Ramiro Ledesma Ramos: Το Πολιτικό Μανιφέστο των JONS

 

«Μια συμπαγής ομάδα νεαρών Ισπανών ετοιμάζεται σήμερα να παρέμβει στην πολιτική δράση με έντονο και αποτελεσματικό τρόπο. Δεν επικαλούνται άλλους τίτλους εκτός από αυτόν της ευγενούς και επίμονης ανησυχίας για τα ζωτικά ζητήματα που επηρεάζουν τη χώρα. Και, φυσικά, η εγγύηση ότι αντιπροσωπεύουν τη φωνή αυτών των καιρών και ότι η πολιτική τους συμπεριφορά γεννιέται μπροστά στις τρέχουσες δυσκολίες. Κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει τη διαβεβαίωση ότι η Ισπανία διέρχεται σήμερα μια πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση, τόσο βαθιά που απαιτεί να την αντιμετωπίσουμε και να την επιλύσουμε με το μέγιστο θάρρος. Ούτε η απαισιοδοξία ούτε οι υπεκφυγές μπορούν να γίνουν ανεκτές. Κάθε Ισπανός που δεν καταφέρνει να τοποθετηθεί με το δέον μεγαλείο μπροστά στα γεγονότα που πλησιάζουν, είναι υποχρεωμένος να αποσπαστεί από τις πρώτες γραμμές και να κάνει χώρο στις θαρραλέες και σταθερές φάλαγγες. Η πρώτη μεγάλη αγωνία που καταλαμβάνει κάθε Ισπανό που αναλαμβάνει δημόσια ευθύνη είναι να συνειδητοποιήσει πώς η Ισπανία -το Ισπανικό Κράτος και ο λαός- έζησε για σχεδόν τρεις αιώνες σε αέναη φυγή από τον εαυτό της, άπιστη στις ιδιαίτερες αξίες της, άπιστη στη συνειδητοποίησή τους και, ως εκ τούτου, σε μια αυτοκτονική αυταπάρνηση, τέτοιας βαρύτητας, που την έθεσε στο χείλος της ιστορικής αποσύνθεσης.

Έχουμε χάσει έτσι τον παγκόσμιο παλμό. Έχουμε αποσυνδεθεί από τα καθολικά μας πεπρωμένα, χωρίς την ικανότητα ή το θάρρος να εξαλείψουμε τη φρικτή μυωπία που μέχρι τώρα κυριαρχούσε σε όλες τις προσπάθειες αναζωπύρωσης. Σήμερα βρισκόμαστε στην πιο ευνοϊκή κατάσταση που μπορεί να ονειρευτεί οποιοσδήποτε λαός. Και όπως σημειώνουμε ότι οι άνθρωποι της συνηθισμένης πολιτικής -μοναρχικοί και ρεπουμπλικάνοι- οι ομάδες που τους ακολουθούν και τα διασκορπισμένα στοιχεία που μέχρι τώρα έχουν παρέμβει στις καθοριστικές επεξεργασίες, δεν μπορούν να διαχωριστούν από τα μέτρια πλαίσια του παλιού Κράτους, εμείς, στο περιθώριο αυτών, απέναντι τους, πέρα από αυτούς, χωρίς την διαίρεση δεξιάς και αριστεράς, μακριά από τα παρασκήνια, ξεκινάμε μια επαναστατική δράση υπέρ ενός κράτους ριζοσπαστικής καινοτομίας. Η πολιτική και κοινωνική κρίση στην Ισπανία έχει την αρχή της στην κρίση της ίδιας της αντίληψης πάνω στην οποία αρθρώνεται το σημερινό κράτος. Παντού καταρρέει η αποτελεσματικότητα του φιλελεύθερου αστικού κράτους, που επέβαλε στον κόσμο η Γαλλική επανάσταση του δέκατου όγδοου αιώνα, και οι λαοί παλεύουν σήμερα με τη μεγάλη δυσκολία να ανοίξουν δρόμο για ένα νέο κράτος, στο οποίο θα είναι δυνατά όλα τα πολύτιμα επιτεύγματά τους. Οδεύουμε προς την πολιτική δράση με τη συγκεκριμένη φιλοδοξία να προβάλουμε τις μορφές αυτού του νέου Κράτους στη χώρα. Και θα επιβληθεί. Ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτεί, πάνω απ' όλα, την ικανότητα απεμπλοκής από αποτυχημένους μύθους. Και η θέληση να ενσωματώσουμε τους εαυτούς μας, ως μεγάλος λαός, στον διττό σκοπό που χαρακτηρίζει τα έθνη σήμερα: Από τη μια, τη συμβολή στο οικουμενικό πνεύμα της ισπανικής μας ιδιαιτερότητας, και από την άλλη, την κατάκτηση των τεχνικών πηγών, την κινητοποίηση των οικονομικών μέσων, της νίκης επί των υλικών συμφερόντων και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι κεντρικοί πυλώνες της δράσης μας θα είναι οι εξής:

Κρατική Υπεροχή

Το νέο Κράτος θα είναι εποικοδομητικό, δημιουργικό. Θα υποκαταστήσει άτομα και ομάδες, και η τελική κυριαρχία θα ανήκει σε αυτό και μόνο σε αυτό. Ο μόνος ερμηνευτής όλων όσων υπάρχουν ως καθολικών γνωρισμάτων σε έναν λαό είναι το Κράτος και μέσα σε αυτό επιτυγχάνεται η πληρότητα. Αντιστοιχεί στην Πολιτεία, ομοίως, η συνειδητοποίηση όλων των αξιών πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής φύσης που υπάρχουν σε έναν λαό. Υπερασπιζόμαστε, λοιπόν, έναν πανκρατισμό, ένα Κράτος που πετυχαίνει κάθε αποτελεσματικότητα. Η μορφή του νέου Κράτους πρέπει να γεννηθεί από αυτό και να είναι προϊόν του. Όταν επιχειρούμε μια βαθιά ανατροπή του πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου του λαού μας, τα ζητήματα που παραπέμπουν σε απλές μορφές δεν έχουν αρκετά μεγάλο εύρος για να μας ενδιαφέρουν. Όταν μιλάμε για την υπεροχή του κράτους, εννοείται ότι το Κράτος είναι η ύψιστη πολιτική αξία και ότι το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ευγένειας θα είναι η αντιπαράθεση στο νέο κράτος. Λοιπόν, η ευγένεια -η πολιτισμένη συνύπαρξη- είναι κάτι που η Πολιτεία και μόνο αυτή καθιστά εφικτό. Τα πάντα, λοιπόν, για το Κράτος!

Εθνική Επιβεβαίωση

Μπροστά στην εσωτερική αναστάτωση που βλέπουμε σήμερα, υψώνουμε τη σημαία της εθνικής ευθύνης. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την Ιστορία της Ισπανίας, αποδεχόμενοι το πολύ ιδιόμορφο εθνικό υπόστρωμα του λαού μας, και πρόκειται να επιβεβαιώσουμε τον ισπανικό πολιτισμό με αυτοκρατορικές επιθυμίες. Ένας λαός δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς μια προηγούμενη και ριζική εξύψωση του εαυτού του ως ιστορική υπεροχή. Μακάρι όλοι οι Ισπανοί να γνωρίζουν ότι εάν μια γεωλογική καταστροφή καταστρέψει τη χερσόνησο ή ένας ξένος λαός μας υποβάλει σε σκλαβιά, οι θεμελιώδεις αξίες μας θα πάψουν να υλοποιούνται στον κόσμο. Η σημερινή ζωή είναι δύσκολη, περισσότερο από ποτέ, και πρέπει να επιστρέψουμε αναζητώντας θάρρος στα στοιχειώδη συναισθήματα που κρατούν το πνεύμα μας σε τεταμένη πληρότητα. Η εθνική και κοινωνική αίσθηση του λαού μας -ενός λαού με οικουμενικό, καθολικό χαρακτήρα- θα είναι η εξής: Ο κόσμος μας χρειάζεται και πρέπει να είμαστε στη θέση μας!

Πανεπιστημιακή Έξαρση

Είμαστε, ως επί το πλείστον, φοιτητές πανεπιστημίου. Το Πανεπιστήμιο είναι για εμάς ο ανώτατος φορέας - δημιουργός πολιτιστικών και επιστημονικών αξιών. Οι λαοί χωρίς Πανεπιστήμιο παραμένουν στο περιθώριο ανώτερων επεξεργασιών. Χωρίς πολιτισμό δεν υπάρχει ένταση του πνεύματος, όπως χωρίς επιστήμη δεν υπάρχει τεχνική. Το πνευματικό μεγαλείο και η οικονομική υπεροχή είναι αδύνατες χωρίς ένα ερευνητικό και αντιγραφειοκρατικό Πανεπιστήμιο. 

