Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026

Ο σοσιαλισμός δεν είναι αριστερός!

 





«Έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε τον σοσιαλισμό με την Αριστερά. Ωστόσο, από την ίδια του τη γένεση, ο σοσιαλισμός βρέθηκε σε άμεση αντίθεση με τον φιλελεύθερο προοδευτισμό που προέκυψε από τη Γαλλική Επανάσταση. Ενώ η Αριστερά εξυμνεί την κίνηση, το άτομο και το «tabula rasa», ο πρώιμος σοσιαλισμός προτάσσει τις κοινότητες, τους δεσμούς με τον τόπο και την στοιχειώδη ευπρέπεια — μια ριζική αντίθεση που η ιστορία σταδιακά εξάλειψε, σε τέτοιο βαθμό ώστε ο ίδιος ο σοσιαλισμός να έχει σχεδόν εξαφανιστεί.

Η αντίθεση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς ανάγεται στη Γαλλική Επανάσταση. Εκείνη την εποχή, η Δεξιά εκπροσωπούσε την υπόθεση της καθολικής και μοναρχικής παλινόρθωσης, ενώ η Αριστερά επιδίωκε να εδραιώσει και να επεκτείνει την Επανάσταση· ήταν δημοκρατική και αντικληρικαλιστική. Η Δεξιά ήταν συντηρητική, η Αριστερά προοδευτική. Η Δεξιά τασσόταν υπέρ της τάξης και της εξουσίας —που συμβολίζονταν από το «σπαθί και το θυμιατό» (τον στρατό και την Εκκλησία)—, ενώ η Αριστερά ήταν φιλελεύθερη: πολιτικά φιλελεύθερη, υποστηρίζοντας τις πολιτικές ελευθερίες απέναντι στην εξουσία του βασιλιά· κοινωνικά φιλελεύθερη, αντιτιθέμενη στην καθολική ηθική· και οικονομικά φιλελεύθερη, ευνοώντας τη βιομηχανική και επιστημονική καινοτομία.

Η πολιτική ζωή τον 19ο αιώνα δεν περιοριζόταν σε αυτά τα δύο κόμματα. Πλάι στην προοδευτική Αριστερά (τους «Μπλε») και τη συντηρητική Δεξιά (τους «Λευκούς») υπήρχαν οι σοσιαλιστές (οι «Κόκκινοι»). Ο όρος «σοσιαλισμός» εισήχθη στη Γαλλία το 1834 από τον Πιερ Λερού —στοιχειοθέτη και ιδρυτή του γαλλικού σοσιαλισμού— για έναν συγκεκριμένο σκοπό: «Επινόησα τον όρο "σοσιαλισμός" για να τον αντιπαραθέσω στον όρο "ατομικισμός"».

Αυτή η αφετηρία είναι καθοριστική. Ο σοσιαλισμός, κατά τη γένεσή του, αποτέλεσε αντίδραση στον ατομικισμό της κοινωνίας. Οι παραδοσιακές κοινότητες κατακερματίζονταν από τον αναδυόμενο καπιταλισμό. Η απαίτηση για κινητικότητα —με αφετηρία τη μαζική έξοδο από την ύπαιθρο— διέλυσε την κοινοτική ζωή· η αντιπαράθεση των εργαζομένων μεταξύ τους ξήλωσε τον κοινωνικό ιστό· και η διαρκής καινοτομία κατέστρεψε τις παραδόσεις, κόβοντας τους δεσμούς ανάμεσα στις γενιές. Ο φιλελεύθερος ατομικισμός υπονόμευσε τις θεμελιώδεις μορφές αμοιβαιότητας και αλληλοβοήθειας —την κοινή κουλτούρα και τις καθιερωμένες συνήθειες της συμβίωσης και της συνεργασίας—, χωρίς τις οποίες καμία κοινότητα δεν μπορεί να επιβιώσει. Έτσι, ο σοσιαλισμός —όπως υποδηλώνει και το όνομά του— υπήρξε, πρωτίστως, ένας αγώνας για τη διατήρηση των κοινοτήτων απέναντι σε μια μορφή φιλελευθερισμού που διακήρυττε ότι «δεν υπάρχει κοινωνία» (Θάτσερ)· υπήρξε αυτό, πολύ πριν μετατραπεί σε έναν οικονομικό αγώνα ενάντια στην εξαθλίωση της εργατικής τάξης.

Γιατί να υπερασπιζόμαστε τις κοινότητες; Διότι τα μεμονωμένα άτομα είναι αδύναμα, ευάλωτα και εύκολα εκμεταλλεύσιμα — παραδομένα στο έλεος του κράτους ή του χρήματος. Σοσιαλιστές όπως ο Debord, ο Orwell και η Simone Weil επεσήμαναν ότι ο κατακερματισμός της κοινωνίας οδηγεί στην ερήμωση, την απομόνωση και την έλλειψη ριζών — καταστάσεις που ανοίγουν τον δρόμο για κάθε μορφή υποταγής και ολοκληρωτισμού. Χωρίς μια στιβαρή κοινότητα, δεν μπορούν να υπάρξουν ελεύθερα άτομα. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο αυθεντικός σοσιαλισμός αντιτίθεται σε εκείνες τις μορφές προοδευτισμού —στην επιστήμη, την οικονομία και την πολιτική— που επιδιώκουν να διαγράψουν πλήρως το παρελθόν· αντιθέτως, αγωνίζεται να υπερασπιστεί ό,τι είναι ουσιώδες για την επιβίωση των κοινοτήτων. Ο αυθεντικός σοσιαλισμός είναι συντηρητικός: επιδιώκει να αποκαταστήσει τις ρίζες σε εκείνους τους ανθρώπους που η βιομηχανική νεωτερικότητα άφησε ξεριζωμένους.


Να αγαπά κανείς την πατρίδα του

Ο σοσιαλισμός είναι, εξ ορισμού, εθνικιστικός και πατριωτικός. Κάποιος «οφείλει να αγαπά, μέσα σε μια χώρα, όλα όσα αποτελούν προϋπόθεση για την πνευματική ανάπτυξη των ατόμων: τη γλώσσα, τις τελετές, τα έθιμα, όλη την ποίηση που περιβάλλει τη ζωή μιας χώρας. Μπορεί, και οφείλει, να αγαπά επίσης όλες τις χώρες, ωστόσο έχει ιδιαίτερες υποχρεώσεις απέναντι στη δική του» (Simon Weil). Εξαρχής —ήδη από το 1845, σύμφωνα με τον Ένγκελς— οι σοσιαλιστές τάχθηκαν κατά της μετανάστευσης. Ίδρυσαν τη διάσημη Διεθνή, εν μέρει για να προωθήσουν την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων όλων των εθνών —διασφαλίζοντας, για παράδειγμα, ότι Βέλγοι εργάτες δεν θα έρχονταν να σπάσουν μια γαλλική απεργία, καταλαμβάνοντας τις θέσεις εργασίας των ίδιων των Γάλλων εργατών. Τέλος, ο σοσιαλισμός είναι ηθικός. Καλλιεργεί αρετές απαραίτητες για την κοινωνική ζωή —αρετές που, διαφορετικά, θα διαβρώνονταν από τα «κρύα νερά του εγωιστικού υπολογισμού»— όπως η συνέπεια στον λόγο κάποιου, η αμοιβαία βοήθεια, η γενναιοδωρία και η αίσθηση της τιμής. Αυτό είναι που ο Όργουελ αποκάλεσε «κοινή ευπρέπεια» (common decency).

Εν ολίγοις, η προοδευτική Αριστερά και ο συντηρητικός σοσιαλισμός βρίσκονται σε άμεση αντίθεση. Η Αριστερά, η οποία προέκυψε από τη Γαλλική Επανάσταση, έχει τις ρίζες της στην ιδέα της Προόδου και στη φιλοσοφία του Διαφωτισμού. Εχθρός της είναι ο αντιδραστικός —δηλαδή, οτιδήποτε εμποδίζει την Πρόοδο: η Εκκλησία, η μοναρχία, καθώς και οι λαϊκές παραδόσεις, οι οποίες απορρίπτονται συστηματικά ως οπισθοδρομικές και απεχθείς. Ο σοσιαλισμός, ο οποίος προέκυψε από τη Βιομηχανική Επανάσταση, έχει τις ρίζες του στη συγκεκριμένη εμπειρία της ερήμωσης και του ατομικισμού των κοινοτήτων. Εχθρός του είναι ο αστός —δηλαδή, οτιδήποτε καταστρέφει τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή ζωή.


Προσωρινές συμμαχίες και ριζικές αντιθέσεις

Υπήρξαν κατά καιρούς προσωρινές συμμαχίες, όπως για παράδειγμα κατά την Υπόθεση Ντρέιφους και την περίοδο του Λαϊκού Μετώπου. Ωστόσο, κατά κύριο λόγο, οι σοσιαλιστές και η υπόλοιπη Αριστερά βρίσκονταν σε αντιπαράθεση —ενίοτε μάλιστα βίαιη. Τον Ιούνιο του 1848, ο Βικτόρ Ουγκό —βουλευτής τότε— τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ των δυνάμεων της τάξης και της Εθνοφρουράς εναντίον των εργατών, προτρέποντας τους στρατιώτες να επιτεθούν στα οδοφράγματα. Το 1870, η Παρισινή Κομμούνα συντρίφθηκε μέσα σε ένα λουτρό αίματος από τον Αντόλφ Τιέρ, ο οποίος ήταν τότε ηγέτης της Αριστεράς. Το 1871, ο Εντουάρ Βαγιάν δήλωσε ότι «οι "Βερσαλλιέροι" της Αριστεράς και οι "Βερσαλλιέροι" της Δεξιάς θα πρέπει να αποτελούν εξίσου αντικείμενο μίσους του λαού». Το 1893, το Γαλλικό Εργατικό Κόμμα απηύθυνε κάλεσμα για «την απομάκρυνση από την εξουσία των κλεφτών, τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς». Κατά τη διάρκεια της Υπόθεσης Ντρέιφους, η Ρόζα Λούξεμπουργκ χαρακτήρισε τον Ζορές, τον Ζολά και την Αριστερά ως «εχθρούς της εργατικής τάξης». Το 1919, οι Σπαρτακιστές εκτελέστηκαν από μια αριστερή κυβέρνηση. Το 1920, το SFIO επανέλαβε ότι αποτελούσε ένα επαναστατικό κόμμα, «αντίθετο στους αριστερούς συνασπισμούς»…

Στη μεταπολεμική περίοδο, ο αρχικός σοσιαλισμός εξαφανίστηκε, απορροφηθείς από τη σοσιαλδημοκρατική Αριστερά. Ωστόσο, η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε απευθύνει μια προειδοποίηση: η ενσωμάτωση των σοσιαλιστών στην Αριστερά θα σήμαινε «την εξάλειψη όλων όσων είχε επιτύχει ο σοσιαλισμός». Πράγματι, η Αριστερά έχει εξαλείψει πλήρως τον αρχικό σοσιαλιστικό λόγο — σε τέτοιο βαθμό, ώστε εντός της Αριστεράς να μην υφίσταται πλέον καμία σοβαρή κριτική στον καπιταλισμό, παρά μόνο η επιθυμία για τη μεταρρύθμιση ορισμένων εκ των υπερβολών του. Ακόμη και η σύγχρονη άκρα Αριστερά δεν είναι ούτε αντικαπιταλιστική ούτε αντιφιλελεύθερη, παρά την έντονη ρητορική της· αυτό συμβαίνει διότι η ελευθεριακή και προοδευτική ιδεολογία της, στην πραγματικότητα, διευκολύνει την πλήρη επέκταση του καπιταλισμού — μια πραγματικότητα την οποία οι σοσιαλιστές είχαν προβλέψει με σαφήνεια.

Η μοναρχική και καθολική Δεξιά έχει επίσης εξαφανιστεί, έχοντας αντικατασταθεί από μια σύγχρονη Δεξιά, η οποία είναι εξίσου φιλελεύθερη και προοδευτική με την Αριστερά — σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε να μην υφίσταται πλέον καμία σοβαρή κριτική της νεωτερικότητας στους κόλπους της Δεξιάς· το πολύ-πολύ να υπάρχει μια επιθυμία για τη διόρθωση ορισμένων υπερβολών της. Ακόμη και η σημερινή άκρα Δεξιά δεν είναι ούτε συντηρητική ούτε πατριωτική, παρά τη στόμφο της ρητορικής της, καθώς προωθεί την οικονομία της αγοράς και την τεχνολογική καινοτομία — δυνάμεις που καταστρέφουν τα σύνορα, τις κοινότητες, τις παραδόσεις και τις ηθικές αξίες — ένα γεγονός που οι σοσιαλιστές είχαν αντιληφθεί με σαφήνεια.

Πρόκειται για τη γνωστή «μετατόπιση προς τα αριστερά». Η φιλελεύθερη Αριστερά έχει επικρατήσει τόσο έναντι των σοσιαλιστών όσο και της αντιδραστικής Δεξιάς, επιβάλλοντας σε όλους τις βασικές της αξίες —τον φιλελευθερισμό και τον προοδευτισμό. Όλα τα γαλλικά πολιτικά κόμματα είναι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, φιλελεύθερα και προοδευτικά· είναι όλα κληρονόμοι της Αριστεράς. Παρά την ωραία ρητορική τους, στην πράξη εργάζονται όλα προς την κατεύθυνση της καταστροφής των κοινοτήτων. Για την αντιμετώπιση του ατομικισμού, της αποκοπής από τις ρίζες και της ερημιάς του σύγχρονου ανθρώπου, υπάρχει μόνο μία λύση: όχι η ψήφος, αλλά η ριζοβολία —δηλαδή, η δέσμευση απέναντι σε μια κοινότητα».



