Το κοινωνικό φαινόμενο «Millwall»

 

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

«Τα αποδυτήρια της φιλοξενούμενης ομάδας είναι σαν φυλακή. Χωρίς παράθυρα και χωρίς φυσικό φως. Τα μπάνια είναι απαράδεκτα και διαλυμένα. Μετά βγαίνεις στο γήπεδο για να τους αντιμετωπίσεις, αυτούς τα ονομαζόμενα “Λιοντάρια”. Και όταν ξεκινά ο αγώνας έχεις εναντίον σου τους περιβόητους οπαδούς της, μιας από τις πιο επικίνδυνες Firm της Αγγλίας και οχι μόνο».

Αυτά είναι τα λόγια ενός Εγγλέζου χρονογράφου του ποδοσφαίρου, που ξεκίνησε την καριέρα του σαν ένας μέτριος ποδοσφαιριστής και είχε αντιμετωπίσει στο παρελθόν την Millwall. Ακριβώς, μιλάμε πλέον όχι τόσο για την ομάδα, αλλά για το κοινωνικό φαινόμενο Millwall και τους οπαδούς της. Αυτή η ομάδα είναι ένα και το αυτό τόσο με τους οπαδούς της, όσο και με το γήπεδο της, το “The Den”, που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό Λονδίνο και σε μια περιοχή που είχε την ονομασία "The Isle of Dogs". Και όλα αυτά όπως ανέφερα, μέσα από μια κοινωνική σφαίρα και όχι μόνο ποδοσφαιρική. Μια ομάδα που ποτέ κατά την ύπαρξη της δεν κέρδισε ούτε ένα τίτλο, αλλά συμβόλιζε και συμβολίζει πάνω από όλα, την ιστορία μιας συνοικίας και τους κατοίκους της. Μια συνοικία μοναδική, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην δημιουργία της μικρής αυτής ομάδας και των επικινδύνων οπαδών της. Αυτών που έγινα γνωστοί για τις συγκρούσεις μέσα στο γήπεδο, στους δρόμους, στους σταθμούς και σε όλη την Αγγλία (στην Ευρώπη έπαιξε μια φορά και δημιούργησε το χάος). Αυτών των οπαδών που λίγοι γνωρίζουν την ιστορία τους και τους ιστορικούς λόγους που αποτέλεσαν ένα τέτοιο φαινόμενο. Η Millwall έχει αυτήν την μοναδικότητα.

Από το 1885 που ιδρύθηκε, δεν κέρδισε όπως είπαμε, τίποτε. Έπαιζε πάντα μεταξύ δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, με μια παρουσία στην μεγάλη κατηγορία και μια συμμετοχή σε ένα τελικό κυπέλλου Αγγλίας. Αλλά έγινε γνωστή, παρόλα αυτά, σε όλη την Ευρώπη. Ακούγεται παράδοξο ίσως. Απέκτησε όμως αυτήν την φήμη εξ αιτίας των οπαδών της, που μετέφεραν τα χρώματα της ομάδας παντού, με τιμή, περηφάνια και φυσικά με την βία. Πρόκειται για σκληρούς οπαδούς, για μια Firm, που είναι από τις πιο ριζοσπαστικές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Χρειάζεται μια ανάλυση ιστορικοκοινωνική και κάποιο ταξίδι στο παρελθόν. Στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, του Τζακ του Αντεροβγάλτη και των γεμάτων από εργάτες λιμανιών, τα οποία έσφυζαν από ζωή, κίνηση, ποτό και βία.

Στο γενικό χάος της ομίχλης του Λονδίνου, υπάρχει μια περιοχή όπου το σύμβολο της βιομηχανικής επανάστασης ήταν σε εξέλιξη, περισσότερο από τις άλλες : τα επονομαζόμενα docks, δίπλα στον Τάμεση. Μια μεγάλη σε έκταση περιοχή στα νότιο ανατολικά του Λονδίνου, που συγκεντρώνει κάθε είδους εμπόριο και δραστηριότητα ενός μεγάλου λιμανιού. Είναι κάτι σαν χερσόνησος, που κατά το πέρασμα του χρόνου και την αύξηση της εμπορικής κίνησης, μετατράπηκε σε ένα νησί με το παράξενο όνομα: “Το νησί των Σκυλιών”. Ξεχάστε εκείνο το κομψό Λονδίνο με τους κυρίους με τα ψηλά καπέλα τις ομπρέλες και τις μεγάλες φαβορίτες, τις όμορφες κυρίες και τα όμορφα σπίτια σε στυλ Μαίρη Πόππινς και με τους περιποιημένους δρόμους. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ ζωντανή, αλλά αλλά πολύ κολασμένη. Και θα είναι έτσι για περίπου 100 χρόνια. Οι καπνοί από τις φάμπρικες της μεταποίησης, ανακατεύονται με διάφορες άλλες άσχημες μυρουδιές που υπάρχουν στην περιοχή και όλα αυτά θυμίζουν κάποια μεσαιωνική περίοδο. Βρώμα, ομίχλη, εγκληματικότητα, φτώχεια και πολύ αλκοόλ. Αυτή η περιοχή δημιουργήθηκε περίπου στα μισά του 1800, κατά την μεγάλη οικονομική έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης και του επιθετικού καπιταλισμού. Ένα τετράγωνο ακανόνιστο οριοθετούσε την περιοχή του Millwall και η οποία συνέχισε να αυξάνεται σταδιακά. Η δημιουργία της περιοχής αυτής, από την αρχή είχε σαν σκοπό την εμπορική ανάπτυξη. Χώρος για οτιδήποτε άλλο δεν υπήρχε, παρά μόνο για μικρά σπίτια, τις εργατικές κατοικίες, χτισμένα με κόκκινα τούβλα και όλα στην σειρά. Και όλα φυσικά μέσα σε μια μουντή ατμόσφαιρα, που πολλές φορές θύμιζε νεκροταφείο.

Κυρίως όμως ήταν έξω από κάθε άλλο οικονομικό και κοινωνικό τομέα, αλλά ακόμη και εκείνον τον γλωσσολογικό. Διότι σε αυτήν την περιοχή μιλούν τα αγγλικά με μια παράξενη προφορά, μια μίξη θα έλεγα που προέρχεται από τον Βορρά και συγκεκριμένα από την Σκωτία. Και αυτό διότι οι εργάτες που έρχονται κυρίως σαν μετανάστες, είναι από από την Σκωτία. Διαφορετικοί στην νοοτροπία, μέσα σε έναν κόσμο πολύ δύσκολο. Μιλάμε για ένα πίνακα που θυμίζει περισσότερο θρίλερ, παρά συνοικίες όπως το Hyde Park και Regent Street, τις όμορφες και χαρακτηριστικές περιοχές του Λονδίνου. Αλλά τουλάχιστον μέχρι τον Β ́ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή αυτή, το είδος αυτού του νησιού, ήταν ένα από τα πιο κερδοφόρα για την οικονομία του Λονδίνου. Φυσικά για τις τσέπες των πλούσιων Άγγλων επιχειρηματιών και τραπεζιτικών, δηλαδή του στυγνού καπιταλισμού, Μπορεί βέβαια να μην υπήρχαν οι πολυτέλειες στην περιοχή, αλλά η δουλειά δεν έλειπε ποτέ από κανέναν αλλά ταυτόχρονα με μισθούς πείνας. Σκληρή και ωμή, με πολλές απαιτήσεις και μικρά μεροκάματα. Η περιοχή έπαθε πολλές καταστροφές κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών στον Β ́ παγκόσμιο πόλεμο, αλλά μετά την λήξη του πραγματοποίησε ένα πραγματικό άλμα ανασυγκρότησης, που θα την φέρει μέχρι τον μεγάλο αστικό εκσυγχρονισμό του 1967.

Τα πρώτα μουσικά ακούσματα rock, underground, punk, Οi και post punk, σε συνδυασμό με τις παμπς και τα υποβαθμισμένα κλαμπς, αποτελούν μια κοινωνική επανάσταση στο Λονδίνο και φυσικά θα απασχολήσει και την περιοχή του Millwall, το οποίο θα γνωρίσει το πρώτο κύμα σκληρής ανεργίας και τα πρώτα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα και ταραχές. Είναι ο ερχομός των διάσημων πλέον containers με τα εμπορεύματα, που τα παλαιά docks δεν μπορούσαν πλέον να διαχειριστούν. Εδώ η νεωτερικότητα θα παρασύρει ένα μεγάλο μέρος εργατών και θα επιφέρει ριζικές αλλαγές. Θα έλεγα ένα εκρηκτικό κοινωνικό κοκτέιλ: ανεργία, μουσική, μπύρα, φασαρίες και άρνηση της εξουσίας. Αυτοί είναι οι εργάτες, αυτός είναι ο απλός λαός, που είχε ιδρύσει την ποδοσφαιρική ομάδα Millwall f.c. Μια ομάδα "ανώμαλη" από το ξεκίνημα της. Έχουν ένα λιοντάρι σαν σύμβολο και παίζουν σε ένα γήπεδο κάπως ανώμαλο, ακόμη και από αρχιτεκτονικής άποψης, τελείως λάθος. Δύσκολο να βγεις χωρίς απώλειες σωματικές από μια τέτοια πύρινη ατμόσφαιρα. Περήφανοι για την κοινωνική τους κατάσταση, την περιβόητη working class, η οποία βαδίζει πάνω στα όρια της προόδου, οι οπαδοί της Millwall αυτοπροσδιορίζονται ήδη σαν οι τελευταίοι μάρτυρες ενός προκεχωρημένου φυλακίου του παλαιού τοπικού πολιτισμού, παράδοσης και τρόπου ζωής, που σνομπάρονται πλέον από την κοινωνία του Λονδίνου. Η ολική απομόνωση αυξάνεται σταδιακά από τον υπόλοιπο κόσμο της μεγαλούπολης. Αυτόν τον κόσμο των δήθεν κοινωνικών τίτλων, της μόδας με το στυλ της Βασίλισσας, του καθωσπρεπισμού και των πολλών “πρέπει”. Εδώ δεν υπάρχει χώρος για όλα αυτά και δεν το θέλουν, έτσι και αλλιώς. Είναι μια πραγματική working class, που έχει χάσει την ελπίδα της μαζί με τα docks και την παράδοση που πεθαίνει. Το λένε άλλωστε και με το διάσημο σύνθημα που οι ίδιοι εφηύραν: «No one likes us, we don't care, we are Millwaall from the Den»

