Ramiro Ledesma Ramos: Σύγκριση Φασισμού - Λενινισμού

 

«Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Il Secolo αποφάσισε να στείλει έναν εξαιρετικό δημοσιογράφο - τον Luciano Magrini - για ένα μήνα στη Ρωσία προκειμένου να αποκαλύψει στους Ιταλούς ότι στη «nella Russia bolscevika» τα πάντα έχουν αποτύχει, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του μπολσεβικισμού. Αυτές ήταν οι παραμονές του βραδινού φωτός, που έκαναν τα πάντα θολά, νυχτερινά, στον ιταλικό αέρα. Καταιγίδες στο τέλος του πολέμου. Το εκκρεμές της πολιτικής ταλαντεύτηκε από το ένα άκρο στο άλλο. Δεξιά-αριστερά, αριστερά-δεξιά, σαν δύο εχθρικά χέρια που δεν μπορούσαν να συμφιλιωθούν στην ολοκληρωμένη υπηρεσία ενός ενιαίου σώματος. Η Ρωσία ήταν επίσης ένα λυκοφώς. Οι πιο επιφανείς καταστροφολόγοι στη Δύση περιορίστηκαν στις επιφανειακές φόρμουλες: ασυμβίβαστο= ασιατικό αίνιγμα, σλαβικό χάος, απροσδιόριστη άβυσσος...

Ο Λένιν εμφανίστηκε σε μία πέτρα. Το κεφάλι του Λένιν λαξευμένο σε έναν βράχο. 1920. Η Δύση δεν είχε διάθεση για περισυλλογή. Η μπολσεβικική Ρωσία ήταν ένας νεός συναγερμός στην ισορροπία που προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν οι νικητές.

Η Δύση (Αγγλία, Γαλλία) οργάνωσε αστυνομικούς στρατούς καταστολής και έστειλε δημοσιογράφους και πολιτικούς που κουβαλούσαν μέσα τους όλες τις καλές προθέσεις, εκτός από εκείνη της κατανόησης (για παράδειγμα ο Γουέλς. Υπάρχει κάτι πιο βαθιά άχρηστο - θα λέγαμε ανόητο - από το ρωσικό όραμα του Γουέλς;). Η Δύση εφάρμοσε την τυπική της νοοτροπία - ορθολογιστική, φιλελεύθερη, εξατομικευτική, σκεπτικιστική, αισθησιακή - και βρήκε σε όλα τα άλλα ακριβώς αυτό: ένα αίνιγμα, ένα χάος. Ή όπως είπε ο Magrini της Il Secolo: μία αποτυχία του 1920. 

Έχουν περάσει δέκα χρόνια. Η Αγγλία και η Γαλλία δεν έχουν αλλάξει πολύ στη συστατική, δυτική, ευρωπαϊκή νοοτροπία τους. Αντίστοιχα η Γαλλία, η Αγγλία (και οι δορυφόροι τους στην Κεντρική Ευρώπη) εξακολουθούν να είναι η Ευρώπη. Αλλά κάτι, κάτι τους έκανε να συνειδητοποιήσουν ότι παράλληλα με αυτή την Ευρώπη - ή μάλλον σύμφωνα με τον Οναμούνο: ενάντια σε αυτή την Ευρώπη - υπάρχει μία άλλη Ευρώπη, η οποία δεν πρέπει να θεωρείται λιγότερο βάρβαρη. Μία άλλη Ευρώπη η οποία έχει αρχίσει να απαιτεί, να φωνάζει, να ανεξαρτητοποιείται, να απειλεί. Η Germania - η οποία κηρύσσοντας το δυτικό numen σε αποσύνθεση, σκιαγραφεί σχέδια ηγεμονίας μαζί με την Ρωσία, ερμηνεύοντας τη Ρωσία, εκμεταλλευόμενη την Ρωσία. Σπένγκλερ, Κόρχερ, Κάιζερλινγκ...«Ευρασία». «Όπως η Ρώμη πειθάρχησε τον ασιατικό μεσσιανισμό στην καθολική ευγένεια, έτσι και η Γερμανία, θα αφομοιώσει, ρυθμίζοντας τον, τον νέο ανατολικό μεσσιανισμό, που μέσω της Ρωσίας θα φτάσει στη Δύση». Να γίνουμε η Νέα Ρώμη, μπροστά στο νέο ανατολικό μεσσιανισμό, η Ρώμη της νέας Βηθλεέμ που είναι η Μόσχα. Να βρούμε τον Άγιο Πέτρο που θα χτίσει πάνω στη πέτρα την ψυχή του Ιησού (Λένιν). Ένας τέτοιος ισχυρισμός αποτελεί ένα αναμφισβήτητο βήμα προς την κατεύθυνση της κατανόησης και της προσέγγισης της Ρωσίας. Βέβαια, είναι πολύ πιο ευγενικό και με περισσότερο ιστορικό, ανθρώπινο και βαθύ νόημα από το αόριστο σχέδιο ενός Μπριάν που ομοσπονδιοποιεί τα παλιά ευρωπαϊκά εθνή, τους εθνικούς ρομαντισμούς, τις καγκελαρίες και τα έθιμα. Paneuropa! Και η Ρωσία; Πανευρώπη σημαίνει Αγγλία, Γαλλία: η Δύση! Κάτι σαν την Κοινωνία των Εθνών: Αγγλία, Γαλλία, Δύση. 

Όχι. Η Γερμανία είναι Ευρώπη, αλλά δεν είναι Δύση. Και πολύ πιο μακριά, η «μεγάλη Δύση» της Βόρειας Αμερικής δεν ενδιαφέρεται για την Ομοσπονδιακή Ευρώπη, μία γεροντική απομίμηση των δικών της ενωμένων πολιτειών, δεν ενδιαφέρεται για την Πανευρώπη που θα ύψωνε μόνο τείχη, εμπόδια και κακή διάθεση στη ζωτικότητα των Γιάνκηδων. Όπως η Γερμανία, έτσι και η Αμερική αισθάνεται την ιστορική βούληση μίας Νέας Ρώμης. Η Αμερική φιλοδοξεί και αυτή να επιτύχει την ενοποίηση Ανατολής και Δύσης. Ο μεσσιανικός κόσμος του προλεταριάτου και ο ορθολογιστικός και ψυχρός κόσμος του καπιταλισμού. Η «μηχανιστική κοινωνικοποίηση» της ανθρωπότητας είναι τελικά η υπέρτατη φιλοδοξία που θα ήθελε η Ρωσία. Η μπολσεβικική Ρωσία. Η Ρωσία των πενταετών πλάνων. Η καθαρή Ρωσία του Λένιν (ο Λένιν, λίγο πριν τον θάνατο του, χωρίς να μιλάει, διασκέδαζε ζωγραφίζοντας ουρανοξύστες. Το απώτερο όνειρο του, η ακριβής φόρμουλα της πολιτικής του, ήταν η «ηλεκτροδότηση της Ρωσίας». Να γίνει ο νέος Μεγάλος Πέτρος). Ο Μπριάν, ο Μακ Ντόναλντ δεν θα καταλάβει ποτέ την Ρωσία. Οι Γιάνκηδες και οι Ρώσοι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον (μίσος και θαυμασμός). Οι Γερμανοί και οι Ρώσοι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον (τεχνική και πνεύμα).

Αλλά αν η Γερμανία θέλει να είναι η Νέα Ρώμη του Μπολσεβικισμού και η Αμερική ο κόμβος της ενσωμάτωσης της, δεν θα μπορούσε να έχει την ίδια αξίωση και κάποιος άλλος; Δεν θα μπορούσε να παίζει τον ρόλο της νέας κοινωνικής Ρωμής του κόσμου η ίδια η Ρώμη, και με πρόσταγμα την «αιωνιότητα» της να αξιώνει μία νέα ρύθμιση των λαών, των νόμων, των εθίμων, των λατρευτικών εκδηλώσεων;

Όποιος κρίνει το «φασιστικό φαινόμενο» αλλιώς παρά ως ακριβής έκφραση αυτής της διαρκούς «ρωμαϊκής θέλησης για ενσωμάτωση», θα βρεθεί στην μεγαλύτερη των παρεξηγήσεων, την ανικανότητα. Ο «φασισμός» δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο εθνικιστής είναι ένας Barres με τα προπύργια των νεκρών του. Ένας D'Annunzio με τα ανεκπλήρωτα Φιούμε του. Αν ο Φασισμός ήταν ένας «εθνικισμός», μία περιορισμένη, ρομαντική και μοντέρνα φόρμουλα, όπως όλοι οι εθνικισμοί, θα είχε χαθεί πρό πολλού. Και θα χαθεί μόλις περιορίσει το ρωμαιοκαθολικό, δηλαδή το οικουμενικό και κοινωνικό του νόημα, σε μία έννοια εθνικά οριοθετημένη. Αυτό είναι που υπογράμμισε ο Giorgio Pini στο έργο του «Civilta di Mussolini fra l'Oriente e l' Occidente» (Ο Πολιτισμός του Μουσολίνι μεταξύ Ανατολής και Δύσης). Αλλά πριν από τον Pini, κάποιοι από εμάς το είχαν ήδη πεί και προβλέψει.

Αν δεχτούμε το αξίωμα ότι το «ρωσικό φαινόμενο» είναι η αφετηρία όλων των νέων πολιτικών στο κόσμο, η εμπροσθοφυλακή της κοινωνικής δημιουργίας, η ενσωμάτωση στο κράτος ενός νέου ανθρωπίνου κέντρου, τότε πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Φασισμός δεν είναι παρά μία επείγουσα συνέπεια, μία ενεργός αντανάκλαση της Ρωσίας. Μία γοητεία από την κυριαρχία του θρησκευτικού συμπλέγματος που ξεχειλίζει από την ιερή Νέα Ρωσία, αυτό των δικαιωμάτων των ταπεινών, της αναγγελίας των βοσκών και των τεχνιτών. 

Ο Ντούτσε του Φασισμού δεν είναι ούτε καθηγητής, ούτε τραπεζίτης, ούτε στρατηγός, ούτε νομικός, ο οποίος τίθεται επικεφαλής μίας παράταξης για να κάνει μία δήλωση. Αν ήταν αστός, θα είχε πέσει στο έδαφος εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν πέσουν ο ένας μετά τον άλλον οι γενάρχες δικτάτορες του αστικού κόσμου. 

Ο Ντούτσε είναι ένας αγρότης και εργάτης, του οποίου η βαθιά εμμονή δεν είναι ο Βοναπάρτης (αστικός μύθος) αλλά ο Λένιν (εργατικός μύθος).

Ο «φασισμός» είναι η μόνη πολιτική που προσπάθησε ανοιχτά να ακολουθήσει πιο στενά την μέθοδο των Μπολσεβίκων, τη δικτατορική ηγεσία του ρωσικού προλεταριάτου.  

Τα μαύρα πουκάμισα, η τρομοκρατία, η βία, οι κοινωνικές ανησυχίες, η αίσθηση της γεωργίας, του εργοστασίου, της ηλεκτροδότησης και της αναδιανομής της γης, της παραγωγικής οικονομίας, κλπ τι άλλο είναι παρά μπολσεβικικές ερμηνείες προσαρμοσμένες σε ένα αρχαίο, ιστορικό και πολιτισμένο κλίμα; (ο μαρξισμός γέννησε αυτό τον διθύραμβο: φασισμός - κομμουνισμός). Οι μεσοαστοί του κόσμου - ο δυτικός κατεδαφιστής - πιστεύουν οτί ο Φασισμός είναι το αντίθετο του κομμουνισμού. Ακριβώς όπως πιστεύουν ότι η Αμερική είναι το αντίθετο του Λένινγκραντ. Και ότι η Γερμανία δεν θα μπορέσει να αφομοιώσει την ασιατική βαρβαρότητα. 

Γεγονός όμως είναι ότι η Γερμανία και η Αμερική έχουν φιλικές σχέσεις με την Ρωσία, ότι ο Ντούτσε είχε δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με την Ρωσία πριν από τον Μπριάν. Οι συγγραφείς και οι δημοσιογράφοι της Ιταλίας βρίσκουν ζωηρή και γεμάτη σεβασμό υποδοχή στη Ρωσία. Υπάρχουν σχέδια για ένα Ιταλικό Ινστιτούτο στη Μόσχα και ένα αντίστοιχο ρωσικό στη Ρώμη, εκτός από αυτά που ήδη υπάρχουν στη Δυτική Ευρώπη. Ο σημερινός Ιτάλος απέχει πνευματικά από τον Λουτσιάνο Μαγκρίνι του 1920 όσο και από έναν Γάλλο από την Βενταμίλια. (Όσο για την σημερινή Ρωσία και την στάση της απέναντι στην σημερινή Ιταλία, δείτε την έξυπνη και βαθιά επαφή τους, όχι μόνο στέλνουν εργάτες στα ιταλικά εργαστήρια αλλά ο Γκόργκι αναθεματίζει τον Μπριάν από το Σορέντο σε απόλυτη συμφωνία με τον φασιστικό τύπο). 

Υπάρχουν σήμερα περιοδικά στο Μιλάνο, όπως το Il Convegno, όπου παρακολουθούνται τα τελευταία νέα της σοβιετικής λογοτεχνίας. Συντάσσεται μία έκδοση με τίτλό «Ρωσία». Ειδικοί όπως ο Tomaso Napolitano, o Umberto Barbano, ο Ettore Lo Gatto, ο Odoardo Camba, ο Malatesta, ο Smurlo, ο Puccio, για να αναφέρουμε μόνο πρόσφατα άρθρα και βιβλία, αναφέρονται στη Νέα Ρωσία με κάτι που δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί η Ιταλία το 1920: κατανόηση, επιθυμία για ενσωμάτωση, ρωμαϊκή ενθάρρυνση για καθολικισμό αυτού του νέου Χριστιανισμού της Ανατολής...

Αφήνοντας στην άκρη ογκώδεις ιστορίες όπως αυτές του Μάριο Μαλατέστα ή του Ευγένιου Σμούρλο - επιστημονικού και όχι κοινωνικού ή ποιητικού χαρακτήρα - δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το απόλυτο όραμα της Ιταλίας για την Ρωσία - ανώτερο από αυτό του Τζιοβάνι Κομίσιο, του Λο Γκάτο, του Πούτσιο - είναι το σύντομο, αυθεντικό και βαθύ του Κούρτσιο Μαλαπάρτε, ο οποίος μόλις μπόρεσε, επέστρεψε στη Ρωσία για να ολοκληρώσει μία πληροφορία που ξεκίνησε στη Πολωνία κατά τη διάρκεια του πολέμου και διακόπηε μέχρι σήμερα λόγω τυχαίων συγκυριών. 

«Intelligenza di Lenin» ονομάζει ο C.M το καλογραμμένο φυλλάδιο του: σαφές και άμεσο. Δεν έχει τίποτα από ρεπορτάζ, από άκομψη περιέργεια, από υλικές λεπτομέρειες, από κάρτ ποστάλ εφημερίδων. Δεν υπάρχει τίποτα για την chroniqueria ή για το ιστορικό των εφημερίδων. Ένα βιβλίο ύψους. Δεν κάνει ανακοινώσεις σε στήλες. Ούτε χάνεται σε διακηρύξεις ή κοινωνιολογικούς ψυχολογισμούς. Ο Wells δίνει την εντύπωση ενός διανοούμενου τουρίστα. Ένας Ντουχαμέλ, ένας ανατροπέας πνευματικών αινιγμάτων. Ένα Paquet, ενός τηλεγραφητή, ακριβές και χωρίς συναίσθημα. Ένας Alvarez del Vayo, καλής θέλησης. Ένας Panait Istrati, ενός αξιολύπητου πλαστογράφου. 

Η "Intelligenza" του C.M δεν έχει καμία σχέση με εκείνη την άλλη παραδοσιακή δυτική που οι ίδιοι οι Ρώσοι έχουν ονομάσει "intellighenzia". Και ώς σύνοψη (της καθαρής πρωτοποριακής ποίησης) δίνει την λενινιστική φόρμουλα του σοβιετισμού: Σοβιετική δημοκρατία + εξηλεκτρισμός = κομμουνισμός. 

Ολόκληρο το βιβλίο του C.M περιστρέφεται γύρω από την μορφή του Λένιν, σαν πάνω στις σανίδες ενός νέου νόμου της ζωής. 

Αλλά, πάνω απ΄όλα, υπάρχει ένα που αποτελεί τον άξονα ολόκληρης της στροφής του. Αυτό - που με την σειρά του - αποτελούσε ολόκληρη την αξονική ισορροπία του ίδιου του Λένιν: όπου υπάρχει ελευθερία δεν υπάρχει κράτος. Και τα επακόλουθα του, οι ασυμβίβαστες λογικές του Ρώσου δικτάτορα: «η δημοκρατία μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με πολυβόλα». «Η επανάσταση είναι τέχνη, όπως λέει ο Μάρξ, αλλά στρατιωτική τέχνη». «Η ιστορία γράφεται στα χαρακώματα, όπου οι στρατιώτες βυθίζουν τις ξιφολόγχες στις κοιλιές των αξιωματικών». «Η προλεταριακή δικτατορία στηρίζεται άμεσα στη βία και όχι στο νόμο». «Τι άντρες οι Τσάροι - όπως ο Ιβάν ο Τρομερός - πραγματικοί άντρες φτιαγμένοι για την ταξική πάλη!». «Το βασικό πρόβλημα της επανάστασης είναι η εξουσία. Το κράτος δεν ανέχεται ούτε καν την συζήτηση περί ελευθερίας. Μόλις γίνεται λόγος για αυτή, το κράτος εξαφανίζεται». «Η καθαρή δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο παρά φιλελεύθερη υποκρισία σχεδιασμένη να εξαπατά το προλεταριάτο». «Η έννοια της ελευθερίας δεν είναι προλεταριακή έννοια αλλά αστική». («Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στις δυτικές δημοκρατίας» σχολιάζει ο C.M «όπου η εργατική τάξη έχει ελευθερία αλλά όχι εξουσία, στη Σοβιετική Ρωσία οι εργάτες έχουν εξουσία αλλά όχι ελευθερία. Γιατί ο στόχος της δικτατορίας τους δεν είναι η ελευθερία αλλά η εξουσία»).

Ο Λένιν δεν συναινούσε στην μουσική. Όχι όπως ο Ναπολέων, επειδή δεν την καταλάβαινε, αλλά επειδή τον μαλάκωνε, τον έκανε καλό. Τα πήγαινε καλά με τις γάτες, ήταν οι αγαπημένοι του σύντροφοι. Με τους φίλους του ήταν φιλικός, ευγενικός. Αλλά με τον αντίπαλο του, ήταν αδίστακτος, μέχρις εσχάτων. 

«H βιογραφία ενός Λένιν» - γράφει ο C.M - «δεν θα μπορούσε να γραφτεί από έναν Strachey, έναν Maurois». Μία μέρα ο Λένιν χάιδεψε το κεφάλι ενός παιδιού: «Μόνο εσύ θα μπορούσες να συχγωρήσεις την σκληρότητα της ζωής μου». Ο ψυχρός βίαιος Λένιν. Με την σπειροειδή λογική του λαμπρού καιροσκοπισμού του. 

«Ο ρωσικός λαός δεν είχει την δική του λογική» - λέει ο C.M - «μέσα από το παράθυρο που είχε ανοίξει ο Μέγας Πέτρος προς τη Δύση, προς την επιτηδευμένη Δύση, ο φιλελεύθερος άνεμος του Καντίντ είχε εισέλθει στη Ρωσία, η ήπια και απαλή ανάσα της Ευρώπης του δεκάτου ογδόου αιώνα, διεφθαρμένης από την φιλοσοφία, ανήσυχης και αισιόδοξης, ήδη φωτισμένης και περίεργης για το προμήνυμα της ελευθερίας».

Αλλά ο Λένιν ήρθε τελικά να δώσει μία λογική στον ρωσικό λαό, μία λογική με δύο πρόσωπα - αντιρωσική και αντιευρωπαϊκή. Ο ρωσικός λαός βρήκε τελικά στο πρόσωπο του Λένιν τον δικαιολογητή των ανοησιών του, των εγκλημάτων του,  της πείνας του για βία, της δίψας του για ελευθερία. Αλλά συλλογική, ταξική ελευθερία. Ο Ρώσος δεν ξέρει πως να είναι μόνος του. Η ελευθερία και η δικαιοσύνη μίας τάξης έναντι των άλλων. Έναντι ποιών; Σε έναν συγκεκριμένα: την αστική τάξη. Οι ευγενείς δεν πολέμησαν ποτέ για την ελευθερία. Μόνο η αστική τάξη, της οποίας το τελευταίο οχυρό - η οικογένεια - διαλύεται μπροστά στην τριπλή επίθεση της μείωσης των κατοικιών - των δημοσιών κατοικιών -  και της χειραφέτησης των γυναικών και των παιδιών. Η απαγόρευση της μοναξιάς, της απόστασης  - αυτές οι ατομικές κατακτήσεις που πρόσφατα ο Jose Ortega y Gasset επιθυμούσε απέναντι στις μάζες: η ρωσική τάξη πραγμάτων. 

Δεν υπάρχει χάος η ασιατικό αίνιγμα - η κομμουνιστική Ρωσία σήμερα είναι μία υπέροχη καθαρότητα γραμμών, τάξης, ιεραρχίας, συστήματος. 

Μία λογική: αυτή του Λένιν, που συνεχίστηκε ηρωϊκά από τον Στάλιν, ενάντια στην ίδια την ΝΕΠ, ενάντια σε κάθε κουλαγκισμό. Μία τολμηρή, θυσιαστική και πειθαρχημένη τάξη στην εξουσία: η εργατική τάξη. Οι εξωτερικοί εχθροί της πολλοί. Οι σύγχρονοι: ο αγρότης, ο υπερβολικός γραφειοκράτης, η νωθρότητα του εργάτη.

Ένα θαυμάσιο βοηθητικό μέσο, το οποίο λειτουργεί ως διεγερτικό και ως υπολογιστής: η Ρωσίδα.

Και μία σχεδόν θεϊκή προσπάθεια να κυριαρχήσει στις μάζες, να τις δομήσει: «η μάζα είναι ένας πηλός» είπε ο Λένιν. 

O C.M δεν υπαινίσσεται ούτε για μία στιγμή το γήινο. Το πολύ μία μικρή σύγκριση των ρωσικών εργατικών λεσχών με τους Ιταλούς εργάτες του Dopolavoro. Αλλά σε ολόκληρο το βιβλίο μία ψυχρή και βίαιη λαχτάρα: η λαχτάρα να συμμορφωθεί με έναν νέο μύθο, με έναν ήρωα: τον Λένιν. Η λαχτάρα να εισέλθει - ο Μαλαπάρτε με την νέα του Ιταλία - σε αυτό τον τιτάνιο, νεανικό ρυθμό της ανθρωπότητας. Να μπείτε μέσα, να διαβάσετε μέσα. Intellegere. Ναι: η ευφυία του Λένιν από κάποιον που φιλοδοξεί να ξεπεράσει την ίδια ευφυία με μία άλλη, προσαρμοσμένη σε ένα παλιότερο, πιο δυτικό κλίμα από αυτό της ευαγγελικής Ρωσίας. Πίσω από την τρυφερή και βίαιη τρυφερότητα του Curzio Malaparte, πίσω από αυτή την άμεση νοημοσύνη για την σλαβική Ιερουσαλήμ, ξεπροβάλει η ποντιφική λύκαινα της Ρώμς. Αχόρταγα!» 

ΠΗΓΗ

Διαβάστε επίσης:

Γιόσεφ Γκαίμπελς: Χίτλερ ή Λένιν;

Μπολσεβικισμός, Ανατολή και Ελληνισμός - Ίων Δραγούμης

Ο Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος υπέρ της αναγνώρισης του Σοβιετικού Κράτους

Ο Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος υπέρ της αναγνώρισης του Σοβιετικού Κράτους

 

Μετάφραση: Monakasan

«Η Ισπανία πρέπει να αναγνωρίσει την ρωσική κυβέρνηση. Εμείς, οι ριζοσπαστικοί εχθροί του κομμουνιστικού κράτους, μπορούμε να εκφράσουμε αυτή την γνώμη με κάθε σθένος και κύρος. Είναι ανώφελο να εμποδίζουμε ένα θριαμβευτικό γεγονός, όπως το ρωσικό, και δεν καταλαβαίνουμε τι είδους φόβοι εμποδίζουν την Ισπανία να το αναγνωρίσει.

Σήμερα η Σοβιετική Ρωσία είναι μία χώρα όπου διεξάγονται οικονομικά και κοινωνικά πειράματα μεγάλης εμβέλειας. Καλό είναι να το έχετε κατά νού. Από την άλλη πλευρά, έχει γίνει ένα εθνικό κράτος, εστιασμένο στις εσωτερικές του ανησυχίες και κανείς δεν πιστεύει ότι οι Σοβιετικοί σήμερα ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο εκτός από την εθνικιστική επιτυχία του έργου τους. Ίσως ένας από τους πιο ένθερμους εθνικισμούς στην Ευρώπη είναι εκείνος των Ρώσων, που έχουν αποτραβηχτεί στον ευατό τους, καλλιεργώντας το αισιόδοξο εγχείρημα της ρωσικής ευημερίας. Όπως όλοι οι άλλοι ανθρώποι. 

Επιπλέον, η τάση στη σημερινή Ρωσία είναι προς ένα είδος κράτους που θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το κομμουνιστικό πρότυπο. Σύντομα, θα πρέπει να περιμένουμε να αναδυθούν οι αριστοκρατίες της επανάστασης, οι ιδιοφυείς και κυρίαρχες μειοψηφίες που, με λίγο κυνισμό και πολύ ιστορικό όραμα, θα καταλάβουν τα μέσα παραγωγής και όλους τους πολιτικούς μοχλούς του κράτους, εκδηλώνοντας τις διατυπώσεις που θέλουν. 

Πρόκειται για την μετάβαση από το αρχικό κομμουνιστικό κράτος, που προέκυψε με την Οκτωβριανή Επανάσταση, στο αποτελεσματικό και ισχυρό εθνικό κράτος, το οποίο αρχίζει να υιοθετεί η μεταφιλελεύθερη Ευρώπη. Βλέπε για παράδειγμα, το φασιστικό κράτος. 

Έτσι, έφτασε η κρίσιμη φάση του σοβιετικού κράτους και η δικτατορία του Στάλιν εγγυήθηκε την πορεία που περιγράψαμε.

Η Ισπανία πρέπει να αναγνωρίσει τους Σοβιετικούς. Διάλογος και εμπορικές σχέσεις. Δεν θα γυρίσουμε με μισή καρδιά την πλάτη στην σφαίρα που ανακαλύψαμε.

Η Ρωσία, επαναλαμβάνουμε, έχει εγκαταλείψει τα πρώιμα όνειρα της για καθολική και μόνιμη επανάσταση. Μπορεί μία μέρα να ξεπεράσει το εθνικιστικό στάδιο στο οποίο βρίσκεται σήμερα και να μετατρέψει τις φιλοδοξίες της σε φιλοδοξίες αυτοκρατορίας. Αλλά αυτό ανήκει στις ήδη νόμιμες δυνατότητες των λαών. 

Η Ισπανία είναι ισχυρή και έχει βαθιά ριζωμένες ρίζες στα ισπανόφωνα κράτη. Δεν πιστεύουμε ότι η σημερινή της θέση είναι πολύ χαριτωμένη, θεωρούμε ότι είναι αδύναμη και στρέφει το πρόσωπο της μακριά για να αποφύγει να μολυνθεί από τους εισερχόμενους ανέμους. Μεγάλος λαός δεν είναι αυτός που αποφεύγει τις δυσκολίες, αλλά αυτός που τις αντιμετωπίζει και τις ξεπερνά. 

Υποσχόμαστε να επιμείνουμε σε αυτό το σημείο. Επιθυμούμε και ζητούμε εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις με τους Σοβιετικούς. Και για αυτό τον σκοπό θα δωσούμε στην αρθρογραφία μας τον χαρακτήρα μίας εκστρατείας.

Μόνο το παλιό αστικό φιλελεύθερο πνεύμα μπορεί να φοβηθεί από την παρουσία μίας σοβιετικής σημαίας στη Μαδρίτη. Ακριβώς όπως φοβάται τα φασιστικά μαύρα πουκάμισα. Ακρίβως όπως φοβάται κάθε τι που παραπέμπει στην αποτελεσματικότητα και την δημιουργική βία.

Αλλά αν κάτι υποκύπτει οριστικά στην Ισπανία, αυτό είναι το παλιό φιλελεύθερο πνεύμα. Όσοι εξακολουθούν να αποκαλούνται φιλελεύθεροι είναι είτε «κούκλοι», που συμπεριφέρονται σαν να μην ήταν, είτε αφελείς άθεοι.

Η πόλωση των δυνάμεων είναι ακριβώς αυτό που επιζητούμε για την Ισπανία, μία πόλωση η οποία βασίζεται σε μία εθνική, ισπανική ιδέα της νόμιμης ισπανικής φιλοδοξίας, με όλες τις συνέπειες ενός ισχυρού και αυθεντικού κράτους ή σε μία κομμουνιστική ιδέα, που εγκαταλείπει το πεπρωμένο της Ισπανίας και βρίσκεται στο περιθώριο των διακεκριμένων αξιών του ανθρώπου. Αυτοί είναι οι δύο πόλοι, όλα τα υπόλοιπα είναι γηρατειά, ερείπια και αστική φιλελεύθερη συνηγορία.

Ζητάμε και θέλουμε διπλωματικές σχέσεις με την Ρωσία!

.......

Επαναλαμβάνουμε σήμερα την άποψη μας, την οποία εκθέσαμε σε προηγούμενο τεύχος. Η Ισπανία πρέπει να αναγνωρίσει την Σοβιετική κυβέρνηση. Μετά από δεκατέσσερα χρόνια καθεστώτος, με κάθε πιθανότητα ήττας να έχει εξαλειφθεί, με τον ρωσικό λαό να έχει αφομοιώσει ένα εθνικό καθήκον που του αναθέτει την αυστηρή λειτουργία της ανασυγκρότησης του ευατού του, δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος που θα καθιστούσε την απομόνωση σκόπιμη. Η Ρωσία σήμερα είναι ένας λαός με τεράστια αναπαραγωγική ικανότητα και είναι παράλογο να διατηρούμε μία εμπορική ρήξη που επιφέρει μόνο απώλειες στην οικονομία μας. 

Σκοπεύουμε να θέσουμε εδώ το ζήτημα της αναγνώρισης της ΕΣΣΔ και να φέρουμε τις απόψεις ανθρώπων όλων των πολιτικών πεποιθήσεων. Επιπλέον, είναι μία παγκόσμια πραγματικότητα το να στρέψουμε το βλέμμα μας προς την Ρωσία και να ξεκινήσουμε εμπορικό διάλογο. Οι παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις συμπίπτουν με την σύνταξη του πενταετούς πλάνου της Ρωσίας και οι ταλαιπωρημένες χώρες αναζητούν τις ευκαιρίες που προσφέρουν αυτές οι αγορές. 

Πριν από λίγες ημέρες διαβάσαμε στο αμερικανικό περιοδικό New Republic ότι μόνο η εγκαθίδρυση κανονικών εμπορικών σχέσεων με τους Σοβιετικούς μπορεί να απαλύνει την κρίση των Αμερικάνων καπιταλιστών και των Αμερικάνων ανέργων. Ήδη πέρυσι το εμπόριο των ΗΠΑ με την Ρωσία αυξήθηκε κατά 78%.

Η εσωτερική ανοικοδόμηση της Ρωσίας έχει αυξήσει σημαντικά την παραγωγή ορισμένων υλικών που εξάγονται και αποτελούν αντίκειμενο εμπορίου. Το ξύλο, το σιτάρι και το πετρέλαιο είναι τα τρία αγαθά που παράγει σήμερα η Ρωσία σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Όπως φαίνεται δεν υπάρχουν μεταποιημένα προϊόντα που απαιτούν την ανάπτυξη τεχνολογίας. Τώρα η Ρωσία χρειάζεται ξένες πιστώσεις για να τροφοδοτήσει την ανασυγκρότηση της. Τις χρειάζεται τόσο ζωτικά που θυσιάζει όλες τις υπόλοιπες απαιτήσεις. Η στιγμή για την Ευρώπη, αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο, είναι καθοριστική σε σχέση με την Ρωσία. 

Στη Γερμανία η ανάγκη προσέγγισης με την Ρωσία είναι ίσως πιο εμφανής. Στις 24 Απριλίου λήγει η Συνθήκη Φιλίας που υπογράφτηκε πριν από πέντε χρόνια μεταξύ Ράιχ και ΕΣΣΔ, μία συνθήκη-συμπλήρωση της Συνθήκης του Ραπάλο της 16ης Απριλίου 1922. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία οτί αυτό σύμφωνο φιλίας θα αναθεωρηθεί τώρα.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Η αποστολή στη Ρωσία υψηλόβαθμων Γερμανών βιομηχανικών υπαλληλών  βρίσκεται ήδη στο δρόμο της επιστροφής και οι απόψεις τους είναι ειλικρινά αισιόδοξες. Ήταν, όπως είναι γνωστό, 17 μεγαλοβιομηχάνοι. Ανάμεσα τους ήταν οι διευθυντές του Χαλυβουργικού Τράστ, του Τράστ Kloeckner, των εργοστασίων Krupp, Borsing, Siemens και A.E.C...ο πρόεδρος της αντιπροσωπείας, ο Kloeckner, έχει μεγάλη επιρροή στο κόμμα στο οποίο ανήκει ο Καγκελάριος Brunning και επομένως οι απόψεις του θα είναι καθοριστικές. Όλοι τους επέστρεψαν πολύ εντυπωσιασμένοι από τις προοπτικές που προσφέρει το πενταετές πλάνο. Το ζήτημα τώρα είναι αν η κυβέρνηση του Ράιχ θα συμφωνήσει να εγγυηθεί το 70% των ρωσικών πιστώσεων.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που είναι σαφές είναι η ανάγκη για διάλογο κάθε είδους με την Ρωσία. Η Ισπανία, όπως και κάθε άλλη χώρα, πρέπει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την συστηματική οικοδόμηση μίας εθνικής οικονομίας, χωρίς να απορρίπτει τις επωφελείς ανταλλαγές στο όνομα μίας παράλογης επιφυλακτικότητας, η οποία θα πρέπει να αγνοηθεί σε αυτούς τους καιρούς. Οι εχθροί δεν πρέπει να απομακρύνονται αλλά να τους αντιμετωπίζουμε και να τους κοιτάμε κατάματα. Και σε ποιό βαθμό η Ρωσία είναι ριζοσπαστικός εχθρός;»

ΠΗΓΗ

Διαβάστε επίσης:

Γιόσεφ Γκέμπελς: Η σωτηρία θα έρθει από την Ρωσία!

Ο Γκέμπελς και η Ρωσία

Ο Κάρλ Όττο Πέτελ για το Φαιοκόκκινο Μέτωπο

 

Το δοκίμιο «Ξεκάθαρα Μέτωπα» γράφτηκε από τον σοσιαλ-εθνικιστή διανοούμενο Karl Otto Paetel στη χρονική περίοδο 1929 - 1930, όταν ήταν ακόμη οργανωτής του «Young Front Working Circle», μίας άτυπης ομάδας πίεσης της οποίας κατευθυντήρια γραμμή ήταν η προώθηση ισχυρότερων δεσμών και στενότερης συνεργασίας μεταξύ των ριζοσπαστικών ομάδων της ακροαριστεράς και της ακροδεξιάς. Το μεγαλύτερο μέρος των προπαγανδιστικών προσπαθειών στόχευε στο NSDAP, ένα κόμμα το οποίο ο Paetel και οι συνεργάτες του θεωρούσαν εκείνη την περίοδο ως το πιο πολλά υποσχόμενο όχημα για την επίτευξη μίας εθνικιστικής και σοσιαλιστικής επανάστασης. Ενώ ο Paetel δεν ήταν ποτέ μέλος του NSDAP, εντούτοις ενθάρρυνε τους στενούς δεσμούς μαζί του αυτή την περίοδο - πολλοί από τους φίλους του ήταν μέλη του ριζοσπαστικού κλάδου του Κόμματος στο Βερολίνο - Μαγδεμβούργο και τόσο το «Young Front» και η οργάνωση που το διαδέχτηκε (η ομάδα Σοσιαλεπαναστατών Εθνικιστών που ιδρύθηκε το 1930, περισσότερα ΕΔΩ) άντλησαν το μεγαλύτερο μέρος των μελών τους από τα δυσαρεστημένα μέλη του NSDAP που ανήκαν στην φατρία Strasser. Η σχέση του Paetel με τους Εθνικοσοσιαλιστές ήταν αρκετά ισχυρή, ο ίδιος συνεισέφερε σε εκδόσεις του Κόμματος, κύριως σε εκείνες που αφορούσαν τον εκδοτικό οίκο Kampf Verlag.

«Οι πολιτικοί συνασπισμοί και κάθε πολιτική συμφωνία μπορεί να είναι προϊόν ορθολογικής σκέψης ή κάποιου τακτικισμού, μπορούν ωστόσο να προβλεφθούν και από την ίδια την πολιτική κατάσταση. Οι απόψεις για τις άλλες πολιτικές δυνάμεις έχουν πραγματική αξία μόνο για ένα κίνημα που αποτελεί την έκφραση μίας θεμελιώδους πολιτικής φιλοσοφίας που είναι χαρακτηριστική της εποχής (γιατί μόνο σε τέτοιου είδους κινήματα η πολιτική λαμβάνει επιτακτικό χαρακτήρα), αν βρίσκεται σε κάποιο βαθμό ήδη στον αέρα και αντιπροσωπεύει την ουσιαστική συγκεκριμενοποίηση της ιδανικής γλώσσας.  

Ο γερμανικός σοσιαλισμός βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με δύο τέτοιους προσδιορισμούς. Εσωτερικά, αντιμετωπίζει το ζήτημα: πως πρέπει να συμπεριφερθούμε αν μία μέρα το KPD, το οποίο γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι καθοδηγείται από τις οδηγίες της Μόσχας, επιχειρήσει να υποδαυλίσει μία αναταραχή ως βάση για την «προλεταριακή επανάσταση» και οι φύλακες της Βαϊμάρης καλέσουν την νεολαία στα όπλα για να πολεμήσει για την «ειρήνη και την τάξη», να αντιμετωπίσει τον μπολσεβικισμό και να βγάλει για άλλη μία φορά τα κάστανα από την φωτιά για χάρη των σημαιών της Βαϊμάρης και των Βερσαλλιών;

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι ως προς ένα πράγμα: εάν ο σοσιαλεπαναστατικός εθνικισμός και ο εκφραστής του στις μάζες, το NSDAP, ακολουθήσει αυτά τα συνθήματα τότε θα έχει αποτύχει στην ιστορική του αποστολή να επανενσωματώσει τους εκτοπισμένους προλετάριους στο κοινό γερμανικό πεπρωμένο εφαρμόζοντας ανελέητα ένα σοσιαλιστικό - κορπορατιστικό σύστημα, βασισμένο στη γερμανική φύση, και φέροντας είς πέρας την ταξική πάλη της εργασίας ενάντια στο διεθνές και υπερεθνικό κεφάλαιο. Σε μία τέτοια κατάσταση, μία λανθασμένη αρχή στην εσωτερική πολιτική - όπως για παράδειγμα η συμμόρφωση με συνθήματα περί «ειρήνης και τάξης» - θα αποτύπωνε το σημάδι του Κάιν για πάντα στους Γερμανούς Σοσιαλιστές, χαρακτηρίζοντας τους ως πρόθυμες και ευκολόπιστες ασπίδες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που κυριαρχεί στο σημερινό σύστημα, καθιστώντας τους αυτούς που θα μπλοκάρουν για πάντα την πρόσβαση του παραγωγικού προλεταριάτου στον σοσιαλισμό και τις απαιτήσεις του. 

Η κατάσταση της «τάξης» αυτή καθ΄ευατή δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν πολιτική αξία. Μόνο αν υπάρχει κάτι πολύτιμο στην ουσία που αξίζει να διατηρηθεί, η συντηρητική στάση έχει το δικαίωμα να κυριαρχεί στο αναρχικό, καταστροφικό στοιχείο. Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν ξεκάθαρα ως εξής: από τα δύο πολιτικά άκρα - επειδή εκεί τα άτομα είναι πιο σκληρά καταδεικνύοντας την αδυναμία των παρόντων συνθηκών - μία θύελλα εφορμεί ενάντια στο σύστημα της ξένης διείσδυσης, των καπιταλιστικών και εγωιστικών συμφερόντων. ΄Ετσι, αν από την μία πλευρά γίνεται μία πρακτική προσπάθεια να δοθεί η μάχη ενάντια στο Σύστημα, τότε οι αντιπάλοι του συστήματος από την άλλη πλευρά δεν πρέπει να παρουσιάζουν το παραμικρό ενδιαφέρον να το προστατεύσουν. Η απίστευτα απλή συνειδητοποίηση ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία επιβιώνει σήμερα λόγω της αμοιβαίας δέσμευσης και διάσπασης των επαναστατικών ενέργειων έχει σταδιακά ριζώσει, ωστόσο πρέπει να την έχουμε κατά νού, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, σε στιγμές δράσης από την Αριστερά. 

Για να μην παρεξηγηθούμε: γνωρίζουμε καλά ότι με την απερίγραπτη γραφειοκρατία του KPD στη Γερμανία (που ξεκινούν την επανάσταση στις 15 κάθε αυθαίρετου μήνα σύμφωνα με τις εντολές της Μόσχας!) καμία γερμανική και σοσιαλιστική επανάσταση δεν μπορεί να επιτευχθεί. Πολύ λιγότερο, τώρα, με την σύνταξη του Νόμου για την Προστασία της Δημοκρατίας[1]. Ωστόσο, αυτό το γεγονός, πρέπει πάση θυσία να αποτρέψει την, για δεύτερη φορά χρήση μας, προς όφελος ενός κράτους που δεν είναι δικό μας, ενός κράτους που μισούμε από κοινού με τους άνδρες που βρίσκονται κάτω από την κόκκινη σήμαια και στέκονται πίσω από τα οδοφράγματα. «Τα όπλα σε ετοιμότητα!»[2], αυτό μπορεί να είναι το μόνο σύνθημα για τον γερμανικό εθνικισμό στη δεδομένη στιγμή. Και ενεργή ετοιμότητα για εκείνη τη στιγμή που θα κάνουμε δική μας την πρωτοβουλία των καταπιεσμένων, σαρώνοντας την γραφειοκρατία της Μόσχας και αλλάζοντας πορεία προς τον γερμανικό σοσιαλισμό, για να επιτύχουμε επιτέλους την γερμανική επανάσταση που θα είναι συγχρόνως εθνικιστική και σοσιαλιστική. Δεν είμαι ο άνθρωπος του Συστήματος όταν βλέπω τα προβλήματα του. Οποιαδήποτε αποδυνάμωση του Συστήματος είναι ευκαιρία για εμάς. Και αν οι αστοί θρηνούν για τον κίνδυνο του «μπολσεβικισμού» και τρέμουν για τα προνόμια τους, τι μας ενοχλεί; Αυτό το κράτος δεν μας αφορά. Μπορεί να προστατεύσει μόνο του τον ευατό του. Εμείς ελπίζουμε σε μία διαφορετική μέρα!

Ας μην παραποιήσουμε ξανά τα μέτωπα! Η εσωτερική πολιτική κατάσταση είναι άμεσα ανάλογη με την τρέχουσα κατάσταση της εξωτερικής πολιτικής. Υπάρχει και εκεί μία καταστροφολογική υστερία περί μπολσεβικισμού. Μέσω της αναφοράς στο μπαμπούλα της Μόσχας, η αστική τάξη κάθε χρώματος και απόχρωσης, επιχειρεί να υποκίνησει την νεολαία να ενεργήσει ως μπράβος του παγκόσμιου κεφαλαίου εναντίον της Ρωσίας. O καρδινάλιος Faulhaber, οι Stahlhelm, οι Άγιοι Πατέρες και όλοι οι πολιτικά ενδιαφερόμενοι κύκλοι ενός κυρίαρχου «χριστιανικού κόσμου» συγκλίνουν μαζί «κάτω από τον σταυρό» για να αναθεματίσουν την Ρωσία! Εδώ μπορεί να υπάρχει μόνο ένα σύνθημα για τον γερμανικό σοσιαλισμό: μην επιτρέψετε τον ευατό σας να παρασυρθεί από την μαζική ψύχωση που καλλιεργείται σήμερα. 

Δεν χρειάζεται να τονιστεί, ότι όσον αφορά την μορφή του κράτους κλπ διαφωνούμε με την Σοβιετική Ρωσία. Αλλά αναρωτιόμαστε, τι κερδίζουμε αν υποστηρίξουμε την καπιταλιστική προπαγάνδα ενάντια στη σοσιαλιστική κοινότητα; Τι κερδίζουμε από την υποστήριξη των διεκδικήσεων της Ρώμης για παγκόσμια εξουσία μέσω μίας ψευδούς «χριστιανικής» προπαγάνδας (η οποία είναι μόνο προπέτασμα καπνού για πολιτικές επιδιώξεις και η οποία υποστήριζει όλες τις πολιτικές δυνάμεις που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα στην υποδούλωση της Γερμανίας) που στρέφεται εναντίον ενός κράτους, το οποίο δεν συγκαταλέγεται στους καταπιεστές μας, ασχετώς των λαθών τα οποία βρίσκουμε σε αυτό. Αποφύγετε την φασαρία εναντίον της Ρωσίας, η οποία θολώνει μόνο μία σαφή εικόνα των πολιτικών ευκαιριών που μπορούν αναμφίβολα να οδηγήσουν την γερμανική πολιτική πιο κοντά στις «Νεαρές Δυνάμεις» ενάντια σε αυτές του «Σχεδίου Γιάνγκ». Δεν θα επιτρέψουμε να καθοδηγηθούμε, από μία ψευδή αίσθηση αλληλεγγύης, προς εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις από των οποίων την κατάρρευση έχουμε άμεσο συμφέρον. Δεν θα προσανατολιστούμε προς τα εκεί ούτε στην εσωτερική, ούτε στην εξωτερική πολιτική: 

Ούτε οι κόκκινοι αντίπαλοι της σημερινής δημοκρατίας, ούτε ο εχθρός του δυτικού κεφαλαίου, η Ρωσία, πρέπει να χτυπηθούν με οποιασδήποτε μορφής βοήθεια από εμάς. Στη παρούσα κατάσταση και οι δύο είναι σύμμαχοι μας, στο μέτρο του εφικτού, εναντίον της Βαϊμάρης, των Βερσαλλιών και της Wall Street. Οι διαφορές μεταξύ μας θα εξακολοθούν να υποδεικνύονται αρκετά ξεκάθαρες για την ώρα. Προσοχή! Μην αφήνετε τα μέτωπα να θολώνονται και να παραποιούνται!»

[1]: «Nόμος για την Προστασία της Δημοκρατίας» – δηλαδή οι Σοσιαλδημοκράτες. Ο Νόμος για την Προστασία της Δημοκρατίας (Republikschutzgesetz) ψηφίστηκε από το Ράιχσταγκ το 1922, στον απόηχο της δολοφονίας του υπουργού Εξωτερικών Walter Rathenau από εθνικιστές τρομοκράτες. Στόχευε ρητά κατά των ριζοσπαστικών ομάδων, ο Νόμος απαγόρευσε οργανώσεις και εκδόσεις που θεωρούνταν ότι ήταν ενάντια στο «συνταγματικό δημοκρατικό κράτος» και εισήγαγε αυστηρότερες ποινές για τις περιπτώσεις πολιτικής βίας. Αν και η κυβέρνηση που εισήγαγε τον νόμο είχε επικεφαλής τον καγκελάριο Wirth, μέλος του Κόμματος του Κέντρου, ο νόμος ήταν σε μεγάλο βαθμό ευθύνη του σοσιαλδημοκράτη υπουργού Δικαιοσύνης Gustav Radbruch και θεωρούνταν συνήθως προϊόν του SPD. Μια μεταγενέστερη, αναθεωρημένη έκδοση του Νόμου που εισήχθη τον Δεκέμβριο του 1929 επηρεάστηκε επίσης σε μεγάλο βαθμό από τους Σοσιαλδημοκράτες – σε αυτή την περίπτωση από τον Υπουργό Εσωτερικών Carl Severing. Ενώ ο αρχικός Νόμος του 1922 είχε εισαχθεί ως άμεση απάντηση στην εθνικιστική βία, η αναθεώρηση του Νόμου το 1929 εισήχθη στον απόηχο της πανεθνικής απαγόρευσης του παραστρατιωτικού σώματος του KPD, της Ένωσης Μαχητών του Κόκκινου Μετώπου.

[2]: «Τα όπλα σε ετοιμότητα!» – Στα γερμανικά «Gewehr bei Fuß stehen!».  Ένα στρατιωτικό ιδίωμα που μεταφράζεται σε «ετοιμαστείτε για μάχη!».

ΠΗΓΗ

Ο Paetel και το Πρόγραμμα της Σοσιαλ-επαναστατικής Αριστεράς του NSDAP

 

Ο Κάρλ Όττο Πέτελ είναι γνωστός σήμερα για το Εθνικό Μπολσεβικικό Μανιφέστο του 1933. Το μανιφέστο αυτό το έγραψε την περίοδο που ήταν ηγέτης της «Ομάδας των Σοσιαλεπεναστατών Εθνικιστών» (GRNS), μίας ομάδος που καθώς ήταν εμπνευσμένη από το «εθνοκομμουνιστικό» πρόγραμμα του KPD το 1930 και το εθνικιστικά προσανατολισμένο προπαγανδιστικό περιοδικό Aufbruch, επικέντρωσε μεγάλο μέρος του ακτιβισμού της στην ενθάρρυνση των εθνικιστών να σφυρηλατήσουν δεσμούς με την επαναστατική Αριστερά. Ο έντονα φιλοκομμουνιστικός προσανατολισμός του GSRN προήλθε, εν μέρει, από προηγούμενες ανεπιτυχείς προσπάθειες του Πέτελ να μεταρρυθμίσει το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα. Πρίν από την ίδρυση του GRNS την ήμερα της Αναλήψεως του 1930, ο Πέτελ συμμετείχε σε μία άτυπη ομάδα που ονομαζόταν «Young Front Working Circle». Αυτή η ομάδα ενώ επικεντρωνόταν στην προώθηση της συνεργασίας μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, δεν σταματούσε να θεωρεί το NSDAP ως βασική πηγή μίας πιθανής κοινωνικο - επαναστατικής αλλαγής, κατευθύνοντας το μεγαλύτερο μέρος των ενεργειών της προς την υποστήριξη της «αριστερής αντιπολίτευσης» εντός του NSDAP και ενθαρρύνοντας τον εσωτερικό διάλογο σχετικά με την πολιτική κατεύθυνση του Κόμματος. Για αυτό τον λόγο ο Πέτελ και άλλα μέλη του Young Front έγραψαν αυτό το σύντομο προσχέδιο προγράμματος το οποίο αναγράφεται παρακάτω. Πρόκειται για μία αναθεωρημένη εκδοχή των 25 Σημείων του NSDAP (ορισμένα σημεία μένουν απαράλλαχτα) σε ένα ρητά πιο κοινωνικο - επαναστατικό πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένων αιτήματων για μαζική εθνικοποίηση - απαλλοτρίωση της γης, Γερμανο - Σοβιετική Συμμαχία κλπ. Το πρόγραμμα αυτό διανεμήθηκε για πρώτη φορά λαθραία στο Συνέδριο του NSDAP στην Νυρεμβέργη τον Αύγουστο του 1929 ενώ αργότερα δημοσιεύθηκε στο εθνικιστικό περιοδικό «Das Junge Volk» την 1η Οκτωβρίου. Το έγγραφο, αναπόφευκτα, είχε μικρό αντίκτυπο καθώς είδη από την κομματική διάσκεψη του Μπάμπεργκ το 1926 ο Χίτλερ είχε διακηρύξει τα 25 Σημεία ως αναλλοίωτα και έτσι το πρόγραμμα του Μετώπου Νέων δεν έφερε καμία πρόοδο στην ενθάρρυνση της συζήτησης με την ηγεσία. Εντούτοις, προκάλεσε ενδιαφέρον σε ορισμένα από τα λαϊκά στρώματα του Κόμματος, οδηγώντας σε ισχυρότερους δεσμούς με μέλη του NSDAP, πολλά από τα οποία αργότερα θα στελέχωναν το GRNS.

Σοσιαλεπαναστατικός Εθνικισμός: 

Πρόταση για την Αναθεώρηση του Προγράμματος του 

Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος

Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Das Junge Volk» την 1η Οκτωβρίου 1929.

«Το NSDAP είναι εθνικιστικό κόμμα. Στόχος του είναι η δημιουργία ενός ελεύθερου γερμανικού έθνους.

Το NSDAP είναι σοσιαλιστικό κόμμα. Γνωρίζει ότι το ελεύθερο γερμανικό έθνος μπορεί να αναδυθεί μόνο μέσω της απελεύθερωσης των εργαζόμενων μαζών της Γερμανίας από κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης. 

Το NSDAP είναι εργατικό κόμμα. Ομολογεί τον ταξικό αγώνα του παραγωγού ενάντια στα παράσιτα κάθε φυλής και θρησκείας. 

Το NSDAP επομένως απαιτεί: 

1. Την ένταξη όλων των Γερμανών σε ένα μεγάλο Γερμανικό Ράιχ, επί τη βάσει του δικαίωματος των Εθνών στην αυτοδιάθεση.

2. Ίση θέση για τον γερμανικό λαό σε σχέση με τα άλλα έθνη. Ακύρωση όλων των συνθηκών, των υποχρεώσεων και χρεών των προηγούμενων καπιταλιστικών κυβερνήσεων. 

3. Μόνο αυτός που είναι λαϊκός σύντροφος (folk-comrade) πρέπει να θεωρείται πολίτης - λαϊκοί σύντροφοι μπορούν να είναι μόνο εκείνοι με γερμανικό αίμα. Εβραίοι, Σλάβοι, Λατίνοι [Welsche] δεν μπορούν να θεωρούνται Γερμανοί πολίτες. Όσοι δεν συμπεριλαμβάνονται στους πολίτες θα χαρακτηρίζονται ως φιλοξενούμενοι και θα υπάγονται στη νομοθεσία που διέπει τους αλλοδαπούς. 

4. Το δικαίωμα καθορισμού της ηγεσίας και των νόμων του Κράτους μπορεί να παραχωρηθεί μόνο στους πολίτες. Ως εκ τούτου, το NSDAP απαιτεί κάθε δημόσια υπηρεσία οποιουδήποτε είδους, είτε του Ράιχ, είτε κάποιου κρατιδίου ή δήμου, να καταλαμβάνεται μόνο από τους πολίτες. 

5. Εξάλειψη του διεφθαρμένου κοινοβουλευτισμού. Πραγματοποίηση της αυτοδιοίκησης του εργαζόμενου Λαού στη βάση των επιχειρήσεων και κατάλυση - καταστροφή του οργανωτικού μηχανισμού των κομμάτων. Η οργανωτική μορφή της αυτοδιοίκησης είναι το Λαϊκό Συμβουλιακό Κράτος [Volk-Ratestaat]. Η δομή των συμβουλίων οργανώνεται από κάτω προς τα πάνω μέσω εκλογών για την συγκρότηση των συμβουλίων. 

6. Το Κράτος έχει πάνω από όλα την υποχρέωση να παρέχει τις ευκαιρίες απασχόλησης και τις απαραίτητες συνθήκες διαβίωσης στους πολίτες του. Εάν δεν είναι δυνατόν να υποστηριχθεί ο συνολικός πληθυσμός του Ράιχ τότε τα μέλη ξένων εθνών (μη πολίτες) πρέπει να απελαθούν. 

7. Πρέπει να αποτραπεί οποιαδήποτε περαιτέρω μετανάστευση μη Γερμανών. Το NSDAP απαιτεί όλοι οι μη Γερμανοί που έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία από τις 2 Αυγούστου 1929 να εγκαταλείψουν αμέσως το Ράιχ. 

8. Όλοι οι πολιτές πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

9. Πρώτο καθήκον των πολιτών πρέπει να είναι η σωματική ή νοητική εργασία. Η δραστηριότητα του ατόμου δεν πρέπει να θίγει τα συμφέροντα του Συνόλου αλλά πρέπει να λαμβάνει χώρα εντός αυτού και στα πλαίσια του κοινού συμφέροντος.

10. Κατάργηση των εισοδημάτων που δεν αποκτήθηκαν με κόπο και εργασία. Τσάκισμα της δουλείας των τόκων.

11. Μεταφορά όλων των οικονομικών πόρων της χώρας στην κοινή ιδιοκτησία του έθνους.

12. Λύση στο ζήτημα της γης [Landfrage] προσαρμοσμένη στις εθνικές απαιτήσεις. Εθνικοποίηση όλων των μεγάλων και μεσαιών κτημάτων - άμεση, γενναιόδωρη διευθέτηση των ερημωμένων παραμεθόριων περιοχών στην Ανατολή - άφεση για τους μικροϊδιοκτήτες σε καθεστώς επικαρπίας[1].

13. Ανελέητος αγώνας εναντίον εκείνων που βλάπτουν το κοινό συμφέρον με την δραστηριότητα τους. Οι εγκληματίες κατά του Λαού [Volksverbrecher], οι τοκογλύφοι, οι εκβιαστές κλπ θα τιμωρούνται με θάνατο ανεξαρτήτως θρησκείας και φυλής. 

14. Αντικατάσταση του ρωμαϊκού (ιδιωτικού) δικαίου, που υπηρετεί την καπιταλιστική - υλιστική παγκόσμια τάξη πραγμάτων, από το γερμανικό (κοινό) δίκαιο. 

15. Επέκταση του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Δωρεάν δίδακτρα σε όλα τα σχολεία. 

16. Κρατική μέριμνα για την βελτίωση της δημόσιας υγείας. Δωρεάν ιατρικές παροχές.

17. Κατάργηση του μισθοφορικού στρατού και συγκρότηση λαϊκού στρατού[2].

18. Νομική πάλη ενάντια στα συνειδητά πολιτικά ψεύδη και της διάδοσης τους μέσω του τύπου. 

19. Ελευθρία για όλα τα θρησκευτικά δόγματα εφόσον δεν θέτουν σε κίνδυνο την ύπαρξη της Δημοκρατίας του Λαϊκού Συμβουλιακού Κράτους [Volks-Räte-Republik] ούτε παραβιάζουν τα ηθικές βάσεις και τα συναισθήματα της σκανδιναβικής φυλής· το NSDAP καταπολεμά το εβραϊκό-υλιστικό πνεύμα σε όλες του τις εκδηλώσεις και είναι πεπεισμένο ότι μια διαρκής ανάκαμψη του Λαού μας μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο εκ των έσω, σύμφωνα με την παλιά γερμανική αρχή: το κοινό συμφέρον πάνω από το προσωπικό συμφέρον.

Το NSDAP γνωρίζει ότι οι ιδέες που ορίζονται σε αυτές τις κατευθυντήριες αρχές δεν μπορούν να εκπληρωθούν χωρίς μια θεμελιώδη αναδιάταξη της υπάρχουσας ισορροπίας δυνάμεων. Εφόσον ο πλήρης έλεγχος όλων των οικονομικών πόρων της Γερμανίας σήμερα βρίσκεται στα χέρια των θεσμών του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, η ίδια η εθνική επανάσταση στοχεύει απευθείας σε αυτό το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Από αυτό προκύπτει ότι αν μία επανάσταση πραγματοποιηθεί στη Γερμανία θα θέσει αμέσως σε δράση όλα τα όργανα εξουσίας της Κοινωνίας των Εθνών και της Αμερικής ενάντια στο γερμανικό εργατικό και αγροτικό κράτος.

Το πρώτο καθήκον της εθνικοσοσιαλιστικής εξωτερικής πολιτικής είναι, επομένως, η οργάνωση της επαναστατικής άμυνας ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση και η υποστήριξη εκείνων των επαναστατικών κινημάτων σε όλες τις χώρες του κόσμου που στρέφονται κατά του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου».

Σοσιαλεπαναστατική Αριστερά του NSDAP»

[1]: Μία μορφή ιδιοκτησίας που καθιερώθηκε στην φεουδαρχική εποχή. Ο χαρακτηρισμός ενός τεμαχίου γης ως «επικαρπία» θέτει σημαντικούς περιορισμούς στη πώληση ή την κληρονόμηση του, διασφαλίζοντας ουσιαστικά ότι η γη παραμένει αποκλειστικά στα χέρια μίας συγκεκριμένης οικογενειακής ομάδας. Τα αντικαπιταλιστικά στοιχεία του Νέου Εθνικιστικού κινήματος στη Γερμανία και την Αυστρία του Μεσοπολέμου έψαχναν συνήθως στα προκαπιταλιστικά, φεουδαρχικά οργανωτικά συστήματα για έμπνευση. Κατά συνέπεια, η ιδέα της ανασύστασης της επικαρπίας, με διάφορες μορφές, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Η συγκεκριμένη πρόταση, όπως αναφέρεται εδώ από τον Paetel, ήταν κοινή μεταξύ των «αριστερών» φατριών του NSDAP και των εθνικομπολσεβίκων και φασιστικών-κορπορατιστικών ομάδων: ότι τα μεγάλα και μικρά αγροκτήματα και κτήματα θα έπρεπε να εθνικοποιηθούν, ενώ οι μικροκαλλιέργειες των αγροτών να κηρυχθούν «Επικαρπίες του Ράιχ» που απαγορεύεται νομικά να πουληθούν ή να αφαιρεθούν με άλλον τρόπο από την ιδιοκτησία της αγροτικής οικογένειας. Η εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση στην πραγματικότητα κατέληξε στην εφαρμογή μιας εκδοχής αυτής της πολιτικής με τον νόμο περί αγροτικών εκμεταλλεύσεων του Ράιχ [Reichserbhofgesetz] της 29ης Σεπτεμβρίου 1933.

[2]: Ο «στρατός μισθοφόρων» [Söldnertruppe] που αναφέρεται είναι η Ράιχσβερ. Την αποκαλούσαν έτσι επειδή θεωρούσαν χλευαστικά ότι ήταν «πληρωμένοι από τη Δημοκρατία». Ενώ πολλοί εντός της Ράιχσβερ ήταν σεβαστοί από τους Εθνικοσοσιαλιστές, ως θεσμός θεωρούνταν ατελής, μια μισθοφορική δύναμη αμειβόμενων στρατιωτών που εξυπηρετούσε τις αντίστοιχες ιδιοτροπίες των μεταβαλλόμενων κυβερνήσεων παρά τις ανάγκες της «αιώνιας Γερμανίας». Αντί της Ράιχσβερ, το NSDAP πρότεινε έναν «Volksheer», που μερικές φορές μεταφράζεται ως «εθνικός στρατός», αν και το πιο υποδηλωτικό της πραγματικής του σημασίας είναι «λαϊκός στρατός». Το Volksheer δεν θα αποτελούνταν από αμειβόμενους, επαγγελματίες στρατιώτες, αλλά θα κινητοποιούσε ολόκληρο τον πληθυσμό μέσω στρατολόγησης, κάτι που απαγόρευε η Συνθήκη των Βερσαλλιών. (Περισσότερα διαβάστε ΕΔΩ)

ΠΗΓΗ

Η ομάδα των Σοσιαλεπαναστατών Εθνικιστών

 

Θεμέλια και Θέσεις

Heinz Gollong

Οι παρακάτω δηλώσεις είναι αποσπάσματα από μία διάλεξη που έδωσε ο Heinz Gollong την ημέρα ίδρυσης της «Ομάδος των Σοσιαλεπαναστατών Εθνικιστών»

«Σύντροφοι! Ο κύκλος που έχει συγκεντρωθεί στην «Ομάδα Σοσιαλεπαναστατών Εθνικιστών» είναι, από ορισμένες απόψεις, πιο τυπικός από ότι φαίνεται αρχικά. Σε κάθε εποχή υπήρχε ένας μικρός αριθμός στοχαστών, που κινούνταν σε νέα τολμηρά μονοπάτια μπροστά από την εποχή τους και πάντοτε παρέμεναν παρεξηγημένοι. Αντιμετώπιζαν χλεύη και βίαιη εναντίωση. Αλλά τελικά μπόρεσαν να δούν πως η μάζα της ανθρωπότητας χρησιμοποίησε τις ιδέες τους με μία φυσική, καθιερωμένη νοοτροπία που είναι χαρακτηριστική για τις μάζες. 

Εμείς που προερχόμασταν από αμέτρητα διαφορετικά στρατόπεδα - στρατόπεδα ταξινομημένα σύμφωνα με τις κατηγορίες που καθίερωσαν οι άρχουσες τάξεις - ενωθήκαμε αρχικά ενστικτωδώς, ίσως από ένα κοινό αίσθημα ενάντια σε έναν κόσμο, του οποίου το πνεύμα που κυριαρχεί είναι ξένο σε εμάς. Είδαμε πόσο άγνωστες φαινόνταν οι απόψεις των «πρεσβύτερων», πόσο επιφανειακά έχουν προσεγγίσει τα πάντα και πόσο λίγο μπόρεσαν να απεμπλακούν από την υποκειμενική ανάγνωση των γεγονότων. Και τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, μετά από αυτές τις εμπειρίες αναπτύχθηκε μέσα μας η συνειδητοποίηση ότι ήμασταν οι φορείς μίας νέας κοσμοθεωρίας και ότι πρέπει να αγωνιστούμε για αυτό το νέο ιδανικό (το οποίο έγινε απόλυτα σαφές σε εμάς όταν παλεύαμε με σύγχρονα θέματα και έτσι ανακαλύψαμε τις βαθύτερες αιτίες πίσω από τα παγκόσμια γεγονότα καθώς και την σχέση μεταξύ τους) όσο η νεανική ζωή συνεχίζει να καίει μέσα μας. 

Δεν ξέρουμε πως πρωτογνωριστήκαμε. Μερικές φορές φαινόταν σαν να υπήρχε κάτι στον αέρα που διασφάλιζε ότι όσοι από εμάς ανήκουμε σε ένα κοινό μέτωπο θα καταλήξουμε με κάποιον τρόπο να βρούμε ο ένας τον άλλον. Αν επιζητούσαμε να αντλήσουμε επικύρωση για τον αγώνα μας αποκλειστικά από το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι που έχουν καταρρίψει όλες τις παραδοσιακές προκαταλήψεις και έχουν αποκλειστεί σχεδόν εντελώς από τις οργανώσεις της σημερινής Γερμανίας, αυτό θα ήταν μόνο το ήμισυ της όλης ιστορίας. Αντίθετα η πίστη μας στην ορθότητα της στάσης μας είναι αυτή που μας παρέχει την δύναμη να προχωρήσουμε από την «αγανάκτηση» που μέχρι τώρα επικρατούσε μέσα μας σε μία συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης. Βλέπω σε αυτό το πιο άμεσο καθήκον: να διερευνήσουμε αν ένα πολιτικό όραμα μπορεί να διαμορφωθεί από την ύπαρξη μας. 

Προσεγγίζοντας αυτή την διευκρίνηση υπάρχουν ορισμένα βασικά πράγματα που πρέπει να τονίσουμε. Ενώ μπορεί να φαίνονται αυτονόητα σε πολλούς, εξακολουθεί να είναι απαραίτητο να καθιερωθούν εν΄όψει των αδυσώπητων μεθόδων αγώνα που χρησιμοποιούν ορισμένες ομάδες πολιτικών συμφερόντων. 

Δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε οι εμπνευστές κάθε ιδέας που αποτελεί θεμέλιο των θέσεων που πρόκειται να υπερασπιστούμε. Δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε οι μόνοι κάτοχοι αυτών των πολιτικών αρχών, γιατί πιστεύουμε ότι πολλοί νέοι στη Γερμανία αισθάνονται το ίδιο παρά το γεγονός ότι δεν έχουν έρθει ακόμη σε επαφή μαζί μας. Όπου έχουν σχηματιστεί κύκλοι που έχουν βρεί την ίδια έκφραση για τις σκέψεις τους με εμάς, θα ενωθούν μαζί μας και θα ανακαλύψουν ότι διαθέτουμε επαρκή βαθμό νοητικής ευκινησίας ωστέ να μη μας προσβάλει μία εναλλακτική διατύπωση σχετικού περιεχομένου. Αυτά τα σύντομα λόγια περιέχουν ηθικές απαιτήσεις από πολιτικούς στοχαστές και αγωνιστές που σίγουρα διαθέτουν μία γοητεία καινοτομίας και ιδιαιτερότητας σε σχέση με την σημερινή κυρίαρχη κατάσταση. Μπορούμε λοιπόν να παρουσιαστούμε ειλικρινά στο κοινό, γιατί στον κύκλο μας κυριαρχεί η ελευθερία των ιδεών και δεν έχουμε συμφέροντα να εκπροσωπήσουμε. 

Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που παίρνουν αμέσως διαφορετική μορφή μόλις αλλάξει η θέση τους εν σχέσει με κάτι αλλό. Αυτό ισχύει εξίσου για τις πολιτικές ιδέες. Δεν καυχιόμαστε ότι είναι καθήκον μας να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τον φιλελευθερισμό με ίσες αξίες, ούτε ότι είναι καθήκον μας νικήσουμε τον ειρηνισμό. Αντίθετα, επιστρατεύουμε τις νεότερες πολιτικές ιδέες, τις οποίες χρησιμοποιούμε με έναν τρόπο που είναι σίγουρα νέος στη διαμόρφωση του, γιατί φέρνει σε ζωτική σχέση μεταξύ τους, ξεχωριστές απόψεις που οι γέροντες θεωρούν ότι είναι τόσο διαφορετικές όσο η φωτιά και το νερό: δηλαδή ο εθνικισμός και ο σοσιαλισμός.

Ομολογουμένως, η διατύπωση αυτής της σύνθεσης δεν είναι εντελώς νέα, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί πολύ σοβαρά στον αγώνα των κομμάτων, κυρίως ως διαφημιστικό εργαλείο μεγάλης αξίας. Ποιος θα ισχυριζόταν όμως, ότι εκείνοι που χρησιμοποιούν αυτούς τους όρους για διαφημιστικούς σκοπούς έχουν στην πραγματικότητα κάνει μία σοβαρή προσπάθεια να αφαιρέσουν το νόημα και τη μορφή τους; Πιστεύω, ότι, λαμβανομένων υπόψιν των αφθόνων αποδεικτικών στοιχείων για αυτό, δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα περαίτερω. Αντίθετα, η δουλειά μας μπορεί να ξεκινήσει χωρίς να χάνεται άλλος χρόνος για να ασχοληθούμε κάνοντας κριτική σε εκείνους που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται ένα ιδανικό, αλλά στην πράξη έχουν απλώς τα μούτρα τους στη γούρνα. 

Στο μεταξύ, είμαστε στην τυχερή θέση να μπορούμε να μάθουμε από τα λάθη των μεγαλύτερων. Από την ακαμψία τους (μεταξύ πολλών άλλων) αντλήσαμε το μάθημα να είμαστε πιο προσεκτικοί με τον δογματισμό και τα συνθήματα. Αυτό σημαίνει ότι αρνούμαστε να χρησιμοποιήσουμε τέτοια μέσα και ότι θα προσέχουμε να μην τα υπερεκτιμήσουμε, ούτε να τα εμπιστεύομαστε. 

Αυτό φυσικά δεν εμποδίζει τους αντίπαλους, κάθε χώρου, να μας επιτεθούν με τα όπλα τους. Πριν φτάσουμε στο σημείο της επίσημης οργάνωσης, εκεταλλευτήκαμε την ευκαιρία για δημοσιογραφική συζήτηση που μας δόθηκε σε διάφορα έντυπα, και αντίθετα με τις προσδοκίες, προσελκύσαμε αρκετό ενδιαφέρον ώστε να μπορέσουμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα από αυτή. Από όπου και αν προερχόμασταν όλοι τονίσαμε - εκτός από την αποφασιστική μας εθνική συνείδηση και παράλληλα με τον όρκο μίας αγωνιστικότητας άνευ όρων - τη συνεπή επιδίωξη του σοσιαλισμού στην οικονομική σφαίρα, με αυτή την προοπτική να πηγάζει από το γεγονός ότι στον καπιταλιστικό κόσμο η οικονομική σκέψη καταλαμβάνει κάθε πλευρά της ζωής και για αυτό παλεύουμε να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις του αίματος και του πνεύματος από τα δεσμά αυτής της υλιστικής απληστίας για κέρδος. Εμείς ως «Λαός και Έθνος» (Volk and Nation) δηλώνουμε ότι δεν θέλουμε οι κρατικές αποφάσεις στους τομείς των εξωτερικών, εσωτερικών, κοινωνικών και πολιτιστικών - πολιτικών υποθέσεων να εξαρτώνται από οικονομικές κλίκες, όπως συμβαίνει σήμερα, ακόμη και αν αυτή η κατάσταση δεν γίνεται άμεσα εμφανής στο κοινό. Απαιτούμε η οικονομία να γίνει όργανο του κράτους με σκοπό την ικανοποίηση του βιοτικού επιπέδου του Λαού, ενώ επί του παρόντος το Κράτος είναι όργανο για την ικανοποίηση ιδιωτικών κερδοσκοπικών συμφερόντων. 

Καθώς οι αντιπάλοι μας γνώριζαν, ότι είχαμε από καιρού πάψει να πιστεύουμε σε οποιονδήποτε ηθικό ή σχετικό λόγο για την ύπαρξη τους, και επειδή δεν έβλεπαν τους ευατούς τους να είναι σε θέση να μας παραπλανήσουν, προσπάθησαν να μας παρουσιάσουν ως φρικτούς, θηρία που προκαλούν ναυτία, για να τραβήξουν ενστικτωδώς τα ευσεβή πρόβατα τους στην αντιπολίτευση εναντίον μας: Μας έχουν βαφτίσει «εθνικομπολσεβίκους» γνωρίζοντας ακριβώς την φρικιαστική εντύπωση που προκαλεί η λέξη μπολσεβικισμός στη Γερμανία σήμερα. Έτσι πίστευαν ότι όσοι έρχονταν σε επαφή μαζί μας θα μας απέρριπταν και θα μας καταδίκαζαν ως λεπρούς. Το πόσο τρομακτικά επηρεάζει τις ειρηνικές γερμανικές ψυχές η συσπειρωτική κραυγή περί «μπολσεβικισμού» φαίνεται μεταξύ άλλων από το γεγονός ότι οι καπιταλιστές, για λόγους ανταγωνισμού, κατά καιρούς, δείχνουν το φάντασμα του «μπολσεβικισμού» με την ελπίδα να δεσμεύσουν ακόμη περισσότερο τους εταίρους τους. Ως εκ τούτου, ο Δρ. Solmssen, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Deutsche Bank και της Disconto - Gesellschaft διακήρυξε σε μία ομιλία του τον Μάρτιο του 1930 στη Ζυρίχη ότι ήταν πρός το συμφέρον της παγκόσμιας οικονομίας να καταλήξει σε συμφωνία για τα κοινά πεδία ενδιαφέροντος, λαμβάνοντας υπόψιν ο ένας τον άλλον, ώστε να καταπολεμηθεί ο κίνδυνος του εθνικοσοβινισμού, γιατί ένας επόμενος πόλεμος θα έφερνε μαζί του τον μπολσεβικισμό! Αυτά τα λόγια είναι εξίσου αποτελεσματικά με το σύνθημα του «εθνικομπολσεβικισμού» που εκτοξεύτηκε εναντίον μας, ένα σύνθημα το οποίο δούλεψε όλος ο αστικός τύπος τους τελευταίους μήνες και το οποίο σε ορισμένες περιπτώσεις δεν έχανε το στοιχείο του χιούμορ - όπως πχ για παράδειγμα η εθνική εφημερίδα των νοικοκυραίων, που με αγανάκτηση καταφέρθηκε εναντίον των γραμμών σκέψης όπως η δική μας, επειδή, όπως εξήγησε... δεν θα μπορούσε ποτέ να συμφωνήσει με τα τυποποιημένα ρούχα που είναι το τελικό αποτέλεσμα του μπολσεβικισμού!

Οι οργανώσεις που έχουν συνειδητοποιήσει την δική τους αποσύνθεση τείνουν να χτυπούν κάθε κίνημα που τους φαίνεται επιζήμιο και οι φωνές του το τρομάζουν. Δεν πρέπει λοιπόν να παρερμηνεύσουμε την επίθεση που ζήσαμε στα χέρια του αστικού τύπου, επιτρέποντας τον να μας οδηγήσει σε αυταπάτες.  

Μία ειλικρινής αυτοαξιολόγηση των μέσων που έχουμε στην διάθεση μας θα ευνοήσει περισσότερο των αγώνα μας παρά μία υπερεκτίμηση της επιρροής μας. Εκεί όπου χαράσσονται γραμμές δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ελέγχου προς το παρόν. Πρέπει να αφήσουμε το άτομο να καθορίσει μέχρι που θα φτάσει ο αντίκτυπος μας και σε ποιο βαθμό θα έχουμε την ευκαιρία να συνεισφέρουμε στις πολιτικές αποφάσεις. Πιστεύω ότι κανένας από εμάς δεν θα αφήσει τον ευατό του να παρασυρθεί από μία (συχνά κατανοητή ψυχολογικά) λαχτάρα για προσωπική αναγνώριση, έτσι ώστε να προωθήσει θέσεις που - ένοψει των περιορισμένων μέσων άσκησης εξουσίας που βρίσκονται στη διάθεση του - δεν στερούνται κάποιου βαθμού κοινοτοπίας. Οι πολιτικές μέθοδοι αυτού του είδους - η ανοησία του Κινήματος της Νεολαίας, μέσω της οποίας επιτυγχάνεται πάντα το αντίθετο από το επιδιωκόμενο - έπρεπε να έχουν ξεπεραστεί εδώ και καιρό. Ας βασιστούμε στην αντικειμενικότητα και την αποφασιστικότητα μέχρι να λυθεί το τελικό πρόβλημα: Με αυτό τον τρόπο θα δούμε πιο καθαρά και θα κρίνουμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Θα υποστηρίξουμε καλύτερα τους ανθρώπους της κοινότητας μας. Ακόμη, θα μπορέσουμε να κερδίσουμε πιο εύκολα την απαιτούμενη απόσταση από συνθήματα και φράσεις, προς τα οποία πολλοί έχουν μία κατανοητή κλίση λόγω έλλειψης εξειδικευμένης εκπαίδευσης.

Δεν εκπλησσόμαστε αν οι προλεταριο - σοσιαλιστικοί κύκλοι δεν εμπιστεύονται την ειλικρίνεια της σοσιαλιστικής μας βούλησης, λαμβάνοντας υπόψιν την κατάχρηση αυτού του όρου που διαπράττεται σήμερα. Ο σοσιαλισμός χρησιμοποιείται συχνά για κομματικούς - πολιτικούς σκοπούς, οπουδήποτε η στρατολόγηση των μαζών μπορεί να αποβεί επιτυχημένη με την βοήθεια του. Για όσους προερχόμαστε από την «Αριστερά» ξέρουμε πόσο αδικαιολόγητη είναι αυτή η δυσπιστία. Όσοι από εμάς βρισκόμασταν προηγουμένως στη «Δεξία» είμαστε, στη πραγματικότητα, προλεταριοποιημένοι σε ίσο βαθμό, αν και λέγοντας αυτό δεν θέλω σε καμία περίπτωση να ασβεστώσω την προλεταριοποίηση του Γερμανικού Λαού. Είναι περιττό να αποκηρύξουμε με ιερούς όρκους την Αντίδραση που τα αριστερά κόμματα συνεχίζουν να «μυρίζουν» σε εμάς ή να τους προσφέρουμε μια διαπιστευτική επιστολή. Είμαστε σοσιαλιστές - γίναμε επαναστάτες για χάρη της οικοδόμησης του Έθνους και απαιτούμε εμπιστοσύνη στην εντιμότητα μας! Μαζί με εσάς τους «πρώην Αριστερούς» στόχος μας είναι να αναζητήσουμε έκφραση σε κοινά θεμέλια και κοινές θέσεις, πολιτικές αρχές που μπορούν να γεννηθούν από την Ουσία μας και την Κοσμοθεωρία μας!»

- Heinz Gollong

Οι θέσεις της «Ομάδας Σοσιαλεπαναστατών Εθνικιστών»

Ως ομάδα συνοψίζουμε τα αιτήματα μας ως εξής:

Αναγνωριζόυμε την αναγκαιότητα της Γερμανικής Επανάστασης:

Είναι ο πνευματικός μετασχηματισμός που θα καθορίσει 

το πρόσωπο της εποχής μας, οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά.

Επιβεβαιώνουμε την δέσμευση μας προς το Έθνος:

Ως η μοιραία έκφραση της volkish 

κοινότητας είναι για εμάς η υπέρτατη πολιτική αξία.

Επιβεβαιώνουμε την δέσμευση μας προς τον Λαό (Volk).

Ως μία εθνοτικά διακριτή πολιτιστική κοινότητα, σε αντίθεση 

με τον δυτικό πολιτισμό, ο οποίος είναι καταστροφικός για τους Λαούς.

Επιβεβαιώνουμε την δέσμευση μας προς τον Σοσιαλισμό:

Αφού τσακίσει την καπιταλιστική οικονομική τάξη, 

ενώνει τον Λαό και το Έθνος σε μία οργανική οικονομική δομή.

Οι στόχοι μας εκπληρώνονται στο:

Μεγάλο Γερμανικό Λαϊκό Συμβουλιακό Κράτος

ως η εκδήλωση της αυτοδίοικησης του παραγωγικού Γερμανικού Λαού!

Αυτό που προκύπτει: εθνικοποίηση όλων των μεγάλων και μεσαίων επιχειρήσεων. Άμεσος, εκτεταμένος επικοισμός της Ανατολής[1]. Άφεση για μικρές, ιδιωτικές εκμεταλλεύσεις όπως τις επιστασίες του Ράιχ (Reichserblehen). Αντικατάσταση του ρωμαϊκού ιδιωτικού δικαίου από το γερμανικό δίκαιο.

[1]: Δεν εννοεί την ιμπεριαλιστική πολιτική του Lebensraum και του Drag Nach Osten αλλά την αναδιανομή της γης στην Ανατολική Γερμανία και τον επικοισμό της με αγροτικό πληθυσμό ικανό να την αξιοποιήσει.

Η σημερινή κατάσταση απαιτεί:

- Ανελέητος αγώνας ενάντια σε όλες τις συνθήκες υποδούλωσης από τις Βερσαλλίες μέχρι το Σχέδιο Γιάνγκ.

- Αγώνας ενάντια στο σύστημα της Βαϊμάρης το οποίο έχει επικυρώσει αυτή την υποτέλεια.

- Πολιτική συμμαχίας με την Σοβιετική Ένωση. 

- Υποστήριξη των επαναστατικών κινημάτων προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ενιαίο μέτωπο όλων των καταπιεσμένων τάξεων και εθνών. 

Η παρούσα κατάσταση πραγμάτων απαιτεί την πιο σκληρή εκτέλεση της ταξικής πάλης των καταπιεσμένων ενάντια σε όλους όσους διατηρούν το ιδιωτικό - καπιταλιστικό δόγμα της ιερότητας της ατομικής ιδιοκτησίας. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που θα οδηγήσει στην Γερμανική Λαϊκή Κοινότητα!

Για να διαφυλαχθεί η Επανάσταση από την επίθεση του Διεθνούς Κεφαλαίου και τις αντεπαναστατικές προσπάθειες, ο Επαναστατικός Λαϊκός Στρατός θα αντικαταστήσει τον σημερινό μισθοφορικό στρατό.

Η ΟΜΑΔΑ ΣΟΣΙΑΛΕΠΕΝΑΣΤΑΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ

ΠΗΓΗ

Η Προδοσία του Χίτλερ - Είμαστε ακόμη εργατικό κόμμα;

 

Η εκρηκτική αύξηση της δημοτικότητας του εθνικοσοσιαλισμού σε ολόκληρη τη Γερμανία το 1930 αποδείχτηκε ιδιαίτερα απειλητική για τον γερμανικό κομμουνισμό, ο οποίος βρέθηκε ξαφνικά να ανταγωνίζεται έναν εξαιρετικά οργανωμένο, καλά πειθαρχημένο αντίπαλο του οποίου ο «σοσιαλιστικός ριζοσπαστισμός» φαινόταν να έχει ένα ανησυχητικό επίπεδο απήχησης ακόμη και μεταξύ ορισμένων τμημάτων του προλεταριάτου των πόλεων. Βασικό συστατικό της λύσης που προέτασσε η Κομιντέρν απέναντι στην ανερχόμενη πρόκληση του εθνικοσοσιαλισμού ήταν η «Προγραμματική Δήλωση για την Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση του Γερμανικού Λαού», που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην καθημερινή εφημερίδα «Die Rote Fahn» του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (Kommunistische Partei Deutschlands, KPD) στις 24 Αυγούστου 1930, η οποία αποσκοπούσε στο να κλέψει λίγη από τη φήμη του NSDAP οικειοποιώντας την εθνικιστική γλώσσα και συναίσθημα για λογαριασμό του μαρξισμού-λενινισμού. Μεταφρασμένη σε πρακτική κομματική δουλειά, η νέα «Εθνική και Κοινωνική» πολιτική γραμμή χρησιμοποιήθηκε κυρίως από τους κομμουνιστές στον τομέα της προπαγάνδας, ιδιαίτερα μέσω οργανώσεων και εκδόσεων που προορίζονταν να προσελκύσουν τους εθνικιστές εστιάζοντας σε ορισμένα ελκυστικά κοινά σημεία (δηλ. μια κοινή κουλτούρα μιλιταρισμού, ή ένα μίσος για το Young Plan) που θα μπορούσαν στη συνέχεια να επαναπροσδιοριστούν σταδιακά από τους συμμετέχοντες στο πλαίσιο μιας σταλινικής ιδεολογικής κοσμοθεωρίας. Μια άλλη τακτική που ακολούθησε το KPD κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περιελάμβανε τη χρήση αποθαρρυντικής «μαύρης προπαγάνδας», ιδιαίτερα αυτό που ο ιστορικός Timothy Brown αποκαλεί «Zersetzungsschriften» - «οδηγίες αποσύνθεσης». Με αυτή την μέθοδο παρήχθησαν φυλλάδια και ενημερωτικά δελτία γραμμένα και παρασκευασμένα από κομμουνιστές προπαγανδιστές που είχαν σκοπό να δώσουν την εντύπωση ότι στην πραγματικότητα συντάχθηκαν από ένα «αντιπολιτευτικό κίνημα» δυσαρεστημένων και απογοητευμένων εθνικοσοσιαλιστών εντός του NSDAP. Συνήθως οι κομμουνιστές με αυτές τις ψυχολογικές επιχειρήσεις στόχευαν στα Sturmabteilung (SA, Stormtroopers), τα οποία είχαν το μεγαλύτερο μερίδιο  προλεταριακών μελών του NSDAP και ως εκ τούτου, για το KPD, το μεγαλύτερο επαναστατικό δυναμικό. Τα φυλλάδια αυτά ήταν γεμάτα από παράπονα από δήθεν «πραγματικούς» Stormtroopers που επεσήμαναν την ιδεολογική υποκρισία εντός του κόμματος, κατήγγειλαν την οικονομική ή φυλετική ανάρμοστη θέση από την πλευρά των τοπικών ή εθνικών ηγετών και ενθάρρυναν μια πιο συμπαθητική άποψη για τους «Κόκκινους» και τις ιδέες τους. Το παρακάτω μεταφρασμένο έγγραφο, ένα ενημερωτικό δελτίο τεσσάρων σελίδων με τίτλο «Έθνος και Επανάσταση», είναι ένα παράδειγμα ενός κομμουνιστικού προπαγανδιστικού φυλλαδίου που στοχεύει στα SA. Αν και αχρονολόγητο, πιθανότατα παρήχθη στα μέσα του 1931 και φαίνεται να διανεμήθηκε στην περιοχή της Στουτγάρδης. Καλύπτει τα περισσότερα από τα κοινά θέματα σε αυτό το είδος προπαγανδιστικής γραφής, συμπυκνώνοντας βασικά επιχειρήματα από το «Εθνικό και Κοινωνικό Πρόγραμμα» του 1930 και συνδυάζοντάς τα με γκρινιάρικους ισχυρισμούς για τα SΑ, τους γραφειοκράτες του Κόμματος και την ανικανότητα του NSDAP να ανταποκριθεί πραγματικά στις υποσχέσεις για την αντικαπιταλιστική οικονομική ιδεολογία του.

ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ανώνυμο προπαγανδιστικό δελτίο των SA που 

παράχθηκε λαθραία από το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας

Ο Χίτλερ προδίδει τον εθνικισμό!

Η στάση του Χίτλερ στην υπόθεση του Νοτίου Τιρόλο και η απεχθής αποκήρυξη των Γερμανών που ζουν εκεί είναι γνωστή. Θα ήταν σωστό να επισημάνει κανείς ότι στην ίδια πολιτική απάρνησης που εμπίπτουν σήμερα οι Γερμανοί του Νοτίου Τιρόλο, θα μπορούσαν να βρεθούν αύριο οι Γερμανοί της Αλσατίας, της Άνω Σιλεσίας, της Τσεχοσλοβακίας, κτλπ. Ο Χίτλερ κάνει την μία υποχώρηση μετά την άλλη! Στην επιστολή του, τον Αύγουστο του 1930, προς τον Γάλλο πολιτικό Gustave Herve έγραψε:

«Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το κίνημα που εκπροσωπώ δεν έχει πρόθεση να απλώσει χείρα βοηθείας σε οποιαδήποτε δραστηριότητα αποτρέπει την εγκαθίδρυση της απαραίτητης ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο μία τόσο αναγκαία ειρήνη μεταξύ των Ευρωπαϊκών Εθνών! Ο νομικά δεσμευτικός χαρακτήρας των ιδιωτικών χρεών, ανεξάρτητα από τον λόγο για τον οποίον συσσωρεύτηκαν, είναι πάντα ξεκάθαρος. Η Γερμανία εκπληρώνει και θα εκπληρώσει και στο μέλλον, σοβαρά και πιστά, τις ιδιωτικές εμπορικές υποχρεώσεις της προς τον υπόλοιπο κόσμο!»

Ο Χίτλερ δηλώνει ανοιχτά ότι δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να τροποποιήσει τα μνημειώδη ιδιωτικά χρέη της Γερμανίας προς τις δυνάμεις των Βερσαλλιών. Πως θα μπορούσε άλλωστε, όταν ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την ατομική ιδιοκτησία; Η απόλυτη πρακτικότητα της εθνικής απελευθέρωσης είναι ανέφικτη χωρίς την σοσιαλιστική επανάσταση και αυτό καταδεικνύεται από την αδιάκοπη φλυαρία του Χίτλερ. 

Και τι γίνεται με τον αγώνα του Χίτλερ ενάντια στην «Δημοκρατία του Νοέμβρη», ο οποίος αποτελεί την αρχή και το τέλος της εθνικοσοσιαλιστικής προπαγάνδας; Πως θα έπρεπε να συμπεριφερθεί στην πράξη αν λάμβανε, όντως, στα σοβαρά αυτόν τον αγώνα; Εκτός από την άρνηση να καταβάλει τις πληρωμές των αποζημιώσεων θα έπρεπε να διασφαλίσει, μέσω των εκπροσώπων του στις πολιτειακές και δημοτικές κυβερνήσεις, ότι η συγκέντρωση κεφαλαίων για αποζημιώσεις θα καταστεί αδύνατη, δηλαδή να ασκήσει συστηματική δολιοφθορά στα κυβερνητικά μέτρα. Να καλέσει σε φορολογική απεργία, να απαιτήσει βελτιωμένους μισθούς και να διασφαλίσει ότι όλα τα χρήματα θα πηγαίνουν πρωτίστως στον γερμανικό λαό με βάση το ρητό: «Πρώτα το ψωμί και μετά οι αποζημιώσεις!».

Αλλά τι κάνουν στην πραγματικότητα ο Frick και ο Franzen και οι συναδέλφοι τους στους δήμους; Ακόμη, πριν να αναλάβει τα καθήκοντα του, ο Frick δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα καλύτερο από το να απαιτήσει τη σταθεροποίηση του προϋπολογισμού της Θουριγγίας, ο οποίος είχε καταστραφεί από την πληρωμή των αποζημιώσεων. Τα κεφαλαία για αυτή την «σταθεροποιήση» θα μπορούσαν να αναζητηθούν μόνο μέσα από νέους, αυστηρούς φόρους και περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες. Οι «ευλογίες» της κυβέρνησης Frick έχουν αποτύχει. Εδώ είναι μόνο μερικές από αυτές:

«Η εισαγωγή ενός «νεγρο - φόρου»[1], αύξηση 6% στον φόρο του ενοικίου κατοικιών, αύξηση των ενοικίων εν καιρώ ειρήνης από 120% σε 126%, αύξηση του φόρου εμπορίου κατά 750.000 μάρκα και του φόρου γης κατά 650.000 μάρκα, ανελέητη συρρίκνωση των εκπαιδευτικών, πολύ αυστηρή μείωση των πολιτιστικών δαπανών, περικοπή των επιδομάτων των φτωχών λαϊκών τάξεων»

«Εθνικοσοσιαλισμός!». Τι κοροϊδία που προέρχεται από τα χείλη των ανθρώπων που αρνούνται την συνεργασία με την Ρωσία, τον μοναδικό εχθρό των Δυτικών Δυνάμεων, αλλά αντ'αυτού κολακεύουν τις Δυνάμεις των Βερσαλλιών. 

Τι κοροϊδία για εκείνες τις μάζες που πιστεύουν ότι μπορούν να βρούν την απελευθέρωση από τον ζυγό του διεθνούς καπιταλισμού στο σύμβολο της σβάστικας!

Όχι! Ποτέ μα ποτέ ο Χίτλερ δεν θα είναι ικανός να ηγηθεί του αγώνα για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του Γερμανικού Λαού, γιατί ο στόχος που επιδιώκει δεν οδηγεί ούτε στον εθνικισμό, ούτε στον σοσιαλισμό. Δεν θα φέρει μία «ελεύθερη και σοσιαλιστική Γερμανία» αλλά μία φασιστική δικτατορία. 

 Είμαστε ακόμη εργατικό κόμμα; 

Ένας άνεργος άνδρας των S.A μας ζήτησε να συμπεριλάβουμε τον παρακάτω λογαριασμό:

Το πρωι της Κυριακής, συνάντησα στο δυτικό τμήμα της πόλης, δύο πολυτελή αυτοκίνητα, ακριβώς στο δρόμο τους προς το «καλύτερο τμήμα της πόλης». Γούνινα παλτά, μαργαριταρένια κολιέ, χοντρά πούρα, κλπ. Καθώς αναρωτιόμουν αν ο παχύσαρκος με το λιπαρό πρόσωπο γνωρίζει πως είναι να εργάζεσαι επί ώρες με το στομάχι άδειο, ένα άλλο αυτοκίνητο εμφανίστηκε δίπλα, στο οποίο βρισκόταν ένα πασίγνωστο μέλος του Κόμματος με το οποίο γνωρίζομαι προσωπικά. Τότε το χοντρό γουρούνι, για το οποίο μιλούσα προηγουμένως, και μαζί του όλη η υπόλοιπη συμμορία, όλοι σήκωσαν τα χέρια και φώναξαν «Χάιλ Χίτλερ!». Όλοι τους χαιρέτησαν με ενθουσιασμό. Αύτα τα παράσιτα χαιρετιούνται μεταξύ τους με τον χιτλερικό χαιρετισμό! Αυτοί υποτίθεται ότι είναι σύντροφοι μου - οι σύντροφοι ενός άνεργου άνδρα των SA που, από ένθερμη αγάπη για την Πατρίδα του, κάνει το καθήκον του καθημερινά, με την πεποίθηση ενός Σοσιαλιστικού Τρίτου Ράιχ.

Όπως είπε πρόσφατα ο μεγάλος μας Φύρερ, ο Χίτλερ, στην Στουτγάρδη: η ευημερία του Λαού στο σύνολο του, πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι της ευημερίας του ατόμου! Πως γίνεται όμως να ταιριάξουμε; Παράσιτα από την μία - άνεργοι από την άλλη! 

Στοχασμοί για την Συνδιάσκεψη των Γκαουλάιτερ του Κόμματος

Τα SA, με το μαχητικό τους πνεύμα, είναι γεμάτα από έντονες αμφιβολίες για την ορθότητα της πολιτικής του Χίτλερ. Παρακάτω παρουσιάζουμε μία επιστολή ενός άνδρα των SA που συμμετέχει σε αυτούς τους ενδοιασμούς:

Ο Αρχηγός της Μονάδας 27, στην περιοχή Calw , σχολίασε με πικρία ότι δεν πιστέυει πλέον καθόλου στο Τρίτο Ράιχ. 

Η υποκίνηση των SS, από τον σύντροφο Deher, κατά του Scheringer, αντικατοπτρίζεται σε μία απειλή των SS ότι ο Scheringer θα ήταν καλύτερα να προσέχει - εάν τολμήσει ποτέ να έρθει στο Ulm[2].

Στην οδό Göthestrasse πραγματοποιήθηκε μία πολιτική συνάντηση διάρκειας 2,5 ωρών, στην οποία έγιναν δεκτοί μόνο 12 «κύριοι» από την ανώτατη ηγεσία του  Κόμματος και των SA. Ο απλός νεοσύλλεκτος των SA δεν έχει λόγο, μονάχα υπακούει. Επιπλέον απογορεύθηκε αυστηρά κάθε μορφή συζήτησης με πολιτικούς αντιπάλους!

Οι προλεταριακές συνοικίες Heslach και Ostheim αποφεύχθηκαν κατά την διάρκεια της προπαγανδιστικής εκστρατείας. Άγνωστοι οι λόγοι!

«Είμαστε επαναστάτες...» φώναξε ο σύντροφος Dreher στην Διάσκεψη και εμείς απαντήσαμε: «Ναι, είμαστε επαναστάτες!». Ωστόσο επειδή είμαστε επαναστάτες παλεύουμε ενάντια στην γραφειοκρατική ηγεσία του Κόμματος που προδίδει την Γερμανική Επανάσταση. Είναι επειδή είμαστε υπέρ της επαναστατικής καταστροφής του «Σχεδίου Γιάνγκ» που πολεμάμε ενάντια στον Χίτλερ, ο οποίος εγκατέλειψε τον γερμανικό λαό στον γαλλικό ιμπεριαλισμό όταν αναγνώρισε κατηγορηματικά την νομικά δεσμευτική φύση του «Σχεδίου Γιάνγκ» με την επιστολή του στον Έρβε, τον Οκτώβριο του 1930. Ευθυγραμμίστηκε έτσι με τους πολιτικούς των κομμάτων του Νοεμβρίου. Σε μία συνέντευξη του στον Karl von Wiegand τόνισε ότι «θα εκπληρώσει με επιμονή κάθε ευθύνη» και ικέτευσε πειθήνια για «χαλάρωση των διατάξεων του σχεδίου Γιάνγκ». Καθώς ο Χίτλερ τάχθηκε υπέρ του «Σχεδίου Γιάνγκ», ο κ. Frick στην Θουριγγία και ο κ. Franzen στο Μπράουνσβαϊγκ εφάρμοσαν πιστά τους όρους του. Για να καταστεί ένας αξιοσέβαστος έταιρος, σε περίπτωση συνασπισμού, ο Χίτλερ δίνει χίλιους όρκους για την νομιμότητα του Κινήματος και δεσμεύεται για «νόμιμο αγώνα βάσει του Συντάγματος της Βαϊμάρης» ενώ στέλνει τον Γκέρινγκ στην Ρώμη για να ικανοποιηθεί ο γερμανικός καθολικισμός και η κυβέρνηση Μπρύνινγκ, αυτή η κυβέρνηση της συνεχιζόμενης εσχάτης προδοσίας, να τον δέχθει στους κόλπους της. Εν ολίγoiς: ο Χίτλερ δένεται με τις δυνάμεις της Αντίδρασης και έτσι μαχαιρώνει πισώπλατα το γερμανικό επαναστατικό κίνημα.

Επειδή εμείς, οι εξεγερμένοι στρατιώτες της Επανάστασης, δεν επιθυμούμε να γίνουμε μισθοφόροι της διεθνούς και εθνικής εκμετάλλευσης, αναγνωρίζουμε σε ποιά πλευρά των οδοφραγμάτων θα σταθούμε όταν ο παραγωγικός γερμανικός λαός, κάτω από την σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης, ξεκινήσει την σταυροφορία του για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση ενάντια στην σκλαβιά και την εκμετάλλευση του «Σχεδίου Γιάνγκ».

«Eντυπωσιακά» αποσπάσματα από τους μεγάλους «ηγέτες» μας

Ο Δρ Φέντερ στον Ντίγκελντεϊ, εκπρόσωπο του του υπερκαπιταλιστικού Γερμανικού Λαϊκού Κόμματος:

«Θα πρέπει επιτέλους να πάψετε να υποθέτετε οποιαδήποτε σοσιαλιστική τάση από πλευράς των εθνικοσοσιαλιστών. Το NSDAP υποστηρίζει την ατομική ιδιοκτησία, καθώς και την διατήρηση των ιδιωτικών κληρονομικών δικαιωμάτων»

Ο κύριος Βάγκενερ, ο ειδικός επί των «οικονομικών»:

«Δεν θέλουμε να εξαλείψουμε την καπιταλιστική οικονομία. 

Θέλουμε να σώσουμε από αυτή, ότι μπορεί να σωθεί»

Το κεντρικό σημείο του προγράμματος:

«Το τσάκισμα της δουλείας του τόκου είναι η καρδιά του εθνικοσοσιαλισμού»

Βλέπε σχετικά με αυτό την παρατήρηση του Γκέμπελς στον Σέρινγκερ:

«Αυτό που γράφει ο Φέντερ στο πρόγραμμα για το τσάκισμα της δουλείας του τόκου, είναι φυσικά ανοησία. Ο μόνος που θα καταλήξει τσακισμένος είναι όποιος αναγκαστεί να το διαβάσει. Αν ειχά ιδρύσει εγώ το Κόμμα, δεν θα είχα καταρτίσει καθόλου πρόγραμμα»

Ο ίδιος ο Φέντερ έχει επίσης αναφέρει:

«Πράγματι, μη πιστεύετε ότι μπορούμε να εξαλείψουμε τον αξιοσέβαστο (!!!) ιδιώτη τραπεζίτη και ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε χωρίς 

την συνεργασία του»

ΕΣΥ ΠΟΙΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ;

αυτό του Χίτλερ που αποδέχεται το «Σχέδιο Γιάνγκ» μέσα σε μία 

κυβέρνηση συνασπισμού ή αυτό του Προλεταριάτου που βαδίζει 

προς την Σοσιαλιστική Επανάσταση;

ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΟΥ!

Προέλαση μέσα στο «κόκκινο» Heslach

Αυτό ήταν το σύνθημα με το οποίο οι αρχηγοί των SA προσπάθησαν να κατακτήσουν το Heslach το βράδυ της Πέμπτης. Δεν το πέτυχαν ωστόσο. Η όλη δράση, ήταν στην πραγματικότητα, έμπνευση κάποιων «στρατηγών του γραφείου» που τους έλειπε πραγματικά το θάρρος για να προελάσουν, ήταν μία μοναδική αποτυχία για την ιδέα του εθνικοσοσιαλισμού! Διότι σπάνια η απόρριψη από τον πληθυσμό έχει υπάρξει τόσο έντονη όσο σε αυτή την περίπτωση. Και αυτό οφείλεται στον προκλητικό τρόπο με τον οποίον ανακοινώθηκε και πραγματοποιήθηκε η αποτυχημένη πορεία. Δεν καταλαβαίνω τι σκέφτονται οι συντάκτες του «NS - Kurier» όταν προσπαθούν να πείσουν αναδρομικά τους αναγνώστες τους ότι τα SA ήθελαν απλώς να κάνουν μία ακίνδυνη βόλτα σε μία εντελώς «κόκκινη» εργατική συνοικία, όταν πριν λίγες μέρες έγραφαν για μία «θύελλα» στο «κόκκινο» Heslach και ότι οι πρακτικές προετοιμασίες επικεντρώνονται στην οργάνωση εξοπλισμένων ομάδων. Η πορεία ανακοινώθηκε με αυτό τον τρόπο για να ηρεμήσει η νευρική, ερεθισμένη και εκρηκτική διάθεση των SA, οι οποίοι φοβόντουσαν ότι δεν θα είχαν επαρκή προστασία από την αστυνομία! Κάθε άνδρας των SA ενημερώθηκε από τον Sturmfuhrer του ότι επρόκειτο για μία σοβαρή δοκιμασία βίας. Αυτή ήταν η κατάσταση. Για έναν έντιμο αγωνιστή, μία τέτοια ανεντιμότητα είναι πραγματικά αποκρουστική! 

Κατά την διάρκεια της «προέλασης» όλοι έτρεμαν από φόβο για το πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακό για εμάς, όταν στην πλατεία Marienplatz, αρκετοί σύντροφοι από το «Κόκκινο Μέτωπο» προσπάθησαν με αδελφικό τρόπο να μας φέρουν το γράμμα του Σέρινγκερ[3] και να το συζητήσουν μαζί μας. Για να είμαι ειλικρινής θα προτιμούσα αυτού του είδους την συζήτηση, από αυτά που μας διέταξαν οι γραφειοκράτες μας! Μετά την συνδιάσκεψη του Gau είχαμε εντολές να απορρίψουμε οποιαδήποτε συζήτηση ως απόπειρα πρόκλησης. Δεν έλαβα όμως την εντύπωση ότι επρόκειτο για απόπειρα πρόκλησης! Το γεγονός ότι ορισμένοι σύντροφοι των SA απάντησαν αμέσως με ξυλοδαρμούς και μαχαιρώματα μπορεί να αποδοθεί μόνο στο ανόητο δόλωμα αίματος που παράγεται μέρα με την μέρα από τους ηγέτες μας και τον κομματικό τύπο, που συκοφαντεί τον εργαζόμενο πληθυσμό ως «υπανθρώπους» και «όχλο». 

Μετά από αυτό, μπορούσε να δεί κανείς τον πληθυσμό του Heslach να δείχνει την αποδοκιμασία του. Υπάλληλοι γραφείου, μικρέμποροι, εργάτες, διάφοροι άλλοι ντυμένοι με τα ρούχα εργασίας τους, όλοι στάθηκαν στα πεζοδρόμια και εξέφρασαν την περιφρόνηση τους τόσο δυναμικά που δημιούργησαν ένα ρίγος φόβου σε πολλούς άνδρες των SA. Κάποιοι σύντροφοι των SA, ανάμεσα τους και εγώ, μπορεί κάλλιστα να αναρωτήθηκαν: «Γιατί αυτοί οι άνθρωποι μας προσβάλλουν ως υπηρέτες του κεφαλαίου και ως φασίστες δολοφόνους; Αυτοί οι άνθρωποι των οποίων τα πεινασμένα πρόσωπα και τα φθαρμένα χέρια δείχνουν ότι δεν έχουν τίποτα κοινό με εκείνους τους «υπανθρώπους» για τους οποίους μας λένε;» Στην συνέχεια συζήτησα με έναν εργαζόμενο αυτές τις απορίες και οι εξηγήσεις του δημιούργησαν κάποιες αμφιβολίες μέσα μου. Αποφάσισα ότι δεν έπρεπε πλέον να χρησιμοποιώ το μαστίγιο, άλλα ότι έπρεπε να ακούσω τι έχουν να πούν οι εργαζόμενοι εθνοσυντρόφοι μου. Ελπίζω ότι κάποια μέρα θα καταφέρουμε να πετύχουμε μία επαναστατική προέλαση εκεί όπου κορνιάζουν τα παράσιτα και οι δικαιούχοι του σημερινού συστήματος, μία προέλαση στις ανώτερες οικονομικά περιοχές, εκεί όπου βρίσκονται οι πολυτελείς κατοικιές! 

Αυτή η επιστολή ενός άνδρα των SA, μάς δείχνει, 

ότι παρόλες τις υποκινήσεις, δύο μέτωπα σχηματίζονται: 

Από την μία το μέτωπο των εκμεταλλευτών, του «Σχεδίου Γιάνγκ», και των υποστηρικτών τους, και από την άλλη το μέτωπο των νικηφόρων λαών ενάντια στην Εκμετάλλευση και την Καπιταλιστική δικτατορία!»

 

[1]: «Νεγρο-φόρος» («Negersteuer» στα γερμανικά) ήταν το άτυπο, σκωπτικό όνομα που έδιναν οι πολιτικοί αντίπαλοι του NSDAP σε μία φορολογική πρόταση που υπέβαλε ο Frick λίγο μετά την είσοδο του στην κυβέρνηση της Θουριγγίας τον Ιανουάριο του 1930. Η πρόταση του Frick ουσιαστικά αποτελούσε έναν κατ'αποκοπή φορολογικό συντελεστή που θα ίσχυε για κάθε πολιτή της Θουριγγίας που είχε δικαίωμα ψήφου. Το όνομα «νεγρο-φόρος» προήλθε από τις συγκρίσεις των επικριτών με τις φορολογικές πρακτικές που ασκούσαν οι αποικιοκρατικές διοικήσεις της Γερμανίας, καθώς διάφοροι αφρικανικοί πληθυσμοί είχαν φορολογηθεί με μία παρόμοια καθολική κατ'αποκοπή βάση. 

[2],[3]: Περισσότερα για την περίπτωση του Ρίτσαρντ Σέρινγκερ διαβάστε ΕΔΩ

ΠΗΓΗ