οικονομική ή πολιτική ευαλωτότητα.

26. Καθιέρωση ενός πολυδιάστατου δημοκρατικού συστήματος ικανού να διασφαλίσει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική δημοκρατία της χώρας.

Το 2001, το NOR συμμετείχε στα κινήματα διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης του Ούγκο Τσάβες. Το κόμμα στη συνέχεια διαλύθηκε το 2002 με διοικητική απόφαση του Εθνικού Εκλογικού Συμβουλίου.

Επιπλέον, ο Ντίας Ορτέγκα συμμετείχε στην στρατιωτική εξέγερση του 1960 εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου Ρομούλο Μπετανκούρ. Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος, κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε στη Λουιζιάνα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, εργάστηκε για λίγο στη διαφήμιση και συμμετείχε σε διάφορες εθνικιστικές ομάδες, όπως η Εταιρεία Τζον Μπιρτς και η Αμερικανική Λεγεώνα. Επιστρέφοντας στη Βενεζουέλα το 1963, εντάχθηκε στο Κοινωνικό Εθνικιστικό Κίνημα και στον εκλογικό συνασπισμό που υποστήριζε την προεδρική υποψηφιότητα του Αρτούρο Ούσλαρ Πιέτρι. Ο Ντίας Ορτέγκα εγγράφηκε στην ιατρική σχολή του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Βενεζουέλας και ίδρυσε ένα παράρτημα του Κοινωνικού Εθνικιστικού Κινήματος στην πανεπιστημιούπολη. Αυτή η ομάδα συγκρούστηκε με τους χίπις και τους κομμουνιστές που σύχναζαν στους πανεπιστημιακούς διαδρόμους που οδηγούσαν στο πάρκο Λος Καόμπος, το οποίο ήταν δασώδες εκείνη την εποχή.

Ο Πρόεδρος Ούγκο Τσάβες έδειξε επίσης συμπάθεια για τον φασισμό, όπως αποδεικνύεται από τη σχέση του με τον συγγραφέα Νορμπέρτο ​​Τσερεσόλε. Ωστόσο, ο Τσερεσόλε τα έσπασε με την κυβέρνηση Τσάβες μετά από μια βίαιη διαμάχη με τον Αντιπρόεδρο Χοσέ Βιθέντε Ράνγκελ. Αυτοαποκαλούμενος Περονιστής, ο Τσερεσόλε υποστήριξε τον δεξιό στρατιωτικό αξιωματικό Άλντο Ρίκο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης "Carapintada" του 1987 εναντίον του Ραούλ Αλφονσίν. Διετέλεσε σύμβουλος των ηγετών κατά τη διάρκεια αυτής της απόπειρας πραξικοπήματος.

Στη Μαδρίτη, ο Τσερεσόλε κατέχει τη θέση του προέδρου του Λατινοαμερικανικού Ινστιτούτου Τεχνολογικής Συνεργασίας και Διεθνών Σχέσεων (ILCTRI). Άρχισε να συνεργάζεται με το νεοφασιστικό Σοσιαλιστικό Ρεπουμπλικανικό Κίνημα από την ίδρυσή του και διηύθυνε επίσης το περιοδικό Defensa y Sociedad με έδρα τη Μαδρίτη.

ΠΗΓΗ 

Οι φασιστικές και εθνικιστικές διασυνδέσεις του Τσαβισμού

 

Στη φιλελεύθερο-συντηρητική και νεοσυντηρητική φαντασία, ο Ούγκο Τσάβες και η κυβέρνησή του παρουσιάζονται σαν κομμουνιστές, αλλά μια πιο προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει ότι οι ιδεολογικές ρίζες του Τσάβες βρίσκονταν στην πραγματικότητα στην τρίτη πολιτική θεωρία, ιδιαίτερα στον περονιστικό της κλάδο, χάρη στον μέντορά του, τον Αργεντινό φιλόσοφο Νορμπέρτο ​​Tσερεσόλε.

Για πολλούς Λατινοαμερικανούς αναλυτές και μέσα ενημέρωσης, η λεγόμενη Μπολιβαριανή Επανάσταση είναι ένα αποκλειστικά μαρξιστικό εγχείρημα. Ο Κολομβιανός ηγέτης της δεξιάς, Άλβαρο Ουρίμπε, πιστεύει μάλιστα ότι υπάρχει μια πολιτική ιδεολογία που ονομάζεται «Καστρο-Τσαβισμός». Ωστόσο, ο Τσαβισμός έχει ιδεολογικά στοιχεία που διαφέρουν από τον Καστρισμό.

Η Μπολιβαριανή Επανάσταση ξεκίνησε και αναπτύχθηκε ως εθνικιστικό εγχείρημα, παρόλο που τελικά υιοθέτησε μαρξιστικά στοιχεία ενώ συγκέντρωσε υποστήριξη από εθνικιστικές ομάδες παγκοσμίως.

Για τον Τσάβες, οι κύριες πηγές έμπνευσης για την επανάστασή του ήταν οι Σιμόν Μπολιβάρ, ​​Σιμόν Ροντρίγκεζ και Εζεκιέλ Θαμόρα, εθνικοί ήρωες της Βενεζουέλας. Ο ηγέτης της Βενεζουέλας δεν έκρυψε επίσης τη συμπάθειά του για εθνικιστές όπως ο Χουάν Ντομίνγκο Περόν στην Αργεντινή και ο δικτάτορας Βελάσκο Αλβαράδο στο Περού. Ο Τσάβες εξέφρασε επίσης ανοιχτά τη συμπάθειά του για τα παναραβικά εθνικιστικά καθεστώτα. Επισκεπτόταν τακτικά τη Συρία και θυμόταν με αγάπη την κληρονομιά του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ στην Αίγυπτο.

