9η Μαΐου: νίκησε η Ελλάδα και η Ευρώπη;

 

Η επέτειος της 9ης Μαΐου δεν σημαίνει σε καμία των περιπτώσεων νίκη της Ελλάδος και της Ευρώπης ούτε αιτία πανηγυρισμών και χειροκροτημάτων τόσο στη Πατρίδα μας όσο και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η 9η Μαΐου είναι η νίκη του αντιφασισμού και η έναρξη της σκλαβιάς της Ευρώπης. Είναι η επικράτηση των τραπεζών, των πολυεθνικών, του κεφαλαίου, του δολαρίου, του Αμερικανισμού είς βάρος της Εθνικής Ιδέας. Είναι η επικράτηση του βάρβαρου και δολοφονικού κομμουνισμού έναντι των Ιδεών και των Αξιών του Ελληνικού και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Την 9η Μαΐου κατακρημνίστηκε η Ιδεά του Έθνους, της Πατρίδας, της Κοινότητας για χάρη της Παγκοσμιοποιήσης.  Την 9η Μαΐου κατακρημνίστηκε η Ευρώπη για χάρη των εξωευρωπαϊκών δυνάμεων της Δύσης και της Ανατολής. Από τις 9 Μαΐου 1945 ξεκινάει μία φρικτή σκλαβιά των ευρωπαϊκών εθνών που τα οδηγεί σταδιακά στον αφανισμό. 

Και μέσα σε αυτό το καταστροφικό πάζλ ποιά είναι η θέση της Ελλάδος; Η Ελλάδα ανήκει και αυτή στην ομάδα των ηττημένων. Η Ελλάδα είδε τους πρώην «Συμμάχους» της να απαγχονίζουν τους Κύπριους αγωνιστές της ΕΟΚΑ λίγα χρόνια μετά. Είδε τα σύνορα της αντί να μεγαλώνουν να μικραίνουν αφήνοντας τη Βόρεια Ήπειρο έξω από τον εθνικό κόρμο και κερδίζοντας τα Δωδεκάνησα από σπόντα, παρά τους τόνους αίματος που έχυσε για τον σκοπό των «Συμμάχων» της. Κυρίως όμως είδε το έθνος της να οδεύει προς την παρακμή μέσω της αντικατάστασης του από μάζες του Τρίτου Κόσμου και της οικονομικής υποταγής του στους διεθνείς τοκογλύφους της γνωστής καταγωγής. Η Ελλάδα δεν νίκησε στις 9 Μαΐου αφού όλα όσα γέννησε ο Ελληνικός Πολιτισμός και το Ελληνικό Πνεύμα και χάρισε απλόχερα στην Ευρώπη αντιστράφηκαν για να επικρατήσει το Χάος, η Ισοπέδωση και η Διάλυση. Ηττήθηκε ο Πολιτισμός για να κερδίσει το Χρήμα, η Ύλη και ο Μηδενισμός. 

Την 9η Μαΐου δεν την γιορτάζουν οι Εθνικιστές και οι Εθνικοσοσιαλιστές, την γιορτάζουν οι οπαδοί της Παγκοσμιοποίησης, οι διεθνιστές, οι καπιταλιστές - πλουτοκράτες, οι Γιάνκηδες και οι νεομπολσεβίκοι της Μόσχας! Τιμή και Δόξα στους τελευταίους υπερασπιστές του Βερολίνου!

 

Η κριτική του Δημήτριου Βεζανή για τον Φασισμό και τον Εθνικοσοσιαλισμό

 

του Μυρμιδόνα

Ο ελληνικός εθνικισμός οφείλει πάρα πολλά στην λαμπρή προσωπικότητα του καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και ταυτόχρονα νομικού Δημητρίου Βεζανή (1904-1968), καθώς ο τελευταίος ανέλυσε συστηματικά και ουσιαστικά την ελληνική έκφανση του εθνικισμού όχι μόνο φιλοσοφικά, αλλά και κοινωνιολογικά, προσαρμόζοντας την στα ελληνικά δεδομένα. Ναι μεν είχαν προηγηθεί και άλλοι θεωρητικοί Έλληνες εθνικιστές κατά το παρελθόν, αλλά ο βαθμός της συστηματοποίησης του εθνικιστικού ζητήματος κατέστη εφικτός μόνο από τον ίδιο τον Βεζανή, προτείνοντας παράλληλα στα κείμενά του και πολλές λύσεις για μία πληθώρα ζητημάτων, τα οποία εξακολουθούν να μαστίζουν μέχρι και σήμερα τον Ελληνισμό. Ευτυχώς για τον εθνικιστικό χώρο η προσωπικότητα του δεν έχει παραγκωνισθεί, όπως άλλες, και έτσι κατέστη εφικτή η ανάδειξη της εξαιρετικής ποιότητας λόγου, η οποία εντοπίζεται στα κείμενά του. Η συνεισφορά του όμως δεν περιορίζεται μόνο στην ενασχόλησή του με το φαινόμενο του ελληνικού εθνικισμού. Αντιθέτως, ο Δημήτριος Βεζανής προέβη και σε έναν καλοπροαίρετο σχολιασμό των ιδεολογιών του Φασισμού και του Εθνικοσοσιαλισμού αντίστοιχα, βάσει του βιβλίου Το δόγμα του Φασισμού από τους Μπενίτο Μουσολίνι & Τζιοβάνι Τζεντίλε, όπως επίσης και του βιβλίου Ο Αγών μου του Αδόλφου Χίτλερ. Πέραν της γενικής ανάλυσης, των εγκωμιαστικών σχολίων και τέλος των παρατηρήσεων του Βεζανή επί των προαναφερθέντων κειμένων, το παρόν άρθρο θα αναδείξει τα σημεία στα οποία ο Δημήτριος Βεζανής άσκησε κριτική τόσο στον Φασισμό, όσο και προς τον Εθνικοσοσιαλισμό.

Γενικά για τον φασισμό:

Ο Βεζανής ήδη από την εποχή του διαπίστωσε το συχνό και μάλλον σκόπιμο λάθος ταύτισης του φασισμού με την στρατιωτική δικτατορία. Η έλλειψη δημοκρατίας μέχρι και σήμερα συγχέεται αυθαιρέτως με την ιδεολογία του φασισμού, παρ’ όλο που πρόκειται για εντελώς διαφορετικές έννοιες, καθώς ο φασισμός αποτελεί μία ιδεολογία, ενώ η δικτατορία μία μορφή πολιτειακής οργάνωσης. Ο Βεζανής λοιπόν δήλωσε ευθέως ότι η αιφνιδιαστική κατάληψη της εξουσίας, δεν συνιστά βασική αρχή του φασισμού, πολλώ δε μάλλον καταστατική. Επίσης, ο φασισμός δεν αποτελεί μία ιδεολογία, η οποία προτιμά την δουλεία από την ελευθερία, όπως αναπαράγουν οι υλιστικές και υποκριτικές, πλην όμως κυρίαρχες ιδεολογίες μέχρι και σήμερα. Η φασιστική ιδεολογία απλώς αναγνωρίζει ότι πρέπει να υπάρξουν συχνά γενναίες και μεγάλες θυσίες, προκειμένου να αποτραπεί ένας μεγάλος και άμεσος κίνδυνος της φυλής. Για τον Βεζανή, ο φασισμός αποτελούσε μία πνευματική κίνηση, μία επανάσταση για την ακρίβεια των ψυχών κατά της υφιστάμενης τάξεως πραγμάτων και μία υπαγωγή των ατομικών δυνάμεων σε μία γενική κοσμοθεωρία. Ακόμη, ο φασισμός συνδέεται με άλλες πνευματικές διδασκαλίες και αποτελεί ένα σύστημα πολιτικών ιδεών στηριζόμενο σε μία μεταφυσική και σε μία φιλοσοφία γενικότερα από την οποία αντλεί το κύρος του. Για τον φασισμό όπισθεν της ύλης και του κόσμου των αισθήσεων υπάρχει πρωτίστως το πνεύμα. Συνεπώς, η φασιστική ιδεολογία είναι μία πνευματική θεωρία και δεν αποδέχεται επ’ ουδενί λόγω την παράδοση των ανθρώπων στον υλικό ηδονισμό.

Το πνεύμα, κατά τον φασισμό, είναι αυτό, το οποίο συνενώνει τα άτομα σε χώρο και χρόνο, μέσω της παράδοσης και των κοινών πνευματικών δεσμών. Οι υλιστικές απολαύσεις δεν αποτελούν το παν, η απάρνησή των όμως οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου από τα χωροχρονικά δεσμά, γιατί τον συνδέουν με το εθνικό του παρελθόν και μέλλον. Ο φασισμός είναι αντι-ατομικίστικος και αντιφιλελεύθερος, γι’ αυτό και φασισμός θέλει τον άνθρωπο ενεργητικό και υπόχρεο σε δράση με όλες του τις δυνάμεις. Ως εκ τούτου, ο φασισμός δεν ταυτίζεται με τον Μεσαίωνα, όπως ήδη από τότε επιχειρούσαν να τον ταυτίσουν οι διεθνιστικές ιδεολογίες, αποσκοπώντας έτσι να έχουν το μονοπώλιο της κακής εννοούμενης «προόδου». Τουναντίον, ο φασισμός επιδιώκει το κράτος να στηρίζεται επί ευρείας λαϊκής βάσεως, θέλει δηλαδή μία ρουσωικής μορφής συμμετοχή του συνόλου στο κίνημά του. Αντίληψη δογματικά αντίθετη με τα όσα συνέβαιναν στον Μεσαίωνα. Γι’ αυτό και το άτομο δεν εξαφανίζεται εντός της φασιστικής ιδεολογίας, αλλά πολλαπλασιάζεται από την ενωμένη δύναμη των άλλων. Το δε κράτος δεν είναι απλώς ένα άθροισμα ατόμων ή μία πλειοψηφία, ούτε αποζητά απλά μία υλική ευδαιμονία έχοντας ως ιδεώδες το να καταστούν οι άνθρωποι απλά χορτασμένοι και παχυλοί, όπως επιδιώκει ο μαρξισμός, κατά συνέπεια. Η μαρξιστική αυτή αντίληψη εναντιώνεται με το πνεύμα της δράσεως του φασισμού, διότι ο τελευταίος θέλει την υπερένταση της ζωής, ούσα ένα καθήκον, μία ανάγκη για εξύψωση και κατάκτηση στόχων και ιδανικών. Γι’ αυτό η ζωή στον φασισμό πρέπει να είναι υψηλή και γεμάτη, απόλυτη εκδήλωση της οποίας είναι ο πόλεμος. Το φασιστικό δε κράτος είναι μία ομάδα ανθρώπων, ενοποιημένη από μία ιδέαν θελήσεως προς ύπαρξη και επικράτηση με την συνείδηση αυτής της ενοποιήσεως. Ο Δημήτριος Βεζανής αποτίμησε το έργο του Μπενίτο Μουσολίνι και Τζιοβάνι Τζεντίλε ως «πνευματικά βαθυστόχαστο» και θεώρησε αξιοσημείωτο το ότι το ιδεολογικό αυτό δόγμα συμπυκνώνεται σε λίγες μόνο σελίδες. Το παραπάνω κείμενο, όπως αναφέρει ο Βεζανής, χωρίζεται σε 2 μέρη. Το πρώτο αφορά τις θεμελιώδεις ιδέες του φασισμού και το δεύτερο την πολιτική και κοινωνική διδασκαλία. Ειδικότερα, το πρώτο σκέλος αφορά την θεωρητική δομή της φασιστικής ιδεολογίας, ενώ το έτερο σκέλος αφορά την ανάπτυξη και εφαρμογή των θεμελιωδών ιδεών του δόγματος του φασισμού.

