Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΥΡΩΠΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΥΡΩΠΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026

Der Dritte Weg: Ρωσία και ΗΠΑ εναντίον της Ευρώπης

 





Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε τον τερματισμό των ουκρανικών επιθέσεων σε ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις. Ο ηλικιωμένος αρχηγός του κράτους των ΗΠΑ δήλωσε ότι η Ουκρανία ήταν υπεύθυνη για την αύξηση των τιμών του ντίζελ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρότεινε η χώρα να βρει νέο πρόεδρο και να κάνει ειρήνη με τη Ρωσία. Αυτό έρχεται λίγο μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ που περιλαμβάνει παραδόσεις ρωσικού ντίζελ. Η αμερικανική πολιτική καταδεικνύει γιατί η αφήγηση ότι το ΝΑΤΟ λειτουργεί ως ασπίδας της Ευρώπης δεν είναι πολύ αξιόπιστη. Αυτό που χρειάζεται είναι μια νέα και ισχυρή Ευρωπαϊκή Ένωση που θα απελευθερωθεί από τις ιμπεριαλιστικές ηγεμονικές δυνάμεις στην Ανατολή και τη Δύση. Το κόμμα μας «Der Dritte Weg» υποστηρίζει την εγκαθίδρυση μιας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας ως αντιμοντέλο στην αμερικανική και ρωσική εξωτερική κυριαρχία στην Ευρώπη.


Ο πιο χρήσιμος βοηθός του Βλαντιμίρ Πούτιν βρίσκεται στον Λευκό Οίκο

Για σχεδόν πέντε χρόνια, η Ουκρανία υπερασπίζεται την ίδια της την ύπαρξη ως κυρίαρχο έθνος-κράτος και, ως ανατολικό προπύργιο, ταυτόχρονα προστατεύει την Ευρώπη από την επίθεση της στέπας. Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός απέχει πολύ από τους προηγούμενους στόχους του να διαμελίσει την Ουκρανία και να καταστρέψει την εθνική της ταυτότητα. Παρ' όλα αυτά, μέρα με τη μέρα, η Ρωσία φέρνει θάνατο και καταστροφή στη γη των τεράστιων χωραφιών με καλαμπόκι που περιβάλεται από τον γαλάζιο ουρανό. Η Ρωσία εργάζεται σκόπιμα για να καταστρέψει την ενεργειακή υποδομή της Ουκρανίας. Με δολιότητα και καθαρή κακία, οι Ρώσοι πιλότοι μη επανδρωμένων αεροσκαφών κυνηγούν Ουκρανούς πολίτες. Αλλά οι αντεπιθέσεις της Ουκρανίας γίνονται ολοένα και πιο αποτελεσματικές. Χτυπούν τη ραχοκοκαλιά της ρωσικής οικονομίας: την παραγωγή φυσικού αερίου και πετρελαίου. Αυτές οι ουκρανικές επιθέσεις είναι που τελικά στριμώχνουν τη Ρωσία, επειδή επιδεινώνουν συνεχώς την οικονομική κατάσταση στη «φυλακή των εθνών» του Πούτιν και εξαντλούν το πολεμικό της ταμείο. Η Ρωσική Ομοσπονδία θα μπορούσε μια μέρα να βυθιστεί στο ίδιο καθεστώς με αυτό των χωρών του Τρίτου Κόσμου που τόσο έντονα ανακήρυξε ότι είναι.

Σήμερα, σχεδόν κανείς δεν γελάει με τις υποτιθέμενα «αναποτελεσματικές» κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ο σοβαρός αντίκτυπός τους στην ρωσική πολεμική οικονομία είναι πολύ προφανής. Ωστόσο, αυτό το κρίσιμο εργαλείο τορπιλίζεται τώρα από κανέναν άλλον παρά από τις ΗΠΑ - μια χώρα που θα έπρεπε να έχει συμφέρον από την παρακμή της Ρωσίας. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ συναντήθηκε ξανά με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και έκλεισε μια βρώμικη συμφωνία με τον «τσάρο του αίματος». Η Ρωσία πρόκειται να παραδώσει τρία εκατομμύρια τόνους ντίζελ στις ΗΠΑ σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μια άμεση παράδοση 300.000 τόνων ντίζελ πρόκειται να διατεθεί στις ΗΠΑ και στην παγκόσμια αγορά. Σε αντάλλαγμα, πετροδολάρια θα εισρεύσουν στη Ρωσία, και αυτό φυσικά σημαίνει αναστολή των υφιστάμενων κυρώσεων.

Το παρασκήνιο αυτής της συμφωνίας είναι εύκολο να το διακρίνει κανείς: Οι κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ πλησιάζουν. Θα είναι επίσης ένα δημοψήφισμα για τις πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ. Και τα ποσοστά αποδοχής του βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Η αμερικανική οικονομία βρίσκεται σε κρίση και οι υψηλές τιμές του ντίζελ οδηγούν τους Αμερικανούς καταναλωτές σε απόσπαση της προσοχής. Ένας από τους κύριους λόγους για τις επίμονα υψηλές τιμές του ντίζελ, ωστόσο, είναι ο συνεχιζόμενος ιμπεριαλιστικός πόλεμος που διεξάγουν οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράν για λογαριασμό του Ισραήλ. Ακριβώς στην αρχή αυτού του πολέμου, οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύτηκαν κατά πάνω από 25%. Επειδή ο Τραμπ αρνείται να παραδεχτεί ότι οι υπερβολικές τιμές του ντίζελ στη χώρα του είναι άμεση συνέπεια της πολεμικής του πολιτικής, προσπαθεί, με άθλιο τρόπο, να μεταθέσει την ευθύνη στην Ουκρανία. Με αυτόν τον τρόπο, ο Τραμπ γίνεται πιστός υποστηρικτής του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Αλλά είναι προβλέψιμο ότι οι υπολογισμοί του Τραμπ δεν θα πετύχουν. 300.000 τόνοι ντίζελ ακούγονται πολλοί με την πρώτη ματιά. Ωστόσο, σύμφωνα με την Υπηρεσία Πληροφοριών Ενέργειας των ΗΠΑ (EIA), η κατανάλωση ντίζελ και άλλων καυσίμων απόσταξης στις ΗΠΑ ανέρχεται σήμερα κατά μέσο όρο σε περίπου 3,77 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Αυτό ισοδυναμεί με περίπου 500.000 τόνους. Μια ποσότητα 300.000 τόνων θα κάλυπτε επομένως την κατανάλωση στις ΗΠΑ μόνο για λίγο περισσότερο από 14 ώρες. Οι ρωσικές αποστολές ντίζελ είναι επομένως απλώς μια σταγόνα στον ωκεανό και δεν μπορούν να λύσουν την κατάσταση στην αγορά των ΗΠΑ, πόσο μάλλον στην παγκόσμια αγορά.

Αντί να παραδεχτεί ότι η επίθεση στο Ιράν ήταν λάθος, ο Τραμπ επιτέθηκε στην Ουκρανία. Δήλωσε ότι ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι ήθελε να «προκαλέσει προβλήματα στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας με το ντίζελ, επειδή η Ρωσία προμηθεύει ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου ντίζελ». Η Ουκρανία πρέπει να σταματήσει τις επιθέσεις της σε ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και να κάνει ειρήνη με τη Ρωσία . Η αιτία του συνεχιζόμενου πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, υποστήριξε, ήταν ο Ουκρανός πρόεδρος. Η χώρα πρέπει επομένως να εκλέξει έναν νέο ηγέτη. Τότε θα υπάρξει ειρήνη, επειδή ο Πούτιν υποτίθεται ότι «θέλει επειγόντως μια συμφωνία».


Μαθήματα από τις πολιτικές του Τραμπ

Σίγουρα μπορεί κανείς να επικρίνει τον Ουκρανό Πρόεδρο Ζελένσκι για πολλά πράγματα. Η υποστήριξή του στον ουκρανικό λαό είναι πράγματι πολύ χαμηλή. Αλλά σίγουρα δεν είναι αλήθεια ότι ο Ζελένσκι είναι η αιτία του πολέμου. Ήταν πάντα απλό, και παραμένει έτσι μέχρι σήμερα: Η Ρωσία ξεκίνησε τον πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας για ιμπεριαλιστικούς λόγους, επικαλούμενη τα σύνορα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσία θα τον συνεχίσει όσο έχει τη δύναμη να το κάνει και δεν σταματήσει. Και η Ρωσία δεν θα σταματήσει μόνο στην Ουκρανία, σε περίπτωση που νικήσει, αλλά μοιραία θα συνεχίσει την μετατόπιση των συνόρων της προς τα δυτικά. Η «ειρήνη με τη Ρωσία», όπως ελπίζουν ο Τραμπ, οι Ρωσοφοβικοί και οι αφελείς ειρηνιστές, θα είναι μόνο μια προσωρινή ειρήνη. Δεν θα περάσει πολύς καιρός πριν τα ρωσικά στρατεύματα επιτεθούν ξανά με αδύναμα προσχήματα.

Οι απολογητές του Πούτιν αρέσκονται να εξηγούν τις στρατιωτικές ενέργειες της Ρωσίας ως αντίδραση στην επιθετικότητα του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, οι πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ καταδεικνύουν πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτές τις σκοτεινές θεωρίες συνωμοσίας. Στο παρελθόν, το ΝΑΤΟ έπαιζε πάντα ρόλο όσον αφορά την διεκδίκηση των αμερικανικών συμφερόντων κάπου στον κόσμο. Το ΝΑΤΟ απορρίπτεται πάντα από τους εθνικιστές επειδή το βλέπουν ως εργαλείο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Οι ΗΠΑ διοικούν και οι υποτελείς τους ακολουθούν. Αν η Ρωσία απειλούνταν πραγματικά από το ΝΑΤΟ, τότε ο Τραμπ δεν θα έπρεπε να κάνει δουλειές με τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, όμως, η Ρωσία πολεμά την Ευρώπη και οι ΗΠΑ παίζουν ένα ύπουλο διπλό παιχνίδι. Θέλουν φθηνές νίκες, αλλά καθόλου απώλειες ή κόστος.

Αυτό δείχνει, ωστόσο, ότι οι ελπίδες που εναποθέτουν οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές στην υποτιθέμενη αμυντική συμμαχία είναι επίσης απατηλές. Από αμερικανική οπτική γωνία, το ΝΑΤΟ λειτούργησε. Όταν η Ουάσιγκτον έδωσε την εντολή, ακολούθησαν βοηθητικές δυνάμεις από όλο τον κόσμο. Αλλά αν η Ευρώπη χρειάζεται πραγματικά βοήθεια εναντίον ενός εξωτερικού επιτιθέμενου, τότε θα ξεπουληθεί και θα προδοθεί από τις ΗΠΑ για μερικούς τόνους πετρελαίου. Το ΝΑΤΟ δεν είναι επομένως ούτε η μητέρα όλων των πολέμων, ούτε η προστατευτική συμμαχία για την ήπειρό μας που μας εγγυάται την επιθυμητή ασφάλεια.

Η Ευρώπη χρειάζεται να δημιουργήσει μια γνήσια αμυντική συμμαχία για τον εαυτό της. Η Γερμανία θα πρέπει να αποσυρθεί από το ΝΑΤΟ, επειδή δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από αυτή την ψεύτικη συμμαχία. Πρέπει να ενωθούμε με τα έθνη της ηπείρου μας που μοιράζονται τα συμφέροντά μας στην Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία που οραματιζόμαστε. Η Ευρώπη χρειάζεται επαναστατική αλλαγή, ώστε οι λαοί της να μπορούν για άλλη μια φορά να καθορίσουν τα δικά τους συμφέροντα. Για αυτό είναι που αγωνίζονται τα εθνικά επαναστατικά κινήματα στις χώρες μας. Υπερασπιστείτε μια νέα Ευρώπη και γίνετε ενεργοί στο κομματικό μας κίνημα «Der Dritte Weg».




Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Pierre Drieu la Rochelle: Σημειώσεις για την Γερμανία

 






«Έμεινα κατάπληκτος από την πολιτική ανικανότητα που επέδειξαν οι Γερμανοί το 1939, το 1940 και το 1941, μετά τις νίκες τους. Τότε ήταν που, με τα πολιτικά τους σφάλματα, σφράγισαν τις μελλοντικές τους στρατιωτικές αποτυχίες.