Οι μηχανές σταμάτησαν, τα ναυπηγεία έκλεισαν και η περιοχή έγινε όλο και περισσότερο μια γη της κοινωνικής απελπισίας. Μια οικονομική κατάθλιψη. Η πολλαπλή φυσικά. Και αυτήν την φορά πολύ πιο δύσκολη να αντιμετωπιστεί σε σχέση με τους βομβαρδισμούς του πολέμου. Μέσα από αυτές τις συνθήκες, γεννήθηκε και ο μύθος του νότιου ανατολικού Λονδίνου, της περιοχής αυτής που οι κανόνες είναι δύσκολο να εφαρμοστούν. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται και αποκτούν δύναμη κάποιες παρέες που ασχολούνται με τις μικροκλοπές και άλλου είδους παράνομες ενέργειες μικρής όμως σημασίας. Στην νότια πλευρά και γύρω από το παλαιό Νησί των Σκυλιών, δρουν οι Richardson, μια συμμορία εγκληματική που εναντιωνόταν σε αυτή την συμμορία του ανατολικού Λονδίνου ( East end), τους Kray. Kαι για να το μεταφράσουμε πιο ποδοσφαιρικά, μιλάμε πλέον για West Ham εναντίον Millwall. Έτσι γεννιέται η τεράστια αυτή ποδοσφαιρική αντιπαλότητα στην Αγγλία. Αλλά για να πούμε και την αλήθεια, ήδη από την εποχή της μεγάλης κρίσης, ένα επεισόδιο είχε ανάψει τα αίματα των workers του Ανατολικού Λονδίνου και των Σκοτσέζων της Millwall: οι δεύτεροι είχαν σπάσει την την γενική απεργία των λιμενεργατών. Πως έγινε αυτό; Οι εργάτες από το Millwall, παρουσιάστηκαν στην άλλη μεριά του Τάμεση για να δουλέψουν κανονικά..έτσι απλά.

Οι δυο firm των οπαδών,το 1967, σε συνεργασία με τις αντίστοιχες συμμορίες τους Kray και τους Richardson, καταλήγουν σε αιματηρές συγκρούσεις ανοίγοντας έτσι την μεγάλη εποχή των hooligans. Είναι ένας αιματηρός πόλεμος. Από την μια μεριά οι εργάτες από τις αποβάθρες και από την άλλη οι εργαζόμενοι του East London. Γεννιούνται έτσι οι περιβόητοι “Inter City Firm”, για την West Ham και οι “The Bushwackers”, για την Millwall. Mιλάμε πλέον για σκηνές βγαλμένες από ταινία, σαν την γνωστή "Τhe Warriors", αλλά γυρισμένη όμως στο Λονδίνο. Κυρίως στο “Τhe Den”, κανείς δεν ερχόταν με ευχαρίστηση. Η Millwall Road, η οδός που οδηγεί στο γήπεδο, έγινε ένας αστικός θρύλος, ο οποίος μεταδιδόταν από αυτί σε αυτί, πίνοντας μπύρες και διάγοντας ο ένας στον άλλον τις περιπέτειες του εκεί, στον καταραμένο εκείνο δρόμο και γήπεδο και ιδιαίτερα στις τρομακτικές γέφυρες τρένων, που αποτελούσαν ένα επικίνδυνο πέρασμα, Μπορούσε να σου συμβεί οτιδήποτε εκεί, κάθε στιγμή και κάθε μέρα...Η απομόνωση, η μισαλλοδοξία και η μηδενική προοπτική για καλυτέρευση, κάνουν τους “Bushwackers” και αργότερα τους ψυχοπαθείς”Treatment” άλλα και τους F-Troop στην συνέχεια, μια μεγάλη ομαδική δύναμη. Εδώ, περισσότερο από από άλλες περιοχές της Αγγλίας, το κοινωνικό φαινόμενο των skinheads, ανεξάρτητα από το πως γεννήθηκε, έδωσε μια άλλη ιδεολογική νότα, εξ αιτίας της επιτυχημένης διείσδυσης του National Front και άλλων εθνικιστικών κινημάτων. Άλλη μια ταινία που μας τα δείχνει όλα αυτά είναι το "This is England".

Είναι μια αποφασιστική καμπή της ποδοσφαιρικής ιστορίας της Αγγλίας. Η Margaret Thatcher, μόλις εξελέγη πρωθυπουργός και η αντιδραστική και σκληρή καπιταλιστική πολιτική της, θα σπρώξει τα πράγματα σε μια άλλη διάσταση. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο στο Millwall, αλλά και σε ένα μεγάλο κομμάτι της χώρας, όπου η εργατική τάξη θα υποστεί μια εκμετάλλευση και θα χάσει πολλά από τα δικαιώματα της, Μισθοί χαμηλοί, μειωμένη κοινωνική ασφάλιση και τα προβλήματα της ανεργίας πολλαπλασιάζονται. Και μέσα σε όλο αυτό το χάος και τις ακραίες φιλελεύθερες θέσεις και πράξεις της κυβέρνησης, το πέταλο της Millwall, θα πάρει την μορφή του λιονταριού και θα αντιδράσει μέσα και έξω από τα γήπεδα. Δεν έχουν τίποτε να χάσουν. Βάζουν σε δύσκολες καταστάσεις την αστυνομία κατά την διάρκεια των παιχνιδιών με συνεχείς επιθέσεις μέσα στο τερέν. Και ακριβώς στις αρχές του 1980 κάνει την εμφάνιση του ένα αυτοσχέδιο όπλο, που σκορπίζει τον φόβο στην Αγγλία, το περιβόητο “Millwall’s Brick”. Πρόκειται για εφημερίδες βρεγμένες και τυλιγμένες τόσο σφιχτά, σαν να είναι πρεσαρισμένες, που χρησιμοποιούταν σαν όπλο, σε μάχες σώμα με σώμα. Είναι η υπογραφή των Bushwackers, μαζί με την απαραίτητη μαχαιριά. Αυτό δυσκολεύει τα πράγματα τόσο με την αστυνομία, όσο και με τους αντιπάλους οπαδούς. Στο μεταξύ η Millwall παλεύει στις μικρές και φτωχές κατηγορίες της Αγγλίας, αντικατοπτρίζοντας και την εικόνα όλης της συνοικίας. Η ομάδα δεν μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο από το να παίζει ένα ποδόσφαιρο αμυντικό και σκληρό, με πολλά φάουλ και πολλά χτυπήματα. Καμιά ποιότητα. Στυλ παιχνιδιού που τραγουδήθηκε από πολλά underground γκρουπ ...Είναι ο πραγματικός καθρέπτης της περιοχής.

Ο χρόνος όμως έκανε αυτό που οι βόμβες, η εξαθλίωση, η ανεργία, οι συλλήψεις και τα γκλοπς δεν έκαναν. Η περιοχή δέχτηκε και αυτή τις επενδύσεις των πολυεθνικών, τον εκσυγχρονισμό με τις τεράστιες υπερκατασκευές. Και κυρίως το γήπεδο, αυτό το άσχημο και όχι βολικό γήπεδο, αυτό που για εκατό περίπου χρόνια φιλοξένησε την Millwall, φοβίζοντας τις μικρές και τις μεγάλες ομάδες. Σήμερα δεν υπάρχει πια. Την δεκαετία του 1990 όλοι μετακόμισαν στο “The new Den”, λίγες εκατοντάδες μέτρα από το παλιό. Βέβαια η ατμόσφαιρα μοιάζει σε στυλ με την παλιά, αλλά άλλαξαν και πολλά στην Αγγλική κοινωνία.

Τέλος πάντων, ανάμεσα σε συνειδησιακά προβλήματα, καταπίεση, συγκρούσεις , τίτλοι της πρώτης σελίδας των εντύπων, τις εφημερίδες τυλιγμένες και να χρησιμοποιούνται σαν όπλα και μια γενική μιζέρια και εξαθλίωση, η Μillwall συνεχίζει να υπάρχει χάριν στην συμπαράσταση των κατοίκων μιας περιοχής, που έχει συζητηθεί και μισηθεί. Αλλά όμως που παραμένει μέχρι σήμερα ένα είδος κοινωνικής αντίστασης σε έναν κόσμο ξεχασμένο, έναν κόσμο που δεν έχει πια ταυτότητα. Για όλους αυτούς που θαμμένοι κάτω από το κυριλέ και ψεύτικο χαλί του μοντέρνου κόσμου και του σύγχρονου ποδοσφαίρου των πολυεθνικών, η Millwall και οι οπαδοί της θα παραμείνουν περιθωριακοί. Αλλά κάτω από τους ήχους του “London Calling” των Clash, για κάποιους σαν εμάς, τους νοσταλγούς και λάτρεις του αληθινού ποδοσφαίρου και οπαδισμού, τύποι τον Harry The Dog (ηγετη των χούλιγκανς της δεκαετίας του 80 των F-Troop), άλλα και του Ginger Bob λίγο αργότερα, παραμένουν στο μυαλό μας μαζί με το φαινόμενο Millwall, ζωντανοί και αναλλοίωτοι από την λαίλαπα της νeωτερικότητας...

Ολλανδία: Οπαδοί και χούλιγκανς στους δρόμους ενάντια στην αντικατάσταση πληθυσμού

 

Στην Ολλανδία προ μερικών ημερών, πιο συγκεκριμένα στη πόλη της Χάγης, εθνικιστές ακτιβιστές αλλά και οπαδοί, hooligans και ultras διαφόρων ομάδων κατέβηκαν στους δρόμους ύστερα από κάλεσμα της Els Recths για διαμαρτυρία σχετικά με τη λήψη αυστηρότερων μέτρων στη μεταναστευτική πολιτική. 

