Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026

Η Επανάσταση και οι Στρατιώτες του Μετώπου

 







Η Επανάσταση και οι Στρατιώτες του Μετώπου

εφημερίδα «Gewissen», 31 Αυγούστου 1925

του Ernst Jünger



«Οι στρατιώτες της πρώτης γραμμής αποτελούν τα πολυτιμότερα και πιο αξιόλογα στοιχεία του λαού» – τέτοιες φράσεις ακούγονταν συχνά και με ειλικρίνεια, τότε που ο λαός δεν εκπροσωπούνταν από ρήτορες, αλλά από πραγματικούς, ζωντανούς ανθρώπους με τα όπλα στα χέρια. Τότε, που το να εκπροσωπείς τον λαό αποτελούσε ζήτημα τιμής και όχι απλώς κάτι επωφελές για το άτομο. Όμως, εκείνοι που τότε επιτέλεσαν ειλικρινά το καθήκον τους, σήμερα θεωρούνται είτε θύματα απάτης είτε εντελώς ανόητοι – και αυτό συνάδει απόλυτα με το πνεύμα της λεγόμενης επανάστασης.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα το παράδοξο στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος, ο οποίος αναγκάστηκε επί τέσσερα χρόνια να στερηθεί όλες τις απολαύσεις της ζωής χάριν αξιών που υπερβαίνουν τη μοίρα του ατόμου, έφτασε στο σημείο να ξεριζώσει τα μαλλιά του από απόγνωση αντικρίζοντας αυτόν τον ανεξέλεγκτο, ξεδιάντροπο και εγωιστικό ατομικισμό. Όσοι είχαν δει με τα ίδια τους τα μάτια την πείνα και τη δειλία —που, υπό το πρόσχημα της επανάστασης, επιχειρούσαν να προσδώσουν στον εαυτό τους μια χροιά ιδεαλισμού—, όσοι είχαν δει τις μάζες των φοιτητών χαμηλής στάθμης να κραυγάζουν βαρύγδουπα συνθήματα ενώ έσπευδαν να καταλάβουν κάθε κενή θέση και να ζουν μέσα στη χλιδή μέχρι να εξαντλήσουν και τα τελευταία τους χρήματα, όσοι τα είχαν ζήσει όλα αυτά, ήταν αναπόφευκτο να πειστούν για την αναγκαιότητα λήψης των πιο αυστηρών, αμείλικτων και δικτατορικών μέτρων. Ακόμη κι αν αυτό το συναίσθημα εκδηλωνόταν ως αντίδραση —κάτι που δεν ισχύει καθόλου για τη δική μας νεολαία—, μια τέτοια αντίδραση, εναρμονισμένη με το υψηλό επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνίας, θα ήταν αναμφίβολα ανώτερη από την αντίδραση που συνδέεται με τις ζωώδεις απολαύσεις της λαιμαργίας, της οκνηρίας και της απόλυτης ανευθυνότητας. Τον Νοέμβριο του 1918, η κυβέρνηση έμοιαζε με το πλήρωμα ενός πλοίου που, βλέποντας την επερχόμενη τραγωδία, άρχισε να ανοίγει τα βαρέλια με το ρούμι για να φάνε, να πιούν και να διασκεδάσουν λησμονώντας την ντροπή και την ευθύνη.

Οι λογοτεχνικοί κύκλοι δεν απέκλιναν πολύ από αυτή τη γραμμή, καθώς προσπαθούσαν να παρουσιάσουν εκ των υστέρων αυτό το ξεφάντωμα ως ηρωισμό. Η νερουλή σάλτσα του ειρηνισμού και του διεθνισμού ταιριάζει γάντι σε ένα πιάτο που στερείται κρέατος και ψαριού — ένα ξερό ραγού, φτιαγμένο από τα αποφάγια της Γαλλικής Επανάστασης, που θα προκαλούσε εμετό ακόμα και στις μάζες.

Κάποιοι αναρωτιούνται: γιατί αυτή η επανάσταση δεν προσέλκυσε με το μέρος της τους νέους εθνικούς ηγέτες —δηλαδή, κατά κύριο λόγο, το σώμα των αξιωματικών—, οι οποίοι θα μπορούσαν να υλοποιήσουν τα ιδανικά τους με τη χρήση ένοπλης βίας, όπως συνέβη στο Παρίσι το 1789 και στη Ρωσία του Λένιν; Η απάντηση είναι απλή. Δεν υπήρχαν ιδέες, και χωρίς αυτές είναι δυσκολότερο να συσπειρώσεις ανθρώπους (τουλάχιστον ανθρώπους με αξία) απ’ ό,τι χωρίς χρήματα. Υπήρχαν, βέβαια, άνθρωποι —ακόμη και με έντονο επαναστατικό χαρακτήρα—, αλλά είχαν κατευθυνθεί εκεί όπου πηγαίνει κανείς για να θυσιαστεί: είχαν ενταχθεί στα Freikorps, τα οποία συνέχιζαν τον αγώνα στα ανατολικά σύνορα. Εκεί επιτέλεσαν το έργο τους, αν και είναι δύσκολο να αποτιμηθεί η σημασία του σήμερα.

Κάποιοι έτριβαν τα χέρια τους, χαρούμενοι που μπορούσαν να απαλλαγούν από αυτούς, καθώς –με την άνοδό τους στην εξουσία– δεν επιθυμούσαν την ανάπτυξη μιας επαναστατικής κατάστασης, αλλά ηρεμία και τάξη. Αρκούνταν σε φράσεις όπως «η επανάσταση είναι σε πορεία», καθώς αυτές αρκούσαν για να κρατούν σε εγρήγορση την εξαντλημένη αστική τάξη. Πιθανότατα, το μόνο πρόσωπο που προβληματιζόταν για το πώς θα προσδώσει δυναμική στο κίνημα ήταν ο Νόσκε. Ωστόσο, χρειαζόταν ένας άνθρωπος με ισχυρή θέληση, όπως ο Τρότσκι, ενώ ο Νόσκε απέφευγε να λερώσει τα χέρια του και προσπαθούσε να πατήσει σε δύο βάρκες ταυτόχρονα: για τους εργάτες ήταν ο υποκινητής, ενώ για τους αξιωματικούς – απλώς ο γραμματέας του κόμματος. Το έργο του δεν άντεξε σε αυτή την δοκιμασία ισχύος που αποτέλεσε το Πραξικόπημα του Καπ.

Ο Κόκκινος Στρατός, από την άλλη πλευρά, δεν αποτελούσε απειλή λόγω της έλλειψης επαγγελματικών στελεχών. Όσο ο κομμουνισμός βασίζεται αποκλειστικά στις προλεταριακές μάζες υπό την καθοδήγηση μιας στενής ομάδας διανοουμένων, είναι αναπόφευκτο να υποχωρήσει όταν έρθει αντιμέτωπος με κινήματα που καθοδηγούνται από έναν χαρισματικό ηγέτη ή αξιωματικό. Τότε ο κομμουνισμός θα είχε την ευκαιρία —βασιζόμενος στη παράδοση της Ρωσίας και κηρύσσοντας τον πόλεμο σε αυτή της γαλλικής επανάστασης— να προσελκύσει στο στρατόπεδό του σημαντικό αριθμό εθνικιστικών στοιχείων, καθώς το ζήτημα της ιδιοκτησίας δεν αποτελεί τη βασική διαφορά που μας χωρίζει από τους κομμουνιστές. Φυσικά, ως μαχητικό κίνημα, ο κομμουνισμός βρίσκεται εγγύτερα σε εμάς απ’ ό,τι η δημοκρατία, και η ισορροπία δυνάμεων θα έπρεπε κάποια στιγμή να αποκατασταθεί —είτε με ειρηνικά είτε με βίαια μέσα. Ωστόσο, πρέπει να επαναλαμβάνεται διαρκώς: εκείνη τη στιγμή ο κόσμος δεν επιθυμούσε τη σύγκρουση, δεν ήθελε να πάρει τα όπλα ή να χύσει αίμα· επιζητούσε την ειρήνη. Ο Γερμανός κομμουνιστής δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Ρώσο ομόλογό του. Ο Ρώσος κομμουνιστής είχε ένα όραμα και εργάστηκε για την υλοποίησή του με κάθε δυνατό μέσο. Διεξήγαγε αγώνα τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στα σύνορά της. Έγραψε ιστορία. Εμείς είχαμε να επιδείξουμε μόνο ρητορικές αντιπαραθέσεις.

Στη Ρωσία, χάριν των στόχων τους —τους οποίους, βεβαίως, μπορεί κανείς να αποδεχτεί ή να απορρίψει— εξοντώθηκαν ολόκληρα τμήματα του πληθυσμού και στρατεύματα υπό τη διοίκηση τσαρικών αξιωματικών εισέβαλαν στην Πολωνία. Εμείς, αντίθετα, ανάμεσα σε συζητήσεις στα καφενεία και σε πράξεις ποταπές και ανόητες, βρισκόμασταν αντιμέτωποι με τη δική μας εσωτερική αδυναμία. Μας έλειπαν η ορμή, οι μάρτυρες, η δραματική εξέλιξη των γεγονότων, εκείνη η πειστική λογική που χαρακτηρίζει την αμείλικτη προέλαση μιας μεγάλης ιδέας· με άλλα λόγια, μας έλειπε η ίδια η επανάσταση. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια ραγδαία εξέλιξη γεγονότων —που δεν υπολογίζει την ατομική ζωή— θα μας είχε ωθήσει πολύ πιο πέρα ​​από τις συνεχείς αλλαγές επιδέσμων σε πληγές που σάπιζαν, στις οποίες επιδίδονταν τα μέλη του κοινοβουλίου.

Ο ρωσικός κομμουνισμός έχει εθνικό χαρακτήρα. Ο διεθνισμός χρησιμεύει απλώς ως πρόσχημα για την υλοποίηση των επεκτατικών του επιδιώξεων. Αν οι δικοί μας κομμουνιστές είχαν το θάρρος να ανακηρύξουν το Βερολίνο —και όχι τη Μόσχα— ως κέντρο αυτής της ναπολεόντειας διεθνούς, τότε θα είχαν κατακλυστεί από υποστηρικτές.

Σε κάθε περίπτωση, η λεγόμενη επανάσταση απέτυχε να προσελκύσει στις τάξεις της τους μαχητές της πρώτης γραμμής, γεγονός που έχει συμβολική σημασία. Ως μαχητή της πρώτης γραμμής δεν πρέπει να νοούμε απλώς όποιον πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στο μέτωπο – υπήρξαν πολλοί που βρέθηκαν εκεί αναγκαστικά. Μαχητής της πρώτης γραμμής είναι εκείνος που πολεμά και πεθαίνει συνειδητά για την ιδέα. Ωστόσο, επειδή ακριβώς αυτοί οι άνδρες –στο μέτρο που το επέτρεπαν η υγεία και η εμπειρία τους– κατέληγαν με σιδηρά αναγκαιότητα στα πιο επικίνδυνα σημεία, εκείνοι ακριβώς ενσάρκωναν τη μορφή του μαχητή της πρώτης γραμμής. Και εκείνο το τμήμα της σύγχρονης νεολαίας που ανταποκρίνεται σε αυτό το πρότυπο, εντάσσεται οργανικά στην αδελφότητα των έμπειρων πολεμιστών. Μη μπορώντας να προσελκύσει αυτούς τους άνδρες στις τάξεις της, η επανάσταση απέρριψε τα ίδια τα σύμβολα της ανδρείας, της τιμής και του θάρρους – σύμβολα που ανέκαθεν οδηγούσαν και θα οδηγούν στη νίκη. Κατά συνέπεια, βρέθηκε σε αντιπαράθεση με αυτούς τους κύκλους, γεγονός που δεν προμηνύει τίποτα καλό για την ίδια.

