Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα CHRISTIAN BOUCHET. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα CHRISTIAN BOUCHET. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 30 Ιουνίου 2025

Ο πόλεμος τους δεν είναι και δικός μας (οι εθνικοεπαναστάτες αντιμετωπίζουν την 11η Σεπτεμβρίου)

 






To ακόλουθο άρθρο δημοσιεύθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2001 στο περιοδικό «Resistance», το έντυπο της γαλλικής εθνικιστικής οργάνωσης «Unite Radicale». Συνοδεύεται από τα δελτία τύπου που ανήρτησε τότε η οργάνωση για να καλύψει την εξέλιξη των γεγονότων. Όλα αναφέροντα στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης και τα όσα ακολούθησαν. Ο λόγος που το άρθρο αναδημοσιεύεται αυτή την περίοδο είναι επειδή είναι αρκετά επίκαιρο με τα όσα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή και τις δικαιολογίες που εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ο αμερικανοσιωνιστικός ιμπεριαλισμός για να υποστηρίζει τις παρεμβάσεις του.



«Όλοι συγκινήθηκαν, στις 11 Σεπτεμβρίου, από το θέαμα των Νεοϋορκέζων παράπλευρων θυμάτων της επίθεσης που μόλις είχε γίνει στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.

Ωστόσο για μένα δεν ήταν η πρώτη φορά – σε αντίθεση με πολλούς – που συγκινήθηκα από το θέαμα του νεκρού άμαχου πληθυσμού. 

Είχα ήδη νιώσει έτσι όταν διάβαζα τις αφηγήσεις για τον αδιάκριτο βομβαρδισμό ευρωπαϊκών πόλεων τη δεκαετία του 1940, καθώς και όταν διάβαζα για το μαρτύριο της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.

Ως παιδί, σοκαρίστηκα όταν είδα τηλεοπτικά ρεπορτάζ όπου B52 βομβάρδιζαν με ναπάλμ βιετναμέζικα χωριά ατιμωρητί.

Συγκινήθηκα ξανά πιο πρόσφατα όταν στοχοποιήθηκαν οι άμαχοι πληθυσμοί της Λιβύης, του Ιράκ και της Σερβίας.

Εξακολουθούσαν να με συγκινούν τα βάσανα των παιδιών και των αμάχων στο Ιράκ, το Σουδάν, τη Λιβύη και την Κούβα ως αποτέλεσμα του εμπάργκο ή των οικονομικών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στις χώρες τους.

Κάθε φορά, ο ένοχος αυτών των απάνθρωπων πράξεων, αυτών των εγκλημάτων πολέμου, είχε ένα όνομα: ΗΠΑ.

Όπως πολλοί, έτσι και εγώ πίστευα ταυτόχρονα ότι τελικά υπήρχε μια έμφυτη δικαιοσύνη. Έπειτα, τη συγκίνηση και τον οίκτο διαδέχθηκε η αηδία.

Η αηδία να βλέπεις πολιτικούς από όλη τη Δύση να σπεύδουν να ανανεώσουν την υποταγή τους στην Ουάσινγκτον, να ακούς την άμεση αμερικανολατρική επίθεση των μέσων ενημέρωσης, να διαβάζεις από τις πένες των δημοσιογράφων τους πιο ωμούς όρκους ακλόνητης πίστης στον αληθινό τους αφέντη, να μας βλέπεις να βυθιζόμαστε σε ένα εθνικό πένθος που ποτέ πριν δεν είχαμε απονείμει στους δικούς μας υπηκόους.

Η αηδία να βλέπεις ξαφνικά αυτούς που δημιούργησαν το Ισλαμιστικό Γκόλεμ – εκπαιδεύοντας τον Μπιν Λάντεν από τη CIA, ευνοώντας μουσουλμάνους φονταμενταλιστές για να αντιμετωπίσουν την PLO ή τα προοδευτικά αραβικά καθεστώτα, επιτρέποντας τη νίκη των μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν, εξοπλίζοντας τον UCK στο Κοσσυφοπέδιο, κ.λπ. – να θέλουν ξαφνικά να μας χρησιμοποιήσουν ως βοηθούς σε έναν πόλεμο εναντίον του «δημιουργήματος» τους.

Ας είμαστε σαφείς. Δεν είμαι καθόλου αντίθετος σε μια μετωπική μάχη κατά του ισλαμισμού.

Αλλά αν πρόκειται να διεξαχθεί αγώνας εναντίον του, πρέπει να διεξαχθεί στην ήπειρό μας. Ωστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι που θα ήθελαν να μας δουν να κινητοποιούμαστε για να υποστηρίξουμε την αστερόεσσα είναι αυτοί που χθες απαγόρευσαν στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν να πολεμήσει την ισλαμική τρομοκρατία στην Τσετσενία και που σήμερα δικάζουν τον Μιλόσεβιτς για έγκλημα πολέμου, του οποίου το μόνο έγκλημα ήταν ότι αντιτάχθηκε στον ισλαμισμό στο Κοσσυφοπέδιο.

Αν πρόκειται να διεξαχθεί αγώνας κατά του Ισλαμισμού, αυτός πρέπει να διεξαχθεί στη Γαλλία, όπου η ανεξέλεγκτη μετανάστευση αποτελεί κινητήρια δύναμη. Ωστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι που θα ήθελαν να κινητοποιηθούμε για να υποστηρίξουμε τις ΗΠΑ είναι αυτοί που διώκουν τους ακτιβιστές για την υπεράσπιση της ταυτότητας στη Γαλλία και την Ευρώπη όταν αντιτίθενται στην εισβολή μεταναστών και στον εξισλαμισμό της ηπείρου μας.

Γι' αυτό πιστεύω ότι η μόνη δίκαιη θέση για τους εθνικιστές της χώρας μας είναι να δηλώσουν ότι ο πόλεμος που έρχεται δεν είναι δικός μας πόλεμος, ότι η ουδετερότητα είναι αυτονόητη απέναντι στις μακρινές και άχρηστες επιχειρήσεις που επιβάλλουν οι ΗΠΑ και ότι αν ο ισλαμισμός πρέπει να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί, αυτό πρέπει να γίνει στην ήπειρό μας, στο έδαφός μας και ότι για να συμβεί αυτό, είναι πάνω απ' όλα απαραίτητο να τεθεί τέλος στη μετανάστευση, η οποία αποτελεί το έδαφος αναπαραγωγής και το στήριγμά του.

Γαλλική στρατιωτική επέμβαση; Ναι! Αλλά στις πόλεις της Γαλλίας ή στη Σανγκάτ, για την αποκατάσταση της πλήρους γαλλικής κυριαρχίας, όχι στα βουνά του Αφγανιστάν για να χρησιμεύσουν ως μεταφορείς νερού για τους στρατιώτες του θείου Σαμ.


Christian Bouchet


ΥΓ: Το βραβείο δημοσιογραφικής δειλίας πιθανότατα θα έπρεπε να πάει στον αρθρογράφο της Le Monde που έγραψε αυτή την ανθολογία: «Σε αυτή την τραγική στιγμή που οι λέξεις φαίνονται τόσο ανεπαρκείς για να εκφράσουν το σοκ που νιώθουμε, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μας είναι το εξής: είμαστε όλοι Αμερικανοί! Είμαστε όλοι Νεοϋορκέζοι! Πώς γίνεται να μην νιώθουμε, στην πραγματικότητα, όπως και στις πιο σοβαρές στιγμές της ιστορίας μας, βαθιά αλληλέγγυοι με αυτόν τον λαό και αυτή τη χώρα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, στις οποίες είμαστε τόσο κοντά και στις οποίες οφείλουμε την ελευθερία μας, και επομένως την αλληλεγγύη μας;».


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θέσεις της εθνικιστικής και ταυτοτικής οργάνωσης Unite Radicale (Ριζοσπαστική Ενότητα) σχετικά με τις επιθέσεις στις ΗΠΑ.


Καθώς το βαρύ πυροβολικό της φιλοαμερικανικής προπαγάνδας στα μέσα ενημέρωσης έχει εξαπολυθεί εδώ και σχεδόν μια μέρα, και πολιτικοί σε όλη τη Δύση ανανεώνουν την αφοσίωσή τους στην Ουάσινγκτον, η εθνικιστική και ταυτοτική οργάνωση Unite Radicale θέλει να διευκρινίσει τη θέση της.

Eνώ μπορούμε μόνο να θρηνήσουμε τα αθώα θύματα της τρομοκρατίας, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η τρομοκρατία που πλήττει τις ΗΠΑ είναι πολύ μικρή σε σύγκριση με αυτήν που προκαλούν σε ολόκληρο τον πλανήτη εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια.

Αξίζει πράγματι να θυμηθούμε τις ευρωπαϊκές πόλεις που καταστράφηκαν από τον αδιάκριτο βομβαρδισμό των αεροπλάνων της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ· το μισό εκατομμύριο Ιάπωνες που εξατμίστηκαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, τους Βιετναμέζους που απανθρακώθηκαν από ναπάλμ των B52 του Θείου Σαμ· τους άμαχους πληθυσμούς της Τρίπολης, της Βαγδάτης και του Βελιγραδίου που βομβαρδίστηκαν από αμερικανικούς πυραύλους και μαχητικά αεροσκάφη· τα βάσανα των παιδιών και των αμάχων στο Ιράκ, το Σουδάν, τη Λιβύη ή την Κούβα λόγω του εμπάργκο ή των οικονομικών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στις χώρες τους.

Ομοίως, ενώ η «ισλαμιστική τρομοκρατία» κατηγορείται για τις επιθέσεις, αξίζει να θυμόμαστε ότι αυτή η τρομοκρατία δημιουργήθηκε και εξοπλίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να πολεμήσει την ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν, την Ευρώπη στη Σερβία και να αποδυναμώσει την παλαιστινιακή αντίσταση στη Μέση Ανατολή. Αξίζει επίσης να θυμόμαστε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέκαθεν υποστήριζαν τα πιο φονταμενταλιστικά μουσουλμανικά κράτη και κινήματα εναντίον των κοσμικών αραβικών κρατών και κινημάτων.


Δελτίο Τύπου εκδόθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2001




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Είναι η Γαλλία αμερικανική πολιτεία;

Η γαλλική κυβέρνηση μόλις κήρυξε την αυριανή, Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου, ημέρα εθνικού πένθους προς τιμήν των  θυμάτων των επιθέσεων στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον. Με την ευκαιρία αυτή, οι Γάλλοι καλούνται να τηρήσουν τριών λεπτών σιγή.

Η Ριζοσπαστική Ενότητα (Unite Radicale) σημειώνει ότι η Γαλλία δεν κήρυξε εθνικό πένθος όταν Γάλλοι σκοτώθηκαν από βόμβες στον RER. Ούτε κήρυξε εθνικό πένθος μετά τα τραγικά ατυχήματα του Concorde ή της σήραγγας του Mont Blanc.

Έχει γίνει η Γαλλία αμερικανική πολιτεία;

Είναι ο θάνατος Γάλλων στη Γαλλία λιγότερο άξιος εθνικού πένθους από τον θάνατο Αμερικανών στην Αμερική;

Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί έτσι... η αλήθεια μπορεί να βρίσκεται αλλού. Οι ηγέτες μας δεν αγαπούν τη Γαλλία ή τον λαό της. Από την άλλη πλευρά, είναι ένθερμοι συνεργάτες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Ό,τι επηρεάζει τον κύριό τους επηρεάζει τους ίδιους περισσότερο από ό,τι επηρεάζει τον δικό τους λαό.

Δελτίο τύπου που εκδόθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2001



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το εθνικιστικό και ταυτοτικό κίνημα Unite Radicale (Ριζοσπαστική Ενότητα) ζητά την δημιουργία μίας επιτροπής για την ουδετερότητα της Γαλλίας και της Ευρώπης. 

Το εθνικιστικό και ταυτοτικό κίνημα Unite Radicale ξεκίνησε σήμερα, Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2001, κάλεσμα για τη δημιουργία μιας Επιτροπής για την ουδετερότητα της Γαλλίας και της Ευρώπης.

Καθώς οι αναφορές σε έναν πιθανό πόλεμο γίνονται ολοένα και πιο συχνές από τα στόματα των ηγετών των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η Unite Radicale στοχεύει να φέρει κοντά όλους όσους αρνούνται να επιτρέψουν να χυθεί γαλλικό και ευρωπαϊκό αίμα σε έναν πόλεμο στον οποίο οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν έχουν θέση.

Τον πόλεμο που θέλει να κηρύξει ο Μπους στον Ισλαμισμό, θέλει να τον κηρύξει σε ένα Γκόλεμ που η ίδια η κυβέρνηση της χώρας του δημιούργησε εκπαιδεύοντας τον Μπιν Λάντεν από τη CIA, ευνοώντας μουσουλμάνους φονταμενταλιστές για να αντιμετωπίσουν την PLO ή τα προοδευτικά αραβικά καθεστώτα, επιτρέποντας τη νίκη των μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν, εξοπλίζοντας τον UCK στο Κοσσυφοπέδιο, κ.λπ.

Αν πρόκειται να διεξαχθεί αγώνας κατά του Ισλαμισμού, πρέπει να διεξαχθεί στην ήπειρό μας. Ωστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι που θα ήθελαν να μας δουν να κινητοποιούμαστε για να υποστηρίξουμε την αστερόεσσα είναι αυτοί που απαγόρευσαν στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν να πολεμήσει την ισλαμική τρομοκρατία στην Τσετσενία.

Αν πρόκειται να διεξαχθεί αγώνας κατά του Ισλαμισμού, αυτός πρέπει να διεξαχθεί στη Γαλλία, όπου η ανεξέλεγκτη μετανάστευση αποτελεί κινητήρια δύναμη. Ωστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι που θα ήθελαν να κινητοποιηθούμε για να υποστηρίξουμε το πανί με τα Αστέρια είναι αυτοί που διώκουν τους ακτιβιστές για την υπεράσπιση της ταυτότητας στη Γαλλία και την Ευρώπη όταν αντιτίθενται στην εισβολή μεταναστών και στον εξισλαμισμό της ηπείρου μας.

Γι' αυτόν τον λόγο, η Unite Radicale και η «Επιτροπή για την Ουδετερότητα της Γαλλίας και της Ευρώπης» θα αναπτύξουν ως θέμα της καμπάνιας τους την αντίθεσή τους στους μακρινούς και άσκοπους πολέμους που επιβάλλουν οι ΗΠΑ, την επιθυμία τους να εξαλειφθεί ο ισλαμισμός από την ήπειρό μας και να τεθεί τέλος στη μετανάστευση που αποτελεί το έδαφος αναπαραγωγής και το στήριγμά του.

Δελτίο Τύπου που εκδόθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2001




Τετάρτη 4 Ιουνίου 2025

Όταν ο Σιωνισμός γίνεται πρότυπο

 




Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε στις αρχές του αιώνα, το 2001, στην γαλλική εφημερίδα Résistance, η οποία ήταν όργανο της οργάνωσης «Radical Unity». Είναι ενδιαφέρον να το ξαναδιαβάσει κανείς για τα όσα αποκαλύπτει σχετικά με τη μετατόπιση, ενός μέρους της «εθνικής δεξιάς», στο σιωνιστικό στρατόπεδο και πολύ επίκαιρο, ειδικά τώρα που μάινεται η κατάσταση στη Γάζα και ακούμε αρκετά από τα κάτωθι επιχειρήματα να ανακυκλώνονται από την Δεξιά στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.



«Μη έχοντας τίποτα να κάνω για ένα βράδυ, παρακολούθησα ένα συνέδριο-συζήτηση που διοργάνωσε στην πόλη όπου ζω μια οργάνωση του εθνικού κινήματος πριν από λίγο καιρό. Ο ομιλητής που επρόκειτο να αναφερθεί στη συμπαιγνία Ισλαμιστών-Γιάνκηδων ήταν ο Alexandre Del Valle, συγγραφέας αρκετών έργων που εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο L'Age d'homme.

Δεν υπάρχουν πολλά να πούμε για αυτή τη διάλεξη εκτός από το ότι ο Del Valle είναι κακός ομιλητής. Για περισσότερες από δύο ώρες, μας επέβαλε μια αγόρευση χωρίς κανένα σχέδιο, ιδιαίτερα συγκεχυμένη και στην οποία βρήκε έναν τρόπο να αντιφάσκει με τον εαυτό του σε πολλές περιπτώσεις.

Λοιπόν, υπάρχει λόγος, να το κάνω αυτό το κύριο θέμα αυτής της εργασίας; Λοιπόν, ναι! Το τι ακολούθησε μετα-συνεδριακά.

Όταν η συνάντηση τελείωσε και οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες της βραδιάς έφυγαν, ο Del Valle, ίσως νιώθοντας σίγουρος, άφησε τον εαυτό του ελεύθερο... Αποκάλυψε τις αληθινές του σκέψεις και, μπροστά σε ένα μικρό αλλά έκπληκτο κοινό, επαίνεσε τη Σάρον και ενθουσιάστηκε με το Λικούντ.

Ομολογώ ότι έμεινα άφωνος. Είχα μπροστά μου ακριβώς το παράδειγμα αυτού που ανακοίνωνα στους πολιτικούς μου φίλους εδώ και καιρό, δηλαδή ότι η λυσσαλέα ισλαμοφοβία ορισμένων κύκλων θα οδηγούσε φυσιολογικά στη σιωνιστοφιλία.

Για να πω την αλήθεια, μέχρι τότε είχα συμπεριφερθεί σαν τον Άγιο Θωμά. Ήξερα ότι το γεγονός υπήρχε, αλλά έπρεπε να το δω πρόσωπο με πρόσωπο για να το πιστέψω πραγματικά. Μέχρι τότε είχα διαβάσει μόνο κείμενα από «τους κύκλους μας» των οποίων τους ασαφείς προσανατολισμούς μετανιώνω. Υπήρχε το Français d'abord, το οποίο, αφού υποστήριξε με θάρρος τη νέα Ιντιφάντα, αναγκάστηκε να δημοσιεύσει μια διπλή σελίδα με επιστολές από αναγνώστες που διαμαρτύρονταν εναντίον της. Yπήρχε η La Voix des Français, η οποία διαμαρτυρήθηκε για τις πρόσφατες ζημιές σε διάφορες συναγωγές. Υπήρχε το περιοδικό Terre et peuple, το οποίο χαιρέτισε τον αγώνα των Σιωνιστών για ταυτότητα σε ένα κύριο άρθρο του και επιβεβαίωνε ότι «κάθε ένας από αυτούς τους δύο λαούς έχει το δικαίωμα να έχει τη γη του και ως εκ τούτου η εδαφική διαίρεση μας φαίνεται η μόνη ρεαλιστική και δίκαιη λύση». Ποτέ πριν, ωστόσο, δεν είχα αντιμετωπίσει τέτοια συμπάθεια για τον Σιωνισμό που να εκφράζεται τόσο ανοιχτά.

Όλοι γνωρίζουν ότι η ιστορία μερικές φορές τραυλίζει. Και αυτή η επιστροφή του «ακροδεξιού σιωνισμού» είναι πράγματι ένα τραύλισμα. Επιστρέφουμε στην αντιαραβική συμμαχία που υποστήριζαν ορισμένοι στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σε μια εποχή που ορισμένα ακροδεξιά περιοδικά ήταν εκστασιασμένα με τις επιτυχίες της σιωνιστικής οντότητας και κάποιοι μπορούσαν να συγχαρούν τον εαυτό τους ότι, όπως μπόρεσα να διαβάσω πρόσφατα σε ένα δελτίο τύπου pied-noir: «η πλειοψηφία των Εβραίων της Αλγερίας ήταν υπέρ της Γαλλικής Αλγερίας, χτυπούσαν κατσαρόλες και τηγάνια, χειροκροτούσαν τα κατορθώματα των ενόπλων δυνάμεων του OAS και έκλαιγαν μαζί με τους Ευρωπαίους για τα θύματα του FLN. Στο Οράν, ένας από τους πιο αποτελεσματικούς κομάντος ήταν Εβραίος. (...) Για να μην αναφέρουμε ότι η μόνη παράδοση όπλων στον OAS προήλθε από το Ισραήλ». Επιστρέφουμε στον ηγέτη της Ευρωδεξιάς και συνοδοιπόρο του Κόμματος των Νέων Δυνάμεων, Μισέλ ντε Σεν Πιερ, ο οποίος είναι στην τιμητική επιτροπή της Licra, ή στην πρώτη περίοδο του Εθνικού Μετώπου όταν – όπως μας υπενθυμίζει ο Μαρτίν Πελτιέ στο J'ai choisi la bête immonde  –: «Ο Λεπέν (ήταν) μάλλον φίλος του Ισραήλ. Θαύμαζε τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις με μια δόση ζήλιας, καθώς μπορούσε να χτυπήσει τους Άραβες με την άδεια της διεθνούς κοινότητας. Επιπλέον, ο Armee Secrete (OAS) είχε δεσμούς με ορισμένες εβραϊκές οργανώσεις, και ακόμη και μετά, άτομα από το Εθνικό Μετώπο παρέμειναν φίλοι με τον Μπετάρ. Ίδιοι εχθροί, ίδιο ακροδεξιό υπόβαθρο. Φασιστική αλληλεγγύη. Ρατσιστική αλληλεγγύη. Ο Λεπέν και η Ρίκα Ζαράι μπορούσαν να λένε ο ένας στον άλλον ιστορίες για αλεξιπτωτιστές που είχαν πολεμήσει τους Άραβες. Αυτή είναι η εποχή που η Jewish Tribune του έδωσε μία ταυτότητα: τίποτα αντισημιτικό να αναφέρει σε ολόκληρο το έργο του. Το 1986, ο Λεπέν έστειλε τον Λε Σεβαλιέ ως απεσταλμένο στην αμερικανική εβραϊκή κοινότητα και έγινε δεκτός αρκετά ευνοϊκά από τους ηγέτες της. Στη συνέχεια, ο Ολιβιέ ντ'Ορμεσόν και ο Σαρλ... Ο ντε Σαμπρούν ετοιμάζει ένα ταξίδι στο Ισραήλ, όπου ο ηγέτης του Εθνικού Μετώπου πρόκειται να συναντήσει τον Αριέλ Σαρόν».  

Η ξαφνική επιστροφή αυτής της συμπάθειας για τη σιωνιστική οντότητα πηγάζει, κατά τη γνώμη μου, από μια εσφαλμένη εκτίμηση του μεταναστευτικού κινδύνου. Συγκεκριμένα, η σχεδόν αποκλειστική έμφαση στον ισλαμικό κίνδυνο, μια θέση τόσο επικίνδυνη όσο και αντιπαραγωγική.

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα της μετανάστευσης καταλήγει σε ένα απλό φαινόμενο: την εγκατάσταση στην Ευρώπη πληθυσμών που δεν είναι ευρωπαϊκής καταγωγής. Η θρησκεία που ασκούν αυτοί οι μη ιθαγενείς δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Πράγματι, ένας Βιετναμέζος Καθολικός, ένας πολυθεϊστής Ταμίλ ή ένας Νιγηριανός Προτεστάντης δεν έχουν μεγαλύτερη θέση στο ευρωπαϊκό έδαφος από έναν Μαροκινό Μουσουλμάνο.

Αλλά αν επικεντρωθούμε στη μουσουλμανική μετανάστευση, δημιουργούμε μια προκατάληψη στον αντιμεταναστευτικό διάλογο. Αν λάβουμε υπόψη ότι ορισμένοι μετανάστες, Μουσουλμάνοι στην προκειμένη περίπτωση, είναι χειρότεροι, αυτό σημαίνει ότι άλλοι είναι λιγότερο και επομένως είναι πιο αποδεκτοί.

Επιπλέον, στις πόλεις, η μητέρα μίας οικογένειας που προσβάλλεται από νεαρούς κακοποιούς, στους δρόμους των πόλεών μας η ηλικιωμένη κυρία της οποίας την τσάντα αρπάζουν· έφηβοι που εγκαταλείπουν το λύκειο και πέφτουν θύματα ληστείας· στα κελάρια οι νεαρές Ευρωπαίες γυναίκες θύματα «ομαδικού βιασμού»· κ.λπ., μην παρατηρήσετε ότι αυτοί που τους προκαλούν κακό είναι Μουσουλμάνοι αλλά ότι δεν είναι Ευρωπαίοι... Στις ακτιβιστικές μου δραστηριότητες, έχω ακούσει συχνά αστούς και διανοούμενους χωρίς πραγματική επαφή με τη μετανάστευση να παραπονιούνται για τον εξισλαμισμό της Γαλλίας, από την άλλη πλευρά, οι λαϊκές τάξεις δεν μου έχουν μιλήσει ποτέ για τις αδικίες των Μουσουλμάνων αλλά, με όρους που ο νόμος μου απαγορεύει να επαναλάβω, των μαύρων , των Αράβων ή των Βιετναμέζων!

Ας αναρωτηθούμε τώρα για την υποτιθέμενη αντίφαση μεταξύ της καταπολέμησης της μετανάστευσης στην Ευρώπη και της υποστήριξης της Ιντιφάντα στην Παλαιστίνη.

Αυτό είναι εμφανές μόνο αν δεν έχει γίνει μια εις βάθος ανάλυση της φύσης του συστήματος.

Όλοι γνωρίζουν ότι η μετανάστευση είναι αποτέλεσμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού, ότι είναι ένα φαινόμενο που προκύπτει από τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Αυτή η διαδικασία έχει έναν εκτελεστικό παράγοντα, ο οποίος είναι ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός, και στις αποφάσεις του το σιωνιστικό λόμπι παίζει ηγετικό ρόλο. Αυτό το λόμπι υποστηρίζει την πολιτική συστηματικής γενοκτονίας που ασκεί η σιωνιστική οντότητα εναντίον του παλαιστινιακού λαού.

Η καταπολέμηση της μετανάστευσης σημαίνει καταπολέμηση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Το να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού ισοδυναμεί με το να αγωνίζεσαι ενάντια στην εκτελεστική εξουσία της παγκοσμιοποίησης. Δεν υπάρχει καμία αντίφαση, αφού ο αγώνας γίνεται ενάντια στον ίδιο εχθρό.

Θα πρόσθετα, αφού είναι της μόδας για κάποιους να ισχυρίζονται ότι έχουν «τη μεγαλύτερη μνήμη», ότι αυτή η μεγάλη μνήμη είναι επίσης που με κάνει να υποστηρίζω την Ιντιφάντα. Δεν έχω ξεχάσει το μαρτύριο του καλύτερου μέρους του γερμανικού λαού, δεν ξεχνάω τα λύτρα που επιβλήθηκαν σε αυτή τη χώρα, δεν ξεχνάω τον λαό μας που διώχθηκε, φυλακίστηκε, καταδικάστηκε για πράξεις που διαπράχθηκαν πριν από πενήντα χρόνια. Δεν έχω ξεχάσει τις δοκιμές του MRAP, του LICRA ή του UEJF και των κομάντος Betar και Tagar πιο κοντά στην πατρίδα μου. Δεν ξεχνάω τον Francois Duprat που δολοφονήθηκε ή τον Roger Coudroy που έπεσε στη μάχη.

Υπάρχουν εχθροί με τους οποίους κανείς δεν μπορεί να κάνει συμβιβασμούς, υπάρχουν συμμαχίες που είναι αδύνατες, υπάρχουν συμπαιγνίες που δυσφημούν για πάντα όσους θα ενδίδουν σε αυτές...

Αν κάποιοι θέλουν να το ρισκάρουν, δεν θα πρέπει να βασίζονται στο ότι οι ριζοσπάστες θα παραμείνουν σιωπηλοί και εφησυχασμένοι. Αν έχουμε κρατήσει λίγα από τον Καρλ Μαρξ, τουλάχιστον έχουμε λάβει υπόψη αυτή τη συμβουλή: «Κάντε την ντροπή πιο επαίσχυντη δημοσιοποιώντας την».