Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα GUILLAUME FAYE. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα GUILLAUME FAYE. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Τι είναι ο Αμερικανισμός;

 





του Guillaume Faye


Ο αμερικανισμός είναι η κυρίαρχη μορφή της δυτικής διαδικασίας αποπολιτισμικοποίησης η οποία μεταδίδεται από την κύρια πηγή της: το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο αμερικανισμός αποτελεί την πεμπτουσία της Δύσης όσον αφορά την μαζική κουλτούρας του δυτικού πολιτισμού — λόγω της κεντρικής θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών ως πρότυπο της κοινωνίας της αγοράς, ως κύριος εκφραστής του εξισωτισμού και του βιβλικού πνεύματος και, τέλος, ως εξαγωγέας ηθών που οφείλουν να χαρακτηριστούν ως νεο-πρωτόγονα.

Συνεπώς, ο αμερικανισμός δεν ταυτίζεται επ’ ουδενί με τη νεωτερικότητα υπό την έννοια του φουτουρισμού. Μεταξύ των πολλών συστατικών του στοιχείων, μπορούμε να επισημάνουμε: την αγγλοαμερικανική γλωσσική κυριαρχία· την ομογενοποιητική εξάπλωση καλλιτεχνικών, ενδυματολογικών, μουσικών και γαστρονομικών μορφών —και όχι μόνο— που είναι αμερικανικής προέλευσης και, κυρίως, αμερικανικού «ύφους» (όντας εξίσου «αμερικανόμορφες» όσο και αμιγώς αμερικανικές)· καθώς και την ευθυγράμμιση των εκπαιδευτικών συστημάτων, των τεχνικών του Τύπου, των μεθόδων διοίκησης και επικοινωνίας, αλλά και της συλλογικής φαντασίας και των κοινωνικών μύθων, με αυτών της αμερικανικής κοινωνίας. 

Η προέλαση του αμερικανισμού συντελείται κυρίως μέσω ενός συστήματος που περιλαμβάνει πολιτισμικές τάσεις, την κατανάλωση προϊόντων και την υιοθέτηση εθίμων που συνδέονται με αυτές τις τάσεις (ένα «οικονομικό-πολιτισμικό σύμπλεγμα»). Η κριτική απέναντι στην αμερικανοποίηση των πολιτισμών —μια διαδικασία που συνεπάγεται την απώλεια της οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας των λαών— λειτουργεί ως ιδιαίτερα ισχυρό ιδεολογικό όχημα, αποτελώντας ένα από τα θέματα γύρω από τα οποία η «Νέα Δεξιά» και η «Νέα Αριστερά» μπορούν να βρουν κοινό έδαφος.




Τρίτη 8 Απριλίου 2025

Τι είναι η ευημερία;

 



του Guillaume Faye

«Εκκοσμικευμένη εκδοχή από τις δυτικές ιδεολογίες του χριστιανικού ιδεώδους της ευτυχίας που νοείται ως παθητική ευδαιμονία. Η ευημερία είναι ένας από τους κεντρικούς στόχους της κοινωνίας της αγοράς. 

Βασίζεται στον οικουμενιστικό ορισμό των οικονομικών και κοινωνικών αναγκών που είναι ξεκάθαρες για όλους τους ανθρώπους. Αν και θεμιτή, ως δευτερεύον πολιτικός σκοπός, η «ατομική οικονομική ευημερία» έχει γίνει, από μία αναγωγική σκοπιά, ο κεντρικός σκοπός των σύγχρονων κρατών πρόνοιας, είς βάρος των ιστορικών, πολιτικών και πολιτιστικών διαστάσεων της ζωής των ανθρώπων. Συμβάλλει στην εξημέρωση των τελευταίων, στο καταναλωτισμό και στην μετατροπή τους, σύμφωνα με τα δόγματα της προόδου και της ανάπτυξης, σε μάζες μεμονωμένων καταναλωτών των οποίων η μόνη θεμιτή φιλοδοξία πρέπει να είναι η ικανοποίηση των υλικών αναγκών, που ορίζονται a priori και τίθενται ως δικαιώματα (ανθρώπινα δικαιώματα). Πρέπει να αναρωτηθούμε σοβαρά εάν η ευημερία, με την θανατηφόρα χλιαρότητα της, είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που απειλεί τους ανθρώπους υποκινώντας τους να παραιτηθούν από την ιστορία. Η ευημερία είναι ο «ελβετικός κίνδυνος».