Αν η επανάσταση ήταν σε θέση να προωθήσει πραγματικά μεγάλες, ανιδιοτελείς ιδέες, που δεν βασίζονται σε ένστικτα, αλλά υπέφεραν και γεννήθηκαν στα βάθη της ψυχής, τότε οι καλύτεροι από αυτούς τους άνδρες θα είχαν πηδήξει οικειοθελώς στην αγκαλιά της. Στο τέλος του πολέμου, καταπονήθηκαν από ένα αβάσταχτο βάρος και ξαφνικά ένιωσαν ένα πλήρες πνευματικό κενό. Αλλά ένα μόνο γεγονός άξιο θυσίας θα ήταν αρκετό για να προσφέρουν με χαρά τη βοήθειά τους. Αλλά σε αυτή την αγορά, σε αυτή την εκκαθάριση όλων και των πάντων, δεν υπήρχε ανάγκη για ανθρώπους με ισχυρό χαρακτήρα. Στο τέλος, η δύναμη που πολέμησε γενναία στα σύνορα του Ράιχ διαλύθηκε σε πολλά κομμάτια, όπως ήταν δυνατό μόνο στη Γερμανία. Και ακόμα κι αν αργότερα υπήρξαν διαμαρτυρίες και ενίοτε ακόμη και αιματοχυσία, η ώρα για να ξεκαθαρίσει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο δεν είχε φτάσει ακόμα. Κάποια μέρα θα ανεγερθεί μνημείο προς τιμήν αυτών των ανθρώπων — κάτι που σήμερα δεν μπορεί κανείς ούτε να το φανταστεί.

Η εσωτερική μοναξιά του στρατιώτη του μετώπου δεν εξηγείται  από το γεγονός ότι βρέθηκε ξαφνικά περικυκλωμένος από εχθρικές μάζες (αυτό το είχε συνηθίσει!), αλλά μάλλον από το πώς έγινε ξαφνικά μάρτυρας της κατάρρευσης του κόσμου των μορφών. Χωρίς τάξη σε αυτόν τον κόσμο, η εκπλήρωση του καθήκοντος ήταν αδιανόητη, κι έτσι αυτό διαλύθηκε μπροστά στα μάτια τους σαν όνειρο ή ομίχλη. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, ένας πραγματικός στρατιώτης του μετώπου  δεν θα γίνει ποτέ αντιδραστικός, διότι δεν υπέστη απλώς προδοσία,  αλλά εγκατάλειψη. Πού βρίσκονταν όλοι εκείνοι οι αξιωματούχοι  και οι κάτοχοι θέσεων ισχύος; Τι έκαναν εκείνες τις ώρες που  κρινόταν η μοίρα του συνόλου; Έβλεπαν τις συντριπτικές εχθρικές δυνάμεις; Πολύ καλά, αλλά γιατί δεν πολέμησαν τότε; Γιατί ζουν ακόμα; Πού ήταν εκείνο το Ράιχσταγκ που, σε κάθε άλλη  περίσταση, θεωρούσε καθήκον του να ανακατεύεται στα πάντα; Αυτό ακριβώς ήταν που δεν μπορούσε να κατανοήσει ο τελευταίος,  άγνωστος στρατιώτης, ο οποίος ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμος να βγει από το οχύρωμά του και να θυσιαστεί. Αντί να αντιμετωπίσουν  τις μεγάλες πύλες πάνοπλοι, έστω και ένας-ένας, οι άνθρωποι  που όφειλαν να το πράξουν περισσότερο από κάθε άλλον  διέφυγαν κρυφά από παρακαμπτήριες οδούς. Ίσως η «ιστορική  στιγμή» να το απαιτούσε αυτό από εκείνους, αλλά η ιστορική  στιγμή δεν ταυτίζεται με τις δεκαετίες και τους αιώνες.

Καλύτερα να είχαν παραμείνει στα ηρωικά τους κρησφύγετα, ονειρευόμενοι καιρούς που έχουν προ πολλού παρέλθει! Όμως, μόλις κόπασε η καταιγίδα, ένιωσαν την ανάγκη να βγουν έξω, να ξεχυθούν σαν σμήνος νυχτερίδων που φωλιάζουν σε παλιά ερείπια! Κι έτσι, παράλληλα με την περιφρόνηση για τη λεγόμενη επανάσταση, οι ψυχές των μαχητών της πρώτης γραμμής κουβαλούσαν επίσης τη βαριά ανάμνηση εκείνων των επαίσχυντων ημερών του άδοξου θανάτου της παλιάς μορφής — μιας μορφής που είχε απορρίψει τον ίδιο της τον εαυτό και, ως εκ τούτου, δεν θα ξαναζούσε ποτέ πια.

Ωστόσο, η μορφή δεν είναι πνεύμα, παρόλο που οι δύο έννοιες φάνταζαν στενά συνδεδεμένες. Χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός μέχρι να το συνειδητοποιήσει αυτό ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής. Υπάρχουν σύμβολα και σημάδια ευγενή, και όταν αυτά καταρρέουν, η καρδιά καθενός που νιώθει τον δεσμό με τη γη ματώνει. Όμως τα σημάδια και τα σύμβολα, στερημένα από πνεύμα και ζωή, είναι νεκρά, όπως ακριβώς και τα ερείπια του παρελθόντος. Μοιάζουν με εκθέματα πίσω από τις προθήκες των μουσείων και εμπνέουν έναν σεβασμό που δεν έχει καμία σχέση ούτε με το παρόν ούτε με το μέλλον. Εμείς, όμως, δεν μπορούμε να επωμιζόμαστε το βάρος σαρκοφάγων· αυτό που ζει απαιτεί τη δύναμή μας!

Ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής δεν καραδοκεί κρυμμένος στις χαραμάδες. Συνεχίζει να πολεμά στα σύνορα ακόμα και μετά την καταστροφή, παρόλο που στο εσωτερικό της χώρας το όνομά του ποδοπατήθηκε στη λάσπη. Επέβαλε την τάξη στις μεγάλες πόλεις, επιτρέποντας σε αδύναμους τυχοδιώκτες —που κόντεψαν να γκρεμιστούν από το ίδιο το κύμα που τους είχε ανυψώσει— να οικειοποιηθούν με την ησυχία τους τον παλιό πλούτο και να τον σπαταλήσουν.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα ήταν προτιμότερο να είχε μείνει ο στρατιώτης της πρώτης γραμμής στο περιθώριο, παρακολουθώντας πώς οι κομμουνιστές επιφύλασσαν στους «εκπροσώπους του λαού» τη μεταχείριση που τους άξιζε, και να είχε εμπλακεί στη μάχη μόνο όταν θα καθίστατο προφανής η απόλυτη ανεπάρκεια αυτών των ανθρώπων και των πενιχρών μέσων που διέθεταν. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν ήταν σωστό να αποδεχθεί κανείς τον ρόλο που αυτοί οι κύριοι είχαν αναθέσει στα απομεινάρια του παλαιού στρατού και στους νεοσύστατους στρατιωτικούς σχηματισμούς.

Την ώρα του κινδύνου, χρησιμοποίησαν τους στρατιωτικούς σχηματισμούς σαν κάποιο μαγικό φυλαχτό, σαν αλεξικέραυνο τσέπης απέναντι στις εξαγριωμένες μάζες, ενώ οι ίδιοι κάθονταν σε άνετα σπίτια και έκλειναν συμφωνίες με καπιταλιστές του χειρίστου είδους. Ποιος δεν ένιωθε τότε την επιθυμία να αρπάξει ένα ρόπαλο — εκτός βέβαια από εκείνους που είχαν αίμα ψαριού στις φλέβες τους; Εμείς οι ίδιοι στερηθήκαμε την ικανοποίηση να δούμε πώς θα ξεκαθάριζαν οι εργάτες τους λογαριασμούς τους με ανθρώπους σαν τον Σάιντεμαν. Στην Ιταλία τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά: οι φασίστες περίμεναν ψύχραιμα μέχρι το κάρο να κολλήσει για τα καλά στη λάσπη. Έβαλαν τέλος σε αυτό το επαίσχυντο θέαμα μόνο τη στιγμή που όλοι ήταν πια βέβαιοι ότι η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί έτσι.

Όμως εμείς δεν είχαμε ανθρώπους σαν τον Μουσολίνι. Διαθέταμε τη δύναμη,  αλλά αυτή είτε έμεινε αναξιοποίητη είτε σπαταλήθηκε άσκοπα,  διασπασμένη σε πλήθος μικροομάδων. Δεν διαθέτουμε καν ένα κόμμα των στρατιωτών του μετώπου· παντού κυριαρχεί η άποψη ότι δεν μπορεί να ασκείται πολιτική με αυτούς, ότι ο ρόλος τους πρέπει να περιορίζεται αποκλειστικά στη «διατήρηση της μνήμης» μέσω συγκεντρώσεων σε επετείους και φιλικών γλεντιών. Ίσως να μην είναι σωστό για τον στρατό —για τη Ράιχσβερ— να ασκεί πολιτική, αλλά ο παλαιός στρατιώτης, που εκπροσώπησε επάξια τον λαό του στις πιο δύσκολες στιγμές, όχι μόνο έχει το αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά οφείλει να απαιτήσει πολιτικό έλεγχο. Συνθήματα όπως «ειρήνη και τάξη» ίσως είχαν θέση μετά το 1806, αλλά σήμερα έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε οτιδήποτε άλλο εκτός από ήρεμοι!

Η αγχόνη ζητά εδώ και καιρό τους ψευδοεπαναστάτες! Το κύμα της λάσπης πέρασε, έφτασε η ώρα για την πραγματική επανάσταση!»




Δευτέρα 20 Απριλίου 2026

Για μία ευρωπαϊκή εθνικοεπαναστατική κουλτούρα

 




Η αναβίωση και η συστηματοποίηση μιας νέας ευρωπαϊκής εθνικο-επαναστατικής σκέψης αποτελεί ένα θεμελιώδες βήμα στην πορεία προς την πολιτική ανάκαμψη. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από συντηρητικούς, υπο-πνευματικούς, κοινωνικά ατομικιστικούς και οικονομικά αποσυντιθέμενους εκφυλισμούς, η επιβεβαίωση των αθάνατων αρχών μας, που πρέπει να εκσυγχρονιστούν σε μια νέα αλλά συνεκτική μορφή, είναι απαραίτητη. Και είναι απαραίτητη επειδή οι κατηγορίες μας είναι διαφορετικές από τις παραμορφώσεις που βλέπουμε: η τοποθέτηση της Ευρώπης βασίζεται σε μια υπερβατική ποιότητα που δεν μπορεί να διαφθαρεί με την υιοθέτηση εχθρικών κατηγοριών όπως ο έκλυτος ιμπεριαλισμός ή ο ξενοφοβικός υπερεθνικισμός. Η επιβεβαίωση της Ευρώπης προέρχεται από την αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας της ως κάτι πάνω και πέρα ​​από τις δυϊστικές αντιθέσεις και τους ορισμούς της διαφοράς. Η Ευρώπη είναι μια ιδέα, και είναι τέτοια ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα.

Η κατάλληλη θέση για κάθε εθνικισμό είναι εντός της Ευρώπης, ποτέ έξω ή εναντίον της. Η κοινωνική απελευθέρωση και τα ατομικά δικαιώματα μέσα σε ένα οργανικό συμμετοχικό πλαίσιο, η αυτοδιάθεση των λαών, η επιδίωξη της ελευθερίας μέσα στο ιδανικό ευρωπαϊκό πλαίσιο, είναι όλα κομμάτια ενός δογματικού μωσαϊκού που πρέπει να αναπαρασταθούν στην πράξη. Μόνο σε αυτή τη βάση μπορούμε να ξεφύγουμε από το κλουβί της συμμόρφωσης με την κυρίαρχη, ισοπεδωμένη σκέψη, η οποία βλέπει την Ευρώπη ως πεδίο μάχης για πολιτισμούς που «εξαρτώνται» από την εκάστοτε κυρίαρχη ιμπεριαλιστική δύναμη, είτε «δεξιά» είτε «αριστερή», οι οποίοι ξεκινούν και τελειώνουν καταρρέοντας μέσα στις μάντρες όπου λιμνάζουν.



Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026

Mario Merlino

 





Στις 4 Φεβρουαρίου 2026, ο Μάριο Μερλίνο πέθανε στη Ρώμη σε ηλικία 81 ετών. Άγνωστος στo ευρύ κοινό, αυτός ο ακτιβιστής κατάφερε να ανοίξει πρωτότυπες, αν και όχι διαρκείς, προοπτικές στην πολιτική.

Γεννημένος στη Ρώμη στις 2 Ιουνίου 1944, ο Μάριο Μερλίνο μεγάλωσε σε μια φασιστική οικογένεια. Εγγεγραμμένος στο πανεπιστήμιο της ιταλικής πρωτεύουσας, εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο FUAN (Πανεπιστημιακό Εθνικό Μέτωπο Δράσης), το φοιτητικό παράρτημα του MSI (Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα), στο οποίο εντάχθηκε το 1962. Υιοθέτησε αμέσως τη γραμμή εσωτερικής αντιπολίτευσης του Τζόρτζιο Αλμιράντε (1914-1988).