Κυριακή 9 Αυγούστου 2026

Pierre Drieu La Rochelle και «αριστερός φασισμός»

 






«Η Άρια φυλή ανακτά την ενότητά της και αναγνωρίζει τον Θεό της με την δυνατό αυχένα», έτσι ο Ποιητής των Ρούνων ανακοινώνει την επερχόμενη ενοποίηση της Ευρώπης γύρω από τον Άξονα και θυμάται την εικόνα της σημαίας με τη σβάστικα να κυματίζει στην καρδιά της ηπείρου. Όχι πλέον η σημαία του Γερμανικού Ράιχ, αλλά της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας: «Τριακόσια εκατομμύρια άνδρες τραγουδούν σε ένα στρατόπεδο. Μια ενιαία κόκκινη σημαία στέκεται στην κορυφή των Άλπεων» [1]. Τον Μάρτιο του 1942, ο Ντριέ Λα Ροσέλ διατυπώνει με σαφήνεια την ευρασιατική ιδέα ενός μεγάλου μπλοκ που εκτείνεται από τον Ωκεανό μέχρι το Βλαδιβοστόκ [2].


Σβάστικα ή σφυροδρέπανο;

«Μια ενιαία κόκκινη σημαία»... Καθώς η προοπτική μιας γερμανικής νίκης υποχωρεί, δεν είναι πλέον η σβάστικα που αντιπροσωπεύει την ελπίδα του Ντριού, αλλά η σημαία που είναι στολισμένη με το σφυροδρέπανο. Στις 27 Δεκεμβρίου 1942, ενώ η μάχη που θα σηματοδοτούσε την αρχή της ήττας για τις δυνάμεις του Άξονα εκτυλίσσονταν στο Στάλινγκραντ, ο συγγραφέας σημείωσε στο ημερολόγιό του: «Θα πεθάνω με άγρια ​​χαρά στη σκέψη ότι ο Στάλιν θα είναι ο κυρίαρχος του κόσμου. Επιτέλους, ένας κυρίαρχος. Είναι καλό που οι άνθρωποι έχουν έναν κυρίαρχο που τους κάνει να νιώθουν την άγρια ​​πανταχού παρουσία του Θεού, την αδυσώπητη φωνή του Νόμου».

Στην Εισαγωγή του στο «Ημερολόγιο» του Ντριού 1939-1945, ο Julien Harvier επιχειρεί να εξηγήσει «την προέλευση αυτής της λατρείας για μια πατρική, πολιτική και θεϊκή δύναμη» καταφεύγοντας στις κοινοτοπίες της «σχέσης με τον πατέρα». Η ίδια «εξήγηση», φυσικά, θα πρέπει να ισχύει και για την πρόβλεψη που βρίσκουμε διατυπωμένη στις 24 Ιανουαρίου 1943: «Α, ας πεθάνουν όλοι αυτοί οι αστοί, το αξίζουν. Ο Στάλιν θα τους σφάξει όλους και μετά από αυτούς θα σφάξει όλους τους Εβραίους... ίσως. Με τους φασίστες να έχουν εξαλειφθεί, οι δημοκράτες θα μείνουν μόνοι ενάντια στους κομμουνιστές: ήδη απολαμβάνω την ιδέα αυτής της αντιπαράθεσης. Θα χαρώ στον τάφο μου».

Πέρα όμως από τις ψυχαναλυτικές ερμηνείες, ο Hervier σκιαγραφεί και μια άλλη οπτική, σύμφωνα με την οποία η κρίση του Drieu «απλώς ακολουθεί την πορεία των γεγονότων», με την έννοια ότι οι συμπάθειες του Drieu για τη Σοβιετική Ένωση οφείλονταν στο γεγονός ότι «οι Ρώσοι ήταν ισχυρότεροι από τους Γερμανούς, ο Στάλιν ισχυρότερος από τον Χίτλερ»... Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το πρωτοφανές και αλλόκοτο προφίλ ενός οπορτουνιστή Drieu la Rochelle, «θύμα μιας μορφής πολιτικού οπορτουνισμού που τον ωθεί να τάσσεται με το ισχυρότερο κόμμα κάθε φορά!» Σε αυτή την ψυχολογική διάγνωση, ο Hervier προσθέτει μια ιδεολογική, κατηγορώντας τον Drieu ότι δεν είχε επαρκώς σαφή κατανόηση των φασιστικών και κομμουνιστικών δογμάτων: «Μετά τις ρωσικές επιτυχίες και γερμανικές ήττες, ο Drieu θα έπεφτε σε μια αέναη ταλάντωση μεταξύ των δύο αντίπαλων ιδεολογιών του φασισμού και του κομμουνισμού, δείχνοντας πόσο εύθραυστα ήταν τα θεμέλια των πεποιθήσεών του».

Αυτές οι ατυχείς κρίσεις στη συνέχεια, κατά μία έννοια, αντικρούονται από τον ίδιο τον Hervier, ο οποίος τελικά αποδεικνύεται ικανός να συλλάβει το πιο αυθεντικό νόημα της «μεταστροφής» του Ντριού: «Η μετατόπιση του Ντριού από τον φασισμό στον κομμουνισμό είναι, για να το θέσω απλά, περισσότερο γεωπολιτική παρά ιδεολογική. Είναι μάλιστα και φυλετική, επειδή στους Ρώσους [ο Ντριού] βλέπει έναν νέο λαό που ξεπερνά τους Γερμανούς. Η μόνη σταθερά της πολιτικής του σκέψης είναι η ιδέα της Ευρώπης: αν η υλοποίησή της δεν επιτευχθεί από τους Γερμανούς, θα επιτευχθεί από τους Ρώσους». Έτσι, προς το τέλος του πολέμου, και μάλιστα της ίδιας του της ζωής, βλέπει στον Κόκκινο Στρατό το μόνο ιστορικό όργανο ικανό να αντικαταστήσει τους στρατούς του Άξονα στην οικοδόμηση της ηπειρωτικής ενότητας.


Η σπλαχνική φρίκη της δημοκρατίας


Ο Hervier εντοπίζει επίσης μια άλλη σταθερά στη σκέψη του Drieu: «Το μόνο σταθερό πράγμα που επιβιώνει, εκτός από την ιδέα της Ευρώπης, είναι στην καλύτερη περίπτωση μια αποστροφή, μια απόρριψη: η σπλαχνική φρίκη της δημοκρατίας». Για να το επιβεβαιώσει αυτό, παραθέτει αυτό το απόσπασμα από τις 29 Μαρτίου 1944: «Σε κάθε περίπτωση, καλωσορίζω με χαρά το μέλλον της Ρωσίας και του κομμουνισμού. Θα είναι φρικτό, φρικτά καταστροφικό, αφόρητο για τη γενιά μας, η οποία θα χαθεί με αργό θάνατο, αλλά είναι προτιμότερο από την επιστροφή των παλιών σκουπιδιών, των αγγλοσαξονικών κουφαριών, της αστικής παλινόρθωσης, της μπαλωμένης δημοκρατίας». Ένα παρόμοιο απόσπασμα χρονολογείται στις 2 Σεπτεμβρίου 1943: «Και επιπλέον, η φρίκη μου για τη δημοκρατία με κάνει να επιθυμώ τον θρίαμβο του κομμουνισμού. Ο αποτυχημένος φασισμός […] μόνο ο κομμουνισμός μπορεί πραγματικά να στριμώξει την ανθρωπότητα αναγκάζοντάς την να παραδεχτεί για άλλη μια φορά, όπως δεν είχε συμβεί από τον Μεσαίωνα, ότι έχει Αφέντες. Ο Στάλιν, περισσότερο από τον Χίτλερ, είναι η έκφραση του υπέρτατου νόμου». Μετά την ήττα του φασισμού, η σοβιετική απολυταρχία παρέμεινε η μόνη εναλλακτική λύση στη δημοκρατία και τον ατομικισμό, προϊόντα παρακμής: «Αυτό που με ευχαριστεί στον θρίαμβο του κομμουνισμού δεν είναι μόνο η εξαφάνιση μιας απεχθούς και αμβλείας αστικής τάξης, αλλά και ο έλεγχος του λαού και η αναγέννηση του παλιού ιερού δεσποτισμού, της απόλυτης αριστοκρατίας, της οριστικής θεοκρατίας. Έτσι θα εξαφανιστούν όλες οι παραλογισμοί της Αναγέννησης, της Μεταρρύθμισης, της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης. Στρεφόμαστε στην Ασία. Την χρειαζόμαστε» (25 Απριλίου 1943). Όσο για τον μαρξισμό, δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε: είναι μια περαστική ασθένεια που δεν θέτει σε κίνδυνο τη θεμελιώδη υγεία του ρωσικού οργανισμού. Ασύγκριτα πιο σοβαρή είναι η αμερικανική δυσφορία: «Πρέπει να ελπίζουμε», έγραψε ο Ντριέ στις 3 Μαρτίου 1943, «στη νίκη των Ρώσων παρά των Αμερικανών. [...] Οι Ρώσοι έχουν μια μορφή, ενώ οι Αμερικανοί όχι. Είναι μια φυλή, ένας λαός. Οι Αμερικανοί είναι ένα σύνολο υβριδίων. Όταν κάποιος έχει μια μορφή, έχει ουσία. Λοιπόν, οι Ρώσοι έχουν μια μορφή. Ο μαρξισμός είναι ένας πυρετός ανάπτυξης σε ένα υγιές σώμα. Νομίζαμε ότι αυτό το υπέροχο σώμα ήταν σάπιο, αλλά δεν είναι».

Τέτοιου είδους σκέψεις έγιναν πιο συχνές κατά τη διάρκεια του 1944. Στις 10 Ιουνίου, ο Ντριού έγραψε: «Το βλέμμα μου είναι στραμμένο προς τη Μόσχα. Με την κατάρρευση του φασισμού, οι τελευταίες μου σκέψεις είναι ο κομμουνισμός. Εύχομαι τον θρίαμβό του, ο οποίος δεν μου φαίνεται βέβαιος στο άμεσο μέλλον, αλλά πιθανός στο λίγο πολύ μακρινό μέλλον. Προβλέπω τον θρίαμβο του ολοκληρωτικού ανθρώπου πάνω στον κόσμο». Στις 28 Ιουνίου: «Τίποτα δεν με χωρίζει τώρα από τον κομμουνισμό, τίποτα δεν με έχει χωρίσει ποτέ από αυτόν εκτός από την αταβιστική μικροαστική μου δυσπιστία». Στις 20 Ιουλίου: «Φαντάζομαι μια αλληλεγγύη της τελευταίας στιγμής μεταξύ των δικτατόρων: Ο Στάλιν προσφέρει βοήθεια στον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, συνειδητοποιώντας ότι αν παραμείνει o μόνος του είδους του, είναι χαμένος. Αλλά αυτό θα ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Θα προτιμήσει να αποικίσει άμεσα τη Γερμανία». Στις 26 Ιουλίου: «Οι Ρώσοι πλησιάζουν τη Βαρσοβία. Ωσαννά! Ζήτω! Αυτή είναι η κραυγή μου σήμερα». 28 Ιουλίου: «Θα είχα μόνο ένα κίνητρο για να επιβιώσω: να πολεμήσω στο πλευρό των Ρώσων ενάντια στους Αμερικανούς». […] Με τον ίδιο τρόπο σήμερα θα μπορούσα να αφιερωθώ στον κομμουνισμό, πολύ περισσότερο επειδή έχει πλέον αφομοιώσει όλα όσα αγαπούσα στον φασισμό: τη φυσική υπερηφάνεια, τη φωνή του κοινού αίματος μέσα σε μια ομάδα, μια ζωντανή ιεραρχία, μια ευγενή ανταλλαγή μεταξύ των αδύναμων και των ισχυρών (στη Ρωσία οι αδύναμοι καταπιέζονται, αλλά λατρεύουν την αρχή της καταπίεσης). Είναι ο κόσμος της μοναρχίας και της αριστοκρατίας στις ζωτικές τους αρχές». 7 Αυγούστου: «Η μοναρχία, η αριστοκρατία και η θρησκεία σήμερα βρίσκονται στη Μόσχα και πουθενά αλλού». 9 Αυγούστου: «Η Μόσχα θα είναι η τελευταία Ρώμη». Και ούτω καθεξής, μέχρι την τελευταία σελίδα του «Ημερολογίου», στην οποία ο Ντριέ επιβεβαιώνει μια έννοια που έχει ήδη παρουσιαστεί αρκετές φορές (για παράδειγμα στις 10 Σεπτεμβρίου 1943: «Το λογικό αποτέλεσμα του κομμουνισμού είναι η θεοκρατία. [...] Ο Στάλιν πιθανότατα θα δεχτεί τον συμβιβασμό όπως έκανε ο Κλόβις. Η εκκλησία θα γίνει γι' αυτόν ένας ακόμη μοχλός ενάντια στους Αγγλοσαξονες») και εκφράζει την πεποίθηση ότι οι Ρώσοι μπορούν να «πνευματικοποιήσουν τον υλισμό» (20 Φεβρουαρίου 1945).