Σύμφωνα με ακριβή στοιχεία συμμετείχαν περίπου 1.200 διαδηλωτές ενώ άλλες πηγές κάνουν αναφορά για 1.500. Η κατάσταση ήταν τεταμένη από την αρχή με ολλανδικές σημαίες να κυματίζουν και σύμβολα που σχετίζονται με ριζοσπαστικές «δεξιές» ομάδες. Η κατάσταση κλιμακώθηκε γρήγορα με την ρίψη μπουκαλιών, πετρών και πυροτεχνημάτων στους αστυνομικούς οι οποίοι απάντησαν με δακρυγόνα. Ένα περιπολικό πυρπολήθηκε ενώ ορισμένες ομάδες διαδηλωτών απέκλεισαν τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο και άλλες πορεύθηκαν προς το κέντρο της πόλης. Οι συγκρούσεις άφησαν συνολικά έντεκα τραυματίες συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων αστυνομικών και επτά δημοσιογράφων. Μάλιστα η ολλανδική ένωση αστυνομικών δήλωσε ότι οι αστυνομικοί είχαν φτάσει ένα χιλιοστό μακριά από το να αναγκαστούν να κάνουν χρήση των όπλων τους, νιώθοντας σοβαρά απειλημένοι.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η επίθεση στα κεντρικά γραφεία του «προοδευτικού» κόμματος D66 το οποίο θεωρείται σύμβολο της φιλομεταναστευτικές ατζέντας.

Από την άλλη ο Βίλντερς χαρακτήρισε τους υπεύθυνους για τις συγκρούσεις «ηλίθιους» και δήλώσε ότι «ο αγώνας για μία Ολλανδία απαλλαγμένη από την μετανάστευση πρέπει να παραμείνει πολιτικός και να μην εκφυλιστεί σε βία». 

Εν τω μεταξύ, οι διαμαρτυρίες στους δρόμους σηματοδοτούν ότι το ζήτημα της μετανάστευσης δεν αποτελεί πλέον μόνο θέμα κοινοβουλευτικής συζήτησης: έχει γίνει ο πυροκροτητής κοινωνικών εντάσεων που εκρήγνυνται στους δρόμους πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Η Χάγη δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Από τη Γαλλία μέχρι το Βέλγιο, από τη Γερμανία μέχρι την Ιταλία, η δυσαρέσκεια για τις πολιτικές «ανοιχτών συνόρων» μετατρέπεται σε ολοένα και περισσότερο ριζοσπαστικές διαδηλώσεις, την ανάπτυξη κινημάτων νεολαίας και την δημιουργία ενός σαφούς χάσματος μεταξύ κυβερνήσεων και πολιτών. Είτε όσοι αντιδρούν ριζοσπαστικά χαρακτηρίζονται ως «ηλίθιοι» και «αποβράσματα» είτε ως «εξτρεμιστές», το γεγονός παραμένει ότι ένα μέρος της Ευρώπης δεν αποδέχεται πλέον τη μετατροπή των χωρών του σε παγκόσμιους κοιτώνες.

Μία συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο για τον οπαδισμό και την casual κουλτούρα

 

1. Είναι γνωστή η ιστορία σου στο «χώρο» μαζί και η ενασχόληση σου με casuals, underground και οπαδικά κινήματα στην Ευρώπη που ταυτίζονται με την ιδεολογία μας. Εξήγησε μας το πάθος σου με το ποδόσφαιρο και πως αυτό ταιριάζει με την ιδεολογία μας. Είναι μία έκφραση αντικομφορισμού, μία πολεμική κουλτούρα; Είναι οι οπαδικές κερκίδες μία καλή ευκαιρία να περαστούν πολιτικά μηνύματα; 

Μπήκες δυναμικά αγαπητέ και μου αρέσει. Πιο πολύ για το..«χώρος» που πλέον είναι μια λέξη αστεία. Πάμε όμως να βάλουμε μια σειρά. Ποδοσφαιρικά, σαν τέκνο της καταπληκτικής γενιάς του 80, είμαι Παναθηναϊκός. Από μικρός όπως όλοι τότε, έπαζα μπάλα στις αλάνες, αυτό που λέμε το πραγματικό ποδόσφαιρο με το απαραίτητο ξύλο και τσαμπουκά. Μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη, την Λαμία, είχα και την μανία να βλέπω και την τοπική ομάδα στις ένδοξες μικρές κατηγορίες. Τρομερές εκδρομές με πάθος και φυσικά επεισόδια παντού. Χρόνια αγνά που ακόμη και το ξύλο που παίζαμε ήταν... ρομαντικό. Λόγω της σχετικά κοντινής απόστασης με την Αθήνα βέβαια, ο ΠAO ήταν και αυτός στο πρόγραμμα και εννοείται στην θύρα 13. Απαραίτητος συνδυασμός ήταν και η μουσική, φυσικά Punk, Metal σε όλες του τις τάσεις, New Wave που στις τάξεις των οπαδών μας είχε σημαντική παρουσία. Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει και η πολιτική, με μια ιδιαίτερη μορφή βέβαια, η οποία επηρέαζε αρκετούς νέους. Δεν ήταν όμως σε καμιά περίπτωση σημαντική θα έλεγα, μέσα στα πέταλα. Ο Βάζελος εκείνα τα χρόνια είχε αρκετούς skinheads αλλά και μεταλάδες που ανήκαν στον ευρύτερο εθνικισμό. Το να αποτελούσες μέρος μιας κερκίδας, ενός πετάλου είχε να κάνει με μια μεταφυσική κατάσταση. Τι εννοώ ότι δηλαδή ανήκες σε κάποια ομάδα οπαδών, είχες μια συναίσθηση ενός καθήκοντος να προστατεύσεις αυτό που πίστευες, ξεκινώντας από την γειτονιά σου, την περιοχή σου και τέλος την ομάδα σου. Ο χούλιγκαν είναι αντικομφορμιστής κινείται ενάντια σε όλα, είναι Άναρχος, οχι αναρχικός προσοχη, που γράφει και ο Junger, είναι ένας που είναι ενάντια στην εξουσία αλλά κινείται σε κάποια πλαίσια που θέλει αυτός. Φυσικά είναι και μια πολεμική κουλτούρα, κάτι μεταξύ ενός στρατιώτη και ενός παρτιζάνου. Σε αυτό το σημείο παίζει ρόλο και η νοοτροπία του κάθε λαού, στον οποίο ανήκει ο εκάστοτε οπαδός. Άλλη συμπεριφορά ο Άγγλος, πιο ελεύθερος, πιο ανεξάρτητος χωρίς αρχηγούς και οπαδικά κλαμπ, αλλά μόνο mobs παρέες θα έλεγα. Πιο κοντά στον Αντάρτη. Στα μεσογειακά κράτη, Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία αντίθετα, ο χούλιγκαν είναι πιο στρατιώτης, με όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα: ηγεσία, οργάνωση, πειθαρχία και συντονισμό. Τώρα, όσο αφορά τα πολιτικά μηνύματα, ναι είναι ένα τρόπος ο οπαδισμός και μάλιστα πολύ σημαντικός, να περνιούνται πολιτικά θέματα, όχι μόνο μηνύματα. Κια το κάνουν όλοι όπως βλέπουμε, ιδιαίτερα στο εξωτερικό.

2. «Against modern football»: ένα σύνθημα που επικαλούνται συχνά οι Ευρωπαίοι ultras. Πόσο σε εκφράζει; Είναι όντως το ποδόσφαιρο διαβρωμένο από τον καπιταλισμό και την εισβολή της κοινωνικής μηχανικής μέσω καμερών, ηλεκτρονικών εισητηρίων, φωτογραφικών νόμων, αυστηρής παρακολούθησης κλπ; Έχει μετατρέψει η παγκοσμιοποίηση το άθλημα σε ένα φυτώριο αντιρατσιστικής προπαγάνδας; 

