Franco Freda για Παλαιστίνη και αριστερό αντισιωνισμό

 

«Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η αλληλεγγύη μου στον αντισιωνιστικό αγώνα μπορεί να υποστηρίξει την θέση που θα ανακάλυπτε σε αυτόν έναν εμβληματικό σύνδεσμο με αριστερούς κύκλους. Μπορεί μόνο να υποστηρίξει την έξυπνη ευαισθησία που επιδεικνύει ένα μέρος της αριστεράς σε αυτό το ζήτημα και - σε περιορισμένο βαθμό - θα χρησιμεύσει μόνο για να καταγράψει την ειλικρίνεια μερικών μεμονωμένων περιθωρίων της αριστεράς, ενάντια στον υστερικό ενθουσιασμό για τον σιωνισμό που έρχεται στην επιφάνεια υπό την δράση σημαντικών δυνάμεων της Αριστεράς και της Δεξιάς σε Ιταλία και Ευρώπη, όλες αναδυόμενες από την ίδια πλουτοκρατική μήτρα. Σε κάθε περίπτωση μόνο η κακή πίστη θα μπορούσε να εμπιστευτεί το «μονοπώλιο» των αντισιωνιστικών θέσεων στις διάφορες αριστερές οργανώσεις: αυτό επιβεβαιώνεται από τις θαρραλέες θέσεις του «φασίστα» Μπαρντές,  των Γάλλων «νεοναζί» της Orde Nouveau, του Χένρι Κόστον. Ήμουν ένας από τους πρώτους - και ένας από τους λίγους - στην Ιταλία το 1963 που καταδίκασαν μέσω ενός φυλλαδίου την πολιτική των λεηλασιών, δολοφονιών και σφαγών (με μία λέξη γενοκτονία) που ασκείται από την εβραϊκή αποικιοκρατία στην σιωνιστοκρατούμενη Παλαιστίνη». 

Franco Freda, Δύο γράμματα ενάντια στο Ρεύμα

Franco Freda: Μονόλογοι (Μέρος Β)

 

Βλέπετε: κάνω διάκριση μεταξύ «πολιτικών» και «πολιτικάντηδων».

Με αυθάδεια, αν προτιμάτε, κατατάσσομαι ανάμεσα στους πολιτικούς: ανάμεσα σε εκείνους που βλέπουν την πολιτική ως ένα είδος εκτροφής της ψυχής, 

εκπαίδευσης της ψυχής, με την καλύτερη έννοια του όρου. Οι πολιτικάντηδες

είναι αυτοί που εκμεταλλεύονται ψυχές, προσπαθώντας να τις δηλητηριάσουν,

για τα συμφέροντα σίγουρα όχι μίας κάποιας εξιδεικευμένης φύσης.

Η μόνη συγγένεια μεταξύ εκείνων που διαπράττουν την 

αδικία και εκείνων που την υφίστανται, είναι το γεγονός ότι κανείς από τους δύο δεν ζεί σύμφωνα με την δικαιοσύνη. Εγώ, που ανήκω στους δεύτερους, 

δεν ζηλεύω την κακή συνείδηση των πρώτων. 

Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τους επίμονους και διαυγείς φανατικούς - αυτούς που είναι αμβλείς και πεισματικοί αν μη τι άλλο... Οι φανατικοί έχουν πάντα ένα εσωτερικό "φόρουμ" στο οποίο κρίνουν τις πράξεις τους χωρίς επιείκια. Τρόμο πρέπει να αισθανόμαστε για τους "βέβηλους": αυτούς που παρουσιάζουν ανεκτικότητα για να κρύψουν τον μακιαβελισμό και τον οπορτουνισμό τους»  

«Η λέξη «ιδεολογία» έχει, για μένα, μια (απεχθή) χροιά Διαφωτισμού. H κουλτούρα της ακροδεξιάς - ή μάλλον, της ριζοσπαστικής δεξιάς - είναι μια κουλτούρα που εκφράζεται μέσω αξιών (ακόμα και «ιδεών χωρίς λόγια», για να χρησιμοποιήσουμε τη ρήση του Σπένγκλερ) και ιδανικών - όχι μέσω ιδεολογιών. Η κουλτούρα της δεξιάς εκδηλώνεται μέσω διδασκαλιών και δογμάτων - όχι μέσω ιδεολόγων και ιδεολογιών. Και δεν ανήκω στην τάξη των δασκάλων (σκέφτομαι, αυτή τη στιγμή, τον άνθρωπο που ήταν ο πιο βαθυστόχαστος θεωρητικός της ακροδεξιάς στην Ιταλία σε αυτόν τον αιώνα: τον Ιούλιο Έβολα). Αντίθετα, ανήκω στην κατηγορία των παραφραστών και εκείνων που λειτουργούν ως επανάληψη, εκείνων που μεταδίδουν και «μεταφράζουν». Εδώ, παραβάλετε ορισμένα αγώγιμα μέταλλα».

«Με ενδιαφέρει, πάνω απ' όλα, η μεταϊστορική σημασία του φασισμού, η συμβολική του αξία. Από αυτή την άποψη, πιστεύω ότι ο φασισμός σήμαινε μια αντιστροφή του ρεύματος της δυτικής ιστορίας, μια υγιή σχέση (έστω και βοναπαρτιστικού τύπου) με τη δημοκρατία, με τον Διαφωτισμό - αναμφίβολα, μια ουσία ξένη προς εκείνο το τοπίο των ζιζανίων που διαμορφώθηκε πάνω απ' όλα μετά τη Γαλλική Επανάσταση».