Το «Μπλε Βιβλίο» και το «Δέντρο με τις Τρεις Ρίζες»

Το θεμελιώδες κείμενο της ιδεολογίας που δημιούργησε ο Ούγκο Τσάβες είναι το «Γαλάζιο Βιβλίο». Σε αυτήν, ο ηγέτης της Βενεζουέλας ισχυρίζεται ότι οι βασικοί εμπνευστές της επανάστασής του είναι οι Σιμόν Μπολιβάρ, ​​Σιμόν Ροντρίγκεζ και Εζεκιέλ Ζαμόρα. Και οι τρεις είναι εθνικοί ήρωες της Βενεζουέλας. Στην τσαβική ορολογία, η ένωση των ιδεών των προαναφερθέντων ηγετών σχηματίζει «το δέντρο με τις τρεις ρίζες».

Σύμφωνα με τον Τσάβες, η επανάστασή του θα αναβίωνε την ιδέα της πολιτικής ανεξαρτησίας του Μπολιβάρ. Από τον Σιμόν Ροντρίγκεζ θα αντλούσε τις απόψεις του για τη Λατινική Αμερική ως ξεχωριστό πολιτισμό από αυτόν της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Τέλος, από τον Μπολιβαριανό διοικητή Ζαμόρα θα υιοθέτησε το ιδανικό του για την καταπολέμηση των «ολιγαρχιών».

Η ερμηνεία του Τσάβες για το «δέντρο με τις τρείς ρίζες» περιέχει μια ισχυρή εθνικιστική συνιστώσα και μια άκαμπτη αντίληψη περί ανεξαρτησίας. Η απόσχιση από την Ισπανία θα σήμαινε επομένως πολύ περισσότερα από την αυτοδιάθεση: θα σήμαινε επίσης μια πολιτισμική ρήξη με την Ευρώπη, καθώς και με τη Δύση και την παράδοση της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Norberto Ceresole: Αντισημιτισμός και Εθνικισμός

Ως υποψήφιος για την προεδρία, ο Ούγκο Τσάβες προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως μετριοπαθή, μακριά από τον μαρξισμό και τον ριζοσπαστικό εθνικισμό. Αυτό αποδεικνύεται από την περίφημη συνέντευξη που έδωσε ο Μπολιβαριανός ηγέτης στον Περουβιανό δημοσιογράφο Χάιμε Μπέιλι το 1998. Ωστόσο, η επαναστατική κυβέρνηση του Τσάβες δεν έκρυψε ποτέ τη συμπάθειά της για τους Λατινοαμερικανούς εθνικιστές ηγέτες, όπως ο Περουβιανός δικτάτορας Βελάσκο Αλβαράδο.

Ο Τσάβες όχι μόνο εξέφρασε την ιδεολογική του συγγένεια με τον Περουβιανό εθνικιστή ηγέτη, αλλά διόρισε και πολιτικούς συμβούλους οι οποίοι βρίσκονταν κοντά στην διεθνή ακροδεξιά. Η επιλογή του Αργεντινού εθνικιστή Νορμπέρτο ​​Τσερεσόλε ως πολιτικού συμβούλου του Τσάβες αποτελεί απόδειξη αυτού.

Ο συγκεκριμένος σύμβουλος ήταν γνωστός για τις απόψεις του περί άρνησης του Ολοκαυτώματος. Σύμφωνα με τον ίδιο, «η απέλαση και ο θάνατος των Εβραίων υπό το ναζιστικό σύστημα ήταν δομημένος ως μύθος». Ο Αργεντινός εθνικιστής ζήτησε τη δημιουργία ενός πολιτικοστρατιωτικού κόμματος ικανού να «συντρίψει τα πολιτικά κόμματα».

Ο πολιτικός του ριζοσπαστισμός, και ιδιαίτερα ο αντισημιτισμός του, χάρισε στον Ceresole την αντιπάθεια των υπολοίπων συμβούλων του Ούγκο Τσάβες. Ο αμφιλεγόμενος Αργεντινός εθνικιστής συγκρούστηκε με τον μαρξιστή Χοσέ Βιθέντε Ράνγκελ, κάτι που οδήγησε τον Ceresole να εγκαταλείψει τη Βενεζουέλα. Παρ' όλα αυτά, παρέμεινε σε επαφή με το καθεστώς του Τσάβες, λειτουργώντας ως γέφυρα μεταξύ αυτού και της ιρανικής θεοκρατίας.

Verstrynge: ο πρώην Φραγκιστής που έγινε σύμβουλος του Τσάβες

Ο Νορμπέρτο ​​Τσερεσόλε δεν είναι ο μόνος εθνικιστής που αναδείχθηκε σε σύμβουλο της κυβέρνησης Τσάβες. Ο Jorge Verstrynge, πρώην πολιτικός και γαλλο-ισπανός καθηγητής, εργάστηκε επίσης για την κυβέρνηση Τσάβες.

Ο Βερστρίνγκε, γεννημένος στην Ταγγέρη, τότε ισπανική επικράτεια, αυτοανακηρύχθηκε φασίστας στα νιάτα του. Ο Ισπανός πολιτικός συνεργάστηκε με τη δικτατορία του Φράνκο και ήταν φίλος με τον υπουργό Μανουέλ Φράνκα. Μετά την πτώση του ισπανικού καθεστώτος, ο Βερστρίνγκε υπέστη μια ιδεολογική μετατόπιση και εντάχθηκε στην Λαϊκή Συμμαχία (AP), την αρχική ονομασία του σημερινού Ισπανικού Λαϊκού Κόμματος. Αλλά τη δεκαετία του 1980, εντάχθηκε στο Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (PSOE).

Μετά από θητείες στο AP και το PSOE, ο Verstrynge υποστήριξε το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα και πιο πρόσφατα τους Podemos. Παρά την στροφή του προς τα αριστερά, ο Ισπανός πολιτικός επιστήμονας δεν κρύβει τη συμπάθεια του για ορισμένες δεξιές εθνικιστικές ομάδες. Ο Verstrynge πιστεύει ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες μειώνουν το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των χωρών που τους φιλοξενούν. Μάλιστα είχε ισχυριστεί ότι το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο δεν είναι ακροδεξιό κόμμα, αλλά «κυριαρχικό».