Η άφιξη της νεωτερικότητας, έφερε την απόλυτη διάλυση σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα και αυτός, άλλωστε, ήταν ο στόχος της. Δεν θα γλύτωνε ο ευρύτερος αθλητισμός, πόσο μάλλον το ποδόσφαιρο που αποτελεί και την ναυαρχίδα του. Το κύριο όπλο της νεωτερικότητας, είναι ο φιλελευθερισμός και τα οργανά του. Το χρήμα, ο χρυσός που έλεγε και ο Ezra Pound. Η δύναμη του χρήματος που επιφέρει τα κέρδος είναι απεριόριστη και ανίκητη. Έτσι αγόρασε τα πάντα: Τις ψυχές, τα σώματα αλλά και τις συνειδήσεις. Πρόεδροι και στελέχη μαφιόζοι, λακέδες του Καθεστώτος και με στόχο το ασύστολο κέρδος. Έχουμε και τους νεοαπιταλιστές της Ανατολής, τους Ολιγάρχες, που αφού πέταξαν το δηλητηριώδες και ματωμένο πανωφόρι του Κομουνισμού για να φορούν τα πανάκριβα ρούχα του Καπιταλισμού. Έχουμε τις Πολυεθνικές της Ασίας, εκεί που τα μικρά παιδιά δεν έχουν ζωή, διότι από την γέννηση τους γίνονται σκλάβοι στις γαλέρες αυτού του ιδιότυπου Φιλελέ- μπολσεβικικού καθεστώτος των καιρών εκείνων. Ότι πιο βάβαρο και καταστροφικό διέθετε ο Καπιταλισμός, ήρθε για να ισοπεδώσει με επιτυχία και το λαϊκό αυτό άθλημα. Το άθλημα του λαού. Γκρέμισαν τα όμορφα και γραφικά γήπεδα, με την απίστευτη αισθητική τους - βλέπε Αγγλία - και στην θέση έχτισαν άθλια ομοιόμορφα στάδια, ψυχρά, σιδερένια και γυάλινα, άσχημα σαν τις ψυχές τους. Θα έλεγα μια αρχιτεκτονική Κομουνιστικού τύπου αλλά σε μοντέρνα μορφή. Κάμερες παρακολούθησης, ηλεκτρονικά συστήματα εισόδου συνδεδεμένα με την αστυνομία και το Κράτος, απαγόρευση ποτών και φυσικά απαγόρευση δια ροπάλου σε κάθε εθνικιστικό πανό, σημαίας και συνθήματος. Μια απίστευτη δικτατορία σε κάτι που διασκέδαζε τον απλό λαό. Εδώ αναφέρω πάλι τον Junger, που εύστοχα χαρακτήρισε την δημοκρατία ως το πιο απολυταρχικό καθεστώς, την απόλυτη Τυραννία. Ο οπαδός θεωρήθηκε αμέσως «επικίνδυνος» και θα έπρεπε να εξαφανιστεί. Άμεσες ποινές, απίστευτη ευελιξία σε συλλήψεις και απόδοση της αστικής δικαιοσύνης, ενώ υπάρχουν δολοφονίες και άλλα εγκλήματα απλών και φτωχών ανθρώπων που σκονίζονται χρόνια στα συρτάρια αυτής που λέγεται Δικαιοσύνη. Αν βέβαια τολμήσεις να πειράξεις και κάποιον υπηρέτη του Καθεστώτος, τότε σε τελειώνουν πριν το κάνεις αυτό. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι ακριβώς η σύγχρονη κοινωνία: πλήρης έλεγχος το πως θα βρίσεις, πως θα πιεις, που θα πας, τι θα φωνάξεις...τα πάντα. Η ελευθερία του ατόμου πέταξε ψηλά. Εδώ πλέον χρειάζονται απλά και άβουλα όντα, κάποια ζόμπι να πηγαίνουν γήπεδο, να βγάζουν σέλφι και να γελάνε σαν ηλίθια «έτσι ώστε ο τρομοκρατημένος πολίτης να χρειάζεται νευρωτικά την υποταγή σε αυτό που θεωρείται κομφορμιστικό» όπως τονίζει εύστοχα ο Junger!!! Αντιρατσιστικό τώρα, όπως ανέφερες, είναι το μόνο σίγουρο, αλλά εγώ θα το πάω ακόμη πιο πέρα. Εναντίον ακόμη και του ίδιου του ατόμου ανεξαρτήτου χρώματος. Άλλωστε στο Παγκόσμιο Κράτος, τα χρώματα δεν έχον καμιά σημασία. Θέλει την απόλυτη ισοπέδωση και την μίξη όλων. Την εξαφάνιση της διαφορετικότητας, της ποικιλίας, της κάθε ταυτότητας, της κάθε παράδοσης, της ίδιας της ελευθερίας. Θέλει την κατάργηση του ατόμου, ένα από τα σκληρά χαρακτηριστικά του φιλελευθερισμού. Ο γκρίζος μαζάνθρωπος είναι εδώ και ήρθε για να κυριαρχήσει!

3. Το ποδόσφαιρο που ξεκίνησε ως το άθλημα των φτωχών Λευκών Ευρωπαίων, ως η έκφραση των κατώτερων λαϊκών τάξεων, σήμερα πέραν του ότι εμπορευματοποιείται, δίνει την θέση του σε άλλα ανερχόμενα αθλήματα όπως το μπάσκετ. Η καθιέρωση της μπασκέτας και στην Ευρώπη μπορεί να ιδωθεί ως μία έκφραση της εισβολής του «αμερικανισμού» στην Ήπειρο μας; 

Δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με το υποάθλημα αυτό. Μόνο τότε, εκείνα τα υπέροχα και ρομαντικά χρόνια με τον Άρη του Γκάλη, είδα αγώνες. Ποτέ δεν με ενδιέφερε σαν άθλημα, διότι δεν υπήρχε μέσα στο Ευρωπαϊκό DNA, δεν είχε καμιά σχέση με την κουλτούρα του μέσου Ευρωπαίου. Το ποδόσφαιρο που βγήκε από τα σπλάχνα της εργατικής τάξης, με την μπύρα, τις παμπς, την μουσική, ναι και τις συγκρούσεις και την στήριξη της παρέας, της γειτονιάς και της ομάδας..της περιοχής μας δηλαδή...αυτό είναι που ανήκει στην κουλτούρα μας. Το μπάσκετ αφορά τους Αμερικανούς και την θλιβερή κουλτούρα τους, σε γήπεδα κλειστά σαν φυλακές, με μια άθλια μουσική τους υπόκρουση το μίζερο ποπκορν και την κόκα κόλα, και ότι άλλο γελοίο τους συνοδεύει. Όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω...Και ναι φυσικά ο Αμερικανισμός που τόσο ποέμησαν με τα φλογερά γραπτά τους οι μεγαλύτεροι διανοούμενοι του 19ου και 20ου αιώνα στην Ευρώπη, εισέβαλε και μέσω του αθλητισμού. Από το 45 και μετά εξάλλου η Ευρώπη είναι υπό κατοχή..

4. Με ποιες οπαδικές κερκίδες έχεις συναναστραφεί, ποιούς έχεις γνωρίσει, σε ποιά γήπεδα έχεις βρεθεί;

Ωραία ερώτηση. Η αναχώρησή μου σε μικρή ηλικία των 17 ετών για την Ιταλια, έπαιξε σημαντικό ρόλο και ήταν η αρχή απίστευτων εμπειριών γνωριμιών που κρατάνε ακόμη και σήμερα. Ξεκινάω ανάποδα λοιπόν. Έχω βρεθεί σε πάρα πολλά γήπεδα στην Ευρώπη. Εκείνα τα χρόνια από το 1986 και μετά, κύριο τοπίο ήταν η Ιταλία και φυσικά η Hellas Verona σε αγώνες εντός και εκτός. Ήμουν τυχερός στο timing που λένε, διότι έζησα τις καλύτερες εποχές στον οπαδισμό στην Ιταλία και στα πέριξ. Παρουσία είχα και στην Lazio λόγω της σχέσης που είχε και έχει με την Hellas και με την Inter εκείνα τα χρόνια μόνο, μετά χάλασε το γλυκό. Αλλά και εμπειρίες από άλλες ομάδες μικρότερων κατηγοριών, ήταν μια όμορφη μανία. Ιδεολογικά μιλάμε για καθαρά φασιστικές κερκίδες. Η Hellas γεμάτη skinheads όπως και η Inter με τους Boys San και τους Skins Inter. Η Lazio ήταν πιο αγγλικό πέταλο σε στυλ και με μια σκληρή φασιστική τάση..αλλά όπως και η Roma από την άλλη μεριά, αλλά και αρκετά άλλα πέταλα στην Ιταλία. Οι εμπειρίες και οι γνωριμίες συνεχίστηκαν και στην Γαλλία, μέσω οπαδών και της πολιτικής, με παιδιά κυρίως από το Παρίσι (θα τα πούμε αργότερα αυτά) και στο Στρασβούργο με τους “Defend Strasbοurg” που πληροφοριακά είναι προς διάλυση λόγω συλλήψεων, για πολιτικούς λόγους φυσικά. Με τα χρόνια μπόρεσα να μπω και σε Βρετανικές καταστάσεις, για μένα η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ...με την Millwall στην Αγγλία και την Hearts στο Εδιμβούργο. Μάλιστα στο the Den (Millwall) είχα έντονη παρουσία για 3 χρόνια. Εκεί τα είδα όλα και εννοώ όλα. Πάντα μακρυά από την μεγάλη κατηγορία και την ψεύτικη χλιδή. Έντονες συναισθηματικές στιγμές σε αγώνες, έζησα και με την ομάδα Molenbeek, ακολουθώντας τους Casuals , τους τελευταίους λευκούς Βέλγους των Βρυξελλών. Αυτό ήταν και η τελευταία, πιο πρόσφατη εμπειρία στον καιρό του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Την περίοδο εκείνη λόγω γειτνίασης με Γερμανία κάναμε και εκδρομές σε αγώνες Β εθνικής. Φυσικά το αποκορύφωμα ήταν η παρουσία στην μεγάλη διαμαρτυρία των Γερμανών οπαδών Holligans Gegen Salafisten στην Κολονία το 2014, που κατέληξε σε ταραχές.

5. Γνωστή η σχέση σου με την Ιταλία. Εκεί το οπαδικό κίνημα είναι έτη φωτός μπροστά σε σχέση με την Ελλάδα; Ποιές ομάδες είναι «δικές μας»; Οι οπαδοί έχουν συμμετοχή σε πολιτικές οργανώσεις και τον πολιτικό ακτιβισμό;

Όπως είπα και πριν, η Ιταλία ήταν η πρώτη μεγάλη και δυνατή εμπειρία μου, με πέταλα εντελώς διαφορετικά σε στυλ, νοοτροπία, εμφάνιση, αισθητική, από τα ελληνικά. Ιδιαίτερα στον πολιτικό τομέα, εκεί πραγματικά βρέθηκα στον παράδεισο. Εκεί γίνεται χαμός. Έντονο το πολιτικό στοιχείο, πολύ έντονο και ακτιβιστικό μεσα στα πέταλα. Οι γνωστοί στον φασιστικό χώρο οπαδοί, πέρα από τους γνωστούς που προανέφερα, είχαμε και άλλους, όπως η Juventus, Triestina, Cesena, Catania, Ascoli, Udinese, Lucchese και άλλες πολλές. Υπήρχαν και σύνδεσμοι μέσα στις λεγόμενες αριστερές ομάδες, όπως η Milan, η Torino, η Roma που είναι μια περίπτωση ιδιαίτερη, αφού κάποτε είχε την απόλυτη εξουσία η αριστερά αλλά, από την δεκαετία του 2000, γύρισε ανάποδα. Στην Hellas Verona, η πόλη που εδρεύει η ομάδα έχει γενικά μια τάση φασιστική στην νοοτροπία των νέων. Υπάρχουν άλλωστε και δυνατές παρουσίες νεοφασιστικών οργανώσεων, όπως Casa Pound, Fortezza Europa, Veneto fronte skinheads, Forza Νuova και όλοι είναι παρόντες και στο πέταλο της ομάδος. Στο Μιλάνο η Inter έχει άμεσες σχέσεις οπαδικά με τα αντίστοιχα κινήματα, με μεγαλύτερο βάρος στο ακτιβιστικό κίνημα Lealta Azione, πρώην Hammer Skins. Είναι αυτοί που έχουν και στην επίβλεψη τους όλο το πέταλο. Στην Ρώμη, ειπαμε για την Roma, αλλά για την Lazio δεν χρειάζεται να πούμε πολλά τα ξέρετε. Μιλάμε για ένα πέταλο που μοιάζει με φασιστική συγκέντρωση κάθε Κυριακή.