Περιφερειακή διάρθρωση της Ισπανίας

Η πρώτιστη ισπανική πραγματικότητα δεν είναι η Μαδρίτη, αλλά οι επαρχίες. Η πιο ριζοσπαστική μας επιθυμία πρέπει να συνίσταται, λοιπόν, στη σύνδεση και την άρθρωση με την ζωτική πνοή των επαρχιών. Ανακαλύπτοντας τους μύθους τους και εκκινώντας με την κατάκτησή τους. Τοποθετώντας τους μπροστά στην πιο ευημερούσα διάστασή τους. Για το λόγο αυτό το νέο Κράτος θα δεχτεί ως απαραίτητη βάση για την διάρθρωσή του την πλήρη αυτονομία των Δήμων. Υπάρχει η μεγάλη ισπανική παράδοση των πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών ως ζωντανών και γόνιμων οργανισμών. Δεν υπάρχει δυνατότητα οικονομικής επιτυχίας ή διοικητικής αποτελεσματικότητας χωρίς αυτή την αυτονομία στην οποία αναφερόμαστε. Οι αυτόνομοι Δήμοι μπορούν τότε να αρθρωθούν σε μεγάλες συνομοσπονδίες ή περιφέρειες, οριοθετημένες από ένα περιθώριο οικονομικών ή διοικητικών απαιτήσεων και, φυσικά, υπό την κυριαρχία του Κράτους, η οποία θα είναι πάντα, όπως αναφέραμε πριν, αδιαμφισβήτητη και απόλυτη. Για να αναζωογονηθεί η περιφερειακή αίσθηση της Ισπανίας, τίποτα καλύτερο από το να υποβάλλουμε τις περιφέρειες σε μια αναγέννηση που λαμβάνει χώρα υπό την προστασία της πιο σύγχρονης και σταθερής πραγματικότητας.

Δομή της Συνδικαλιστικής Οικονομίας

Οι δημιουργοί του φιλελεύθερου αστικού κράτους δεν μπορούσαν να υποψιαστούν τις οικονομικές διαδρομές που επρόκειτο να συμβούν στο μέλλον. Το πρώτο σαφές όραμα για τον χαρακτήρα του βιομηχανικού και τεχνικού μας πολιτισμού αντιστοιχεί στον μαρξισμό. Θα πολεμήσουμε ενάντια στον περιορισμό του μαρξιστικού υλισμού και πρέπει να τον ξεπεράσουμε αλλά όχι χωρίς να του αναγνωρίσουμε τις τιμές ενός προδρόμου που πέθανε και εξαντλήθηκε στις πρώτες συγκρούσεις. Η βιομηχανική οικονομία των τελευταίων εκατό ετών έχει δημιουργήσει εξουσίες και κοινωνικές αδικίες απέναντι στις οποίες το φιλελεύθερο κράτος είναι ανίσχυρο. Έτσι, το νέο Κράτος θα επιβάλει τη συνδικαλιστική δομή της οικονομίας, η οποία σώζει τη βιομηχανική αποτελεσματικότητα, αλλά καταστρέφει τις πάσης φύσεως «νοσηρές κυριαρχίες» που υπάρχουν σήμερα. Το νέο Κράτος δεν μπορεί να εγκαταλείψει την οικονομία του στα απλά σύμφωνα και συμβόλαια που οι οικονομικές δυνάμεις συνάπτουν μεταξύ τους. Η συσπείρωση των οικονομικών δυνάμεων θα είναι υποχρεωτική και πάντα σύμφωνα με τους υψηλούς στόχους της Πολιτείας. Το κράτος θα πειθαρχεί και θα εγγυάται πάντα την παραγωγή. Αυτό ισοδυναμεί με σημαντική ενδυνάμωση της εργασίας. Υπάρχουν ακόμη περισσότερα που πρέπει να γίνουν υπέρ μιας αυθεντικής και γόνιμης ισπανικής οικονομίας, και αυτό είναι ότι το νέο κράτος θα στρέψει το ενδιαφέρον του στο τρομακτικό και τεράστιο αγροτικό πρόβλημα που υπάρχει σήμερα. Με την απαλλοτρίωση των γαιοκτημόνων. Οι απαλλοτριωμένες εκτάσεις, αφού εθνικοποιηθούν, δεν θα πρέπει να διανεμηθούν, γιατί κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με την παλιά και καταστροφική φιλελεύθερη λύση, αλλά θα παραχωρηθούν στους ίδιους τους αγρότες, ώστε να μπορούν να τις καλλιεργήσουν μόνοι τους, με την παρέμβαση του αυτόνομου δημοτικού οργάνου, και με τάση για κοινοτική ή συνεταιριστική εκμετάλλευση. 

Από την προηγούμενη σύντομη περίληψη συνοψίζουμε το δόγμα μας, στο οποίο θα είμαστε πιστοί μέχρι τέλους. Και αυτό είναι:

1. Όλη η εξουσία ανήκει στο Κράτος.

2. Υπάρχουν πολιτικές ελευθερίες μόνο εντός του Κράτους, όχι επί του Κράτους ή κατά του Κράτους.

3. Η μεγαλύτερη πολιτική αξία που εδρεύει στον άνθρωπο είναι η ικανότητά του για πολιτική συνύπαρξη στο Κράτος.

4. Η ριζική, θεωρητική και πρακτική υπέρβαση του μαρξισμού είναι η επιτακτική ανάγκη της εποχής μας.

5. Αντιπαραβάλουμε τις ιεραρχικές αξίες, την εθνική ιδέα και την οικονομική αποτελεσματικότητα ενάντια στο σοσιαλιστικό και το κομμουνιστικό κράτος. 

6. Επιβεβαίωση των Ισπανικών Αξιών.

7. Αυτοκρατορική Διάδοση του Πολιτισμού μας. 

8. Αυθεντική Ανάπτυξη του Ισπανικού Πανεπιστημίου. Στο Πανεπιστήμιο βρίσκεται η ιδεολογική υπεροχή που αποτελεί το απόλυτο μυστικό της επιστήμης και της τεχνολογίας, στο πανεπίστημιο βρίσκονται οι καλύτερες πολιτιστικές τάσεις. Πρέπει λοιπόν να αναδείξουμε το ιδανικό μας για το μεγάλο Πανεπιστήμιο.

9. Εντατικοποίηση της μαζικής κουλτούρας, χρησιμοποιώντας τα πιο αποτελεσματικά μέσα.

10. Εξάλειψη περιφερειακών εστιών που δίνουν στις επιδιώξεις τους μια αίσθηση πολιτικής αυτονομίας. Αντιθέτως, οι μεγάλοι νομοί ή περιφερειακές Συνομοσπονδίες, λόγω της πρωτοβουλίας μας για τους Δήμους, θα πρέπει να αξίζουν, όλη την προσοχή μας. Θα προωθήσουμε τη ζωτική και σύγχρονη κομητεία.

11. Πλήρης αυτονομία των δήμων στις λειτουργίες που παραδοσιακά εμπίπτουν στην αρμοδιότητα τους, οι οποίες είναι διοικητικής και οικονομικής φύσης.

12. Συνδικαλιστική διάρθρωση της οικονομίας. Αντικειμενική οικονομική πολιτική. 

13. Ενδυνάμωση της Εργασίας. 

14. Απαλλοτρίωση ιδιοκτησιών γής. Οι απαλλοτριωμένες εκτάσεις θα εθνικοποιηθούν και θα παραδοθούν στους δήμους και στις συνδικαλιστικές οργανώσεις των αγροτών. 

15. Κοινωνική Δικαιοσύνη και Κοινωνική Πειθαρχία. 

16. Αγώνας κατά του εγωκεντρικού πασιφισμού της Γενεύης. Επιβεβαίωση της Ισπανίας ως διεθνούς δύναμης.

17. Αποκλειστική επαναστατική δράση μέχρι την επίτευξη του θριάμβου του Νέου Κράτους στην Ισπανία. Μεθόδοι άμεσης δράσης απέναντι στο παλιό κράτος και τις κοινωνικοπολιτικές ομάδες του παλιού καθεστώτος. 

Η οργάνωση μας

Γεννιόμαστε με σκοπό την επαναστατική αποτελεσματικότητα. Γι' αυτό δεν αναζητούμε ψήφους, αλλά τολμηρές και θαρραλέες μειοψηφίες. Αναζητούμε νεανικές μαχητικές ομάδες, χωρίς δισταγμό μπροστά στο τουφέκι και την πειθαρχία του πολέμου. Πολιτικούς στρατιώτες που θα διαλύσουν το αστικό και αναχρονιστικό πλαίσιο ενός ειρηνιστικού μιλιταρισμού. Επιζητούμε τον πολιτικό με στρατιωτικό αίσθημα, ευθύνης και αγώνα. Η οργάνωσή μας θα δομηθεί με βάση συνδικαλιστικούς και πολιτικούς πυρήνες. Οι πρώτοι θα αποτελούνται από δέκα άτομα, που ανήκουν, όπως δηλώνει το όνομά τους, στο ίδιο σωματείο ή συνδικάτο. Το δεύτερο, από πέντε άτομα διαφόρων επαγγελμάτων. Και οι δύο θα είναι η κατώτερη μονάδα που έχει φωνή και δύναμη στο κόμμα. Για να μπείτε σε ένα πυρήνα θα πρέπει να είστε μεταξύ δεκαοκτώ και σαρανταπέντε ετών. Οι ηλικιωμένοι Ισπανοί δεν θα μπορέσουν να επέμβουν ενεργά στις φάλαγγες μας. Θα ξεκινήσει άμεσα η οργάνωση συνδικαλιστικών και πολιτικών πυρήνων σε όλη την Ισπανία, που θα αποτελέσουν τα πρωταρχικά στοιχεία της δράσης μας. Ο σύνδεσμος μας θα είναι το δόγμα που εκθέσαμε παραπάνω, το οποίο πρέπει να γίνει αποδεκτό και κατανοητό με ακεραιότητα για να είναι μέρος της δύναμής μας. Θα θριαμβεύσουμε γιατί είμαστε η ισπανική αλήθεια. Σήμερα ξεκινάμε την έκδοση της εφημερίδας μας, «Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ», που πρώτα θα είναι εβδομαδιαία και θα την μετατρέψουμε σε καθημερινή το συντομότερο δυνατό». 