«Δεν είμαι καθόλου δάσκαλος: non sum dignus… Θα μπορούσα να ορίσω τον εαυτό μου ως «καθηγητή», μάλλον – αλλά μόνο με την έννοια ότι πρεσβεύω ιδέες και απόψεις που συνδέονται με το «δικό μου» (το κτητικό είναι πραγματικά ακατάλληλο! Εννοώ: σε αυτό στο οποίο αναγνωρίζω τον εαυτό μου) όραμα του κόσμου. Ή μάλλον, μία «επανάληψη» – που παραμένει ένα απλό όργανο και επομένως μπορεί να έχει ακροατές, όχι μαθητές».

«Οι διαυγείς μιλούν λίγο, 

παραμένουν συγκεντρωμένοι στο έργο τους, απρόσωπα, «ασκητικά».

«Ο καθένας μας αντιπροσωπεύει δυνάμεις – «δυνάμεις» με τη φυσική έννοια –, δυνατότητες, βαθμούς της πραγματικότητας: και εκεί, σε αυτό το σημάδι αναπαράστασης, βρίσκεται η έννοια του καθενός μας. Η ατομική ύπαρξη είναι υποταγμένη σε αυτήν. Αυτό το ονομάζω «πνεύμα πολιτοφυλακής». Θα μπορούσα επίσης να το ονομάσω «πνεύμα υπηρεσίας». «Ασκητική πορεία» επίσης, αν θέλετε, προχωρώντας στον πολιτικό τομέα, κάτι που αναγνωρίζω ακόμη και στους αντιπάλους. Φυσικά, σε αυτή τη μεγάλη εντροπία που μας κατακλύζει, δεν είναι εύκολο να δούμε αυτόν τον «φυλετικό» τύπο στον οποίο ανήκω...»

«Η σύγκρουση, λοιπόν, ήταν ιδεολογική. Υπήρχαν οι κομμουνιστές, οι οποίοι ήθελαν επίσης τον homo novus: όπως οι φασίστες, όπως οι εθνικοσοσιαλιστές. Ήμασταν σίγουρα διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον, αλλά αυτό που επιβεβαιώναμε και αρνούμασταν προέκυπτε από τις ευρωπαϊκές πολιτισμικές ρίζες. Σήμερα έχουμε περάσει από το κοινωνικό ζήτημα στο φυλετικό. Η εποχή των ευρωπαϊκών εμφυλίων πολέμων έχει τελειώσει, αυτή των φυλετικών πολέμων πρόκειται να ξεκινήσει. Υπό την επίδραση της μαζικής εξωευρωπαϊκής μετανάστευσης, τα εθνικά κράτη θα διαλυθούν. Το μέλλον θα είναι το σκηνικό των φυλετικών συγκρούσεων: είναι καλύτερο για όλους οι Ευρωπαίοι να παραμείνουν στην Ευρώπη, οι Αφρικανοί στην Αφρική και οι Ισλαμιστές φονταμενταλιστές στις χώρες τους». 

«Οποιοδήποτε ανάμειξη είναι μια παρέκκλιση. Κάθε φυλή πρέπει να σέβεται τον εαυτό της. Ο τύπος της «φυλετικής ολοκλήρωσης», που αντανακλά ένα αισχρό τερατούργημα, ξεκινά από την υπόθεση ότι «ανοιχτές» μορφές, βιολογικές ή πολιτισμικές, μπορούν να διαμορφωθούν. Κάθε βιολογική ή πολιτισμική μορφή είναι αντίθετα από μόνη της πλήρης, ολοκληρωμένη και δεν απαιτεί κανέναν αλλογενή συντελεστή, ξένο προς αυτήν».

«Η φυλή δεν πρέπει να συζητείται, δεν πρέπει να συγκρίνεται: αν μη τι άλλο, πρέπει να αντικατοπτρίζεται. Η φυλή είναι αίμα, είναι νεύρο. Δεν εγείρει ερωτήματα. Είναι ένα στοιχείο, όπως ο αέρας, όπως ο ήλιος, όχι ένα ζήτημα. Είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Είτε δεν το έχεις είτε το έχεις (φυσικά, σε διαφορετικό βαθμό)». 

«Πολιτική είναι η επιδίωξη του Καλού της εθνικής κοινότητας στην οποία ανήκει κανείς, με τη μεγαλύτερη δυνατή –εντός των ορίων της ενδεχομενικότητας της ύπαρξής του και της ιστορικής περιόδου στην οποία ζει– αδιαφορία και καθαρότητα προθέσεων».

«Πολύ σπάνια νιώθω πραγματική περιφρόνηση. 

Μπερδεύετε την περιφρόνηση με την αποστασιοποίηση. Αν ένιωθα σαν δίποδο ανώτερο από άλλα δίποδα, αν δεν με είχε εμπνεύσει η ειλικρινής επιθυμία να συνεργαστώ για το καλό της εθνικής κοινότητας στην οποία ανήκω, σίγουρα δεν θα είχα ιδρύσει, στην ηλικία μου και με την εμπειρία μου, το Εθνικό Μέτωπο».

«Δεν είμαι δάσκαλος. Δάσκαλοι ήταν ο Έβολα, ο Πλάτωνας, για παράδειγμα. Υπήρξα μόνο «επανάληψη» θεωριών που έχουν διατυπώσει άλλοι. Όσο για το «κακός», δεν πιστεύω ότι υπήρξα ποτέ. Έχω βρεθεί σε κακή κατάσταση από το Σύστημα, μερικές φορές με «δίκαιες» κατηγορίες (όπως η κατηγορία της ανατρεπτικής συνεργασίας για την οποία καταδικάστηκα, την οποία αναγνωρίζω με υπερηφάνεια σε μερική βάση) και με άλλες άδικες κατηγορίες (όπως αυτή της οργάνωσης της σφαγής στην Πιάτσα Φοντάνα)».