6. Πες μας λίγα λόγια για τους ιστορικούς «Kop of Boulogne» της Παρί Σεν Ζερμέν και τον πόλεμο που δέχθηκαν.

Την ιστορία τους την ανέλυσα στο καινούργιο τεύχος της Ανάκτησης. Με λίγα λόγια, επρόκειτο για μια από τις πιο σκληρές και μάχιμες ομάδες οπαδών στην Ευρώπη την δεκαετία του 1980 και μέχρι κάπου μέσα του 90. Είχα την τύχη να τους γνωρίσω σε κάποιες συναυλίες skinheads την περίοδο 1987 – 90 και πραγματικά είχα κάπως..θορυβηθεί. Όλοι καράφλες, σε παρέες που δρούσαν στο Παρίσι ενάντια σε οργανωμένες ομάδες μεταναστών, πολύ καλά εκπαιδευμένων. Κάποιοι από τους skinheads μάλιστα των Boulogne ζούσαν και σε σήραγγες του παρισινού μετρό, που δεν χρησιμοποιούταν. Μιλάμε για σκηνές βγαλμένες από τους “Αθλίους” του Hugo. Πολλές φορές σε συναυλίες στην κεντρική Ευρώπη θυμάμαι, όλοι έλεγαν καλύτερα να μην έρθουν αυτοί της Paris, διότι πάλι θα τα καταστρέψουν όλα. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να είναι πάντα έτσι τόσο ονειρικά. Έτσι εκίνησε μια καταιγιστική σειρά συλλήψεων και κυνηγητού, που σε συνδυασμό την υπερβολική αύξηση των μεταναστών στο Παρίσι, έδωσε ένα τέλος στην θρυλική αυτή ομάδα οπαδών, αλλά και ακτιβιστών. Οι βετεράνοι αυτών, όσοι δεν κατέληξαν στη φυλακή, νεκροί, στα ναρκωτικά, σε άλλες παρεμβατικότητες της κοινωνίας, υπάρχουν ακόμη στην επαρχία της Γαλλίας και λίγοι από αυτούς ασχολούνται με την πολιτική. Αλλά υπαρχουν κάποιοι πιστοί ακόμη... !

7. Βλέπουμε ότι πολλοί «χούλιγκανς» - ultras στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα είναι οι μόνοι που έχουν ορθώσει ανάστημα στο κατεστημένο με πανιά, διαμαρτυρίες, κορεό ακομά και πορείες είς ότι αφορά το ζήτημα του εμβολιασμού, της αντικατάστασης πληθυσμού, την κρατική καταστολή, κλπ. Ποιά είναι η απάντηση σου στους μικροαστούς που αποκαλούν υποτιμητικά τους οπαδούς άξεστους, αμμόρφωτους, τραμπούκους και εγκληματίες; 

Ο αστός θέλει την ησυχία του, τα πρέπει του την άνεση του και την καλοπερασή του, αλλά χωρίς να ταράζεται. Μόνο αν το κόψεις το ιντερνετ για μια ώρα θα ενοχληθεί μέχρι εκεί. Η αγάπη για την ομάδα είναι κάτι που μόνο αυτοί που το ζήσανε και το ζούνε μπορεί να το καταλάβουν. Το ανήσυχο κομμάτι της νεολαίας που ακόμη σκέφτεται, αγαπά και δρα. Το βλέπουμε άλλωστε, το είδαμε μάλλον και στην υγειονομική δικτατορία, ότι οι μόνοι που ξεσηκώθηκαν ήταν οι χούλιγκανς, ανεξαρτήτου χρώματος ιδεολογικού. Το βλέπουμε τώρα και στην Αγγλία ποιοι ξεσηκώνονται εναντίον της επιθετικότητας των λαθρομεταναστών. Θυμάμαι πριν 6 χρόνια, βρέθηκα στην Ολλανδία, στην πόλη Feyenord όπου και ήμουν μαζί με τους οπαδούς της ομάδος αυτής, ενάντια στο Black lives matter..και να σκεφτείτε ότι μαζί μας ήταν και άτομα διαφορετικού χρώματος...Δεν θα ξεχάσω ποτέ άλλωστε και πριν σχεδόν 10 χρόνια στο κέντρο των Βρυξελλών, μετα τα ισλαμικά χτυπήματα στο αεροδρόμιο και στο μετρό της πόλης, την μεγάλη πορεία που έκαναν όλοι οι χούλιγκανς των Βελγικών ομάδων κάτω από το πανό: CASUALS AGAINST TERRORISM...Tρομερές σκηνές εξελίχθηκαν, αλλά αυτά δεν γράφονται. Λέγονται... Ο αστός λοιπόν, θέλει άλλοι να βγάλουν ο φίδι από την τρύπα αλλά όταν έρθει η κρίσιμη ώρα σε πουλάει...Φυσικά βλέπει πάντα μονόπλευρα χωρίς να γνωρίζει καταστάσεις για τους οπαδούς και ειναι λογικό αφού το μυαλό του έχει σαπίσει απο τα ΜΜΕ, τον μεγαλύτερο εχθρό του οπαδισμού, τους πουλημένους λακέδες, ερπετά του Συστήματος.

8. Είναι σήμερα ο οπαδισμός και η οπαδική κουλτούρα παρηκμασμένα εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης; Έχουν εισχωρήσει εντός τους η μαφιόζικη νοοτροπία, ο νεοπλουτισμός, τα ναρκωτικά, η τραπ και ομάδες αλλοδαπών που εξελίσσονται σε εγκληματικά στοιχεία που δεν έχουν καμία σχέση με την δική μας ρομαντική αντίληψη; Μπορούμε να πούμε και «Against Modern Ultras»;

Ναι είναι. Η παγκοσμιοποίηση που σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε άψογα, χωρίς εμπόδια και αντιδράσεις και έφερε το απόλυτο χάος στην κάθε πατρίδα. Ο καπιταλισμός με το χρήμα και ο Κομουνισμός με το πνεύμα της οικουμενικότητας και με την στήριξη της Χριστιανικής εκκλησίας, επέβαλαν την νέα τάξη πραγμάτων παντού. Δεν θα μπορούσε να γλυτώσει ο απλός οπαδός που αποτελεί μέρος της κοινωνίας. Ανέφερα την είσοδο των μεγαλοβιομηχάνων που έβαλαν την ταφόπλακα σε κάθε ρομαντισμό και αξία του ποδοσφαίρου και κατ επέκταση του οπαδισμού. Η νεωτερικότητα που έχει σαρώσει όλες τις κουλτούρες, διέλυσε σαφώς και την μουσική που μόνο μουσική δεν θα έπρεπε να λέγεται. Και αυτή έχει πεθάνει, διότι πέθανε η δημιουργία και η ομορφιά, η έμπνευση. Τώρα οι αλλοδαποί, μεγάλη κουβέντα αυτή. Σημεία των καιρών λοιπόν, αναπόφευκτο και σίγουρα θα φανώ κυνικός λέγοντας ότι εδώ με όλο αυτό έχει χαθεί η ίδια μας η υπόσταση ως Άτομο...ποιο ποδόσφαιρο να σχολιάσουμε. Αποτελούν πλέον μέρος της κάθε κοινωνιας – το παιχνίδι έχει τελειώσει με ήττα – και σίγουρα εισβάλουν παντού. Το ποδόσφαιρο είναι για μένα από τους χώρους εκείνους που προσφέρεται για διάφορες καταστάσεις. Στον οπαδισμό, ιδιαίτερα σε χώρες του Βορά, οι μετανάστες, πλέον πολίτες, έχουν εισχωρήσει με την αξία τους θα έλεγα, με τον τσαμπουκά τους δηλαδή και βρήκαν εύκολο το έδαφος αφού δεν υπήρξε καμία αντίδραση από μέρους των γηγενών πληθυσμών. Ναρκωτικά, εισιτήρια, ρουχισμός και άλλα είναι έσοδα εκατομμυρίων, άρα μπρος το χρήμα για ποιον οπαδισμό μιλάμε ή ρομαντισμό ή ότι άλλο. Χρυσός εναντίον αίματος λοιπόν... Στην Ιταλία, τρία απο τα μεγαλύτερα και ιστορικότερα πέταλα, αυτά της Inter, Milan, Juventus, ελέγχονται από την μαφία κανονικά και με τον νόμο...

9. Οπαδισμός - Μπύρα - Oi/Rac/Punk: είναι μία ανδροπρεπής κουλτούρα που λείπει και την οποία θέλει να εξαλείψει η παγκοσμιοποίηση με τις τραπίλες, τα κλάμπ και την ποζεριά του TikTok και του Instagram;

Και διηγώντας τα να κλαις που λέει και ο Σολωμός. Μόνο στην Αγγλία στις μικρές κατηγορίες ζεις κάτι τέτοιο, αλλά έχει και αυτό ημερομηνία λήξης διότι οι γενιές που έρχονται είναι τραγικές...πέρα από τους μετανάστες που δεν έχουν αυτή την κουλτούρα, το χειρότερο είναι οι λευκοί οι οποίοι πλέον έγινα σε κουλτούρα χειρότεροι από τους μετανάστες. Η νέα γενιά, μαλθακή αρκετά, μεγαλωμένη με καραντίνες, απαγορεύσεις και μόνο ίντερνετ, δεν έχει καμιά σχέση με τα παραπάνω. Μια εποχή ιστορική τελείωσε, μια άλλη αρχίζει πιο σκοτεινή και δυστοπική...