Το 2005, ο Βερστρίνγκε συμβούλευε τον στρατό της Βενεζουέλας. Στόχος του Ισπανού πολιτικού επιστήμονα ήταν να διδάξει τις βολιβιανές ένοπλες δυνάμεις σχετικά με τον ασύμμετρο πόλεμο, προκειμένου να αντισταθούν σε μια «πιθανή» εισβολή στη Βενεζουέλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Κολομβία.

Τσάβες και Παναραβισμός

Ο αραβικός κόσμος έχει γνωρίσει πολλά εθνικιστικά και σοσιαλιστικά καθεστώτα. Ο Νάσερ, ο Αλ Άσαντ, ο Χουσεΐν και ο Καντάφι προώθησαν τον εθνικισμό, την αυτάρκεια, τη διπλωματία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τη στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Δύση.

Ήταν ο Ούγκο Τσάβες που δημιούργησε στενές σχέσεις με εθνικιστικά και σοσιαλιστικά αραβικά καθεστώτα, όπως το ιρακινό καθεστώς του Χουσεΐν, το συριακό καθεστώς του Αλ Άσαντ και το λιβυκό καθεστώς του Καντάφι.

Μετά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου (1990-1991), ο Ιρακινός ηγέτης Σαντάμ Χουσεΐν βρέθηκε σε διπλωματική απομόνωση. Μέχρι το 2000, κανένας δημοκρατικά εκλεγμένος αρχηγός κράτους δεν είχε πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στο Ιράκ. Τον Αύγουστο του 2000, ο Ούγκο Τσάβες Φρίας επισκέφθηκε τη Βαγδάτη.

Ο Τσάβες επισκέφθηκε τη Συρία τουλάχιστον τρεις φορές ως πρόεδρος: μία φορά το 2003, μία το 2009 και μια τελευταία φορά το 2010. Ο Σύρος δικτάτορας Αλ-Άσαντ επισκέφθηκε το Καράκας τουλάχιστον μία φορά. Μετά την έναρξη του συριακού εμφυλίου πολέμου, ο ηγέτης της Βενεζουέλας δήλωσε επανειλημμένα ότι ο Άσαντ ήταν θύμα του ιμπεριαλισμού. Ο Τσάβες τόνισε ότι ο Σύρος δικτάτορας δεν ήταν υπεύθυνος για το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου.

Ο Μπολιβαριανός ηγέτης διατήρησε θετικές σχέσεις με τη Λιβύη του Καντάφι: Ο Τσάβες επισκέφθηκε τη Λιβύη τουλάχιστον έξι φορές, όσο ο Καντάφι βρισκόταν στην εξουσία ως δικτάτορας στην αφρικανική χώρα. Το 2011, ο Τσάβες φέρεται να αναφέρθηκε στον Καντάφι ως «μάρτυρα».

Είναι ο Τσαβισμός «αντισημιτικός»;

Αρκετές εβραϊκές οργανώσεις έχουν κατηγορήσει τον Τσαβισμό ότι έχει «αντισημιτικά» στοιχεία. Ωστόσο, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι όλοι οι Τσαβιστές είναι «αντισημίτες», όπως καταδεικνύεται από τη στάση του Χοσέ Βιθέντε Ράνγκελ κατά του Τσερεσόλε, η οποία αναφέρθηκε νωρίτερα.

Αυτό που είναι σαφές είναι ότι το Μπολιβαριανό καθεστώς είχε σχέσεις, τουλάχιστον ειδικές, με φερόμενες ως αντισημιτικές και ακροδεξιές κυβερνήσεις και άτομα. Η προσέγγιση του Τσάβες με παναραβικά καθεστώτα, την ιρανική θεοκρατία και προσωπικότητες όπως ο Νορμπέρτο ​​Τσερεσόλε δεν μπορεί να κρυφτεί.

Ενώ είναι αφελές να εξισώνουμε τον Τσαβισμό με την ακροδεξιά, υπάρχουν κοινοί δεσμοί μεταξύ των δύο ιδεολογικών ομάδων. Ο μιλιταρισμός, ο εθνικισμός, η απόρριψη του φιλελευθερισμού, η εχθρότητα προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η υποστήριξη του προστατευτισμού και οι διασυνδέσεις με τα προαναφερθέντα άτομα και οργανισμούς, όλα επιβεβαιώνουν αυτόν τον δεσμό.

ΠΗΓΗ

Το κοινωνικό φαινόμενο «Millwall»

 

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

«Τα αποδυτήρια της φιλοξενούμενης ομάδας είναι σαν φυλακή. Χωρίς παράθυρα και χωρίς φυσικό φως. Τα μπάνια είναι απαράδεκτα και διαλυμένα. Μετά βγαίνεις στο γήπεδο για να τους αντιμετωπίσεις, αυτούς τα ονομαζόμενα “Λιοντάρια”. Και όταν ξεκινά ο αγώνας έχεις εναντίον σου τους περιβόητους οπαδούς της, μιας από τις πιο επικίνδυνες Firm της Αγγλίας και οχι μόνο».

Αυτά είναι τα λόγια ενός Εγγλέζου χρονογράφου του ποδοσφαίρου, που ξεκίνησε την καριέρα του σαν ένας μέτριος ποδοσφαιριστής και είχε αντιμετωπίσει στο παρελθόν την Millwall. Ακριβώς, μιλάμε πλέον όχι τόσο για την ομάδα, αλλά για το κοινωνικό φαινόμενο Millwall και τους οπαδούς της. Αυτή η ομάδα είναι ένα και το αυτό τόσο με τους οπαδούς της, όσο και με το γήπεδο της, το “The Den”, που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό Λονδίνο και σε μια περιοχή που είχε την ονομασία "The Isle of Dogs". Και όλα αυτά όπως ανέφερα, μέσα από μια κοινωνική σφαίρα και όχι μόνο ποδοσφαιρική. Μια ομάδα που ποτέ κατά την ύπαρξη της δεν κέρδισε ούτε ένα τίτλο, αλλά συμβόλιζε και συμβολίζει πάνω από όλα, την ιστορία μιας συνοικίας και τους κατοίκους της. Μια συνοικία μοναδική, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην δημιουργία της μικρής αυτής ομάδας και των επικινδύνων οπαδών της. Αυτών που έγινα γνωστοί για τις συγκρούσεις μέσα στο γήπεδο, στους δρόμους, στους σταθμούς και σε όλη την Αγγλία (στην Ευρώπη έπαιξε μια φορά και δημιούργησε το χάος). Αυτών των οπαδών που λίγοι γνωρίζουν την ιστορία τους και τους ιστορικούς λόγους που αποτέλεσαν ένα τέτοιο φαινόμενο. Η Millwall έχει αυτήν την μοναδικότητα.