Αυτά τα σφάλματα φαντάζουν ακόμη μεγαλύτερα από εκείνα που διέπραξαν οι Γάλλοι την εποχή του Ναπολέοντα· κάτι τέτοιο ήταν αναπόφευκτο, απλώς και μόνο επειδή οι Γερμανοί απέτυχαν να διδαχθούν από τη γαλλική περιπέτεια.

Μήπως θα έπρεπε να διακρίνουμε μια γενική «φασιστική» ανικανότητα πίσω από τη γερμανική ανικανότητα; Ή μήπως υπάρχει κάτι το ειδικό σε αυτήν; Εν τέλει, και οι δύο εξηγήσεις ευσταθούν.

Το παράλογο δόγμα που ακολούθησε ο Χίτλερ ήταν: «Πρώτα θα διεξαγάγω και θα κερδίσω τον πόλεμο· μετά θα διευθετήσω την εσωτερική πολιτική της Ευρώπης». Αυτό το δόγμα ερχόταν σε αντίθεση με όλα τα διδάγματα της ιστορίας και με όλες τις αρχές που είχαν θεσπίσει οι κορυφαίοι πολιτικοί άνδρες —ιδίως οι Γερμανοί, ο Φρειδερίκος και ο Μπίσμαρκ. Ο Κλαούζεβιτς είχε δηλώσει: «Ο πόλεμος είναι απλώς προέκταση της πολιτικής».

Αν όμως δεχτεί κανείς για μια στιγμή το δόγμα του Χίτλερ, τότε θα διαπιστώσει ότι ο Γερμανός δικτάτορας ξεκίνησε διαπράττοντας στρατιωτικά σφάλματα.

1. Γιατί περίμενε έξι μήνες ανάμεσα στην πολωνική εκστρατεία και τη γαλλική εκστρατεία;

2. Γιατί έχασε άλλους δέκα μήνες μετά τη γαλλική εκστρατεία;

3. Γιατί, κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1940–41, περιορίστηκε στην αεροπορική επίθεση κατά της Αγγλίας —η οποία είχε αποτύχει ήδη από τον Σεπτέμβριο— αντί να πλήξει τη Βρετανική Αυτοκρατορία στο πραγματικά ευάλωτο σημείο της: το Γιβραλτάρ;

Ήδη από τον Ιούνιο του 1940, το σχέδιο προέβλεπε τη διέλευση μέσα από την Ισπανία —είτε οικειοθελώς είτε διά της βίας—, την καταστροφή της ναυτικής βάσης του Γιβραλτάρ (κάτι εύκολο), τον έλεγχο του πλέον άχρηστου φρουρίου, την κατάληψη της Ταγγέρης και τον αποκλεισμό της Μεσογείου.

Η ανακωχή με τον Πετέν υπήρξε καταστροφική για τους Γερμανούς. Αν οι Γάλλοι είχαν ακολουθήσει την πολιτική του Ρεϊνό και είχαν συνεχίσει τον πόλεμο στην Αφρική, θα είχαν αναγκάσει τους Γερμανούς να προβούν ακριβώς στις ενέργειες που απαιτούνταν για τη νίκη στον πόλεμο. Ως κύριος του Στενού του Γιβραλτάρ, ο Χίτλερ θα είχε καταστήσει τη Μάλτα —καθώς και τις ιταλικές ανοησίες στα Βαλκάνια— άνευ σημασίας, εξασφαλίζοντας παράλληλα τα μέσα για την άμεση και με χαμηλό κόστος έναρξη της εκστρατείας στην Αίγυπτο. Αντί για τον βομβαρδισμό του Λονδίνου, ο στόχος θα έπρεπε να ήταν η κατάληψη του Καΐρου, της Αλεξάνδρειας και του Σουέζ πριν από την άνοιξη του 1941. Αυτό θα σήμαινε τη διασφάλιση της ειρήνης στα Βαλκάνια και την αποφυγή των εξουθενωτικών κατοχών της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας.

Αυτά τα στρατιωτικά σφάλματα μπορούν να εξηγηθούν από την παντελή έλλειψη φαντασίας που επέδειξε ο Χίτλερ εκτός Γερμανίας. Ήταν απλώς ένας Γερμανός πολιτικός, κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της Γερμανίας· εκεί υπήρξε ιδιοφυΐα, αλλά μόνο εκεί. Στερούμενος πολιτικής κουλτούρας, τυπικής μόρφωσης ή παραδοσιακού υποβάθρου, και χωρίς να έχει ταξιδέψει ποτέ —ενώ παράλληλα έτρεφε την ξενοφοβία που συναντάται συχνά σε δημαγωγούς οι οποίοι αναδύονται από τα λαϊκά στρώματα— κλονίστηκε τη στιγμή που έπρεπε να επεκτείνει τη στρατηγική του και την πολιτική του πέρα ​​από τα σύνορα της χώρας του. Ολόκληρο το όραμά του και όλες του οι ικανότητες εστιάζονταν στη νίκη στον πόλεμο του 1914, αλλά υπό τις συνθήκες του 1914. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να τελειοποιήσει τη γερμανική πολεμική μηχανή με βάση τις παραμέτρους του 1914· δεν προέβλεψε ούτε κατανόησε τις συνθήκες του 1940. Μάλιστα, ακόμη και αυτή η διαπίστωση είναι μάλλον επιεικής, διότι, αν και δεν υποτίμησε πλήρως την πρόοδο της Ρωσίας, απέτυχε παταγωδώς να λάβει υπόψη τα δείγματα ισχύος που η Αμερική είχε ήδη επιδείξει το 1918.

Αντιλήφθηκε τη σημασία των αρμάτων μάχης και της αεροπορίας, αλλά σε ανεπαρκή βαθμό σε σύγκριση με την βιομηχανική υπεροχή της Αμερικής και της Ρωσίας. Παραμέλησε το πυροβολικό, γεγονός που αποτελούσε οπισθοδρόμηση σε σχέση με την περίοδο 1916-1918. Αυτό για το οποίο θα έπρεπε κανείς να ασκήσει λιγότερη κριτική εναντίον του είναι η υποτίμηση του υποβρύχιου κλάδου, παρόλο που το δίδαγμα του 1918 ήταν ήδη σαφές· όμως, εκεί, οι Αγγλοσάξονες επέδειξαν την ναυτική τους ιδιοφυΐα με τρόπο που ένας κάτοικος της ηπειρωτικής χώρας αδυνατεί να συλλάβει πλήρως.

Το πολιτικό σφάλμα του Χίτλερ ήταν πιο ολοκληρωτικό και πιο καταστροφικό από το στρατιωτικό του σφάλμα· ούτε για μια στιγμή δεν έδειξε την παραμικρή ένδειξη κατανόησης του ζητήματος. Ως προς αυτό, παρέμεινε αυστηρά προσκολλημένος σε αντιλήψεις της περιόδου πριν από το 1914: στη χρήση της ισχύος —λίγο-πολύ καλυμμένης από τη διπλωματία—, στο αμιγώς εθνικό «κρατικό συμφέρον» (raison d’état) και στην πολιτική των ανακτόρων και της καγκελαρίας. Επέδειξε ακόμη λιγότερη αίσθηση της Ευρώπης σε σύγκριση με παλαιούς αριστοκράτες όπως ο Μπίσμαρκ και ο Γουλιέλμος Β΄ των Χοεντσόλερν· εκείνοι δεν είχαν λησμονήσει την παράδοση της αλληλεγγύης μεταξύ δυναστειών, αυλών και ευγενών, ούτε τον σεβασμό προς ένα ορισμένο πνευματικό και ηθικό status quo.

Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος γνώριζε πώς να χειραγωγεί τις μάζες στη χώρα του και πώς να διατηρεί επαφή με τον λαό, δεν σκέφτηκε ποτέ —ούτε για μια στιγμή— σοβαρά την ανάγκη εφαρμογής των μεθόδων της γερμανικής πολιτικής στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν κατανόησε ότι, στην Ευρώπη, όφειλε να ασκήσει εσωτερική πολιτική αντί για εξωτερική πολιτική. Ο καθοριστικός λόγος δεν θα ανήκε πλέον στους διευθυντές τμημάτων της Wilhelmstrasse, στους πρεσβευτές ή σε έναν μηχανισμό προπαγάνδας —τύπο και ραδιόφωνο— που απλώς αναπαρήγαγε διπλωματικά ανακοινωθέντα· θα άνηκε, αντιθέτως, σε πολιτικούς παράγοντες ικανούς να κερδίσουν τις ευρωπαϊκές μάζες, επιστρατεύοντας τις ίδιες άμεσες και υπομονετικές μεθόδους κοινωνικής πειθούς που είχαν αποδώσει καρπούς στη Γερμανία και θα μπορούσαν να είχαν πετύχει και αλλού.

Αυτό που έλειπε από τον Χίτλερ ήταν το θάρρος να ακολουθήσει μια πραγματική πολιτική διείσδυσης. Όταν εισέβαλε με τα στρατεύματά του στην Πολωνία, τη Γαλλία ή αλλού, δεν σκέφτηκε να εδραιώσει εκεί ένα προγεφύρωμα αξιοποιώντας τις κοινωνικές και πολιτικές μεθόδους της εσωτερικής του πολιτικής. Απλώς κατέκλυσε τις κατεχόμενες χώρες με στρατιώτες και αστυνομικούς, ακριβώς όπως γινόταν τον παλιό καλό καιρό. Ωστόσο, εκείνες τις παλιές εποχές, οι κατεχόμενοι λαοί δεν προέβαλαν καμία αντίσταση, καθώς δεν φοβούνταν την πραγματική κατάκτηση, ούτε είχε ακόμη αναδυθεί η ισχυρή έννοια του υπόγειου και παράνομου πολιτικού αγώνα — την οποία τελειοποίησε η Ρωσία, παρέχοντας το σχετικό πρότυπο στην Ευρώπη. Ήταν απαραίτητο να υιοθετηθούν πολιτικά και κοινωνικά μέτρα που θα δημιουργούσαν μια απτή αλληλεγγύη ανάμεσα στις κατεχόμενες χώρες και τις δυνάμειις κατοχής. Ήταν απαραίτητο να:

1. Να παραμεριστεί ολόκληρος ο μηχανισμός των αρχαίων κατακτητικών πολέμων — όλα όσα σηματοδοτούσαν τη νίκη της μιας πλευράς και την ήττα της άλλης· εν ολίγοις, όχι γερμανικές σημαίες, όχι αλλαγή φρουράς, αλλά απελευθέρωση των αιχμαλώτων και διατήρηση των εθνικών σημαιών καθώς και μιας ελάχιστης εθνικής στρατιωτικής δύναμης.

2. Δρομολόγηση δημοψηφισμάτων για την επικύρωση συνθηκών ειρήνης —αλλά ως συμφωνιών μεταξύ λαών— με βάση την αρχή της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας και της ηπειρωτικής άμυνας απέναντι σε διάφορους εισβολείς και εκκεντρικούς.

3. Κατάργηση των τελωνειακών συνόρων, αποχή από κάθε καπιταλιστική ή χρηματοοικονομική ατασθαλία κ.λπ.

4. Καμία επιχείρηση εδαφικής κατάκτησης. Οποιοδήποτε ρίσκο αναλαμβανόταν σε αυτόν τον τομέα —και οτιδήποτε θυσιαζόταν— θα κερδιζόταν πίσω εκατονταπλάσιο αργότερα.