10. «Κουρδιστό Πορτοκάλι» (Clockwork Orange) μία ταινία του Stanley Cubrick με πολλά μηνύματα. Την συνιστάς στους αναγνώστες;

Ναι, είναι μια ταινιάρα που πρέπει όλοι οι νέοι να δουν. Μια ταινία σταθμός που το 1970 την θεωρούσαν φαντασίας αλλά έγινε πραγματικότητα. Η καταπίεση του Κράτους και ο εξαναγκασμός είναι πλέον γεγονότα. Τα συστήματα «συμμόρφωσης» των παραβατικών νέων, έγινε επίσης πραγματικότητα και το είδαμε με τον τρόπο που επέβαλαν την υγειονομική δικτατορία, αλλά και με το σύστημα των φυλακών, που δημιουργεί περισσότερα προβλήματα παρά λύσεις. Και όλο και βαδίζουμε προς χειρότερες καταστάσεις με τον απόλυτο έλεγχο της ίδιας μας της ελευθερίας, με συνεχείς απαγορεύσεις με αιτία τις καιρικές συνθήκες αλλά ιδιαίτερα με τα κινητά... Η ταινία αυτή επίσης έχει και καταπληκτική μουσική, εικόνες και μια βία υπερβολική που τρομάζει τον αστό του καναπέ, αλλά που υπάρχει γύρω του κανονικά. Λαοί σφάζονται, βλέπε Παλαιστίνη και ο αστός στην Ελλάδα φοβήθηκε ένα μικρό σεισμό, ενώ άλλοι δέχονται βόμβες στα κεφάλια τους και μικρά παιδιά δολοφονούνται καθημερινά. Να η βία που ζούμε αλλά ο ατομικισμός του καπιταλισμού, έφερε ακριβώς αυτό. Τα είπα και παραπάνω...όλα αφιερωμένα στον βωμό το νέου παγκόσμιου θεού.

11. Κλείσε την συνέντευξη με ένα απόσπασμα όποιου διανοητή κρίνεις ότι αποτυπώνει καλύτερα τα όσα αναλύσαμε.

Σε ευχαριστώ...πριν όμως τον επίλογο, θα ήθελα να τονίσω ειδικά στους νεώτερους, ότι πρέπει να συνεχίσουν τον όποιον αγώνα κάνουν, με πιστη, με δυνάμωση του πνεύματος και κοντά στην ομάδα τους. Κάνοντας παρέες, να συνεχίσουν να ακολουθούν αυτό που αγαπάνε και να μείνουν μακρυά από τα ναρκωτικά..... Θα κλείσω με κάτι έντονο και που θέλει απλή σκέψη, αναφέροντας την τρομερή φράση του Ernst Junger, απο το βιβλίο του “Το πέρασμα στο δάσος” που περιγράφει την σκλαβιά που ζούμε: «Αν οι μεγάλες μάζες ήταν τόσο διαφανείς, τόσο συμπαγείς στα μεμονωμένα άτομα όπως ισχυρίζεται η κρατική προπαγάνδα, θα ήταν αρκετό να έχει τόσους αστυνομικούς όσα σκυλιά χρειάζεται ένας βοσκός για τα κοπάδια του. Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά, αφού ανάμεσα στο γκρίζο των πρόβατων, κρύβονται οι λύκοι, δηλαδή εκείνα τα όντα που δεν έχουν ξεχάσει τι είναι ελευθερία. Και όχι μόνο αυτοί οι λύκοι είναι δυνατοί από μόνοι τους, υπάρχει επίσης ο κίνδυνος, μια κακή μέρα, να μεταδώσουν τις ιδιότητές τους στις μάζες και να μετατραπεί το κοπάδι σε αγέλη. Αυτός είναι ο εφιάλτης των ισχυρών».

Δεκαετία 1970, μεταξύ ένοπλης πολιτικής και ποδοσφαίρου

 

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

Ήταν το πρωί της 23ης Ιουνίου 1980 όταν, μεταξύ Viale Jonio και Via Monte Rocchetta, μια μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού με δύο άνδρες πέρασε μέσα από την ξέφρενη κίνηση της πρωτεύουσας. Ο ένας από τους δύο βγήκε από το όχημα, έβγαλε αργά ένα 38αρι από την πλαϊνή τσέπη του μπουφάν του και προχώρησε με ένα σταθερό βήμα προς τη διπλανή στάση του λεωφορείου.

Στόχος ήταν ένας άρχοντας του Καθεστώτος , ο Mario Amato, ένας δικαστής που χειριζόταν μια αμφιλεγόμενη και συγκλονιστική έρευνα για τον ριζοσπαστικό κόσμο της ρωμαϊκής ακροδεξιάς. Ο νεαρός πλησίασε, έβαλε τον δείκτη του στη σκανδάλη και έδειξε το όπλο στο πίσω μέρος του λαιμού του θύματος, με σκοπό να περιμένει να φτάσει το όχημα. Ένα απότομο χτύπημα, μετά πιτσιλιές αίματος και κομμάτια κρανίου και εγκεφάλου, ανάμεσα στις κραυγές των περαστικών.

"Σήμερα ο δικαστής Amato έκλεισε την άθλια ύπαρξή του, γεμισμένος από μολύβι"...αυτό ήταν το μήνυμα που άφησε η ένοπλη εθνικοεπαναστατική οργάνωση NAR ( Επαναστατικοί ένοπλοι πυρήνες). Το αγόρι έτρεξε γρήγορα πάνω στην μηχανή η οποία απομακρύνθηκε με ταχύτητα, με αποτέλεσμα να χαθούν τα ίχνη της. Ο δολοφόνος ονομαζόταν Gilberto Cavallini, φυγάς και πρώην ιδρυτής της σκληροπυρηνικής νεοφασιστικής οπαδικής οργάνωσης «Boys SAN 1969», της ιστορικής ομάδας Inter. Αυτή η ιστορία του Cavallini, γεννημένου το 1952 στο Μιλάνο, είναι η ιστορία μιας τολμηρής και βίαιης γενιάς, που ανήκε σε σύμπαντα και ακρωνύμια διαφορετικών χρωμάτων και πολιτικής φιλοσοφίας, αλλά ενωμένη από τη νεολαία και ένα οπλισμένο και αιματοβαμμένο χέρι.

Η εγκληματική παραβολή του Cavallini, ωστόσο, δεν ξεκίνησε στην πρωτεύουσα, αλλά χρόνια νωρίτερα στο σκληρό περιβάλλον του Μιλάνου. Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1970, η ζοφερή πρωτεύουσα της Λομβαρδίας είχε ξεκινήσει μια μακρά διαδικασία αστικοποίησης και εκσυγχρονισμού που επίσης, χάρη στο τεράστιο μεταναστευτικό κύμα από το Νότο, θα την είχε μετατρέψει σε μια τεράστια και βίαιη μητρόπολη. Μια μεγάλη οικονομική και δημογραφική ανάπτυξη, την οποία θα ακολουθούσαν σοβαρά πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα, ιδιαίτερα παραβατικά. Η εγκληματική πραγματικότητα της γειτονιάς, που χαρακτηρίζεται από ένοπλες συμμορίες αφιερωμένες κυρίως σε ληστείες και τυχερά παιχνίδια, σύντομα κυρίευσαν το οργανωμένο έγκλημα, τόσο των ντόπιων όσο και των άλλων Ιταλών από τον Νότο. Ένα παρόμοιο πλαίσιο αποδείχτηκε ιδιαίτερα γόνιμο για την ανάπτυξη του εξωκοινοβουλευτικού πολιτικού ακτιβισμού, που ενσαρκώνεται από πολυάριθμα στοιχεία ανατρεπτικά και άλλα, που προσηλυτίστηκαν στον φοιτητικό και εργατικό νεανικό ιστό. Αυτό το περιβάλλον έκανε την πόλη ένα απεριόριστο εργαστήριο ανυπακοής στην τάξη, τυφλής βίας και νεανικής εξέγερσης, ένα επικίνδυνο μείγμα έτοιμο να πυροδοτήσει, ανάλογα με τις διαθέσεις που αντιλαμβάνονται στην άσφαλτο των δρόμων και των πλατειών.

Το 1969, όταν ο Cavallini και άλλα πολλά αγόρια, ίδρυσαν τις ομάδες χούλιγκανς “Boys” στο πέταλο της Ιnter. Η πολιτικοποίηση των ποδοσφαιρικών γηπέδων εκείνη την εποχή, είχε μια πολύ διαφορετική έννοια από τη σημερινή και η φιλοσοφία της οργανωμένης υποστήριξης αναπτύχθηκε σε θεωρητικό και υλικό

επίπεδο μόλις λίγα χρόνια αργότερα. Εκείνη την εποχή ήταν χαρακτηριστικό φαινόμενο του μητροπολιτικού περιβάλλοντος να συγχωνεύει διαφορετικά ρεύματα, να αναπτύσσει, να διασπά και μετά να ανασυνθέτει τις επιρροές που προέρχονται από το δρόμο και τον ένοπλο αγώνα που μαίνονταν εκείνα τα χρόνια στις γειτονιές. Έτσι, αν η συμβολογία και ο τρόπος λειτουργίας των νέων ομάδων ultras οφείλει πολλά στην πολιτική πρακτική, την ίδια στιγμή οι πρώτες οργανωμένες ομάδες οπαδών αντιπροσώπευαν ένα ανθισμένο έδαφος για εξωκοινοβουλευτικά κινήματα.

Αυτό που απογαλάκτισε τα περισσότερα από τα αγόρια που συνωστίστηκαν στο δεύτερο διάζωμα του Σαν Σίρο, για την ομάδα τυς την Inter, ήταν επομένως η νεανική πραγματικότητα του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος του γνωστού μας νεοφασιστικού MSI, που θα αφήσει ένα σαφές αποτύπωμα στη νοοτροπία της ομάδας και ολόκληρου του πέταλου της Inter. Μια ιδεολογική μαρτυρία ότι θα εκπροσωπείται τα επόμενα χρόνια από τους διαβόητους “Skins”. Ο "Gigi", το ψευδόνυμο του, θα είχε μετακομίσει σε αυτό το περίπλοκο περιβάλλον μέχρι το 1976, χωρίζοντας την ζωή του για μερικά χρόνια μεταξύ γηπέδου και κομματικού τμήματος, πολιτικής και ποδοσφαίρου, ιδεολογίας και οπαδισμού.