ΠΗΓΗ

Διαβάστε το Μέρος Α

Franco Freda: Μονόλογοι

 

«Νομίζω ότι αποκάλεσα «γηραιά πόρνη», μία κάποια Ευρώπη. Είναι αλήθεια ότι

οι σύντροφοι μου και εγώ απεχθανόμαστε την σύγχρονη Ευρώπη - την Ευρώπη

που είδε την αστική τάξη να «απελευθερώνεται» από τις πολιτικοθρησκευτικές

δομές της φεουδαρχίας και να επιβάλει, σταδιακά, κατά την διάρκεια μίας 

διαδικασίας εκκοσμίκευσης που διήρκεσε αρκετούς αιώνες, την δική της ταξική ηγεμονία. Απεχθανόμαστε την Ευρώπη του εμπορίου, της οικονομίας της αγοράς 

και ως εκ τούτου, του φιλελεύθερου πολιτισμού (ολιγαρχικού πρώτα, δημοκρατικού αργότερα). Αφού έχει προσβληθεί - και, το χειρότερο, έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο - από όλες τις ιδεολογικές μολύνσεις που επηρεάζουν τον σύγχρονο κόσμο, αυτή η Ευρώπη έχει υποβαθμιστεί περαιτέρω σε μία αποικία των ΗΠΑ - από πολιτιστική, πολιτική, οικονομική και στρατιωτική άποψη. Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη πρέπει πρώτα απ 'όλα να θεραπευτεί από την αμερικανική ασθένεια - αλλά δεν πιστεύουμε καθόλου ότι η αποτελεσματική θεραπεία συνίσταται σε κάποιες επιθέσεις στις βάσεις των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων που φρουρούν την Ευρώπη. Η μόνη ριζοσπαστική θεραπεία μπορεί να προέλθει από μια εσωτερική απόρριψη των «αξιών» του αμερικανικού πολιτισμού, από μια συνειδητή επιστροφή στην ουσία των αρχικών αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού».  

«Απλώς ανοιξάμε την πόρτα που μας εισηγάγε, εδώ και αρκετά χρόνια, στην απόρριψη του σύγχρονου υλισμού, στις πιο διαβολικές του εκδηλώσεις: τον καπιταλισμό και τον μαρξιστικό σοσιαλισμό. Και έχουμε δείξει συμπάθεια (και μερικές φορές νεανικό ενθουσιασμό) προς τις εμπειρίες και τα πειράματα που διεξήγαγαν ορισμένοι λαοί - προχτές η Κίνα της «πολιτιστικής επανάστασης», χτές η Λιβύη του Καντάφι (έχετε διαβάσει το μικρό «Πράσινο Βιβλίο» του;) σήμερα ειδικά το Ιράν της Ισλαμικής Επανάστασης - που στοχεύουν στην αποτοξίνωση από τις καπιταλιστικές και σοσιαλιστικές δημοκρατίες». 

«Σήμερα ωστόσο η Κίνα κινείται γρήγορα στον 

μοιραίο δρόμο του  συμβιβασμού με τον δυτικό καπιταλισμό»

«Γεννημένος υπό τη σημαία της τοκογλυφίας, ο καπιταλιστικός πολιτισμός που χαρακτηρίζει την «οικονομική εποχή» μας, οφείλει ορισμένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του όχι τόσο στους Εβραίους ως άτομα ή ως συλλογική πραγματικότητα, αλλά μάλλον σε αυτό που ο Μαρξ όρισε ως «εβραϊκό πνεύμα», σε αυτό που ένας άλλος Εβραίος, ο Όττο Βάινινγκερ, ονόμασε «εβραϊκότητα» (μια δυνατότητα εγγενής σε κάθε άνθρωπο - υποστήριζε ο Βάινινγκερ -, η εβραϊκότητα πραγματοποιήθηκε στις πιο μεγαλοπρεπείς διαστάσεις της μέσω του ιστορικού Ιουδαϊσμού). Όσοι, όπως εμείς, αγωνίζονται ενάντια σε μια κοσμοθεωρία που βασίζεται στην οικονομία, στο χρήμα, δεν μπορούν παρά να αγωνιστούν, για αυτόν τον λόγο, κατά της εβραϊκότητας. Όποιος μάχεται την «εβραϊκότητα», μπορεί να μάχεται μόνο την πολιτική θεσμική δομή της, δηλαδή τον Εβραϊσμό. Όποιος πολεμά τον Ιουδαϊσμό, επομένως, πρέπει να πολεμήσει εκείνη την αρτηριοσκληρωτική μορφή εβραϊκότητας και έκφρασης της παγκόσμιας επέκτασης του Ιουδαϊσμού που εκπροσωπείται από τον Σιωνισμό. Ο χαρακτηρισμός «αντισημίτης» που σκοπεύετε να μου εφαρμόσετε δεν μου φαίνεται κατάλληλος (πέρα από όλα, είμαι φιλοαράβας - δεν θεωρούνται οι Άραβες «Σημίτες»;). Το εβραϊκό ζήτημα σήμερα αποκτά, κατά τη γνώμη μου, μια συμβολική επιμονή: η καταπολέμηση των «αξιών» της αμερικανοποιημένης Δύσης ισοδυναμεί με την καταπολέμηση των τυπικών «αξιών» του Ιουδαϊσμού, της πεμπτουσίας του, της εβραϊκότητας - και αντίστροφα. Ο Ιουδαϊσμός, ο Αμερικανισμός, ο Σιωνισμός, ο Δυτικισμός αποκαλύπτονται ως αμοιβαία κακά, στερούμενα της δικής τους συγκεκριμένης αυτόνομης ταυτότητας, είναι ιδιαίτερα ονόματα που χαρακτηρίζουν τις εκδηλώσεις του μόνου γενικού κακού που μπορούμε να συνοψίσουμε στην έκφραση «εκφυλισμός του ανθρώπινου». 