Ο Drieu δεν είναι μοναδικό φαινόμενο

Είναι ο μύθος της αυτοκρατορικής Ευρώπης, αλλά και η «φρίκη» της δημοκρατίας, που αποτελεί τον άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η πολιτική δέσμευση του Ντριού, από την πρώτη έως την τελευταία ημέρα του ακτιβισμού του. Και αυτό είναι το ιδανικό σημείο αναφοράς που μας επιτρέπει να κρίνουμε την ακραία συνέπεια της ταύτισής του με τη Σοβιετική Ρωσία ως το νέο ιστορικό όργανο για τη συνέχιση του αγώνα ενάντια στη δυτική παρακμή. Υπό αυτό το πρίσμα, τα αποσπάσματα από το «Ημερολόγιο» που αναστάτωσαν τον Hervier δεν αποκαλύπτουν επομένως την ευθραυστότητα της πολιτικής σκέψης του Ντριού (και ακόμη λιγότερο τον υποτιθέμενο διανοητικό του οπορτουνισμό), αλλά μάλλον έναν διαυγή και ριζοσπαστικό ρεαλισμό.

Ο Ντριού δεν είναι ένα μοναδικό φαινόμενο, ούτε καν σπάνιο. Παρόμοια κίνητρα με το δικό του μπορούν να βρεθούν στην προσήλωση στον κομμουνισμό πολλών αγωνιστών ευρωπαϊκών φασιστικών και «ψευδοφασιστικών» κινημάτων, οι οποίοι, στο τέλος του πολέμου, αποφάσισαν να συνεχίσουν να αγωνίζονται από διαφορετικές θέσεις ενάντια στον κύριο εχθρό: την καπιταλιστική Δύση. Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να ανακαλυφθεί ο ρόλος που έπαιξαν άνδρες από το «στρατόπεδο των ηττημένων» στις μαρξιστικές ετερόδοξες επιλογές των κομμουνιστικών κομμάτων και κυβερνήσεων της Ανατολικής Ευρώπης. Θα ήταν εξίσου ενδιαφέρον να προσδιοριστεί σε ποιο βαθμό μέρος της εθνικιστικής, φασιστικής ή εθνικοσοσιαλιστικής κληρονομιάς μεταδόθηκε στα νέα καθεστώτα. Είναι αναμφίβολα λάθος να ισχυρίζεται κανείς ότι οι Ρουμάνοι λεγεωνάριοι ήταν «οι άμεσοι προκάτοχοι των κομμουνιστών» με την έννοια ότι οι τελευταίοι πραγματοποίησαν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις των λεγεωνάριων [3]. Είναι επίσης αβάσιμος ο ισχυρισμός ότι «η κοινωνική επανάσταση για την οποία είχαν αγωνιστεί οι Σάλαζι και Κοντρεάνου και την οποία είχαν προετοιμάσει» [4] πραγματοποιήθηκε στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία. Ωστόσο, είναι αδύνατο να μην ληφθούν υπόψη ορισμένα γεγονότα. Αυτά περιλαμβάνουν τον ξεχωριστό ιδιαιτερισμό του ρουμανικού «εθνικοκομμουνισμού» (ο οποίος, μεταξύ άλλων, πραγματοποίησε μια προσεκτική αποκατάσταση του Αντονέσκου), τις εθνικολαϊκές τάσεις που υπήρχαν στο Ουγγρικό Κομμουνιστικό Κόμμα (το οποίο, στον πολιτιστικό τομέα, επανέφερε συγγραφείς «λαϊκιστικού» προσανατολισμού, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που «είχαν φλερτάρει με τον Ναζισμό» [5]), και την επιμονή ενός συγκεκριμένου «πρωσικού» στυλ στην Ανατολική Γερμανία (όπου δεν επιτρεπόταν η δημιουργία ενώσεων «θυμάτων του φασισμού»).


Ιταλικός «αριστερός» φασισμός

Ας μείνουμε όμως στην Ιταλία. Παρόμοια συναισθήματα και προθέσεις με εκείνες του Ντριού δεν έλειψαν να εμφανιστούν κατά την περίοδο της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI) και οδήγησαν στις πιο ριζοσπαστικές εκδηλώσεις του «αριστερού φασισμού».

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα αυτού μπορεί να βρεθεί σε αυτό το απόσπασμα από το φλωρεντινό περιοδικό Italia e Civiltà: «Ο Ρούσβελτ, ο Τσώρτσιλ και όλοι οι φίλοι τους γνωρίζουν ότι οι πιο συνειδητοί φασίστες πάντα αναγνώριζαν τον κομμουνισμό ως αντίπαλό τους, ενώ όριζαν ως πραγματικό εχθρό τους όχι τη Ρωσία αλλά την πλουτοκρατική Αγγλία και Αμερική. Πάντα διαφωνούσαν με τους κομμουνιστές σε πολλά σημεία, αλλά συμφωνούσαν ότι καμία πλευρά δεν ήθελε πια την παλιά φιλελεύθερη, αστική, καπιταλιστική κοινωνία. Ο Ρούσβελτ, ο Τσώρτσιλ και οι φίλοι τους γνωρίζουν επίσης ότι αν η νίκη εγκαταλείψει τον Άξονα, το μεγαλύτερο μέρος των αληθινών φασιστών που έχουν γλιτώσει τον θάνατο θα ασπαστεί τον κομμουνισμό, ενώνοντας τις δυνάμεις τους μαζί του. Θα διασχίσουν το χάσμα που χωρίζει τις δύο επαναστάσεις. Έχει υπάρξει μια ανταλλαγή και μια αμοιβαία επιρροή μεταξύ τους. Ίσως δούμε ακόμη και μια τελική, αρμονική συγχώνευση».[6]

Στις 22 Απριλίου 1945, ο Enzo Pezzato ανέπτυξε ένα παρόμοιο θέμα στο La Republica Fascista: «Δεν ήταν αστείο που ο Ντούτσε αποκάλεσε την Ιταλική Δημοκρατία «κοινωνική»· το πρόγραμμά μας είναι αναμφισβήτητα επαναστατικό· οι ιδέες μας είναι αυτές που, σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, θα ονομάζονταν αριστερές· οι θεσμοί μας είναι άμεσοι και σε άμεση συνέπεια του προγράμματός μας· το ιδανικό μας είναι το Εργατικό Κράτος. Δεν υπάρχει αμφιβολία σε ένα σημείο: είμαστε προλετάριοι σε έναν αγώνα ζωής ή θανάτου ενάντια στον καπιταλισμό. Είμαστε επαναστάτες που αναζητούν μια νέα τάξη πραγμάτων. […] Ο πραγματικός μπαμπούλας, ο γνήσιος κίνδυνος, η απειλή ενάντια στην οποία αγωνιζόμαστε αδυσώπητα προέρχεται από τη δεξιά».

Μετά τις 25 Απριλίου, αυτές οι προτάσεις διαμορφώθηκαν με διάφορους τρόπους: «ενώ σε αρκετές περιπτώσεις διοργανώθηκαν συναντήσεις μεταξύ νέων μελών του MSI και κομμουνιστών - που συχνά διακόπτονταν από επιδρομές αγανακτισμένων πρώην αντάρτων - στο όνομα μιας απίθανης αντιαστικής σύγκλισης στο θέμα του κοινωνικού ζητήματος» [8], η πιο ουσιαστική πρωτοβουλία ήταν αυτή του «Il Pensiero Nazionale». Πρόκειται για μια διμηνιαία έκδοση που ιδρύθηκε από τον Stanis Ruinas (1889-1974), έναν πρώην σοσιαλιστή που, κατά τη φασιστική περίοδο, ήταν εκδότης του «L'Impero» και, από το 1941, διηύθυνε το «Lager», το περιοδικό των Ιταλών εργατών στη Γερμανία. Ο Enrico Landolfi, ο οποίος έγραψε την ιστορία του Il Pensiero Nazionale [9], συνόψισε την ιδεολογική και πολιτική του γραμμή ως εξής: «Ήταν η συνέχεια, στις νέες συνθήκες του μεταφασισμού, του αντιπλουτοκρατικού αγώνα ενάντια στον εσωτερικό καπιταλισμό, που εκπροσωπείται από τη Χριστιανοδημοκρατία και προστατεύεται από τις δυτικές δυνάμεις που κέρδισαν τον πόλεμο και αποτελούν την έκφραση της κυριαρχίας του χρυσού σε διεθνές επίπεδο. Ο φυσικός σύμμαχος είναι το αριστερό μπλοκ με επικεφαλής το PCI και συνδεδεμένο με την ΕΣΣΔ, ένα μπλοκ στο οποίο [το Il Pensiero Nazionale] πιστεύει ότι έχει τη θέση του».

Με βάση αυτό και άλλα στοιχεία, η υπόθεση του Domenico Leccisi δεν φαίνεται αβάσιμη. «Έχει γραφτεί», υπενθυμίζει αυτή η έγκυρη μαρτυρία, «ότι αν το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε δηλώσει ότι επηρεάστηκε από τη δολοφονία του Μουσολίνι και από την εξόντωση χιλιάδων φασιστών στις αιματηρές μέρες του Απριλίου (και των επόμενων μηνών) του 1945, σίγουρα θα είχε εξασφαλίσει τη μαζική υποστήριξη των νεαρών επιζώντων του RSI. Δεν είμαστε σε θέση να απαντήσουμε σε μια τέτοια υπόθεση με βεβαιότητα, αν και η παρουσία στις τάξεις και στην κορυφή του PCI ορισμένων ηχηρών ονομάτων πρώην φασιστών καθιστά την υπόθεση αρκετά εύλογη» .[10]


Αυτοί που πρόδωσαν τον Ντούτσε: η δεξιά στροφή του MSI

Η μάζα των πρώην μαχητών της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI), ωστόσο, δεν εντάχθηκε στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI). Ούτε εντάχθηκαν στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSI), παρόλο που ο Μουσολίνι είχε δηλώσει ότι ήθελε να κληροδοτήσει «την κοινωνικοποίηση και όλα τα άλλα στους σοσιαλιστές και όχι στην αστική τάξη».[11] Αντίθετα, το κόμμα που ιδρύθηκε μετά τον πόλεμο από τους ρεπουμπλικάνους φασίστες, το MSI, το οποίο διακήρυξε ότι είχε το ιστορικό του σημείο αναφοράς στην RSI και το οποίο διεκδίκησε, κατά κάποιο τρόπο, την κληρονομιά της, γρήγορα ευθυγραμμίστηκε αποφασιστικά με τη δεξιά πτέρυγα [12]. Σχημάτισε εκλογική συμμαχία με τους μοναρχικούς και υποστήριξε διάφορες χριστιανοδημοκρατικές κυβερνήσεις. Παρά την αρχική απόρριψη του Ατλαντικού Συμφώνου, το MSI γρήγορα έγινε, στο όνομα του αντικομμουνισμού, το αγκάθι στο πλευρό του «αμερικανικού κόμματος στην Ιταλία». Προσκύνησε στη συναγωγή και προσκολλήθηκε στον φανατικό φιλοσιωνισμό όσον αφορά την υποστήριξη της ισραηλινής επιθετικότητας εναντίον των λαών της Μεσογείου. Εξυμνούσε όλες τις «μάχες του δυτικού πολιτισμού»: από την αμερικανική επιθετικότητα κατά του Βιετνάμ μέχρι την αστυνομική επιχείρηση κατά του Ιράκ· τελικά μετατράπηκε σε «Εθνική Συμμαχία» (Alleanza Nazionale) και έστειλε τον γραμματέα του σε δεξίωση του B'nai B'rith στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αν η Αθήνα κλαίει, η Σπάρτη δεν γελάει πια. Η θλιβερή ιστορία της ιταλικής αριστεράς, που τώρα έχει περιοριστεί σε ένα «κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας» που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της τοκογλυφίας και του μεγάλου κεφαλαίου, εξηγείται επίσης από το γεγονός ότι στην άμεση μεταπολεμική περίοδο, η φετιχιστική «θρησκεία του αντιφασισμού» εμπόδισε την αριστερά να προσελκύσει όσους είχαν αγωνιστεί για τις αρχές της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης που εκπροσωπούνταν στο Μανιφέστο της Βερόνα. Μια εισροή νεοφασιστικών δυνάμεων θα μπορούσε να είχε δώσει στην ιταλική αριστερά τον πατριωτικό χαρακτήρα που δεν είχε ποτέ καθώς η ίδια τελικά τάχθηκε υπέρ του ΝΑΤΟ και άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Θα είχε ενισχύσει το λαϊκό της χαρακτήρα, εμποδίζοντάς την να μετατραπεί σε τμήμα της φιλελεύθερης αστικής τάξης των μετόχων. Θα την είχε εμπλέξει στην πρώτη γραμμή των μαχών για κοινωνικές κατακτήσεις και όχι, φυσικά, σε «μάχες πολιτισμού» για αμβλώσεις ή για τα δικαιώματα των σεξουαλικά εκφυλισμένων.