Το βράδυ της 27ης Απριλίου, με αφορμή την πρώτη επέτειο του θανάτου το νεαρού ακροδεξιού αγωνιστή Sergio Ramelli, μια χούφτα νεοφασίστες από μια τοπική του MSI, συμπεριλαμβανομένου του Cavallini, επιτέθηκαν και μαχαίρωσαν τρεις ακτιβιστές του μαρξιστικού Λενινιστικού Κόμματος. Ένας από αυτούς, ο Gaetano Amoroso, πέθανε δύο ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο. Οι οκτώ υπεύθυνοι συνελήφθησαν και ο Cavallini καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό σε 13 χρόνια φυλάκιση για συνέργεια σε φόνο. Εκείνη τη στιγμή η ζωή του νεαρού άλλαξε ριζικά. Λίγο λιγότερο από ένα χρόνο μεταφέρθηκε από τη φυλακή του Pesaro σε αυτή του Brindisi, μια μεταφορά που ήταν τόσο ξαφνική όσο και τραυματική που αποσταθεροποίησε πολύ την ψυχή του κρατούμενου:

«Εντάξει κ. Διευθυντή, αλλά έχω μόνο τη μητέρα μου, είναι χήρα πολλά χρόνια, προσπάθησε τουλάχιστον, στα όρια που μπορείς, να με κάνεις να πάω στον Βορρά και να μην καταλήξω ακόμα πιο μακριά». Το πρωί έφτασε η αστυνομική συνοδεία και ρώτησα ενστικτωδώς τον αρχηγό της συνοδείας: «Λοιπόν, πού πάμε;» και αυτός απάντησε: «Στο Brindisi!».

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Cavallini έκανε εμετό πολλές φορές, μέσα στη δίνη της υστερίας, αναγκάζοντας το προσωπικό της φυλακής να σταματήσει αρκετές φορές στην άκρη του αυτοκινητόδρομου. Στην τελευταία στάση, ωστόσο, οι πράκτορες αφαιρέθηκαν λίγο, δίνοντας στον νεαρό την ευκαιρία να πεταχτεί από το δρόμο και να τραπεί σε φυγή στα χωράφια, τα οποία περιέβαλλαν τον αυτοκινητόδρομο κοντά στο Roseto degli Abruzzi. Διέφυγε χωρίς ίχνος και μάταια τα τμήματα με τα σκυλιά έψαξαν την περιοχή τις επόμενες ώρες. Στο μεταξύ είχε φτάσει στη Ρώμη με οτοστόπ και εκμεταλλεύτηκε την προστασία ορισμένων συντρόφων, μεταξύ των οποίων και μέλη των Επαναστατικών Ενόπλων Πυρήνων, NAR.

Ήταν τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, όταν η Milan του Rivera και με το πρώτο αστέρι στο στήθος του ( σήμαινε 10 πρωταθλήματα), ήταν το σύμβολο μιας πόλης σε εξέλιξη, λαμπερή και νικηφόρα, ενώ η Inter ετοιμαζόταν να κάνει μια τυχερή μεταστροφή. Ακριβώς στον πάγκο των Νερατζούρι κάθισε ο Eugenio Bersellini, αυταρχικός αλλά ταυτόχρονα αγαπητός στους παίχτες προπονητής που προπονούσε την τελευταία «γηγενή» Inter για πέντε σεζόν, από το 1977 έως το 1982. Υπό την καθοδήγηση του «Λοχία» του Αγαπημένου, κέρδισαν δύο Κύπελλα Ιταλίας και ένα Σκουντέτο τη σεζόν 1979/80, το δωδέκατο στην ιστορία της. Στο μεταξύ, είχε ξεκινήσει η δεκαετία του ογδόντα, μια χρυσή δεκαετία για την υποκουλτούρα των ultras που αναπτύχθηκε σημαντικά από άποψη συμμετοχής, οργάνωσης και φολκλόρ , αντλώντας ζωή από την οριστική μετάλλαξη του ιταλικού ποδοσφαίρου σε μαζικό φαινόμενο. Στο Μιλάνο αυτά ήταν τα χρόνια βίαιων συγκρούσεων μεταξύ των Ροσονέρι και των Νερατζούρι.

Οι συμπλοκές και το μίσος μεταξύ των δύο φατριών της πόλης, επαναλαμβάνονταν όλο και πιο συχνά και με ολοένα και πιο αιματηρό τρόπο. Από

τα καλοκαιρινά τουρνουά μέχρι τα Mundialito Super Clubs, από τα ντέρμπι του πρωταθλήματος στις ενέδρες στις παμπς και σε άλλα στέκια και στους δρόμους του κέντρου: η κατάσταση είχε ξεφύγει όχι μόνο από την αστυνομία, αλλά και από τους ακτβιστές των δύο πετάλων του San Siro. Η κορύφωση της βίας στη συνέχεια έληξε με ένα «σύμφωνο μη επίθεσης» μεταξύ των δύο εχθρών, κάτι σαν μια αόρατη ειρήνη, που διαρκεί ακόμα, εκτός από κάποια μεμονωμένα επεισόδια. «Ο ανταγωνισμός μεταξύ Interisti και Milanisti δεν χρειάζεται ιδιίτερη περιγραφή,

καθώς, πριν από το ''σύμφωνο'', η αγριότητα των συγκρούσεων είχε λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, σε σημείο που επεισόδια αντιπαλότητας άναβαν ακόμη και κατά τη διάρκεια της εβδομάδας σε κινηματογράφους και ντίσκο με κάθε πρόσχημα και σε βαθμό να έχουμε εκατοντάδες μαχαιρώματα σε καθημερινή βάση», αναφέρει ο αστυνομικός διευθυντής του Μιλάνο.

Με τον Cavallini δραπέτη και πολυάριθμους νέους να ανήκουν σε διάφορες ανατρεπτικές τάσεις της ριζοσπαστικής ακροδεξιάς, που σύχναζαν στο άνω διάζωμα εκείνα τα χρόνια, την Curva Nord, ήταν ένα σταυροδρόμι περίεργων παρουσιών και ανησυχητικών εμφανίσεων. Όπως επιβεβαιώθηκε από μια κουβέντα με τον Franco Caravita, έναν άλλο ιδρυτή και ιστορικό ηγέτη των “Boys SAN”, ακόμη και άνδρες των Μυστικών Υπηρεσιών συχνά έλκονταν γύρω από το San Siro. Μια δραστηριότητα, αυτή των μυστικών πρακτόρων , που δεν εξέπληξε ποτέ κανέναν εκείνα τα χρόνια, από την άλλη, υπήρχε μια ταλάντωση ανάμεσα στον ένοπλο αυθορμητισμό και την οργανωμένη τρομοκρατία, μεταξύ της κοινωνίας των πολιτών και της ενεργού νεολαίας.

Στο μεταξύ, μια νέα και αδίστακτη γενιά εισέβαλε στο ανατρεπτικό και εγκληματικό τζετ σετ στη Ρώμη, μια ένοπλη παρέα στην οποία συμμετείχε νωρίς ο Cavallini, ως πρωταγωνιστής. Η σχέση μεταξύ των Μιλανέζων και του ρωμαϊκού κυττάρου του NAR, με επικεφαλής τους δραστήριους και χαρισματικούς Valerio και Cristiano Fioravanti, Francesca Mambro, Luigi Civardini, Giorgio Vale και Massimo Carminati, ήταν αρχικά χρηστική και ευνοϊκή για την ιδιότητά του ως φυγά, αλλά στη συνέχεια ενισχύθηκε και ωρίμασε σε καθαρά ιδεολογικό και βίαιο επίπεδο.

Έτσι, το 1980 αντιπροσώπευε, για τον Gilberto, τη χρονιά του εγκληματικού και πολιτικού Ιωβηλαίου: από τη δολοφονία του δικαστή Amato μέχρι αυτό που συνέβη περίπου ένα μήνα αργότερα στον σταθμό της Μπολόνια, όταν μια τρομοκρατική επίθεση οργανωμενη πολύ καλά που άφησε πίσω της 85 νεκρούς και 200 τραυματίες. Έτσι φτάσαμε στο χαμηλότερο σημείο στην ιστορία της Πρώτης Δημοκρατίας, το οποίο αποκάλυψε τις δραματικές ελλείψεις στο πολιτικό και κυβερνητικό επίπεδο του ιταλικού κράτους, αυστηρά δεσμευμένο στις υποχρεώσεις που ισχύουν από τις συμφωνίες του ΝΑΤΟ και εσωτερικά υπονομευμένες από παρεκκλίνοντες στρατιωτικούς μηχανισμούς, όπως καθώς και από την παρουσία μυστικών στοών ανατρεπτικού χαρακτήρα, πάντα με την εποπτεία της μασωνικής Στοάς Ρ2.

Για το λόγο αυτό, τα μυστήρια που εξακολουθούν να περιβάλλουν τα αιματηρά γεγονότα της Μπολόνια σήμερα, αντιπροσωπεύουν τα κομμάτια που λείπουν από ένα πολύ μεγαλύτερο μωσαϊκό, μια εικόνα της οποίας η ανάλυση θα επέτρεπε να

ρίξει φως σε ολόκληρη την πλοκή της στρατηγικής της έντασης και τους πρωταγωνιστές της. Παρά τις πολυάριθμες δυσκολίες, η δίκη επιβεβαίωσε με πολλάλάθος στοιχεία, τη συμμετοχή των Επαναστατικών Ενόπλων Πυρήνων στην εκτέλεση του σχεδίου, το οποίο υποτίθεται ότι είχε εκκολαφθεί και χρηματοδοτηθεί από την P2 του Licio Gelli. «Λυπάμαι για όσα έχω κάνει, για όσα δεν έχω κάνει δεν μπορώ να μετανιώσω. Λέω επίσης εκ μέρους των συναδέλφων μου, ότι δεν χρειάζεται να ζητήσουμε τη συγχώρεση από κανέναν για αυτό που συνέβη στις 2 Αυγούστου 1980, διότι δεν καναμε τίποτε». Αυτά είναι τα λόγια του Gilberto Cavallini, στις 9 Ιανουαρίου 2020, όταν οι δικαστές του Εφετείου της Μπολόνια τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη, για συνέργεια στη σφαγή στο σταθμό της Μπολόνια. Ο Cavallini, ο οποίος μετά από τριάντα και πλέον χρόνια φυλάκισης βρίσκεται σε ημιελευθερια, τιμωρήθηκε επειδή είχε εγγυημένη βοήθεια και υλικοτεχνική υποστήριξη στους Valerio Fioravanti, Luigi Ciavardini και Francesca Mambro, που είχαν ήδη κριθεί οριστικά ως ουσιαστικοί δράστες της επίθεσης.