Από το 1885 που ιδρύθηκε, δεν κέρδισε όπως είπαμε, τίποτε. Έπαιζε πάντα μεταξύ δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, με μια παρουσία στην μεγάλη κατηγορία και μια συμμετοχή σε ένα τελικό κυπέλλου Αγγλίας. Αλλά έγινε γνωστή, παρόλα αυτά, σε όλη την Ευρώπη. Ακούγεται παράδοξο ίσως. Απέκτησε όμως αυτήν την φήμη εξ αιτίας των οπαδών της, που μετέφεραν τα χρώματα της ομάδας παντού, με τιμή, περηφάνια και φυσικά με την βία. Πρόκειται για σκληρούς οπαδούς, για μια Firm, που είναι από τις πιο ριζοσπαστικές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Χρειάζεται μια ανάλυση ιστορικοκοινωνική και κάποιο ταξίδι στο παρελθόν. Στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, του Τζακ του Αντεροβγάλτη και των γεμάτων από εργάτες λιμανιών, τα οποία έσφυζαν από ζωή, κίνηση, ποτό και βία.

Στο γενικό χάος της ομίχλης του Λονδίνου, υπάρχει μια περιοχή όπου το σύμβολο της βιομηχανικής επανάστασης ήταν σε εξέλιξη, περισσότερο από τις άλλες : τα επονομαζόμενα docks, δίπλα στον Τάμεση. Μια μεγάλη σε έκταση περιοχή στα νότιο ανατολικά του Λονδίνου, που συγκεντρώνει κάθε είδους εμπόριο και δραστηριότητα ενός μεγάλου λιμανιού. Είναι κάτι σαν χερσόνησος, που κατά το πέρασμα του χρόνου και την αύξηση της εμπορικής κίνησης, μετατράπηκε σε ένα νησί με το παράξενο όνομα: “Το νησί των Σκυλιών”. Ξεχάστε εκείνο το κομψό Λονδίνο με τους κυρίους με τα ψηλά καπέλα τις ομπρέλες και τις μεγάλες φαβορίτες, τις όμορφες κυρίες και τα όμορφα σπίτια σε στυλ Μαίρη Πόππινς και με τους περιποιημένους δρόμους. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ ζωντανή, αλλά αλλά πολύ κολασμένη. Και θα είναι έτσι για περίπου 100 χρόνια. Οι καπνοί από τις φάμπρικες της μεταποίησης, ανακατεύονται με διάφορες άλλες άσχημες μυρουδιές που υπάρχουν στην περιοχή και όλα αυτά θυμίζουν κάποια μεσαιωνική περίοδο. Βρώμα, ομίχλη, εγκληματικότητα, φτώχεια και πολύ αλκοόλ. Αυτή η περιοχή δημιουργήθηκε περίπου στα μισά του 1800, κατά την μεγάλη οικονομική έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης και του επιθετικού καπιταλισμού. Ένα τετράγωνο ακανόνιστο οριοθετούσε την περιοχή του Millwall και η οποία συνέχισε να αυξάνεται σταδιακά. Η δημιουργία της περιοχής αυτής, από την αρχή είχε σαν σκοπό την εμπορική ανάπτυξη. Χώρος για οτιδήποτε άλλο δεν υπήρχε, παρά μόνο για μικρά σπίτια, τις εργατικές κατοικίες, χτισμένα με κόκκινα τούβλα και όλα στην σειρά. Και όλα φυσικά μέσα σε μια μουντή ατμόσφαιρα, που πολλές φορές θύμιζε νεκροταφείο.

Κυρίως όμως ήταν έξω από κάθε άλλο οικονομικό και κοινωνικό τομέα, αλλά ακόμη και εκείνον τον γλωσσολογικό. Διότι σε αυτήν την περιοχή μιλούν τα αγγλικά με μια παράξενη προφορά, μια μίξη θα έλεγα που προέρχεται από τον Βορρά και συγκεκριμένα από την Σκωτία. Και αυτό διότι οι εργάτες που έρχονται κυρίως σαν μετανάστες, είναι από από την Σκωτία. Διαφορετικοί στην νοοτροπία, μέσα σε έναν κόσμο πολύ δύσκολο. Μιλάμε για ένα πίνακα που θυμίζει περισσότερο θρίλερ, παρά συνοικίες όπως το Hyde Park και Regent Street, τις όμορφες και χαρακτηριστικές περιοχές του Λονδίνου. Αλλά τουλάχιστον μέχρι τον Β ́ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή αυτή, το είδος αυτού του νησιού, ήταν ένα από τα πιο κερδοφόρα για την οικονομία του Λονδίνου. Φυσικά για τις τσέπες των πλούσιων Άγγλων επιχειρηματιών και τραπεζιτικών, δηλαδή του στυγνού καπιταλισμού, Μπορεί βέβαια να μην υπήρχαν οι πολυτέλειες στην περιοχή, αλλά η δουλειά δεν έλειπε ποτέ από κανέναν αλλά ταυτόχρονα με μισθούς πείνας. Σκληρή και ωμή, με πολλές απαιτήσεις και μικρά μεροκάματα. Η περιοχή έπαθε πολλές καταστροφές κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών στον Β ́ παγκόσμιο πόλεμο, αλλά μετά την λήξη του πραγματοποίησε ένα πραγματικό άλμα ανασυγκρότησης, που θα την φέρει μέχρι τον μεγάλο αστικό εκσυγχρονισμό του 1967.

