Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1821. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1821. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 25 Μαρτίου 2025

«Εθνικόν το Αληθές» του Σταύρου Λιμποβίση

 




Στο προτεκτοράτο που ονομάστηκε Ελλάς με την ευλογία των Αγγλικών στοών και την επικυριαρχία του κατευθυνόμενου από τους Τούρκους Πατριαρχείου, στον τόπο που δολοφονήθηκε πισώπλατα ο Καποδίστριας από τους Μανιάτες και έφτασε στο σημείο ο Αιώνιος Γραικύλος να χειροκροτεί τον Εβραίο Τσώρτσιλ στο κέντρο των Αθηνών το 1944 την ίδια μέρα που βομβαρδίστηκε με φώσφορο η Δρέσδη, αδυνατώ να αισθανθώ την όποια «εθνική υπερηφάνια» και να αναρτήσω το επίσημο κρατικό σύμβολο που καθιέρωσε η αστική δημοκρατία το μακρινό 1978. Κανένα "ζήτω" δεν οφείλω να αποδώσω παρά μόνο στη δική μας Νεολαία και στους εαυτούς μας που έχουμε το θάρρος να διακρίνουμε τον εχθρό ανάμεσα στην εορταστική καθεστωτική ομίχλη των νέγρων σημαιοφόρων. Στη τελική αυτή η σημαία δεν είναι η δική μας, η δική μας είναι του Στρατού Ξηράς που έλαβε μέρος σε όλους τους μεγάλους πολέμους και παρασημοφοφήθηκε στην εσχατιά της Αλμυράς Ερήμου και όχι αυτή που κρατούσε ο Λαλιώτης και ο Τζουμάκας. Αυτή η σημαία δεν είναι δική μας διότι σε αυτή την σημαία σήμερα αποδίδουν τιμές οι διακοσμητικοί Εύζωνες δίπλα στο μητραλοία Τασούλα και πρότερα στην φεμινίστρια Κατίνα. Αυτή η σημαία διακοσμεί τα ΜΑΤ που δέρνουν, τα ΕΚΑΜ που δολοφόνησαν τον Κολτσίδα, την εφορία που μας αρπάζει το βιός, τον στρατό που κρύβει τις αυτοκτονίες και τις οικονομικές λαμογιές. Αυτή η σημαία είναι η σημαία που ακόμη και η εκκλησιαστική εξουσία στα συλλαλητήρια έβαλε δίπλα σε αυτή με τα δώδεκα αστέρια, όσα και οι φυλές του Ισραήλ, της γνωστής ΕΕ. Όχι δεν νιώθω καμία "εθνική υπερηφάνια" για τις ειδικές δυνάμεις που απλά φωνάζουν συνθήματα ενώ δεν απαιτούν δικαιοσύνη για τους νεκρούς συναδέλφους τους στο φιάσκο της Λιβύης. Δεν νιώθω ρίγη συγκίνησης για τα καλογυαλισμένα άρματα μάχης που αγοράστηκαν από τα γερμανικά funds σε υψηλότερες τιμές για να βγάλει κέρδος η εκάστοτε κυβέρνηση. Δεν μου λέει τίποτε ο επετειακός πανηγυρικός λόγος του πιλότου σε απευθείας σύνδεση όταν δεν παίρνουν εκδίκηση για τους νεκρούς πιλότους που κατέρριψαν οι Τούρκοι. Δεν νιώθω κανένα ρίγος για τους καθιερωμένους εκκλησιαστικούς πανηγυρισμούς όταν οι ίδιοι κερδοσκοπούν μέσω της ιδιοκτησίας στην Εθνική Τράπεζα. Δεν δακρύζω όταν βλέπω τα τελευταία παιδάκια στα νησιά να τα χειροκροτούν οι ελάχιστοι κάτοικοι ενώ όλοι αδιαφορούν για το βιολογικό τέλος εν ονόματι της νομιμότητας απέναντι στο καθεστώς. Για ποιά Ελλάδα λέτε χρόνια πολλά; Των μιζαδόρων, των παπάδων, των βουλευτών και των αντιφασιστών; Για ποιά Ελλάδα μιλάτε όταν οι επήλυδες είναι πλειοψηφία εδώ και εκατοντάδες χρόνια; Δεν έχουμε καμία πατρίδα όσο η Ευρώπη είναι ύπο κατοχή, η μόνη μας Πατρίδα είναι η Ιδέα σε έναν τόπο που σκοτώνει τα παιδιά του σε λεωφορεία, τροχαία, τρένα και κλινικές αμβλώσεων. Σκατά στα μούτρα σας "πατριώτες" που περιμένετε τον Μεσσία της Ισραηλινής πρεσβείας και του Πενταγώνου να σώσει το τομάρι σας. Το κράτος σας παρέχει απλόχερα δύο παρελάσεις τον χρόνο όταν δεν σας πνίγει σε καταπέλτες πλοίων και δεν πετάει τα κόκκαλα των παιδιών σας στην χωματερή του Τριαντόπουλου. Για εμάς τα πάντα τελείωσαν το 45 και ναι δεν έχουμε αρχηγούς, ελπίδες και όνειρα. Το μόνο όνειρο μας είναι η εκδίκηση μας, σίγουρα μία ουτοπία αλλά ποτέ δεν ξέρεις (;) η μόνη υπερηφάνια μας είναι ο πολιτικός εγωισμός μας κατά Στίρνερ...και σίγουρα στην "εθνική ενότητα" που προβάλλει ο Βορίδης, ο Άδωνης και η ακροδεξιά που σιτίζεται από την CIA δηλώνουμε ξεκάθαρα περήφανοι προδότες! 