Στην ίδια ακρόαση προέκυψε ότι είχε στη διάθεσή του διάφορους αριθμούς τηλεφώνου που συνδέονται με δομές πληροφοριών, καθώς και ένα άντρο των NAR στη Via Gradoli στη Ρώμη, έναν δρόμο που ένωνε διαμερίσματα στα οποία κατοικούσαν κόκκινες ταξιαρχίες, μαύροι τρομοκράτες και εταιρείες του κάλυψη των Μυστικών Υπηρεσιών. Η ιστορία του Gilberto Cavallini είναι η ιστορία μιας γενιάς που μεγάλωσε σε μια δραματική ιστορική και κοινωνική φάση, στην οποία η δύναμη των ιδεολογιών ήταν ακόμα ικανή να επηρεάσει τις συνειδήσεις. Χρόνια κατά τα οποία νεαρές ζωές έπιασαν την άκρη ενός πιστολιού P38 ή ενός αυτόματου όπλου, ενώ άλλοι κατανάλωσαν την επαναστατική ώθηση μεταξύ των τοίχων ενός σωφρονιστικού καταστήματος.

«Ότι έχουμε κάνει, το έχουμε κάνει στο φως του ήλιου, με ακάλυπτα τα πρόσωπά

μας. Το διεκδικήσαμε, πληρώσαμε, καταλάβαμε ότι όλα ήταν άχρηστα και σε κάθε περίπτωση λάθος».

Against Modern Football - Against Modern Ultras

 

Σταθήκαμε μόνοι απέναντι σε ένα απειλητικό και ακόρεστο τέρας. 

Σταθήκαμε μόνοι απέναντι στον τρελό και μοχθηρό κόσμο. Σταθήκαμε μόνοι απέναντι στην τεράστια εξουσία που έχει εδραιωθεί και οπλιστεί με κλέφτες, σφετεριστές και παραχαράκτες.

Οι Ultras της Lazio σηκώνουν στο πέταλο τους στίχους του Gabriele D' Annunzio

Ποδόσφαιρο και καταστολή, μία απαίσια κόκκινη κλωστή

 

Όσον αφορά τους ποδοσφαιρικούς οπαδούς και την καταστολή που υφίστανται, από την αριστερά μέχρι την δεξιά, η κοινή γνώμη είναι πάντα γεμάτη από τις φράσεις «αν το έβλεπαν στην τηλεόραση δεν θα είχε συμβεί τίποτα», «φυλακίστε τους και μην τους βγάλετε ποτέ», «βάλτε τους σε καταναγκαστική εργασία» . Ως εκ τούτου, ως συνέπεια, όλο το πολιτικό φάσμα ένιωθε πάντα μία στιγμή ευχαρίστησης με το να τους επιτεθεί. Και, τι είναι ακόμη πιο σοβαρό, αν είναι δυνατόν, από το να εφαρμοστούν πειραματικά στον ετερόκλητο κόσμο των θαυμαστών (τόσο των ultras όσο και των μη) μια ολόκληρη σειρά από δρακόντεια μέτρα για να μεταφερθούν στη συνέχεια στον έλεγχο της κοινωνίας γενικότερα. Χωρίς ο μέσος πολίτης να έχει την αντίληψη ότι έχει χρησιμοποιηθεί και εξαπατηθεί.

Απαγόρευση πρόσβασης σε αθλητικές εκδηλώσεις

Μια απαραίτητη εισαγωγή, πριν προχωρήσουμε σε λεπτομέρειες. Εδώ δεν μιλάμε για διεκδίκηση κανενός είδους ατιμωρησίας. Όποιος κάνει λάθος πληρώνει και όποιος έχει επιλέξει έναν «ακραίο» τύπο διαδρομής στο γήπεδο ξέρει τι μπορεί να αντιμετωπίσει. Τόσο πολύ που μου αρέσει να παραθέσω ένα παλιό πανό από ένα γκρούπ οπαδών της Ρόμα, τους BISL: «Για όσους έχουν ξεχάσει... το να είσαι ultra είναι έγκλημα!». Ωστόσο, ευτυχώς, στη βάση του νομικού μας συστήματος εξακολουθεί να υπάρχει το γεγονός ότι τα σφάλματα είναι ατομικά και όχι ομαδικά. Και κάποιος κρίνεται ένοχος μόνο μετά την τριτοβάθμια κρίση. Όλα αυτά όμως, στον «υπέροχο» κόσμο του ποδοσφαίρου, φαίνεται ως δια μαγείας να μην λαμβάνονται υπόψη.

Στην Ιταλία, το λεγόμενο «DASPO» τέθηκε σε ισχύ με νόμο στις 13 Δεκεμβρίου 1989. Το ακρωνύμιο σημαίνει «Απαγόρευση πρόσβασης σε αθλητικές εκδηλώσεις», που εδώ και χρόνια αποκαλείται από όλους "προειδοποίηση". Εκδίδεται από τον αστυνομικό επίτροπο και, έχοντας μεταβλητή διάρκεια, απαγορεύει σε άτομο που κρίνεται επικίνδυνο να έχει πρόσβαση στα γήπεδα. Αρχικά επιβλήθηκε σε όσους ήταν πρωταγωνιστές, περισσότερο ή λιγότερο, σε σοβαρά επεισόδια βίας. Όμως, με τα χρόνια, η εφαρμογή του έχει αυξηθεί δραματικά. Στο σημείο να στοχεύουν υποκείμενα που στην πραγματικότητα δεν είχαν κάνει τίποτα κακό, αλλά θεωρούνταν, κατά την απόλυτη διακριτική τους ευχέρεια, δυνητικά επικίνδυνα για τη δημόσια τάξη.

Επιπλέον, όλο και πιο συχνά, το «DASPO» συνδέεται με μία ή δύο υπογραφές στα αστυνομικά γραφεία. Πριν και κατά τη διάρκεια των αγώνων, καταστρέφοντας την κοινωνική ζωή του φερόμενου ως δράστη. Αυτό το μέτρο, εντελώς δυσανάλογο με το γεγονός καθεαυτό και που δεν έχει εφαρμογή σε άλλους κοινωνικούς τομείς, είναι αποκλειστικά καταπιεστικό και χρησιμοποιείται ως προειδοποίηση. Δεδομένου ότι τώρα, ανάμεσα στα ονομαστικά εισιτήρια και τις κάμερες που υπάρχουν παντού, μέσα και έξω από το γήπεδο, θα ήταν ακόμα αδύνατο για έναν οπαδό να έχει πρόσβαση στις εξέδρες και ακόμη και να σκεφτεί να ξεφύγει.

Ποδόσφαιρο και καταστολή: η τρέλα του «DASPO» εκτός πλαισίου

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι ομάδες ultras, διαισθανόμενες τι συνέβαινε, στη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του 2000 προχώρησαν σε κοινές πρωτοβουλίες με πανό που έγραφαν προφητικά «Ειδικοί νόμοι: σήμερα για τους ultras, αύριο για όλη την πόλη». Και μάλιστα, το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '90 βρήκε τους οπαδούς να θεωρούν αυτούς τους θεσμούς ως «γυμναστήριο» για την προετοιμασία για το G8 στη Γένοβα το 2001. Ένα πραγματικό ορόσημο για τον μελλοντικό κοινωνικό έλεγχο.

Όπως ήταν φυσικό, η κοινή γνώμη, προφανώς με καθοδηγητή τα ΜΜΕ, δεν πήρε το μήνυμα. Υποβιβάζοντάς το στον ανόητο ισχυρισμό, ότι ένα περιθώριο βίαιων ανθρώπων δεν μπορούν να πολεμήσουν για την ελευθερία. Και έτσι, εν μέσω γενικής αδιαφορίας, φτάσαμε στη διαχείριση της πανδημίας από το αστικό «DASPO». Και, τώρα βρισκόμαστε σε ένα τρελό «DASPO» εκτός πλαισίου. Δηλαδή η δυνατότητα που δόθηκε στην αστυνομία να εμποδίσει την πρόσβαση στα γήπεδα σε οποιονδήποτε θεωρείται γενικά οπαδός και άτομο που δεν έχει την τάση για τυφλή υπακοή.

Για το λόγο αυτό, τις τελευταίες εβδομάδες, το «DASPO» έφτασε εκτός πλαισίου σε ορισμένους ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους δεν είχαν επισκεφτεί καν το γήπεδο εδώ και αρκετά χρόνια, επειδή «τόλμησαν» να συμμετάσχουν στο τελετουργικό του «PRESENTE!» της Acca Larentia, που γιορτάστηκε στη Ρώμη στις 7 Ιανουαρίου. Να λοιπόν το κράτος «δάσκαλος» που σε τιμωρεί όχι πια γιατί αυτό που κάνεις είναι έγκλημα (το έχουν δοκιμάσει χίλιες φορές, αλλά στο τέλος πάντα καταλήγεις με αθώωση), αλλά γιατί δεν μου αρέσεις και θα σε κάνω να το καταλάβεις καλά, καταστρέφοντας τα Σαββατοκύριακα σου, τα οποία θα περνάς με την οικογένεια και τους φίλους σου.

«Πώς γίνεται; Ίσως αναρωτηθείτε…»

Θα βοηθήσουν όλα αυτά να απομακρυνθούν οι απλοί πολίτες από την αιώνια ταραχή τους; Το ελπίζω, αλλά ειλικρινά αμφιβάλλω. Το πιθανότερο είναι ότι σε λίγα χρόνια, όταν και οι ίδιοι υποστούν την ίδια μεταχείριση, θα καταλήξουν να αναρωτιούνται «γιατί;». Όπως τραγούδησαν οι «Sotto fascia simple».

Roberto Johnny Bresco

ΠΗΓΗ