Ramiro Ledesma Ramos: Σύγκριση Φασισμού - Λενινισμού

 

«Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Il Secolo αποφάσισε να στείλει έναν εξαιρετικό δημοσιογράφο - τον Luciano Magrini - για ένα μήνα στη Ρωσία προκειμένου να αποκαλύψει στους Ιταλούς ότι στη «nella Russia bolscevika» τα πάντα έχουν αποτύχει, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του μπολσεβικισμού. Αυτές ήταν οι παραμονές του βραδινού φωτός, που έκαναν τα πάντα θολά, νυχτερινά, στον ιταλικό αέρα. Καταιγίδες στο τέλος του πολέμου. Το εκκρεμές της πολιτικής ταλαντεύτηκε από το ένα άκρο στο άλλο. Δεξιά-αριστερά, αριστερά-δεξιά, σαν δύο εχθρικά χέρια που δεν μπορούσαν να συμφιλιωθούν στην ολοκληρωμένη υπηρεσία ενός ενιαίου σώματος. Η Ρωσία ήταν επίσης ένα λυκοφώς. Οι πιο επιφανείς καταστροφολόγοι στη Δύση περιορίστηκαν στις επιφανειακές φόρμουλες: ασυμβίβαστο= ασιατικό αίνιγμα, σλαβικό χάος, απροσδιόριστη άβυσσος...

Ο Λένιν εμφανίστηκε σε μία πέτρα. Το κεφάλι του Λένιν λαξευμένο σε έναν βράχο. 1920. Η Δύση δεν είχε διάθεση για περισυλλογή. Η μπολσεβικική Ρωσία ήταν ένας νεός συναγερμός στην ισορροπία που προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν οι νικητές.

Η Δύση (Αγγλία, Γαλλία) οργάνωσε αστυνομικούς στρατούς καταστολής και έστειλε δημοσιογράφους και πολιτικούς που κουβαλούσαν μέσα τους όλες τις καλές προθέσεις, εκτός από εκείνη της κατανόησης (για παράδειγμα ο Γουέλς. Υπάρχει κάτι πιο βαθιά άχρηστο - θα λέγαμε ανόητο - από το ρωσικό όραμα του Γουέλς;). Η Δύση εφάρμοσε την τυπική της νοοτροπία - ορθολογιστική, φιλελεύθερη, εξατομικευτική, σκεπτικιστική, αισθησιακή - και βρήκε σε όλα τα άλλα ακριβώς αυτό: ένα αίνιγμα, ένα χάος. Ή όπως είπε ο Magrini της Il Secolo: μία αποτυχία του 1920. 

Έχουν περάσει δέκα χρόνια. Η Αγγλία και η Γαλλία δεν έχουν αλλάξει πολύ στη συστατική, δυτική, ευρωπαϊκή νοοτροπία τους. Αντίστοιχα η Γαλλία, η Αγγλία (και οι δορυφόροι τους στην Κεντρική Ευρώπη) εξακολουθούν να είναι η Ευρώπη. Αλλά κάτι, κάτι τους έκανε να συνειδητοποιήσουν ότι παράλληλα με αυτή την Ευρώπη - ή μάλλον σύμφωνα με τον Οναμούνο: ενάντια σε αυτή την Ευρώπη - υπάρχει μία άλλη Ευρώπη, η οποία δεν πρέπει να θεωρείται λιγότερο βάρβαρη. Μία άλλη Ευρώπη η οποία έχει αρχίσει να απαιτεί, να φωνάζει, να ανεξαρτητοποιείται, να απειλεί. Η Germania - η οποία κηρύσσοντας το δυτικό numen σε αποσύνθεση, σκιαγραφεί σχέδια ηγεμονίας μαζί με την Ρωσία, ερμηνεύοντας τη Ρωσία, εκμεταλλευόμενη την Ρωσία. Σπένγκλερ, Κόρχερ, Κάιζερλινγκ...«Ευρασία». «Όπως η Ρώμη πειθάρχησε τον ασιατικό μεσσιανισμό στην καθολική ευγένεια, έτσι και η Γερμανία, θα αφομοιώσει, ρυθμίζοντας τον, τον νέο ανατολικό μεσσιανισμό, που μέσω της Ρωσίας θα φτάσει στη Δύση». Να γίνουμε η Νέα Ρώμη, μπροστά στο νέο ανατολικό μεσσιανισμό, η Ρώμη της νέας Βηθλεέμ που είναι η Μόσχα. Να βρούμε τον Άγιο Πέτρο που θα χτίσει πάνω στη πέτρα την ψυχή του Ιησού (Λένιν). Ένας τέτοιος ισχυρισμός αποτελεί ένα αναμφισβήτητο βήμα προς την κατεύθυνση της κατανόησης και της προσέγγισης της Ρωσίας. Βέβαια, είναι πολύ πιο ευγενικό και με περισσότερο ιστορικό, ανθρώπινο και βαθύ νόημα από το αόριστο σχέδιο ενός Μπριάν που ομοσπονδιοποιεί τα παλιά ευρωπαϊκά εθνή, τους εθνικούς ρομαντισμούς, τις καγκελαρίες και τα έθιμα. Paneuropa! Και η Ρωσία; Πανευρώπη σημαίνει Αγγλία, Γαλλία: η Δύση! Κάτι σαν την Κοινωνία των Εθνών: Αγγλία, Γαλλία, Δύση. 

Όχι. Η Γερμανία είναι Ευρώπη, αλλά δεν είναι Δύση. Και πολύ πιο μακριά, η «μεγάλη Δύση» της Βόρειας Αμερικής δεν ενδιαφέρεται για την Ομοσπονδιακή Ευρώπη, μία γεροντική απομίμηση των δικών της ενωμένων πολιτειών, δεν ενδιαφέρεται για την Πανευρώπη που θα ύψωνε μόνο τείχη, εμπόδια και κακή διάθεση στη ζωτικότητα των Γιάνκηδων. Όπως η Γερμανία, έτσι και η Αμερική αισθάνεται την ιστορική βούληση μίας Νέας Ρώμης. Η Αμερική φιλοδοξεί και αυτή να επιτύχει την ενοποίηση Ανατολής και Δύσης. Ο μεσσιανικός κόσμος του προλεταριάτου και ο ορθολογιστικός και ψυχρός κόσμος του καπιταλισμού. Η «μηχανιστική κοινωνικοποίηση» της ανθρωπότητας είναι τελικά η υπέρτατη φιλοδοξία που θα ήθελε η Ρωσία. Η μπολσεβικική Ρωσία. Η Ρωσία των πενταετών πλάνων. Η καθαρή Ρωσία του Λένιν (ο Λένιν, λίγο πριν τον θάνατο του, χωρίς να μιλάει, διασκέδαζε ζωγραφίζοντας ουρανοξύστες. Το απώτερο όνειρο του, η ακριβής φόρμουλα της πολιτικής του, ήταν η «ηλεκτροδότηση της Ρωσίας». Να γίνει ο νέος Μεγάλος Πέτρος). Ο Μπριάν, ο Μακ Ντόναλντ δεν θα καταλάβει ποτέ την Ρωσία. Οι Γιάνκηδες και οι Ρώσοι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον (μίσος και θαυμασμός). Οι Γερμανοί και οι Ρώσοι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον (τεχνική και πνεύμα).

Αλλά αν η Γερμανία θέλει να είναι η Νέα Ρώμη του Μπολσεβικισμού και η Αμερική ο κόμβος της ενσωμάτωσης της, δεν θα μπορούσε να έχει την ίδια αξίωση και κάποιος άλλος; Δεν θα μπορούσε να παίζει τον ρόλο της νέας κοινωνικής Ρωμής του κόσμου η ίδια η Ρώμη, και με πρόσταγμα την «αιωνιότητα» της να αξιώνει μία νέα ρύθμιση των λαών, των νόμων, των εθίμων, των λατρευτικών εκδηλώσεων;

Όποιος κρίνει το «φασιστικό φαινόμενο» αλλιώς παρά ως ακριβής έκφραση αυτής της διαρκούς «ρωμαϊκής θέλησης για ενσωμάτωση», θα βρεθεί στην μεγαλύτερη των παρεξηγήσεων, την ανικανότητα. Ο «φασισμός» δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο εθνικιστής είναι ένας Barres με τα προπύργια των νεκρών του. Ένας D'Annunzio με τα ανεκπλήρωτα Φιούμε του. Αν ο Φασισμός ήταν ένας «εθνικισμός», μία περιορισμένη, ρομαντική και μοντέρνα φόρμουλα, όπως όλοι οι εθνικισμοί, θα είχε χαθεί πρό πολλού. Και θα χαθεί μόλις περιορίσει το ρωμαιοκαθολικό, δηλαδή το οικουμενικό και κοινωνικό του νόημα, σε μία έννοια εθνικά οριοθετημένη. Αυτό είναι που υπογράμμισε ο Giorgio Pini στο έργο του «Civilta di Mussolini fra l'Oriente e l' Occidente» (Ο Πολιτισμός του Μουσολίνι μεταξύ Ανατολής και Δύσης). Αλλά πριν από τον Pini, κάποιοι από εμάς το είχαν ήδη πεί και προβλέψει.

Αν δεχτούμε το αξίωμα ότι το «ρωσικό φαινόμενο» είναι η αφετηρία όλων των νέων πολιτικών στο κόσμο, η εμπροσθοφυλακή της κοινωνικής δημιουργίας, η ενσωμάτωση στο κράτος ενός νέου ανθρωπίνου κέντρου, τότε πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Φασισμός δεν είναι παρά μία επείγουσα συνέπεια, μία ενεργός αντανάκλαση της Ρωσίας. Μία γοητεία από την κυριαρχία του θρησκευτικού συμπλέγματος που ξεχειλίζει από την ιερή Νέα Ρωσία, αυτό των δικαιωμάτων των ταπεινών, της αναγγελίας των βοσκών και των τεχνιτών. 

Ο Ντούτσε του Φασισμού δεν είναι ούτε καθηγητής, ούτε τραπεζίτης, ούτε στρατηγός, ούτε νομικός, ο οποίος τίθεται επικεφαλής μίας παράταξης για να κάνει μία δήλωση. Αν ήταν αστός, θα είχε πέσει στο έδαφος εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν πέσουν ο ένας μετά τον άλλον οι γενάρχες δικτάτορες του αστικού κόσμου. 

Ο Ντούτσε είναι ένας αγρότης και εργάτης, του οποίου η βαθιά εμμονή δεν είναι ο Βοναπάρτης (αστικός μύθος) αλλά ο Λένιν (εργατικός μύθος).

Ο «φασισμός» είναι η μόνη πολιτική που προσπάθησε ανοιχτά να ακολουθήσει πιο στενά την μέθοδο των Μπολσεβίκων, τη δικτατορική ηγεσία του ρωσικού προλεταριάτου.  

Τα μαύρα πουκάμισα, η τρομοκρατία, η βία, οι κοινωνικές ανησυχίες, η αίσθηση της γεωργίας, του εργοστασίου, της ηλεκτροδότησης και της αναδιανομής της γης, της παραγωγικής οικονομίας, κλπ τι άλλο είναι παρά μπολσεβικικές ερμηνείες προσαρμοσμένες σε ένα αρχαίο, ιστορικό και πολιτισμένο κλίμα; (ο μαρξισμός γέννησε αυτό τον διθύραμβο: φασισμός - κομμουνισμός). Οι μεσοαστοί του κόσμου - ο δυτικός κατεδαφιστής - πιστεύουν οτί ο Φασισμός είναι το αντίθετο του κομμουνισμού. Ακριβώς όπως πιστεύουν ότι η Αμερική είναι το αντίθετο του Λένινγκραντ. Και ότι η Γερμανία δεν θα μπορέσει να αφομοιώσει την ασιατική βαρβαρότητα. 

Γεγονός όμως είναι ότι η Γερμανία και η Αμερική έχουν φιλικές σχέσεις με την Ρωσία, ότι ο Ντούτσε είχε δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με την Ρωσία πριν από τον Μπριάν. Οι συγγραφείς και οι δημοσιογράφοι της Ιταλίας βρίσκουν ζωηρή και γεμάτη σεβασμό υποδοχή στη Ρωσία. Υπάρχουν σχέδια για ένα Ιταλικό Ινστιτούτο στη Μόσχα και ένα αντίστοιχο ρωσικό στη Ρώμη, εκτός από αυτά που ήδη υπάρχουν στη Δυτική Ευρώπη. Ο σημερινός Ιτάλος απέχει πνευματικά από τον Λουτσιάνο Μαγκρίνι του 1920 όσο και από έναν Γάλλο από την Βενταμίλια. (Όσο για την σημερινή Ρωσία και την στάση της απέναντι στην σημερινή Ιταλία, δείτε την έξυπνη και βαθιά επαφή τους, όχι μόνο στέλνουν εργάτες στα ιταλικά εργαστήρια αλλά ο Γκόργκι αναθεματίζει τον Μπριάν από το Σορέντο σε απόλυτη συμφωνία με τον φασιστικό τύπο). 

Υπάρχουν σήμερα περιοδικά στο Μιλάνο, όπως το Il Convegno, όπου παρακολουθούνται τα τελευταία νέα της σοβιετικής λογοτεχνίας. Συντάσσεται μία έκδοση με τίτλό «Ρωσία». Ειδικοί όπως ο Tomaso Napolitano, o Umberto Barbano, ο Ettore Lo Gatto, ο Odoardo Camba, ο Malatesta, ο Smurlo, ο Puccio, για να αναφέρουμε μόνο πρόσφατα άρθρα και βιβλία, αναφέρονται στη Νέα Ρωσία με κάτι που δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί η Ιταλία το 1920: κατανόηση, επιθυμία για ενσωμάτωση, ρωμαϊκή ενθάρρυνση για καθολικισμό αυτού του νέου Χριστιανισμού της Ανατολής...

Αφήνοντας στην άκρη ογκώδεις ιστορίες όπως αυτές του Μάριο Μαλατέστα ή του Ευγένιου Σμούρλο - επιστημονικού και όχι κοινωνικού ή ποιητικού χαρακτήρα - δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το απόλυτο όραμα της Ιταλίας για την Ρωσία - ανώτερο από αυτό του Τζιοβάνι Κομίσιο, του Λο Γκάτο, του Πούτσιο - είναι το σύντομο, αυθεντικό και βαθύ του Κούρτσιο Μαλαπάρτε, ο οποίος μόλις μπόρεσε, επέστρεψε στη Ρωσία για να ολοκληρώσει μία πληροφορία που ξεκίνησε στη Πολωνία κατά τη διάρκεια του πολέμου και διακόπηε μέχρι σήμερα λόγω τυχαίων συγκυριών. 

«Intelligenza di Lenin» ονομάζει ο C.M το καλογραμμένο φυλλάδιο του: σαφές και άμεσο. Δεν έχει τίποτα από ρεπορτάζ, από άκομψη περιέργεια, από υλικές λεπτομέρειες, από κάρτ ποστάλ εφημερίδων. Δεν υπάρχει τίποτα για την chroniqueria ή για το ιστορικό των εφημερίδων. Ένα βιβλίο ύψους. Δεν κάνει ανακοινώσεις σε στήλες. Ούτε χάνεται σε διακηρύξεις ή κοινωνιολογικούς ψυχολογισμούς. Ο Wells δίνει την εντύπωση ενός διανοούμενου τουρίστα. Ένας Ντουχαμέλ, ένας ανατροπέας πνευματικών αινιγμάτων. Ένα Paquet, ενός τηλεγραφητή, ακριβές και χωρίς συναίσθημα. Ένας Alvarez del Vayo, καλής θέλησης. Ένας Panait Istrati, ενός αξιολύπητου πλαστογράφου. 

Η "Intelligenza" του C.M δεν έχει καμία σχέση με εκείνη την άλλη παραδοσιακή δυτική που οι ίδιοι οι Ρώσοι έχουν ονομάσει "intellighenzia". Και ώς σύνοψη (της καθαρής πρωτοποριακής ποίησης) δίνει την λενινιστική φόρμουλα του σοβιετισμού: Σοβιετική δημοκρατία + εξηλεκτρισμός = κομμουνισμός. 

Ολόκληρο το βιβλίο του C.M περιστρέφεται γύρω από την μορφή του Λένιν, σαν πάνω στις σανίδες ενός νέου νόμου της ζωής. 

Αλλά, πάνω απ΄όλα, υπάρχει ένα που αποτελεί τον άξονα ολόκληρης της στροφής του. Αυτό - που με την σειρά του - αποτελούσε ολόκληρη την αξονική ισορροπία του ίδιου του Λένιν: όπου υπάρχει ελευθερία δεν υπάρχει κράτος. Και τα επακόλουθα του, οι ασυμβίβαστες λογικές του Ρώσου δικτάτορα: «η δημοκρατία μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με πολυβόλα». «Η επανάσταση είναι τέχνη, όπως λέει ο Μάρξ, αλλά στρατιωτική τέχνη». «Η ιστορία γράφεται στα χαρακώματα, όπου οι στρατιώτες βυθίζουν τις ξιφολόγχες στις κοιλιές των αξιωματικών». «Η προλεταριακή δικτατορία στηρίζεται άμεσα στη βία και όχι στο νόμο». «Τι άντρες οι Τσάροι - όπως ο Ιβάν ο Τρομερός - πραγματικοί άντρες φτιαγμένοι για την ταξική πάλη!». «Το βασικό πρόβλημα της επανάστασης είναι η εξουσία. Το κράτος δεν ανέχεται ούτε καν την συζήτηση περί ελευθερίας. Μόλις γίνεται λόγος για αυτή, το κράτος εξαφανίζεται». «Η καθαρή δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο παρά φιλελεύθερη υποκρισία σχεδιασμένη να εξαπατά το προλεταριάτο». «Η έννοια της ελευθερίας δεν είναι προλεταριακή έννοια αλλά αστική». («Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στις δυτικές δημοκρατίας» σχολιάζει ο C.M «όπου η εργατική τάξη έχει ελευθερία αλλά όχι εξουσία, στη Σοβιετική Ρωσία οι εργάτες έχουν εξουσία αλλά όχι ελευθερία. Γιατί ο στόχος της δικτατορίας τους δεν είναι η ελευθερία αλλά η εξουσία»).

Ο Λένιν δεν συναινούσε στην μουσική. Όχι όπως ο Ναπολέων, επειδή δεν την καταλάβαινε, αλλά επειδή τον μαλάκωνε, τον έκανε καλό. Τα πήγαινε καλά με τις γάτες, ήταν οι αγαπημένοι του σύντροφοι. Με τους φίλους του ήταν φιλικός, ευγενικός. Αλλά με τον αντίπαλο του, ήταν αδίστακτος, μέχρις εσχάτων. 

«H βιογραφία ενός Λένιν» - γράφει ο C.M - «δεν θα μπορούσε να γραφτεί από έναν Strachey, έναν Maurois». Μία μέρα ο Λένιν χάιδεψε το κεφάλι ενός παιδιού: «Μόνο εσύ θα μπορούσες να συχγωρήσεις την σκληρότητα της ζωής μου». Ο ψυχρός βίαιος Λένιν. Με την σπειροειδή λογική του λαμπρού καιροσκοπισμού του. 

«Ο ρωσικός λαός δεν είχει την δική του λογική» - λέει ο C.M - «μέσα από το παράθυρο που είχε ανοίξει ο Μέγας Πέτρος προς τη Δύση, προς την επιτηδευμένη Δύση, ο φιλελεύθερος άνεμος του Καντίντ είχε εισέλθει στη Ρωσία, η ήπια και απαλή ανάσα της Ευρώπης του δεκάτου ογδόου αιώνα, διεφθαρμένης από την φιλοσοφία, ανήσυχης και αισιόδοξης, ήδη φωτισμένης και περίεργης για το προμήνυμα της ελευθερίας».

Αλλά ο Λένιν ήρθε τελικά να δώσει μία λογική στον ρωσικό λαό, μία λογική με δύο πρόσωπα - αντιρωσική και αντιευρωπαϊκή. Ο ρωσικός λαός βρήκε τελικά στο πρόσωπο του Λένιν τον δικαιολογητή των ανοησιών του, των εγκλημάτων του,  της πείνας του για βία, της δίψας του για ελευθερία. Αλλά συλλογική, ταξική ελευθερία. Ο Ρώσος δεν ξέρει πως να είναι μόνος του. Η ελευθερία και η δικαιοσύνη μίας τάξης έναντι των άλλων. Έναντι ποιών; Σε έναν συγκεκριμένα: την αστική τάξη. Οι ευγενείς δεν πολέμησαν ποτέ για την ελευθερία. Μόνο η αστική τάξη, της οποίας το τελευταίο οχυρό - η οικογένεια - διαλύεται μπροστά στην τριπλή επίθεση της μείωσης των κατοικιών - των δημοσιών κατοικιών -  και της χειραφέτησης των γυναικών και των παιδιών. Η απαγόρευση της μοναξιάς, της απόστασης  - αυτές οι ατομικές κατακτήσεις που πρόσφατα ο Jose Ortega y Gasset επιθυμούσε απέναντι στις μάζες: η ρωσική τάξη πραγμάτων. 

Δεν υπάρχει χάος η ασιατικό αίνιγμα - η κομμουνιστική Ρωσία σήμερα είναι μία υπέροχη καθαρότητα γραμμών, τάξης, ιεραρχίας, συστήματος. 

Μία λογική: αυτή του Λένιν, που συνεχίστηκε ηρωϊκά από τον Στάλιν, ενάντια στην ίδια την ΝΕΠ, ενάντια σε κάθε κουλαγκισμό. Μία τολμηρή, θυσιαστική και πειθαρχημένη τάξη στην εξουσία: η εργατική τάξη. Οι εξωτερικοί εχθροί της πολλοί. Οι σύγχρονοι: ο αγρότης, ο υπερβολικός γραφειοκράτης, η νωθρότητα του εργάτη.

Ένα θαυμάσιο βοηθητικό μέσο, το οποίο λειτουργεί ως διεγερτικό και ως υπολογιστής: η Ρωσίδα.

Και μία σχεδόν θεϊκή προσπάθεια να κυριαρχήσει στις μάζες, να τις δομήσει: «η μάζα είναι ένας πηλός» είπε ο Λένιν. 

O C.M δεν υπαινίσσεται ούτε για μία στιγμή το γήινο. Το πολύ μία μικρή σύγκριση των ρωσικών εργατικών λεσχών με τους Ιταλούς εργάτες του Dopolavoro. Αλλά σε ολόκληρο το βιβλίο μία ψυχρή και βίαιη λαχτάρα: η λαχτάρα να συμμορφωθεί με έναν νέο μύθο, με έναν ήρωα: τον Λένιν. Η λαχτάρα να εισέλθει - ο Μαλαπάρτε με την νέα του Ιταλία - σε αυτό τον τιτάνιο, νεανικό ρυθμό της ανθρωπότητας. Να μπείτε μέσα, να διαβάσετε μέσα. Intellegere. Ναι: η ευφυία του Λένιν από κάποιον που φιλοδοξεί να ξεπεράσει την ίδια ευφυία με μία άλλη, προσαρμοσμένη σε ένα παλιότερο, πιο δυτικό κλίμα από αυτό της ευαγγελικής Ρωσίας. Πίσω από την τρυφερή και βίαιη τρυφερότητα του Curzio Malaparte, πίσω από αυτή την άμεση νοημοσύνη για την σλαβική Ιερουσαλήμ, ξεπροβάλει η ποντιφική λύκαινα της Ρώμς. Αχόρταγα!» 

ΠΗΓΗ

Διαβάστε επίσης:

Γιόσεφ Γκαίμπελς: Χίτλερ ή Λένιν;

Μπολσεβικισμός, Ανατολή και Ελληνισμός - Ίων Δραγούμης

Ο Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος υπέρ της αναγνώρισης του Σοβιετικού Κράτους

Ramiro Ledesma Ramos: Ο Σοσιαλιστικός Φυλετισμός στη Γερμανία

 

Προμηθευτείτε απο τις εκδόσεις Λόγχη

Πατήστε ΕΔΩ

«Στη Γερμανία έχουμε άλλο ένα μεγάλο φαινόμενο της σύγχρονης ανατροπής που έχει μεγαλώσει και θριαμβεύσει, όχι μόνο έξω από την τροχία του μπολσεβικισμού, αλλά, και σε αντίθεση με αυτή. Για να το κατανοήσουμε με την πιο αυστηρή έννοια είναι απαραίτητο, να του αφαιρέσουμε τα «φασιστικά» προσόντα. H ουσιαστική αξία, τα ουσιαστικά συστατικά που χαρακτηρίζουν το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα και που μπορούν να προσδιοριστούν ως καθοριστικά της νίκης του, δεν προέρχονται από τον ιταλικό φασισμό. Η μορφή του χαιρετισμού, η στολή των μαζών και η άκαμπτη πειθαρχία στον ηγέτη είναι πραγματικά επιφανειακές και επεισοδιακές διαστάσεις, χωρίς να αποτελούν σπόνδυλους της επανάστασης. 

1. Τι είναι εθνικό;

Για άλλη μία φορά, όπως στις τελικές συνέπειες του μπολσεβικισμού, όπως στις θεμελιώδεις κατηγορίες του φασισμού, βρίσκουμε ένα «εθνικό» φαινόμενο, κάτι που κινείται στη τροχία του «εθνικού» και αποκτά από αυτό την απόλυτη δικαιολόγηση. Αλλά φυσικά η έκφραση του πρέπει να προσδιοριστεί. Γιατί τίποτα δεν είναι πιο διαφορετικό από την έννοια του εθνικού για έναν Ρώσο μπολσεβίκο, έναν Ιταλό φασιστή και έναν Γερμανό σοσιαλφυλετιστή. 

Το εθνικό στο Ρώσο Μπολσεβίκο είναι μία αναπάντεχη ανακάλυψη, μία αξία που εμφανίζεται ξαφνικά στην ιστορική διαδρομή της επανάστασης του, μία συνέπεια, κάτι που διαμορφωνεί πραγματικά την προσπάθεια του και που υποδέχεται, φυσικά, με αληθινή χαρά. 

Στον Ιταλό Φασιστή, το εθνικό γίνεται ένας κινητήρας που γεννάει τον ενθουσιασμό, μία ιδανική αναγκαιότητα, χωρίς την ύπαρξη της οποίας γνωρίζει κανείς ότι υποβαθμίζεται, υποβιβάζεται σε ιστορική βδελυγμία. Είναι ένα μίγμα ονείρου, φαντασίας και μύθου. 

Ο Γερμανός Εθνικοσοσιαλιστής βιώνει αυτή την έννοια ως μεταφυσική αγωνία, λειτουργώντας μέσα του ένα βαθύ βιολογικό ελατήριο: το αίμα. Είναι, λοιπόν, φυλετικός. Η Γερμανία είναι για αυτόν ένας ζωντανός οργανισμός, που βαδίζει στην ιστορία με πλήρη αγωνία, μία σχέση αγωνίας και δύναμης, που συντηρείται ανά πάσα στιγμή από το πνεύμα θυσίας και την ζωτικότητα όλων των Γερμανών. 

2. Η Εθνικοσοσιαλιστική Σύνθεση

Η σύνθεση του «εθνικού» και του «κοινωνικού», που είναι για τους ξένους παρατηρητές και σχολιαστές η υπέρτατη δυσκολία που ξεπέρασε ο Αδόλφος Χίτλερ, εμφανίζεται υπό το πρίσμα του σοσιαλιστικού φυλετισμού ως μια επιχείρηση εκπληκτικής απλότητας. Η ταραχή γύρω από προβλήματα κοινωνικοοικονομικής φύσης, η αντιμετώπισης των κρίσεων τους και του προσδιορισμού ενώπιον των μαζών των διαταραχών και των βλαβών που τους συμβαίνουν, αποδεικνύεται ένα έργο εξαιρετικά άνυδρο σε άλλους λαούς, των οποίων το μόνο δυνατό συναίσθημα είναι, αν μη τι άλλο, αρνητικό, βασισμένο σε δημαγωγικές προσφορές που ικανοποιούν τις συγκεκριμένες επιθυμίες του μεγάλου κοινού. Αλλά στη Γερμανία υπάρχει μια θεμελιώδης παραλλαγή, με ένα πολύ σαφές φυλετικό πρόσημο, και της οποίας η διαχείριση έδωσε πραγματικά τη νίκη στον Χίτλερ. Λοιπόν, η ατυχία του κάθε Γερμανού δεν είναι μόνο δική του, συμπίπτει και ταυτίζεται με την ατυχία της Γερμανίας, ολόκληρης της χώρας.

Όταν ο Χίτλερ, στις φρενήρεις ομιλίες του μπροστά σε τεράστια πλήθη Γερμανών, παρουσίασε το τρομερό πανόραμα που πρόσφερε ο γερμανικός λαός, κατεστραμμένος, σε αναγκαστική ανεργία, σε μόνιμο κίνδυνο πραγματικής οικονομικής σκλαβιάς, βυθισμένος στην ατυχία, οι πιο ηχηρές επιτυχίες και το βαθύτερο συναίσθημα των μαζών επιτεύχθηκαν με το να συνάγουν ότι από όλα αυτά τα λάθη πρέπει να αποκατασταθεί το ψωμί και η ευημερία για να γίνει η Γερμανία ξανά δυνατή. Μια μεγάλη Γερμανία! Φυσικά, αυτού του είδους η έκκληση προς τη Γερμανική Πατρίδα επέτρεψε με τη σειρά του στον Χίτλερ να υποδείξει στις μεγάλες μάζες τους εμπνευστές και τους υπαίτιους των υλικών συμφορών τους. 

Υλικές, όχι για κάποιες λανθασμένες ιδέες, ούτε για απλές αφαιρέσεις, αλλά για συγκεκριμένους εχθρούς, εχθρούς της ίδιας της Γερμανίας ως έθνους, και πάνω απ' όλα, πολύ ορατοί και αναγνωρίσιμοι με το χέρι: Από τη μια πλευρά, ο Εβραίος και το οικονομικό του κεφάλαιο. Από την άλλη, ο εξωτερικός εχθρός της Γερμανίας, οι Βερσαλλίες, και οι διαπραγματευτές, υπογράφοντες και συντηρητές της, δηλαδή οι μαρξιστές και η δημοκρατική αστική τάξη της Βαϊμάρης.

Ο γερμανικός λαός αισθάνθηκε και κατάλαβε τη «φωνή» του Χίτλερ, η οποία μιλούσε πραγματικά στο βαθύτερο και πιο αληθινό κομμάτι της φύσης του. Η φωνή αυτή εξάχνωσε την καθημερινή τους αγωνία, δίνοντάς της ηρωική ανακούφιση και την υπέρτατη κατηγορία της γερμανικής εθνικής καταστροφής. Έτσι ο εργάτης στην καταναγκαστική ανεργία, ο βιομήχανος στα ερείπια, ο στρατιώτης χωρίς σημαία, ο φοιτητής χωρίς ενθουσιασμό, ο πρώην ιδιοκτήτης χωρίς περιουσία, ολόκληρη η μεγάλη μάζα, εν ολίγοις, άνθρωποι, εκδιωγμένοι και εξευτελισμένοι από το σημερινό σύστημα, άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι όλες οι αθλιότητες και όλη τους η ανησυχία ήταν προϊόν ενός μεγάλου εγκλήματος που διαπράχθηκε τον Νοέμβριο του 1919 από το καθεστώς της Βαϊμάρης, το οποίο ήταν και ο πραγματικός συνεργός όλων των πράξεων που πραγματοποιήθηκαν εναντίον της Γερμανίας. Λοιπόν, αποτελούσαν κόμματα και αιρέσεις, των οποίων το πνεύμα ήταν απολύτως ξένο προς το πνεύμα της Γερμανίας, που διοικούνταν από τους Εβραίους και δημιουργήθηκαν από ανθρώπους άλλων φυλών, εισβολείς και εξολοθρευτές της μεγάλης γερμανικής φυλής.

Έτσι οι Γερμανοί άρχισαν να ανεβάζουν τη διάθεση τους, να νικούν, να «ξυπνούν». (Deutschland, erwache!, «Γερμανία, ξύπνα!» ήταν η βροντερή και μόνιμη κραυγή του NSDAP). Γιατί δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικό φάρμακο, δεν υπάρχει πιο ασφαλής πόρος για να αποκαταστήσει την ενέργεια σε έναν λαό που είναι ηττημένος και ντροπιασμένος, από το να του δείξει με το δάχτυλο τις δυνάμεις που ευθύνονται για την καταστροφή του, την αγωνία και τη δυστυχία του.

3. Σοσιαλισμός όχι «για τον άνθρωπο» αλλά «για τον Γερμανό».

Πολύ απλό, λοιπόν, είναι το συναισθηματικό σύμπλεγμα που κρύβεται πίσω από τον σοσιαλιστικό φυλετισμό. Διότι, βρισκόμαστε μπροστά σε μία κοινωνική ιδέα, έναν σοσιαλισμό, του οποίου το κίνητρο δεν είναι η ανάγκη να αποδοθεί δικαιοσύνη για τους Γερμανούς, ως ανθρώπους που στερούνται την ευημερία από ένα άδικο οικονομικό καθεστώς, αλλά στην ιδέα της επίτευξης για την Γερμανία, ως λαού, ως φυλής, ως ζωντανής μονάδας, του ιδανικότερου και πιο δίκαιου κοινωνικού καθεστώτος. 

Επομένως, ο αντικαπιταλισμός του χιτλερικού είναι διαφορετικός από τον αντικαπιταλισμό του μαρξιστή. Ο χιτλερικός βλέπει στο καπιταλιστικό καθεστώς όχι μόνο ένα σύστημα συγκεκριμένων οικονομικών σχέσεων, αλλά βλέπει και τον εβραϊσμό, προσθέτοντας μία φυλετική αντίληψη στην αυστηρά οικονομική έννοια. Η αντιεβραϊκή ιδέα και η αντικαπιταλιστική ιδέα είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα για τον εθνικοσοσιαλισμό. Και, όπως είπαμε, ο Γερμανός αντικειμενοποιεί το ιδιαίτερο πρόβλημα του στην Γερμανία και η σοσιαλιστική του ανησυχία επιδιώκει ανά πάσα στιγμή μία τάξη προς όφελος ολόκληρης της φυλής. 

Έτσι ο μαρξισμός άφησε ανέπαφες τις πιο οικείες και έντονες αντιδράσεις του στους Γερμανούς. Γλίστρησε επεισοδιακά στην επιφάνεια και αποτέλεσε βαθύτερη στάση μόνο στους ψεύτικους Γερμανούς, δηλαδή σε άτομα πολιτογραφημένα στη Γερμανία αλλά ξένα στη φωνή του αίματος, στο μύθο της φυλής. 

Δεν είναι λοιπόν «ο άνθρωπος», αλλά «ο Γερμανός» που μετράει στον φυλετικό σοσιαλισμό. Για τον λόγο αυτό, το πρόγραμμα του Χίτλερ, καθορίζει ξεκάθαρες διαφορές μεταξύ αυτών που αποκαλεί «Γερμανούς πολίτες» και των άλλων, που διαμένουν στην Γερμανία ως ξένοι, διεκδικώντας μόνο για τους πρώτους το δικαίωμα συμμετοχής στην οικονομική κληρονομία και τις οικονομικές δυνατότητες της Γερμανίας. 

4. Στην υπηρεσία της ανατροπής

Το κίνημα του Χίτλερ σίγουρα πόλωσε την ανατρεπτική ικανότητα της νεολαίας γύρω από την σβάστικα του. Είναι αυτό το γεγονός, αυτή η λεπτομέρεια, που το καθιστά ένα σύγχρονο φαινόμενο, που βρίσκεται στη γραμμή της μεταστοιχείωσης, και που το επιβεβαιώνει ως μία επαναστατική αξία στη διαδικασία ενός αναπτυσσόμενου κόσμου.

Η νίκη του συμβαίνει μπρος στα έκπληκτα μάτια των «παραδοσιακών» επαναστατών. Δέκα ή δώδεκα εκατομμύρια μαρξιστές υπήρξαν πολύ στενοί μάρτυρες, παρακολουθώντας, με το γρήγορο τρεμόπαιγμα της απορίας, το θέαμα των πληθών που επιδιώκουν την εντολή, χωρίς να χρειάζονται τίποτα από τον μαρξισμό, που απαλάσσονται από αυτόν στην ανοδική και ανατρεπτική στρατηγική τους. Και μαζί, εκείνοι που είχαν πραγματικά την ενέργεια και την αποφασιστικότητα που απαιτείται για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της Γερμανίας. Το επεισόδιο της κατάληψης της εξουσίας από τον Χίτλερ, καθώς και η επακόλουθη διαδικασία και τα επακόλουθα γεγονότα που τον έκαναν μοναδικό και ανώτατο ηγέτη του Ράιχ, έχει επίσης το σημάδι κάτι μοιραίου, άμεσου και βέβαιου, κάτι που η αποφυγή και η απόκρυψη είναι μάταιη και αδύνατη. 

Όλες οι αντιστάσεις και όλες οι δυσκολίες κινητοποιήθηκαν για να σταματήσουν την εθνικοσοσιαλιστική πορεία, να καταστρέψουν τη δύναμή της και να διαστρεβλώσουν την επαναστατική της ιδιαιτερότητα την τελευταία στιγμή. Τίποτα δεν ωφέλησε. Διότι οι μηχανικοί του χιτλερισμού διαχειρίστηκαν τις βασικές κινητήριες δυνάμεις και κατέκλυσαν τα πάντα με το πιο σταθερό βήμα και την πιο τυφλή πίστη. Ανέλαβαν την εξουσία με τον πιο κατάλληλο, απλό και φυσικό τρόπο, όπως αντιστοιχεί σε έναν στρατηγό που γνωρίζει το μυστικό αυτών των καιρών, δηλαδή ότι σήμερα είναι απαραίτητη η διαφορά της εδραίωσης ανάμεσα στο πρόβλημα της απόκτησης ή της κατάκτησης της εξουσίας και του επαναστατικού προβλήματος, αυτό της επανάστασης, ένα εξαιρετικά σοβαρό και περίπλοκο πράγμα, που χρειάζεται λίγο χρόνο για να διαχωριστεί στρατηγικά από το πρώτο.

5. Μετά το μαρξιστικό τείχος, τα άλλα δύο: η στρατιωτική ολιγαρχία και οι Junkers

Ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία, όχι χωρίς τεράστιες δυσκολίες, χωρίς να δοκιμάσει την πίστη του στην τελική μοίρα του εθνικοσοσιαλισμού, χωρίς να αναγκαστεί να διαπραγματευτεί παραχωρήσεις, ακόμη και σχεδόν να ανεχτεί την είσοδό του στην Καγκελαρία φιμωμένη από τους Γιούνκερς.

Οι Γιούνκερς, οι κύριοι αυτοί, ήταν αυτοί που ανέπτυξαν τον τελευταίο τακτικό ελιγμό για να αποτρέψουν την «εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση». Άνοιξαν το φρούριο της Καγκελαρίας στον Χίτλερ, πιστεύοντας ότι ήταν ήδη υποχωρημένος και έτοιμος να καταπνίξει ο ίδιος την επανάσταση, να αναπτύξει μια πολιτική που αντλεί την έμπνευσή της από την παραδοσιακή, πρωσική και αντιδραστική γραμμή και να παραμείνει στεγνός και βουβός μπροστά στις ανατρεπτικές επιθυμίες των ίδιων των εθνικοσοσιαλιστικών μαζών.

Είναι γνωστό πώς ο στρατηγός φον Σλάιχερ, μήνες πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, οργάνωσε στρατιωτικό πραξικόπημα, με τις φρουρές των καντονιών του Βερολίνου, και ζήτησε την υποστήριξη των Σοσιαλδημοκρατικών Ενώσεων με μια γενική απεργία. Ο δισταγμός αυτών των στοιχείων, που δεν ήταν έτοιμα για επαναστάσεις και περιπέτειες, επέτρεψε να εκπληρωθεί το σχέδιο των Γιούνκερς, να σχηματιστεί μια χιτλερική κυβέρνηση, στην οποία ο Χίτλερ δεν θα είχε την πλειοψηφία. Ο Χίτλερ έκανε όλες τις παραχωρήσεις που του ζητήθηκαν, δέχτηκε την ελάχιστη εκπροσώπηση δύο υπουργών, ήταν πρόθυμος να καλύψει το ακανθώδες ζήτημα της «βοήθειας προς την Ανατολή» κ.λπ.

Όμως ο Χίτλερ ήξερε καλά ότι η νίκη ήταν, κατά βάθος, ήδη αποκλειστικά δική του. Αφού άφησε πίσω, ηττημένους, την τεράστια μάζα του μαρξισμού, αφότου άφησε πίσω και τη μειωμένη στρατιωτική δύναμη του Σλάιχερ, τώρα η πάλη με τους Γιούνκερς, με εκείνες τις μικρές ομάδες που τολμούσαν αλλά δεν είχαν κανένα σθένος, του φαινόταν σαν ένα καθαρό παιδικό παιχνίδι και αν τον περιέζωσαν με οποιονδήποτε σεβασμό ήταν επειδή πίσω από τους Γιούνκερς ήταν ακόμα ζωντανός στην Προεδρία ο παλιός Xίντενμπουργκ.

Οι δύο ή τρεις μήνες συνεργασίας και πάλης με τους «άρχοντες» αποτελούν το πιο ενδιαφέρον στιγμιότυπο όσον αφορά τη συντριπτική δύναμη του εθνικοσοσιαλισμού, σημειώνοντας τη δεξιοτεχνία και τη φυσικότητα με την οποία του παραδίδονται τα γεγονότα, έστω και με το κόστος της ορατής δύναμης που βάζει τον φόβο στο πνεύμα των Γιούνκερ και υποδεικνύει με μια πολύ εύγλωττη χειρονομία την απόλυτη και ριζική απώλεια της μάχης.

Σε ποιο βαθμό θα πραγματοποιηθεί η γερμανική εθνική επανάσταση και τι τύχη την περιμένει; Οι μέρες της τιμωρίας του Ιούνιο του 1934 απέδειξαν την τεράστια αξιολύπητη και δραματική της ικανότητα. Σε αυτά πέθανε ο Στράσερ, ο εθνικοσοσιαλιστής που ταυτιζόταν περισσότερο με τα αληθινά συμφέροντα των μεγάλων λαϊκών μαζών, και μέσα τους το φάσμα της απογοήτευσης και της αποθάρρυνσης έκανε την εμφάνισή του ενώπιον της νεολαίας για πρώτη φορά. Σήμερα όλα φαίνονται συνωμοτικά και ο Χίτλερ, επικεφαλής των πεπρωμένων της Γερμανίας, επικεφαλής εβδομήντα εκατομμυρίων Γερμανών, συνοδευόμενος από τους δύο μύθους της φυλής και του αίματος, είναι και αποτελεί, ταυτόχρονα, όποιο κι αν είναι το μετέπειτα μέλλον του, ένα από τα πιο αξιολύπητα αλλά και εκπληκτικά και υπερβατικά φαινόμενα στην παγκόσμια ιστορία.

Απομένει άλλη μια μεγάλη ανταπόκριση, μια άλλη μεγάλη εκδήλωση του γιγάντιου ανατρεπτικού πνεύματος που σήμερα λειτουργεί με παγκόσμια δικαιοδοσία». 

ΠΗΓΗ: Racismo Socialista en Alemania, Anthologia Falagista

Ο Ραμίρο Λεντέσμα Ράμος υπέρ της αναγνώρισης του Σοβιετικού Κράτους

 

Μετάφραση: Monakasan

«Η Ισπανία πρέπει να αναγνωρίσει την ρωσική κυβέρνηση. Εμείς, οι ριζοσπαστικοί εχθροί του κομμουνιστικού κράτους, μπορούμε να εκφράσουμε αυτή την γνώμη με κάθε σθένος και κύρος. Είναι ανώφελο να εμποδίζουμε ένα θριαμβευτικό γεγονός, όπως το ρωσικό, και δεν καταλαβαίνουμε τι είδους φόβοι εμποδίζουν την Ισπανία να το αναγνωρίσει.

Σήμερα η Σοβιετική Ρωσία είναι μία χώρα όπου διεξάγονται οικονομικά και κοινωνικά πειράματα μεγάλης εμβέλειας. Καλό είναι να το έχετε κατά νού. Από την άλλη πλευρά, έχει γίνει ένα εθνικό κράτος, εστιασμένο στις εσωτερικές του ανησυχίες και κανείς δεν πιστεύει ότι οι Σοβιετικοί σήμερα ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο εκτός από την εθνικιστική επιτυχία του έργου τους. Ίσως ένας από τους πιο ένθερμους εθνικισμούς στην Ευρώπη είναι εκείνος των Ρώσων, που έχουν αποτραβηχτεί στον ευατό τους, καλλιεργώντας το αισιόδοξο εγχείρημα της ρωσικής ευημερίας. Όπως όλοι οι άλλοι ανθρώποι. 

Επιπλέον, η τάση στη σημερινή Ρωσία είναι προς ένα είδος κράτους που θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το κομμουνιστικό πρότυπο. Σύντομα, θα πρέπει να περιμένουμε να αναδυθούν οι αριστοκρατίες της επανάστασης, οι ιδιοφυείς και κυρίαρχες μειοψηφίες που, με λίγο κυνισμό και πολύ ιστορικό όραμα, θα καταλάβουν τα μέσα παραγωγής και όλους τους πολιτικούς μοχλούς του κράτους, εκδηλώνοντας τις διατυπώσεις που θέλουν. 

Πρόκειται για την μετάβαση από το αρχικό κομμουνιστικό κράτος, που προέκυψε με την Οκτωβριανή Επανάσταση, στο αποτελεσματικό και ισχυρό εθνικό κράτος, το οποίο αρχίζει να υιοθετεί η μεταφιλελεύθερη Ευρώπη. Βλέπε για παράδειγμα, το φασιστικό κράτος. 

Έτσι, έφτασε η κρίσιμη φάση του σοβιετικού κράτους και η δικτατορία του Στάλιν εγγυήθηκε την πορεία που περιγράψαμε.

Η Ισπανία πρέπει να αναγνωρίσει τους Σοβιετικούς. Διάλογος και εμπορικές σχέσεις. Δεν θα γυρίσουμε με μισή καρδιά την πλάτη στην σφαίρα που ανακαλύψαμε.

Η Ρωσία, επαναλαμβάνουμε, έχει εγκαταλείψει τα πρώιμα όνειρα της για καθολική και μόνιμη επανάσταση. Μπορεί μία μέρα να ξεπεράσει το εθνικιστικό στάδιο στο οποίο βρίσκεται σήμερα και να μετατρέψει τις φιλοδοξίες της σε φιλοδοξίες αυτοκρατορίας. Αλλά αυτό ανήκει στις ήδη νόμιμες δυνατότητες των λαών. 

Η Ισπανία είναι ισχυρή και έχει βαθιά ριζωμένες ρίζες στα ισπανόφωνα κράτη. Δεν πιστεύουμε ότι η σημερινή της θέση είναι πολύ χαριτωμένη, θεωρούμε ότι είναι αδύναμη και στρέφει το πρόσωπο της μακριά για να αποφύγει να μολυνθεί από τους εισερχόμενους ανέμους. Μεγάλος λαός δεν είναι αυτός που αποφεύγει τις δυσκολίες, αλλά αυτός που τις αντιμετωπίζει και τις ξεπερνά. 

Υποσχόμαστε να επιμείνουμε σε αυτό το σημείο. Επιθυμούμε και ζητούμε εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις με τους Σοβιετικούς. Και για αυτό τον σκοπό θα δωσούμε στην αρθρογραφία μας τον χαρακτήρα μίας εκστρατείας.

Μόνο το παλιό αστικό φιλελεύθερο πνεύμα μπορεί να φοβηθεί από την παρουσία μίας σοβιετικής σημαίας στη Μαδρίτη. Ακριβώς όπως φοβάται τα φασιστικά μαύρα πουκάμισα. Ακρίβως όπως φοβάται κάθε τι που παραπέμπει στην αποτελεσματικότητα και την δημιουργική βία.

Αλλά αν κάτι υποκύπτει οριστικά στην Ισπανία, αυτό είναι το παλιό φιλελεύθερο πνεύμα. Όσοι εξακολουθούν να αποκαλούνται φιλελεύθεροι είναι είτε «κούκλοι», που συμπεριφέρονται σαν να μην ήταν, είτε αφελείς άθεοι.

Η πόλωση των δυνάμεων είναι ακριβώς αυτό που επιζητούμε για την Ισπανία, μία πόλωση η οποία βασίζεται σε μία εθνική, ισπανική ιδέα της νόμιμης ισπανικής φιλοδοξίας, με όλες τις συνέπειες ενός ισχυρού και αυθεντικού κράτους ή σε μία κομμουνιστική ιδέα, που εγκαταλείπει το πεπρωμένο της Ισπανίας και βρίσκεται στο περιθώριο των διακεκριμένων αξιών του ανθρώπου. Αυτοί είναι οι δύο πόλοι, όλα τα υπόλοιπα είναι γηρατειά, ερείπια και αστική φιλελεύθερη συνηγορία.

Ζητάμε και θέλουμε διπλωματικές σχέσεις με την Ρωσία!

.......

Επαναλαμβάνουμε σήμερα την άποψη μας, την οποία εκθέσαμε σε προηγούμενο τεύχος. Η Ισπανία πρέπει να αναγνωρίσει την Σοβιετική κυβέρνηση. Μετά από δεκατέσσερα χρόνια καθεστώτος, με κάθε πιθανότητα ήττας να έχει εξαλειφθεί, με τον ρωσικό λαό να έχει αφομοιώσει ένα εθνικό καθήκον που του αναθέτει την αυστηρή λειτουργία της ανασυγκρότησης του ευατού του, δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος που θα καθιστούσε την απομόνωση σκόπιμη. Η Ρωσία σήμερα είναι ένας λαός με τεράστια αναπαραγωγική ικανότητα και είναι παράλογο να διατηρούμε μία εμπορική ρήξη που επιφέρει μόνο απώλειες στην οικονομία μας. 

Σκοπεύουμε να θέσουμε εδώ το ζήτημα της αναγνώρισης της ΕΣΣΔ και να φέρουμε τις απόψεις ανθρώπων όλων των πολιτικών πεποιθήσεων. Επιπλέον, είναι μία παγκόσμια πραγματικότητα το να στρέψουμε το βλέμμα μας προς την Ρωσία και να ξεκινήσουμε εμπορικό διάλογο. Οι παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις συμπίπτουν με την σύνταξη του πενταετούς πλάνου της Ρωσίας και οι ταλαιπωρημένες χώρες αναζητούν τις ευκαιρίες που προσφέρουν αυτές οι αγορές. 

Πριν από λίγες ημέρες διαβάσαμε στο αμερικανικό περιοδικό New Republic ότι μόνο η εγκαθίδρυση κανονικών εμπορικών σχέσεων με τους Σοβιετικούς μπορεί να απαλύνει την κρίση των Αμερικάνων καπιταλιστών και των Αμερικάνων ανέργων. Ήδη πέρυσι το εμπόριο των ΗΠΑ με την Ρωσία αυξήθηκε κατά 78%.

Η εσωτερική ανοικοδόμηση της Ρωσίας έχει αυξήσει σημαντικά την παραγωγή ορισμένων υλικών που εξάγονται και αποτελούν αντίκειμενο εμπορίου. Το ξύλο, το σιτάρι και το πετρέλαιο είναι τα τρία αγαθά που παράγει σήμερα η Ρωσία σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Όπως φαίνεται δεν υπάρχουν μεταποιημένα προϊόντα που απαιτούν την ανάπτυξη τεχνολογίας. Τώρα η Ρωσία χρειάζεται ξένες πιστώσεις για να τροφοδοτήσει την ανασυγκρότηση της. Τις χρειάζεται τόσο ζωτικά που θυσιάζει όλες τις υπόλοιπες απαιτήσεις. Η στιγμή για την Ευρώπη, αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο, είναι καθοριστική σε σχέση με την Ρωσία. 

Στη Γερμανία η ανάγκη προσέγγισης με την Ρωσία είναι ίσως πιο εμφανής. Στις 24 Απριλίου λήγει η Συνθήκη Φιλίας που υπογράφτηκε πριν από πέντε χρόνια μεταξύ Ράιχ και ΕΣΣΔ, μία συνθήκη-συμπλήρωση της Συνθήκης του Ραπάλο της 16ης Απριλίου 1922. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία οτί αυτό σύμφωνο φιλίας θα αναθεωρηθεί τώρα.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Η αποστολή στη Ρωσία υψηλόβαθμων Γερμανών βιομηχανικών υπαλληλών  βρίσκεται ήδη στο δρόμο της επιστροφής και οι απόψεις τους είναι ειλικρινά αισιόδοξες. Ήταν, όπως είναι γνωστό, 17 μεγαλοβιομηχάνοι. Ανάμεσα τους ήταν οι διευθυντές του Χαλυβουργικού Τράστ, του Τράστ Kloeckner, των εργοστασίων Krupp, Borsing, Siemens και A.E.C...ο πρόεδρος της αντιπροσωπείας, ο Kloeckner, έχει μεγάλη επιρροή στο κόμμα στο οποίο ανήκει ο Καγκελάριος Brunning και επομένως οι απόψεις του θα είναι καθοριστικές. Όλοι τους επέστρεψαν πολύ εντυπωσιασμένοι από τις προοπτικές που προσφέρει το πενταετές πλάνο. Το ζήτημα τώρα είναι αν η κυβέρνηση του Ράιχ θα συμφωνήσει να εγγυηθεί το 70% των ρωσικών πιστώσεων.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που είναι σαφές είναι η ανάγκη για διάλογο κάθε είδους με την Ρωσία. Η Ισπανία, όπως και κάθε άλλη χώρα, πρέπει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την συστηματική οικοδόμηση μίας εθνικής οικονομίας, χωρίς να απορρίπτει τις επωφελείς ανταλλαγές στο όνομα μίας παράλογης επιφυλακτικότητας, η οποία θα πρέπει να αγνοηθεί σε αυτούς τους καιρούς. Οι εχθροί δεν πρέπει να απομακρύνονται αλλά να τους αντιμετωπίζουμε και να τους κοιτάμε κατάματα. Και σε ποιό βαθμό η Ρωσία είναι ριζοσπαστικός εχθρός;»

ΠΗΓΗ

Διαβάστε επίσης:

Γιόσεφ Γκέμπελς: Η σωτηρία θα έρθει από την Ρωσία!

Ο Γκέμπελς και η Ρωσία