Σε αντίθεση με τα νωχελικά κλισέ που διαδίδονταν το MSI δεν ήταν ποτέ μια μονολιθική οργάνωση. Διάφορες αντίθετες ευαισθησίες το διαπερνούσαν από την ίδρυσή του. Εκτός από μια μοναρχική τάση που κλίνει προς τη δεξιά πτέρυγα της χριστιανικής δημοκρατίας, υπήρχε, ανάλογα με τη χρονιά, η δεξιά παράταξη του Arturo Michelini (1909-1969), η επαναστατική τάση του Giorgio Almirante, η εθνικοσοσιαλιστική πτέρυγα του γεωγράφου και γεωπολιτικού Ernesto Massi (1909-1997) και η εθνικιστική-επαναστατική παράταξη του Pino Rauti, ευθυγραμμισμένη με την ιδεολογία του Evola (1926-2012). Από το 1954 έως το 1969, ο Michelini καθιερώθηκε ως ο ισχυρός άνδρας του MSI. Το συντηρητικό-φιλελεύθερο και ατλαντικό του πρόγραμμα εκνεύρισε τον Merlino. Έφυγε από το MSI το 1965 και αρχικά εντάχθηκε στο «Centro Studi Ordine Nuovo» του Pino Rauti. Στη συνέχεια, κατόπιν αιτήματος του παλιού του φίλου Stefano Delle Chiaie (1936–2019), στράφηκε στην Avanguardia Nazionale («Εθνική Πρωτοπορία»).

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Ιταλία εισήλθε σε μια περίοδο αναταραχής που χαρακτηρίστηκε από την αναζωπύρωση του ακτιβισμού εκ μέρους των εθνικιστών και των αριστερών. Οι συγκρούσεις πολλαπλασιάστηκαν σε όλη τη χερσόνησο. Ο Μάριο Μερλίνο, για παράδειγμα, συνέβαλε στη «Μάχη της Βάλε Τζούλια» την 1η Μαρτίου 1968, ένα προοίμιο των «Χρόνων του Μολυβιού». Εκείνη την ημέρα, νεοφασίστες και αριστεροί φοιτητές ένωσαν τις δυνάμεις τους και αντιμετώπισαν την αστυνομία. Ενώ η άκρα αριστερά κατέλαβε τη Σχολή Καλών Τεχνών, η FUAN κατέλαβε τη Νομική Σχολή. Είναι ενδιαφέρον ότι, μετά από αυτό το γεγονός, ο κομμουνιστής συγγραφέας, ποιητής και σκηνοθέτης Πιερ Πάολο Παζολίνι χειροκρότησε την αστυνομική δράση, ενώ παράλληλα κατήγγειλε τους φοιτητές.

Ο Μάριο Μερλίνο πέρασε μερικές εβδομάδες στην Ελλάδα, η οποία τότε κυβερνιόταν από τους συνταγματάρχες. Αυτά που παρατήρησε εκεί δεν τον ικανοποίησαν καθόλου. Η άτυπη, αλλά πραγματική, παρουσία της CIA τον ενόχλησε. Δεν μπορούσε να εγκρίνει τη συνεχιζόμενη παρουσία του ατλαντικού καπιταλισμού στις πύλες του «Σιδηρούν Παραπετάσματος», ενώ ζητούσε έναν μεσογειακό διάλογο και γεωπολιτική συνεννόηση με τις αραβικές εθνικιστικές κυβερνήσεις.

Η ξαφνική, προσωρινή και απροσδόκητη συνεργασία μεταξύ νεοφασιστών και αριστερών οδήγησε τον Μάριο Μερλίνο να διεισδύσει στον «Κύκλο Μπακούνιν», ο οποίος ήταν πλούσιος σε αναρχικούς ακτιβιστές. Αναφερόμενος στα γεγονότα της 22ας Μαρτίου 1968 στη Ναντέρ, ίδρυσε τον «Κύκλο της 22ας Μαρτίου» τον Οκτώβριο του 1969, ακολουθώντας το παράδειγμα του «Κύκλου Μπακούνιν», όπου συναντιόντουσαν νεοφασίστες και αναρχικοί. Αυτός ο κύκλος ήταν βραχύβιος. Οι ιταλικές αρχές σύντομα τον κατηγόρησαν για τρομοκρατία μετά την έκρηξη τριών βομβών στη Ρώμη τον Δεκέμβριο του 1969. Συνελήφθη και πέρασε τρία χρόνια προφυλακισμένος. Τον Φεβρουάριο του 1979, το Κακουργιοδικείο τον καταδίκασε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση για «ανατρεπτική συνεργασία». Η έφεση επικύρωσε την καταδίκη. Ωστόσο, αυτή η τελική ποινή ανατράπηκε το 1985. Το 1987, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας αθώωσε οριστικά τον Μάριο Μερλίνο.

Μεταφραστής του Ρόμπερτ Μπραζιγιάκ, συγγραφέας θεατρικών έργων εμπνευσμένων από τον Ιάπωνα Γιούκιο Μισίμα, ο Μάριο Μερλίνο δίδασκε ιστορία και φιλοσοφία σε ένα ρωμαϊκό λύκειο επιστημών. Κατά τη διάρκεια αυτών των ταραχωδών χρόνων, ο Μάριο Μερλίνο συνέλαβε μια παράδοξη, ακόμη και οξύμωρη, πολιτική θεωρία: τον αναρχοφασισμό, ο οποίος δεν πρέπει να συγχέεται με τον εθνικοαναρχισμό που συνέλαβε και προώθησε ο Βρετανός Troy Southgate, ο Γερμανός  Peter Töpfer, ο Ολλανδός Tim Mudde και ο Γάλλος Hans Cuny.

Αυτή η προσέγγιση, ωστόσο, δεν είναι ασύμβατη με το ιταλικό πολιτικό τοπίο, όπου λειτουργεί ο πολιτικός και κοινοβουλευτικός «μετασχηματισμός». Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα παραμένει ο ελιγμός του προέδρου της αυτόνομης περιοχής της Σικελίας, Σίλβιο Μιλάτσο (1903–1982). Πρόθυμος να κατακτήσει αυτή τη θέση, ο Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός διαπραγματεύτηκε με τους περιφερειακούς ηγέτες του MSI (Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα) και του PCI (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα). Στις 30 Οκτωβρίου 1958, εξασφάλισε τη θέση χάρη στις ψήφους τους. Αυτή η κοινή επιλογή προκάλεσε οργή μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών και της Καθολικής Εκκλησίας. Είχε λάβει την προηγούμενη έγκριση του Παλμίρο Τολιάτι, γραμματέα του PCI, του Τζόρτζιο Αλμιράντε, και του Ντομένικο Λετσίσι (1920–2008), ιδρυτή του βραχύβιου και παράνομου Δημοκρατικού Φασιστικού Κόμματος (1945–1946), το οποίο ευνοούσε την οργανική δημοκρατία.

«Φανατισμός της απόλυτης ελευθερίας» - ο αναρχισμός είναι μια πολύ κακή ονομασία, όπως και το σπάνια χρησιμοποιούμενο συνώνυμό του, η ακρατία. Τα στερητικά προθέματα α- και αν- δεν θα πρέπει, ωστόσο, να συσκοτίζουν την πραγματικότητα της αρχής (αρχή) και της κρατίας (κράτος), παραγόντων ομοούσιων με την ανθρώπινη ζωή σε μια κοινότητα. Πώς μπορεί ο αναρχισμός, που προϋποθέτει την απουσία του κράτους, να συσχετιστεί με τον φασισμό, που καθιστά το κράτος τον ακρογωνιαίο λίθο του κοινωνικού πλαισίου; Από μια φασιστική οπτική γωνία, ο αναρχισμός θα ήταν πιο κοντά στον Εθνικοσοσιαλισμό, ο οποίος οραματίζεται επίσης την απονέκρωση του κράτους υπέρ της ολιστικής κοινότητας των εθνοτικών λαών, παρά την άνευ προηγουμένου μηδενιστική γραφειοκρατία γύρω στο 1944-1945, για να μην αναφέρουμε την πολυκρατική και χαρισματική φύση του καθεστώτος του Χίτλερ. Ο Μάριο Μερλίνο πιστεύει ότι τα ιστορικά προηγούμενα καταδεικνύουν την τάση των αφοσιωμένων αναρχικών για συλλογική πειθαρχία. Αναφέρεται στην Παρισινή Κομμούνα του 1871, στην εξέγερση της Κρονστάνδης του 1921, στο στρατιωτικό έπος του Νέστορ Μάχνο (1888-1934), ηγέτη του «Πράσινου Στρατού» (ή Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού) κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, και στη «Φάλαγγα Ντουρούτι» του Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι (1896-1936) κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ο Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν (1809-1865) και ο αμοιβαίος φεντεραλισμός του θα μπορούσαν επίσης να γίνουν κατανοητοί ως ένας ισονομιστικός κορπορατισμός, μια απόκλιση από τις παραδοσιακές ιεραρχικές εταιρείες. Στην πραγματικότητα, η κύρια σύγκλιση μεταξύ φασισμού και αναρχισμού σίγουρα παραμένει η έμφαση που δίνεται στην άμεση δράση, γεγονός που θα καθιστούσε τον Ζωρζ Σορέλ (1847–1922), τον συγγραφέα του «Σκέψεις για τη Βία το 1908», τον πρότυπο στοχαστή του αναρχοφασισμού... Οι θέσεις αυτές είναι πραγματικά τολμηρές.

Πιο πεζά, ο Μάριο Μερλίνο προσπάθησε να στρατολογήσει νέους, ένθερμους αναρχικούς για να τους προσελκύσει σε έναν επαναστατικό, αντιαστικό νεοφασισμό, ανατρέποντας έτσι ένα απεχθές και ευρέως μισητό καθεστώς: την Ιταλική Δημοκρατία, χτισμένη πάνω στα ακόμα σιγοκαίγοντα ερείπια του Βεντένιο. Ο αναρχοφασισμός είναι παρόμοιος με ένα άλλο αντικαθεστωτικό πολιτικό κίνημα που προέρχεται από τα περιθώρια του ακτιβισμού: το φαινόμενο του «ναζί-μαοϊσμού» που επικεντρώνεται στις δράσεις και τα γραπτά του αντιφρονούντος εκδότη Φράνκο Φρέντα. Παρόμοιες καταστάσεις προέκυψαν στη Γαλλία της δεκαετίας του 1970, όταν οι μαοϊκοί εκδότες της L'Humanité rouge, του επίσημου οργάνου του PCMLF (Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας), πολέμησαν τις αντιμιλιταριστικές τροτσκιστικές εκστρατείες, ενέκριναν το γαλλικό πυρηνικό πρόγραμμα και υποστήριξαν την επανένωση μιας ουδέτερης Γερμανίας. Στη Γερμανία, το KPD (Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας) υιοθέτησε μια εθνικιστική στροφή το 1932 και άνοιξε τις τάξεις του σε ορισμένα μέλη των SA (Τάγματα Εφόδου), τα οποία είχαν ήδη απογοητευτεί από την έμμεση εγκατάλειψη των σοσιαλιστικών στόχων από τον Εθνικοσοσιαλισμό. Στα τελευταία χρόνια της σύντομης ζωής του, ο ηγέτης των φοιτητικών διαμαρτυριών της Δυτικής Γερμανίας, Rudi Dutschke (1940–1979), υιοθέτησε εθνικο-ουδέτερες θέσεις υπέρ της επανένωσης της Γερμανίας. Αρχικά εξόριστος στην Κούβα για επαναστατικές δραστηριότητες, ο Günter Maschke (1943–2022) επέστρεψε στην επαναστατική-συντηρητική Γερμανία και αφιερώθηκε στην επιστημονική μελέτη του έργου του Καρλ Σμιτ. Τέλος, ο εφευρέτης του εθνοδιαφορισμού, Henning Eichberg (1942–2017), εντάχθηκε στο Δανικό Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα (SF) κατόπιν παρότρυνσης της δεύτερης συζύγου του.

Το 2014, ο Μάριο Μερλίνο επαίνεσε τις διαμαρτυρίες της Ευρωμαϊντάν και τις πρωτοβουλίες του «Δεξιού Τομέα». Παρ' όλα αυτά, προέτρεψε τους Ουκρανούς να απορρίψουν κάθε επιρροή από την λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση. Περισσότερο από ποτέ, ζήτησε μια Ευρώπη των Εθνών, απαλλαγμένη από τον έλεγχο των χρηματιστών και της παρασιτικής γραφειοκρατίας. Η ριζοσπαστική του σκέψη δεν τον εμπόδισε να μιλήσει ενώπιον των εσωτερικών κύκλων της Εθνικής Συμμαχίας και της Forza Nuova («Νέα Δύναμη»). Ο Μάριο Μερλίνο πιθανότατα θα μείνει στην ιστορία των ιδεών ως ο υποστηρικτής της συμπληρωματικότητας μεταξύ φασισμού και αναρχισμού, ο πρόδρομος ενός αντικομφορμιστικού τρίτου δρόμου, ο εξαιρετικός ενορχηστρωτής της συμμαχίας μεταξύ Φωτιάς και Πάγου.     



 



Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2025

Ernst Jünger: «Η Εθνικιστική Επανάσταση»

 





Το άρθρο του Ernst Jünger με τίτλο «Die Νationale Revolution» («Η Εθνική Επανάσταση») δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Die Standarte» («Το Λάβαρο») στις 20 Μαΐου 1926. Εντάσσεται στην ίδια σύντομη αλλά έντονη συγγραφική περίοδο, κατά την οποία ο Jünger επιδίωκε να δώσει πολιτική και πνευματική έκφραση σε μια μεταπολεμική γενιά, σκληραγωγημένη από την κατάρρευση του πολιτισμού. Γραμμένο την ίδια χρονιά με τα έργα «Wille» και «Das Blut», το δοκίμιο κινείται σε ένα πιο άμεσο και ανοιχτά πολιτικό ύφος.

Το κείμενο πηγάζει από το χάος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όταν η στρατιωτική ήττα και η επαναστατική ανατροπή της αυτοκρατορικής εξουσίας άφησαν τη Γερμανία μετέωρη μέσα στην πολιτική αβεβαιότητα, στερώντας από την παλαιά τάξη πραγμάτων τα θεμέλιά της. Για πολλούς βετεράνους, το τέλος του πολέμου δεν σήμανε και το τέλος της σύγκρουσης, αλλά απλώς τη μεταφορά της από το πεδίο της μάχης στους δρόμους. Η κοινοβουλευτική ανασυγκρότηση και οι φιλελεύθερες εκκλήσεις για μετριοπάθεια αποδείχθηκαν ανεπαρκείς μπροστά στο μέγεθος της ρήξης που είχε συντελεστεί το 1918. Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, η λέξη «επανάσταση» δεν μπορούσε πλέον να υποδηλώνει μια απλή κυβερνητική αλλαγή. Σήμαινε την κατάλυση μιας καθεστηκυίας τάξης και μια αναμέτρηση για τη μελλοντική μορφή του γερμανικού κράτους και τη θέση του στον ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Ο Junger γράφει σε αυτή την περίοδο του μεσοπολέμου, εκφράζοντας τον αγώνα μιας γενιάς να οικειοποιηθεί και να επανακατευθύνει την πορεία του γερμανικού πεπρωμένου. Το άρθρο φέρει το στίγμα του πρώιμου ύφους του —διαμορφωμένου μέσα στην ήττα και το σοκ της πολιτικής κατάρρευσης— και αντιτάσσεται ρητά στη φιλελεύθερη παλινόρθωση και τον κοινοβουλευτικό συμβιβασμό. Η γλώσσα του είναι αυστηρή και στερημένη παρηγοριάς. Η επανάσταση δεν παρουσιάζεται ως απλή αναταραχή, αλλά ως πειθαρχία και προετοιμασία για μια Γερμανία που αναγεννάται. Το κείμενο καλεί στη διαμόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου και στη συγκρότηση μιας πολιτικής δύναμης ικανής να δράσει στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας.

Κατά τη μετάφραση αυτού του άρθρου, καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια να διατηρηθεί η στιβαρότητα και ο ρυθμός του γερμανικού πρωτοτύπου, χωρίς να αμβλυνθεί η αυστηρότητά του και χωρίς παραχωρήσεις προς το σύγχρονο γλωσσικό ιδίωμα. Εκεί όπου ο Jünger γράφει με κοφτές πινελιές, εκτοξεύοντας λακωνικές διαταγές και συμπυκνωμένες διαπιστώσεις, αυτή η απότομη γραφή διατηρείται. Η πρώιμη πεζογραφία του δεν διαθέτει ακόμη τη μετρημένη ψυχραιμία των μεταγενέστερων έργων του. Κινείται με μια μαχητική διαύγεια, σφυρηλατημένη στον πόλεμο και σκληρυμένη μέσα στις αναταράξεις της Γερμανίας της Βαϊμάρης.

Συγκρινόμενο με τα άλλα δοκίμια του 1926, το «Die Νationale Revolution» αποκαλύπτει μια στιγμή στην εξέλιξη του Jünger κατά την οποία η σκέψη και η δράση βρίσκονταν σε άμεση ενότητα. Οι λογοτεχνικές αρχιτεκτονικές των μεταγενέστερων έργων  του δεν είχαν ακόμη λάβει μορφή. Ο λόγος του κειμένου φέρει τον επείγοντα χαρακτήρα της εποχής του και την πίεση της κρίσης που τη χαρακτήριζε. Εκφράζει μια γενιά που αρνήθηκε την υποταγή και τάχθηκε απέναντι στην αταξία των καιρών της.



“Η Εθνικιστική Επανάσταση”
 περιοδικό «Standarte», 20 Μαΐου 1926


«Αποκαλώντας τους ευατούς μας με την τιμητική ονομασία των Εθνικιστών, γυρίζουμε την πλάτη όχι μόνο σε εκείνους που προφέρουν αυτή την λέξη σαν κατάρα, αλλά και σε ολόκληρο τον ειρηνιστικό και φιλήσυχο αστικό κόσμο. Η ουσία του κινήματος μας έγκυται στην υπεράσπιση των αξιών της ζωής με στρατιωτικά μέσα. Το αν τα μέσα αυτά συνάδουν με κάποια οικουμενική ηθική δεν μας απασχολεί. Το κίνημά μας στηρίζεται σε στρατιώτες της πρώτης γραμμής, σε άνδρες ζωντανούς που αφοσιώνονται στο καθήκον με αγάπη και χαρά. 

Δεν πρόκειται για εμπόρους ή ιδιοκτήτες εργοστασίων αμυγδαλόπαστας που άμβλυναν το μαχητικό πνεύμα του στρατού με τη μικροαστική τους δειλία στην εποχή της καθολικής στρατολόγησης, αλλά για άνδρες που φέρουν τον κίνδυνο μέσα τους, καθώς ο κίνδυνος είναι το φυσικό τους στοιχείο.

Δεν πρόκειται για κακομαθημένα παιδιά, των οποίων το ενδιαφέρον για το κράτος διαρκεί μόνο όσο οι στολές των στρατηγών και τα άσρπα-μαυρα-κόκκινα λάβαρα γεμίζουν τους δρόμους, και τα οποία, μόλις κατέρρευσαν οι θρόνοι, έχασαν κάθε αίσθηση νοήματος στην παγκόσμια ιστορία. Αν αυτοί οι θεματοφύλακες της καθεστηκυίας τάξης και της αδράνειάς της —για τους οποίους ο φιλελευθερισμός θα μπορούσε να τους εξασφαλίσει συντάξεις με αντάλλαγμα την αιώνια αφοσίωση— είχαν ταχθεί αποφασιστικά υπέρ του εθνικισμού, τότε Δημοκρατία του Νοεμβρίου θα είχε εδραιωθεί. Δεν θα υπήρχε ανάγκη για νομοθεσίες έκτακτης ανάγκης· μετά την άνευ ουσιαστικού περιεχομένου αντιπαράθεση μεταξύ του συντηρητικού και δημοκρατικού φιλελευθερισμού, οι ορέξεις της Δημοκρατίας θα είχαν ικανοποιηθεί, μαζί με εκείνες των «εξ αίματος συγγένων» της, των κομμουνιστών.

Όμως, μια τέτοια απλότητα δεν ήταν ποτέ δυνατόν να αναμένεται.

Σήμερα, η προοπτική μιας εθνικής επανάστασης ορθώνεται μπροστά μας με αδιαμφισβήτητη σαφήνεια, και εντός της εμπεριέχεται το οριστικό τέλος του φιλελευθερισμού. Μια και μόνο ριπή θα αρκούσε για να σαρώσει τους νόμους του και να αποκαλύψει τα περιβόητα και δήθεν αδιαμφισβήτητα επιτεύγματα του 1918 ως εύθραυστα κατασκευάσματα.

Ο ίδιος ο εθνικισμός δύσκολα εντάσσεται σε αυτή την προοπτική, καθώς είναι αδιανόητος χωρίς τον πόλεμο και την επακόλουθη αναδιάταξη των δυνάμεων της ζωής. Η ραχοκοκαλιά του αποτελείται δυστυχώς από ανθρώπους τόσο συνηθισμένους στον τεράστιο κρατικό μηχανισμό, ώστε, όταν εκείνος κατέρρευσε, ένιωσαν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Ο εθνικισμός δεν μπορούσε να αποβάλει αυτές τις μορφές σαν ένα φθαρμένο ένδυμα· χρειαζόταν χρόνο για να υπερβεί, στο εσωτερικό του, τις δομές ενός κράτους που προ πολλού είχε πάψει να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Η αυθόρμητη εξέγερση στο Μόναχο σηματοδότησε το πρώτο βήμα προς την απελευθέρωση.

Ωστόσο, στην πορεία αυτή τέθηκαν σε κίνηση νέες δυνάμεις. Η βούληση έσπασε τα δεσμά της και απέβαλε τους περιορισμούς της· αφυπνίστηκε σε μια ελευθερία μεγαλύτερη από κάθε άλλη που είχε γνωρίσει ποτέ ο γερμανικός λαός.

Έτσι αποκαλύπτεται η ουσία του εθνικισμού. Οι παλιές μορφές βυθίζονται στη λήθη της ιστορίας· η διατήρησή τους είναι έργο των μικρόψυχων και ορισμένων εντύπων όπως το «Die Weltbühne». Η πρώτη υποχρέωση του εθνικιστή είναι να αποστρέψει το βλέμμα του από τέτοια αδύναμα όντα —αυτούς τους δήθεν «αντιφρονούντες»— και να τους αρνηθεί ακόμη και την αξιοπρέπεια της περιφρόνησης.

Καθήκον των Εθνικιστών είναι να εξοπλιστούν με κάθε κόστος για τον αγώνα ενάντια στο υφιστάμενο καθεστώς —που ελάχιστα διαφέρει από εκείνο του 1919—το οποίο δεν είναι παρά μια φρεσκοσοβατισμένη πρόσοψη μπροστά σε μια σαθρή κατασκευή. Γκρεμίστε το· μην αφήσετε πέτρα πάνω στην πέτρα.

Η προετοιμασία του εθνικισμού για αυτό το έργο: αυτό και μόνο προσδίδει νόημα στην Επανάσταση του 1918. Μέσω αυτής, ο Γερμανός αποτίναξε τον φόβο της επανάστασης και τα εμπόδια που ορθώνονταν μπροστά στη εθνικιστική βούληση σαρώθηκαν. Αυτή η πορεία πρέπει τώρα να καταστεί πραγματικά επαναστατική, ώστε να καταφερθεί το καίριο πλήγμα στον φιλελευθερισμό και να ατσαλωθεί η εθνικιστική βούληση μέσα από τη δοκιμασία.

Ένας εθνικιστής δεν πρέπει να παραχωρεί ούτε καν την πιθανότητα μιας άλλης έκβασης. Το έργο του είναι να φέρει στο προσκήνιο την πρώτη αληθινή επανάσταση της Γερμανίας, μια επανάσταση θεμελιωμένη σε εντελώς νέες ιδέες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ! ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Αυτό πρέπει να διακηρύσσεται αδιάκοπα και χωρίς καμία υποχώρηση, ακόμη κι αν απαιτείται μια δεκαετία επιμονής. Λίγοι έχουν αντιληφθεί μέχρι στιγμής την πλήρη σοβαρότητα αυτής της απαίτησης. Η συναισθηματική ρητορική περί πανανθρώπινης αδελφοσύνης και ενότητας εξακολουθεί να προβάλλεται με έντονα χρώματα.

Ας πάνε αυτά τα λόγια στον διάολο — ή στο κοινοβούλιο, εκεί που ανήκουν. Στον κόσμο που επιδιώκουμε δεν υπάρχει ενότητα των αντιθέτων· υπάρχει μόνο πάλη.

Η εθνική επανάσταση δεν έχει ανάγκη από φύλακες της ειρήνης και της τάξης. Απαιτεί άνδρες που να διακηρύσσουν ότι θα πέσουν από την κόψη του σπαθιού.

Επί έναν αιώνα, το όνομα της επανάστασης είχε καταστεί ακίνδυνο στη Γερμανία. Πρέπει να γίνει και πάλι τρομερό.

Ο Μεγάλος Πόλεμος γέννησε έναν νέο και επικίνδυνο τύπο ανθρώπου. Αυτός πρέπει να κληθεί σε δράση.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, σύντροφοι. Ας πάρουμε τη θέση μας στις μαχητικές γραμμές· ο μετασχηματισμός τους σε επαναστατικές δυνάμεις αποτελεί το πρώτο μας καθήκον. Ας αφήσουμε πίσω τις ανέσεις και ας μειωθεί ο αριθμός μας, ώστε να πολλαπλασιαστούν οι άνδρες της δράσης. Η διοίκηση πρέπει να είναι ενιαία και η θέληση ακλόνητη. Κερδίστε τους εργάτες. Διώξτε εκείνους που κηρύττουν το ευαγγέλιο της αιώνιας αγοράς και της διαρκούς ασφάλειας. Εμείς δεν είμαστε οι δεσμοφύλακες των εργατών.

Θα μετατρέψουμε τα συνδικάτα σε εθνικιστικούς πυρήνες αγώνα, υπό την ηγεσία εργατών με εθνικιστικό φρόνημα. Πάνω στα οδοφράγματα του έθνους, θα επιτύχουν περισσότερα απ’ όσα πέτυχε ο μαρξισμός σε πενήντα χρόνια.

Και τι γίνεται με τα πανεπιστήμια, το κίνημα της νεολαίας και όλες εκείνες τις οργανώσεις που μας αφορούν; Από πού αλλού θα προκύψει η νέα ανάπτυξη; Τι είναι αυτό που συγκροτεί το κράτος; Η συνεργασία και η αντιπαράθεση. Και πώς πρόκειται να ανατραπεί το κράτος; Μόνο μέσα από την απόσυρση και τη φθορά, μέσα από τη δημιουργία ενός κράτους εν κράτει, αυτάρκους ως προς τις αρχές και τα μέσα του αγώνα.

Πώς θα κερδηθεί το γερμανικό έθνος; Είναι το εθνικιστικό πνεύμα —και μόνο αυτό— που διαθέτει τόσο τη θέληση όσο και τη δύναμη να το κατακτήσει.

Το να είσαι εθνικιστής σε καιρό πολέμου σήμαινε ετοιμότητα να πεθάνεις για τη Γερμανία. Σήμερα, σημαίνει να υψώσεις τη σημαία της επανάστασης για μια Γερμανία μεγαλύτερη και ωραιότερη. Αυτή είναι η αποστολή που ανατίθεται στην εκλεκτότερη και πιο ένθερμη νεολαία του έθνους».






Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2025

Ernst Jünger: «Επανάσταση και Ιδέα»

 





Το παρακάτω άρθρο του Ernst Jünger δημοσιεύθηκε το Σεπτέμβριο του 1923 στην εφημερίδα του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος «Volkischer Beobachter». Το άρθρο γράφτηκε από τον Jünger τρείς βδομάδες μετά την αποστράτευση του από την Reichswehr λόγω των πολιτικών του απόψεων. 



Επανάσταση και Ιδέα 

στην εφημερίδα «Volkischer Beobachter», Σεπτεμβρίος 1923


«Είμαστε η νεολαία της Γερμανίας, γεμάτη πνεύμα και εθνουσιασμό. Γεννηθήκαμε και ανατραφήκαμε με το πνεύμα της ελεύθερης σκέψης, για αυτό και η λέξη «επανάσταση», στα τέλη του πολέμου ξύπνησε μέσα μας ένα ιερό ρίγος. Και αν και ζούσαμε την πραγματικότητα ενός εταιρικού κράτους, γνωρίζαμε από την ιστορία ότι έρχεται μία στιγμή που ο λαός δεν μπορεί πλέον να ανεχτεί την υφιστάμενη κυβέρνηση, το καθεστώς ή το ισχύον δίκαιο. Οι μεγάλες στιγμές της εξέγερσης, οι εκρήξεις βίας που γεννιούνται από την καταπίεση, η εμφάνιση μίας νέας ιδέας στα οδοφράγματα, συνοδευόμενη από τον ήχο των τυμπάνων και την κόκκινη σημαία - όλα αυτά έβρισκαν αντίκτυπο μέσα μας. Διότι γνωρίζουμε ότι, σε τέτοιες φευγαλέες στιγμές - όταν λαοί, παρατάξεις ή αποφασισμένα άτομα σπάνε με την βία τα δεσμά παλαιών μορφών και διακηρύττουν ένα νέο δίκαιο - βλαστοί νέας ζωής και νεανικής δύναμης ξεπροβάλλουν την χώρα.  Όλα αυτά ωστόσο βασίζονται σε μία προϋπόθεση - τόσο αυτονόητη που δεν θα έπρεπε καν να αναφέρεται: την ύπαρξη μίας Ιδέας άξιας να αγωνιστεί κανείς για αυτή. 

Από την ιστορία των μεγάλων επαναστάσεων διαπιστώνεται με σαφήνεια, ότι στην αρχή, η Ιδέα γεννιέται στο μυαλό λίγων ανθρώπων και στη συνέχεια, μέσα από μακρόχρονη και επίπονη εργασία, προετοιμάζεται το έδαφος για την υλοποίηση της στην πράξη. Ας πάρουμε για παράδειγμα την Μεταρρύθμιση και τα συναφή κινήματα, την πρώτη Γαλλική Επανάσταση ή την πρόσφατη Ρωσική Επανάσταση: παντού διακρίνουμε τους προάγγγελους της επερχόμενης θύελλας - σπουδαία λογοτεχνία, προφήτες και μάρτυρες που υποφέρουν για την Ιδέα και χύνουν το αίμα τους για αυτήν, ακόμη και αν η Ιδέα είναι εσφαλμένη. 




Εντελώς απροσδόκητα, μας δόθηκε η ευκαιρία να βιώσουμε μια επανάσταση ή ένα κίνημα στη χώρα μας, το οποίο αυτοαποκαλούνταν επαναστατικό. Η ευκαιρία αυτή παρουσιάστηκε τη στιγμή ακριβώς που ο λαός — και τα καλύτερα στοιχεία του — ήταν περικυκλωμένος από πανίσχυρους εχθρούς και έδινε μια απεγνωσμένη, ύστατη μάχη. Και μόνο αυτό το γεγονός αρκούσε για να πυροδοτήσει μια εξέγερση. Κάθε επαναστατική οργάνωση επιλέγει την στιγμή της εξέγερσης όταν το καθεστώς βρίσκεται στην πιο αδύναμη φάση του, καθώς για την υλοποίηση μιας Ιδέας απαιτούνται οι πιο ευνοϊκές συνθήκες. Στη δική μας περίπτωση, ωστόσο, δεν ήταν η κυβέρνηση που ηγούνταν του πολέμου: ο λαός, ως ενιαίο σύνολο, αγωνιζόταν για μια νέα μορφή του κόσμου, και η ήττα σε αυτόν τον αγώνα απειλούσε όχι μόνο το μέλλον της χώρας, αλλά και την ίδια την ύπαρξη όλων όσων ζούσαν σε αυτήν.

Το γεγονός ότι ο πόλεμος ήταν κατά πάσα πιθανότητα χαμένος ούτως ή άλλως —έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες — δεν αλλάζει τίποτα. Διαπράχθηκαν σοβαρά λάθη, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά ο λογαριασμός έπρεπε να πληρωθεί μετά την υπογραφή της ειρήνης. Έτσι, η επανάσταση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια ανταρσία σε ένα πλοίο εν μέσω μάχης. Εκείνοι που ανέλαβαν το τιμόνι την ώρα του υπέρτατου κινδύνου επωμίστηκαν, κατά συνέπεια, και τις μεγαλύτερες ευθύνες. Η ιστορία απέδειξε ότι το βάρος ήταν υπερβολικό για τις δυνάμεις τους. Ο λόγος ήταν ότι δεν τους καθοδηγούσε κάποιο ιδανικό, αλλά η επιδίωξη του κέρδους, ενώ είχαν τη στήριξη των μαζών —δειλών, πεινασμένων και τυφλωμένων από συνθήματα.

Τώρα, ακόμη και ο πιο κοντόφθαλμος άνθρωπος μπορεί να διακρίνει τι κρυβόταν πραγματικά πίσω από εκείνα τα συνθήματα. Η λεγόμενη επανάσταση του 1918 δεν αποτέλεσε αναγέννηση, αλλά ένα πραγματικό γλέντι για τις μύγες που σμήνευαν γύρω από ένα πτώμα σε αποσύνθεση. Ποια ιδέα, λοιπόν, έφερε στη ζωή αυτή η επανάσταση; Την ελευθερία; Τη δημοκρατία; Την κοινοβουλευτική διακυβέρνηση; Αυτό το ερώτημα μπορεί πραγματικά να φέρει τον καθένα σε αμηχανία. Τίποτα καινούργιο δεν συνέβη, ούτε καν σε καθαρά τυπικό επίπεδο: υπήρξε μερική αντιγραφή των ρωσικών θεσμών, μέτριες παρωδίες των γεγονότων του 1789 και του 1848, ενώ ξεθάφτηκαν από τα μπαούλα τα παλιά, σκονισμένα συνθήματα του μαρξισμού. Όταν όμως έπρεπε οι ίδιοι να δημιουργήσουν κάτι καινούργιο, οι ηγέτες της επανάστασης σήκωσαν τα χέρια ψηλά με απόγνωση και, συνειδητοποιώντας την έλλειψη ιδεών τους, γαντζώθηκαν ακριβώς σε εκείνα τα στοιχεία που όφειλαν να πολεμήσουν. Έτσι, με τη δική τους συμβολή, ο καπιταλισμός γνώρισε άνθηση, η πολιτική πίεση ασκούνταν δίχως φραγμούς, ενώ οι υποσχέσεις περί ελευθερίας του λόγου και του Τύπου φάνταζαν σαν εμπαιγμός.




Η μόνη συνθήκη που θα μπορούσε να αποτελέσει ιστορική δικαίωση για αυτή την επανάσταση του υλισμού είναι το γεγονός ότι στέφθηκε με επιτυχία. Αυτό μπορεί να ειπωθεί απλά και άμεσα, όπως ακριβώς συνέβησαν και τα ίδια τα γεγονότα. Μια ομάδα ναυτών κατέλαβε τις πόλεις, ενώ λιποτάκτες και έφηβοι ξήλωναν τα σύμβολα του παλαιού κράτους. Αυτό το γεγονός —που για τις μελλοντικές γενιές θα φαντάζει αδιανόητο— έχει μόνο μία εξήγηση: το παλαιό κράτος απώλεσε τη βούληση για ζωή, η οποία είναι τόσο καθοριστική σε κρίσιμες στιγμές. Ένας οργανισμός ανίκανος να εξουδετερώσει το δηλητήριο που έχει εισχωρήσει στο αίμα του είναι καταδικασμένος να πεθάνει, ιδίως όταν δεν διαθέτει πλέον δυνάμεις. Τα όπλα ήταν έτοιμα· το μόνο που έλειπε ήταν ένα στιβαρό χέρι για να τα αξιοποιήσει. Το κράτος, ευρισκόμενο σε αποσύνθεση, εξέδωσε την ίδια του την ετυμηγορία: απαγόρευσε τη χρήση όπλων και εγκλωβίστηκε στις διαπραγματεύσεις και την αναποφασιστικότητα, με αποτέλεσμα μια παγκόσμια δύναμη πενήντα ετών να καταρρεύσει σαν πύργος από άμμο. Οι αποφάσεις της ιστορίας δεν επιδέχονται αμφισβήτησης στα δικαστήρια. Ό,τι χάθηκε στο παρελθόν δεν μπορεί να επανέλθει.

Και έτσι, τα τελευταία πέντε χρόνια στο Ράιχ, δεν υπήρξε κανένα όραμα — πέρα ​​από τις διαμάχες για τους μισθούς των εργατών, ούτε ένα νέο κάστρο δεν υψώθηκε μέσα από τα ερείπια, ούτε ένας μεγάλος στόχος δεν διακηρύχθηκε. Όμως οι συνέπειες έγιναν αισθητές: συνεχείς αλλαγές πολιτικής, εσωτερικές έριδες, αδυναμία αντιμετώπισης των εξωτερικών δυνάμεων. Πίσω από τις θεατρικές προσόψεις των κυβερνήσεων και υπουργικών συμβουλίων, το κουμάντο κάνουν οι λεηλατητές. Δεν απέμειναν παρά μόνο ληστές και θύματα ληστείας. Ότι προορίζονταν να διασώσει και να πολλαπλασιάσει τα ιδανικά ενός λαού, σβήνει. Εκπρόσωποι του πιο χυδαίου υλισμού, κερδοσκόποι της αγοράς, έμποροι και τοκογλύφοι — αυτοί είναι που ευνοούνται τώρα! Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τα αγαθά, το χρήμα και το κέρδος. Όλες οι κρατικές διακηρύξεις, οι οδηγίες, οι εξηγήσεις, τα μέτρα, τα κονδύλια και οι εκκλήσεις αποπνέουν τη μυρωδιά της σιγοκαίγουσας στάχτης. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Διότι η επανάσταση δεν αποτέλεσε τη γέννηση του νέου, ούτε το χωνευτήρι νέων ιδεών· δεν ήταν παρά η αργή καύση ενός σώματος που ψυχορραγεί. Αυτό το θλιβερό θέαμα συνεχίζεται ατέρμονα!

Η πραγματική επανάσταση δεν έχει ακόμη συντελεστεί, αλλά το βήμα της παρέλασης της  ήδη ακούγεται! Δεν πρόκειται για αντίδραση, αλλά για μια αυθεντική  επανάσταση με όλα τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα και τα συνθήματά της· η Ιδέα που την κατευθύνει είναι  η «völkisch» (λαϊκή/φυλετική), οξυμένη σε πρωτοφανή βαθμό, το λάβαρό της είναι η σβάστικα και η πολιτική της έκφραση είναι η συγκέντρωση της βούλησης σε μια  δικτατορία! Θα αντικαταστήσει τον λόγο με την πράξη, το μελάνι με το αίμα, τις κενές  φράσεις με θυσίες, την πένα με το σπαθί.

Η επανάσταση θα φέρει μέσα της όλα τα σημάδια μιας αυθεντικής και δίκαιης οργής· θα απωθεί τους σκοταδιστές, καθώς δεν θα μπορεί κανείς να ζεστάνει τα χέρια του πάνω της. Κινητήρια δύναμή της δεν θα είναι το χρήμα, αλλά το Αίμα που κυλά στις φλέβες του έθνους και το συνδέει μυστηριωδώς σε ένα ενιαίο σύνολο. Αυτό το αίμα θα προτιμάει να χυθεί παρά να επιτρέψει να υποδουλωθεί. Από αυτό το αίμα θα γεννηθούν οι νέες αξίες, χάρη σε αυτό το Αίμα, οι ατομικές θυσίες μετατρέπονται σε ελευθερία του συνόλου και τα κύματά του θα φτάσουν στα σύνορα που μας έχουν δοθεί για να αποβάλουν τα δηλητήρια που καταστρέφουν τον οργανισμό μας.

Αυτές είναι οι αξίες για τις οποίες δίνεται η μάχη στα οδοφράγματά μας!»



Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2025

O Ernst Jünger και οι αντιαστικές – αγροτικές εξεγέρσεις

 






Ο  Ernst Jünger to 1929, έγραψε μια επιστολή στον Bruno von Salomon, εμψυχωτή του αγωνιστικού κινήματος, στην οποία ο συγγραφέας αναγνώρισε τον εαυτό του σε ένα εθνικό-επαναστατικό επίπεδο. Να σημειώσω εδώ για όποιον δεν γνωρίζει το πνεύμα του μεγάλου αυτού συγγραφέα και στοχαστή, ότι ο  Ernst Jünger κατά την διάρκεια της ζωής του άλλαξε «στρατόπεδο» αρκετές φορές. Θα μπορούσαμε να τον χωρίσουμε σε 3 περιόδους, αυτή της εποχής του “Εργάτη”, του “Πολεμιστή” και του “Άναρχου” σύμφωνα με έναν από τους μελετητές του, τον Evola. Κάθε μια από αυτές τις περιόδους αντιπροσωπεύει και κάποιες ιδεολογικές τάσεις. Ο ίδιος ο Junger σε μια συνέντευξή του σε μεγάλη ηλικία είχε πεί ότι τον «διασκέδαζε» το γεγονός ότι κανείς δεν μπορούσε τελικά να καταλάβει την σχέση του με τον Εθνικοσοσιαλισμό. Αυτό το αποδεικνύουν τα γραπτά του που πρέπει να μελετηθούν σε βάθος.

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1929, ο Ernst Jünger γράφει στον Bruno von Salomon, ένα από τα πρόσωπα αναφοράς του Landvolkbewegung, του κινήματος που ήταν ο πρωταγωνιστής των εξεγέρσεων των αγροτών στα τέλη της δεκαετίας του 1920, που ξεκίνησαν στο Schleswig-Holstein και στη συνέχεια εξαπλώθηκαν σε ένα μεγάλο τμήμα της βόρειας Γερμανίας. Την ίδια μέρα ο Bruno von Salomon συνελήφθη μαζί με τους Claus, Rönne και Heide Heim, Johson, Bodo Uhse και άλλους, περίπου είκοσι συλλήψεις. Την επόμενη μέρα την ίδια τύχη θα έχουν και τα άλλα τρία αδέρφια von Salomon, ο Ernst, ο Hörst και ο Günther, ο γραμματέας του λοχαγού Ehrhardt και αργότερα η σύζυγος του Hartmut Plaas Sonja Laankens, μαζί με τους  Hans-Gert Techow,  Werner Lass και  Hans Sadowski. Όλοι κατηγορούνται ως υπεύθυνοι για τις βίαιες διαδηλώσεις που εδώ και αρκετούς μήνες  είναι σε συνεχή άνοδο και έξαρση.  Περίπου είκοσι βόμβες εξερράγησαν, προκαλώντας ζημιές σε δημαρχεία, δικαστικά μέγαρα, σπίτια επιφανών δημοσίων προσώπων. Την 1η Σεπτεμβρίου, ο Ernst von Salomon και ο Walter Muhtmann προκάλεσαν και έναν ψεύτικο  συναγερμό τοποθετώντας μια ψεύτικη βόμβα δίπλα στο Reichstag στο Βερολίνο, μια περίοδο μεγάλων εντάσεων που πολλά χρόνια αργότερα ο von Salomon θα θυμόταν ως πραγματικά αστείο. Λίγες μέρες νωρίτερα, μια άλλη  βόμβα εξερράγη προκαλώντας ζημιές στο δημαρχείο του Lüneburg στην Κάτω Σαξονία.

Ο Bruno  von Salomon ήταν σίγουρα ένας από τους διοργανωτές της τρομοκρατικής δραστηριότητας, ενώ τα εκρηκτικά προμηθεύτηκε φυσικά ο αδερφός του Horst που τα είχε φέρει από τη Ρηνανία. Ο Jünger χωρίς προοίμια ή προσχήματα δηλώνει ανοιχτά ότι αυτό το «συγκεκριμένο κίνημα» με έναν ξεκάθαρα εθνικό επαναστατικό χαρακτήρα ήταν το πρώτο στο οποίο ένιωσε πραγματικά ότι ανήκε. Συνεχίζει υπογραμμίζοντας ότι ήταν «πολύ σημαντικό να υπάρχουν εστίες για να κρατηθεί η φωτιά της αναρχίας». Ένα θετικό αποτέλεσμα του κινήματος της εξέγερσης – κατά τη γνώμη του Jünger – ήταν ότι ανάγκασε τους εθνικοσοσιαλιστές να δείξουν και να αποκαλύψουν την αληθινή αστική ψυχή τους και αν μια μέρα είχαν φτάσει στη νίκη, μαζί  και με τους άλλους ακροδεξιούς συμμαχικούς σχηματισμούς τους, σίγουρα η κορυφή της σύγκρουσης θα είχε περάσει μπροστά στην απαράδεκτη πολιτική τους που δεν θα μπορούσε παρά να ήταν φιλοδυτική στην εξωτερική πολιτική και εθνικο-συντηρητική στην εσωτερική πολιτική. ‘Ήταν η περίοδος που ο Junger είχε νευριάσει πολύ με τις ιδεολογικές κινήσεις τους.




Οι Εθνικοσοσιαλιστές σε μια στάση απόλυτης νομιμότητας και σεβασμού προς τους νόμους του κράτους είχαν πράγματι λάβει την απόλυτη απαγόρευση να έχουν σχέσεις με τους εκφραστές των αγροτικών εξεγέρσεων και έβαλαν και αμοιβή για τα κεφάλια των βομβιστών. Στη συνέχεια η πολιτική τους ανταμείφθηκε με μεγάλες επιτυχίες στις επόμενες εκλογές με άνω του 80% στις περιφέρειες στο επίκεντρο της εξέγερσης. Έτσι το αντιαστικό όραμα του Ernst Jünger φάνηκε πολύ ξεκάθαρο, του οποίου το περίφημο “Ο Εργάτης” θα είναι σύντομα μια άμεση πνευματική έκφραση. Παρόμοιες θέσεις ευνοϊκές για τους διαδηλωτές είχε επίσης την ίδια στιγμή ο αδελφός του, ο Friedrich Georg, ο οποίος είδε την ελπίδα σε εκείνες τις εξεγέρσεις  «να φέρει ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα στον παραλογισμό» για να «συντρίψει την ευρωπαϊκή παράταξη για την ειρηνική εξάντληση της Γερμανίας».

Ωστόσο, δεν υπήρξε άμεση συμμετοχή σε πολιτικές δραστηριότητες από τον Jünger, ο οποίος στην πραγματικότητα εκείνη τη χρονιά δημοσίευσε το βιβλίο του «Das abenteuerliche Herz» (Περιπετειώδη Καρδιά), το οποίο προκάλεσε ρήγματα με τον εθνικο-επαναστατικό κόσμο που υποδέχτηκε αυτό το κείμενο με σκεπτικισμό, θεωρούμενο ως μια επιλογή  αισθητική και υπερβολικά διανοητική. Στην πραγματικότητα ήδη εμφανιζόταν η γραμμή που θα χαρακτήριζε μεγάλο μέρος της δραστηριότητας του Γερμανού συγγραφέα, συνοψιζόμενη τέλεια στη φιγούρα του «Άναρχου», που «στην απόλυτη μοναξιά με το τσεκούρι του αναζητά και χαράζει νέα μονοπάτια στο παρθένο δάσος». Τότε θα είναι οι άλλοι στους οποίους εξακολουθεί να απευθύνεται η έρευνά του, που θα πρέπει να βρουν αυτά τα μονοπάτια, να τα κατανοήσουν και ενδεχομένως να τα ακολουθήσουν.

Ο Bruno von Salomon αφέθηκε ελεύθερος από τη φυλακή μετά από λίγους μήνες λόγω ανεπαρκών στοιχείων και εντάχθηκε στο KPD βλέποντας το Κομμουνιστικό Κόμμα ως τον μόνο τρόπο να πολεμήσει ενάντια στον κύριο εχθρό, τον καπιταλισμό. Αυτή η επιλογή τον οδήγησε στη ρήξη με τον  αδερφό του τον Ernst με τον οποίο δεν θα έχει σχέσεις για είκοσι χρόνια. Παντρεύτηκε την Doris von Schönthan, μια όμορφη γυναίκα και εμψυχώτρια της γερμανικής κοινωνικής ζωής της δεκαετίας του 1920. Συμμετείχε στον Ισπανικό πόλεμο στις Διεθνείς Ταξιαρχίες και στην αντίσταση με τους Γάλλους παρτιζάνους. Το 1947 ο Ernst άκουσε ξανά από τον Alfred Kantorozicz νέα για τον αδελφό του που ζούσε με μεγάλες δυσκολίες στη Γαλλία και το 1949 ζήτησε από τον Bodo Uhse να βοηθήσει τον Bruno. Τον ξαναείδε μόνο το 1951 όταν πήγε στο Παρίσι για να παρουσιάσει τη γαλλική έκδοση του βιβλίου του «Το Ερωτηματολογίο». Βρίσκοντας τον σε τρομερές οικονομικές δυσκολίες και με τους πνεύμονές του ανεπανόρθωτα υπονομευμένους από τη φυματίωση, τον πήρε και τον έφερε πίσω στη Γερμανία. Ο Bruno von Salomon θα πεθάνει το 1954 σε γηροκομείο. Η κηδεία του ήταν μια ευκαιρία να συναντηθούν ξανά  πολλοί από τους επιζώντες των προπολεμικών εθνικοεπαναστατικών κύκλων και  αρκετοί αγρότες του Landvolkbewegung. Ο Ernst εγκλωβισμένος από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις στο Μόναχο δεν ήταν παρών, αντίθετα ήταν εκεί η σύζυγός του Lena. Ο επικήδειος λόγος έγινε από τους Heinz Liepmann και Klaus Heim.




Η επιστολή του Ερνστ Γιούνγκερ στον Bruno von Salomon

«Αγαπητέ κύριε von Salomon!

Θα ήμουν πολύ ευγνώμων αν κατά καιρούς μου στέλνατε κάποιο υλικό για το Landvolk. Αυτή είναι η πρώτη συγκεκριμένη κίνηση στην οποία συμμετέχω πραγματικά. Θα ήθελα επίσης να έρθω για μια φορά στο Holstein, όταν υπήρχε κάτι να δω εκεί, για να πάρω μια ιδέα για τους ανθρώπους.

Χαιρετίζω και ως θετικό ότι αυτό το έργο αναγκάζει τους εθνικοσοσιαλιστές, ή τουλάχιστον τους ηγέτες τους, να αποκαλύψουν την κρυμμένη αστική τους ουσία. Ελπίζουμε ότι το κίνημα μπορεί να κρατηθεί σε συνεχή και αργή κινητοποίηση. Είναι προφανώς πολύ μικρό για να του ζητηθεί να επιφέρει πολιτική αλλαγή σε μεγάλη κλίμακα και τώρα σίγουρα δεν μπορεί να αξιοποιηθεί με αυτή την έννοια, αλλά παρέχει ένα ξεκάθαρο φως που επιτρέπει ακόμη και τα απλά μυαλά να μπορούν να δουν πολύ καθαρά τις παρεξηγήσεις στο που ζούμε. Οι πράξεις έχουν την ομορφιά του να σε αναγκάζουν να πάρεις θέση. Εδώ δεν μπορούμε να συνεχίσουμε μόνο με τον ακτιβισμό. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν οι εστίες στις οποίες διατηρείται η φωτιά της αναρχίας. Στην παρούσα κατάσταση, μια λανθάνουσα και ανώνυμη αναρχία είναι πιο πολύτιμη από τις ανοιχτές εκρήξεις. Είναι πολύ θετικό ότι στο σημείο που βρίσκεστε φαίνονται ήδη ξεκάθαρα οι αντιθέσεις που χωρίζουν τον εθνικισμό όπως τον καταλαβαίνουμε από την ακροδεξιά. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια μέρα αυτό θα αναδειχθεί στο προσκήνιο και μόνο τότε σε περίπτωση νίκης του Hitler, του Seldte και του Hugenberg, που θα σήμαινε μόνο τη συνέχιση της φιλοδυτικής εξωτερικής πολιτικής και της εσωτερικής εθνικο-αστικής πολιτικής, το μέτωπο μάχης μας θα πάρει το πραγματικό του νόημα. Όμως η προπαρασκευαστική εργασία και η διαφοροποίηση μπορούν ήδη να γίνουν τώρα, αφενός με διευκρινίσεις, αφετέρου με δράση.

Επιπλέον, η στάση του κομμουνιστικού Τύπου προκαλεί έκπληξη, αυτοί οι άνθρωποι φαίνεται να είναι ένα είδος εθελοντών πρακτόρων ασφαλείας της κρατικής αρχής. Αλλά τουλάχιστον εκεί διάβασα πιο πολύτιμα πράγματα από τους εθνικοσοσιαλιστές».

Με εκτίμηση, Ernst Junger




Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2025

Το πάθος για τον Che (που διάβαζε Jose Antonio) του αντικομφορμιστικού χωρού

 




του Giorgio Mari (Barbadillo.it)

μετάφραση: Κωνσταντίνος Μποβιάτσος



Αναφέρω πρώτα, ότι σε αυτό το άρθρο θα χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «δεξιά» αποκλειστικά και μόνο εννοούμενη ως «κοινωνική δεξιά». Ξανακοιτάζοντας επιπόλαια στο διαδίκτυο κάποιες αφίσες που έχουν φτιάξει οι ακτιβιστές του κόσμου μας, προς τιμήν του Che  Guevara, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τις διαμάχες που προκάλεσαν από τη μια πλευρά της πολιτικής στην άλλη.

Αδικαιολόγητη και άτοπη διαμάχη, που ίσως προκλήθηκε από την έλλειψη γνώσης του ιδεολογικού σύμπαντος μας. Ήδη ο δημοσιογράφος Mario La Ferla, του περιοδικού “L'Espresso”, στο βιβλίο του "L'altro Che" (Ο άλλος Che) περιγράφει με καλά λόγια τον θαυμασμό που τρέφουν οι «ριζοσπάστες δεξιοί»  ακριβώς για τον Διοικητή. Μια αγάπη γνήσια, ειλικρινής, χωρίς προσχήματα. 

Το 1961, το τότε FUAN, η πανεπιστημιακή οργάνωση του MSI (του Ιταλικού νεοφασιστικού κινήματος), αποφάσισε να αποτίσει φόρο τιμής στον «αντάρτη», κατά τη διάρκεια της κατάληψης στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Μετά το θάνατο του Guevara, στις 9 Οκτωβρίου του 1967, οι πρώτοι που τίμησαν τον χαρακτήρα αυτόν ήταν οι καλλιτέχνες του “Bagaglino”, ενός καμπαρέ της «δεξιάς», που συνέθεσαν τη μπαλάντα "Addio Che"σε δίσκο 45 στροφών.

Και πως να μην αναφέρουμε όλα εκείνα τα παλλόμενα και μεγάλα μυαλά, της πλευρά μας, που του «τραγουδούσαν τα εύσημα»; Εγκέφαλοι του διαμετρήματος του Jean Thiriart, του ιδρυτή της “Jeune Europe”, του Alain de Benoist ή του Jean Cau, συγγραφέα του βιβλίου “Une passion pour El Che”. Για να μείνουμε στο σπίτι μας, σίγουρα έρχεται στο μυαλό ο καθηγητής Franco Cardini, πάντα παραμυθένιος, ο οποίος σε μια ανοιχτή επιστολή του εκφράστηκε για τον Castro και την κουβανική επανάσταση με τρόπο που ... διαβάζοντας το απλά σε μαγεύει.

«Η επανάσταση ήταν εθνικό και λαϊκό «πράγμα». Στην Κούβα, όπου πήγα, έβλεπα συχνά με τα μάτια μου το μότο «Patria o muerte. Το νησί είναι ένα πραγματικό εργαστήριο πατριωτικού σοσιαλισμού. Μόνο αργότερα, αναγκασμένη από την ασφυκτική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, η επαναστατική ηγεσία χρειάστηκε να αναζητήσει υποστήριξη στο σοβιετικό στρατόπεδο. Μεταξύ άλλων, με ένα είδος «αδέσμευτου» τρίτου δρόμου σε έναν κόσμο χωρισμένο σε δύο μπλοκ. Μια Realpolitik». 

Για να μείνουμε μεταξύ του ιδανικού πεδίου και της πραγματικής πολιτικής, αξίζει επίσης να θυμηθούμε τη σταθερή και ακλόνητη φιλία που συνέδεσε τον «Ernesto» με τον Peròn, που θεωρείται ο τελευταίος πολιτικός της κοινοτικής «δεξιάς». Δεν είναι μυστήριο ότι οι δυο τους συναντήθηκαν στην Ισπανία του Φράνκο, με την έγκριση του “Caudillo”.

Για όλα αυτά, πιστεύω ότι οι πολεμικές που διαχέονται τακτικά σε μια «δεξιά», που «χαιρετίζει» με την κακή έννοια τον Ernesto Guevara, είναι άτοπες. Οι ακτιβιστές  μας το έκαναν πάντα με τρόπο σωστό. Ανήκε τελικά ο Guevara  στο σύμπαν μας; Κανείς δεν το λέει και δεν έχει μεγάλη σημασία. Αλλά σίγουρα δεν ανήκει καν σε αυτόν τον βαριεστημένο προοδευτικό κόσμο, που τον έχει κατατάξει ως merchandising, με στόχο να πουληθούν μπλουζάκια και γκατζετάκια στα παιδιά του δυτικού καπιταλισμού τύπου Yankee. 

Πρακτικά όλα όσα πολέμησε ο απελευθερωτής της Κούβας. Επιπλέον, υπάρχει σίγουρα το καθήκον να τιμήσουμε έναν άνθρωπο που μοιράστηκε τις ίδιες τις μάχες μας, απευθείας «επί τόπου», μέσα στο δάσος. Ένας άνθρωπος που, τελικά, εγκατέλειψε και τις υπουργικές του θέσεις για να συνεχίσει τον αγώνα στο πεδίο, όπου βρήκε το θάνατο. Μαζί του, στην «τσέπη» του, λέει ο θρύλος, τα γραπτά και οι ομιλίες του Josè Antonio Primo de Rivera, ιδρυτή της Ισπανικής Φάλαγγας.

Τα υπόλοιπα είναι απλά βαρετά λόγια.


“Hasta la victoria siempre Comandante”


Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2025

Παλαιστίνη, μία σκλαβωμένη Γη: Διακήρυξη υπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων

 





Τόσο οι φιλοσιωνιστές δεξιοί όσο και τα αδερφάκια τους οι αριστεροί, οι αυτοαποκαλούμενοι «ProPal», αποτελούν έναν επιβλαβή καρκίνο για τους Ευρωπαίους Εθνικοεπαναστάτες, στο καυτό θέμα που αφορά την Παλαιστινιακή υπόθεση. Οι πρώτοι, οι δεξιοί, βασίζονται στην γελοία πεποίθηση ότι το Ισραήλ είναι ένα δυτικό κράτος, μέρος ενός κοινού πολιτισμού που θα πρέπει το ίδιο να υπερασπιστεί. Έτσι εκτός από το ότι αποδεικνύονται αξιοθρήνητοι, θλιβεροί και πρόθυμοι να δικαιολογήσουν τη γενοκτονία, προσβάλλουν την Ευρώπη και την απέραντη ιστορία της, εμποδίζοντας την αναβίωσή της και εκθέτοντας την σε ένα συνεχώς αυξανόμενο μεταναστευτικό χάος. 

Οι δεύτεροι, οι αριστεροί, βασισμένοι στην ίδια υπόθεση με τους πρώτους - ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος λευκών Δυτικών - χρησιμοποιούν την Παλαιστινιακή υπόθεση για να προωθήσουν μια πονηρή, ηθικολογική προπαγάνδα, βαθιά αντιευρωπαϊκή και γεμάτη ενοχές και εγγυώμενοι στην de facto κυριαρχία του Ισραήλ, χωρίς να προσφέρουν καμία συγκεκριμένη βοήθεια στους Παλαιστίνιους. Εγκλωβισμένοι στα θλιβερά πολιτικά και ιδεολογικά τους όνειρα, ξαφνικά θυμήθηκαν σύνορα, πατρίδες και αντισιωνισμό!

Όπως πάντα, κάποιοι λίγοι, μακριά από όλους αυτούς, ενσαρκώνουν μια τρίτη θέση: Για μια ισχυρή Ευρώπη των λαών, ενός αληθινού σοσιαλισμού των Εθνών, υποστηρίζοντας την Παλαιστίνη, ενάντια στον σιωνιστικό, αμερικανικό και ρωσικό ιμπεριαλισμό, αλλά και ενάντια σε όλες τις τάσεις του Τρίτου Κόσμου και των μεταναστευτικών εισβολέων.

Και μέσα σε όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιοι και ποιος ξεκίνησε τον αγώνα και την στήριξη για το Παλαιστινιακό. Πριν από πολλές δεκαετίες και με απόλυτη μυστικότητα, η φασιστική Ιταλία εργάστηκε εντατικά με σθένος και σχέδια, για να δημιουργήσει μια πατρίδα στους Άραβες της Παλαιστίνης. Δεν επρόκειτο μόνο για μια πολιτική υποστήριξη, αλλά για μια γνήσια υλική υποστήριξη. Μεταξύ 10 Σεπτεμβρίου 1936 και 15 Ιουνίου 1938, η φασιστική Ιταλία πλήρωσε στον Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ηγούνταν της εξέγερσης του Παλαιστινιακού λαού ενάντια στις βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις και την εβραϊκή μετανάστευση, περίπου 138.000 λίρες, ένα σημαντικό ποσό για την εποχή εκείνη. Αυτή η οικονομική συνεισφορά αποφασίστηκε από τον Mussolini μετά τον πόλεμο της Αιθιοπίας, όχι μόνο «λόγω της στάσης που έλαβε η Ιταλία απέναντι στον αραβικό εθνικισμό και για να ενοχλήσει τους Άγγλους», αλλά και σε ένδειξη τιμής στις αντιαποικιακές θέσεις του επαναστάτη σοσιαλιστή Mussolini και του πρώιμου φασισμού.

Εκτός από τα χρήματα, το Υπουργείο Εξωτερικών, αποφάσισε τότε να στείλει στους Παλαιστίνιους Μουτζαχεντίν μια σημαντική αποστολή όπλων και πυρομαχικών. Αυτό το υλικό που αποθηκεύτηκε για σχεδόν δύο χρόνια στο λιμάνι του Τάραντα της Νοτιου Ιταλιας, υποτίθεται ότι θα έφτανε, μέσω Σαουδαράβων μεσαζόντων στους Παλαιστίνιους, που συμμετείχαν στην πρώτη μεγάλη Ιντιφάντα για την ανατροπή του Χασεμιτικού βασιλείου της Υπεριορδανίας, τον τερματισμό του βρετανικού προτεκτοράτου, την παρεμπόδιση της άφιξης περαιτέρω Εβραίων και του σιωνιστικού σχεδίου στους Αγίους Τόπους.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Ιταλία ήταν το πρώτο Ευρωπαϊκό κράτος που υποστήριξε ενεργά τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για απελευθέρωση από τη βρετανική εντολή και το σιωνιστικό σχέδιο στους Αγίους Τόπους. Αυτό προκύπτει από την ανάλυση εγγράφων - επιστολών, σημειωμάτων και υπομνημάτων - από το γραφείο συντονισμού του Ιταλού Υπουργού Εξωτερικών και εκείνων που περιέχονται στην «Αλληλογραφία της Υπηρεσίας Στρατιωτικών Πληροφοριών σχετικά με διάφορα κράτη», που φυλάσσεται στα Αρχεία του Ιστορικού Γραφείου του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Kαι φυσικά, μετά από χρόνια, κάπου εκεί στη δεκαετία του 1970 και 1980, οι νεοφασιστική Ιταλική νεολαία, μακριά από ακροδεξιές και πατριωτικές αγκυλώσεις βουτηγμένες στο Ιουδαϊκό δηλητήριο, διαδήλωνε στους δρόμους υπέρ της Παλαιστίνης και ενάντια στον Αμερικανικό και Ισραηλινό ιμπεριαλισμό, ενώ η αριστερά ακόμη «θρηνούσε» τα εβραϊκά θύματα του Πολέμου... Συνθήματα όπως «Ο κάθε Παλαιστίνιος είναι ένας σύντροφος, ίδια χαρακώματα, ίδιος εχθρός» και «Οι πέτρες μας ενάντια στο μολύβι τους, σήμερα στην Παλαιστίνη, αύριο σε όλο τον κόσμο», έμειναν στην Ιστορία. Και εμείς συνεχίζουμε να φωνάζουμε. Παραμένουμε πιστοί σε όλα αυτά και αναγνωρίζουμε έναν μόνο κύριο εχθρό, τον Αμερικανισμό και τα επικίνδυνα παρακλάδια του, όπως η ακροδεξιά, που μονίμως λειτουργεί σαν πέμπτη φάλαγγα ενάντια στον σοσιαλισμό και το Έθνος. O αγώνας των Παλαιστίνιων δεν μπορεί παρά να βρει την αλληλεγγύη μας,όχι μόνο επειδή είναι δίκαιος, αλλά και λόγω του παραδείγματος που θέτει για όλους τους νέους Ευρωπαίους,που στερούνται τη βαθύτερη ταυτότητά τους, ενάντια στο Ιουδαϊκό κτήνος με την στήριξη των δολοφόνων ΗΠΑ. Για τον Σοσιαλισμό και την Πατρίδα!



Υπογραφές

Σαμουράι της Δύσης (Κωνσταντίνος Μποβιάτσος, Τάσος Σοφούλης)

Συντακτική Ομάδα «Μαύρος Κρίνος»

Συντακτική Ομάδα «Μαύρες Λεγεώνες




Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2025

Αλληλεγγύη στην νεολαία της Σερβίας







του Τάσου Σοφούλη


Με αφορμή την πτώση της οροφής στο σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ χιλιάδες Σέρβοι βγήκαν στους δρόμους ούτως ώστε να διαμαρτυρηθούν απέναντι στην μετακομμουνιστική κυβέρνηση Βούσιτς. Σαφώς και η αφορμή της διαδήλωσης έγκειται στην ηθική διάσταση του γεγονότος, δηλαδή ότι κράτος και εργολάβοι με την αναλγησία τους σκότωσαν 15 ανθρώπους, όμως για όσους προσπαθούν να σκεφτούν σοβαρά το περαστατικό στο Νόβι Σαντ ήταν η αφορμή για μια σειρά προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Σερβία.
   
Η κυβέρνηση Βούσιτς, είναι η συνέχεια της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας η οποία απέταξε το αστέρι του Μιλόσεβιτς και υιοθέτησε την πολιτική της ασάφειας μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας. Άλλωστε η πολιτική Βούσιτς ας μην ξεχνάμε πως έχει μετατρέψει την Σερβία σε ενα γεωοικονομικό σταυροδρόμι των τριών δυνάμεων εξασφαλίζοντας και στους τρεις έναν διάδρομο στην βαλκανική που θα προωθήσει τον μεσάζοντα του φυσικού αερίου με τον σερβικό λαό θεατή σε αυτή την πλανητική ανακατάταξη. Η ιδιαιτερότητα της Σερβίας είναι πως έχει διατηρήσει την γραφειοκρατία του Μιλόσεβιτς και κινείται στο πνεύμα της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας όσον αφορά τις κρατικές δομές και τις εξωτερικές σχέσεις οι οποίες υπήρξαν η γέφυρα συνεννόησης μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ.
    
Η επαφή του Βούσιτς με την ΕΕ είναι στην κατεύθυνση της ένταξης της Σερβίας σε αυτήν ενώ παράλληλα λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της Ρωσίας και αυτό αποδεικνύεται από τις σχέσεις Βελιγραδίου - Μόσχας που στην ουσία είναι η εισχώρηση του κινεζικού κεφαλαίου στην Βαλκανική. Οι διαδηλώσεις παρόλα αυτά δεν έχουν φιλοδυτικό χαρακτήρα όπως ισχυρίζονται ορισμένες φωνές που είτε από αφέλεια είτε από συνειδητή προπαγάνδα διατυμπανίζουν. Ο χαρακτήρας των μαζικών αυτών διαδηλώσεων είναι κοινωνικός και σαφέστατα εθνικός καθώς η σερβική νεολαία αντιδρά πρώτoν απέναντι στην αυστηρή κρατική δομή που δεν διαφέρει από αυτή του Μιλόσεβιτς και εν συνεχεία για την ανεργία που επικρατεί εντός της Σερβίας καθώς για να εργαστεί κάποιος νέος Σέρβος ως δημόσιος υπάλληλος προϋποθέτει να είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος ή να διατηρεί καλές σχέσεις με την μαφία η οποία μετά τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας κατέχει σημαντική θέση στην κοινωνική πυραμίδα της χώρας.
    
Ο πατριωτικός χαρακτήρας των συλλαλητηρίων δεν απουσιάζει, αντιθέτως έχει πρωταρχική θέση στην πολιτική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση. Ο Βούσιτς κατά την διάρκεια της μακρόχρονης θητείας του έχει υποχωρήσει σε πολλά σχετικά με το Κοσσυφοπέδιο το οποίο και έχασαν οι Σέρβοι το 99', όπου με αφορμή την αντιπαράθεση με τον αλβανικό παράγοντα οι Αμερικανοί βομβάρδισαν το Βελιγράδι. Η υποχώρηση του Βούσιτς γι' αυτό το τόσο σοβαρό εθνικό θέμα ισως να οφείλεται στο γεγονός των συνομιλιών της Σερβικής κυβέρνησης με την γραφειοκρατία των Βρυξελλών η οποία στηρίζει το ψευδοκράτος του Κοσόβου και δεν επιθυμεί να δώσει μια ουσιαστική λύση, διότι ένα puppet state  όπως αυτό ενισχύει την ηγεμονία των Βρυξελλών στην περιοχή ενισχύοντας ταυτόχρονα τον ρόλο του ΝΑΤΟ.
     
Οι ''έγχρωμες επαναστάσεις'' που τόσο αρέσκονται να αποκαλούν κάθε λαϊκή αντίδραση στην Ευρώπη οι οπαδοί του Κρεμλίνου στην πραγματικότητα είναι η επαναφορά της ταυτότητας σε μια εποχή που αμφισβητείται. Συνεπώς ο όρος ''έγχρωμη επανάσταση'' εκτός από  γραφικός είναι και βαθιά αποπροσανατολιστικός διότι αποκρύπτει την ουσιαστική αντίδραση των Ευρωπαίων στα μείζονα προβλήματα των χωρών τους για τα οποία ευθύνονται τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία, καθώς η πρώτη προσπαθεί να διατηρήσει την ηγεμονία της στην Γηραιά Ήπειρο στην μεταψυχροπολεμική εποχή και η Ρωσία να λάβει τον ρόλο του πιστωτή με όπλο την ενέργεια δηλαδή το φυσικό αέριο.
   
Η ανάλυση για την Νέα Γιάλτα που επήλθε δεν είναι άλλη από την εξής: οι λαοί της Ευρώπης αισθάνονται προσβεβλημένοι από την παγκοσμιοποίηση και αντιδρούν με γνώμονα της εθνική τους επιβίωση, διότι αυτή απειλείται από τις πλανητικές πολιτικές του τριγώνου Πεκίνο - Μόσχα - Ουάσιγκτον. Το αφήγημα περί κατευθυνόμενων επαναστάσεων είναι ένα έμμεσο κάλεσμα υποταγής των Εθνών σε μια κεντρική οικονομική εξουσία που επιχειρεί να εμβολήσει το κλασικό κυρίαρχο εθνικό κράτος ούτως ώστε να ατροφήσει η περιφερειακή ελευθερία των Εθνών και να ενισχυθεί η πλανητική επέκταση του Σινο-Ρωσικού αλλά και Αμερικανικού παράγοντα, ο οποίος διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκοσμιοποίηση παρόλα τα προβλήματα των ΗΠΑ τόσο σε κοινωνικό όσο και οικονομικό βαθμό.
    
Ο αφορισμός των λαϊκών εξεγέρσεων στην υπηρεσία του εκάστοτε αφηγήματος δεν συμβάλει στον ουσιαστικό διάλογο που ανοίγουν αυτές οι εξεγέρσεις, δηλαδή στην υπεράσπιση του κράτους δικαίου απέναντι στην διαφθορά την οποία γέννησαν τόσο το καπιταλιστικό όσο και το κομμουνσιτικό σύστημα. Άλλωστε η Ευρώπη αυτή την στιγμή έχει υποστεί τις συνέπειες  της ΝΑΤΟικής επιδιατησίας αλλά και τις κομμουνιστικής παράνοιας που μεταμορφώθηκε σε καπιταλισμό εν μια νυκτί.