Στη μεταπολεμική Ιταλία, ο σκόπιμα καλλιεργημένος αντιφασισμός και αντικομμουνισμός κατέστησαν αδύνατη τη σύνθεση μεταξύ των εθνικών και κοινωνικών στοιχείων που είχε δει ο Ντριού Λα Ροσέλ στην Πλας ντε λα Κονκόρντ στις 6 και 9 Φεβρουαρίου 1934, όταν η Πατριωτική Νεολαία και οι Κομμουνιστές ακτιβιστές, βετεράνοι και άνεργοι, είχαν διαδηλώσει μαζί ενάντια στη Βουλή των Αντιπροσώπων, το έμβλημα της δημοκρατικής διαφθοράς, και ενάντια στη κυβέρνηση των Ριζοσπαστών της εποχής. «Είδα τους Κομμουνιστές να πλησιάζουν τους Εθνικιστές σε εκείνη την πλατεία. Παρακολουθώντας τους, παρατηρώντας τους, προβληματισμένοι και ζηλόφθονοι. Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι όλα τα πάθη της Γαλλίας θα είχαν συναντηθεί σε ένα ασύμβατο μείγμα» [13] λέει ο Gille στο ομώνυμο μυθιστόρημα. Ο χαρακτήρας του Ντριού «πίστευε ότι ο φασισμός και ο κομμουνισμός κατευθύνονταν προς την ίδια κατεύθυνση, μια κατεύθυνση που τον ευχαριστούσε». [14]

Η ιερή ένωση που προέβλεψε ο Ντριού έγινε πραγματικότητα στη Ρωσία, όπου οι φασίστες του Barkashov και οι κομμουνιστές του Anpilov πολέμησαν μαζί, με τα όπλα στο χέρι, ενάντια στα δικτατορικά σχέδια της κυβέρνησης Γέλτσιν. Η προσπάθεια των παγκοσμιοποιητών να υποτάξουν τον τεράστιο πρώην σοβιετικό χώρο προκάλεσε, όπως όλοι γνωρίζουν, τη γέννηση μιας «φαιοκόκκινης» αντιπολίτευσης, η οποία εκφράζει τα λαϊκά αιτήματα όλων εκείνων που θέτει σε κίνδυνο ο φιλελεύθερος δημοκρατικός αποικισμός: τιμή, αξιοπρέπεια, πνευματική ταυτότητα, παραδοσιακός πολιτισμός, κοινοτικό πνεύμα και πολιτική ανεξαρτησία. «Όλοι όσοι σχημάτισαν αυτό το μπλοκ», είπε αυτολεξεί ο Gennadij Zjuganov στις 17 Ιουνίου 1992, «κατάλαβαν ότι μόνο οι ιδέες του Κράτους και της κοινωνικής δικαιοσύνης μπορούν να σώσουν τη χώρα μας. Για έναν λαό, η εθνικότητα αποτελεί μια κάθετη συντεταγμένη, ενώ η κοινωνική δικαιοσύνη είναι η οριζόντια. Αυτά τα δύο συστατικά είναι αχώριστα». Τα λόγια ήταν πολύ σαφή, αλλά ο Δυτικός παρατηρητής δεν κατάφερε να καταλάβει πώς οι τσαρικές και οι σοβιετικές σημαίες μπορούσαν να κυματίζουν δίπλα-δίπλα στις «φαιοκόκκινες» διαδηλώσεις.

Ο Ντριού λα Ροσέλ, αντίθετα, το κατάλαβε αυτό πριν από εβδομήντα χρόνια. «Κατά τη διάρκεια του πολέμου», βάζει τον πρωταγωνιστή του «L’Agent» να λέει  «ήμουν στρατιώτης. Ήμουν ευτυχισμένος: ποιον υπηρετούσα; Τον Τσάρο; Ίσως. Την Αγία Ορθοδοξία; Επίσης. τη Ρωσία; Σίγουρα. Αλλά θα μου πείτε σήμερα, όπως μου είπατε πριν από δέκα χρόνια: "Η Ρωσία δεν σημαίνει τίποτα. Μια χώρα δεν είναι τίποτα, είναι ένα δυσδιάκριτο κομμάτι γης. Η Ρωσία είναι ο Τσάρος ή ο Κομμουνισμός;". Αλλά όχι, απαντώ με όλη την εμπειρία της ζωής μου. Ναι, με την εμπειρία της ζωής μου και της δικής σας: "Η Ρωσία είναι ο Τσάρος και ο Κομμουνισμός", και άλλα εκτός από αυτα». [15] Και λίγο πριν, έγραψε μια πρόταση που έχει την αίσθηση του προαισθήματος και η οποία στη Ρωσία έχει πράγματι γίνει πραγματικότητα: «Ο 20ός αιώνας δεν θα τελειώσει χωρίς να δούμε παράξενες συμφιλιώσεις». 

Δεν είναι περίεργο που ο Ντριού βρίσκεται τώρα στο σπίτι του στη Μόσχα. Ένας Ιταλός δημοσιογράφος που επισκέφθηκε τα γραφεία της καθημερινής εφημερίδας «Sovetskaya Rossiya» το καλοκαίρι του 1993 παρατήρησε ένα μανιφέστο κολλημένο στον τοίχο του γραφείου του αρχισυντάκτη με την εξής πρόταση: «Φανταστείτε τι θα σήμαινε αύριο για το ευρωπαϊκό μεγαλείο η επανέναρξη της αιώνιας συνεργασίας μεταξύ της ευρωπαϊκής ελίτ και των ρωσικών μαζών για την εκμετάλλευση των σημαντικότερων πόρων του κόσμου». [17]


Claudio Mutti


[1]:  Αποσπάσματα από το βιβλίο «Hommage à Drieu La Rochelle», Edition all' insegna del Veltro. Συλλογή δοκιμίων των Mordini, Mabire, Marchi, Mutti και Graziani.
[2]: Drieu La Rochelle, «Diario 1939-1945», με εισαγωγή του Jean Hervier, Bologna, 1995.
[3]: S. Fischer-Galati, «Fascism in Rumania», στο Native Fascism in the Successor State 1919, Santa Bar, Successor State 1918-1 1971, σελ. 120.
[4]: M. Ambri, I falsi fascismi, Ρώμη, 1980, σελ. 285.
[5]: F. Feijtö, Ungheria 1945-1957, Turin, 1957, σελ. 30.
[6]: Italia e Civiltà, antologia by Barna Occhini, Ρώμη, 1971, σ. 317-318.
[7]: U. Afassio Grimaldi, La Stampa di Salò, Μιλάνο, 1979, σελ. 80.
[8]:  M. Tarchi, Cinquant'anni di nostalia. La destra italiana dopo il fascismo, Μιλάνο, 1995,
[9]: Ragionamenti di storia, n°21, November 1992 and n° 22, December 1992.
[10]: D. Leccisi, Con Mussolini prima e dopo Piazzale Loreto, Ρώμη, 1991, σ. 222-223.
[11]: C. Silvestri, Mussolini, Graziani and antifascismo, Μιλάνο, 1949, σελ. 140.
[12]: Η στροφή προς τα δεξιά επικυρώθηκε στο 2ο Εθνικό Συνέδριο (28 Ιουνίου - 1 Ιουλίου 1949). «Το MSI δεν θέτει ως πρωταρχική επιταγή του την κατάκτηση των λαϊκών τάξεων και της μικροαστικής τάξης […] αλλά μάλλον την ανάκαμψη της μετριοπαθούς Δεξιάς […] θα θέλαμε ο De Marsanich να κατέβει στους δρόμους, να εθνικοποιήσει τους κόκκινους εργάτες και να τους φέρει πίσω στο Έθνος, αντίθετα, παραδόξως, τον βλέπουμε να μπαίνει σε σαλόνια για να συναντήσει τις Αδελφές του Αγίου Βικεντίου, τους συνταξιούχους διοικητές και συνταγματάρχες, κ.λπ. […] Το εθνικό και κοινωνικό MSI του 1946/1947 – το οποίο ισορροπούσε ήδη με προσοχή απέναντι σε μία ενδεχόμενη μελλοντική φιλοατλαντική στάση – υπέστη στη συνέχεια μία «καφκική» μεταμόρφωση και φλέρταρε απροκάλυπτα, με μαζοχισμό, τη συνεργασία της ανώτερης αστικής τάξης και εκείνων των μοναρχικών ομάδων που είχαν αναλάβει την πρωτοβουλία της συνωμοσίας του 1942-43» (Ugo Cesarini, Dei Fasci di Azione Rivoluzionaia al doppio pette, Περούτζια, 1991, σελ. 26-27).
[13]: P. Drieu La Rochelle, Gilles, Milan, 1961, p. 557.
[14]: P. Drieu La Rochelle, Gilles, Milan, 1961, p. 539.
[15]: P. Drieu La Rochelle, « Doppio gioco », Risguardo, Padoue, 1982, p. 24.
[16]: P. Drieu La Rochelle, « Doppio gioco », Risguardo, Padoue, 1982, p. 24.
[17]: G. Savoni, « Russia svenduta », L’Italia Settimanale, 8 septembre 1993, pp. 26-27






Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2025

Ο Τσε Γκεβάρα και η Συντηρητική Επανάσταση

 




Στις 14 Ιουνίου γιορτάσαμε την 90η επέτειο από τη γέννηση του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Το Διαδίκτυο αντέδρασε με έναν εκπληκτικά περίεργο τρόπο: η πλειοψηφία δημοσίευσε κάτι στη μνήμη του, ενώ οι εχθροί του περιορίστηκαν σε δύο κατηγορίες: φιλελεύθεροι και «νεοναζί», τους οποίους, ως συνήθως, τους πιάνει υστερία με την απλή αναφορά του comandante.

Ωστόσο, ας εμβαθύνουμε σε αυτό το ζήτημα: πού τοποθετείται ο Τσε Γκεβάρα στον άξονα αριστερά και δεξιά; Δεν είναι σημαντική αυτή  η πτυχή της σύνθεσής του, στην προοπτική της Συντηρητικής Επανάστασης; Τα τελευταία χρόνια έχουν δημοσιευτεί πολλές αναφορές σχετικά με το ότι ο Ισπανός Caudillo Franco και ο ηγέτης της Αργεντινής Peron είχαν σχέσεις με τον Che και τον Fidel. Από μια τυπική ιδεολογική άποψη, αυτό θα έπρεπε να ήταν αδιανόητο, αλλά στην πράξη δεν ήταν. Ποιο είναι το κλειδί; Ποιος είναι ο οικονομικός χαρακτήρας της Συντηρητικής Επανάστασης, στον οποία συνέβαλε και ο Τσε Γκεβάρα;

Η απάντηση μπορεί να βρεθεί στον Immanuel Wallerstein: πρόκειται για την αντίσταση στην εμπορευματοποίηση των εδαφών και της προλεταριοποίησης της εργασίας, αυτές τις δύο πραγματικότητες του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Κάθε πολιτική δύναμη που υπονομεύει αυτές τις δύο πραγματικότητες ανοίγει την πόρτα στην απελευθέρωση. Και αυτό συνέβη κατά την εποχή του Arbenz στη Γουατεμάλα, κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του οποίου ο Che Guevara ξεκίνησε την πολιτική του πορεία, όταν ο Arbenz εθνικοποίησε την Αμερικανική Πολυεθνική Εταιρεία Φρούτων.

Είναι τα υπαρκτά κινήματα της αριστεράς ικανά να καταπολεμήσουν την εμπορευματοποίηση των εδαφών και τον προλεταριοποίηση της εργασίας; Όχι. Οι ίδιοι είναι πλέον διαζευγμένοι από τη γη, οι ίδιοι είναι παγκοσμιοποιητές, καλωσορίζουν μόνο την ελεύθερη κυκλοφορία ορδών μεταναστών από τη μια χώρα στην άλλη, ενώ εν τω μεταξύ, στο εσωτερικό του παραδείγματος της Συντηρητικής Επανάστασης, θα πρέπει να γίνουν προσπάθειες να ενωθούν οι αγρότες και το εργατικό δυναμικό της χώρας. Υπό αυτήν την έννοια, αυτό που έκανε ο Τσε Γκεβάρα και αυτό που έκανε ο Sub-comadante Μάρκος αργότερα, είναι μια βαθιά συντηρητική πράξη.

Η πραγματική επανάσταση, η φιλελεύθερη επανάσταση για την προώθηση της προλεταριοποίησης της εργασίας και της εμπορευματοποίησης των εδαφών, πραγματοποιείται στη σύγχρονη εποχή από το ΔΝΤ. Κατά συνέπεια, όλες οι εξεγέρσεις εναντίον του, είτε από τα κάτω προς τα πάνω είτε, όπως στη Μαλαισία υπό τον Mahathir Mohammad, από πάνω προς τα κάτω, είναι ουσιαστικά αντεπαναστατικές ή, πιο συγκεκριμένα, «η αντίσταση στην επανάσταση», σύμφωνα με τον De Maistre. Και αυτό είναι άλλο ένα μάθημα από τον Τσε Γκεβάρα, τον εκ γενετής αριστοκράτη και Ιρλανδό-Ισπανό ευγενή (κάτι για το οποίο ήταν πάντα περήφανος και κάτι που η αριστερά είναι ανίκανη να καταλάβει), υπερασπιστής του λαού του από έφεση.

Αυτό το μάθημα είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι το τελευταίο. Το τελευταίο είναι πιθανώς τα λόγια του ότι η ζωή ενός προσώπου και η ζωή ενός λαού είναι πολυτιμότερη από οποιοδήποτε χρηματικό ποσό. Αυτός είναι ο λόγος που οι χρηματοπιστωτές του κόσμου τον μισούν τόσο πολύ. Αυτή η αξία δεν τηρείται από την πλειοψηφία των ηγεμόνων του σύγχρονου κόσμου, οι οποίοι για χάρη του πλεονάσματος του προϋπολογισμού, είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ακόμη και τη ζωή των δικών τους ανθρώπων, χωρίς να αναφέρουμε εκείνη των ξένων (στμ. Στην Ελλάδα αυτή η σειρά προτεραιότητας είναι ανάποδα).Αλλά μερικές φορές υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται από το πουθενά σε αυτόν τον κόσμο, άνθρωποι που αναποδογυρίζουν τα χρηματοπιστωτικά τραπέζια και μας υπενθυμίζουν ότι υπάρχει μια άλλη διάσταση, μια άλλη πραγματικότητα και μια άλλη ηθική.