«Οι δυνάμεις που οδήγησαν – από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά, για να υποδείξουν μια αποφασιστική στιγμή ανάπτυξης – στη δικτατορία της αστικής τάξης έχουν πλέον εξαντλήσει την κινητήρια δύναμή τους. Η τερατώδης φιγούρα τους δεν κλείνει ούτε δύο αιώνες και σέρνεται ήδη από αδράνεια και μόνο».

«Μια πολιτιστική επανάσταση που θα θεράπευε την Ευρώπη από όλες τις συνέπειες της υλιστικής μόλυνσης που αντιπροσωπεύεται από τον λεγόμενο «Δυτικό πολιτισμό», που δημιουργήθηκε από την μεταμεσαιωνική Ευρώπη. Στον πολιτικό τομέα, ένα από τα αποτελέσματα μιας τέτοιας πολιτιστικής επανάστασης θα ήταν αναμφίβολα η απελευθέρωση της Ευρώπης από τον αμερικανικό αποικισμό». 

«Λαϊκός εθνικιστής» (nazionalpopolare) σημαίνει να είσαι αντιατομικιστής, αντιορθολογιστής, αντιοικονομιστής, με την έννοια της μείωσης του αντίκτυπου που έχει η οικονομία στον σύγχρονο κόσμο».

«Η υπόθεση μιας επιχειρησιακής μονάδας με αντισυστημική λειτουργία μεταξύ της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς, που διατυπώθηκε θεωρητικά τη δεκαετία του '70 από ορισμένες ομάδες, προϋπέθετε τη βούληση να επιβεβαιωθεί ένα πραγματικό Κράτος: ο κύριος εχθρός για εμάς ήταν το αστικό σύστημα και η ανάγκη να επικεντρωθούμε ενάντια στον κοινό εχθρό μας έδωσε τη «φαντασία» να ελπίζουμε σε αυτή τη σύγκλιση, η οποία, ωστόσο, δεν μεταφράστηκε στην πράξη».

ΠΗΓΗ

    

Διαβάστε το Μέρος Β

Franco Freda: Ο πολιτικός στρατιώτης ενάντια στην παρακμή της Δύσης

 

Ένας από τους μεταπολεμικούς ριζοσπαστικούς φιλοσόφους – ακτιβιστές στην Ιταλία, ήταν ο Franco Freda. Μεγάλος διανοούμενος με σύνθετες γνώσεις και καθαρά πλατωνικός σε όλο το πνευματικό φάσμα. Αποτέλεσε ένα σημείο αναφοράς για πολλούς νεαρούς ριζοσπάστες εθνικιστές της δεκαετίας του 1960 και 1970. Έχει χαρακτηριστεί ως ο «ιδρυτής» της λεγόμενης «ναζιμαοιστικής» τάσης του 1968, αλλά οι ιδέες του παραμένουν πάντα επίκαιρες. Το σημαντικότερο έργο του “Η διάλυση του συστήματος”, θεωρείται – και είναι – καθαρά αιρετικό και …επικίνδυνο, για την δεξιούς και ακροδεξιούς, αυτούς της παραίτησης και της δουλοπρέπειας. Βαρύς, ανορθολογιστής και μελαγχολικός, με ένα είδος μηδενισμού θα έλεγα, παραμένει πάντα μια χορταστική τροφή για σκέψη. Σε σύγκριση με τον μεγάλο φιλόσοφο Evola, ο μηδενισμός του Freda υπονοούσε έναν ακτιβισμό που επιτάχυνε τη διαδικασία της παρακμής και της καταστροφής, αν όχι της Δύσης, τουλάχιστον της Ευρώπης. Αντί να συλλογιστεί αυτός ο μηδενισμός τα πολυάριθμα σημάδια που μαρτυρούσαν την αποσύνθεση μιας ολόκληρης ιστορίας και ενός πολιτισμού, ετοίμαζε και πραγματοποιούσε μια παρέμβαση στα σπλάχνα του τελευταίου, για να ολοκληρωθεί μια διαβρωτική ενέργεια: «Ο Αντιδραστικός δεν είναι νοσταλγός και δεν είναι καθόλου συντηρητικός. Και ο αντιδραστικός μηδενιστής είναι ο πολιτικός στρατιώτης που πολεμά, πρώτα και κύρια! Ο Αντιδραστικός θέλει μια επιτάχυνση, έναν τονισμό του χάους, ώστε να καταρρεύσει ολόκληρη η απάτη και ένας νέος κόσμος να ξαναδημιουργηθεί από τα ερείπια εκείνου του σύγχρονου. Απορρίπτουμε, σαν Αντιδραστικοί, την υπεράσπιση των αστικών «αξιών», στις οποίες αναμφίβολα προτιμάμε τα απόλυτα και μηδενιστικά ανοίγματα: απ’ όπου κι αν προέρχονται».

Ένας Freda γοητευμένος από τα σοσιαλιστικά και συνδικαλιστικά ρεύματα της παράδοσης του αριστερού φασισμού και με θέσεις επηρεασμένες από τον εθνικομπολσεβικισμό της Βαϊμάρης. Η κοσμοθεωρία – Weltanschauung– του Freda, δεν απέχει πολύ από έναν σοσιαλιστή και αν μη τι άλλο από έναν πληβείο φασισμό. Θέλοντας να εντοπίσει κάποια προηγούμενα αυτών των θέσεων στην κουλτούρα της «δεξιάς» του εικοστού αιώνα, ο «κομμουνισμός» του Freda μοιράστηκε τις ίδιες περιπτώσεις ενός αντιαστικού ριζοσπαστισμού, σχεδόν στη βάση του κομμουνισμού, σαν αυτόν που θεωρεί ο Ferdinand Celine, στο έργο του “Beaux draps” και η τάση της συνεργατικής περιόδου στην Γαλλία του 1940. Η διαφορά τους ήταν ότι, αν στα θεμέλια της θέσης του Céline ήταν δυνατό να εντοπιστούν περιπτώσεις εξέγερσης πληβείων, στον Freda ο «σπαρτιατικός» σοσιαλισμός του απείχε πολύ από το να πάρει αυτό το χρώμα. Και για τους δύο, η επιλογή του κομμουνισμού ως βάση, προέκυψε από την ανάγκη ρήξης με την παράδοση της δεξιάς: για τον Céline ήταν ζήτημα παροχής κοινωνικού περιεχομένου στον συνεργατισμό και ενός αντισημιτισμού συνδεδεμένου με βιολογικούς λόγους, ενώ για τον Freda ήταν ένα ζήτημα εγκατάλειψης των ουτοπιών της φιλοευρωπαϊκής παράδοσης της δεξιάς. Και οι δύο τελικά, πρόσφεραν μια φυλετική ανατροπή στον κομμουνισμό τους: ρητά και καθαρά στον Céline, που περιλαμβάνεται όμως και στον Freda.