Να πεθάνουν οι γραικύλοι να ζήσουμε εμείς!

Σκατά στο κράτος σας ρουφιάνοι ελληνέζοι, μόνη Πατρίδα μας η Ιδέα και μοναδικό μας Σύμβολο αυτό που εκφράζει την Αιώνια Πάλη ενάντια στη δημοκρατία!


Σάββατο 23 Μαρτίου 2024

Ο Βράχος και το Κύμα

 




«Μέριασε, βράχε, να διαβώ», το κύμ’ ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο. 
«Μέριασε! Μες στα στήθη μου, που ’σαν νεκρά και κρύα, 
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία. 

Αφρούς δεν έχω γι’ άρματα, κούφια βοή γι’ αντάρα, 
έχω ποτάμι αίματα, μ’ εθέριεψε η κατάρα
του κόσμου που βαρέθηκε, του κόσμου που ’πε τώρα, 
βράχε, θα πέσεις, έφτασεν η φοβερή σου ώρα. 

Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο, 
και σὄγλειφα και σὄπλενα τα πόδια δουλωμένο, 
περήφανα μ’ εκοίταζες κι εφώναζες του κόσμου
να ιδεί την καταφρόνεση που πάθαινε ο αφρός μου. 
Κι αντίς εγώ κρυφά κρυφά, εκεί που σ’ εφιλούσα, 
μέρα και νύχτα σ’ έσκαφτα, τη σάρκα σου εδαγκούσα, 

και την πληγή που σ’ άνοιγα, το λάκκο που ’θε’ κάμω, 
με φύκη τον επλάκωνα, τον έκρυβα στον άμμο. 
Σκύψε να ιδείς τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη· 
τα θέμελά σου τα ’φαγα, σ’ έκαμα κουφολίθι. 
Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι
θα σε πατήσει στο λαιμό… Εξύπνησα λιοντάρι!…» 

Ο βράχος εκοιμότουνε. Στην καταχνιά κρυμμένος, 
αναίσθητος σου φαίνεται, νεκρός σαβανωμένος. 
Του φώτιζαν το μέτωπο, σχισμένο από ρυτίδες, 
του φεγγαριού, που ’ταν χλωμό, μισόσβηστες αχτίδες. 

Ολόγυρά του ονείρατα, κατάρες ανεμίζουν, 
και στον ανεμοστρόβιλο φαντάσματ’ αρμενίζουν, 
καθώς ανεμοδέρνουνε και φτεροθορυβούνε
τη δυσωδία του νεκρού τα όρνια αν μυριστούνε. 

Το μούγκρισμα του κύματος, την άσπλαχνη φοβέρα
χίλιες φορές την άκουσεν ο βράχος στον αιθέρα
ν’ αντιβοά τρομαχτικά, χωρίς καν να ξυπνήσει 
και σήμερ’ ανατρίχιασε, λες θα λιγοψυχήσει. 

«Κύμα, τί θέλεις από με και τί με φοβερίζεις; 
Ποιός είσαι συ κι ετόλμησες, αντί να με δροσίζεις, 
αντί με το τραγούδι σου τον ύπνο μου να ευφραίνεις
και με τα κρύα σου νερά τη φτέρνα μου να πλένεις, 
εμπρός μου στέκεις φοβερό, μ’ αφρούς στεφανωμένο;… 
Όποιος κι αν είσαι, μάθε το: εύκολα δεν πεθαίνω».

«Βράχε, με λεν Εκδίκηση. Μ’ επότισεν ο χρόνος
χολή και καταφρόνεση. Μ’ ανάθρεψεν ο πόνος. 
Ήμουνα δάκρυ μια φορά, και τώρα, κοίταξέ με, 
έγινα θάλασσα πλατιά. Πέσε, προσκύνησέ με. 
Εδώ, μέσα στα σπλάχνα μου, βλέπεις δεν έχω φύκη, 
σέρνω ένα σύγνεφο ψυχές, ερμιά και καταδίκη. 

Ξύπνησε τώρα, σε ζητούν του Άδη μου τ’ αχνάρια… 
Μ’ έκαμες ξυλοκρέβατο… Με φόρτωσες κουφάρια… 
Σε ξένους μ’ έριξες γιαλούς… Το ψυχομάχημά μου
το περιγέλασαν πολλοί, και τα παθήματά μου
τα φαρμακέψανε κρυφά με την ελεημοσύνη… 

Μέριασε, βράχε, να διαβώ, επέρασε η γαλήνη· 
καταποτήρας είμ’ εγώ, ο άσπονδος εχθρός σου, 
γίγαντας στέκω εμπρός σου!» 

Ο βράχος εβουβάθηκε. Το κύμα στην ορμή του
εκαταπόντισε μεμιάς το κούφιο το κορμί του. 

Χάνεται μες στην άβυσσο, τρίβεται, σβηέται, λιώνει
σα να ’ταν από χιόνι. 
Επάνωθέ του εβόγκηξε, για λίγο αγριωμένη, 
η θάλασσα κι εκλείστηκε. Τώρα δεν απομένει
στον τόπο που ’ταν το στοιχειό κανείς παρά το κύμα
που παίζει γαλανόλευκο επάνω από το μνήμα».

του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη

Παρασκευή 24 Μαρτίου 2023

Το «μαυροκόκκινο» 1821...

 



Η 25η Μαρτίου είναι η αγαπημένη μέρα του ακροδεξιού και του ελαφροπατριώτη. Είναι η μέρα που τους δίνετε η ευκαιρία να υψώσουν την γαλανόλευκη στα μπαλκόνια τους, να γεμίσουν με εθνικοπατριωτικές κορώνες τα social media τους, να το παίξουν επικίνδυνοι τουρκοφάγοι στους φίλους τους και τον οικογενειακό τους περίγυρο. Όλα αυτά βέβαια εκ του ασφαλούς, αφού την επομένη θα γύρισουν ανενόχλητοι στην μίζερη μικροαστική ζωούλα τους, καπνίζωντας ναργιλέδες στα «κλάμπ», χαζεύοντας τουρκοσήριαλ στα κανάλια και ψηφίζοντας πάλι τις ίδιες δημοκρατικές συμμορίες που ξεπουλάνε και καταδυναστεύουν την Πατρίδα και τον Λαό. Για αυτό αρέσουν οι εθνικές επετείοι στους ακροδεξιούς και τους ζητωπατριώτες της δεκάρας. Γιατί τους δίνουν την ψυχολογική ντόπα του να νιώθουν «καλοί Έλληνες» και «επωφελείς πατριώτες» χωρίς να τους αναγκάζουν να απαλλαχθούν ούτε στο ελάχιστο από την σιχαμερή ατομικιστική, καπιταλιστική, μεταμοντέρνα καθημερινότητα τους. Φυσικά τέτοιες ημέρες δεν μπορούν να λείπουν από τις δημόσιες εκδηλώσεις και οι πολιτικοί του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου», οι διάφοροι κοστουμαρισμένοι κλόουν που θα εκμεταλλεύτουν την συλλογική μνήμη προς άγρα ψήφων, τάζοντας «Μεγάλες Ελλάδες» μέχρι την Άγκυρα και την Ινδία! Εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές υψώνουμε ανυπέρβλητα τείχοι προς όλους αυτούς, διότι ως εκφραστές του αληθούς πνεύματος της Eπανάστασης, δεν βρίσκουμε τίποτα κοινό μαζί τους! 

Η Επανάσταση του 1821 δεν πραγματοποίηθηκε ούτε από βερμπαλιστές γραφιάδες, ούτε από δειλούς πολιτικάντηδες. Μπόρει ένα μεγάλο τμήμα της ανερχόμενης αστικής τάξης να είχε σημαντικό οργανωτικό και υποστηρικτικό ρόλο αλλά το κύριο βάρος της διεξαγωγής και της επιτυχίας της έπεσε στους οπλαρχηγούς και τις λαϊκές μάζες. Αυτούς δηλαδή που είναι πάντοτε οι ουσιαστικοί φορείς κάθε επαναστατικής διαδικασίας. Η ψυχοσωματική Αριστοκρατία του Αίματος - η οποία χωρίς να προσδιορίζεται από την καταγωγή της ή την κοινωνική της θέση αλλά από την ιδιοσυγκρασία της και την φυσική της κλίση έχει την ικανότητα να οδηγεί τον λαό στα μεγάλα έργα - και οι εξεγερμένες μάζες των οποίων ηγούνται πάντα οι πρώτοι. Η ουσία της Επανάστασης αντιπροσωπευόταν από την κλεφτουριά και τους φτωχούς αγρότες, τεχνίτες, ναύτες του Γένους: η δημιουργία ενός υγιούς Εθνικού Λαϊκού Κράτους, εθνικής ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, βασισμένο στα πρότυπα των προηγούμενων «μορφών ζωής» του Ελληνισμού. Μία κατευθυντήρια αρχή η οποία προδόθηκε από τους συνήθεις ύποπτους, τους αστούς δημοκρατικοφιλελεύθερους πολιτικούς, τους Φαναριώτες και τους βολεμένους κοτζαμπάσηδες, τους πολιτικούς προγόνους του σημερινού κρατικο-καπιταλιστικού ελλαδικού κατεστημένου, τους «παππούδες» (είτε φυσικά, είτε ιδεολογικά) αυτών που ξεπουλάνε την ελληνική γη μέχρι και το τελευταίο εκατοστό, αυτών που παραδίδουν αλυσοδεμένο χειροπόδαρα τον Λαό μας στα νύχια του διεθνούς αρπακτικού κεφαλαίου. Αυτοί πρώτοι πρόδωσαν την εθνεγερσία εμποδίζοντας την ανέλιξη μίας υγιούς φυσικής Αριστοκρατίας του Αίματος μέσα από τις αγωνιζόμενες λαϊκές μάζες, μίας ηγέτιδας τάξης που θα βάσιζε την ηγεμονία της στην Πλατωνική οργάνωση της Πολιτείας, και αντ΄αυτού εγκλωβιστήκαμε στο καλούπι του νεωτερικού Διαφωτισμού και της σκύλας που αποκαλείται «αστική δημοκρατία», μία ακόμη μορφή πολιτικής και οικονομικής υποταγής. 

Το βασικότερο πρόταγμα της Επανάστασης, η εθνική ανεξαρτήσια, πρόδοθηκε και αναιρέθηκε από την αρχή. Τα αστικοφιλελεύθερα σκουλήκια φρόντισαν από την σκλαβιά του σουλτάνου και του μπέη να περάσουμε σε αυτή του «Ιούδα», των τραπεζών και των δυτικών κεφαλαιοκρατικών χωρών. Πρώτη μέριμνα των ξενόδουλων «εθνοσωτήρων» ήταν η σύναψη δανείων και η μετατροπή της χώρας σε μορφή αποικίας για τους δυτικούς δημοκράτες. Όλη η υπόλοιπη ιστορική πορεία του κρατιδίου είναι φυσικό απότοκο αυτής της κατάστασης. Από τα κόμματα βιτρίνες που διεκδικούσαν αλλαγή νταβατζή (γαλλικό, ρωσικό, αγγλικό) μέχρι την αγγλοκρατία, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. 

Το παρών κράτος - πλην ελαχίστων εξάψεων - είναι απλώς η συνέχιση της τουρκοκρατίας με διαφορετικό δυνάστη και διαφορετική πολιτειακή μορφή. Από την αρχή του ασύμφωνο με τις ιδέες της Επανάστασης και αυτών οι οποίοι εξεγέρθηκαν για να το φτιάξουν. Από την αρχή του ασύμφωνο με το Έθνος μας, την Ψυχή του και την Ιστορία του. Αν οι επαναστάτες του 1821 εξεγέρθηκαν εναντίον του ξένου αφέντη διεκδικώντας την Μοίρα και την Ζωή της Ελλάδος στην Ιστορία, εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές, φασίστες και εθνικοεπαναστάτες έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε άλλες χίλιες φορές πιο λυσσασμένα εναντίον του αστικού κράτους που απειλεί να εξαφανίσει το Γένος μας. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε διεκδικώντας εθνική ανεξαρτήσια ενάντια στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τις ΗΠΑ και τα φερέφωνα τους της ντόπιας ολιγαρχίας. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε ενάντια στους κοτζαμπάσηδες των καιρών μας: τις πολιτικές συμμορίες της χώρας, την σάπια πλουτοκρατική κλίκα και την αστική παγκοσμιοποιητική ελίτ του φιλελεύθερου lifestyle. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε εναντίον του καπιταλιστικού μοντέλου οικονομίας διεκδικώντας κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής και της εργασίας. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε εναντίον του κοινοβουλευτικού κράτους και κατασυνέπεια εναντίον των οργανών εξουσίας και καταστολής του: δικαστών, αστυνομία, νατοϊκού στρατού. 

Αυτό είναι το Καθήκον και το Χρέος των Εθνικοεπαναστατών. Μόνο όσοι ενστερνίζονται τα παραπάνω αξίζουν να λέγονται συνεχιστές του 1821 και φορείς του νοήματος του! Μόνο όσοι ενστερνίζονται τα παραπάνω αξίζουν να λέγονται συναγωνιστές μας!


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

για μία Φαιοκόκκινη Πατρίδα

όπως Φαιοκόκκινη ήταν η πρώτη σημαία των επαναστατημένων Ελλήνων