Hasta siempre, Comandante!





Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2025

Ο Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα μέσα από την εθνικοεπαναστατική οπτική: ο Περονιστής της «εθνικιστικής αριστεράς»

 





του Γιώργου Πισσαλίδη


Το 1945, μια εθνικιστική και κοινωνική επανάσταση πραγματοποιείται στην Αργεντινή. Αυτή του συνταγματάρχη Περόν και των «ντεκαμισάδος». Στις 17 Οκτωβρίου 1945, μία πορεία συμπαράστασης στον έκπτωτο Περόν, οργανωμένη από τα εργατικά συνδικάτα, τον ανεβάζει (μεταφορικά και κυριολεκτικά) στον προεδρικό θώκο. Ο Περόν εθνικοποίησε τα μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας (που τα περισσότερα ήταν σε βρετανικά χέρια), το χρηματοοικονομικό σύστημα και τον έλεγχο του εξωτερικού εμπορίου. Έκανε έτσι την χώρα του οικονομικά και εθνικά ανεξάρτητη. Καθιέρωσε το κατώτατο όριο μισθού, συντάξεις και διακοπές μετά αποδοχών.

Με την βοήθεια της γυναίκας του Εβίτας, έκτισε το ασφαλιστικό και υγειονομικό σύστημα και έδωσε ψήφο στις γυναίκες. Τέλος κράτησε μια αντιιμπεριαλιστική στάση απέναντι στις Η.Π.Α και την Μεγάλη Βρετανία, εφαρμόζοντας τον «Τρίτο Δρόμο»πέρα από τον αμερικάνικο καπιταλισμό και τον σοβιετικό μαρξισμό. Έτσι με αυτήν την πολιτική προσέλκυε τους εθνικιστές, μεγάλο μέρος της Αριστεράς και φυσικά τους «ντεκαμισάδος» (χωρίς πουκάμισο), τους οπαδούς του που ανήκαν στην εργατική τάξη, που ήταν οργανωμένοι από την Εβίτα Περόν στην Γενική Συνομοσπονδία Εργατών.



Ο Κάστρο και η Φάλαγγα

Την ίδια χρονιά, στο Μπέθαλ της Κούβας, ένας 19χρονος επαναστάτης, ονόματι Φιντέλ Κάστρο Ρουζ, διαβάζει τα άρθρα και τις ομιλίες του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα. Στα νιάτα του, ο Κάστρο υπήρξε εθνικιστής στο πνεύμα του Χοσέ Μαρτί, του μαρτυρικού ήρωα της Κουβανικής ανεξαρτησίας, αντικομουνιστής και θαυμαστής του Μπενίτο Μουσολίνι, που τα άπαντα του είχαν εκλεχτή θέση στην φοιτητική βιβλιοθήκη του. Λάτρευε την «βία των γροθιών και των πιστολιών»με την οποία ο Χοσέ Αντόνιο και οι Φαλαγγίτες του ήθελαν να υπερασπιστούν τον Ισπανικό τρόπο ζωής απέναντι στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Ταυτιζόταν δε, με την ιστορική φράση του ηγέτη της Φάλαγγας: «η ζωή μας είναι στράτευσις και πρέπει ο καθένας από μάς να την ζήσει, διαποτισμένη από την θέληση να υπηρετήσει και να θυσιασθεί».




Το 1952, ο Κάστρο υπήρξε βουλευτής του κόμματος των «Ορντοντόξος». Το πραξικόπημα όμως του Μπατίστα του κόβει τον δρόμο. Στις 26 Ιουλίου 1953 θα ηγηθεί μιας αποτυχημένης επίθεσης στους στρατώνες Μονκάδα στο Σαντιάγκο της Κούβας. Θα συλληφθεί και στις 21 Σεπτεμβρίου θα υπερασπιστεί τον εαυτό του στο δικαστήριο με ένα διάσημο λόγο με τίτλο «Η Ιστορία θα με αθωώσει», την πρώτη πλατφόρμα της Κουβανικής Επανάστασης. 




Στον λόγο αυτό, ζητούσε αποκατάσταση του συντάγματος του 1940, παρέμενε πιστός στα εθνοκοινωνικό ιδεώδες της Φάλαγγας, ενώ ήταν εμπνευσμένος από το φιλολαϊκό πνεύμα της «Νιου Ντηλ» του Φραγκλίνου Ρούζβελτ. Η οποία με την σειρά της ήταν αντιγραφή του οικονομικού προγράμματος της εθνικιστικής Ιταλίας. Το 1955 αμνηστεύεται και φεύγει με άλλους Κουβανούς στο Μεξικό, όπου θα οργανώσει μαζί του με τον αδελφό του, Ραούλ το «κίνημα της 26ης Ιουλίου», προς ανάμνηση της επίθεσης στους στρατώνες Μονκάδα. Εκεί στο Μεξικό, ένα Αυγουστιάτικο βράδυ, ο Ραούλ θα του συστήσει ένα νεαρό γιατρό από την Αργεντινή, που προσπαθούσε να δώσει ένα καινούργιο νόημα στην ζωή του. Το όνομα του: Ερνέστο Γκεβάρα.




Ο Τσε και ο Περονισμός.


Ο Γκεβάρα είχε φτάσει στο Μεξικό από την ταραγμένη Γουατεμάλα, όπου είχε ταξιδέψει με τον αριστερό φίλο του Ριχαρδο Ρόχο. Εκεί ο αριστερών απόψεων συνταγματάρχης Χακόμπο Αρμπένζ Γκουσμάν είχε πάρει μια σειρά από οικονομικά μέτρα που ανέβασαν το βιοτικό επίπεδο των γηγενών Ινδιάνων και τους έδωσε πίσω την εθνική τους περηφάνια. Όταν όμως θέλησε να καταργήσει τα λατιφούντια (μεγάλα αγροκτήματα), οι μεγαλοτσιφλικάδες, που ήταν Αμερικανοί, με μπροστάρη την «Γιουνάιτεντ Φρούιτ Κόμπανυ», την πολυεθνική πίσω από τις δημοκρατίες της «μπανανίας», πίεζαν την Ουάσινκτον να υπερασπισθεί τα προνόμια τους.

Ο Γκεβάρα και ο Ρόχο αντιλαμβάνονται ότι η μόνη κυβέρνηση που βοηθά τον Αρμπενέζ είναι αυτή του Περόν. Όπως είχε κάνει και κατά τον αποκλεισμό του 1947 από τις βορειοαμερικανικές ναυτικές εταιρείες στέλνοντας πλοία, όπλα και πολεμοφόδια. Στις 17 Ιουνίου 1954, τα μισθοφορικά στρατεύματα του Κάρλος Καράγιο Άρμας, υποστηριγμένα από την CIA, εισβάλλουν στην Γουατεμάλα. Ο Ερνέστο προσφέρεται να πολεμήσει, αλλά ο πρόεδρος Αρμπενέζ αρνείται να δώσει όπλα στον λαό. Μέσα σε ένα λουτρό αίματος που ακολουθεί, ο Αργεντινός πρέσβης, του σώζει την ζωή και του μισθώνει αμάξι για να φύγει στο Μεξικό.

Η πρώτη συζήτηση λοιπόν που είχαν ο Κάστρο και ο Γκεβάρα αφορούσε τα γεγονότα της Γουατεμάλας και την διεθνή κατάσταση. Ο Γκεβάρα γοητεύεται από την φυσιογνωμία του Φιντέλ και αργότερα γράφει στις «Αναμνήσεις από τον Επαναστατικό Πόλεμο»: «Τις πρώτες μικρές ώρες της αυγής είχα κιόλας γίνει ένας από τους μελλοντικούς του πολεμιστές».




Ποιος ήταν όμως ο άνθρωπος που θα έμενε στην Ιστορία με το προσωνύμιο «Τσε»;

Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1928 στο Ροζάριο της Αργεντινής. Καταγόταν από μια από τις αριστοκρατικότερες οικογένειες της Αργεντινής, που μεταπολεμικά ξέπεσε στην μεσοαστική τάξη. Ο ίδιος έπασχε από βρογχικό άσθμα που θα τον ταλαιπωρούσε σε όλη του την ζωή και θα αποβεί μοιραίο την μέρα της σύλληψης του. Ο ίδιος όμως ήταν δεινός ιππέας, ορειβάτης και κολυμβητής.

Η οικογένεια του ήταν αντιπερονική, αλλά μετά την Γουατεμάλα, άρχιζε να θαυμάζει «την κοινωνική επανάσταση που υπήρξε ο Περονισμός». Έτσι τον Σεπτέμβριο του 1955, όταν ο Περόν ανατράπηκε από ένα αμερικανοκίνητο πραξικόπημα, ο «Τσε» γράφει στον πατέρα του: «Ομολογώ με όλη την ειλικρίνεια ότι η πτώση του Περόν με πίκρανε βαθιά. Η Αργεντινή ήταν ο ιππότης όλων εκείνων που πίστευαν ότι ο εχθρός βρίσκεται στον Βορρά», υπονοώντας την Αμερική. 

Χρόνια αργότερα ως υπουργός θα δηλώσει στον Άνγκελ Μπερλένγκι, πρώην υπουργό εσωτερικών του Περόν, που κατέφυγε στην Κούβα: «Ο Περόν αποτέλεσε την πιο εξελιγμένη έκφραση της πολιτικής και οικονομικής μεταρρύθμισης στην Αργεντινή. Να σκεφτείτε όμως, πως αν ο Περόν είχε επιχειρήσει μια βαθιά ανατροπή των παραδοσιακών οικονομικών δυνάμεων, οι καινούργιες δεν θα ήταν σε θέση να βάλουν τέλος στην διακυβέρνηση του, όπως και τελικά έγινε».


Αντάρτης και υπουργός


Στις 2 Δεκεμβρίου του 1956, ο «Τσε» μαζί με άλλους 80 αντάρτες ανέβαινε στο «Γκράντμα» με σκοπό να αποβιβασθούν στην Κούβα με σκοπό να ανατρέψουν τον Μπατίστα και τους βορειοαμερικανούς πατρώνους του. Η φύση της Κουβανικής επανάστασης ήταν εθνικοαπελευθερωτική στο πρότυπο του Χοσέ Μαρτί και επηρεασμένη από το αντι-ιμπεριαλιστικό πνεύμα του περονισμού. Δεν ήταν μόνο Κουβανική, αλλά αφορούσε όλη την Λατινική Αμερική. 

Εξ’ άλλου από την εποχή του Μπολιβάρ η Λατινική Αμερική θεωρείτο μία ενιαία χώρα. Το 1958, ο Κάστρο δηλώνει στον αμερικανικό τύπο: «Θέλω να με θεωρείτε μία διασταύρωση Χοσέ Μαρτί και Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα»Στην διάρκεια του επαναστατικού αγώνα, ο Κάστρο θα κουβαλούσε παντού μαζί του τα «Άπαντα»του Χοσέ Αντόνιο, ενώ όταν θα ανέβει στην εξουσία θα κλείνει όλους του πολιτικούς του λόγους με την φράση «Πατρίδα η Θάνατος», κάτι που ο ηγέτης της Φάλαγγας θα ενέκρινε.

Ως στρατιώτης, ο Τσε Γκεβάρα χαρακτηριζόταν από την «άμεση και αυθόρμητη διάθεση του να προσφερθεί για την εκπλήρωση της πιο δύσκολης αποστολής». Τον Ιούλιο του 1957, προάγεται σε ταγματάρχη (κομμαντάτε), τον ανώτερο στον κουβανικό στρατό και αναλαμβάνει διοικητής της δεύτερης φάλαγγας του αντάρτικου στρατού. Υπήρξε ο ιθύνους νους της νίκης στην Σάντα Κλάρα στις 28 Δεκεμβρίου 1958, που άνοιξε τον δρόμο για την κατάκτηση της εξουσίας.

Με την επικράτηση της επανάστασης, ο Τσε ορίζεται κατά σειρά βιομηχανικός διευθυντής του «Εθνικού Ιδρύματος της Αγροτικής Μεταρρύθμισης» (NRA), Διευθυντής της Αγροτικής Τράπεζας και υπουργός βιομηχανίας. Θα διέλυε τα λατιφούντια (μεγαλοκτήματα) και θα τα αντικαταστούσε με κολεκτίβες, ερχόμενος σε σύγκρουση με την ολιγαρχία και τους ξένους μεγαλοκτήμονες. Κατά την διάρκεια της υπουργοποιήσεως του Γκεβάρα, τα «Αράμος», τα «Ντοράντος» και τα «Κριόλας» πήραν την θέση των βορειοαμερικάνικων σιγαρέτων. 

Οι αμερικάνικες ταινίες καταργήθηκαν από την τηλεόραση, οι βομβαρδισμός διαφημίσεων και φωτεινών επιγραφών σταμάτησε, οι αγγλόφωνες εμπορικές ονομασίες και τα ξενικά ονόματα των μαγαζιών αντικαταστήθηκαν από ισπανόφωνες επιγραφές. Με άλλα λόγια είχαμε ένα αριστερού τύπου γλωσσικό εθνικισμό και κρατικό προστατευτισμό, που θα έβρισκε απήχηση στους ευρωπαίους εθνικιστές.