Αναρωτιέται κανείς αν οι Ρώσοι θα αποδειχθούν πιο οξυδερκείς από τους Γερμανούς· είναι εξαιρετικά αμφίβολο. Η παρατήρηση αυτή με ωθεί να διερωτηθώ μήπως όλα όσα καταλογίζονται δικαίως στους Γερμανούς σχετικά με την πολιτική τους ανοησία πηγάζουν, στην πραγματικότητα, από μια εντελώς διαφορετική αιτία. Μήπως, άραγε, φταίει ο «φασισμός» —με την ευρεία έννοια του όρου— ως ένα ενδιάμεσο και διαβρωμένο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, τοποθετημένο ανάμεσα στη φιλελεύθερη δημοκρατία και τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό;

Δεν υπάρχει, σε αυτό το σύστημα, μια κάποια «χρυσή τομή» που ήταν αναπόφευκτο να καταλήξει στην άθλια γερμανική κατάρρευση;

Οι Γερμανοί στερούνται πολιτικής παράδοσης. Επί αιώνες, η πλειονότητά τους ανήκε σε σφαίρες εξουσίας και δράσης κάπως περιορισμένες —ηγεμονίες ή πόλεις— όπου δεν ήταν δυνατόν να αποκτήσει κανείς τη συνήθεια να συλλαμβάνει και να διαχειρίζεται ζητήματα μείζονος σημασίας. Βεβαίως, υπήρχαν η Βιέννη και το Βερολίνο. Ωστόσο, σε αυτές τις δύο πρωτεύουσες, οι υποθέσεις βρίσκονταν στα χέρια ιδιαίτερα κλειστών κοινωνικών ομάδων, και τα γεγονότα του 1918 διέλυσαν αυτές τις ομάδες τόσο απότομα, ώστε δεν πρόλαβαν να μεταδώσουν —μέσω μιας διαδικασίας σταδιακής παρακμής— οτιδήποτε από την εμπειρίας τους στις νέες πολιτικές τάξεις.

Τα τελευταία χρόνια, όλα εξελίχθηκαν σαν ο Γερμανός να παρέμενε αυτό που ήταν τον δέκατο όγδοο αιώνα: αφενός ένας στοχαστής και αφετέρου ένας πολεμιστής —που διεξάγει πόλεμο σαν μισθοφόρος ή φανατικός, αδυνατώντας ωστόσο να συνδέσει τη στρατιωτική του ικανότητα και ανδρεία με μια αρχή πολιτικής γονιμότητας. Ο Γερμανός διαθέτει δύο οδούς κοινωνικής ανέλιξης που τελικά συγχωνεύονται σε μία: την ακαδημαϊκή και τη στρατιωτική αξία· το αποτέλεσμα είναι μια ισχυρή οργάνωση. Ωστόσο, η οργάνωση αυτή αποτυγχάνει να φτάσει στο επίπεδο της πολιτικής σφαίρας, όπου θα μπορούσε να ζωογονηθεί από τη ψυχολογική δυναμική ενός περιβάλλοντος ικανού για ευελιξία στις σχέσεις με τους ξένους και για φαντασία στην αξιοποίηση των ηθικών δυνάμεων που ενυπάρχουν στον λαό.

Ο Γερμανός δεν είναι ψυχολόγος. Είναι υπερβολικά θεωρητικός, υπερβολικά δοσμένος στον διανοητικό στοχασμό, για να είναι κάτι τέτοιο. Του λείπει το ψυχολογικό αισθητήριο, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τον μαθηματικό ή τον μεταφυσικό. Η γερμανική λογοτεχνία σπάνια είναι ψυχολογική· αναπτύσσει ιδέες, όχι χαρακτήρες. Ο μόνος ψυχολόγος που γνωρίζουμε είναι ο Νίτσε. Γνώριζε πως ήταν μοναδικός στο είδος του — το δήλωνε συχνά και καυχιόταν γι’ αυτό αρκετά, εις βάρος των συμπατριωτών του. Απέδιδε το γεγονός αυτό στην καταγωγή του, την οποία θεωρούσε σλαβική. Πάντως, κατάφερε να αποκτήσει ψυχολογική παιδεία ζώντας εκτός Γερμανίας —στην Ιταλία— και εμβαθύνοντας στη γαλλική λογοτεχνία.

Από αυτή την άποψη, οι Γάλλοι μοιράζονται ορισμένα από τα ελαττώματα των Γερμανών. Σε πολιτικό επίπεδο, είναι πολύ λιγότερο ευέλικτοι από τους Άγγλους και τους Ρώσους — οι οποίοι διαθέτουν την κορυφαία ψυχολογική γραμματεία και, κατά συνέπεια, την καλύτερη διπλωματία και τέχνη της διακυβέρνησης. Είναι ασαφές τι ακριβώς είναι οι Αμερικανοί, δεδομένου ότι ελάχιστα θυμίζουν πλέον Άγγλους και κανείς δεν γνωρίζει τι πρόκειται να γίνουν.

Αναμφίβολα, στο απόγειο της ισχύος τους — επί Λουδοβίκου ΙΔ΄, Εθνικής Συνέλευσης, Διευθυντηρίου και Ναπολέοντα — οι Γάλλοι δεν επέδειξαν μεγαλύτερη ικανότητα από τους Γερμανούς στη διαχείριση της Ευρώπης. Οι Βρετανοί απέκτησαν μεγάλη διπλωματική εμπειρία στον χειρισμό των ποικίλων λαών της αυτοκρατορίας τους μέσα από την επαφή με την Ανατολή και τη συνεχή εμπορική δραστηριότητα· το ίδιο ισχύει και για τους Ρώσους. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε από τους Γερμανούς και, ως έναν βαθμό, από τους Γάλλους: όχι απλώς η συνήθεια της διακυβέρνησης ενός τεράστιου αυτοκρατορικού κράτους με σύνθετα και αντικρουόμενα συμφέροντα, αλλά, κυρίως, η εμπειρία της διοίκησης λαών με τεράστιες διαφορές μεταξύ τους, σε βάθος αιώνων. Όσον αφορά την προέλευσή της, η πολιτική τάξη του Χίτλερ δεν διέφερε από εκείνη της εποχής της Βαϊμάρης: επρόκειτο για μια μικροαστική τάξη που ανήλθε αιφνιδίως στην εξουσία έπειτα από αιώνες υποτέλειας σε πρίγκιπες και ευγενείς, στερούμενη τόσο της απαραίτητης ικανότητας όσο και της επαρκούς στήριξης από τις παρακμάζουσες ελίτ.

Ο Χίτλερ δεν κατόρθωσε να επιτύχει τη συγχώνευση που —καλώς ή κακώς— είχε συντελεστεί στη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα ανάμεσα στο στελεχιακό δυναμικό του Παλαιού Καθεστώτος και εκείνο του νέου: έφτασε πολύ αργά· στη Γερμανία, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι κοινωνικές δυνάμεις ήταν υπερβολικά εξαντλημένες για να αντέξουν τη ρήξη του 1918 και να την ξεπεράσουν.

Στη Ρωσία, η αυτοκρατορική διαπαιδαγώγηση των Μοσχοβιτών —που αναγκάστηκαν να κυβερνήσουν είκοσι διαφορετικές φυλές— συνέχισε να επιδρά. Επιπλέον, ως εκ τούτου, ο κοινωνικός κόσμος εκεί φαντάζει πολύ νεότερος και πιο φρέσκος. Ορισμένες ανατολικές ομάδες έχουν επίσης συνεισφέρει τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: οι Εβραίοι, οι Γεωργιανοί και οι Τάταροι. 

Η συμπεριφορά του Χίτλερ είναι άκρως αποκαλυπτική της καθυστερημένης κατάστασης της γερμανικής —και, πράγματι, της ευρωπαϊκής— συμπεριφοράς· ως γιος Αυστριακού τελωνειακού υπαλλήλου, κληρονόμησε όλες τις προκαταλήψεις της γενιάς που προηγήθηκε της δικής του. Το ίδιο ίσχυε και για τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος είχε σφραγιστεί ανεξίτηλα από το «Ancien Régime» (Παλαιό Καθεστώς). Ο Χίτλερ έτρεφε ακλόνητο σεβασμό για τον γερμανικό στρατό και την πρωσική αριστοκρατία, όπως κάθε Αυστριακός που ανήκε στο κόμμα «Alldeutsch» — ήτοι το Παγγερμανικό κόμμα. Για τον λόγο αυτό, παρά τα όσα τον έφερναν σε σύγκρουση μαζί τους, παρέμενε κατά βάθος ο ίδιος παλιός πολιτικός πράκτορας της «Reichswehr» που ήταν και στο Μόναχο το 1910. Το γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ θρησκευόμενος —μάλιστα, συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο— ήταν επίσης χαρακτηριστικό του Παγγερμανικού κόμματος, διακρίνοντάς το από το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα, το οποίο αποτελούσε το κατεξοχήν θρησκευτικό κόμμα της Αυστρίας. Αν εντάχθηκε σε κάποιο σοσιαλιστικό κόμμα —του οποίου ανέλαβε αμέσως την ηγεσία— αυτό συνέβη κυρίως επειδή το εν λόγω κόμμα ήταν ταυτόχρονα και εθνικιστικό. Το εθνικιστικό στοιχείο ήταν πάντα πιο σημαντικό για εκείνον από το σοσιαλιστικό. Κι όμως, τα χρόνια της φτώχειας που έζησε θα έπρεπε να τον είχαν ωθήσει σε άλλη κατεύθυνση. Ωστόσο, για πολλά μέλη της μικροαστικής τάξης σε κάθε χώρα, το εθνικό πάθος είναι ισχυρότερο από το κοινωνικό. Ο πατέρας του Χίτλερ ήταν ένας χαμηλόβαθμος υπάλληλος που επιθυμούσε να ξεφύγει από την εργατική καταγωγή του και ήθελε να κάνει το ίδιο και ο γιος του. Οι άνθρωποι ταπεινής καταγωγής που εντάσσονται στη μικροαστική τάξη τείνουν να είναι πιο «μικροαστοί» από τους υπόλοιπους. Ένα από τα χαρακτηριστικά της μικροαστικής τάξης —ιδίως σε μια χώρα με άκαμπτη ιεραρχία, όπως ήταν ακόμη η Αυστρία εκείνη την εποχή— είναι ο σεβασμός, κρυφός ή φανερός, προς τις αριστοκρατικές αρετές: το πολεμικό πνεύμα και το πνεύμα της εξουσίας. 

Όσον αφορά τη στρατιωτική αριστοκρατία, ο Χίτλερ ενσάρκωνε τις οδυνηρές συνέπειες της επανάστασης του 1918, ωστόσο ήλπιζε να διασώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος αυτής της τάξης. Επιδίωκε να διατηρήσει το πνεύμα της, ενώ ταυτόχρονα προκαλούσε την καταστροφή της ως τάξης. Ο Ναπολέων ενήργησε κατά παρόμοιο τρόπο σε σχέση με τις τάξεις του «Ancien Régime». Οι «σωτήρες» προκαλούν αποστροφή και μίσος ακόμη πιο έντονο από εκείνο που προκαλούν οι καταστροφείς· εν μέρει επειδή, μολονότι αντιτίθενται στους καταστροφείς, τελικά αναγκάζονται να επικυρώσουν την καταστροφή που έχει συντελεστεί ενώ παράλληλα συμμερίζονται την ίδια άγνοια και την ίδια νέα γνώση με τους τους καταστροφείς. Ο Ναπολέων επιδίωξε να συμφιλιώσει τους Ιακωβίνους και τους «émigrés», αναγκάζοντάς τους να προβούν σε αμοιβαίες υποχωρήσεις· ο Χίτλερ στόχευε να συμφιλιώσει τους υποστηρικτές της  Εποχής του Γουλιέλμου και εκείνους της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Τελικά, και οι δύο προκάλεσαν το μίσος — κυρίως από τους υπέρμαχους της παλαιάς τάξης πραγμάτων.

Υπήρχε κάτι το καινούργιο στον Χίτλερ: αντιπροσώπευε τη μικροαστική τάξη που ερχόταν στην εξουσία με μια μορφή η οποία, αν και διακριτή, πλησίαζε εκείνη της Σοσιαλδημοκρατίας και του Κόμματος του Κέντρου· και αυτό το γεγονός —παρά τις εμμονές που το κυριαρχούσαν— έβρισκε συγκεκριμένη έκφραση στη σχετική πραγματικότητα του σοσιαλισμού του. Ωστόσο, προκειμένου να κερδίσει τις παλιές τάξεις —τη στήριξη των οποίων θεωρούσε απαραίτητη για τη διεξαγωγή του πολέμου— θυσίασε την πλήρη δυναμική που ενυπήρχε σε αυτόν τον σοσιαλισμό. Η αλήθεια είναι ότι, όπως έχουμε δει, ο σοσιαλισμός εκείνος δεν ήταν ιδιαίτερα δυναμικός — ούτε στον ίδιο ούτε σε άλλους μικροαστούς του είδους του. Δεν ήταν ουσιαστικά πιο δυναμικός απ’ ό,τι στους μικροαστούς ή στους ειδικευμένους εργάτες της παλιάς Σοσιαλδημοκρατίας.

Ένας Χίτλερ ή ένας Μουσολίνι δεν έτρεφαν καμία φλογερή επιθυμία να εγκαθιδρύσουν τον σοσιαλισμό. Το αίσθημα αυτό, ωστόσο, ήταν έντονο στον Λένιν ή τον Στάλιν, διότι για τους Ρώσους ο σοσιαλισμός αποτελούσε το καθοριστικό στοιχείο της νέας κουλτούρας που είχαν υιοθετήσει από την Ευρώπη. Οι Ρώσοι ρίχτηκαν στη σοσιαλιστική θεωρία με τον ίδιο τρόπο που οι βάρβαροι ρίχτηκαν κάποτε στον Αρειανικό Χριστιανισμό και οι μαύροι στο αλκοόλ.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Χίτλερ θυσίασε τόσο πρόθυμα την πραγματική δυναμική του κινήματός του, προκειμένου να προβεί σε παραχωρήσεις προς την αριστοκρατία της Βέρμαχτ και τη βαριά βιομηχανία. Πίστευε ότι μόνο οι τελευταίοι μπορούσαν να παρέχουν τους τεχνικούς εμπειρογνώμονες που απαιτούνταν για τον κατακτητικό του πόλεμο στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, του μετέφεραν μια νοοτροπία στείρα, περιορισμένη και στερούμενη έμπνευσης — μια νοοτροπία που συνέπιπτε σε γενικές γραμμές με τις δικές του απόψεις ως πρώην δεκανέα, ο οποίος έτρεφε σεβασμό για την ιεραρχία και την παράδοση της αυστηρής κάθετης διοίκησης. Ή, μάλλον, έλαβε χώρα μια ατυχής σύγκρουση ανάμεσα στον Χίτλερ και το Γενικό Επιτελείο. Ο ίδιος είχε ορισμένες στιγμές διορατικότητας (όπως στην περίπτωση της επιχείρησης στη Νορβηγία) που ανέτρεπαν τις καθιερωμένες πρακτικές του Γενικού Επιτελείου και το εμπόδιζαν να λειτουργήσει βάσει των αρχών της σύνεσης οι οποίες, αν είχαν τηρηθεί πιστά, ίσως να είχαν αποφέρει θετικά αποτελέσματα. Αντιθέτως, επειδή αυτές οι διαισθητικές συλλήψεις υλοποιούνταν από ανθρώπους προσκολλημένους στη ρουτίνα, η εφαρμογή τους βάλτωνε στην πορεία και τελικά αποδεικνυόταν απλώς σποραδική.

Θα ήταν προτιμότερο να είχε ξεκινήσει με μια εκκαθάριση, κατά το πρότυπο του Στάλιν, εξοντώνοντας τους παλαιούς στρατηγούς του —και αντικαθιστώντας τους με λοχαγούς και συνταγματάρχες— προτού αρχίσει τον πόλεμο. Ωστόσο, οι υφιστάμενοί του ήταν «ραμμένοι από το ίδιο ύφασμα» με τους ανωτέρους τους. Στην ουσία, ερχόταν αντιμέτωπος —τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο του τον εαυτό— με τη γήρανση της Γερμανίας και της Ευρώπης.

Ενώ οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί —όσο ικανοί ή μέτριοι κι αν είναι— παρασύρονται από το ρεύμα του μεγαλείου που απελευθερώνεται χάρη στη δύναμη των γεωγραφικών και γεωλογικών τους θεμελίων, καθώς και στην τεράστια έκταση των αυτοκρατοριών και των βιομηχανιών τους.

Ο «φασισμός», με την ευρεία έννοια του όρου, απέτυχε ως μέσο οργάνωσης της Ευρώπης επειδή αποτελούσε ένα σύστημα «μέσης οδού». Ήταν μια προσπάθεια επίτευξης συμβιβασμού ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Τα συστήματα μέσης οδού αρχικά φαντάζουν λιγότερο άγρια ​​από τα εξτρεμιστικά καθεστώτα στα οποία αντιπαρατίθενται. Πράγματι, κατά τα πρώτα τους χρόνια, τα γεγονότα στην Ιταλία και τη Γερμανία υπήρξαν πολύ λιγότερο αιματηρά σε σύγκριση με όσα συνέβαιναν στη Ρωσία —ή με όσα είχαν συμβεί στην Αγγλία και τη Γαλλία κατά την εδραίωση της αστικής τάξης πραγμάτων από τους Πουριτανούς και τους Ιακωβίνους. Ωστόσο, σχεδόν αμέσως —εγκλωβισμένα σε μια διαμάχη που καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολη γι' αυτά, λόγω της αβεβαιότητας και της ευθραυστότητας των ιδεολογικών τους θεμελίων— τα καθεστώτα αυτά διολισθαίνουν στον εξτρεμισμό και γίνονται εξίσου άγρια ​​με τα εξτρεμιστικά καθεστώτα. Η αγριότητά τους, πάντως, συγχωρείται πιο δύσκολα, διότι αποδεικνύεται λιγότερο αποτελεσματική από εκείνη των εξτρεμιστών, αλλά και επειδή οι προσδοκίες που είχαν καλλιεργήσει ήταν διαφορετικές.

Ο φασισμός απέτυχε επειδή δεν μπόρεσε να μετατραπεί πραγματικά σε σοσιαλισμό. Παράλληλα, ο περιορισμένος χαρακτήρας της εθνικιστικής του βάσης τον εμπόδισε να εξελιχθεί σε έναν ευρωπαϊκό σοσιαλισμό. Εδώ υφίσταται μια αλληλεπίδραση δράσης και αντίδρασης: η αδυναμία του σοσιαλισμού, όπως αυτός εκφράστηκε από τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, εμπόδισε την υπέρβαση των εθνικών συνόρων και την ακαταμάχητη πορεία προς έναν ευρωπαϊκό εθνικισμό· αντίστροφα, ο στενός εθνικισμός του Μουσολίνι και του Χίτλερ έπνιξε τα σπέρματα του σοσιαλισμού, περιορίζοντάς τα σε μια μορφή στρατιωτικού κρατισμού.

Η αποτυχία του φασισμού —του τελευταίου δημιουργήματος της Ευρώπης που ήταν sui generis— καταδεικνύει την παρακμή της Ευρώπης· αυτή μπορεί να δεχθεί ένα σύστημα μόνο απέξω, από τη Ρωσία. Πράγματι, η Αμερική διέρχεται μια βαθιά μεταμόρφωση και, μη έχοντας βρει τίποτα καινούργιο, δεν έχει τίποτα να προτείνει.

Η πλήρης αδυναμία της Γερμανίας να προσαρμοστεί σε μια ευρωπαϊκή αποστολή και να οργανώσει την Ευρώπη έπεται της αποτυχίας της Αγγλίας και της Γαλλίας να πράξουν το ίδιο. Αυτή η αλληλουχία ελλείψεων έχει βαθιά σημασία: σημαίνει ότι η Ευρώπη είναι ανίκανη να συγκροτηθεί —και, κατά συνέπεια, να σωθεί— με τις δικές της δυνάμεις. Μετά την αποτυχία των τριών μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, η μόνη εναπομείνασα λύση είναι η εξωτερική παρέμβαση —συγκεκριμένα, από την Αμερική ή τη Ρωσία. Η δεύτερη επιλογή φαντάζει πιο εφικτή και πιθανή από την πρώτη· ωστόσο, αμφότερες παρουσιάζουν ένα κοινό μειονέκτημα: αφορούν αυτοκρατορίες με συμφέροντα κάθε άλλο παρά ευρωπαϊκά. Η Αμερική εκτείνεται ανάμεσα στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό, δεχόμενη πιέσεις από τις απαιτήσεις της Ινδίας, της Άπω Ανατολής, ακόμη και της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Η Ρωσία είναι εξίσου ασιατική όσο και ευρωπαϊκή.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η μη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία, η οποία προορίζεται να κυριαρχήσει στην Ευρώπη —έχοντας παράλληλα το καθήκον να κυριαρχήσει και σε άλλα μέρη του κόσμου— θα αναγκαστεί, προκειμένου να αντιμετωπίσει τόσο δύσκολες προκλήσεις, να καταφεύγει διαρκώς σε έκτακτα μέτρα και λύσεις σκοπιμότητας που εξυπηρετούν τη δική της ατζέντα, να επιστρατεύει την πονηριά, τη βία και την πιο ιμπεριαλιστική μορφή του «κρατικού συμφέροντος» (*raison d'état*), καθώς και να αντιμετωπίζει την Ευρώπη ως αντικείμενο φόβου, καχυποψίας και μακιαβελικής υπονόμευσης.

Η Ευρώπη θα μπορούσε να σωθεί μόνο με μια σαφή, οριστική και έγκαιρη διακήρυξη του σοσιαλισμού της — έγκαιρη, δηλαδή, προτού η Ρωσία, χάρη στη βιομηχανική και στρατιωτική της ισχύ, εξασφαλίσει τέτοιες στρατηγικές θέσεις στην Ευρώπη, ώστε η αξίωσή της να αποτελεί αυτή τον μοναδικό εκπρόσωπο και τον αποτελεσματικό υπερασπιστή του σοσιαλισμού να καταστεί ακαταμάχητη.

Καθώς ο σοσιαλισμός αποτελεί το μοναδικό μέσο ύπαρξης για τις κοινωνίες του τρέχοντος αιώνα, είναι αναγκαίο για την Ευρώπη —προκειμένου να υπερασπιστεί την ιστορική της ταυτότητα και την πνευματική της υπόσταση— να επιβληθεί και να αναδείξει τη σοσιαλιστική της φύση με τρόπο ανεξάρτητο και δυναμικό.

Μόνο η εφαρμογή του σοσιαλισμού θα μπορούσε να το οδηγήσει την Ευρώπη στον θρίαμβο και να την βοηθήσει να υπερβεί τις εσωτερικές της διχόνοιες και τις εθνικιστικές της ρήξεις. Μόνο ο σοσιαλισμός θα μπορούσε να του προσδώσει ένα εσωτερικό νόημα —τόσο υλικό όσο και πνευματικό— αναφορικά με την ταυτότητα και την ενότητά της, δεδομένου ότι οι αναφορές σε αυτές είχαν καταστεί καθαρά θεωρητικές μετά το τέλος της Χριστιανοσύνης, το τέλος της μοναρχικής και αριστοκρατικής περιόδου, καθώς και το τέλος της Ευρώπης του φιλελευθερισμού και του Διαφωτισμού, της αστικής τάξης και του Τεκτονισμού.

Είναι πλέον αργά, και ο ρωσικός ιμπεριαλισμός θα βρει μια ατράνταχτη δικαίωση στη σοσιαλιστική πραγμάτωση που φέρνει στην Ευρώπη — δεδομένου ότι η τελευταία απέτυχε να την εξασφαλίσει για τον εαυτό της.

Είναι πιθανό, ωστόσο, ότι η Αμερική θα προλάβει να ανακτήσει το χαμένο έδαφος και να πραγματοποιήσει τη δική της σοσιαλιστική ανασυγκρότηση, προτού της επιβληθεί μία τέτοια διαδικασία απέξω. Αλλά τι θα μπορέσουν να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες με τα 130 εκατομμύρια κατοίκους τους —ακόμη κι αν ενισχυθούν με 80 έως 100 εκατομμύρια Νοτιοαμερικανούς— απέναντι στα 200 εκατομμύρια Ρώσους, οι οποίοι υποστηρίζονται από τα 100 εκατομμύρια κατοίκους της Ανατολικής Ευρώπης —και ίσως από το σύνολο ή ένα μέρος της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας (που τόσο εύκολα κλίνουν προς τον κομμουνισμό)— και, τελικά, απέναντι σε ολόκληρη την Ευρώπη;


Pierre Drieu La Rochelle - Αποσπάσματα από το βιβλίο του «Ομολογίες»




Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026

«H Νέα Ευρώπη» του Ανδρέα Κονδάκη - 1942

 





Ο 20ος αιών γεννά την νέαν μορφήν ζωής των ανθρώπων. Όσοι παριστάμεθα μάρτυρες του οδυνηρού αυτού τοκετού, είναι φυσικόν να μη έχωμεν πλήρη ιστορική συνείδησιν, πλήρη αίσθησιν του τρομακτικού, όσον και μεγαλοπρεπούς γεγονότος που συντελείται ενώπιον μας. Με ανάλογον λάμψιν κατηύγασαν την ζωήν και με ανάλογον ορμήν την συνεκλόνισαν μόνο τα μεγάλα θρησκευτικά κινήματα των αιώνων. 

Και τότε όμως, όπως και σήμερον, έπρεπε κανείς να κραδαίνεται από πίστιν, να πάλλεται από έξαρσιν και ιδεολογικήν μέθην διά να ιδή, να αισθανθή και να χαρή το γεγονός. Είς την κοσμογονίαν αυτήν του 20ου αιώνος, κέντρον είναι και πάλιν το πλέον ανήσυχον αλλά και πλέον νευρώδες τμήμα του κόσμου, η γηραιά μας αλλά πάντοτε πλήρης από χυμούς νέας ζωής Ευρωπαϊκή Ήπειρος. 

Μετά μίαν αποτυχούσαν χειρουργικήν επέμβασιν τόσον επώδυνον, που της εστοίχισε τόσον αίμα είς τάς απαρχάς του αιώνος, η Ευρώπη ευρίσκεται ικανή είκοσι χρόνια αργότερον, να αντικρύση και να ζήση την πλήρη ιστορικήν ευθύνην, να υποστή αυτόν τον μεγαλειώδη τοκετόν, του οποίου παριστάμεθα μάρτυρες.

Δεν θα ημπορέση κανείς να συλλάβη το ιστορικόν μεγαλείον των στιγμών που ζούμε, και να καταλάβη αυτό το οποίον έρχεται, αυτό που λέμε «νέαν μορφήν ζωής», εάν δεν σκεφθή και δεν αισθανθή τι θα εγίνετο είς ήν περίπτωσιν η Ευρώπη δεν έκλεινε μέσα της τας αναγκαίας δυνάμεις ζωής τάς ικανάς να την συγκρατήσουν κατά τάς κρισίμους ώρας του τοκετού και να την καταστήσουν δυνατήν να φέρη είς πέρας την αποστολήν της. Τι θα εγίνετο λοιπόν;

Η Βρετανική Αυτοκρατορία μετά δύο αιώνων κοσμοκρατορίαν εβυθίζετο είς το βάραθρον της ιστορικής παρακμής, κύπτουσα υπό το βάρος ενός βιολογικού γήρατος και μίας αμειλίκτου ιστορικής ανάγκης, που προέκυπτε από την νέαν οικονομίαν των δυνάμεων και την νέαν διάταξιν των αξιών της ζωής είς τον πλανήτην. Επί έναν σχεδόν αιώνα η Αγγλία έπαυσε να στηρίζεται από τους ισχυρούς βραχίονας και να οιστρηλατήται υπό τάς θυελλώδεις ψυχάς της ηγεσίας της που επετούσε με τιτάνιον δύναμιν όσον και με κέφι επάνω από τους ωκεανούς μεθυσμένη από την ιδέαν μίας ιστορικής αποστολής. 

Μετά τους Ποντοπόρους, τους Πειρατάς, τους Νέλσωνας, και αντ'αυτών, η Αγγλία παρήγαγε κατά την τελευταίαν ιδίως 50ετίαν μαλθακούς λόρδους μεθυσκόμενους από ουϊσκυ και όχι από ιδεολογικήν μέθην, παρήγαγε τοκογλύφους, τύπους των σαλονιών, κομψούς, πνευματώδεις και υποκριτάς, αλλά όχι τραχείς και σκληρούς άνδρας, όχι ήρωας. 

Εξ άλλου, η γενέτειρα των νέων μορφών είς την οικονομίαν και των νέων θεσμών πολιτικής και κοινωνικής ζωής, η γενέτειρα των κοινοβουλίων του λιμπεραλισμού και της καπιταλιστικής προόδου εγήρασε μαζί με αυτάς τας μορφάς ζωής που εμεγαλύνθη και ελαμπρύνθη, έπαυσε να προσφέρη νέας ιδέας διά την οργάνωσιν της ζωής του κόσμου και ενώ αί μορφαί ζωής είς τάς οποίας εστηρίζετο η ύπαρξις της είχον πλέον ξεπερασθή ιστορικώς, ενώ ο λιμπεραλισμός επέθαινε μαζί μαζί με την καπιταλιστικήν οργάνωσιν της κοινωνίας, αυτή, η Αγγλία, παρέμενε προσκεκολλημένη ώς όστρακον είς τας χάρτινας αυτάς καταστάσεις που ο ισχυρός άνεμος ζωής του 20ου αυτού αιώνος, έρριχνε με μανίαν εκρηκτικήν πολλές φορές και χωρίς οίκτον. 

Συγχρόνως νέαι γιγαντιαίαι καπιταλιστικαί δυνάμεις ανεπτύχθησαν είς τον κόσμον, ετελειοποίησαν την τεχνικήν των, εξεμεταλλεύθησαν υπερόχως τάς πλουτοπαραγωγικάς δυνατότητας του εδάφους των, εξοικειώθησαν με τάς μεγάλας ωκεανικάς οδούς και συνήντησαν την Αγγλικήν Αυτοκρατορίαν είς τάς ιδίας της πηγάς πρώτων υλών και αγοράς καταναλώσεως, την συνήντησαν, την συνηγωνίσθησαν και την ανέτρεψαν. Πρόκειται περί της Αμερικής και της Ιαπωνίας.

Άλλαι δυνάμεις με τεχνικήν υπεροχήν, με επιστήμην, με προλεταριακόν σφρίγος έφθασαν ταχέως και εξεπέρασαν την αγγλικήν ακμήν και άνοιξαν την θύραν είς την σοσιαλιστικήν οργάνωσιν της παραγωγής, ενώ συγχρόνως εσχημάτιζον με την βοήθειαν μίας άνευ προηγουμένου βιολογικής ακμής και φυλετικής υγείας, στρατιωτικόν μηχανισμόν, προωρισμένον να καταπλήξη τον κόσμον. 

Μετά την κατάκτησιν της Αιθιοπίας και την ήτταν των κυρώσεων και την ιταλικήν Φασιστικήν ανάστασιν, ο γερμανικός κολοσσός εγερθείς μετά την πτώσιν του 1918 με νέον κύμα θυελλώδους αίματος είς τάς φλέβας, με την υποδειγματικήν σοσιαλιστικήν του οργάνωσιν, με το επαναστατικόν σφρίγος που του εχάρισεν η εθνικοσοσιαλιστική του επανάστασις, εστάθη απέναντι του αναιμικού φάσματος της αγγλικής αυτοκρατορίας και του ανέγνωσε είς μία σειράν μαχών του 1940 και 1941 την ιστορικήν του καταδίκην. Τέλος αυτή η γηραιά Αλβιών η οποία κατά την ακμήν της ηδυνήθη να παρουσιάση από τα 39 εκατομμύρια της, της εποχής των Ναπολεοντείων πολέμων, 40 εκατομμύρια κατοίκων είς διάστημα 50 μόλις ετών, είχεν από πολλού παύσει να προχωρή και αί γεννήσεις της δεν φθάνουν τους θανάτους, ενώ η όλη παράστασις της είς τον κόσμον είναι η πονηρία και ο δόλος, είναι δηλαδή αί αρεταί τας οποίας η ζωή απορρίπτει διότι η ζωή είναι κυρίως θέλησις και δύναμις. 

Είναι μήπως ανάγκη να σημειώσωμεν ότι η Αγγλία επιμένουσα να διατηρήση με την απάτην την διαίρεσιν και τον δόλον ένα άθλιο καθεστώς, αλλά ανίκανη να σταθή είς τα πόδια της, απετέλει τον πρώτον, τον μέγαν κίνδυνον του πολιτισμού, του οποίου παριστάνει τον θεματοφύλακα; Είναι ανάγκη να υπογραμμίσωμεν ότι αν η Ευρώπη δεν δεν διέσωζε παρ΄όλας τας αλύσεις των Βερσαλλιών, τάς οικονομικάς κρίσεις και τάς κοινωνικάς διαταραχάς, την γερμανικήν ηγετικήν ομάδαν και την φασιστικήν επανάστασιν του Μουσολίνι, πρώτου φασιστού, και δεν απεκάλυπτε την μεγαλειώδη εκείνην έκκρισιν υγείας και υπεροχής, που παρουσίασε μεταξύ Ρήνου και Βιστούλα, ότι δηλαδή αν η Ευρώπη δεν είχε λάβει το θείον δώρον του ιστορικού και πολιτικού δόγματος της Ιταλίας και της Γερμανίας, θα ήτο την στιγμήν αυτήν σαπισμένη μέσα είς την φλυαρίαν των πλουτοκρατικών παρασίτων που θα ερητόρευαν είς τα κοινοβουλία, μέσα είς την καφενειακήν σκηνοθεσίαν της πλουτοδημοκρατικής ζωής;

Αιώνων μίσος κρυμμένον είς τα βάθη της καρδίας των υποδεεστέρων ασιατικών φυλών θα εξέσπα επάνω είς μίαν παρηκμασμένην Ήπειρον, δία να ρίξη όλα, δία να μεταβληθή ο κάθε Ευρωπαίος είς υπηρέτην ενός φανατικού της Ανατολής. 

Ο γερμανικός λαός μετά του ιταλικού εσηκώθη ως ηγέτης προστάτης είς την Ευρώπην. Μαζί του όλοι οι νεαροί, οι ακμαίοι λαοί της Ηπείρου και αί ζωνταναί κοινωνικαί δυνάμεις των άλλων φίλων λαών, ύψωσαν το γρανιτώδες τείχος επάνω είς το οποίον έσπασεν η πλημμύρα της ασιατικής βαρβαρότητος, σατανικά προετοιμασμένη από τους εβραιομπολσεβίκους του Κρεμλίνου. Η νίκη δεν είναι μόνον βεβαία, είναι αμείλικτως ανάγκη ζωής. Εκτός της νίκης η Ευρώπη δεν έχει να συναντήση παρά τον πλέον ταπεινωτικόν και τον πλέον φρικτόν θάνατον. 

Η αναρχία των μπολσεβίκων και η γεροντική αναιμία των Αγγλοπλουτοκρατών θα παραδώσουν το ευκλεές τούτο τμήμα του κόσμου είς την βάρβαρον ασιατικήν δήωσιν. 

Αλλά, νάτην, έρχεται η νίκη. Γέρας της είναι το πιστέυω των τιμίων και φωτισμένων ευρωπαϊκών πνευμάτων, είναι η Αξονική ειρήνη με τάς ηνωμένας πολιτείας της Ευρώπης, με την ελευθερίαν, με την εργασίαν, με την δικαιοσύνην και με την αρετήν.

Ο Ελληνικός λαός με τάς απαραμίλλους παραδόσεις πολιτισμού, την επίκαιρον γεωγραφικήν του θέσιν και με την βιολογικήν του έξαρσιν, έχει κάθε δυνατότητα να καταλάβη μίαν εξέχουσαν θέσιν είς την ευγενή άμιλλαν δία την ευημερίαν του κόσμου και δία την πρόοδον του πολιτισμού. Η σημερινή κοινωνική του αναπηρία δεν επιτρέπεται να σταθεί εμπόδιον είς την ζωήν του. Εμπρός είς την πνοήν της μεγάλης Μεσογειακής μας γείτονος έχομεν την ευκαιρία να εκτιμήσωμεν το ιστορικόν άλμα που επέτυχε τόσον εγκαίρως διά τον συγγενή λαόν η ρωμαλέα ηγεσία του Μουσσολίνι. 

Ο Ελληνικός λαός με επικεφαλής τους Παλαίους του Πολεμιστάς άς αισθανθή την πραγματικότητα και έστω και αργά ας εγχειρισθή, ας αποτοξινωθή και άς τοποθετηθή με όλην του την θέλησιν και με όλην του την άλκην, οριστικά και γενναία είς την Νέαν Ευρώπην που σχηματίζεται από την νίκην του Άξονος. 


Ανδρέας Κονδάκης, Γεν. Πρόεδρος της Γεν. Συνομοσπονδίας των Παλαιών Πολεμιστών Ελλάδος - άρθρο του στην εφημερίδα «Ακρόπολη» στις 17 Ιουνίου 1942


Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026

Αποσπάσματα από τα έργα του Pierre Drieu La Rochelle

 







«Ο Drieu δεν πρόδωσε ποτέ τη χώρα του, επειδή η χώρα του είναι η Ευρώπη...»

Jean Mabire


«Η Ευρώπη αν δεν ενωθεί σε ομοσπονδία είτε θα 
κατασπαράξει τον ευατό της είτε θα κατασπαραχθεί»

Μέτρο της Γαλλίας, 1922


«Ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να παραμείνει μόνος στην Ευρώπη· ή αν κάποιος πιστεύει ότι είναι αρκετά δυνατός για να είναι μόνος, διαπράττει μία τρέλα. Οι περιπέτειες του Λουδοβίκου ΙΔ΄, του Βοναπάρτη και του Γουλιέλμου Β΄ σημαδεύουν κάθε αιώνα με μια απόδειξη που θα πρέπει να είναι αποφασιστική και τελικά να οδηγήσει όλα τα έθνη της Ευρώπης να συλλάβουν στο μυαλό τους εκείνη την ισότητα που μέχρι τώρα μπόρεσαν να επιβάλουν το ένα στο άλλο μόνο μέσω της βίας»

Μέτρο της Γαλλίας, 1922




Αποσπάσματα από το έργο του «Γενεύη ή Μόσχα», 1928


«...ο βασικός πολιτικός μου στόχος ήταν, είναι και θα είναι πάντα η ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης..»


«Πρέπει να δημιουργήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, επειδή είναι ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούμε την Ευρώπη από τον εαυτό της και από τις άλλες ανθρώπινες ομάδες».


«Η έσχατη και πλέον μοιραία υπερβολή του εθνικισμού είναι ο πολλαπλασιασμός των πατρίδων. Υπάρχει πλέον μια δημοκρατία των πατρίδων, όπως ακριβώς υπάρχει και μια δημοκρατία των ατόμων. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών μετέτρεψε την Ευρώπη σε ένα μωσαϊκό μεσαίων ή μικρών κρατών, σε μία πληθώρα Ελβετιών. (...) Επιπλέον, αυτή η υπερβολή στρέφεται ακόμη και ενάντια στον εθνικισμό και τον απειλεί: ο επαρχιωτισμός μπορεί κάλλιστα να σκοτώσει τον εθνικισμό. (...) Κάθε μεγάλο έθνος, σπαρασσόμενο στο εσωτερικό του από δέκα μικρότερες πατρίδες, θα δεχτεί ευκολότερα την ταπείνωση και την εκχώρηση μέρους της εξουσίας του σε μία ανώτερη, ευρωπαϊκή πατρίδα»


«Λέω ότι οι πατρίδες δεν υπάρχουν πλέον για εμάς τους Ευρωπαίους παρά μόνο ως καθαρές ιδέες, ιδανικά που μπορούμε να λατρεύουμε μόνο στους ουρανούς και όχι πια στη γη. (...) Και με αυτό το πνεύμα, το άμεσο καθήκον μας είναι να χτίσουμε την Ευρώπη. Πρέπει να χτίσουμε την Ευρώπη διότι οφείλει κανείς να αναπνέει αν δεν θέλει να πεθάνει. (...) Ανάμεσα στο Καλαί και τη Νίκαια, ασφυκτιώ: λαχταρώ να απλωθώ μέχρι τα Ουράλια. Η καρδιά μου, τρεφόμενη από τον Γκαίτε και τον Ντοστογιέφσκι, περνάει απαρατήρητη από τα τελωνεία, προδίδει σημαίες και κολλάει λάθος γραμματόσημα στα ερωτικά της γράμματα. Θέλω να γίνω σπουδαίος και να ολοκληρώσω το ευρωπαϊκό μνημείο για τη μεγαλύτερη δόξα του κόσμου. Είμαστε 360 εκατομμύρια»


«Φίλοι, διασκορπισμένοι από τα Ουράλια ως τον Ατλαντικό, δημιουργούν αυτή τη στιγμή κάτι το απροσδόκητο, κάτι το εκπληκτικό. Λίγη σημασία έχει ποιο όνομα θα φτάσει τελικά στα μέρη μας για να βαφτίσει αυτό το άγνωστο έργο»


«Μια ευρωπαϊκή τελωνειακή ένωση 
εντός δέκα ετών είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου»


«Βλέπω τη λευκή φυλή χωρισμένη σε τρεις ομάδες: τη Ρωσία, την Ευρώπη και την Αμερική. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν αυτές οι τρεις ομάδες μπορούν να ζήσουν χωριστά —τουλάχιστον για ένα διάστημα— σχηματίζοντας η καθεμία μια τεράστια οικονομική ενότητα, ένα αυτάρκες σύνολο, ή αν αυτός ο διαχωρισμός, όσο ευρύς κι αν είναι, αποδεικνύεται ήδη υπερβολικά περιορισμένος. Και άραγε, η εναρμόνιση αυτών των τριών κόσμων θα επιτευχθεί με ειρηνικά μέσα ή μέσω της βίας;»


«Εδώ είναι που το ευρωπαϊκό ζήτημα αποκτά ξανά τη σημασία του: διότι η Ευρώπη είναι ο πιο αδύναμος από αυτούς τους τρεις κόσμους, καθώς σχηματίζει μια ζώνη χαμηλής πίεσης ανάμεσα σε δύο ανερχόμενες δυνάμεις. Η Ευρώπη απειλείται από τον αμερικανικό καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό και τον ρωσικό σοσιαλιστικό ιμπεριαλισμό. Αποτελεί το πεδίο όπου συγκρούονται αυτά τα δύο συστήματα».


«Όλα εξαρτώνται από τη δύναμη που εξακολουθεί να διαθέτει η Ευρώπη. Είναι άραγε ικανή να αναλάβει δράση, να ενωθεί και να αποκλείσει τις δύο αντίρροπες επιρροές, ώστε να επιλύσει ελεύθερα και οργανικά αυτό το μείγμα; Έτσι, επιστρέφουμε πάντα στην άμεση και ουσιαστική αναγκαιότητα: τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».


«Είναι εμφανής ο διττός αντίκτυπος που θα έχει αυτό το μείζον εγχείρημα τόσο στην Αμερική όσο και στη Ρωσία. Η ευρωπαϊκή Τελωνειακή Ένωση θα αναγκάσει τον αμερικανικό καπιταλισμό να αναλογιστεί την κλιμακούμενη ανοησία του και είτε να αλλάξει πορεία —περιοριζόμενος και στρεφόμενος προς τα έσω, μια κίνηση επιθυμητή για χάρη του ίδιου του βαθιού εμπλουτισμού του— είτε να υπερβεί αποφασιστικά κάθε μέτρο και να επιδοθεί εσκεμμένα στη μεγάλη περιπέτεια ενός παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Από την πλευρά της, η Ρωσία θα κληθεί να αποφασίσει αν θα επιδιώξει μια δημοκρατική συνεννόηση με την Ευρώπη ή αν θα επιμείνει, για άλλη μια φορά, στη δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομικής ένωσης βασισμένης αποκλειστικά στους δικούς της πόρους».


«Έχει ελάχιστη σημασία αν η Ευρώπη που προτείνω είναι εκείνη που τελικά θα υλοποιηθεί· αυτό που μετράει είναι ότι σας ενθαρρύνω να σκέφτεστε ως Ευρωπαίοι»


«… Ίσως φαίνεται πως υποστηρίζω ότι οι πατρίδες, έχοντας αμετάβλητα θεμέλια, είναι και οι ίδιες αμετάβλητες· εννοώ όμως μόνο ότι μια πατρίδα είναι αμετάβλητη αποκλειστικά σε σχέση με μια άλλη πατρίδα, εντός του οικονομικού πλαισίου που κατέστησε αναγκαία την ύπαρξη και των δύο. Αν και τα σύνορα αυτά ενδέχεται να μην συγκρούονται ούτε να ανατρέπουν το ένα το άλλο, σταδιακά φθείρονται το ένα δίπλα στο άλλο· και στον ορίζοντα αναδύεται μια οντότητα που θα τα ανατρέψει όλα — η Ευρώπη, μια νέα γεωγραφική μορφή, μια νέα πατρίδα γεννημένη στα μέτρα της σημερινής οικονομίας. (…) Τάχθηκα, λοιπόν, ενάντια στις παλιές πατρίδες που κατακερματίζουν την Ευρώπη. Όπως κι εσείς, επικαλούμαι εκείνη τη δύναμη —ανάμεσα στις αθέατες δυνάμεις που δρουν— η οποία θα γκρεμίσει τα παλιά σύνορα και θα γεννήσει τη νέα, μεγάλη οντότητα που αποκαλώ Ευρώπη: μια νέα κοινωνία διαμορφωμένη στα μέτρα της εποχής μας, μια κοινωνία 400 εκατομμυρίων ανθρώπων» 

Η Ευρώπη ενάντια στις πατρίδες, 1931


«Η Ευρώπη θα ξεπεράσει τις δυνάμεις που την κατακερματίζουν»

Η Ευρώπη ενάντια στις πατρίδες, 1931


«Οι παλιές πατρίδες είναι γριούλες που τρεκλίζουν και αργώντας να πεθάνουν, εμποδίζουν μία σπουδαία γυναίκα που αγαπώ - την Ευρώπη - να κληρονομήσει»

Παράξενο Ταξίδι, 1933


«Όταν μιλάω για πατρίδα, για τον εαυτό μου, μιλάω για την Ευρώπη».

Η κωμωδία του Σαρλερουά, 1934


«Οποιοδήποτε μέσο είναι κατάλληλο· μπορώ κάλλιστα να αξιοποιήσω τα μέσα που προσφέρει η χιτλερική επανάσταση —ή οποιαδήποτε άλλη— για να προχωρήσω προς την κατάργηση των συνόρων στην Ευρώπη»

Φασιστικός Σοσιαλισμός, 1934


«Τώρα είναι η ώρα να υιοθετήσουμε τον φεντεραλισμό και να βάλουμε τέλος στον ολοκληρωτικό εθνικισμό και τον πατριωτικό αυτονομισμό»

1940


«Ο άνθρωπος του 20ού αιώνα στην Ευρώπη απαιτεί αδιαμφισβήτητη εξουσία, ένα ελάχιστο σοσιαλισμό και έναν βαθμό αυτάρκειας αρκετά μεγάλο ώστε να διασφαλίζεται ότι ο αναπόφευκτος προστατευτισμός θα αποβεί ωφέλιμος και όχι —λόγω στενότητας— επιζήμιος»

Πολιτικά Χρονικά, Σεπτέμβρης 1940


«Το να πιστεύει κανείς στη δυνατότητα μιας συνεννόησης ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία σημαίνει, για μένα, να πιστεύει στη δυνατότητα μιας ευρωπαϊκής συνεννόησης»

Συνέντευξη Δεκέμβρης 1940


«Η Ευρώπη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τις πατρίδες της —και, πράγματι, θα πέθαινε αν, καταστρέφοντάς τες, κατέστρεφε τα ίδια της τα ζωτικά όργανα—, ωστόσο και οι πατρίδες δεν μπορούν πλέον να ζήσουν χωρίς την Ευρώπη. Γεννημένες από την Ευρώπη, οφείλουν να επιστρέψουν σε αυτήν. Την κατατεμάχισαν κατά την εποχή της θαυμαστής τους ανάπτυξης, σαν παιδιά που αποσπώνται σκληρά από τη μητέρα τους για να καταβροχθίσουν το μερίδιο της μοίρας τους· σήμερα, όμως, οφείλουν να αναζητήσουν καταφύγιο και ανανέωση στους κόλπους της... Για άλλη μια φορά, η άνοιξη των πόλεων-κρατών και των πατρίδων, των ηγεμονιών και των βασιλείων, φτάνει στο τέλος της: το καλοκαίρι των αυτοκρατοριών επέστρεψε. Μετά την Αθήνα, έρχεται η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου ή του Καίσαρα»

Ο Γάλλος της Ευρώπης, άρθρο του 1941


«Αν ο κόσμος δεν μπορεί πλέον να ζήσει εντός της τάξης των εθνών-κρατών, δεν είναι ακόμη έτοιμος να ζήσει εντός μιας πλανητικής τάξης. Υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι προορισμένος να παραμείνει για πολύ καιρό εντός μιας ηπειρωτικής τάξης»

Πολιτικά Χρονικά, 1942


«Τριακόσια εκατομμύρια άνδρες τραγουδούν σε ένα ενιαίο στρατόπεδο. Μια κόκκινη σημαία υψώνεται στις κορυφές των Άλπεων».

Journal 1942


«Λίγη ιστορία χωρίζει τους Ευρωπαίους, αλλά πολλή ιστορία τους ενώνει»

Ο Γάλλος της Ευρώπης, άρθρο του 1942


«Αν παραμείνουμε στο πεδίο των εθνικών μυθολογιών, θα λέγαμε ότι η ιδέα της Ευρώπης εμφανίζεται ως αποτέλεσμα του κορεσμού του εθνικισμού στο εσωτερικό κάθε έθνους»

Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία - άρθρο του 1942


«Η Ελβετία αποτελεί υπενθύμιση, πρωτίστως, ότι η Ευρώπη δεν είναι απλώς μια παράθεση του γερμανικού και του λατινικού στοιχείου, αλλά μια άρρηκτη αλληλοδιείσδυση αυτών των δύο θρυλικών ρευμάτων… Είναι αυτή η δύναμη της μεταμόρφωσης —σε συνδυασμό με τη δύναμη της σύνθεσης— που καθιστά την Ελβετία ένα ισχυρό σύμβολο της πορείας της Ευρώπης και έναν πλούσιο θησαυροφυλάκιο των μυστικών κραμάτων που συντηρούν τη ζωτικότητά της. Η Ελβετία αποτελεί το επίκεντρο της Ευρώπης —το σημείο συνάντησης κάθε φυσικής και μεταφυσικής διασταύρωσης, το κρίσιμο σταυροδρόμι (δεν είναι τυχαίο ότι το έμβλημά της είναι ένας σταυρός)· είναι, επομένως, ένας ιερός τόπος. (…) Χρειαζόμαστε κάτι που να υπερβαίνει τόσο την Ελβετία όσο και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· κάτι ικανό να ενώσει —με την ίδια ευελιξία και πολυπλοκότητα— το γερμανικό, το λατινικό και το δυτικοσλαβικό πνεύμα· το πνεύμα της αριστοκρατίας και το πνεύμα της δημοκρατίας· το ομοσπονδιακό και το ενιαίο πνεύμα… Η οικοδόμηση της Ευρώπης είναι εξίσου δύσκολη όσο ήταν κάποτε και η οικοδόμηση της Ελβετίας»

Ο Γάλλος της Ευρώπης, άρθρο του 1943


«Η πατρίδα είναι πικρή για εκείνον που ονειρεύτηκε αυτοκρατορία. Τι είναι για εμάς η πατρίδα, αν δεν αποτελεί υπόσχεση αυτοκρατορίας;»

Ο Άνθρωπος επάνω στο Άλογο, 1943


«Οι μάζες μπορούν να κινητοποιηθούν για την υπεράσπιση της Ευρώπης μόνο εάν ο μύθος της Ευρώπης και ο μύθος του σοσιαλισμού ενωθούν με σαφήνεια, και εάν αυτή η ένωση εκδηλωθεί μέσα από αποφασιστικές πράξεις. Ποτέ δεν είναι αργά για να πράξει κανείς το σωστό»

Άρθρο του Μαρτίου 1944


«Η Γερμανία φοβόταν μήπως πάψει να είναι Γερμανία αν γινόταν Ευρώπη· ο αετός της δεν έγινε φοίνικας έτοιμος να αναστηθεί από τις στάχτες του.

Μήπως όμως είναι πια αργά; Άραγε τα κοινά δεινά μέσα από τις ρώσικες και αμερικανικές σφαγές, οι πυρκαγιές και τα ερείπια δεν θα θολώσουν την διάκριση ανάμεσα σε κατακτητές και κατακτημένους, νικητές και ηττημένους, υπερασπιστές και προστατευόμενους;...Είναι καιρός οι Γερμανοί όχι μόνο να διακηρύξουν, αλλά και να πραγματοποιήσουν τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό πάνω στα ερείπια της Ευρώπης. Γιατί, μέσα σε αυτά τα ερείπια, υπάρχουν ακόμα οι ψυχές μας να υπερασπιστούμε»

Καημένη Ευρώπη, άρθρο Απριλίου 1944


«Δεν είμαι ένας συνηθισμένος πατριώτης, ένας στενόμυαλος εθνικιστής. Δεν είμαι απλώς Γάλλος· είμαι Ευρωπαίος

Εξέτασα μία προς μία όλες τις πιθανές λύσεις, καταλήγοντας τελικά στην ιδέα της Ευρώπης. Θεωρούσα ανέκαθεν τη γαλλογερμανική εχθρότητα ως ένα από τα κύρια εμπόδια για την Ενωμένη Ευρώπη.

Πάντα μιλούσα ελεύθερα —και σκληρά— στους Γερμανούς. Τους εξήγησα ότι δεν κατανοούσαν τίποτα από την ευρωπαϊκή σοσιαλιστική επανάσταση, η οποία θα μπορούσε να είχε δικαιολογήσει και μεταμορφώσει τις επιθετικές και κατακτητικές τους πράξεις. Ήθελα ο γαλλικός λαός, υπό το καθεστώς της κατοχής, τις πιέσεις και τις επιταγές του πολέμου, να επιβεβαιώσει τη ζωτικότητα και την ταυτότητά του μέσα από μια άμεση σοσιαλιστική επανάσταση.

Για μένα, ο φασισμός ήταν σοσιαλισμός — η μόνη ευκαιρία για έναν μεταρρυθμιστικό σοσιαλισμό. (…) Ήθελα η συνεργασία να αποτελεί μορφή αντίστασης — αλλά μιας κοινωνικής αντίστασης»

Journal 1945


Σάββατο 11 Ιουλίου 2026

Καημένη Ευρώπη - Pierre Drieu La Rochelle





 



Καημένη Ευρώπη, παρασύρεσαι στους τέσσερις ανέμους της καταστροφής σου.

Ασιατικός άνεμος, σλαβικός άνεμος, εβραϊκός άνεμος, αμερικανικός άνεμος.

Και δεν το ξέρεις. Θα πεθάνεις πρωτού το καταλάβεις.

Επειδή δεν έχεις αυτογνωσία ή έχεις χάσει αυτή την επίγνωση ή δεν έχεις ακόμη ανακτήσει αυτή την επίγνωση. Κάποτε είχες συνείδηση. Άλλα πλέον έχεις χάσει όλα τα μέσα για να την ασκήσεις.

Χριστιανική συνείδηση: συνείδηση μέσω του Παπισμού, της Εκκλησίας, των Μεγάλων Ταγμάτων.

Συνείδηση μέσω της Φραγκικής επέκτασης, μέσω της Γερμανικής επέκτασης, μέσω της φεουδαρχίας, μέσω της Αυτοκρατορίας.

Συνείδηση μέσω της γαλλικής τέχνης, της ιταλικής τέχνης, ξανά της γαλλικής τέχνης, της γερμανικής τέχνης, της αγγλικής τέχνης. Συνείδηση μέσω της Αναγέννησης, της Μεταρρύθμισης, της Επανάστασης.

Συνείδηση μέσω της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης. 

Συνείδηση μέσω της Μοναρχίας, της Αριστοκρατίας, της Αστικής Τάξης, του Προλεταριάτου.

Συνείδηση μέσω του Σοσιαλισμού.

Συνείδηση μέσα από τα βάσανα του 1914-1918, συνείδηση μέσα από τη Γενεύη. 

Συνείδηση μέσα από τον φασισμό και τον αντιφασισμό, τον κομμουνισμό και τον αντικομμουνισμό.

Δεν έχεις ακόμη αποκτήσει τη νέα σου συνείδηση ​​μέσω της κοινότητας των εθνών, μέσω της ομοσπονδίας των δυνάμεών σου, μεγάλων και μικρών, που εκλέγουν μια ηγεμονία, μέσω της ενότητας του σοσιαλισμού. Και, αναμφίβολα, θα την αποκτήσεις πολύ αργά.

Ευρώπη, εσύ που δεν είσαι Αυτοκρατορία, δέχεσαι εισβολή από δύο Αυτοκρατορίες. Την Ρωσική και της Αμερικανική.

Αυτές οι δύο αυτοκρατορίες θέλουν την πτώση σου και εσύ δεν το ξέρεις.

Αντιθέτως, συνεισφέρεις στο έργο αυτών των Αυτοκρατοριών μέσα από τις ασύνδετες δυνάμεις σου.

Πολλοί Ευρωπαίοι είναι υποστηρικτές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και πολλοί είναι υποστηρικτές της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Επιθυμούν ένθερμα την ανάπτυξη ρωσικών και αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Χαίρονται όταν ασιατικές και σλαβικές ορδές εισέρχονται, Ευρώπη, στις ανατολικές επαρχίες σου της Ρουμανίας και της Πολωνίας, όταν αμερικανικοί στόλοι βομβαρδίζουν την πατρίδα των πατρίδων σου, την Ιταλία, όπου, ως εκ θαύματος, έχει διατηρήσει, για αιώνες παρακμής, στην σχεδόν πλήρη φυσική της ακεραιότητα, μια από τις πιο πολύτιμες αρχαίες εικόνες σου.

Ήδη, από το 1941, ένα από τα νησιά σου, η Ισλανδία, έχει καταπατηθεί από τους Αμερικανούς, και δεν έχεις δώσει καμία σημασία.

Η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν μια ευρωπαϊκή παρουσία στον κόσμο (μια αντιστάθμιση για την αντιληπτή απομόνωση και σπατάλη της Αγγλίας εκτός Ευρώπης). Ωστόσο, αυτή η Αυτοκρατορία είναι πλέον ταπεινωτικά υποδεέστερη της Αμερικανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Η Αμερική, έχει χάσει σχεδόν όλα όσα, σε κάποιο βαθμό, στο όνομα της Ευρώπης, θεωρούμε πολύτιμα. Είναι μια ευρωπαϊκή απώλεια και ταπείνωση ότι τα αγγλικά νησιά στα ανοικτά των αμερικανικών ακτών καταλαμβάνονται από αμερικανικές φρουρές· είναι επίσης μια απώλεια ότι ο Καναδάς υποτάσσεται στην Αμερική.

Αποτελεί ακόμη και απειλή για την ευρωπαϊκή επιρροή στον κόσμο το γεγονός ότι οι νοτιοαμερικανικές δημοκρατίες, τόσο στενά συνδεδεμένες με την Ευρώπη, λυγίζουν, η μία μετά την άλλη, υπό τον αμερικανικό ζυγό, και ότι η Υπηρεσία Πληροφοριών υποβιβάζεται σε αδύναμες και κρυφές δολοπλοκίες ενάντια στην υπερβολή των Γιάνκηδων.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί στον Ειρηνικό και την Ασία, όπου ό,τι η Αγγλία δεν έχει παραχωρήσει στους Ιάπωνες ή τους Κινέζους, το εγκαταλείπει στις επιθετικές επιχειρήσεις των Αμερικανών.

Και τώρα η ίδια η Αφρική, η Εγγύς και Μέση Ανατολή, η Βρετανική Αυτοκρατορία πρέπει να μοιραστεί ανάμεσα στους Ρώσους και τους Αμερικάνους.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τη Γαλλική Αυτοκρατορία, την Πορτογαλική Αυτοκρατορία, την Ισπανική Αυτοκρατορία και την Ολλανδική Αυτοκρατορία.

Και οι Άγγλοι, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο, λειτουργούν ως πρόδρομοι των Αμερικανών και των Ρώσων στην Ευρώπη. Τα Βρετανικά Νησιά, ανέγγιχτα από την εποχή του Γουλιέλμου του Κατακτητή, καταπατούνται από εκατομμύρια αδαείς και περιφρονητικούς Αμερικανούς. Η Αγγλία καταλαμβάνεται από μη Ευρωπαίους πριν από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Όλες οι ευρωπαϊκές διαφωνίες είναι άστοχες και φρικτές, αλλά η διαφωνία που είναι το απόλυτο έγκλημα στην ουσία της και στις συνέπειές της είναι η αγγλο-γερμανική διαφωνία. Αυτή η υπέρτατη σύγκρουση μεταξύ των δύο σκανδιναβικών αδελφών διαλύει την Ευρώπη και την καταστρέφει. Αυτός είναι ο απόλυτος θρίαμβος των Εβραίων, των Ρώσων και των Αμερικανών.

Αν η Αγγλία είναι τρομερά ένοχη απέναντι στην Ευρώπη, το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία. Αν η Αγγλία, παραδίδοντας την Αυτοκρατορία της, παραδίδει τα αγαθά, την περιουσία και το κύρος της Ευρώπης στον έξω κόσμο, αν η Αγγλία συμβάλει στη διπλή εισβολή της Αμερικής και τη Ρωσίας, η Γερμανία, αποτυγχάνοντας να υπερβεί τον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό της, αποτυγχάνοντας να μετατρέψει την ιδιαίτερη επανάστασή της σε μια παγκόσμια επανάσταση, αποτυγχάνοντας να εξαλείψει όλα τα οπισθοδρομικά στοιχεία που εξακολουθεί να φέρει μέσα της, προκειμένου να καεί, ως καθαρή σοσιαλιστική δύναμη, στο βωμό της ευρωπαϊκής πατρίδας, εμποδίζει τις ευρωπαϊκές κοινότητες να συνενωθούν γύρω της.

Το 1940, η Γερμανία δεν καταλάβαινε το καθήκον της, είχε μόνο μια αμυδρή προαίσθηση γι' αυτό· πρόφερε τη λέξη Ευρώπη χωρίς να προσθέσει τίποτα περισσότερο σε αυτήν παρά ένα αόριστο ενστικτώδες τρόμο.

Ο Χίτλερ, απορροφημένος από την ακριβή αντίληψή του για τη ρωσική απειλή, ενεργούσε πάντα με σύνεση, σε απάντηση σε αυτήν την απειλή. Αλλά δεν κατάλαβε ότι οι ενέργειές του εκτός Ρωσίας μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές μόνο από τους ενδιαφερόμενους σε σχέση με αυτόν τον παραβλεπόμενο κίνδυνο, ο οποίος είχε προκύψει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Πίστευε ότι οι «κατοχές» ήταν απλώς βήματα προς κάτι άλλο, προς την επανάληψη της προέλασης προς τα ανατολικά, δευτερεύοντες και συμπτωματικοί περισπασμοί σε σύγκριση με αυτή την ουσιαστική κίνηση. Αλλά δεν γίνονταν καθόλου αντιληπτοί ως τέτοιοι από τους υπόλοιπους, οι οποίοι έβλεπαν μόνο το πρόσχημα για κατακτήσεις βάσεων.

Αλλά δεν μπορούμε να μετατρέψουμε μια σειρά από κατεχόμενα εδάφη που θεωρούν τους εαυτούς τους ως εικονικά στοιχεία μιας ιμπεριαλιστικής συσσώρευσης σε ζωντανά μέρη μιας διακήρυξης, εθελοντικά προσανατολισμένης προς την εκλεκτική ηγεμονία, αν δεν διαδώσουμε παντού μια κοινή πνοή, ένα κοινό κίνημα, που θα κάνει τους σαστισμένους κατοίκους αυτών των εδαφών να κοινωνήσουν σε μια κοινή δράση και μια κοινή ελπίδα.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από λαούς που, όντας κατεχόμενοι, να παρέχουν εργάτες και στρατιώτες για έναν εξωτερικό πόλεμο, χωρίς ταυτόχρονα να προτείνουμε ένα εσωτερικό καθήκον σε αυτούς τους λαούς. Ένα καθήκον που, όντας ταυτόχρονα εσωτερικό για κάθε λαό της Ευρώπης, αποδεικνύεται κοινό για όλη την Ευρώπη.

Οι λαοί της Πολωνίας και Βρετάνης, Νορβηγίας και Ελλάδας, δεν μπορούν να παρακινηθούν να υπερασπιστούν το σύνολο των χωρών τους ως Ευρώπη, εκτός αν τους δοθεί κάτι νέο να υπερασπιστούν, κάτι που τώρα αρχίζουν να αναλαμβάνουν ως Ευρωπαίοι. Η Ευρώπη δεν μπορεί να ενδιαφέρεται για την ανάσταση της ως ανάμνηση, που αγνοείται από τους περισσότερους. Μπορεί να ενδιαφέρεται μόνο για ένα νέο έργο, ένα έργο που της επιτρέπει να βιώσει την ύπαρξή της καθώς ξεκινά από την αρχή.

Μπορεί να κατανοήσει τον εξωτερικό πόλεμο μόνο στο πλαίσιο του έργου ενός εσωτερικού πολέμου· μπορεί να κατανοήσει τον πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό μόνο στο πλαίσιο της πραγματοποίησης του σοσιαλιστικού πολέμου.

Η Γερμανία μπορούσε να ενδιαφέρει τους ευρωπαϊκούς λαούς μόνο για την παρουσία της, να τους επιτρέψει να δουν από μια οπτική γωνία διαφορετική από αυτήν της κατοχής, καθιστώντας αυτή την παρουσία επαναστατική. Οι Γερμανοί δεν ενδιαφέρουν κανέναν ως Γερμανοί, ούτε οι Άγγλοι, οι Αμερικανοί ή οι Ρώσοι. Αυτό που έχει σημασία είναι τι φέρνει ο καθένας από αυτούς. Κάποιοι φέρνουν τον κομμουνισμό, άλλοι την καπιταλιστική δημοκρατία. Οι Γερμανοί αναμενόταν να φέρουν τον σοσιαλισμό.

Κάθε γερμανική κατοχή επρόκειτο να γίνει μια εθνική επανάσταση· κάθε εθνική επανάσταση θα αποτελούσε παλμό της ευρωπαϊκής επανάστασης.

Στην αρχή, ο λαός απογοητεύτηκε από τις γερμανικές κατοχές επειδή ήταν ακριβώς αυτό: κατοχές· περίμεναν περισσότερα, προς το καλύτερο ή το χειρότερο· περίμεναν να συγκλονιστούν βαθιά. Υπήρχε μια γοητεία στον τρόμο που, το 1940, προηγήθηκε της άφιξης των γερμανικών στρατών: οι άνθρωποι πίστευαν ότι αυτοί ήταν επαναστατικοί στρατοί, πιο σκληροί, αλλά και καινοτόμοι.

Αλλά αυτό δεν ίσχυε καθόλου. Αυτοί ήταν απλώς στρατοί του παρελθόντος, και, στην αρχή, πιο ήπιοι από τους στρατούς του παρελθόντος. Μας καθησύχασαν, αλλά μετά αρχίσαμε να σχηματίζουμε ένα παράπονο, το οποίο σταδιακά γινόταν τεράστιο. Θα προτιμούσαμε να είχαμε ταραχθεί περισσότερο στην αρχή, να ήμασταν ήδη πιο ταραγμένοι.

Υπήρχε μόνο στρατιωτική κατοχή, αλλά μια κατοχή που, φυσικά, μπορούσε να αντιδράσει στις εγγενείς δυσκολίες μόνο με στρατιωτικά και αστυνομικά μέσα. 

Δεν βιώσαμε τον Εθνικοσοσιαλισμό. Γνωρίζαμε μόνο τον στρατό και την αστυνομία. Δεν βιώσαμε την ουσία της χιτλερικής Γερμανίας, αλλά μόνο τα εξωτερικά της όργανα.

Η Γερμανία ήθελε να σεβαστεί την παλιά σύμβαση των αυτονομιών, των εθνικών κυριαρχιών. Έτσι, έπρεπε να χρησιμοποιήσει εναντίον της τα εξίσου συμβατικά μέσα που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως για να εισβάλουν σε αυτές τις αυτονομίες και να τις παρακάμψουν: μέσα διπλωματικής, χρηματοπιστωτικής, οικονομικής, στρατιωτικής, αστυνομικής πίεσης.

Αυτό που χρειαζόταν ήταν νεότερα, πιο σεβαστά, πιο δυναμικά μέσα επαναστατικής κατάκτησης.

Να ζητήσουμε στενές, άμεσες συμμαχίες μεταξύ της ιδιοφυΐας του γερμανικού λαού και της ιδιοφυΐας άλλων λαών, μεταξύ των επαναστατικών δυνάμεων της Γερμανίας και αλλού. Να βασίσουμε τη στρατιωτική ηγεμονία στην ομοσπονδία των επαναστάσεων.

Αυτό θα προσπαθήσουν να κάνουν οι Αγγλοαμερικανοί, μάταια· αυτό σίγουρα θα κάνουν οι Ρώσοι.

Οι Αμερικανοί έχουν αληθινούς συμμάχους: τους δημοκράτες· οι Ρώσοι, τους κομμουνιστές· οι Γερμανοί δεν έχουν αναγνωρίσει τους φυσικούς τους συμμάχους, τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές.

Αλλά αυτοί, λίγοι σε αριθμό στην αρχή, μπόρεσαν να αναπτύξουν τη δύναμή τους μόνο σε μια ατμόσφαιρα γενικής αναταραχής και ένθερμων συγκλίσεων.

Η Γερμανία φοβόταν. Φοβόταν για τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα του στρατού της, από τον κίνδυνο μετατροπής σε επαναστατικό στρατό, αλλά οι μόνοι στρατοί που σημείωσαν ποτέ πρόοδο στον κόσμο ήταν οι ένοπλες επαναστάσεις.

Η Γερμανία φοβόταν μήπως πάψει να είναι Γερμανία αν γινόταν Ευρώπη· ο αετός της δεν έγινε φοίνικας έτοιμος να αναστηθεί από τις στάχτες του.

Μήπως όμως είναι πια αργά; Άραγε τα κοινά δεινά μέσα από τις ρώσικες και αμερικανικές σφαγές, οι πυρκαγιές και τα ερείπια δεν θα θολώσουν την διάκριση ανάμεσα σε κατακτητές και κατακτημένους, νικητές και ηττημένους, υπερασπιστές και προστατευόμενους;

Υπάρχουν ακόμα σύνορα στην Ευρώπη για τα σμήνη των αμερικανικών αεροπλάνων, για τις ασιατικές ορδές; Ορθώνονται ακόμη τελωνειακά φράγματα ανάμεσα στις μάζες που έχουν περιέλθει στην εξαθλίωση; Μπορεί να κυματίσει άλλη σημαία εκτός από την κόκκινη σημαία στην επιφάνεια μιας ηπείρου που έχει τελικά περάσει ολοκληρωτικά στον σοσιαλισμό, είτε με την συναίνεση είτε με την βία; Ποιος θα μπορέσει ποτέ να σηκώσει την Ευρώπη από τα ερείπιά της, αν όχι ο σοσιαλισμός; Σίγουρα δεν θα είναι οι τράπεζες ή τα τραστ.

Είναι καιρός οι Γερμανοί όχι μόνο να διακηρύξουν, αλλά και να πραγματοποιήσουν τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό πάνω στα ερείπια της Ευρώπης. Γιατί, μέσα σε αυτά τα ερείπια, υπάρχουν ακόμα οι ψυχές μας να υπερασπιστούμε.

Η χειρότερη στιγμή είναι η καλύτερη.

Είναι εν μέσω πολέμου που επιτυγχάνονται αποφασιστικοί κοινωνικοί μετασχηματισμοί. Είναι εν μέσω πολέμου που η Πουριτανική Αγγλία, η Λουθηρανική Γερμανία, η Ιακωβινική Γαλλία και η Λενινιστική Ρωσία έκαναν αποφασιστικά βήματα στην εσωτερική πάλη. Είναι εν μέσω πολέμου, όταν οι Ρώσοι προελαύνουν, που πρέπει να γίνουν αποφασιστικές ευρωπαϊκές και σοσιαλιστικές χειρονομίες.


Άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Révolution nationale n° 131, στις 15 Απριλίου 1944.