Τα πρώτα μουσικά ακούσματα rock, underground, punk, Οi και post punk, σε συνδυασμό με τις παμπς και τα υποβαθμισμένα κλαμπς, αποτελούν μια κοινωνική επανάσταση στο Λονδίνο και φυσικά θα απασχολήσει και την περιοχή του Millwall, το οποίο θα γνωρίσει το πρώτο κύμα σκληρής ανεργίας και τα πρώτα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα και ταραχές. Είναι ο ερχομός των διάσημων πλέον containers με τα εμπορεύματα, που τα παλαιά docks δεν μπορούσαν πλέον να διαχειριστούν. Εδώ η νεωτερικότητα θα παρασύρει ένα μεγάλο μέρος εργατών και θα επιφέρει ριζικές αλλαγές. Θα έλεγα ένα εκρηκτικό κοινωνικό κοκτέιλ: ανεργία, μουσική, μπύρα, φασαρίες και άρνηση της εξουσίας. Αυτοί είναι οι εργάτες, αυτός είναι ο απλός λαός, που είχε ιδρύσει την ποδοσφαιρική ομάδα Millwall f.c. Μια ομάδα "ανώμαλη" από το ξεκίνημα της. Έχουν ένα λιοντάρι σαν σύμβολο και παίζουν σε ένα γήπεδο κάπως ανώμαλο, ακόμη και από αρχιτεκτονικής άποψης, τελείως λάθος. Δύσκολο να βγεις χωρίς απώλειες σωματικές από μια τέτοια πύρινη ατμόσφαιρα. Περήφανοι για την κοινωνική τους κατάσταση, την περιβόητη working class, η οποία βαδίζει πάνω στα όρια της προόδου, οι οπαδοί της Millwall αυτοπροσδιορίζονται ήδη σαν οι τελευταίοι μάρτυρες ενός προκεχωρημένου φυλακίου του παλαιού τοπικού πολιτισμού, παράδοσης και τρόπου ζωής, που σνομπάρονται πλέον από την κοινωνία του Λονδίνου. Η ολική απομόνωση αυξάνεται σταδιακά από τον υπόλοιπο κόσμο της μεγαλούπολης. Αυτόν τον κόσμο των δήθεν κοινωνικών τίτλων, της μόδας με το στυλ της Βασίλισσας, του καθωσπρεπισμού και των πολλών “πρέπει”. Εδώ δεν υπάρχει χώρος για όλα αυτά και δεν το θέλουν, έτσι και αλλιώς. Είναι μια πραγματική working class, που έχει χάσει την ελπίδα της μαζί με τα docks και την παράδοση που πεθαίνει. Το λένε άλλωστε και με το διάσημο σύνθημα που οι ίδιοι εφηύραν: «No one likes us, we don't care, we are Millwaall from the Den»

Οι μηχανές σταμάτησαν, τα ναυπηγεία έκλεισαν και η περιοχή έγινε όλο και περισσότερο μια γη της κοινωνικής απελπισίας. Μια οικονομική κατάθλιψη. Η πολλαπλή φυσικά. Και αυτήν την φορά πολύ πιο δύσκολη να αντιμετωπιστεί σε σχέση με τους βομβαρδισμούς του πολέμου. Μέσα από αυτές τις συνθήκες, γεννήθηκε και ο μύθος του νότιου ανατολικού Λονδίνου, της περιοχής αυτής που οι κανόνες είναι δύσκολο να εφαρμοστούν. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται και αποκτούν δύναμη κάποιες παρέες που ασχολούνται με τις μικροκλοπές και άλλου είδους παράνομες ενέργειες μικρής όμως σημασίας. Στην νότια πλευρά και γύρω από το παλαιό Νησί των Σκυλιών, δρουν οι Richardson, μια συμμορία εγκληματική που εναντιωνόταν σε αυτή την συμμορία του ανατολικού Λονδίνου ( East end), τους Kray. Kαι για να το μεταφράσουμε πιο ποδοσφαιρικά, μιλάμε πλέον για West Ham εναντίον Millwall. Έτσι γεννιέται η τεράστια αυτή ποδοσφαιρική αντιπαλότητα στην Αγγλία. Αλλά για να πούμε και την αλήθεια, ήδη από την εποχή της μεγάλης κρίσης, ένα επεισόδιο είχε ανάψει τα αίματα των workers του Ανατολικού Λονδίνου και των Σκοτσέζων της Millwall: οι δεύτεροι είχαν σπάσει την την γενική απεργία των λιμενεργατών. Πως έγινε αυτό; Οι εργάτες από το Millwall, παρουσιάστηκαν στην άλλη μεριά του Τάμεση για να δουλέψουν κανονικά..έτσι απλά.

Οι δυο firm των οπαδών,το 1967, σε συνεργασία με τις αντίστοιχες συμμορίες τους Kray και τους Richardson, καταλήγουν σε αιματηρές συγκρούσεις ανοίγοντας έτσι την μεγάλη εποχή των hooligans. Είναι ένας αιματηρός πόλεμος. Από την μια μεριά οι εργάτες από τις αποβάθρες και από την άλλη οι εργαζόμενοι του East London. Γεννιούνται έτσι οι περιβόητοι “Inter City Firm”, για την West Ham και οι “The Bushwackers”, για την Millwall. Mιλάμε πλέον για σκηνές βγαλμένες από ταινία, σαν την γνωστή "Τhe Warriors", αλλά γυρισμένη όμως στο Λονδίνο. Κυρίως στο “Τhe Den”, κανείς δεν ερχόταν με ευχαρίστηση. Η Millwall Road, η οδός που οδηγεί στο γήπεδο, έγινε ένας αστικός θρύλος, ο οποίος μεταδιδόταν από αυτί σε αυτί, πίνοντας μπύρες και διάγοντας ο ένας στον άλλον τις περιπέτειες του εκεί, στον καταραμένο εκείνο δρόμο και γήπεδο και ιδιαίτερα στις τρομακτικές γέφυρες τρένων, που αποτελούσαν ένα επικίνδυνο πέρασμα, Μπορούσε να σου συμβεί οτιδήποτε εκεί, κάθε στιγμή και κάθε μέρα...Η απομόνωση, η μισαλλοδοξία και η μηδενική προοπτική για καλυτέρευση, κάνουν τους “Bushwackers” και αργότερα τους ψυχοπαθείς”Treatment” άλλα και τους F-Troop στην συνέχεια, μια μεγάλη ομαδική δύναμη. Εδώ, περισσότερο από από άλλες περιοχές της Αγγλίας, το κοινωνικό φαινόμενο των skinheads, ανεξάρτητα από το πως γεννήθηκε, έδωσε μια άλλη ιδεολογική νότα, εξ αιτίας της επιτυχημένης διείσδυσης του National Front και άλλων εθνικιστικών κινημάτων. Άλλη μια ταινία που μας τα δείχνει όλα αυτά είναι το "This is England".