Ως άτομο και υπουργός ο Τσε περιφρονούσε το χρήμα, την πολυτέλεια και ζούσε μια ζωή αυστηρή, λιτή και σπαρτιάτικη. Αντίθετα είχε απεριόριστη πίστη στις ηθικές αξίες και την συνείδηση των ανθρώπων. Θέλησε χωρίς να υποτιμήσει τα υλικά κίνητρα, να προωθήσει την κυριαρχία ηθικών κινήτρων στην δουλειά. Προώθησε την εθελοντική δουλειά τις Κυριακές, στην οποία ο ίδιος δούλευε κανονικά 8 με 10 ώρες. Οραματιζόταν την δημιουργία ενός νέου ανθρώπου μέσα από τον σοσιαλισμό. «Ένα άνθρωπο με θάρρος, με συνείδηση των ευθυνών του, εργατικό και τίμιο, με την αίσθηση του χιούμορ και της αξιοπρέπειας, γενναιόδωρο, έτοιμο για τις μεγάλες θυσίες, έξυπνο». Ήταν ουτοπία; Πολλές από αυτές τις αρετές τις είχε ο ίδιος ο Τσε.



Ούτε Ουάσιγκτον, Ούτε Μόσχα!


Τον Απρίλιο του 1960, η Κούβα αγόρασε το πρώτο σοβιετικό πετρέλαιο που όμως, τα αμερικάνικα διυλιστήρια που υπήρχαν στο νησί, αρνήθηκαν να το επεξεργαστούν. Ο «Τσε» τότε τα εθνικοποίησε, κερδίζοντας να αγοράσουν την πρώτη του διεθνή νίκη. Σε αντίποινα, οι Η.Π.Α αρνιόταν να αγοράσουν το 80% της Κουβανικής ζάχαρης. Τότε ως από μηχανής θεός, εμφανίζονται οι Σοβιετικοί με 100 εκ. δολάρια και αγόραζαν την ζάχαρη που συνήθως αγόραζαν οι Αμερικανοί. Όμως αυτό δεν πολυάρεσε στον Τσε. Αν και υπήρξε ο αρχιτέκτονας της Σοβιετο - Κουβανικής συνεργασίας, κάποια στιγμή θα δήλωνε: «Η ΣΕΛΛ, η ΕΣΣΣΟ και η ΤΕΞΑΚΟ του φίλου μας, του Ροκφέλλερ, με μια μαχαιριά μας έσπρωξαν στην αγκαλιά της Σοβιετικής Ένωσης.

Στις 16 Απριλίου 1961, παραμονή της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων, ο Κάστρο ανακηρύσσει την σοσιαλιστική φύση του καθεστώτος και στις 2 Δεκεμβρίου την προσέγγιση στο Ανατολικό Μπλοκ. Οι εθνικιστικές μέρες που ο Κάστρο δήλωνε να εμπνέεται από τον Χοσέ Αντόνιο και το κοινωνικό πρόγραμμα της Φάλαγγας, παίρνουν τέλος. Από εδώ και πέρα, ο Κάστρο γίνεται υποχείριο της Μόσχας. Όχι όμως και ο Τσε, που αντιστεκόταν σε κάθε είδους οικονομικό και πολιτικό προστατευτισμό εκ μέρους της Σοβιετικής Ένωσης. 

Πίστευε ότι «αν οι εθνικές ιδιαιτερότητες δεν γίνουν σεβαστές στον σοσιαλιστικό διεθνισμό, τότε υπάρχει ένας ακόμη ιμπεριαλισμός και η θέση της Κούβας δεν είναι εκεί». Θεωρούσε ότι η σοβιετική προστασία θα στεκόταν εμπόδιο στην ανάπτυξη της εθνικά αυτόνομης προσωπικότητας της Κούβας. Όπως θα έλεγε κάποια στιγμή «Δεν κάναμε την επανάσταση μας για να εξαρτηθούμε από την σοβιετική προστασία».

Έτσι, από μοναδικός κομμουνιστής του πληρώματος του «Γκράνμα», ο Τσε μετατράπηκε σε ένα σφόδρα αντιιμπεριαλιστή πολιτικό - μαχητή ενάντια στις Η.Π.Α και την Ε.Σ.Σ.Δ. Δηλαδή ταυτιζόταν με τον «Τρίτο Δρόμο» του περονισμού και μεταμορφώθηκε σε «Περόν» της επαναστατικής αριστεράς.



Περιπλανώμενος γκουερριλιερρο


To 1960, o Τσε Γκεβάρα εξέδωσε το σημαντικότερο του βιβλίο, τον «Ανταρτοπόλεμο». Πρόκειται για ένα στρατιωτικό εγχειρίδιο, όπου δείχνει πως ένας αντάρτικος λαϊκός στρατός, βασισμένος σε υποστήριξη του αγροτικού πληθυσμού και αποζητώντας μεταρρύθμιση της ιδιοκτησίας της γης, μπορεί να νικήσει ένα τακτικό στρατό. 

Για πρότυπα ο Τσε είχε την Κουβανική επανάσταση (Κάστρο), την Κινέζικη (Μάο Τσε Τούνγκ) και την Βιετναμέζικη (Χο Τσι Μινγκ), δηλαδή τρία τριτοκοσμικά, αγροτοκομμουνιστικά αντάρτικα, που συνδύαζαν εθνική και κοινωνική χειραφέτηση. Όμως εξαιτίας της περιφρόνησης του Μαρξ για την πατρίδα, την αγροτιά, τον Τρίτο Κόσμο και τον πολιτικό αυθορμητισμό, ανήκουν σύμφωνα με τον καθηγητή Κιτσίκη, στην Τρίτη Εθνικιστική Ιδεολογία.

Το βιβλία διεπνέετο από εθνικοεπαναστατικά και κομμουνιστικά ιδεώδη, που ο Κάστρο και ο «Τσε» ήθελαν να εξάγουν πρώτα στην Λατινική Αμερική και ύστερα σε όλον τον κόσμο. «Να κάνουμε 1-2-3, πολλά Βιετνάμ!», όπως θα έλεγε χαρακτηριστικά. Ο Περόν το έθεσε πολύ σωστά: «Ο αντικειμενικός σκοπός των Κουβανών δεν είναι άλλος από την απελευθέρωση των λαών της Λατινικής Αμερικής». 

Η πρόθεση τους είναι να δημιουργήσουν μία συνομοσπονδία ανεξαρτήτων. Ο «Τσε» Γκεβάρα ήταν το σύμβολο αυτού του αγώνα, γιατί υπηρέτησε έναν σκοπό μέχρι το σημείο να το ενσαρκώσει. Είναι ο άνθρωπος ενός ιδανικού» Όμως αυτά τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα δεν άρεσαν στην Σοβιετική Ένωση γιατί ενδιαφερόταν για αυτά μόνο όσο μπορούσε να τα ελέγχει για τους δικούς της σκοπούς. Το 1965 πριν φύγει για το Κονγκό, ο Τσε γράφει στους γονείς του: «Πιστεύω στον ένοπλο αγώνα ως την μόνη λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωση τους. Πολλοί θα με αποκαλέσουν τυχοδιώκτη και πράγματι είμαι, αλλά ενός διαφορετικού τύπου. Από εκείνους που διακινδυνεύουν το τομάρι τους για να υπερασπίσουν ένα ιδανικό».

Όταν ο κόσμος άρχισε να αναρωτιέται για την εξαφάνιση του «Τσε», ο Κάστρο θα διαβάσει δημόσια ένα γράμμα του Γκεβάρα, όπου έγραφε: «Θεωρώ ιερό μου καθήκον να αγωνίζομαι εναντίον του ιμπεριαλισμού, όπου και να βρίσκεται. Αυτό για μένα είναι μια μεγάλη παρηγοριά και κατευνάζει την οδύνη μου». Οι Σοβιετικοί καταλαβαίνουν σε ποιους απευθύνεται πραγματικά αυτό το γράμμα και υπογράφουν την θανατική του καταδίκη.

Όταν ο «Τσε» γυρίσει κρυφά στην Κούβα πριν φύγει για την Βολιβία, οι Σοβιετικοί θα πιέσουν οικονομικά τον Κάστρο και πολιτικά το ΚΚ Βολιβίας να τον αφήσουν αβοήθητο. Φρόντισαν μάλιστα να στείλουν δίπλα του την πρώην πρακτόρισα της Σταζί, Χάιντι Ταμάρα Μπούνκε Μπίντερ, γνωστή ως «Τάνια», που είχε υπάρξει ερωμένη του Κάστρο. Αρχικά ο Κάστρο ήθελα να βοηθήσει τον παλιό του φίλο και συμπολεμιστή, αλλά τελικά υποτάχθηκε στην Σ. Ένωση. Ήταν εκείνη που σε συμφωνία με την Μόσχα και την Αβάνα έφερε τον Βολιβιανό στρατό στα ίχνη του Γκεβάρα, αν και σκοτώθηκε και η ίδια σε μια πολεμική σύγκρουση στις 31 Αυγούστου 1967. Στις 8 Οκτωβρίου 1968, ο «Τσε» συλλαμβάνεται και δολοφονείται από τον βολιβιανό στρατό και την CΙΑ.




Ο Γκεβάρα ενάντια στην ελληνική αριστερά

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο κομμαντάτε «Τσε» Γκεβάρα δεν είχε πολλές σχέσεις με τους ντόπιους τιμητές του. Η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε το Αρμάνι, τις χαρές του καπιταλισμού, ενώ δουλεύει στο χρηματιστήριο. Ότι δηλαδή δεν θέλησε ποτέ να γίνει εκείνος, που ζούσε μια ζωή ασκητική και σπαρτιάτικη. Εκείνος πολέμαγε για την πατρίδα ενάντια στην αμερικάνικη η την σοβιετική εξάρτηση, το Σ.Α.Κ.Ε/K.K.E. μίλαγε για «ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη» επειδή το ζητούσαν τα σοβιετικά αφεντικά του, ενώ χαιρόταν για την «αποτυχία της αστικοτσιφλικάδικης εκστρατείας στην Μικρά Ασία». 

Από την στιγμή δε, που ο αμερικάνικος καπιταλισμός και ο σοβιετικός κομμουνισμός συμμάχησαν για να εξοντώσουν τον μεγάλο επαναστάτη, είναι οι Έλληνες Εθνικιστές και όχι οι αριστεροί που δικαιούνται να επικαλούνται τον αγώνα του στην αδυσώπητη μάχη εναντίον της Παγκοσμιοποιήσεως.

Όπως θα έλεγε και εκείνος: ΠΑΤΡΙΔΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ.






Σάββατο 31 Μαΐου 2025

Franco Freda: Μονόλογοι

 




«Νομίζω ότι αποκάλεσα «γηραιά πόρνη», μία κάποια Ευρώπη. Είναι αλήθεια ότι
οι σύντροφοι μου και εγώ απεχθανόμαστε την σύγχρονη Ευρώπη - την Ευρώπη
που είδε την αστική τάξη να «απελευθερώνεται» από τις πολιτικοθρησκευτικές
δομές της φεουδαρχίας και να επιβάλει, σταδιακά, κατά την διάρκεια μίας 
διαδικασίας εκκοσμίκευσης που διήρκεσε αρκετούς αιώνες, την δική της ταξική ηγεμονία. Απεχθανόμαστε την Ευρώπη του εμπορίου, της οικονομίας της αγοράς 
και ως εκ τούτου, του φιλελεύθερου πολιτισμού (ολιγαρχικού πρώτα, δημοκρατικού αργότερα). Αφού έχει προσβληθεί - και, το χειρότερο, έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο - από όλες τις ιδεολογικές μολύνσεις που επηρεάζουν τον σύγχρονο κόσμο, αυτή η Ευρώπη έχει υποβαθμιστεί περαιτέρω σε μία αποικία των ΗΠΑ - από πολιτιστική, πολιτική, οικονομική και στρατιωτική άποψη. Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη πρέπει πρώτα απ 'όλα να θεραπευτεί από την αμερικανική ασθένεια - αλλά δεν πιστεύουμε καθόλου ότι η αποτελεσματική θεραπεία συνίσταται σε κάποιες επιθέσεις στις βάσεις των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων που φρουρούν την Ευρώπη. Η μόνη ριζοσπαστική θεραπεία μπορεί να προέλθει από μια εσωτερική απόρριψη των «αξιών» του αμερικανικού πολιτισμού, από μια συνειδητή επιστροφή στην ουσία των αρχικών αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού».  


«Απλώς ανοιξάμε την πόρτα που μας εισηγάγε, εδώ και αρκετά χρόνια, στην απόρριψη του σύγχρονου υλισμού, στις πιο διαβολικές του εκδηλώσεις: τον καπιταλισμό και τον μαρξιστικό σοσιαλισμό. Και έχουμε δείξει συμπάθεια (και μερικές φορές νεανικό ενθουσιασμό) προς τις εμπειρίες και τα πειράματα που διεξήγαγαν ορισμένοι λαοί - προχτές η Κίνα της «πολιτιστικής επανάστασης», χτές η Λιβύη του Καντάφι (έχετε διαβάσει το μικρό «Πράσινο Βιβλίο» του;) σήμερα ειδικά το Ιράν της Ισλαμικής Επανάστασης - που στοχεύουν στην αποτοξίνωση από τις καπιταλιστικές και σοσιαλιστικές δημοκρατίες». 