Σε ένα άλλο κείμενο του Freda, λίγο μετά χρονολογικά από το ανατρεπτικό του βιβλίο «Η διάλυση του Συστήματος», προέκυψε πώς ο πολιτικός και κάθετος χαρακτήρας του, βασίστηκε σε μια ιεραρχική και «πλατωνικοσπενγκλεριανή» ανάγνωση του μαοϊσμού. Είναι αυτονόητο ότι ο μαοϊσμός δεν έπρεπε να γίνει αποδεκτός ως η βάση του μαρξισμού, αλλά μάλλον η αναβίωση μιας εθνικής κοινότητας, επιπλέον ποτισμένης από σπαρτιατικές αξίες. Στην πραγματικότητα, στη μαοϊκή Κίνα θα μπορούσε κανείς να εντοπίσει την παρουσία του «Führerprinzip» (η αρχή του Αρχηγού)… θα μου επιτραπεί να το πω έτσι. Γράφει ο ίδιος στο γραπτό του “Δύο γράμματα ενάντια στο ρεύμα” το 1972: «ένα σχεδόν σπαρτιατικό όραμα του κόσμου, μια νηφάλια, σκληρή, στρατιωτική αίσθηση ζωής, ένα ασκητικό στυλ ύπαρξης, ένας οργανικός ρυθμός πίστης που δένει ολόκληρη την εθνική κοινότητα με τον Ηγέτη και ευνοεί αυτήν την ένταση αλληλεγγύης, που η εποχή του αντικατοπτρίζει στο έργο ενός ολόκληρου λαού τα χαρακτηριστικά της εθελοντικής πειθαρχίας, μιας αποπρολεταριοποιημένης ελεύθερης πολιτοφυλακής. Στον κινεζικό «κομμουνισμό» είδα πάνω από όλα τον θρίαμβο της υπεύθυνης διαφοροποίησης των καθηκόντων έναντι του ισότιμου ατομισμού, είδα τη νίκη των τάξεων του πολιτικού στρατιώτη, φτωχού αλλά ισχυρού, επί των εμπορικών και γραφειοκρατικών ολιγαρχιών της Δύσης». Σε αυτή την περίπτωση, ο Ιταλός φιλόσοφος αναθεωρούσε από την βάση ένα σημαντικό μέρος του ιδεολογικού σύμπαντος του δεξιού ριζοσπαστισμού και έβλεπε ότι τα φαντάσματα του Fuhrerprinzip και του Volksgemeinschaft ( εθνικής κοινότητας) είχαν αναστηθεί στην Κίνα, ενώ και τα δύο πιστεύεται ότι θάφτηκαν στα ερείπια του Βερολίνου την άνοιξη του 1945.

Όπως θα επαναλάμβανε λίγους μήνες αργότερα, («Μονόλογοι για δύο φωνές») εισάγοντας κάποια παλιά νομικά κείμενα του Evola, ήταν ζήτημα να δώσει ζωή σε ένα επαναστατικό σχέδιο που προέβλεπε την καταστροφή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Με άλλα λόγια, αντί για μια «διάλυση του συστήματος», επρόκειτο για μια καταστροφή κάθε υπαινιγμού της αστικής κοινωνίας, ξεκινώντας από το δικαίωμα στην ιδιοκτησία: «Κατά τη γνώμη μας, απαιτείται στην παρούσα φάση ένα έργο ριζικής ανατροπής – που συνεπάγεται αναγκαστικά ενότητα μεθόδου και άμεσου πολιτικού περιεχομένου, ακόμη και με εκείνες τις μειονοτικές δυνάμεις που αναφέρονται σε πηγές δογματικής εξαγωγής αντίθετες με τις δικές μας. Από αυτό το πρίσμα, μια αποϊδιωτικοποίηση του νόμου και της ιδιοκτησίας θα οδηγούσε σε κατάρρευση του τρέχοντος ισοζυγίου, με θετικές συνέπειες, αδιανόητες για εκείνους για τους οποίους η ιδέα του κράτους εκπροσωπείται επάξια από έναν απλό έμπορο ή έναν καταστηματάρχη τροφίμων». Ήταν ακριβώς ένας κομμουνισμός τόσο δραστικά ισότιμος, που έκανε τον γνωστό μπολσεβίκικο πολεμικό κομμουνισμό να ωχριά, όπως πετυχημένα έγραφε. Και ήταν ακριβώς αυτός ο αυστηρός κομμουνισμός που θεωρήθηκε ως ιστορικά απαραίτητη προϋπόθεση, για να μπορέσουν οι νέοι πολιτικοί στρατιώτες να φυλάξουν με ζήλια αυτό το σύστημα Αξιών, που αρνήθηκε η αστική και εμπορική κοινωνία. Εν ολίγοις, η οικονομικοκοινωνική μορφή ήταν υποταγμένη σε έναν κόσμο Αξιών, που παρουσιάστηκε ως ένας νηφάλιος τρόπος ζωής, μακριά από τον αστικό καταναλωτισμό και τους υλιστικούς πειρασμούς. Στον τομέα του δεξιού ριζοσπαστισμού, αυτή η πτυχή του Freda ήταν καλά κατανοητή.