Είναι μια αποφασιστική καμπή της ποδοσφαιρικής ιστορίας της Αγγλίας. Η Margaret Thatcher, μόλις εξελέγη πρωθυπουργός και η αντιδραστική και σκληρή καπιταλιστική πολιτική της, θα σπρώξει τα πράγματα σε μια άλλη διάσταση. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο στο Millwall, αλλά και σε ένα μεγάλο κομμάτι της χώρας, όπου η εργατική τάξη θα υποστεί μια εκμετάλλευση και θα χάσει πολλά από τα δικαιώματα της, Μισθοί χαμηλοί, μειωμένη κοινωνική ασφάλιση και τα προβλήματα της ανεργίας πολλαπλασιάζονται. Και μέσα σε όλο αυτό το χάος και τις ακραίες φιλελεύθερες θέσεις και πράξεις της κυβέρνησης, το πέταλο της Millwall, θα πάρει την μορφή του λιονταριού και θα αντιδράσει μέσα και έξω από τα γήπεδα. Δεν έχουν τίποτε να χάσουν. Βάζουν σε δύσκολες καταστάσεις την αστυνομία κατά την διάρκεια των παιχνιδιών με συνεχείς επιθέσεις μέσα στο τερέν. Και ακριβώς στις αρχές του 1980 κάνει την εμφάνιση του ένα αυτοσχέδιο όπλο, που σκορπίζει τον φόβο στην Αγγλία, το περιβόητο “Millwall’s Brick”. Πρόκειται για εφημερίδες βρεγμένες και τυλιγμένες τόσο σφιχτά, σαν να είναι πρεσαρισμένες, που χρησιμοποιούταν σαν όπλο, σε μάχες σώμα με σώμα. Είναι η υπογραφή των Bushwackers, μαζί με την απαραίτητη μαχαιριά. Αυτό δυσκολεύει τα πράγματα τόσο με την αστυνομία, όσο και με τους αντιπάλους οπαδούς. Στο μεταξύ η Millwall παλεύει στις μικρές και φτωχές κατηγορίες της Αγγλίας, αντικατοπτρίζοντας και την εικόνα όλης της συνοικίας. Η ομάδα δεν μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο από το να παίζει ένα ποδόσφαιρο αμυντικό και σκληρό, με πολλά φάουλ και πολλά χτυπήματα. Καμιά ποιότητα. Στυλ παιχνιδιού που τραγουδήθηκε από πολλά underground γκρουπ ...Είναι ο πραγματικός καθρέπτης της περιοχής.

Ο χρόνος όμως έκανε αυτό που οι βόμβες, η εξαθλίωση, η ανεργία, οι συλλήψεις και τα γκλοπς δεν έκαναν. Η περιοχή δέχτηκε και αυτή τις επενδύσεις των πολυεθνικών, τον εκσυγχρονισμό με τις τεράστιες υπερκατασκευές. Και κυρίως το γήπεδο, αυτό το άσχημο και όχι βολικό γήπεδο, αυτό που για εκατό περίπου χρόνια φιλοξένησε την Millwall, φοβίζοντας τις μικρές και τις μεγάλες ομάδες. Σήμερα δεν υπάρχει πια. Την δεκαετία του 1990 όλοι μετακόμισαν στο “The new Den”, λίγες εκατοντάδες μέτρα από το παλιό. Βέβαια η ατμόσφαιρα μοιάζει σε στυλ με την παλιά, αλλά άλλαξαν και πολλά στην Αγγλική κοινωνία.

Τέλος πάντων, ανάμεσα σε συνειδησιακά προβλήματα, καταπίεση, συγκρούσεις , τίτλοι της πρώτης σελίδας των εντύπων, τις εφημερίδες τυλιγμένες και να χρησιμοποιούνται σαν όπλα και μια γενική μιζέρια και εξαθλίωση, η Μillwall συνεχίζει να υπάρχει χάριν στην συμπαράσταση των κατοίκων μιας περιοχής, που έχει συζητηθεί και μισηθεί. Αλλά όμως που παραμένει μέχρι σήμερα ένα είδος κοινωνικής αντίστασης σε έναν κόσμο ξεχασμένο, έναν κόσμο που δεν έχει πια ταυτότητα. Για όλους αυτούς που θαμμένοι κάτω από το κυριλέ και ψεύτικο χαλί του μοντέρνου κόσμου και του σύγχρονου ποδοσφαίρου των πολυεθνικών, η Millwall και οι οπαδοί της θα παραμείνουν περιθωριακοί. Αλλά κάτω από τους ήχους του “London Calling” των Clash, για κάποιους σαν εμάς, τους νοσταλγούς και λάτρεις του αληθινού ποδοσφαίρου και οπαδισμού, τύποι τον Harry The Dog (ηγετη των χούλιγκανς της δεκαετίας του 80 των F-Troop), άλλα και του Ginger Bob λίγο αργότερα, παραμένουν στο μυαλό μας μαζί με το φαινόμενο Millwall, ζωντανοί και αναλλοίωτοι από την λαίλαπα της νeωτερικότητας...

CasaPound: Όταν ο εθνικισμός γίνεται Αντικουλτούρα

 

Χτύπησα τις μεγάλες μεταλλικές πόρτες ενός εμπορικού κτιρίου σε έναν ήσυχο δρόμο της Ρώμης. Δεν είχε όνομα επικοινωνίας - μόνο μια διεύθυνση. Την είχα βρεί από κάποιον τυχαίο λογαριασμό ενώ έψαχνα σε ένα ευρωπαϊκό εθνικιστικό νήμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ήταν γύρω στο 2013. Η πρώτη μου φορά στην Ιταλία, μετά από την παιδική μου ηλικία, μία από εκείνες τις οικογενειακές επισκέψεις που αφήνουν περισσότερο γεύση παρά ανάμνηση. Τώρα ήμουν εκεί με μια κοπέλα, σχεδιάζοντας τη συνηθισμένη ρομαντική μας απόδραση. Το Κολοσσαίο. Κρασί. Ερείπια. Αλλά μια πλατεία στο πρόγραμμα ήταν δική μου. Μια μέρα, ένας λόγος για τον οποίον ήρθα πραγματικά στη Ρώμη: CasaPound

Ένα μικρό μεταλλικό παράθυρο άνοιξε με ένα δυνατό κρότο. Ένας τύπος με κοντό κούρεμα έβγαλε το κεφάλι του έξω και φώναξε κάτι στα ιταλικά που δεν καταλάβαινα. Φώναξα, «Ε, γεια... είμαι από τη Νέα Υόρκη. Είμαι εθνικιστής. Ένθερμος υποστηρικτής της CasaPound. Μπορώ να περάσω μέσα ή κάτι τέτοιο;»

Κοίταξε πάνω κάτω στον δρόμο, προβληματισμένος, και μετά σήκωσε τους ώμους του. «Μμμ... εντάξει. Έλα μέσα.»

Λίγα λεπτά αργότερα, ήμουν μέσα, και με ξενάγησε ένας από τους άντρες τους.

Τα κλιμακοστάσια μύριζαν ιδρώτα, σπρέι και εσπρέσο. Υπήρχε γυμναστήριο πυγμαχίας στον έναν όροφο. Ένα βιβλιοπωλείο στον άλλο. Τα παιδιά έπαιζαν στους διαδρόμους κάτω από πλαισιωμένα πορτρέτα του Τζούλιους Έβολα και του Έζρα Πάουντ, κρεμασμένα δίπλα σε πολεμικές σημαίες και δίσκους βινυλίου. Δεν μπορούσα παρά να χαμογελάσω.

Αργότερα, μου πρότειναν να επισκεφτώ ένα από τα εστιατόριά τους κοντά στο Κολοσσαίο. Έτσι και κάναμε. Ήμουν άναυδος, εντυπωσιασμένος από όλη τη σκηνή, όταν μπήκε μέσα—ο Gianluca Iannone, «μπροστινός» των Zetazeroalfa και ιδρυτής της CasaPound.

Σηκώθηκα, πιθανώς πολύ γρήγορα, και του έσφιξα το χέρι αμήχανα. Του είπα ότι ήμουν υποστηρικτής του από τη Νέα Υόρκη μέχρι εκεί. Σήκωσε τα γυαλιά ηλίου του, χαμογέλασε ελαφρά και είπε ότι εξεπλάγη. Μου είπε ότι ήμουν μόνο ο δεύτερος Αμερικανός που είχε γνωρίσει ποτέ και ήρθε να με επισκεφτεί.

Δεν ξέρω αν το θυμάται. Αλλά εγώ το θυμάμαι.

Το Soundtrack του «Φασισμού της Τρίτης Χιλιετίας»

Για να κατανοήσουμε τη CasaPound, ξεκινήσουμε με τους Zetazeroalfa, το soundtrack της ιταλικής εθνικιστικής εξέγερσης. Στα τέλη της δεκαετίας του '90, βαθιά στην underground σκηνή της Ρώμης, το συγκρότημα αναδύθηκε σαν πολεμικό σύνθημα - ωμό, ακλόνητο, αμετανόητο. Ιδρυμένο το 1997 από τον Iannone, το συγκρότημα δεν έπαιζε απλώς μουσική. Ήταν μια αντικουλτούρα.

Οι εμφανίσεις τους δεν ήταν συναυλίες. Ήταν πολιτικά βαπτίσματα. Στίχοι που ακουγόντουσαν σαν να ήταν γραμμένοι με μαχαίρια χαρακωμάτων. Μουσική για τους μελανοχίτωνες της πανκ ροκ. Ήταν ένας ήχος που θα μπορούσε να κάνει έναν βετεράνο Arditi να χαμογελάσει με ματωμένα χείλη.

Νεαροί αγωνιστές ήρθαν από όλη την Ιταλία για να τους δουν να παίζουν σε μέρη όπως η παμπ Cutty Sark της Ρώμης. Το πρόβλημα; Μετά τα mosh pits, μετά τις φωνές και τα χτυπήματα, δεν υπήρχε πουθενά να πάνε.

Έτσι, υπό το άγρυπνο βλέμμα του πορτρέτου του D'Annunzio που κρεμόταν στο μπαρ, κατέστρωσαν ένα σχέδιο: το δικό τους Fiume. Θα καταλάμβαναν ένα κτίριο. Όπως ακριβώς έκανε ο ποιητής-στρατιώτης το 1919 όταν βάδισε προς το Φιούμε με μια ομάδα ριζοσπαστών και ανακήρυξε ένα μικρο-κράτος χτισμένο πάνω στην αισθητική, το πάθος και το σίδερο.

Το 2003, βρήκαν το κτίριό τους. Τελείωσαν τους εσπρέσο τους. Φόρεσαν μαύρα ζιβάγκο. Κρουστήρες στο χέρι. Και εγκαταστάθηκαν.

Μέσα σε λίγες ώρες, βρίσκονταν στην ταράτσα ενός οκταώροφου κτιρίου στη Ρώμη, γιορτάζοντας την κατάκτησή του. Ο Τζανλούκα ύψωσε τη σημαία.

Η CasaPound γεννήθηκε. Το Φιούμε αναγεννήθηκε. 

Παράλληλη Κατάσταση 

Οι δημοσιογράφοι έκλαιγαν για το ότι ήταν φασίστες. Παθιασμένοι με τα τατουάζ και τα συνθήματα. Αλλά η CasaPound δεν ανοιγόκλεισε τα μάτια. Me ne frego. Δεν με νοιάζει. Αυτό έγινε καύσιμο.

Ενώ τα κυρίαρχα κόμματα παρακαλούσαν για τηλεοπτικό χρόνο και επιρροή στο Twitter, η CasaPound έχτισε παράλληλους θεσμούς - καφετέριες, εκδόσεις, γυμναστήρια, φεστιβάλ, ακόμη και μόδα. Δεν κυνηγούσαν ψήφους. Έχτιζαν μια αντικουλτούρα. Μια ζωή. Έναν κόσμο.

Το ίδιο το κτίριο μετονομάστηκε σε Ezra Pound, τον Αμερικανό φασίστα ποιητή και προστάτη άγιο των πολιτισμικά αποστερημένων. Μέσα, βιβλία για τον Μουσολίνι και τον Νίτσε βρίσκονταν δίπλα σε κιβώτια μπύρας και μια στοίβα γάντια του μποξ.

Το ονόμασαν «Κοινωνικό Κέντρο», όχι αρχηγείο:

Στέγαση για ιταλικές οικογένειες που έμειναν πίσω

Χώροι για πανκ παραστάσεις, συζητήσεις, συνέδρια

Γυμναστήρια, εκδοτικοί οίκοι, στούντιο προπαγάνδας, συσσίτια

Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου, ρώτησα έναν τύπο —συστήθηκε ως ο «απεσταλμένος τους για τους ξένους» — τι σήμαινε η σημαία με την χελώνα.

Με κοίταξε σοβαρά. «Επειδή η χελώνα κουβαλάει το σπίτι της στην πλάτη της. Ακριβώς όπως εμείς».

Δεν χρειαζόταν να πει περισσότερα. Αυτός ήταν ο «Φασισμός της Τρίτης Χιλιετίας». Και δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα είχα δει στην πατρίδα μου.

Περισσότερο από μια στιγμή

Υπό την ηγεσία του Gianluca, η CasaPound δεν επιβίωσε απλώς. Επεκτάθηκε. Παραρτήματα άνοιξαν σε όλη την Ιταλία. Διεξήγαγαν συνέδρια με εθνικιστές από όλη την Ευρώπη. Επέστρεψα μάλιστα χρόνια αργότερα - αυτή τη φορά με μια ομάδα από τις ΗΠΑ μετά από έναν αγώνα πυγμαχίας στη Γερμανία - και έμεινα στον ξενώνα του κτιρίου.

Πίσω στις ΗΠΑ, ο ακτιβισμός συνήθως σήμαινε μια χούφτα άντρες που φώναζαν προκλητικά συνθήματα σε μια GoPro. Το τρολάρισμα ως στρατηγική. Ορίστε; Νεαροί άνδρες ήταν τοποθετημένοι στις γωνίες των δρόμων όλη μέρα, μοιράζοντας φυλλάδια, μιλώντας στην πραγματικότητα σε ανθρώπους. Η προπαγάνδα τους είχε σχεδιαστεί για να προσελκύει - όχι να απωθεί.

Το 2019, ο Iannone ανακοίνωσε ότι η CasaPound θα αποσυρθεί από την κομματική πολιτική και θα επιστρέψει στις ρίζες της ως κοινωνικό κίνημα.

Δεν θέτουν υποψηφιότητα. Διοικούν γειτονιές.

Ο Τσιμεντένιος Θρύλος

Σήμερα, η CasaPound εξακολουθεί να έχει παρουσία σε σχεδόν κάθε μεγάλη ιταλική πόλη. Το αρχικό κτίριο στέκει ακόμα - ένας θρύλος από τσιμέντο στην περιοχή Esquilino, που υψώνεται σαν κειμήλιο πολέμου που κανείς δεν τολμά να αγγίξει.

Η επιρροή της φτάνει πολύ πέρα ​​από την Ιταλία. Μέσα από την underground μουσική σκηνή της Ευρώπης. Μέσα από εθνικιστικούς κύκλους σε όλο το περιεχόμενο και πέρα ​​από αυτό (εμπνεύστηκα έντονα από αυτούς για να ξεκινήσω πολλά έργα στις ΗΠΑ.) Ακόμα και οι εχθροί της την παρακολουθούν με νοσηρή περιέργεια.

Επειδή η CasaPound απέδειξε ένα σημείο:

Αν συνδυάσεις κουλτούρα, πεποιθήσεις και δράση, μπορείς να δημιουργήσεις τη δική σου πορεία προς τα εμπρός.

ΠΗΓΗ

Βιβλιοπροτάσεις: Ernst Junger, Ανθολογία κειμένων

 

«Η μάχη των μηχανών είναι τόσο εκκωφαντική, που ο άνθρωπος σχεδόν εξαφανίζεται. Συχνά, βυθισμένος στο πεδίο δυνάμεων των σύγχρονων μαχών, έχω μείνει έκπληκτος βλέποντας ένα γεγονός ιστορικών διαστάσεων. Η μάχη πήρε την όψη ενός γιγάντιου, νεκρού μηχανισμού, στέλνοντας ένα κύμα ψυχρής και απρόσωπης καταστροφής σε όλη την έκταση. Ωστόσο πίσω από όλα αυτά βρίσκεται ο άνθρωπος. Είναι αυτός που δίνει στις μηχανές μια κατεύθυνση, ένα νόημα. Είναι αυτός που τις κάνει να εκτοξεύουν σφαίρες, εκρηκτικά και δηλητήρια. Αυτός υψώνεται μέσα τους σαν αρπακτικό πουλί πάνω από τον εχθρό. Χώνεται στις κοιλιές τους καθώς προχωρούν μαζικά στο πεδίο της μάχης, φτύνοντας φωτιά. Αυτός είναι το πιο επικίνδυνο, αιμοδιψή και αποφασιστικό πλάσμα στον πλανήτη Γη».

ΠΗΓΗ