«Σήμερα ωστόσο η Κίνα κινείται γρήγορα στον 
μοιραίο δρόμο του  συμβιβασμού με τον δυτικό καπιταλισμό»





«Γεννημένος υπό τη σημαία της τοκογλυφίας, ο καπιταλιστικός πολιτισμός που χαρακτηρίζει την «οικονομική εποχή» μας, οφείλει ορισμένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του όχι τόσο στους Εβραίους ως άτομα ή ως συλλογική πραγματικότητα, αλλά μάλλον σε αυτό που ο Μαρξ όρισε ως «εβραϊκό πνεύμα», σε αυτό που ένας άλλος Εβραίος, ο Όττο Βάινινγκερ, ονόμασε «εβραϊκότητα» (μια δυνατότητα εγγενής σε κάθε άνθρωπο - υποστήριζε ο Βάινινγκερ -, η εβραϊκότητα πραγματοποιήθηκε στις πιο μεγαλοπρεπείς διαστάσεις της μέσω του ιστορικού Ιουδαϊσμού). Όσοι, όπως εμείς, αγωνίζονται ενάντια σε μια κοσμοθεωρία που βασίζεται στην οικονομία, στο χρήμα, δεν μπορούν παρά να αγωνιστούν, για αυτόν τον λόγο, κατά της εβραϊκότητας. Όποιος μάχεται την «εβραϊκότητα», μπορεί να μάχεται μόνο την πολιτική θεσμική δομή της, δηλαδή τον Εβραϊσμό. Όποιος πολεμά τον Ιουδαϊσμό, επομένως, πρέπει να πολεμήσει εκείνη την αρτηριοσκληρωτική μορφή εβραϊκότητας και έκφρασης της παγκόσμιας επέκτασης του Ιουδαϊσμού που εκπροσωπείται από τον Σιωνισμό. Ο χαρακτηρισμός «αντισημίτης» που σκοπεύετε να μου εφαρμόσετε δεν μου φαίνεται κατάλληλος (πέρα από όλα, είμαι φιλοαράβας - δεν θεωρούνται οι Άραβες «Σημίτες»;). Το εβραϊκό ζήτημα σήμερα αποκτά, κατά τη γνώμη μου, μια συμβολική επιμονή: η καταπολέμηση των «αξιών» της αμερικανοποιημένης Δύσης ισοδυναμεί με την καταπολέμηση των τυπικών «αξιών» του Ιουδαϊσμού, της πεμπτουσίας του, της εβραϊκότητας - και αντίστροφα. Ο Ιουδαϊσμός, ο Αμερικανισμός, ο Σιωνισμός, ο Δυτικισμός αποκαλύπτονται ως αμοιβαία κακά, στερούμενα της δικής τους συγκεκριμένης αυτόνομης ταυτότητας, είναι ιδιαίτερα ονόματα που χαρακτηρίζουν τις εκδηλώσεις του μόνου γενικού κακού που μπορούμε να συνοψίσουμε στην έκφραση «εκφυλισμός του ανθρώπινου». 


«Οι δυνάμεις που οδήγησαν – από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά, για να υποδείξουν μια αποφασιστική στιγμή ανάπτυξης – στη δικτατορία της αστικής τάξης έχουν πλέον εξαντλήσει την κινητήρια δύναμή τους. Η τερατώδης φιγούρα τους δεν κλείνει ούτε δύο αιώνες και σέρνεται ήδη από αδράνεια και μόνο».


«Μια πολιτιστική επανάσταση που θα θεράπευε την Ευρώπη από όλες τις συνέπειες της υλιστικής μόλυνσης που αντιπροσωπεύεται από τον λεγόμενο «Δυτικό πολιτισμό», που δημιουργήθηκε από την μεταμεσαιωνική Ευρώπη. Στον πολιτικό τομέα, ένα από τα αποτελέσματα μιας τέτοιας πολιτιστικής επανάστασης θα ήταν αναμφίβολα η απελευθέρωση της Ευρώπης από τον αμερικανικό αποικισμό». 


«Λαϊκός εθνικιστής» (nazionalpopolare) σημαίνει να είσαι αντιατομικιστής, αντιορθολογιστής, αντιοικονομιστής, με την έννοια της μείωσης του αντίκτυπου που έχει η οικονομία στον σύγχρονο κόσμο».


«Η υπόθεση μιας επιχειρησιακής μονάδας με αντισυστημική λειτουργία μεταξύ της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς, που διατυπώθηκε θεωρητικά τη δεκαετία του '70 από ορισμένες ομάδες, προϋπέθετε τη βούληση να επιβεβαιωθεί ένα πραγματικό Κράτος: ο κύριος εχθρός για εμάς ήταν το αστικό σύστημα και η ανάγκη να επικεντρωθούμε ενάντια στον κοινό εχθρό μας έδωσε τη «φαντασία» να ελπίζουμε σε αυτή τη σύγκλιση, η οποία, ωστόσο, δεν μεταφράστηκε στην πράξη».





    
Διαβάστε το Μέρος Β



Παρασκευή 23 Μαΐου 2025

Franco Freda: Ο πολιτικός στρατιώτης ενάντια στην παρακμή της Δύσης

 




Ένας από τους μεταπολεμικούς ριζοσπαστικούς φιλοσόφους – ακτιβιστές στην Ιταλία, ήταν ο Franco Freda. Μεγάλος διανοούμενος με σύνθετες γνώσεις και καθαρά πλατωνικός σε όλο το πνευματικό φάσμα. Αποτέλεσε ένα σημείο αναφοράς για πολλούς νεαρούς ριζοσπάστες εθνικιστές της δεκαετίας του 1960 και 1970. Έχει χαρακτηριστεί ως ο «ιδρυτής» της λεγόμενης «ναζιμαοιστικής» τάσης του 1968, αλλά οι ιδέες του παραμένουν πάντα επίκαιρες. Το σημαντικότερο έργο του “Η διάλυση του συστήματος”, θεωρείται – και είναι – καθαρά αιρετικό και …επικίνδυνο, για την δεξιούς και ακροδεξιούς, αυτούς της παραίτησης και της δουλοπρέπειας. Βαρύς, ανορθολογιστής και μελαγχολικός, με ένα είδος μηδενισμού θα έλεγα, παραμένει πάντα μια χορταστική τροφή για σκέψη. Σε σύγκριση με τον μεγάλο φιλόσοφο Evola, ο μηδενισμός του Freda υπονοούσε έναν ακτιβισμό που επιτάχυνε τη διαδικασία της παρακμής και της καταστροφής, αν όχι της Δύσης, τουλάχιστον της Ευρώπης. Αντί να συλλογιστεί αυτός ο μηδενισμός τα πολυάριθμα σημάδια που μαρτυρούσαν την αποσύνθεση μιας ολόκληρης ιστορίας και ενός πολιτισμού, ετοίμαζε και πραγματοποιούσε μια παρέμβαση στα σπλάχνα του τελευταίου, για να ολοκληρωθεί μια διαβρωτική ενέργεια: «Ο Αντιδραστικός δεν είναι νοσταλγός και δεν είναι καθόλου συντηρητικός. Και ο αντιδραστικός μηδενιστής είναι ο πολιτικός στρατιώτης που πολεμά, πρώτα και κύρια! Ο Αντιδραστικός θέλει μια επιτάχυνση, έναν τονισμό του χάους, ώστε να καταρρεύσει ολόκληρη η απάτη και ένας νέος κόσμος να ξαναδημιουργηθεί από τα ερείπια εκείνου του σύγχρονου. Απορρίπτουμε, σαν Αντιδραστικοί, την υπεράσπιση των αστικών «αξιών», στις οποίες αναμφίβολα προτιμάμε τα απόλυτα και μηδενιστικά ανοίγματα: απ’ όπου κι αν προέρχονται».

Ένας Freda γοητευμένος από τα σοσιαλιστικά και συνδικαλιστικά ρεύματα της παράδοσης του αριστερού φασισμού και με θέσεις επηρεασμένες από τον εθνικομπολσεβικισμό της Βαϊμάρης. Η κοσμοθεωρία – Weltanschauung– του Freda, δεν απέχει πολύ από έναν σοσιαλιστή και αν μη τι άλλο από έναν πληβείο φασισμό. Θέλοντας να εντοπίσει κάποια προηγούμενα αυτών των θέσεων στην κουλτούρα της «δεξιάς» του εικοστού αιώνα, ο «κομμουνισμός» του Freda μοιράστηκε τις ίδιες περιπτώσεις ενός αντιαστικού ριζοσπαστισμού, σχεδόν στη βάση του κομμουνισμού, σαν αυτόν που θεωρεί ο Ferdinand Celine, στο έργο του “Beaux draps” και η τάση της συνεργατικής περιόδου στην Γαλλία του 1940. Η διαφορά τους ήταν ότι, αν στα θεμέλια της θέσης του Céline ήταν δυνατό να εντοπιστούν περιπτώσεις εξέγερσης πληβείων, στον Freda ο «σπαρτιατικός» σοσιαλισμός του απείχε πολύ από το να πάρει αυτό το χρώμα. Και για τους δύο, η επιλογή του κομμουνισμού ως βάση, προέκυψε από την ανάγκη ρήξης με την παράδοση της δεξιάς: για τον Céline ήταν ζήτημα παροχής κοινωνικού περιεχομένου στον συνεργατισμό και ενός αντισημιτισμού συνδεδεμένου με βιολογικούς λόγους, ενώ για τον Freda ήταν ένα ζήτημα εγκατάλειψης των ουτοπιών της φιλοευρωπαϊκής παράδοσης της δεξιάς. Και οι δύο τελικά, πρόσφεραν μια φυλετική ανατροπή στον κομμουνισμό τους: ρητά και καθαρά στον Céline, που περιλαμβάνεται όμως και στον Freda.

Σε ένα άλλο κείμενο του Freda, λίγο μετά χρονολογικά από το ανατρεπτικό του βιβλίο «Η διάλυση του Συστήματος», προέκυψε πώς ο πολιτικός και κάθετος χαρακτήρας του, βασίστηκε σε μια ιεραρχική και «πλατωνικοσπενγκλεριανή» ανάγνωση του μαοϊσμού. Είναι αυτονόητο ότι ο μαοϊσμός δεν έπρεπε να γίνει αποδεκτός ως η βάση του μαρξισμού, αλλά μάλλον η αναβίωση μιας εθνικής κοινότητας, επιπλέον ποτισμένης από σπαρτιατικές αξίες. Στην πραγματικότητα, στη μαοϊκή Κίνα θα μπορούσε κανείς να εντοπίσει την παρουσία του «Führerprinzip» (η αρχή του Αρχηγού)… θα μου επιτραπεί να το πω έτσι. Γράφει ο ίδιος στο γραπτό του “Δύο γράμματα ενάντια στο ρεύμα” το 1972: «ένα σχεδόν σπαρτιατικό όραμα του κόσμου, μια νηφάλια, σκληρή, στρατιωτική αίσθηση ζωής, ένα ασκητικό στυλ ύπαρξης, ένας οργανικός ρυθμός πίστης που δένει ολόκληρη την εθνική κοινότητα με τον Ηγέτη και ευνοεί αυτήν την ένταση αλληλεγγύης, που η εποχή του αντικατοπτρίζει στο έργο ενός ολόκληρου λαού τα χαρακτηριστικά της εθελοντικής πειθαρχίας, μιας αποπρολεταριοποιημένης ελεύθερης πολιτοφυλακής. Στον κινεζικό «κομμουνισμό» είδα πάνω από όλα τον θρίαμβο της υπεύθυνης διαφοροποίησης των καθηκόντων έναντι του ισότιμου ατομισμού, είδα τη νίκη των τάξεων του πολιτικού στρατιώτη, φτωχού αλλά ισχυρού, επί των εμπορικών και γραφειοκρατικών ολιγαρχιών της Δύσης». Σε αυτή την περίπτωση, ο Ιταλός φιλόσοφος αναθεωρούσε από την βάση ένα σημαντικό μέρος του ιδεολογικού σύμπαντος του δεξιού ριζοσπαστισμού και έβλεπε ότι τα φαντάσματα του Fuhrerprinzip και του Volksgemeinschaft ( εθνικής κοινότητας) είχαν αναστηθεί στην Κίνα, ενώ και τα δύο πιστεύεται ότι θάφτηκαν στα ερείπια του Βερολίνου την άνοιξη του 1945.