Βέβαια, μελετώντας τον Ιταλό στοχαστή, δεν μπορούμε να πούμε ότι ο νέος πολιτικός στρατιώτης ήταν αδιάφορος για τη μορφή της κοινωνίας στην οποία λειτουργούσε. Τώρα όμως υπήρχαν λίγες αμφιβολίες μπροστά στην επιβεβαίωση ότι ένας «αγροτικός κομμουνισμός», ήταν έντονα ισότιμος όπως αυτός της Κίνας ή του λατινοαμερικάνικου «κομουνισμού της πόλης» – όροι που χρησιμοποιούσε ο ίδιος – και ήταν πιο συμβιβασμένος με τις αξίες του πολιτικού στρατιώτη, σε σύγκριση με μια Ευρώπη που χάνεται τώρα στον λαβύρινθο του υλισμού. Ο αγροτικός κομμουνισμός, βασισμένος σε ένα Σπαρτιατικό και αυστηρό όραμα ζωής, έγινε η μόνη δυνατότητα εξύψωσης των πολεμικών αξιών του πολιτικού στρατιώτη. Η αναφορά στη Σπάρτη και στις σπαρτιατικές αξίες, που χαρακτηρίζονται από έναν αρρενωπό και ασκητικό κομμουνισμό, μπορεί να φαίνεται ένα εκκεντρικό θέμα, αν δεν είναι βουτηγμένο στη ρητορική, όπως αναφέρει στο γραπτό “Κοινωνική ολότητα και οργανική κοινότητα”, η συντακτική ομάδα των εκδόσεων του Freda. Ένα θέμα που αποκάλυψε μια παγιωμένη παράδοση σε αυτόν τον τομέα, με την διάχυση της Σπαρτιατικής νοοτροπίας στη ναζιστική πολιτική κουλτούρα και προπαγάνδα και την ανέλυσε ακόμη ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς διανοούμενους του ευρωπαϊκού νεοφασισμού, ο Maurice Bardèche. Ακριβώς στα χρόνια που ο Freda θεωρητικοποίησε τον «Σπαρτιατικό κομμουνισμό» του, ο Bardèche στο έργο του ¨Η Σπάρτη και οι Νότιοι”, (βλέπε σχετικό παλαιότερο άρθρο στο ιστολόγιο) είχε την ευκαιρία να γράψει ότι στην κοινωνία της Σπάρτης «οι νεαροί άντρες ζούσαν από κοινού σε μεγάλα χρονικά διαστήματα και μαζί σε πολεμικές αγέλες – που κάνουν κάποιον να σκεφτεί τις παραστρατιωτικές οργανώσεις των Balilla ή Hitler-Jugend».

Ο Freda, έβλεπε με μια μεταφυσική και μεταπολιτική ματιά τα πάντα γύρω του. «Αφού η ίδια η Ευρώπη, κάποτε θεματοφύλακας των αξιών της Αριστοκρατίας και της Παράδοσης, είχε γίνει τώρα μετά την Αμερική, μια κοιτίδα του αστικού μερκαντιλισμού, εμείς έπρεπε να κοιτάξουμε την περιφέρεια. Διωγμένοι από την Ευρώπη -την Σπάρτη – οι πολιτικοί στρατιώτες είχαν βρει γόνιμο έδαφος για να καλλιεργήσουν τις Αξίες τους, στα δάση της Λατινικής Αμερικής και του Βιετνάμ. Αυτό σήμαινε ότι η σύγκρουση δεν θα ήταν πλέον μεταξύ Ευρώπης, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ: αυτοί οι τρεις πόλοι είχαν πλέον περιοριστεί σε έναν μόνο, την Δύση, αντίθετα με μια Ανατολή (Ασία, Λατινική Αμερική, Παλαιστίνη κλπ), όπου οι νέες περιπολίες πολιτικών στρατιωτών πολεμούσαν». Με άλλα λόγια, ο Freda διάβασε τον Μαοϊσμό μέσα από τους φακούς και τις κατηγορίες της κουλτούρας της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς: Κινέζοι μαοϊκοί, λατινοαμερικανοί αντάρτες και Παλαιστίνιοι αγωνιστές, ήταν οι νέοι λεγεωνάριοι και πολιτικοί στρατιώτες, που δυστυχώς ήταν πλέον σε έλλειψη στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις και στην Δύση. Από την πλευρά τους οι Κινέζοι, πρότειναν στην παγκόσμια κοινή γνώμη ένα αίσθημα πίστης στους πολιτικούς τους ηγέτες, που δεν είχαν δει από την εποχή της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας, αποκαλύπτοντας πώς ο κομμουνισμός τους ήταν εμποτισμένος με τα ιδανικά και τις αξίες της εθνικής κοινότητας, αν και επανερμηνεύεται με μια ταξική έννοια.

Βέβαια προσοχή λίγο εδώ, διότι όταν αναφέρεται σε Κινέζους, Κουβανούς, Λατινοαμερικάνους, δεν μιλά για φυλετισμό με την στενή έννοια του όρου. Εξάλλου αυτό είχε ήδη σχεδόν θαφτεί πολιτικά το 1945 στα ερείπια του Βερολίνου, όπως είχε τονίσει ο ίδιος. Είναι μια αχτίδα, ίσως η τελευταία, ελπίδας για την ανατροπή της αστικής κοινωνίας που θα μπορούσε πλέον να έρθει μόνο από την περιφέρεια. Αν ο Spengler, πολύ νωρίτερα, είχε αποφανθεί ότι «η μητρόπολη δεν έχει λαό, αλλά μάζα», για τον Freda η επίθεση στη διεφθαρμένη και φυλετικά διαλυμένη μητρόπολη, προερχόταν ακριβώς από τα προάστια, όπου δρούσαν οι νέοι πολιτικοί στρατιώτες, της σπενγκλεριανής μνήμης. Ήταν ο Τρίτος Κόσμος από την άποψη του δεξιού ριζοσπαστισμού. Δεν έμεινε τίποτα να ελπίζει κανείς από τις μητροπόλεις της αστικής Δύσης, αλλά μάλλον ήταν θέμα επένδυσης των τελευταίων ελπίδων μιας επαναστατικής ρήξης κάπου αλλού. Η ριζοσπαστική δεξιά στην Ευρώπη έπρεπε να συνειδητοποιήσει ότι το Πεκίνο των Ερυθρών Φρουρών και η ζούγκλα του Βιετνάμ, είχαν πλέον αντικαταστήσει το Βερολίνο των παρελάσεων των SA και των SS, έλεγε σε άρθρα του.

Ίσως όλα αυτά και άλλα πολλά σαν αυτά, να φαίνονται και ν’ ακούγονται κάπως ψυχεδελικά. Αλλά δεν είναι.Έχουν μια βαθειά και σύνθετη έννοια και η αντίληψή τους απαιτεί μια ιδιαίτερη ένταση ψυχής και πνεύματος. Σε σύγκριση με τον Evola, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Freda, τουλάχιστον έκανε μια προσπάθεια να προχωρήσει στην ταύτιση ενός επαναστατικού αντικειμένου, θέματος θα έλεγα. Παρόλα αυτά, λαμβάνοντας υπόψη ότι με έναν «Εβολιανό τρόπο», η Δύση δεν ήταν πλέον σε θέση να παράγει από μέσα της κανένα αντίδοτο για την παρακμή στην οποία είχε περιέλθει, ήταν προφανές ότι αυτό το επαναστατικό αντικείμενο μπορούσε να βρεθεί μόνο έξω από την ίδια τη Δύση. Μπορεί να υπάρχει σε εκείνα τα μέρη της κοινωνίας που δεν έχουν ακόμη κατακλυστεί από τον «Πολιτισμό», σε εκείνα που αναφέρονται ακόμη σε αξίες και κανόνες συμπεριφοράς, που μοιάζουν περισσότερο με τους – σήμερα – πολυδιαφημισμένους «πολεμιστές», «ιππότες» της παλαιάς και νεκρής Ευρωπαϊκής Παράδοσης. Να σημειωθεί ότι ο Freda ξεκίνησε από τον Evola και προχώρησε πέρα ​​από τον Evola. Οι προτάσεις του Freda αποκτούν τη σημασία τους στην ιστοριογραφική ανασυγκρότηση της συζήτησης στον «δεξιό ριζοσπαστισμό», ίσως επειδή προδίδουν αυτό που ήταν το κεντρικό πρόβλημα ολόκληρου του ευρωπαϊκού εθνικισμού μετά το 1945.

Χωρίς να έχει εγκαταλείψει τις βασικές αρχές και τις βάσεις του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού, νιώθοντας ότι ο «χώρος» ασφυκτιά, ο Ιταλός πλατωνικός φιλόσοφος θέλησε να απομακρύνει νοσταλγικές καταστάσεις από την εποχή του, βλέποντας πολύ μακρυά. Ήταν θέμα μιας εισαγωγής και μόλυνσης ορισμένων θεμελιωδών αρχών αυτής της παράδοσης, σε μια ανανεωμένη ιστορική κατάσταση, προσδιορίζοντας το θέμα στο οποίο θα επενδύονταν οι ελπίδες της επαναστατικής ρήξης. Με τον δικό του μοναδικό και πολύπλοκο τρόπο, αντί να επηρεαστεί από έναν θα λέγαμε «Τριτοκοσμισμό», ο «Ναζιμαοισμός» του Freda ανέλαβε το πρόβλημα του πολιτικού αντικειμένου που αναφέραμε, το οποίο η ακροδεξιά της περιόδου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε αμφισβητήσει άσκοπα και επίπονα. Στην Ευρώπη είχε διαλυθεί κάθε περίπτωση επανάστασης και ίσως η μόνη λύση ήταν να «εισάγεται» μόνο από τα περίχωρα όλων των μητροπόλεων, σε ένα όραμα που καθορίζεται από την προοδευτική περικύκλωση της πόλης από την ύπαιθρο. Και τώρα που το πολιτικό σύστημα και γενικά η δυτική κοινωνία φαινόταν να έχει μπει σε μια φάση αποχαύνωσης, ο «δεξιός ριζοσπαστισμός εμφανίστηκε εντελώς άοπλος σε αυτήν την χρονική φάση, επειδή «δεν μπορούσε να δει τις νέες λεγεώνες των κατάλληλων πολιτικών στρατιωτών στην καρδιά της Δύσης ώστε να προχωρήσει στην επίθεση»…

«Νομίζω ότι την αποκαλούσα «γεροπόρνη», την κάποια Ευρώπη. 

Είναι αλήθεια, οι σύντροφοί μου και εγώ μισούμε τη σύγχρονη Ευρώπη – αυτή που είδε την αστική τάξη να «χειραφετείται» από τις πολιτικοθρησκευτικές δομές της φεουδαρχικής τάξης και να επιβάλλει σταδιακά, στη διάρκεια μιας διαδικασίας εκκοσμίκευσης που κράτησε αρκετούς αιώνες, την ταξική τους ηγεμονία. Μισούμε την Ευρώπη του εμπορίου, της οικονομίας της αγοράς και επομένως, του φιλελεύθερου πολιτισμού (πρώτα ολιγαρχικός, μετά δημοκρατικός). Αφού προσβλήθηκε από όλες τις ιδεολογικές μολύνσεις από τις οποίες επηρεάζεται ο σύγχρονος κόσμος, αυτή η Ευρώπη έχει υποβαθμιστεί περαιτέρω σε μια αποικία των ΗΠΑ – από πολιτιστική, πολιτική, στρατιωτική και οικονομική άποψη.Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη πρέπει πρώτα απ’ όλα να θεραπεύσει την ασθένεια των ΗΠΑ – αλλά δεν πιστεύουμε απολύτως ότι η αποτελεσματική θεραπεία συνίσταται σε κάποια επίθεση στις βάσεις των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων που φρουρούν την Ευρώπη. Η μόνη ριζική θεραπεία μπορεί να προέλθει από μια εσωτερική απόρριψη των «αξιών» του αμερικανικού πολιτισμού, από μια συνειδητή επιστροφή στην ουσία των αρχικών αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού».

Διαβάστε επίσης:

«Η Διάλυση του Συστήματος» του Φράνκο Φρέντα από τις εκδόσεις Λόγχη

ΠΗΓΗ

«Η Διάλυση του Συστήματος» του Φράνκο Φρέντα από τις εκδόσεις Λόγχη

 

«Η συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου» έχει την τιμή να παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό, τον Franco Freda, αιρετικό μελετητή της σκέψης του Julius Evola και «πατέρα» του Ιταλικού «φαιοκόκκινου» ρεύματος. Ο Ιταλός αντάρτης πόλης και διανοητής είναι συγγραφέας - ανάμεσα σε πολλά άλλα - του ριζοσπαστικού έργου «Η Διάλυση του Συστήματος» και υπερασπίζεται μέσα από αυτό τον Αριστοκρατικό Κοινωνισμό και τον Πλατωνικό Φυλετισμό. 

Είναι από τους πρώτους μεταπολεμικούς διανοητές που πρότειναν μια συμμαχία των υγιών επαναστατικών δυνάμεων απέναντι στο φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα. Υπήρξε αυστηρός κριτής του νεοφασιστικού MSI, την ηγεσία του οποίου κατηγόρησε για συνεργασία με το κράτος και για ιδεολογική παρέκκλιση προς την προδοτική αστική άκρα δεξιά. 

Σκληροπυρηνικός «Φασιστής» για την Ιταλική αριστερά, «Κομμουνιστής» για τα αφεντικά την δεξιά και το κεφάλαιο. Ιδρυτής ποιοτικού εκδοτικού οίκου με ιδιαίτερη έμφαση στους Arthur de Gobineau, Cornelius Codreanu, Joseph Goebbels, Oswald Spengler, Friederich Nietzsche, Alfred Baeumler. Πρότεινε την εγκαθίδρυση μιας Πολιτείας ή μιας Φασιστικής Δικτατορίας του Προλεταριάτου που θα έχει στοιχεία ιεραρχίας και κολεκτιβισμού με επίκεντρο την Πλατωνική σκέψη. 

Συνεργάστηκε στενά με τον ηγέτη της επαναστατικής τάσης στο MSI τον Pino Rauti και συμμετείχε στην ένοπλη κίνηση «Ordine Nuovo» αν και ποτέ δεν υπήρξε επίσημο μέλος της. Οι διώξεις και οι φυλακίσεις από το δημοκρατικό καθεστώς δεν έκαμψαν το ηθικό του. 

«Δεν πρέπει κανείς να διαφωνεί για τη φυλή, δεν πρέπει  να κάνει συγκρίσεις παρά μόνο να κοιτά τον εαυτό του στον καθρέπτη. Η φυλή είναι αίμα, είναι νεύρο. Δεν θέτει ερωτήματα. Είναι ένα στοιχείο, όπως ο αέρας, όπως ο ήλιος, δεν είναι απλά ένα θέμα. Φυλετισμός δεν σημαίνει περιφρόνηση για τις άλλες φυλές, αλλά πίστη στη δική σου φυλή, αναγνώριση της συγκεκριμένης μορφής ζωής που σε σημαδεύει, με σεβασμό σε όλους τους δεσμούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, ανώτερους και κατώτερους που το διατάσσουν».

Προμηθευτείτε το εξαιρετικό αυτό έργο από τις εκδόσεις «Λόγχη» ενώ προσεχώς θα λάβει μέρος μια παρουσίαση του εν λόγω βιβλίου σε γνωστή διαδικτυακή εκπομπή. Θα ακολουθήσουν και άλλες ποιοτικές εκδόσεις με πρωτοβουλία Αυτόνομων συναγωνιστών».

ΠΗΓΗ

«Το 1969 κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία της Ιταλίας ένα έργο ριζοσπαστικό και επαναστατικό για τα συντηρητικά ακροδεξιά δεδομένα της εποχής, του στυγνού και ξερού αντικομουνισμού. Πρόκειται για το έργο, σταθμό του Franco Freda, «Η διάλυση του συστήματος», που επηρέασε σημαντικά τους νεαρούς νεοφασίστες εκείνων των χρόνων και τάραξε πάρα πολύ τα πολιτικά νερά των ριζοσπαστικών κινημάτων, αλλά κυρίως τους βολεμένους πατριώτες στις τάξεις του MSI. «Η διάλυση του συστήματος» φανερώνει μια διαίσθηση που έχει αναπτυχθεί από τον συγγραφέα στην πολιτική πρακτική όχι λιγότερο από ό,τι στο εκδοτικό έργο: τη δυνατότητα αντιστροφής της τάσης φθοράς της Δύσης, αποκατάστασης του αέρα Gestalt μέσω της αποσύνθεσης του πολιτισμού του Τρίτου Κράτους».

ΠΗΓΗ