Το λάθος του φασισμού:

Ίσως το σοβαρότερο, αλλά και πιο εξόφθαλμο σφάλμα της φασιστικής ιδεολογίας, αφορά την υπερβολική εξύμνηση προς το κράτος. Συγκεκριμένα, για τον Μουσολίνι το κράτος είναι ο δημιουργός του Έθνους και όχι το αντίστροφο, το οποίο ίσχυε κατά τον 19 ο αιώνα. Για τον ιταλικό φασισμό, το κράτος δεν προκύπτει από το Έθνος, αλλά το Έθνος από το κράτος. Το δε Έθνος δεν στηρίζεται στην φυλή ή στην πατρίδα, αλλά μόνο στο κράτος αυτό καθεαυτό. Το Έθνος αποτελεί μία ασυνείδητη και παθητική κατάσταση εντός του λαού, όμως το κράτος εκφράζει την συνειδητή θέληση προς ύπαρξη και επικράτηση του Έθνους, άρα μόνο αυτό δίνει ζωή στο Έθνος, διότι μόνο το κράτος ζει, εφόσον μπορεί να εξελιχθεί. Εν ολίγοις, το κράτος υπερέχει, διότι μόνο αυτό μπορεί να εκφράσει την ενέργεια και μόνο αυτό δύναται να δημιουργήσει. Το κράτος επίσης δεν υποχρεούται να υπηρετήσει το Έθνος και τις αξίες του. Η θεμελιώδης αυτή ερμηνεία της σχέσεως κράτους-Έθνους, κατά την οποία, το κράτος προηγείται αξιακά του Έθνους, συχνά αποσιωπάται ή λησμονείται, κατά την παρουσίαση του εν λόγω ιταλικού ιδεολογήματος. Τόσο κατ’ εμέ, όσο και για τον Δημήτριο Βεζανή, η υπεροχή αυτή του κράτους έναντι του Έθνους είναι αρκετά προβληματική, διότι αγνοεί το γεγονός ότι το κράτος έχει ως βάση του το Έθνος και ότι το τελευταίο αποτελεί απλώς την τεχνητή, νομική και πολιτική έκφραση ενός Έθνους, το οποίο πάντοτε είναι κάτι το υπαρκτό και διαχρονικό. Η παραπάνω απόρροια σκέψεως προκύπτει, λόγω του ότι ο φασισμός υπερεκτιμά τόσο πολύ την ισχύ της κρατικής εξουσίας, ώστε να οδηγείται στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι είναι ιεραρχικά ανώτερο το κράτος από το Έθνος. Ενδεχομένως η άποψη αυτή του Μουσολίνι εδράζεται και στην πεποίθηση ότι το Έθνος είναι κάτι το άυλο και ρευστό, ενώ το κράτος κάτι το απτό και οργανωμένο. Με άλλα λόγια, ο φασισμός αντιλαμβάνεται ότι η εθνική συνέχεια μέσω της επίκλησης των προγόνων, των αγέννητων νεκρών και της σύνδεσης των με τους τωρινούς γηγενείς κατοίκους, καθώς επίσης και με το σύνολο των πολιτισμικών στοιχείων, τα οποία συνδέονται με ένα Έθνος, καθίστανται δυνατά μόνο μέσω του κράτους και γι’ αυτό το τελευταίο οφείλει να προηγείται. Η άποψη αυτή όμως είναι αρκετά επιφανειακή, διότι αγνοεί την μεταφυσική διάσταση του Έθνους, την οποία ο ίδιος ο Βεζανής αναγνωρίζει ως συστατικό στοιχείο της ιδεολογίας του φασισμού. Ίσως η παραπάνω άποψη περί υπεροχής του κράτους έναντι του Έθνους, να αποτελεί και ένα ιδεολογικό κατάλοιπο της  επιρροής του μαρξισμού στον Μουσολίνι, όσο αυτός ήταν ενταγμένος, ως γνωστόν, στο σοσιαλιστικό κόμμα και μάλιστα αρθρογραφούσε στο περιοδικό «Avanti».

Ο εθνικοσοσιαλισμός ως ανώτερος του φασισμού:

Ο Βεζανής φρονεί ότι ο εθνικοσοσιαλισμός, όπως εκφράζεται από το βιβλίο Ο Αγών μου, είναι ανώτερη ιδεολογία από την φασιστική, διότι το βιβλίο του Χίτλερ, αν και πλατειάζει με συχνές επαναλήψεις, εντούτοις υπερέχει διότι δεν δίδει μόνο την θεωρία πίσω από την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, αλλά αφηγείται και την γένεσή της. Ο Βεζανής παρατηρεί ότι ο Χίτλερ ήταν βαθιά επηρεασμένος από τον πανγερμανισμό, ένα πνεύμα, το οποίο υπήρχε διάχυτο στην Αυστρία, ακόμη και όταν αυτή τότε αποτελούσε τμήμα της Αυστροουγγαρίας και όχι της Γερμανίας. Αυτό ίσως ωφέλησε τον Χίτλερ κατά την ανάπτυξη της θεωρίας του, επειδή ακριβώς ο ίδιος δεν ήταν Γερμανός πολίτης ή υπήκοος, άρα αυτό τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το κράτος δεν είναι απαραίτητο για την ύπαρξη ενός Έθνους, παρά μόνο για την έκφραση του τελευταίου. Ο εθνικοσοσιαλισμός σκοπεύει στην υλοποίηση μίας ιδέας της φυλής. Αυτό απαιτεί προγραμματισμό και γι’ αυτό το κράτος αποτελεί το μέσο, δηλαδή τον μηχανισμό εκείνο ικανοποίησης των επιδιώξεων της παραπάνω ιδέας. Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν υπηρετεί τυφλά το κράτος ως εν είδη αυτοσκοπό, αντιθέτως αν χρειαστεί, καλείται να το ανατρέψει και εκεί ακριβώς έγκειται η ειδοποιός διαφορά μεταξύ φασισμού και εθνικοσοσιαλισμού, διότι στον τελευταίο το Έθνος, ως η ευσυνείδητος φυλή, υπερέχει συγκριτικά με το κράτος. Ο Χίτλερ, όπως αναγνωρίζει και ο Βεζανής, διέκρινε ότι η ανθρωπότητα χωρίζεται σε φυλές. Κυρίαρχη θέση έχει η Λευκή/Άρια φυλή, η οποία παράγει πολιτισμό, δυνάμει του ιδεαλιστικού της πνεύματος και της τάσης της το άτομο να θυσιάζεται υπέρ του συνόλου. Εντός της Λευκής φυλής υπάρχουν διάφορα είδη πολιτισμού, όπως προκύπτουν από τα διάφορα Έθνη, ορισμένα εκ των οποίων διακρίνονται για τις πνευματικές τους αρετές (π.χ. έφεση προς γνώση) και άλλα για τις ψυχικές τους (π.χ. έφεση προς ανδρεία). Η Κίτρινη φυλή δύναται κυρίως να συντηρήσει τον πολιτισμό και όχι να τον δημιουργήσει, ενώ η Νέγρικη φυλή δεν μπορεί ούτε να παράξει, ούτε να συντηρήσει πολιτισμό, παρά μόνο σε έναν βαθμό να τον αφομοιώσει. Ανώτερες από την Νέγρική φυλή, αλλά εξίσου κατώτερες από την Λευκή και την Κίτρινη φυλή είναι η Ερυθρά/Κόκκινη και η Πολυνησιακή.

Για τους Εβραίους:

Ένα πρώτο σημαντικό θέμα, το οποίο σχολιάζει ο Βεζανής κατά την ανάλυση της εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας, αποτελεί το εβραϊκό έθνος. Ο Δημήτριος Βεζανής θεωρούσε σφάλμα την άποψη ότι οι Εβραίοι είναι κατώτεροι εξ απόψεως νοημοσύνης. Συγκεκριμένα, ο Βεζανής φρονούσε ότι οι Εβραίοι ήταν και νοήμονες και κατείχαν στοιχεία γενναιότητας. Απόδειξη της ευφυίας τους ήταν το ότι ήταν ικανοί στο εμπόριο, ενώ παράλληλα έδειξαν γενναιότητα πολλών αιώνων κατά τις διώξεις, τις οποίες υπέστησαν καθ’ όλη την διάρκεια της υπάρξεώς τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Βεζανής κατέτασσε τους Εβραίους απαραιτήτως ως ισάξια μέλη της Λευκής Φυλής, ούτε ηρνείτο τις πράξεις των Εβραίων εις βάρος της ανθρωπότητας και δη εις βάρος των Λευκών. Αυτό, το οποίο κυρίως μάλλον ισχυριζόταν ήταν ότι δεν είναι κυριολεκτικά φρόνιμο, αλλά μάλλον αντιδραστικό και επιφανειακό να χαρακτηρίζεται συλλήβδην ο εβραϊκός λαός ως χαμηλής νοημοσύνης και όχι ως ηθικά κατακριτέος, επειδή ακριβώς ο λαός αυτός «μολύνει» την ανθρωπότητα με υλιστικές διαθέσεις επιδιώκοντας την καταστροφή της, προκειμένου να κυριαρχήσει ο ίδιος. Τούτων λεχθέντων, ο Βεζανής θεωρεί ότι ο εβραϊσμός διέπεται από έλλειψη συγκεκριμένων ηθικοπνευματικών αρετών και μία τάση κυριαρχίας έναντι της ανθρωπότητας. Επειδή ακριβώς μάλιστα ο εβραϊκός λαός έχει επιτύχει στο σχέδιό του με συστηματικό τρόπο για τόσους αιώνες, δεν θα έπρεπε να θεωρείται ως λαός με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, όπως αποτελούν οι λαοί της νέγρικης κυρίως φυλής, διότι αυτό πιθανώς και να υποτιμά επικίνδυνα την δυνατότητα εκπλήρωσης των ύπουλων διαθέσεών του.

Τα λάθη του εθνικοσοσιαλισμού:

Εις ότι αφορά τον εθνικοσοσιαλισμό, ο Βεζανής άσκησε κριτική στην εν λόγω ιδεολογία, την οποία μελετούσε ήδη από το 1935, αναδεικνύοντας ορισμένες αδυναμίες της. Το πρώτο σημείο κριτικής του Δημητρίου Βεζανή προς τον εθνικοσοσιαλισμό ήταν η πανγερμανική του θεώρηση και κατ’ επέκταση η αντίληψη της θεωρίας αυτής ότι το γερμανικό φύλο αποτελεί αποκλειστική πηγή δημιουργίας ολόκληρου του πολιτισμού της ανθρωπότητάς ή έστω του μεγαλύτερου μέρους του. Σύμφωνα με τον Βεζανή, δεν προκύπτει από πουθενά ότι το γερμανικό φύλο υπερισχύει των λοιπών φύλων της Λευκής Φυλής, πολλώ δε μάλλον ότι το γερμανικό φύλο αποτελεί την μοναδική αιτία γενέσεως πολιτισμού. Ο Βεζανής μάλιστα διακρίνει ότι στην εθνικοσοσιαλιστική θεώρηση η γερμανική εθνότητα, αποκτά μία τέτοια αξία, ώστε να καταλήγει και αυτοτελής, άρα παρουσιάζεται σαν μία ξεχωριστή γερμανική φυλή, η οποία διακρίνεται από τις λοιπές εθνότητες, οι οποίες απαρτίζουν την Λευκή φυλή. Η εθνικοσοσιαλιστική οπτική μάλιστα τείνει προς την άποψη ότι το αριανό αίμα ταυτίζεται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, με το γερμανικό. Κάτι τέτοιο όμως, όπως σχολιάζει ο Βεζανής, είναι απολύτως αναπόδεικτο. Η σύγχρονη βιολογία, όπως συμπληρώνει, απορρίπτει την άποψη, η οποία αναφέρεται στο βιβλίο «Ο Αγών Μου» ότι δηλαδή οι φυλές είναι απολύτως καθαρές και φρονεί ότι η ανάμειξη με μόνο κοινής καταγωγής άτομα, μιας ορισμένης δηλαδή εθνότητας εντός της Λευκής φυσικά φυλής (με άλλα λόγια η ιδέα ανάμιξης ατόμων εντός της γερμανικής εθνότητας και μόνο) ωθεί στον εκφυλισμό των υποκειμένων, διότι το κάθε άτομο καθίσταται ευάλωτο σε ασθένειες, ελλείψει αντλήσεως χρήσιμων βιολογικών στοιχείων από άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ανήκουν πάντοτε στην Λευκή φυλή, αλλά είναι απλά διαφορετικής καταγωγής, δηλαδή εθνότητας μη γερμανικής. Η πρόσμιξη δηλαδή εθνοτήτων, οι οποίες φυσικά ανήκουν στην ανώτερη κοινή Λευκή φυλή, όχι μόνο επιτρέπεται, κατά τον Βεζανή, αλλά επιβάλλεται, προκειμένου να βελτιωθούν τα εκάστοτε άτομα μιας εθνότητας, διότι κατά αυτόν τον τρόπο αντλούνται τα καλύτερα στοιχεία από μία τέτοια μίξη με εξίσου ανώτερες εθνότητες, ούσες εντός της Λευκής φυλής. Επισημαίνεται δε από τον Βεζανή ότι ακόμη και αν ίσχυε αυστηρώς το δίκαιο της Νυρεμβέργης ως προς τους φυλετικούς κανόνες, τους οποίους έθετε για την απόκτηση της ιδιότητας του Γερμανού πολίτου, ο Βεζανής παρατηρεί ότι οι ίδιοι οι παραπάνω νόμοι επέτρεπαν την απόκτηση της παραπάνω ιδιότητας του πολίτου, εφόσον ο αιτών διέθετε έναν ανιόντα β’ βαθμού εβραϊκής καταγωγής ή μη Γερμανό γενικότερα. Αν πράγματι λοιπόν επιδιωκόταν η καθαρότητα της φυλής, όπως όριζαν οι εθνικοσοσιαλιστές, αυτό θα συνεπαγόταν αναγκαστικά την ανυπαρξία οιουδήποτε ξένου στοιχείου σε οποιονδήποτε βαθμό. Επιπροσθέτως, ο Βεζανής διαφωνούσε με την οπτική του εθνικοσοσιαλισμού ότι το άτομο από μόνο του είναι δημιουργός πολιτισμού. Κατά τον Βεζανή, δημιουργός πολιτισμού κάποιες φορές είναι και το σύνολο ως μάζα, ενίοτε δε το άτομο, αμφότεροι όμως μπορούν να είναι στοιχεία δημιουργικής ισχύος. Η μάζα συνήθως παράγει ως προς το σκέλος του πολιτισμού, το δίκαιο, τα ήθη και τα έθιμα, ενώ το άτομο την φιλοσοφία, την τέχνη και την επιστήμη. Ο Βεζανής ακόμη δεν θεωρούσε ότι η βιολογική καταγωγή και μόνο ήταν ο παράγων δημιουργίας του πολιτισμού. Ως αιτίες ανάπτυξης ενός πολιτισμού συμπεριέλαβε επίσης το κλίμα και την γεωγραφία μίας περιοχής, καθώς επίσης και τους κοινωνικούς και κρατικούς όρους επί μίας περιοχής. Δεν λησμόνησε όμως να επισημάνει ο ίδιος ότι η φυλή είναι οπωσδήποτε η πιο σταθερή και σημαντικότερη αιτία γένεσης του πολιτισμού, απλά δεν είναι η μόνη, ούτε κατά συνέπεια η διαίρεση των φυλών προκύπτει, βάσει μόνο του δέρματος, το οποίο είναι το πιο εμφανές σημείο διάκρισης των. Ο διαχωρισμός των φυλών είναι πολύ πιο βαθύς και θεμελιώδης από την απλή διαφορά εξωτερικής εμφάνισης. Τέλος, ο Βεζανής θεωρούσε ότι ο εθνικοσοσιαλισμός δεν ανέπτυξε τόσο το θέμα της θρησκείας, καθώς κρατούσε μία απόσταση σε θέματα θεϊκής πίστης και εκκλησιών. Για τον Βεζανή όμως ο Ελληνισμός και κατ’ επέκταση ο ελληνικός εθνικισμός έχει μία σχέση αρμονικής σύνδεσης με την Ορθοδοξία, η οποία διέπεται και από μία αλληλοϋποστήριξη. Ενδεχομένως ο Βεζανής εδώ να υπονοεί ότι η έλλειψη περαιτέρω ανάλυσης του θρησκευτικού ζητήματος από τον εθνικοσοσιαλισμό, οφειλόταν σε ιστορικά και εμπειρικά αίτια και άρα αιτιολογείται. Αντιθέτως, στην Ελλάδα επί αιώνες ανεπτύχθη η προαναφερθείσα αρμονική συνύπαρξη με την Ορθόδοξη πίστη κατά τρόπο φυσικό, γεγονός, το οποίο δεν συνέβη με κάποια αντίστοιχη θρησκεία στην Γερμανία. Η έλλειψη έντονης συσχέτισης του εθνικοσοσιαλισμού με κάποια θρησκεία κλονίζει, κατά την άποψη του Βεζανή, την πληρότητα της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας.

Καταληκτικά σχόλια:

Ο Δημήτριος Βεζανής αναγνώρισε και στις 2 αυτές ιδεολογίες το εξαιρετικό τους περιεχόμενο, αλλά θεώρησε ότι αμφότερες ήταν συνδεδεμένες με την χώρα προέλευσής τους. Όπως χαρακτηριστικά σχολίασε ως προς τον φασισμό του Μουσολίνι, τόσο η φασιστική, όσο και η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία είναι χωρικά και χρονικά προσδεμένες ή περιορισμένες. Με άλλα λόγια, αποτελούν εκφάνσεις του ιταλικού και γερμανικού εθνικισμού αντίστοιχα, άρα φέρουν και πολλά από τα στοιχεία των εθνικών ιδιαιτεροτήτων του χώρου προέλευσής των, κατά την έκφρασή των, καθιστώντας τες διαφορετικές τόσο μεταξύ των, όσο και εν συγκρίσει με τον ελληνικό εθνικισμό. Άλλωστε είναι γνωστό ότι για πολλούς εκ των θεωρητικών του εθνικοσοσιαλισμού στην Γερμανία, η ιδεολογία τους δεν ήταν «προϊόν προς εξαγωγή», όπως έλεγαν χαρακτηριστικά. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα προαναφερθέντα δόγματα είναι πλήρως αντίθετα μεταξύ τους, καθώς όλα τους ανήκουν στην ίδια εθνικιστική ιδεολογία και συνεπώς μοιράζονται από κοινού βασικά στοιχεία της ιδεολογίας αυτής, όπως την αναγνώριση της εθνικής ταυτότητας, της κοινωνικής και βιολογικής ιεραρχίας, της ανάγκης σύστασης ενός ισχυρού κράτους και της πίστεως σε μία μορφή μεταφυσικής υπάρξεως, η οποία επιβάλλει την προτεραιότητα του πνεύματος έναντι της ύλης. Το ενδιαφέρον, όπως ήδη ελέχθη, είναι ότι ο φασισμός νοεί ότι το κράτος σχηματίζει το Έθνος, εξαιτίας του ότι το πρώτο είναι απτό και το δεύτερο νοερό, δίχως βέβαια αυτό να ακυρώνει την αναγνώριση της μεταφυσικής διάστασης της εν λόγω ιδεολογίας, αλλά οπωσδήποτε η προαναφερθείσα ερμηνεία επί του κράτους και του Έθνους την πλήττει. Ο εθνικοσοσιαλισμός, κατά τον Βεζανή, κατανοεί και υπερβαίνει αυτό το τόσο σοβαρό λάθος του φασισμού, καθιστώντας τον έτσι όχι μόνο πληρέστερο, αλλά και πολύ πιο επαναστατικό έναντι του φασισμού. Ο εθνικοσοσιαλισμός όμως δεν παύει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την γερμανική θεώρηση του κόσμου, γεγονός, το οποίο τον οδηγεί σε ορισμένα λανθασμένα συμπεράσματα, καθώς φρονεί ότι αιτία προέλευσης των πάντων είναι μόνο το γερμανικό Έθνος αδιαφορώντας εν πολλοίς για την συμβολή των έτερων εθνοτήτων εντός της Λευκής φυλής και δη για την συμβολή της ελληνικής εθνότητας. Η άποψη του Βεζανή όμως περί της ανάμειξης φύλων, έστω των ανηκόντων στην ίδια φυλή, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Αφενός κατά αυτόν τον τρόπο αγνοούνται τα πολιτισμικά προϊόντα, όπως η γλώσσα και τα ήθη, τα οποία αποτελούν ιδιαίτερο γνώρισμα της κάθε εθνότητας και άρα δύσκολα θα μπορούσαν να αναμειχθούν μεταξύ προσώπων, τα οποία εντάσσονται σε διαφορετικές εθνότητες, αλλά εντός της ίδιας φυλής, αφετέρου δε δεν εξηγείται απολύτως τεκμηριωμένα από τον Βεζανή, το πως ακριβώς μπορεί ο πολίτης μίας ορισμένης εθνότητας να «εμπλουτιστεί» με βιολογικά στοιχεία μίας άλλης, η οποία ανήκει έστω στην ίδια φυλή. Το πρέπον για να αποφευχθεί η σύγχυση και για να εξασφαλιστεί η μοναδικότητα του κάθε Έθνους είναι η κάθε εθνότητα να διατηρεί τα στοιχεία της τόσο βιολογικά, όσο και πολιτισμικά εις το διηνεκές και όχι η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού βιολογικού υβριδίου ή εθνοτικής «χίμαιρας» εντός της Ευρώπης. Η διαδοχική δε ανάπτυξη της κάθε εθνότητας με δικά της στοιχεία, θα οδηγήσει στην δημιουργία ακόμη καλύτερων ανθρώπων και γενικότερα στην διατήρηση και ανάδειξη των βιολογικών και πολιτισμικών χαρακτηριστικών του κάθε Έθνους. Φυσικά είναι άκρως προτιμότερο η σύζευξη 2 ανθρώπων διαφορετικής εθνότητας να αφορά τουλάχιστον πρόσωπα ανήκοντα εντός της ίδιας φυλής, λόγω της στενής των φυλετικής συγγενείας, αλλά αυτό θα έπρεπε να αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα για όλους τους παραπάνω λόγους. Εν κατακλείδι, κακώς ορισμένοι κακόβουλοι ερμηνεύουν τον Δημήτριο Βεζανή ως οπαδό των Εβραίων, διότι απώτερος σκοπός του δεν είναι η στηλίτευση των από μία στείρα οπτική τυφλής υποτίμησης. Ο Βεζανής, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, δεν παύει να στρέφεται εναντίον των Εβραίων στα κείμενά του, αλλά απλώς αναγνωρίζει το μέγεθος της αποφασιστικότητάς των, όπως επίσης και της πονηριάς των. Αυτό επαληθεύεται από την ιστορική τους πορεία, διότι τα παραπάνω φυλετικά τους στοιχεία τους επέτρεψαν να επικρατήσουν μετά από τόσους αιώνες εις βάρος των υπολοίπων λαών. Αυτό δηλαδή, το οποίο εννοεί επί της ουσίας ο Βεζανής είναι ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ άτομα ανήκοντα σε κατώτερες φυλές, όπως είναι οι μαύροι, να επιτύχουν την κυριαρχία του κόσμου, την οποία καταφέρνουν οι Ιουδαίοι και γι’ αυτό ακριβώς δεν θα πρέπει να υποτιμώνται αυθαιρέτως οι προαναφερθέντες, επειδή ακριβώς είναι ικανοί να δράσουν υπούλως.

 

Της Γης οι Κολασμένοι: Η υποστήριξη των Εθνικοσοσιαλιστών στα αντιαποικιοκρατικά κινήματα (Μέρος Β)

 

«Δοξασμένος ο Κύριος, ο Θεός μου έδειξε τον δρόμο. Σε εκείνη την κοιλάδα των Νγκαράι είπα: Ναι, η ανεξάρτητη Ινδονησία μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από μία μεγάλη Ιαπωνία.. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, είδα τον ευατό μου στον καθρέφτη της Ασίας». 

Ο χαρισματικός Σουκάρνο υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ηγέτες του απελευθερωτικού κινήματος της Ινδονησίας από τους Ολλανδούς αποικιοκράτες ο οποίος πέρασε περίπου μία δεκαετία στις φυλακές των Ολλανδών αποικιοκρατών. Το 1942 ο Ιαπωνικός απελευθερωτικός στρατός εκδιώκει τους Ολλανδούς από την Ινδονησία και απελευθερώνει εκατοντάδες εθνικιστές Ινδονήσιους από τις φυλακές, ανάμεσα τους και ο Σουκάρνο. Ο Ιαπωνικός στρατός παροτρύνει και εκπαιδεύει τους ντόπιους να αναλάβουν θέσεις διοίκησης της χώρας τους για πρώτη φορά ενώ ο Σουκάρνο οργώνει την χώρα και με τις χαρισματικές του ομιλίες κατορθώνει να ενώσει τις πολυπληθείς φυλές και να στρατολογήσει περίπου 2 εκατομμύρια άνδρες στην οργάνωση ΡΕΤΑ (Ινδονήσιοι εθελοντές) στο πλευρό του Ιαπωνικού στρατού.

Το 1943 ο Σουκάρνο επισκέπτεται για δύο βδομάδες την Ιαπωνία όπου και παρασημοφορείται από τον Ιάπωνα Αυτοκράτορα ενώ λαμβάνει την υπόσχεση ότι μετά τον πόλεμο η Ινδονησία θα γίνει ανεξάρτητο κράτος. Με την παράδοση της Γερμανίας το 1945 οι Γερμανοί διοικητές των δύο βάσεων υποβρυχίων που βρίσκονταν στην Ινδονησία διατάχθηκαν να επιστρέψουν και να παραδώσουν τα υποβρύχια τους στους συμμάχους. Αντ΄αυτού αυτοί προτίμησαν να παραδώσουν τα υποβρύχια τους στους Ιάπωνες για την συνέχιση του αγώνα ενώ ο ελαφρύς οπλισμός για να πολεμήσουν τους Ολλανδούς που μετά την ήττα του Άξονα θα επέστρεφαν. 

Μαζί με τον οπλισμό έμειναν και όσοι Γερμανοί δεν ήθελαν να γυρίσουν πίσω σε μία υπό κατοχή Γερμανία αλλά προτίμησαν να μείνουν στην Ινδονησία εκπαιδεύοντας τους Ινδονήσιους στον αγώνα τους εναντίον των Ολλανδών που θα επέστρεφαν. Τον Αύγουστο του 1945 λίγο πριν την παράδοση της Ιαπωνίας ο Ιάπωνας Στρατάρχης Terauchi ανακοινώνει την ανεξαρτητοποίηση της Ινδονησίας με πρώτο πρόεδρο τον Σουκάρνο. Φεύγοντας ο Ιαπωνικός στρατός αφήνει επίσης οπλισμό στους Ινδονήσιους για να αμυνθούν εναντίων των Ολλανδών. Ο Άξονας ηττήθηκε άλλα άλλαξε ριζικά τον χάρτη, οι Ολλανδοί επανήλθαν αλλά τώρα βρήκαν τους Ινδονήσιους αποφασισμένους, εκπαιδευμένους και οπλισμένους οι οποίοι τους πέταξαν στην θάλασσα μετά από αγώνα στον οποίον έλαβαν μέρος και σκοτώθηκαν και Γερμανοί στρατιώτες που είχαν μείνει πίσω μαζί με τους Ινδονήσιους. 

Σήμερα στο Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο στην Tagu Peringatan βρίσκονται θαμμένοι και οι Γερμανοί στρατιώτες που πολέμησαν και πέθαναν στις μάχες για την ανεξαρτησία της Ινδονησίας.

Σε μία από τις φωτογραφίες ο Σουκάρνο βρίσκεται μαζί με τους συμπολεμιστές του Άξονα. Πρόεδρο της Αιγύπτου Νάσερ και τον πρωθυπουργό της Ινδίας Νεχρού. 

ΠΗΓΗ: Τεκμήρια Ιστορίας Facebook

Της Γης οι Κολασμένοι: Η υποστήριξη των Εθνικοσοσιαλιστών στα αντιαποικιοκρατικά κινήματα (Μέρος Α)

Οι απρόσμενες νίκες του Άξονα κατά τον Β΄ΠΠ και η αμφισβήτηση της παγκόσμιας τάξης των ισχυρών της Γης γέμισαν με ελπίδα εκατομμύρια ανθρώπους που ζούσαν κάτω από τον ζυγό της αποικιοκρατίας των Συμμάχων, εκατομμύρια στρατεύτηκαν στο πλευρό του Άξονα αναγνωρίζοντας ότι τώρα είναι η στιγμή να δοθεί το θανατηφόρο χτύπημα στο τέρας της αποικιοκρατίας. Στις φωτογραφίες:

Στην Δύση στο Βερολίνο το 1943, στην μέση ο Ινδός ηγέτης του απελευθερωτικού στρατού της Ινδίας Chandra Bose, αριστερά ο Μεγάλος Μουφτής των Ιεροσολύμων, θείος του Γιασέρ Αραφάτ και επικηρυγμένος από τους Άγγλους αρχηγός του Απελευθερωτικού Κινήματος της Παλαιστίνης Mohammad Amin Al Husayni και δεξιά ο πρωθυπουργός του Ιράκ που οργάνωσε το πραξικόπημα και επιτέθηκε στους Άγγλους δυνάστες της χώρας του την Άνοιξη του 1941, Ali al Gaylani. 

Στην Ανατολή στο Τόκυο και στο συνέδριο της Ανατολικής Ασίας που έλαβε χώρα τον Νοέμβριο του 1943 με θέμα την εκδίωξη των Αποικιοκρατών και την συνεργασία όλων των ελεύθερων λαών της Ανατολικής Ασίας. Από αριστερά προς τα δεξιά:

Ο BaWa (εκπρόσωπος της Μπούρμα), Zhang Jinghui (εκπρόσωπος της Μαντζούκο), Wang Jingwei (εκπρόσωπος της Κίνας), Hideki Tojo (Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας) Wan Wathayakon (εκπρόσωπος της Ταϊλάνδης), Jose P. Laurel (Πρωθυπουργός των Φιλιππίνων) Subhas Chandra Bose (Αρχηγός του Ινδικού Απελευθερωτικού Στρατού). 

Είναι λυπηρό που σε αυτήν την παγκόσμια καμπή της Ιστορίας έθνη όπως η Ελλάδα που απέκτησε την ελευθερία της με αγώνες και αίμα και την θυσία εκατοντάδων φιλελλήνων εθελοντών επέλεξε να βρίσκεται στο πλευρό των παγκοσμίων δυναστών της Ιστορίας και ως ένας ακόμη εξωχώριος στρατός ιθαγενών της Βρετανικής αυτοκρατορίας να πολεμήσει στο πλευρό της ντροπιάζοντας την Ιστορία της και προδίδοντας το αίμα όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία. Η Γερμανία και ο Άξονας μπορεί να ηττήθηκαν κατάφεραν όμως ένα θανατηφόρο πλήγμα στην Αποικιοκρατία και έτσι μετά τον πόλεμο το ένα μετά το άλλο τα περισσότερα έθνη που πολέμησαν στο πλευρό του Άξονα απέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που η Γερμανία έγινε προάγγελος της Ελευθερίας. Κατά τον Α΄ΠΠ οι νίκες της Γερμανίας επί της Ρωσίας χάρισαν την ανεξαρτησία στην Φινλανδία, τις Βαλτικές χώρες και την Ουκρανία αν και η Ουκρανία δεν κατόρθωσε να μείνει ελεύθερη για πολύ. 

ΠΗΓΗ: Τεκμήρια Ιστορίας Facebook

Ο Μηδενισμός του Έρνστ Ρέμ

 

Ο Έρνστ Ρέμ όπως και οι περισσότεροι μαχητές των Sturmabteilung «ζυμώθηκαν» μέσα στο καμίνι του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ψήθηκαν στις μάχες και τα χαρακώματα γνωρίζοντας από πρώτο χέρι την πρωτοφανή βιαιότητα και σφοδρότητα του Μεγάλου Πολέμου. Ο Ρεμ στη Γαλλία (όπου βρέθηκε πολεμώντας) αναμφισβήτητα διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του που θα τον συνόδευε σε όλη την μετέπειτα πορεία του. 

Ο πολεμιστής του χαρακώματος γνώριζε μόνο την πραγματικότητα της μάχης. Ζούσε κάθε στιγμή στην απόλυτη ένταση της, την κάθε στιγμή ως την τελευταία, την κάθε στιγμή ως ένα ριψοκίνδυνο αντίκρυσμα με το Μηδέν, με τον Θάνατο. Αυτή η δοκιμασία πλάθει την Αίσθηση μίας Απόλυτης Ελευθερίας που πουθενά αλλού δεν μπορεί να βιωθεί. Ο άνθρωπος λυτρωμένος από τις καθημερινές γίηνες ανησυχίες, από την ρηχότητα μίας τετριμμένης μικροαστικής ζωής, από το φθαρτό και το ρευστό. Λυτρωμένος από τον φοβό. Κοιτάζει την αλήθεια κατάματα, ζεί το απόλυτο, βρίσκεται στο μεταίχμιο του περάσματος στον «άλλο κόσμο». Ελέυθερος από τον ίδιο του τον Εαυτό! 

Η Ελευθερία του Στρατιώτη στο πεδίο της μάχης οδηγεί στον Μηδενισμό. Η επαφή με το Μηδέν οδηγεί στην ύψιστη περιφρόνηση για την υλιστική ζωή, για την ρουτινιασμένη μηχανιστική επανάληψη, για την πραγματικότητα των αποκοιμωμένων και τον εκδουλευμένων και ανοίγει τους διαπλάτους δρόμους για την αναζήτηση των δυνατών εμπειριών, για την αναζήτηση μίας Ελευθερίας που βρίσκεται στο «εδώ και τώρα» στην πληρότητα μίας ζωής που υψώνεται στη μεγαλύτερη ένταση της. 

«Όταν κάποιος στέκεται καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, τότε η εξωτερική εμφάνιση ξεθωριάζει σε μία ασημαντότητα και οτιδήποτε είναι άχρηστο εξαφανίζεται. Μόνο το γνήσιο, το αληθινό και το ανδρικό διατηρούν την αξία τους. Το μίσος που οι άλλοι διασκόρπιζαν στο εξωτερικό δεν βρήκε θέση στη καρδιά του στρατιώτη γιατί απλά δεν το ένιωθε, γιατί είδε ότι όσοι βρίσκονταν στην άλλη πλευρά υπέφεραν τις ίδιες τραγωδίες, εκτελούσαν το ίδιο καθήκον και αντιμετώπιζαν τον ίδιο θάνατο. Ήταν απλά καθρέφτες του ευατού του! Δεν μισεί κανείς αυτό στο οποίο αντανακλάται, διότι τότε θα πρέπει να μισεί τον εαυτό του. 

Δεν υπάρχει πιο αληθινός χαρακτήρας από αυτόν της πρώτης γραμμής. Η πείνα και η δίψα, η βροχή και ο παγετός, η ταλαιπωρία και οι κίνδυνοι, οι πληγές και ο θάνατος αφαιρούν κάθε προσποιητή μάσκα και αναγκάζουν τον άνδρα να αντιμετωπίσει την κάθε πρόκληση: δείξε αυτό που είσαι! Κάτω από αυτόν τον ανελέητο προβολέα τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί και όλες οι σκέψεις των ανδρών στρέφονται αναπόφευκτα στο ουσιώδες».

Ο Μηδενισμός του Ρέμ τον ώθησε στην επίθεση και την ρήξη με έναν γερασμένο κόσμο που γνώριζε μόνο την δουλεία. Αυτόν της καπιταλιστικής Βαϊμάρης. Δεν υπήρχε τίποτα που να άξιζε να διασωθεί αλλά αντιθέτως έπρεπε να γκρεμιστεί από την σάρωση των καφέ στρατιών. Το ίδιο και το μίαρο απόστημα του μπολσεβικισμού, το απότοκο της ίδιας σαπισμένης μήτρας του σύγχρονου κόσμου, μία ζοφερή άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ο συνταγματικός «μπολσεβικισμός» της πλήρως αστικοποιημένης Σοσιαλδημοκρατίας και ο εκτρεφόμενος από την Μόσχα μπολσεβικισμός του Κομμουνιστικού Κόμματος. 

Ο Ρεμ εντάχθηκε στο NSDAP και έγινε ηγέτης των περιλάλητων SA. Φόβος και τρόμος των αντιφασιστών στους δρόμους των πόλεων, όσο και των αστών και των καπιταλιστών των χρυσών γραφείων όπως απέδειξε η Ιστορία. Αιώνιο αγκάθι για την ακροδεξιά και τους βολεμένους που δεν μπορούσαν να αντέξουν την φωνή της Επανάστασης και την Ορμή της πραγματικής και ολοκληρωτικής Εθνικοσοσιαλιστικής Επικράτησης. 

Κόκκινο πάνι για τους αντιφασίστες σύντομα ο Ρέμ έγινε στόχος της χυδαιότητας, της λάσπης και της συκοφαντίας. Οι φυλλάδες αυτών που απενοχοποίησαν την εκπόρνευση και την ομοφυλοφιλία, στην Γερμανία της εποχής, τον κατηγόρησαν για.. «ανήθικο τρόπο ζωής». Ο Ρέμ δεν αξίωσε ποτέ να γίνει αγαπητός στους κύκλους της ακροδεξιάς υποκρισίας και της ατέρμονης ηθικολογικής παράνοιας. Έζησε στο πέδιο της μάχης και η μόνη Ηθική που ήξερε ήταν αυτή του Πολεμιστή, του Γενναίου. Η Ηθική των Μεγάλων Έργων. Πολύ πιο ΑΝΔΡΑΣ από χαρτογιακάδες άκαπνους γραφειοκράτες και μπουρζουάδες που κρύβονταν στις κομματικές αίθουσες όταν άλλοι πολεμούσαν στους δρόμους. Στη μηδενιστική του αντίληψη συμπερίληφθη και η σάπια, παρακμιακή ηθική της αστικής υποκρισίας και της ιουδαιοχριστιανικής δουλικότητας. 

«Ο στρατιώτης απομακρύνεται από αυτή το είδος ψευδούς ηθική με αηδία. 

Αυτό που έχει σημασία για μένα, στο πεδίο της μάχης, δεν είναι αν ένας στρατιώτης ανταποκρίνεται στην «ηθική της κοινωνίας» αλλά μόνο αν είναι άνθρωπος πάνω στον οποίον μπορεί να στηριχτεί κανείς. Ένας «ανήθικος» άνθρωπος που πετυχαίνει κάτι είναι για μένα πολύ πιο αποδεκτός από έναν «ηθικά ορθό» που δεν καταφέρνει τίποτα. Η λεγόμενη κοινωνία διαπράττει το μεγαλύτερο έγκλημα με την αποτίμηση των ανθρώπων κατά αυτόν τον τρόπο. Οι αυτοκτονίες των σπουδαιότερων προσωπικοτήτων μιλούν πολύ εύγλωττα εδώ»

O Ρεμ λοιπόν μπορεί να ήταν «Διάβολος». Πράγματι ήταν. Άλλα τέτοιους αξίζει η κόλαση της αστικής κοινωνίας. Όποιος θέλει Αγίους ας ψάξει στα μοναστήρια.

Ο Ρεμ τα ήθελε ΟΛΑ. Δεν αρκούταν στο τσάκισμα των Κόκκινων και την ανάληψη της εξουσίας. Ήθελε ότι δικαιούνταν οι Γερμανοί εργάτες και πρώην πολεμιστές, όσα δικαιούνταν οι προλετάριοι των SA. Όσα φτιάχνουν με τα χέρια και το μυαλό τους. Τους κόπους της εργασίας τους. Ζήτουσε την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και την απελεύθερωση της Γερμανίας από τα αστικά παράσιτα υπεύθυνα για τον μεγάλο πόλεμο και την δυστυχία της Βαϊμάρης. Ζητούσε ο Στρατός να περάσει επιτέλους στον Λαό και το Έθνος και να ηγηθούν οι πραγματικοί πολεμιστές, όχι τα πρωσικά γουρούνια που παρακολουθούν τις μάχες με τα κυάλια τους. Δυστυχώς όλα αυτά τον έφεραν σε ρήξη με την αστική τάξη, το στρατοκρατικό κατεστημένο και την ακροδεξιά. Τα αποτελέσματα γνωστά. Μία προδομένη Επανάσταση, μία ανεκπλήρωτη Προσδοκία.

ΕΡΝΣΤ ΡΕΜ ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΑΜΕ ΜΕ ΤΕΤΑΜΕΝΗ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑ!

Διαβάστε επίσης:

Ο Έρνστ Ρέμ για το στρατιωτικό πνεύμα

Έρνστ Ρέμ: Ενάντια στην Αντίδραση

Τα SA και η Γερμανική Επανάσταση

'Ενα άγνωστο άρθρο της Χρυσής Αυγής για την «αναρχική φύση» του Εθνικοσοσιαλισμού

 

Το άρθρο το οποίο ακολουθεί πρωτοδημοσιεύθηκε στο ιστορικό πρώτο τεύχος του περιοδικού «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» όταν ακόμη ήταν μονάχα ένας μικρός κύκλος περιοδικού και όχι συγκροτημένο πολιτικό κίνημα. Ανεξαρτήτως του αν συμφωνούμε ή όχι με την ακόλουθη πορεία της Χρυσής Αυγής ως πολιτικό κόμμα, το άρθρο έχει ιστορική αξία και αποτελεί τεκμήριο της ριζοσπαστικής, επαναστατικής προσέγγισης της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, που ίσχυε εκείνη την εποχή:

«To να προσπαθήσει κανείς να ανακαλύψει τις θεωρητικές ρίζες του Εθνικοσοσιαλισμού είναι σαν να προσπαθήσει να ανατρέξει την χρονική διάρκεια του ανθρωπίνου είδους, σαν εμβίου όντος, πάνω στη γη.

Εγώ θα περιοριστώ σε μία χρονική τομή, στις αρχές του αιώνα μας, όταν εμφανίστηκαν ορισμένες κινήσεις διανοουμένων που απετέλεσαν, θα μπορούσα να πω, το λίκνο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινηματός. Αν και οι κινήσεις αυτές ήταν αρχικά περιορισμένες μέσα στα εθνικά πλαίσια των τόπων που τις γέννησαν, πολύ σύντομα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη με αποτέλεσμα να μετατραπούν σε κινήσεις πανευρωπαϊκού επιπέδου. Οι κινήσεις αυτές ήσαν: ο Φουτουρισμός στην Ιταλία, ο Εξπρεσσιονισμός στη Γερμανία και ο Βορτικισμός στη Μεγάλη Βρετανία. 

Το κυριώτερο ουσιαστικό στοιχείο του Εθνικοσοσιαλισμού, που θα γοήτευε κάθε καλλιτέχνη είναι η μετατροπή της αναρχίας σε τάξη. Ο Εθνικοσοσιαλισμός και ειδικότερα, ο Εθνικοσοσιαλισμός του ατόμου, έχει σαν αφετηρία του την ανοιχτή ανταρσία, την αναρχική εξέγερση εναντίον της καθεστηκυίας τάξεως. 

Οι τρείς κινήσεις που ανεφέρθησαν ξεκινούν από την μία πλευρά σαν εξέγερση εναντίον της κληρονομιάς του ΙΧΧ αιώνος, μίας κληρονομιάς συντηρητισμού που απειλούσε να ισοπεδώσει τις τέχνες και το άτομο και από την άλλη σαν αναζήτηση ενός νέου κόσμου, χτισμένου πάνω στα ερείπια του παλιού. Η δημιουργία του βιομηχανικού δούλου, που κατεβρόχθιζε την μικροαστική τάξη και ακόμη περισσότερο η απειλή της ανωνυμίας μέσα σε μία μάζα που θα μπορούσε «ελεγχόμενα» να συμμετέχει στη κρατική μηχανή, έδειχναν ότι ο ρόλος του ατόμου σαν καθοριστικού παράγοντος είχε λήξει. Επρόκειτο να γίνει δούλος των μηχανών ή να εξαφανισθεί μέσα στις μάζες. 

Σε αυτή την απειλή ο Εθνικοσοσιαλισμός έδινε την λύση συμφιλιώνοντας την ιδέα και την θεωρία του ήρωος με το μαζικό κίνημα. Ηρνείτο τον επερχόμενο κοινωνικό μετασχηματισμό με την αποφασιστική προστασία των παραδοσιακών αρχών και παρουσίαζε μία κοινωνική δομή, που παρά την αριστοκρατική της μορφή, βασιζόταν στις ικανότητες του ατόμου αδιαφορώντας για την κοινωνική του προέλευση. Ο Εθνικοσοσιαλισμός ηρνείτο την αμαρτωλή ισότητα που προσέφεραν οι κομμουνιστές: προσέφερε μία κοινωνία όπου ο καθένας θα είχε συγκεκριμένα καθήκοντα και η μηχανή θα αποτελούσε το μέσον της επαναφοράς του ιπποτισμού και ηρωϊσμού του παρελθόντος. Επιπλέον συνδύαζε την πειθαρχία με μία ιδέα που φαινόταν συναρπαστική σε κάθε άτομο: την προοπτική δημιουργίας ηρωϊκών μορφών, υπερανθρώπων, που θα αποτελούσαν την σπονδυλική στήλη της νέας τάξεως πραγμάτων. Η εικόνα αυτή, του Νέου Ανθρώπου, συνδεόταν άμεσα με την επιθυμία για ανανέωση, αναγένηση και δράση, μία επιθυμία που συνέπιπτε με την εξέγερση κατά του θετικισμού του ΙΧΧ αιώνος. 

Θα πρέπει εδώ να αναφέρω την σημαντική επίδραση της «κυκλικής θεωρίας» του Oswald Spengler, που φυσικά δεν ήταν τίποτα καινούργιο, ούτε ήταν άγνωστο πως ο πολιτισμός είχε φτάσει στο κρίσιμο σημείο του, όπως υποστήριζε, αλλά η εμπεριστατώμενη ανάλυσις του θέματος από τον Spengler ενέτεινε την ανησυχία. Ιδιαίτερα ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η οικονομική κρίσις, οδήγησαν πολλούς στο να δεχθούν τις λύσεις που προσέφερε ο Εθνικοσοσιαλισμός. Ίσως η πλέον εμφανής δήλωσις, που αντικατοπτρίζει το πνεύμα της εποχής, είναι του Andre Gide, δεδηλωμένου αριστερού, όταν γεμάτος απογοήτευση έγραφε το 1932, στη στήλη του Dorothy Bussy: «...έχω παίξει όλη μου τη ζωή, με αντίκρυσμα ψεύτικες μάρκες, τίποτε για όσα έχω ζήσει δεν έχει πλέον ιδιαίτερη αξία, η τέχνη, η ελεύθερη σκέψη, ακόμη και αυτή η αλήθεια δεν παίζουν κανένα ρόλο και δεν θα έπρεπε να παίζουν κανένα ιδιαίτερο ρόλο στο νέο κόσμο που ανοίγει ο κομμουνισμός. Το ότι θα έπρεπε να συμμαχήσουμε με τους ανθρώπους που έδωσαν το κώνειο στο Σωκράτη, το ότι η τέχνη και οι πνευματικές αξίες μίας «Ανδρομάχης» είναι πια εκτός εποχής και δεν μας αφορούν πλέον...»

Και εδώ ο Εθνικοσοσιαλισμός προσέφερε την λύσι. Διεκήρυσσε τον αντιδιανοουμενισμό του και οι περισσότεροι διανοούμενοι συμφωνούσαν πως μετά την αποκάλυψη δεν θα υπήρχε θέση για αυτούς - αλλά διατηρούσε όλες εκείνες τις πνευματικές αξίες που ο Κομμουνισμός προσπαθούσε να καταστρέψει. Φαινόταν πως έφερνε τον θάνατο του παλαιού κόσμου και την γέννηση του καινούργιου σχετικά ανώδυνα. Και πραγματικά φαινόταν τόσο ανώδυνο, ώστε σε όλους τους συγγραφείς που τον ακολούθησαν διακρίνουμε την τάση της ανώδυνης οδού σε μία προσπάθεια συντηρήσεως και διατηρήσεως των παραδοσιακών αξιών. 

Αν τέλος, εξετάσουμε, αυτή καθ΄ευατή την ουσία του Εθνικοσοσιαλισμού θα δούμε πως μέσα σε ένα τεράστιο πλαίσιο, που κινείται συνεχώς, παρουσιάζει ένα σύστημα εικόνων, που αρνούνται κάθε λογικό ορισμό και δεν επιδέχονται συντηρητική ανάλυση. Η μία αντικρούει την άλλη δημιουργώντας συνεχείς αντιθέσεις, η αρμονία των οποίων γεννά μία σχεδόν μυθική μορφή μέσα σε μία κίνηση χωρίς αρχή και τέλος. 

Το πως ο Εθνικοσοσιαλισμός εξασκούσε τόσο μεγάλη γοητεία σε άτομα που ανήκαν σε διαφορετικά κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά επίπεδα θα εξετάσουμε στη συνέχεια».

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός

 

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός δεν ονειρεύεται αποικίες αλλά την ενίσχυση της Πατρώας Γης αφού άλλωστε η «χωματοφαγία» αδυνατίζει το κέντρο.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός βλέπει τον κόσμο ως έναν μπαξέ με διαφορετικά λουλούδια που όλα πρέπει να ανθίσουν αφού ο Ήλιος δεν κάνει διακρίσεις.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός πέρα από τα τύμπανα των παρελάσεων και τις άναρθρες κραυγές του πλήθους αφουγκράζεται τον αντίλαλο από τα σφυριά της εργατιάς που καλούν στον αγώνα για το μεροκάματο.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός γελάει ειρωνικά μπροστά στις ιστορικές αναλύσεις των «ορθοδόξων» και των «καθαρολόγων» που χρησιμοποιούν την Ιδέα ως μάσκα προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός νοιάζεται για την καθημερινή λαϊκή πάλη τα συμφέροντα του λαού και όχι της πλουτοκρατίας που χρηματοδοτεί τα κόμματα της ακροδεξιάς προς όφελος του Διεθνούς Σιωνισμού.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός είναι αυτός που πολεμήθηκε από την μπουρζουαζία και τα τσιράκια της αφού τόλμησε να πει αλήθειες να απορρίψει τα ψέματα και να επαναφέρει τον επαναστατικό λόγο σε έναν «χώρο» προδομένο και διασπασμένο.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός απορρίπτει τον φετιχισμό και την στείρα προσωπολατρία αφού η Ιδέα είναι ιερή και τα πρόσωπα που την υπηρετούν απλά τα μέσα.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός ανιχνεύει τους πολιτικούς μας αντιπάλους κατατάσσοντας τους σύμφωνα με τον βαθμό επικινδυνότητας χωρίς όμως να ξεχνά ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η αστική δημοκρατία που γεννήθηκε στις στάχτες της Κύπρου.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός δεν νιώθει την ανάγκη να «σώσει» τον κόσμο αφού ο σύγχρονος κόσμος είναι η μεγαλύτερη τιμωρία.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός θεωρεί τον Θεό νεκρό και ξαναβάζει στο βάθρο της πίστης την φύση και την εσωτερική μας δύναμη να φιλοσοφούμε με το σφυρί.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός δεν θέλει να μόνο τα Λάβαρα Ψηλά αλλά και τον Ερωτισμό αφού χωρίς αυτόν τα πάντα καταλήγουν άχρωμα και ανούσια.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός απορρίπτει τις θεωρίες συνωμοσίας το παραλήρημα των «παραγόντων» την λογοδιάρροια των πολιτικάντηδων και δίνει τον λόγο στην νεολαία που είναι ο μόνος κριτής και δικαστής.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός ονειρεύεται την στιγμή που θα περάσει από εθνικό λαϊκό δικαστήριο τους μειοδότες και νάρκισσους του «χώρου» που ποδηγετούνται από την δεξιά και τους κομματικούς σωλήνες του παρακράτους.

Ο δικός μας Εθνικοσοσιαλισμός προδόθηκε μια νύχτα του Ιούνη του 1934 προκαλώντας ανακοπή στην επανάσταση αλλά επέζησε στις καρδιές αυτών που δεν ξεχνούν ότι το χρώμα του Σοσιαλισμού είναι Κόκκινο!

Για όλους αυτούς τους λόγους και περισσότερους οφείλουμε μια νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών από την ανάποδη στην αστική τάξη την ακροδεξιά και την σάπια κρατική αρχή που μαστιγώνει τις ζωές και τις συνειδήσεις.

ΠΗΓΗ

Γιόσεφ Γκέμπελς: Χίτλερ ή Λένιν;

Η ακόλουθη ομιλία, δόθηκε από τον Γιόσεφ Γκέμπελς, το 1926, σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας. Στόχος της ήταν η κινητοποίηση της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών μαζών, των πιο επαναστατικών - ριζοσπαστικών τμημάτων της γερμανικής κοινωνίας αλλά και των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος, για την ένταξη τους στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα. Η ριζοσπαστική σοσιαλ-επαναστατική ιδεολογία των πρώτων ετών πολιτικής δραστηριότητας του Γκέμπελς είναι εμφανής, όπως επίσης οι εθνικομπολσεβικικές τάσεις και η πρωταρχική φύση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος που αποσκοπούσε στο τσάκισμα των καταπιεστικών όρων της Συνθήκης των Βερσαλλιών, την εθνική ελευθερία, την κοινωνική απελευθέρωση και την συμμαχία με την ΕΣΣΔ εναντίον των καπιταλιστικών δυτικών αστικών δημοκρατιών.

«...Ανάμεσα σε όλα τα πολιτικά κόμματα και τις οργανώσεις βλέπουμε να εκτείνεται το μεγάλο μπλόκ της συντήρησης, της αντίδρασης, το συντηρητικό μπλόκ που έχει τις ρίζες του στο σύστημα και θεωρεί καθήκον του την διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος, του υπάρχοντος κράτους με περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικά μέσα, αλλά σίγουρα με κάθε κόστος. Το μπλόκ αυτό εκτείνεται από τους Σοσιαλδημοκράτες μέχρι τους Εθνικοφιλελεύθερους και επιθυμεί να μείνει το κράτος όπως είναι σήμερα. Το καθένα από τα κόμματα αυτού του μπλόκ ισχυρίζεται ότι είναι έτοιμο για μεταρρυθμίσεις, κοινωνικές ή εθνικές. Το ένα κόμμα τις υποστηρίζει επιτακτικά και με ορμή, το άλλο πιο ταπεινά και ντροπαλά, το καθένα ανάλογα με την στάση του εκλογικού του σώματος. Άλλα βασικά όλοι συμφωνούν στην προστασία και θωράκιση του συστήματος: δημοκρατία, φιλελευθερισμός, καπιταλισμός! Πράγματα που τους είναι ιερά και απαραβίαστα! 

Στα άκρα αυτού του συντηρητικού, κεντρόου μπλόκ βρίσκονται τα επαναστατικά κινήματα, που αναγνωρίζουν θεμελιωδώς και ξεκάθαρα: αν θέλουμε το Κράτος του Μέλλοντος, τότε δεν χρειάζεται μεταρρύθμιση αλλά μία πλήρης Επανάσταση! Το σύστημα της φιλελεύθερης καπιταλιστικής δημοκρατίας είναι ήδη τόσο σάπιο που δεν υπάρχει τίποτα μέσα του για επισκευή ή μεταρρύθμιση. Πρέπει να καταστραφεί ριζικά, να θρυμματιστεί πνευματικά και με όρους πολιτικής εξουσίας, έτσι ώστε μία νέα γενιά να μπορεί να χτίσει πάνω στα ερείπια του Παρελθόντος! Τα επαναστατικά αυτά κινήματα αναγνώρισαν την ουσία μίας συνεπούς αντιπολίτευσης που είναι αναγκαίο να στρέφεται όχι μόνο ενάντια στους υποστηρικτές αυτού του συστήματος, αλλά ενάντια στο ίδιο το σύστημα. Αυτή είναι η επαναστατική ιδέα των δύο πνευματικών κινημάτων που βρίσκουν την πολιτική τους έκφραση στο Κομμουνιστικό Κόμμα και το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα. 

Όταν μιλάω για τον Χίτλερ ή τον Λένιν δεν αναφέρομαι σε αυτούς τους δύο άνδρες με την συμπτωματική ανθρώπινη ή πολιτική τους εμφάνιση. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό: μιλάω για αυτούς τους δύο άνδρες στον βαθμό που αποτελούν την ενσάρκωση, την αναπαράσταση μίας ιδέας που πιστεύω ότι όλοι μας μπορούμε να αποδεχτούμε ότι μας απασχολεί βαθιά. Προκείται για δύο άνδρες που ξεπερνούν τις παλιές ιδέες περί του Κράτους και πρωτοστατούν στην εμφάνιση μίας νέας. Αυτό είναι το ζητούμενο εδώ. 

Τα πολιτικά μυαλά, οι σπουδαίοι άνδρες της Ιστορίας, δεν προκύπτουν τυχαία. Ο άνθρωπος και ο χρόνος συνδέονται βαθιά και αιτιακά. Ο χρόνος διαμορφώνει τον άνθρωπο και ο άνθρωπος του δίνει απόλυτο νόημα και ερμηνεία. Αυτό ισχύει πάνω από όλα για το πολιτικό πρόσωπο. Δεν μπορεί να γίνει κατανοητό εκτός της εποχής του. Γεννιέται από την εποχή του, είναι παιδί της εποχής του, των ανθρώπων της, της Ιστορίας. Αντιπροσωπεύει τον χρόνο, τους ανθρώπους και την Ιστορία στην πιο ξεκάθαρη μορφή. 

Ο Λένιν και ο Χίτλερ είναι παιδιά του συστήματος και έγιναν κατακτητές του συστήματος. Αν θέλουμε να τους κατανοήσουμε στην ουσία τους, πρέπει να εντοπίσουμε τις σκοτεινές κινητήριες δυνάμεις της εποχής τους, να αναγνωρίσουμε από που γεννήθηκαν για να καταλάβουμε προς τα που τραβάνε και οδεύουν. Τα πάντα στην Ιστορία, συμπεριλαμβανομένου του πολιτικού προσώπου, έχουν την ιστορική τους αιτία και μόνο από τις αιτίες μπορούμε να συμπεράνουμε τα ίδια τα πράγματα... 

...O Λένιν - Ουλιάνοφ, γιός ξεπεσμένων Ρώσων μικρο - ευγενών, μεγάλωσε μέσα στις κακουχίες και την κοινωνική απελπισία της ήδη προλεταριοποιημένης ρωσικής διανόησης. Μαθαίνει για την πείνα από πρώτo χέρι. Δεν ήταν στα βιβλία, αλλά στην σκληρή ζωή, που έμαθε για τις κοινωνικές δυσκολίες, τις δικές του και των συνανθρώπων του. Γίνεται επαναστάτης σε νεαρή ηλικία και σύντομα μαρξιστής επαναστάτης. Σπουδάζει στα ρωσικά πανεπιστήμια και ταυτόχρονα παλεύει μέσα σε πικρές δυσκολίες. Αποκτά μία εικόνα για την κοινωνική, οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας του και του λαού του και τρομοκρατείται από το φρικτό μέλλον που απειλεί αυτή την γιγάντια αυτοκρατορία του Τσάρου. 

Κατά την διάρκεια των σπουδών του γίνεται «αχώριστος φίλος» της πείνας. Είναι μέλος της, ήδη εντελώς, προλεταριοποιημένης νεαρής ρωσικής διανόησης, η οποία είναι απόλυτα εχθρική προς το κράτος του Τσάρου. Ζεί σε μία χώρα όπου οι κοινωνικές αντιθέσεις φωνάζουν ως τον ουρανό. Σκεφτείτε αυτό: στην Ρωσία, πριν από τον πόλεμο, μπορούσατε να ταξιδέψετε για μία εβδομάδα στον Βόλγα, βλέποντας πάντα τις ίδιες τεράστιες περιουσίες, οι οποίες ανήκαν στον ίδιο ιδιοκτήτη, και στις άκρες αυτού του μικρού βασιλείου βρίσκονταν τα στενά, πληκτικά σπίτια στα οποία ζούσαν οι μισο - σκλαβωμένοι Ρώσοι εργάτες. 

Ο Ρώσος χωρικός, το αμόρφωτο παιδί της φύσης. Νεανίζων αλλά ενήλικος, κοντά στην γή, αμόλυντος από τον δυτικό πολιτισμό, γεμάτος πίστη, θρησκευτικότητα, φανατισμό και μυστικισμό. Δεν έχει ακόμη αφυπνιστεί και τσακίζεται από την πείνα. Η μυρωδιά της γής και της βρωμίας περιβάλει αυτό τον άνθρωπο. Αποδέχεται την δουλεία του ως μοίρα, ως πεπρωμένο. Ήσυχα και υπάκουα, με μεγάλη ικανότητα να αντέχει τα βάσανα και τον πόνο. 

Ο Ρώσος είναι ακόμη δεμένος από την μοίρα. Υπομένει τις κακουχίες της εποχής του, μισο - πρόθυμα, μισο - απρόθυμα, με μία θαμπή και άλυτη λαχτάρα για Γη και Ελευθερία. Σε αυτό τον λαό λείπει η ιδέα της ελευθερίας, όχι μόνο το κάλεσμα, αλλά η ίδια η ιδέα. 

Θα υποδεχτεί και θα δεχτεί λαίμαργα ότι υπόσχεται ελευθερία, θα παραδοθεί σε αυτό με πάθος. Όποιος δείξει σε αυτόν τον λαό μία διέξοδο από τα προβλήματα θα είναι ο Σωτήρας του, ο Απόστολος του, ο Θεός του. 

Έτσι αυτός ο λαός προσπάθησε να εισβάλει στο Κρεμλίνο και ο Τσάρος πυροβόλησε το κατάμεστο πλήθος. Όμως αυτός στέκεται σαν τοίχος και δεν ταλαντεύεται, ούτε υποχωρεί: «όλοι τώρα συλλογίζονται την πίστη τους στους δρόμους και τις αγορές» λέει ο Ντοστογιέφσκι, ο μεγαλύτερος Ρώσος στοχαστής.

Ο Λένιν μεγαλώνει ανάμεσα σε αυτόν τον Λαό. Θέλει να δείξει έναν τρόπο σε αυτόν τον Λαό και μία μέρα θα γίνει τα πάντα για αυτόν τον Λαό! 

Υπέμεινε τις διώξεις και τους διωγμούς, παραμένοντας πιστός στην Ιδέα του. Περίμενε την μέρα. Ήρθε ο πόλεμος. Η Ρωσία θυσίασε ανθρώπινες μάζες για χάρη ενός δυτικοευρωπαϊκού φαντάσματος. Ο Λένιν περιμένει. Έρχεται ο Κερένσκι. Ο Κερένσκι σαρώνεται. Ήθελε να προσεταιριστεί τον Λένιν προσφέροντας του θέσεις, αξιώματα και χρήματα. Ο Λένιν του λέει όχι. Θέλει να είναι ο μόνος κυβερνήτης. Η πολιτική του δεν ανέχεται συμβιβασμούς. 

Η ώρα του έφτασε το 1917. Η επανάσταση των μπολσεβίκων τον ανεβάζει στην ηγεσία του Κράτους, μίας κατεστραμμένης Ρωσίας μετά από έναν αιματηρό πόλεμο. Και αρχίζει το έργο της επανάστασης!

Θα τονίσω τα βασικά. Ο Λένιν ξεκινάει να λύσει το πιο φλέγον ζήτημα: το κοινωνικό ζήτημα. Επαναστατικοποιεί την οικονομία!

Στην Ρωσία, θα κάνουμε διάκριση μεταξύ αγροτικής και βιομηχανικής μεταρρύθμισης. Και οι δύο προχωρούν σε διαφορετικά στάδια, και οι δύο πρέπει να εξεταστούν ξεχωριστά. Το κοινωνικό ζήτημα, στην Ρωσία, συμπυκνώνεται ως επί το πλείστον στο αγροτικό ζήτημα. Το βιομηχανικό ζήτημα, που μας απασχολεί περισσότερο στην Γερμανία, ως βιομηχανοποιημένη χώρα, στην Ρωσία παίζει δευτερεύοντα ρόλο. 

Πως αντιμετωπίζει ο Λένιν το αγροτικό ζήτημα; Απαλλοτριώνει όλη την γη και την παραχωρεί στον Ρώσο αγρότη ως ιδιοκτησία. Όχι άμεσα. Τον υποχρεώνει να μισθώνει την γη για 99 χρόνια. Αλλά ο Ρώσος αγρότης, σήμερα, θεωρεί την γη ως ιδιοκτησία του. Με αυτή την πράξη, ο Λένιν χαστουκίζει το μαρξιστικό δόγμα στο πρόσωπο. Αυτό απαιτεί την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Ο Λένιν θυσιάζει τον Μάρξ και ενδίδει στην επιμονή του Ρώσου αγρότη στο δικό του έδαφος. 

Υπό την πίεση 90 εκατομμυρίων αγροτών, ο Λένιν καταδεικνύει την βασική μη πρακτικότητα του μαρξισμού στην αγροτική μεταρρύθμιση. 

Ο Λένιν εκπληρώνει αυτό που ο Ρώσος αγρότης είχε φανταστεί στον μπολσεβικισμό: του δίνει γη και έδαφος. Έτσι ο Λένιν καθιστά τον αγρότη πραγματικό φορέα του νέου συστήματος. Ο χωρικός, που έλαβε ελευθερία και ιδιοκτησία από το νέο κράτος, είναι πλέον έτοιμος να προστατεύσει αυτό το νέο κράτος, το Κράτος Του, με το οποίο είναι πλέον στενά δεμένος.

Και όσο και αν ο Ρώσος αγρότης μισεί τον Εβραίο, ειδικά τον Σοβιετικό Εβραίο, είναι παθιασμένος υποστηρικτής της αγροτικής μεταρρύθμισης και αγαπά ένθερμα την χώρα του, την γη του, το έδαφος του.

Εξακολουθεί να παραμένει μυστήριος ο λόγος για τον οποίον ο Ρώσος αγρότης στράφηκε εναντίον του Λευκού Στρατού; Όταν οι «Λευκοί» προχώρησαν στην αρχή, οι αγρότες τους υποδέχτηκαν με αγαλλίαση. Άλλωστε οι Μπολσεβίκοι είχαν απαιτήσει αμέτρητες αιματηρές θυσίες από τους Ρώσους αγρότες. Πίσω από τους «Λευκούς» όμως βρίσκονταν οι φυγάδες, οι παλιοί γαιοκτήμονες που πλέον ζούσαν στο Παρίσι, στο Βερολίνο και στο Λονδίνο. Το σύνθημα τους ήταν: «Κάτω οι Σοβιετικοί! Κάτω η αγροτική μεταρρύθμιση!». Φυσικά ο Ρώσος αγρότης στράφηκε ενάντια στον Λευκό Στρατό: «Κάτω τα εβραϊκά Σοβιέτ! Ζήτω η αγροτική μεταρρύθμιση του Λένιν!». Αυτό το σύνθημα σηματοδότησε την κατάρρευση της αντιμπολσεβικικής εξέγερσης. 

Πρίν από εκατό χρόνια, όταν η Πρώσια βρισκόταν σκλαβωμένη, ο βαρόνος vom Stein είπε: «Για να εξευγενιστεί ένα έθνος πρέπει να δοθεί πολιτική ανεξαρτησία, ελευθερία και περιουσία στο καταπιεζόμενο τμήμα που δεν έχει δικαίωμα ψήφου». Τελικά έγιναν οι ανάλογες ενέργειες και πραγματοποιήθηκε η χειραφέτηση των αγροτών. Η Πρωσία αφυπνίστηκε και ελευθερώθηκε! 

Ο Λένιν απέρριψε τις θεωρίες του Μάρξ στην πράξη. Ακολούθησε το παράδειγμα του vom Stein, όπως αναφέρθηκε ρητά παραπάνω η περίπτωση της αγροτικής μεταρρύθμισης. 

Έτσι η αγροτική μεταρρύθμιση του Λένιν ήταν μία πραγματική λύση για το κοινωνικό ζήτημα το οποίο απειλούσε τον Ρώσο αγρότη! 

...Τα πρώτα τραγούδια της «Σειρήνας» της «ιερής σταυροφορίας κατά του μπολσεβικισμού» ακούγονται ήδη στο εθνικό στρατόπεδο. Η αστική τάξη τα διατυμπανίζει στην εθνικιστική νεολαία για να την αναγκάσει να πολεμήσει την Ρωσία για τους δικούς της εγωϊστικούς σκοπούς....Ο επόμενος μεγάλος παγκόσμιος αγώνας είναι προ των πυλών. Και σε αυτόν τον παγκόσμιο αγώνα η γερμανική νεολαία θα εγκαταλείψει τις αίθουσες διαλέξεων και τα εργοστάσια για να παρέχει μισθοφορικές υπηρεσίες στον πιο πικρό εχθρό στο όνομα της ελευθερίας, του πολιτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων...

...Βλέπουμε την Ρωσία όχι ως πρόβλημα του Παρόντος αλλά ως πρόβλημα του Μέλλοντος που ενσωματώνεται στο ευρύτερο πρόβλημα της Ευρώπης. Αν η Ρωσία ξυπνήσει ο κόσμος θα δεί ένα θαύμα! Εμείς οι νέοι Γερμανοί αισθανόμαστε αυτό το θαύμα με τα ένστικτα των ανθρώπων του Παρόντος. Δεν είμαστε αιθεροβάμονες ονειροπόλοι που βλέπουμε την μοναδική ελπίδα της Γερμανίας για το μέλλον σε αυτό το θαύμα. Το καθήκον μας είναι να μην αφήσουμε τίποτα, απολύτως τίποτα, έτσι ώστε όταν συμβεί αυτό το επερχόμενο θαύμα να το αντιμετωπίσουμε ως ισότιμος έταιρος ή να ταχθούμε στο πλευρό του. Η Ρωσία θα γνωρίσει μία αφύπνιση, πιο τρομερή από αυτή του πολέμου. Αυτή η αφύπνιση θα φέρει ένα σοσιαλιστικό, εθνικό κράτος, το οποίο η νέα γενιά, σε όλες τις χώρες, λαχταρά διακαώς, συνειδήτα ή ασυνείδητα.

...O Kάρλ Μάρξ περιέγραψε εύλογα και σωστά τα αίτια της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η εκβιομηχάνιση των ευρωπαϊκών λαών οδηγεί στην προλεταριοποίηση, όλο και περισσότερο, τις υπόλοιπες, τάξεις και τα μέσα παραγωγής συγκεντρώνονται στα χέρια λίγων. Σύμφωνα με τον Μάρξ τα μέσα παραγωγής αποσπόνται σιγά - σιγά από τους εργαζομένους. Αναπτύσσονται δύο τάξεις. Η τάξη του εκμεταλλεύομενου εργαζομένου και του εκμεταλλευτή εργοδότη. Αυτές οι δύο τάξεις πρέπει να δώσουν μία σκληρή μάχη μεταξύ τους. Και έτσι το σύνθημα του μαρξισμού είναι: ταξική πάλη ενάντια στο κεφάλαιο!  

...Αυτή είναι η πολιτική εξέλιξη της Ευρώπης. Αυτό είναι το σύστημα της «ισότητας και της αδελφότητας» του οποίου την πτώση προβλέπουμε και επιθυμούμε. Όλοι όσοι συνέβαλαν σε αυτό το σύστημα, ήταν συνένοχοι, από τους Σοσιαλδημοκράτες, μέχρι τους Εθνικοφιλελεύθερους. Κανένα από αυτά τα κόμματα δεν θα μπορέσει να φέρει την ελευθερία στην Γερμανία. Όλοι θα σαρωθούν από την επερχόμενη κατάρρευση του συστήματος. Η τελική μάχη για το Κράτος του Μέλλοντος δεν θα είναι ανάμεσα σε αυτούς και σε εμάς, αλλά ανάμεσα σε αυτούς που βρίσκονται σε απόλυτη, πικρή και συνεπή αντίθεση με αυτό το κράτος, δηλαδή μεταξύ κομμουνισμού και εθνικοσοσιαλισμού. Αυτή η μάχη εκτυλλίσεται με ξεκάθαρη ιστορική συνέπεια. Θα διεξαχθεί στο γερμανικό έδαφος και θα κρίνει την τελική μοίρα της Γερμανίας...

...Εξάλλου, βασικά, θέλουμε το ίδιο πράγμα: στόχος μας είναι η Ελευθερία. Το θέμα είναι μόνο η δύσκολη ερώτηση: πως επιτυγχάνουμε την Ελευθερία και πως αυτή μοιάζει; Δεν γίνεται να έχουμε και οι δύο δίκιο. Έχουμε δύο θεμελιωδώς διαφορετικές πολιτικές κοσμοθεωρίες: η μία είναι σωστή και η άλλη λάθος. Αλλά έχουμε και οι δύο, πάντα και για πάντα, δίκιο όσον αφορά τον καπιταλισμό. 

Η θέληση για ελευθερία αναδύεται μέσα από το σύστημα που καταρρέει. Βρίσκει την μορφή της στις θεμελιωδώς νέες ιδέες: τον μπολσεβικισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό! Και οι δύο διατρανώνουν την απόλυτη πεποίθηση ότι θα φέρουν την ελευθερία σε έναν ολόκληρο κόσμο, αφού πρώτα τον ανατρέψουν. Ο Μπολσεβικισμός και ο Εθνικοσοσιαλισμός ενσωματώνονται σε δύο ανθρώπους που καθοδηγούν τις αποφασισμένες μειοψηφίες στην θέληση για το Μέλλον: τον Χίτλερ και τον Λένιν!

Σημείωση «ΜΑΥΡΩΝ ΛΕΓΕΩΝΩΝ»: Εδώ όταν ο Γκέμπελς μιλάει για τον μαρξισμό εννοεί την Σοσιαλδημοκρατία, η οποία είχε την ίδια μαρξιστική αφετηρία με τα μετέπειτα κομμουνιστικά κόμματα. Για όποιον δεν το γνώριζει κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες ήταν ένα μέχρι την διάσπαση του 1919. Οπότε με την αναφορά στον «μαρξισμό», ο Γκέμπελς, εννοεί την σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση η οποία αποδέχτηκε τους καταπιεστικούς, ασφυκτικούς όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ικανοποιώντας έτσι τον ληστρικό καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό των Δυτικών Δυνάμεων, αλλά και πρόδοσε τα σοσιαλιστικά αιτήματα με τα οποία ήρθε στην εξουσία, «συνθηκολογώντας» εν τέλει με την αστική τάξη και αποδεχόμενη την καπιταλιστική οικονομία που εξαθλίωνε μέχρι θανάτου την γερμανική εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Ωστόσο ο πραγματικός μαρξισμός, τα επαναστατικά Κομμουνιστικά Κόμματα της εποχής, ήταν αναμφίβολα σοσιαλιστικά και δυνητικός σύμμαχος των Εθνικοσοσιαλιστών στον αντικαπιταλιστικό και αντι - ιμπεριαλιστικό, εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

..Ωστόσο ήξεραν (οι Σοσιαλδημοκράτες), όπως όλοι, ότι η Γερμανία ήταν περικυκλωμένη από καπιταλιστές εχθρούς που μισούν ένα σοσιαλιστικό κράτος όπως την πανούκλα, ακόμη και αν είναι χτισμένο σε μέτρια πρότυπα. Για να προστατεύσουν αυτό το κράτος (οι Σοσιαλδημοκράτες), για να προστατεύσουν τον σοσιαλισμό, είχαν τα απαραίτητα μέσα εξουσίας, όπλα, φανατισμό και θέληση. Ως σοσιαλιστές, ως ηγέτες των εργατών, έπρεπε να είχαν σε ημερήσια διατάξη την διατήρηση αυτών των μέσων εξουσίας. Η 9η Νοεμβρίου θα είχε ιστορική σημασία αν οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, ως απόστολοι της, καλούσαν τον Λαό να αγωνιστεί για το σοσιαλιστικό κράτος. Αντίθετα κατέστρεψαν τα όπλα, την θέληση και τον φανατισμό, κατέστρεψαν συστηματικά κάθε προσπάθεια και κάθε ένστικτο αντίστασης. Γιατί; Γιατί δεν ήθελαν επανάσταση με αυτή την έννοια, γιατί δεν ήθελαν τον σοσιαλισμό, δεν τους επιτρεπόταν να τον θέλουν. Γιατί τα όπλα, η θέληση και ο φανατισμός θα είχαν στραφεί μελλοντικά εναντίον εκείνων, που μετά τις 9 Νοεμβρίου, παραχάραξαν τον σοσιαλισμό, έβλεπαν σε αυτόν μόνο ένα βολικό τρόπο για την απόλυτη κυριαρχία του καπιταλισμού, εκείνοι οι «ηγέτες του μαρξισμού» που τελικά αναδείχθηκαν σε τυμβωρύχοι του σοσιαλισμού. 

...Πόσο απεριόριστα βάναυσες έγιναν οι συνέπειες αυτής της προδοσίας, για εκείνους για τους οποίους οι «εκπρόσωποι» του λαού προσποίηθηκαν ότι έκαναν την 9η Νοεμβρίου, δηλαδή για τους Γερμανούς εργάτες; Πόσο αδίστακτη και ανόητη είναι η φράση ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι εφικτός σε μία κατεστραμμένη οικονομία; Πόσο συχνά μας έπειθαν ο Scheidemann και ο Ebert ότι οι κοινωνικοποιήσεις θα αναβάθμιζαν την οικονομία και το κράτος και θα τα καθιστούσαν πιο παραγωγικά;

Γιατί δεν έκαναν κοινωνικοποιήσεις όταν είχαν την δύναμη να το κάνουν, όταν αυτές ήταν απαραίτητες για να διασφαλιστεί η ύπαρξη του λαού; Επειδή δεν ήθελαν κοινωνικοποιήσεις - δεν τους επιτρεπόταν να θέλουν!

Αυτό είναι το έγκλημα του μαρξισμού κατά του έθνους, το έγκλημα του μαρξισμού κατά της γερμανικής εργατικής τάξης. Προδοσία της εθνικής ιδέας. Προδόσια της ιδέας του σοσιαλισμού. Αυτό είναι το νόημα της 9ης Νοεμβρίου, όπου ο μαρξισμός παραδόθηκε στους άρχοντες και τους κυρίους, στο κεφάλαιο και τις ύαινες της ασυγκράτητης εκμετάλλευσης...

...Το κοινωνικό ζήτημα δεν είναι ζήτημα αστικού οίκτου, αλλά ζήτημα σοσιαλιστικής, κρατικής αναγκαιότητας. Γνωρίζουμε ότι για αυτές τις αρχές, θα πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια στην συμπαγή πλειοψήφια της Γερμανίας. Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε δεν είναι ο δρόμος της κάλπης, αλλά ένας δρόμος σταθερής ανατροπής, ένας δρόμος επανάστασης! Θέλουμε αυτή την επανάσταση για να κάνουμε την Γερμανία εθνικά ελεύθερη, μία εθνική επανάσταση που θα εδραιώσει για πάντα την κοινωνική επανάσταση...

...Μπορεί να μας προσβάλουν και να μας βρίζουν. Γνωρίζουμε ένα πράγμα: σήμερα δεν υπάρχει κανένα κέρδος από το να σκέφτεσαι και να παλεύεις για την Ελευθερία! Ο κόσμος μπορεί να γελάει μαζί μας, να γελάει με αυτή την μειονότητα που ξεδιπλώνει την σημαία της Ελευθερίας σε μία χώρα των πλειοψηφιών και σε μία περίοδο βίαιης κατάρρευσης. Όμως η Ιστορία γράφεται μόνο από την αποφασισμένη μειοψήφια που καθοδηγείται από την ριζοσπαστική βούληση για Ελευθερία, για Ανανέωση! Μπορεί κανείς να γελάει με τους νέους που είναι εξοργισμένοι με τους ηλικιωμένους. Είμαστε περήφανοι που συναντάμε την νεολαία στις τάξεις μας. Για εμάς η νεότητα δεν συνεπάγεται από μόνη της το λάθος και η ηλικία δεν είναι από μόνη της αρετή. Θέλουμε να ενθαρρύνουμε τον νεανικό ακτιβισμό και να κοινοποιήσουμε ότι η νεολαία έχει αυτό το μεγάλο καθήκον να ολοκληρώσει το έργο της Ελευθερίας. Δεν δίνουμε δεκάρα για την «εμπειρία» και την «φωτισμένη σοφία» των γηρατειών. Αυτό που ζούμε δεν έχει να κάνει με την εμπειρία, δεν έχει καμία σχέση με την σοφία. Η κατάρρευση ενός μεγαλειώδους λαού είναι τόσο τερατώδης και τόσο τρομερή που επηρεάζει τους πάντες, μικρούς και μεγάλους, με την ίδια βαρβαρότητα. Κανένας από τους ζωντανούς δεν βίωσε προηγουμένως αυτό που ζούμε εμείς σήμερα! Αλλά οι νέοι βρίσκονταν πάντα στην μέση. Έγιναν άνδρες, τόσο νωρίς, σε αυτά τα τελευταία χρόνια...

...Η βαθύτερη δύναμη ενός απελευθερωτικού κινήματος δεν προέρχεται από την ψυχρή λογική, αλλά από την Θέληση, από το Πάθος, που μία μέρα θα κατακλείσει τους ανθρώπους σαν ηφαιστειακή δύναμη και θα σαρώσει οτιδήποτε είναι άκαρδο και δειλό. Είμαστε τόσο τρομερά σκλαβωμένοι που καμία λογική και καμία στατιστική δεν μπορεί να μας απελευθερώσει. Το μόνο πράγμα που μπορεί να μας ελευθερώσει είναι η Θέληση για Ελευθερία και η απόφαση να υποτάξουμε κάθε σκέψη, συναίσθημα και δράση σε αυτή την Θέληση!»

ΠΗΓΗ

Διαβάστε επίσης:

Ο Λένιν είναι ο σπουδαιότερος άνθρωπος...

Εθνικοσοσιαλισμός ή Μπολσεβικισμός

Η σωτηρία θα έρθει από την Ρώσια