Όπως θα επαναλάμβανε λίγους μήνες αργότερα, («Μονόλογοι για δύο φωνές») εισάγοντας κάποια παλιά νομικά κείμενα του Evola, ήταν ζήτημα να δώσει ζωή σε ένα επαναστατικό σχέδιο που προέβλεπε την καταστροφή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Με άλλα λόγια, αντί για μια «διάλυση του συστήματος», επρόκειτο για μια καταστροφή κάθε υπαινιγμού της αστικής κοινωνίας, ξεκινώντας από το δικαίωμα στην ιδιοκτησία: «Κατά τη γνώμη μας, απαιτείται στην παρούσα φάση ένα έργο ριζικής ανατροπής – που συνεπάγεται αναγκαστικά ενότητα μεθόδου και άμεσου πολιτικού περιεχομένου, ακόμη και με εκείνες τις μειονοτικές δυνάμεις που αναφέρονται σε πηγές δογματικής εξαγωγής αντίθετες με τις δικές μας. Από αυτό το πρίσμα, μια αποϊδιωτικοποίηση του νόμου και της ιδιοκτησίας θα οδηγούσε σε κατάρρευση του τρέχοντος ισοζυγίου, με θετικές συνέπειες, αδιανόητες για εκείνους για τους οποίους η ιδέα του κράτους εκπροσωπείται επάξια από έναν απλό έμπορο ή έναν καταστηματάρχη τροφίμων». Ήταν ακριβώς ένας κομμουνισμός τόσο δραστικά ισότιμος, που έκανε τον γνωστό μπολσεβίκικο πολεμικό κομμουνισμό να ωχριά, όπως πετυχημένα έγραφε. Και ήταν ακριβώς αυτός ο αυστηρός κομμουνισμός που θεωρήθηκε ως ιστορικά απαραίτητη προϋπόθεση, για να μπορέσουν οι νέοι πολιτικοί στρατιώτες να φυλάξουν με ζήλια αυτό το σύστημα Αξιών, που αρνήθηκε η αστική και εμπορική κοινωνία. Εν ολίγοις, η οικονομικοκοινωνική μορφή ήταν υποταγμένη σε έναν κόσμο Αξιών, που παρουσιάστηκε ως ένας νηφάλιος τρόπος ζωής, μακριά από τον αστικό καταναλωτισμό και τους υλιστικούς πειρασμούς. Στον τομέα του δεξιού ριζοσπαστισμού, αυτή η πτυχή του Freda ήταν καλά κατανοητή.




Βέβαια, μελετώντας τον Ιταλό στοχαστή, δεν μπορούμε να πούμε ότι ο νέος πολιτικός στρατιώτης ήταν αδιάφορος για τη μορφή της κοινωνίας στην οποία λειτουργούσε. Τώρα όμως υπήρχαν λίγες αμφιβολίες μπροστά στην επιβεβαίωση ότι ένας «αγροτικός κομμουνισμός», ήταν έντονα ισότιμος όπως αυτός της Κίνας ή του λατινοαμερικάνικου «κομουνισμού της πόλης» – όροι που χρησιμοποιούσε ο ίδιος – και ήταν πιο συμβιβασμένος με τις αξίες του πολιτικού στρατιώτη, σε σύγκριση με μια Ευρώπη που χάνεται τώρα στον λαβύρινθο του υλισμού. Ο αγροτικός κομμουνισμός, βασισμένος σε ένα Σπαρτιατικό και αυστηρό όραμα ζωής, έγινε η μόνη δυνατότητα εξύψωσης των πολεμικών αξιών του πολιτικού στρατιώτη. Η αναφορά στη Σπάρτη και στις σπαρτιατικές αξίες, που χαρακτηρίζονται από έναν αρρενωπό και ασκητικό κομμουνισμό, μπορεί να φαίνεται ένα εκκεντρικό θέμα, αν δεν είναι βουτηγμένο στη ρητορική, όπως αναφέρει στο γραπτό “Κοινωνική ολότητα και οργανική κοινότητα”, η συντακτική ομάδα των εκδόσεων του Freda. Ένα θέμα που αποκάλυψε μια παγιωμένη παράδοση σε αυτόν τον τομέα, με την διάχυση της Σπαρτιατικής νοοτροπίας στη ναζιστική πολιτική κουλτούρα και προπαγάνδα και την ανέλυσε ακόμη ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς διανοούμενους του ευρωπαϊκού νεοφασισμού, ο Maurice Bardèche. Ακριβώς στα χρόνια που ο Freda θεωρητικοποίησε τον «Σπαρτιατικό κομμουνισμό» του, ο Bardèche στο έργο του ¨Η Σπάρτη και οι Νότιοι”, (βλέπε σχετικό παλαιότερο άρθρο στο ιστολόγιο) είχε την ευκαιρία να γράψει ότι στην κοινωνία της Σπάρτης «οι νεαροί άντρες ζούσαν από κοινού σε μεγάλα χρονικά διαστήματα και μαζί σε πολεμικές αγέλες – που κάνουν κάποιον να σκεφτεί τις παραστρατιωτικές οργανώσεις των Balilla ή Hitler-Jugend».

Ο Freda, έβλεπε με μια μεταφυσική και μεταπολιτική ματιά τα πάντα γύρω του. «Αφού η ίδια η Ευρώπη, κάποτε θεματοφύλακας των αξιών της Αριστοκρατίας και της Παράδοσης, είχε γίνει τώρα μετά την Αμερική, μια κοιτίδα του αστικού μερκαντιλισμού, εμείς έπρεπε να κοιτάξουμε την περιφέρεια. Διωγμένοι από την Ευρώπη -την Σπάρτη – οι πολιτικοί στρατιώτες είχαν βρει γόνιμο έδαφος για να καλλιεργήσουν τις Αξίες τους, στα δάση της Λατινικής Αμερικής και του Βιετνάμ. Αυτό σήμαινε ότι η σύγκρουση δεν θα ήταν πλέον μεταξύ Ευρώπης, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ: αυτοί οι τρεις πόλοι είχαν πλέον περιοριστεί σε έναν μόνο, την Δύση, αντίθετα με μια Ανατολή (Ασία, Λατινική Αμερική, Παλαιστίνη κλπ), όπου οι νέες περιπολίες πολιτικών στρατιωτών πολεμούσαν». Με άλλα λόγια, ο Freda διάβασε τον Μαοϊσμό μέσα από τους φακούς και τις κατηγορίες της κουλτούρας της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς: Κινέζοι μαοϊκοί, λατινοαμερικανοί αντάρτες και Παλαιστίνιοι αγωνιστές, ήταν οι νέοι λεγεωνάριοι και πολιτικοί στρατιώτες, που δυστυχώς ήταν πλέον σε έλλειψη στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις και στην Δύση. Από την πλευρά τους οι Κινέζοι, πρότειναν στην παγκόσμια κοινή γνώμη ένα αίσθημα πίστης στους πολιτικούς τους ηγέτες, που δεν είχαν δει από την εποχή της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας, αποκαλύπτοντας πώς ο κομμουνισμός τους ήταν εμποτισμένος με τα ιδανικά και τις αξίες της εθνικής κοινότητας, αν και επανερμηνεύεται με μια ταξική έννοια.




Βέβαια προσοχή λίγο εδώ, διότι όταν αναφέρεται σε Κινέζους, Κουβανούς, Λατινοαμερικάνους, δεν μιλά για φυλετισμό με την στενή έννοια του όρου. Εξάλλου αυτό είχε ήδη σχεδόν θαφτεί πολιτικά το 1945 στα ερείπια του Βερολίνου, όπως είχε τονίσει ο ίδιος. Είναι μια αχτίδα, ίσως η τελευταία, ελπίδας για την ανατροπή της αστικής κοινωνίας που θα μπορούσε πλέον να έρθει μόνο από την περιφέρεια. Αν ο Spengler, πολύ νωρίτερα, είχε αποφανθεί ότι «η μητρόπολη δεν έχει λαό, αλλά μάζα», για τον Freda η επίθεση στη διεφθαρμένη και φυλετικά διαλυμένη μητρόπολη, προερχόταν ακριβώς από τα προάστια, όπου δρούσαν οι νέοι πολιτικοί στρατιώτες, της σπενγκλεριανής μνήμης. Ήταν ο Τρίτος Κόσμος από την άποψη του δεξιού ριζοσπαστισμού. Δεν έμεινε τίποτα να ελπίζει κανείς από τις μητροπόλεις της αστικής Δύσης, αλλά μάλλον ήταν θέμα επένδυσης των τελευταίων ελπίδων μιας επαναστατικής ρήξης κάπου αλλού. Η ριζοσπαστική δεξιά στην Ευρώπη έπρεπε να συνειδητοποιήσει ότι το Πεκίνο των Ερυθρών Φρουρών και η ζούγκλα του Βιετνάμ, είχαν πλέον αντικαταστήσει το Βερολίνο των παρελάσεων των SA και των SS, έλεγε σε άρθρα του.

Ίσως όλα αυτά και άλλα πολλά σαν αυτά, να φαίνονται και ν’ ακούγονται κάπως ψυχεδελικά. Αλλά δεν είναι.Έχουν μια βαθειά και σύνθετη έννοια και η αντίληψή τους απαιτεί μια ιδιαίτερη ένταση ψυχής και πνεύματος. Σε σύγκριση με τον Evola, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Freda, τουλάχιστον έκανε μια προσπάθεια να προχωρήσει στην ταύτιση ενός επαναστατικού αντικειμένου, θέματος θα έλεγα. Παρόλα αυτά, λαμβάνοντας υπόψη ότι με έναν «Εβολιανό τρόπο», η Δύση δεν ήταν πλέον σε θέση να παράγει από μέσα της κανένα αντίδοτο για την παρακμή στην οποία είχε περιέλθει, ήταν προφανές ότι αυτό το επαναστατικό αντικείμενο μπορούσε να βρεθεί μόνο έξω από την ίδια τη Δύση. Μπορεί να υπάρχει σε εκείνα τα μέρη της κοινωνίας που δεν έχουν ακόμη κατακλυστεί από τον «Πολιτισμό», σε εκείνα που αναφέρονται ακόμη σε αξίες και κανόνες συμπεριφοράς, που μοιάζουν περισσότερο με τους – σήμερα – πολυδιαφημισμένους «πολεμιστές», «ιππότες» της παλαιάς και νεκρής Ευρωπαϊκής Παράδοσης. Να σημειωθεί ότι ο Freda ξεκίνησε από τον Evola και προχώρησε πέρα ​​από τον Evola. Οι προτάσεις του Freda αποκτούν τη σημασία τους στην ιστοριογραφική ανασυγκρότηση της συζήτησης στον «δεξιό ριζοσπαστισμό», ίσως επειδή προδίδουν αυτό που ήταν το κεντρικό πρόβλημα ολόκληρου του ευρωπαϊκού εθνικισμού μετά το 1945.




Χωρίς να έχει εγκαταλείψει τις βασικές αρχές και τις βάσεις του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού, νιώθοντας ότι ο «χώρος» ασφυκτιά, ο Ιταλός πλατωνικός φιλόσοφος θέλησε να απομακρύνει νοσταλγικές καταστάσεις από την εποχή του, βλέποντας πολύ μακρυά. Ήταν θέμα μιας εισαγωγής και μόλυνσης ορισμένων θεμελιωδών αρχών αυτής της παράδοσης, σε μια ανανεωμένη ιστορική κατάσταση, προσδιορίζοντας το θέμα στο οποίο θα επενδύονταν οι ελπίδες της επαναστατικής ρήξης. Με τον δικό του μοναδικό και πολύπλοκο τρόπο, αντί να επηρεαστεί από έναν θα λέγαμε «Τριτοκοσμισμό», ο «Ναζιμαοισμός» του Freda ανέλαβε το πρόβλημα του πολιτικού αντικειμένου που αναφέραμε, το οποίο η ακροδεξιά της περιόδου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε αμφισβητήσει άσκοπα και επίπονα. Στην Ευρώπη είχε διαλυθεί κάθε περίπτωση επανάστασης και ίσως η μόνη λύση ήταν να «εισάγεται» μόνο από τα περίχωρα όλων των μητροπόλεων, σε ένα όραμα που καθορίζεται από την προοδευτική περικύκλωση της πόλης από την ύπαιθρο. Και τώρα που το πολιτικό σύστημα και γενικά η δυτική κοινωνία φαινόταν να έχει μπει σε μια φάση αποχαύνωσης, ο «δεξιός ριζοσπαστισμός εμφανίστηκε εντελώς άοπλος σε αυτήν την χρονική φάση, επειδή «δεν μπορούσε να δει τις νέες λεγεώνες των κατάλληλων πολιτικών στρατιωτών στην καρδιά της Δύσης ώστε να προχωρήσει στην επίθεση»…

«Νομίζω ότι την αποκαλούσα «γεροπόρνη», την κάποια Ευρώπη. 
Είναι αλήθεια, οι σύντροφοί μου και εγώ μισούμε τη σύγχρονη Ευρώπη – αυτή που είδε την αστική τάξη να «χειραφετείται» από τις πολιτικοθρησκευτικές δομές της φεουδαρχικής τάξης και να επιβάλλει σταδιακά, στη διάρκεια μιας διαδικασίας εκκοσμίκευσης που κράτησε αρκετούς αιώνες, την ταξική τους ηγεμονία. Μισούμε την Ευρώπη του εμπορίου, της οικονομίας της αγοράς και επομένως, του φιλελεύθερου πολιτισμού (πρώτα ολιγαρχικός, μετά δημοκρατικός). Αφού προσβλήθηκε από όλες τις ιδεολογικές μολύνσεις από τις οποίες επηρεάζεται ο σύγχρονος κόσμος, αυτή η Ευρώπη έχει υποβαθμιστεί περαιτέρω σε μια αποικία των ΗΠΑ – από πολιτιστική, πολιτική, στρατιωτική και οικονομική άποψη.Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη πρέπει πρώτα απ’ όλα να θεραπεύσει την ασθένεια των ΗΠΑ – αλλά δεν πιστεύουμε απολύτως ότι η αποτελεσματική θεραπεία συνίσταται σε κάποια επίθεση στις βάσεις των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων που φρουρούν την Ευρώπη. Η μόνη ριζική θεραπεία μπορεί να προέλθει από μια εσωτερική απόρριψη των «αξιών» του αμερικανικού πολιτισμού, από μια συνειδητή επιστροφή στην ουσία των αρχικών αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού».



Διαβάστε επίσης: