Αποσπάσματα από τα έργα του Pierre Drieu La Rochelle

 

«Ο Drieu δεν πρόδωσε ποτέ τη χώρα του, επειδή η χώρα του είναι η Ευρώπη...»

Jean Mabire

«Η Ευρώπη αν δεν ενωθεί σε ομοσπονδία είτε θα 

κατασπαράξει τον ευατό της είτε θα κατασπαραχθεί»

Μέτρο της Γαλλίας, 1922

«Ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να παραμείνει μόνος στην Ευρώπη· ή αν κάποιος πιστεύει ότι είναι αρκετά δυνατός για να είναι μόνος, διαπράττει μία τρέλα. Οι περιπέτειες του Λουδοβίκου ΙΔ΄, του Βοναπάρτη και του Γουλιέλμου Β΄ σημαδεύουν κάθε αιώνα με μια απόδειξη που θα πρέπει να είναι αποφασιστική και τελικά να οδηγήσει όλα τα έθνη της Ευρώπης να συλλάβουν στο μυαλό τους εκείνη την ισότητα που μέχρι τώρα μπόρεσαν να επιβάλουν το ένα στο άλλο μόνο μέσω της βίας»

Μέτρο της Γαλλίας, 1922

Αποσπάσματα από το έργο του «Γενεύη ή Μόσχα», 1928

«...ο βασικός πολιτικός μου στόχος ήταν, είναι και θα είναι πάντα η ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης..»

«Πρέπει να δημιουργήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, επειδή είναι ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούμε την Ευρώπη από τον εαυτό της και από τις άλλες ανθρώπινες ομάδες».

«Η έσχατη και πλέον μοιραία υπερβολή του εθνικισμού είναι ο πολλαπλασιασμός των πατρίδων. Υπάρχει πλέον μια δημοκρατία των πατρίδων, όπως ακριβώς υπάρχει και μια δημοκρατία των ατόμων. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών μετέτρεψε την Ευρώπη σε ένα μωσαϊκό μεσαίων ή μικρών κρατών, σε μία πληθώρα Ελβετιών. (...) Επιπλέον, αυτή η υπερβολή στρέφεται ακόμη και ενάντια στον εθνικισμό και τον απειλεί: ο επαρχιωτισμός μπορεί κάλλιστα να σκοτώσει τον εθνικισμό. (...) Κάθε μεγάλο έθνος, σπαρασσόμενο στο εσωτερικό του από δέκα μικρότερες πατρίδες, θα δεχτεί ευκολότερα την ταπείνωση και την εκχώρηση μέρους της εξουσίας του σε μία ανώτερη, ευρωπαϊκή πατρίδα»

«Λέω ότι οι πατρίδες δεν υπάρχουν πλέον για εμάς τους Ευρωπαίους παρά μόνο ως καθαρές ιδέες, ιδανικά που μπορούμε να λατρεύουμε μόνο στους ουρανούς και όχι πια στη γη. (...) Και με αυτό το πνεύμα, το άμεσο καθήκον μας είναι να χτίσουμε την Ευρώπη. Πρέπει να χτίσουμε την Ευρώπη διότι οφείλει κανείς να αναπνέει αν δεν θέλει να πεθάνει. (...) Ανάμεσα στο Καλαί και τη Νίκαια, ασφυκτιώ: λαχταρώ να απλωθώ μέχρι τα Ουράλια. Η καρδιά μου, τρεφόμενη από τον Γκαίτε και τον Ντοστογιέφσκι, περνάει απαρατήρητη από τα τελωνεία, προδίδει σημαίες και κολλάει λάθος γραμματόσημα στα ερωτικά της γράμματα. Θέλω να γίνω σπουδαίος και να ολοκληρώσω το ευρωπαϊκό μνημείο για τη μεγαλύτερη δόξα του κόσμου. Είμαστε 360 εκατομμύρια»

«Φίλοι, διασκορπισμένοι από τα Ουράλια ως τον Ατλαντικό, δημιουργούν αυτή τη στιγμή κάτι το απροσδόκητο, κάτι το εκπληκτικό. Λίγη σημασία έχει ποιο όνομα θα φτάσει τελικά στα μέρη μας για να βαφτίσει αυτό το άγνωστο έργο»

«Μια ευρωπαϊκή τελωνειακή ένωση 

εντός δέκα ετών είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου»

«Βλέπω τη λευκή φυλή χωρισμένη σε τρεις ομάδες: τη Ρωσία, την Ευρώπη και την Αμερική. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν αυτές οι τρεις ομάδες μπορούν να ζήσουν χωριστά —τουλάχιστον για ένα διάστημα— σχηματίζοντας η καθεμία μια τεράστια οικονομική ενότητα, ένα αυτάρκες σύνολο, ή αν αυτός ο διαχωρισμός, όσο ευρύς κι αν είναι, αποδεικνύεται ήδη υπερβολικά περιορισμένος. Και άραγε, η εναρμόνιση αυτών των τριών κόσμων θα επιτευχθεί με ειρηνικά μέσα ή μέσω της βίας;»

«Εδώ είναι που το ευρωπαϊκό ζήτημα αποκτά ξανά τη σημασία του: διότι η Ευρώπη είναι ο πιο αδύναμος από αυτούς τους τρεις κόσμους, καθώς σχηματίζει μια ζώνη χαμηλής πίεσης ανάμεσα σε δύο ανερχόμενες δυνάμεις. Η Ευρώπη απειλείται από τον αμερικανικό καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό και τον ρωσικό σοσιαλιστικό ιμπεριαλισμό. Αποτελεί το πεδίο όπου συγκρούονται αυτά τα δύο συστήματα».

«Όλα εξαρτώνται από τη δύναμη που εξακολουθεί να διαθέτει η Ευρώπη. Είναι άραγε ικανή να αναλάβει δράση, να ενωθεί και να αποκλείσει τις δύο αντίρροπες επιρροές, ώστε να επιλύσει ελεύθερα και οργανικά αυτό το μείγμα; Έτσι, επιστρέφουμε πάντα στην άμεση και ουσιαστική αναγκαιότητα: τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».

«Είναι εμφανής ο διττός αντίκτυπος που θα έχει αυτό το μείζον εγχείρημα τόσο στην Αμερική όσο και στη Ρωσία. Η ευρωπαϊκή Τελωνειακή Ένωση θα αναγκάσει τον αμερικανικό καπιταλισμό να αναλογιστεί την κλιμακούμενη ανοησία του και είτε να αλλάξει πορεία —περιοριζόμενος και στρεφόμενος προς τα έσω, μια κίνηση επιθυμητή για χάρη του ίδιου του βαθιού εμπλουτισμού του— είτε να υπερβεί αποφασιστικά κάθε μέτρο και να επιδοθεί εσκεμμένα στη μεγάλη περιπέτεια ενός παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Από την πλευρά της, η Ρωσία θα κληθεί να αποφασίσει αν θα επιδιώξει μια δημοκρατική συνεννόηση με την Ευρώπη ή αν θα επιμείνει, για άλλη μια φορά, στη δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομικής ένωσης βασισμένης αποκλειστικά στους δικούς της πόρους».

«Έχει ελάχιστη σημασία αν η Ευρώπη που προτείνω είναι εκείνη που τελικά θα υλοποιηθεί· αυτό που μετράει είναι ότι σας ενθαρρύνω να σκέφτεστε ως Ευρωπαίοι»

«… Ίσως φαίνεται πως υποστηρίζω ότι οι πατρίδες, έχοντας αμετάβλητα θεμέλια, είναι και οι ίδιες αμετάβλητες· εννοώ όμως μόνο ότι μια πατρίδα είναι αμετάβλητη αποκλειστικά σε σχέση με μια άλλη πατρίδα, εντός του οικονομικού πλαισίου που κατέστησε αναγκαία την ύπαρξη και των δύο. Αν και τα σύνορα αυτά ενδέχεται να μην συγκρούονται ούτε να ανατρέπουν το ένα το άλλο, σταδιακά φθείρονται το ένα δίπλα στο άλλο· και στον ορίζοντα αναδύεται μια οντότητα που θα τα ανατρέψει όλα — η Ευρώπη, μια νέα γεωγραφική μορφή, μια νέα πατρίδα γεννημένη στα μέτρα της σημερινής οικονομίας. (…) Τάχθηκα, λοιπόν, ενάντια στις παλιές πατρίδες που κατακερματίζουν την Ευρώπη. Όπως κι εσείς, επικαλούμαι εκείνη τη δύναμη —ανάμεσα στις αθέατες δυνάμεις που δρουν— η οποία θα γκρεμίσει τα παλιά σύνορα και θα γεννήσει τη νέα, μεγάλη οντότητα που αποκαλώ Ευρώπη: μια νέα κοινωνία διαμορφωμένη στα μέτρα της εποχής μας, μια κοινωνία 400 εκατομμυρίων ανθρώπων» 

Η Ευρώπη ενάντια στις πατρίδες, 1931

«Η Ευρώπη θα ξεπεράσει τις δυνάμεις που την κατακερματίζουν»

Η Ευρώπη ενάντια στις πατρίδες, 1931

«Οι παλιές πατρίδες είναι γριούλες που τρεκλίζουν και αργώντας να πεθάνουν, εμποδίζουν μία σπουδαία γυναίκα που αγαπώ - την Ευρώπη - να κληρονομήσει»

Παράξενο Ταξίδι, 1933

«Όταν μιλάω για πατρίδα, για τον εαυτό μου, μιλάω για την Ευρώπη».

Η κωμωδία του Σαρλερουά, 1934

«Οποιοδήποτε μέσο είναι κατάλληλο· μπορώ κάλλιστα να αξιοποιήσω τα μέσα που προσφέρει η χιτλερική επανάσταση —ή οποιαδήποτε άλλη— για να προχωρήσω προς την κατάργηση των συνόρων στην Ευρώπη»

Φασιστικός Σοσιαλισμός, 1934

«Τώρα είναι η ώρα να υιοθετήσουμε τον φεντεραλισμό και να βάλουμε τέλος στον ολοκληρωτικό εθνικισμό και τον πατριωτικό αυτονομισμό»

1940

«Ο άνθρωπος του 20ού αιώνα στην Ευρώπη απαιτεί αδιαμφισβήτητη εξουσία, ένα ελάχιστο σοσιαλισμό και έναν βαθμό αυτάρκειας αρκετά μεγάλο ώστε να διασφαλίζεται ότι ο αναπόφευκτος προστατευτισμός θα αποβεί ωφέλιμος και όχι —λόγω στενότητας— επιζήμιος»

Πολιτικά Χρονικά, Σεπτέμβρης 1940

«Το να πιστεύει κανείς στη δυνατότητα μιας συνεννόησης ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία σημαίνει, για μένα, να πιστεύει στη δυνατότητα μιας ευρωπαϊκής συνεννόησης»

Συνέντευξη Δεκέμβρης 1940

«Η Ευρώπη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τις πατρίδες της —και, πράγματι, θα πέθαινε αν, καταστρέφοντάς τες, κατέστρεφε τα ίδια της τα ζωτικά όργανα—, ωστόσο και οι πατρίδες δεν μπορούν πλέον να ζήσουν χωρίς την Ευρώπη. Γεννημένες από την Ευρώπη, οφείλουν να επιστρέψουν σε αυτήν. Την κατατεμάχισαν κατά την εποχή της θαυμαστής τους ανάπτυξης, σαν παιδιά που αποσπώνται σκληρά από τη μητέρα τους για να καταβροχθίσουν το μερίδιο της μοίρας τους· σήμερα, όμως, οφείλουν να αναζητήσουν καταφύγιο και ανανέωση στους κόλπους της... Για άλλη μια φορά, η άνοιξη των πόλεων-κρατών και των πατρίδων, των ηγεμονιών και των βασιλείων, φτάνει στο τέλος της: το καλοκαίρι των αυτοκρατοριών επέστρεψε. Μετά την Αθήνα, έρχεται η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου ή του Καίσαρα»

Ο Γάλλος της Ευρώπης, άρθρο του 1941

«Αν ο κόσμος δεν μπορεί πλέον να ζήσει εντός της τάξης των εθνών-κρατών, δεν είναι ακόμη έτοιμος να ζήσει εντός μιας πλανητικής τάξης. Υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι προορισμένος να παραμείνει για πολύ καιρό εντός μιας ηπειρωτικής τάξης»

Πολιτικά Χρονικά, 1942

«Τριακόσια εκατομμύρια άνδρες τραγουδούν σε ένα ενιαίο στρατόπεδο. Μια κόκκινη σημαία υψώνεται στις κορυφές των Άλπεων».

Journal 1942

«Λίγη ιστορία χωρίζει τους Ευρωπαίους, αλλά πολλή ιστορία τους ενώνει»

Ο Γάλλος της Ευρώπης, άρθρο του 1942

«Αν παραμείνουμε στο πεδίο των εθνικών μυθολογιών, θα λέγαμε ότι η ιδέα της Ευρώπης εμφανίζεται ως αποτέλεσμα του κορεσμού του εθνικισμού στο εσωτερικό κάθε έθνους»

Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία - άρθρο του 1942

«Η Ελβετία αποτελεί υπενθύμιση, πρωτίστως, ότι η Ευρώπη δεν είναι απλώς μια παράθεση του γερμανικού και του λατινικού στοιχείου, αλλά μια άρρηκτη αλληλοδιείσδυση αυτών των δύο θρυλικών ρευμάτων… Είναι αυτή η δύναμη της μεταμόρφωσης —σε συνδυασμό με τη δύναμη της σύνθεσης— που καθιστά την Ελβετία ένα ισχυρό σύμβολο της πορείας της Ευρώπης και έναν πλούσιο θησαυροφυλάκιο των μυστικών κραμάτων που συντηρούν τη ζωτικότητά της. Η Ελβετία αποτελεί το επίκεντρο της Ευρώπης —το σημείο συνάντησης κάθε φυσικής και μεταφυσικής διασταύρωσης, το κρίσιμο σταυροδρόμι (δεν είναι τυχαίο ότι το έμβλημά της είναι ένας σταυρός)· είναι, επομένως, ένας ιερός τόπος. (…) Χρειαζόμαστε κάτι που να υπερβαίνει τόσο την Ελβετία όσο και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· κάτι ικανό να ενώσει —με την ίδια ευελιξία και πολυπλοκότητα— το γερμανικό, το λατινικό και το δυτικοσλαβικό πνεύμα· το πνεύμα της αριστοκρατίας και το πνεύμα της δημοκρατίας· το ομοσπονδιακό και το ενιαίο πνεύμα… Η οικοδόμηση της Ευρώπης είναι εξίσου δύσκολη όσο ήταν κάποτε και η οικοδόμηση της Ελβετίας»

Ο Γάλλος της Ευρώπης, άρθρο του 1943

«Η πατρίδα είναι πικρή για εκείνον που ονειρεύτηκε αυτοκρατορία. Τι είναι για εμάς η πατρίδα, αν δεν αποτελεί υπόσχεση αυτοκρατορίας;»

Ο Άνθρωπος επάνω στο Άλογο, 1943

«Οι μάζες μπορούν να κινητοποιηθούν για την υπεράσπιση της Ευρώπης μόνο εάν ο μύθος της Ευρώπης και ο μύθος του σοσιαλισμού ενωθούν με σαφήνεια, και εάν αυτή η ένωση εκδηλωθεί μέσα από αποφασιστικές πράξεις. Ποτέ δεν είναι αργά για να πράξει κανείς το σωστό»

Άρθρο του Μαρτίου 1944

«Η Γερμανία φοβόταν μήπως πάψει να είναι Γερμανία αν γινόταν Ευρώπη· ο αετός της δεν έγινε φοίνικας έτοιμος να αναστηθεί από τις στάχτες του.

Μήπως όμως είναι πια αργά; Άραγε τα κοινά δεινά μέσα από τις ρώσικες και αμερικανικές σφαγές, οι πυρκαγιές και τα ερείπια δεν θα θολώσουν την διάκριση ανάμεσα σε κατακτητές και κατακτημένους, νικητές και ηττημένους, υπερασπιστές και προστατευόμενους;...Είναι καιρός οι Γερμανοί όχι μόνο να διακηρύξουν, αλλά και να πραγματοποιήσουν τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό πάνω στα ερείπια της Ευρώπης. Γιατί, μέσα σε αυτά τα ερείπια, υπάρχουν ακόμα οι ψυχές μας να υπερασπιστούμε»

Καημένη Ευρώπη, άρθρο Απριλίου 1944

«Δεν είμαι ένας συνηθισμένος πατριώτης, ένας στενόμυαλος εθνικιστής. Δεν είμαι απλώς Γάλλος· είμαι Ευρωπαίος

Εξέτασα μία προς μία όλες τις πιθανές λύσεις, καταλήγοντας τελικά στην ιδέα της Ευρώπης. Θεωρούσα ανέκαθεν τη γαλλογερμανική εχθρότητα ως ένα από τα κύρια εμπόδια για την Ενωμένη Ευρώπη.

Πάντα μιλούσα ελεύθερα —και σκληρά— στους Γερμανούς. Τους εξήγησα ότι δεν κατανοούσαν τίποτα από την ευρωπαϊκή σοσιαλιστική επανάσταση, η οποία θα μπορούσε να είχε δικαιολογήσει και μεταμορφώσει τις επιθετικές και κατακτητικές τους πράξεις. Ήθελα ο γαλλικός λαός, υπό το καθεστώς της κατοχής, τις πιέσεις και τις επιταγές του πολέμου, να επιβεβαιώσει τη ζωτικότητα και την ταυτότητά του μέσα από μια άμεση σοσιαλιστική επανάσταση.

Για μένα, ο φασισμός ήταν σοσιαλισμός — η μόνη ευκαιρία για έναν μεταρρυθμιστικό σοσιαλισμό. (…) Ήθελα η συνεργασία να αποτελεί μορφή αντίστασης — αλλά μιας κοινωνικής αντίστασης»

Journal 1945

ΠΗΓΗ

Καημένη Ευρώπη - Pierre Drieu La Rochelle

 

Καημένη Ευρώπη, παρασύρεσαι στους τέσσερις ανέμους της καταστροφής σου.

Ασιατικός άνεμος, σλαβικός άνεμος, εβραϊκός άνεμος, αμερικανικός άνεμος.

Και δεν το ξέρεις. Θα πεθάνεις πρωτού το καταλάβεις.

Επειδή δεν έχεις αυτογνωσία ή έχεις χάσει αυτή την επίγνωση ή δεν έχεις ακόμη ανακτήσει αυτή την επίγνωση. Κάποτε είχες συνείδηση. Άλλα πλέον έχεις χάσει όλα τα μέσα για να την ασκήσεις.

Χριστιανική συνείδηση: συνείδηση μέσω του Παπισμού, της Εκκλησίας, των Μεγάλων Ταγμάτων.

Συνείδηση μέσω της Φραγκικής επέκτασης, μέσω της Γερμανικής επέκτασης, μέσω της φεουδαρχίας, μέσω της Αυτοκρατορίας.

Συνείδηση μέσω της γαλλικής τέχνης, της ιταλικής τέχνης, ξανά της γαλλικής τέχνης, της γερμανικής τέχνης, της αγγλικής τέχνης. Συνείδηση μέσω της Αναγέννησης, της Μεταρρύθμισης, της Επανάστασης.

Συνείδηση μέσω της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης. 

Συνείδηση μέσω της Μοναρχίας, της Αριστοκρατίας, της Αστικής Τάξης, του Προλεταριάτου.

Συνείδηση μέσω του Σοσιαλισμού.

Συνείδηση μέσα από τα βάσανα του 1914-1918, συνείδηση μέσα από τη Γενεύη. 

Συνείδηση μέσα από τον φασισμό και τον αντιφασισμό, τον κομμουνισμό και τον αντικομμουνισμό.

Δεν έχεις ακόμη αποκτήσει τη νέα σου συνείδηση ​​μέσω της κοινότητας των εθνών, μέσω της ομοσπονδίας των δυνάμεών σου, μεγάλων και μικρών, που εκλέγουν μια ηγεμονία, μέσω της ενότητας του σοσιαλισμού. Και, αναμφίβολα, θα την αποκτήσεις πολύ αργά.

Ευρώπη, εσύ που δεν είσαι Αυτοκρατορία, δέχεσαι εισβολή από δύο Αυτοκρατορίες. Την Ρωσική και της Αμερικανική.

Αυτές οι δύο αυτοκρατορίες θέλουν την πτώση σου και εσύ δεν το ξέρεις.

Αντιθέτως, συνεισφέρεις στο έργο αυτών των Αυτοκρατοριών μέσα από τις ασύνδετες δυνάμεις σου.

Πολλοί Ευρωπαίοι είναι υποστηρικτές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και πολλοί είναι υποστηρικτές της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Επιθυμούν ένθερμα την ανάπτυξη ρωσικών και αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Χαίρονται όταν ασιατικές και σλαβικές ορδές εισέρχονται, Ευρώπη, στις ανατολικές επαρχίες σου της Ρουμανίας και της Πολωνίας, όταν αμερικανικοί στόλοι βομβαρδίζουν την πατρίδα των πατρίδων σου, την Ιταλία, όπου, ως εκ θαύματος, έχει διατηρήσει, για αιώνες παρακμής, στην σχεδόν πλήρη φυσική της ακεραιότητα, μια από τις πιο πολύτιμες αρχαίες εικόνες σου.

Ήδη, από το 1941, ένα από τα νησιά σου, η Ισλανδία, έχει καταπατηθεί από τους Αμερικανούς, και δεν έχεις δώσει καμία σημασία.

Η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν μια ευρωπαϊκή παρουσία στον κόσμο (μια αντιστάθμιση για την αντιληπτή απομόνωση και σπατάλη της Αγγλίας εκτός Ευρώπης). Ωστόσο, αυτή η Αυτοκρατορία είναι πλέον ταπεινωτικά υποδεέστερη της Αμερικανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Η Αμερική, έχει χάσει σχεδόν όλα όσα, σε κάποιο βαθμό, στο όνομα της Ευρώπης, θεωρούμε πολύτιμα. Είναι μια ευρωπαϊκή απώλεια και ταπείνωση ότι τα αγγλικά νησιά στα ανοικτά των αμερικανικών ακτών καταλαμβάνονται από αμερικανικές φρουρές· είναι επίσης μια απώλεια ότι ο Καναδάς υποτάσσεται στην Αμερική.

Αποτελεί ακόμη και απειλή για την ευρωπαϊκή επιρροή στον κόσμο το γεγονός ότι οι νοτιοαμερικανικές δημοκρατίες, τόσο στενά συνδεδεμένες με την Ευρώπη, λυγίζουν, η μία μετά την άλλη, υπό τον αμερικανικό ζυγό, και ότι η Υπηρεσία Πληροφοριών υποβιβάζεται σε αδύναμες και κρυφές δολοπλοκίες ενάντια στην υπερβολή των Γιάνκηδων.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί στον Ειρηνικό και την Ασία, όπου ό,τι η Αγγλία δεν έχει παραχωρήσει στους Ιάπωνες ή τους Κινέζους, το εγκαταλείπει στις επιθετικές επιχειρήσεις των Αμερικανών.

Και τώρα η ίδια η Αφρική, η Εγγύς και Μέση Ανατολή, η Βρετανική Αυτοκρατορία πρέπει να μοιραστεί ανάμεσα στους Ρώσους και τους Αμερικάνους.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τη Γαλλική Αυτοκρατορία, την Πορτογαλική Αυτοκρατορία, την Ισπανική Αυτοκρατορία και την Ολλανδική Αυτοκρατορία.

Και οι Άγγλοι, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο, λειτουργούν ως πρόδρομοι των Αμερικανών και των Ρώσων στην Ευρώπη. Τα Βρετανικά Νησιά, ανέγγιχτα από την εποχή του Γουλιέλμου του Κατακτητή, καταπατούνται από εκατομμύρια αδαείς και περιφρονητικούς Αμερικανούς. Η Αγγλία καταλαμβάνεται από μη Ευρωπαίους πριν από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Όλες οι ευρωπαϊκές διαφωνίες είναι άστοχες και φρικτές, αλλά η διαφωνία που είναι το απόλυτο έγκλημα στην ουσία της και στις συνέπειές της είναι η αγγλο-γερμανική διαφωνία. Αυτή η υπέρτατη σύγκρουση μεταξύ των δύο σκανδιναβικών αδελφών διαλύει την Ευρώπη και την καταστρέφει. Αυτός είναι ο απόλυτος θρίαμβος των Εβραίων, των Ρώσων και των Αμερικανών.

Αν η Αγγλία είναι τρομερά ένοχη απέναντι στην Ευρώπη, το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία. Αν η Αγγλία, παραδίδοντας την Αυτοκρατορία της, παραδίδει τα αγαθά, την περιουσία και το κύρος της Ευρώπης στον έξω κόσμο, αν η Αγγλία συμβάλει στη διπλή εισβολή της Αμερικής και τη Ρωσίας, η Γερμανία, αποτυγχάνοντας να υπερβεί τον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό της, αποτυγχάνοντας να μετατρέψει την ιδιαίτερη επανάστασή της σε μια παγκόσμια επανάσταση, αποτυγχάνοντας να εξαλείψει όλα τα οπισθοδρομικά στοιχεία που εξακολουθεί να φέρει μέσα της, προκειμένου να καεί, ως καθαρή σοσιαλιστική δύναμη, στο βωμό της ευρωπαϊκής πατρίδας, εμποδίζει τις ευρωπαϊκές κοινότητες να συνενωθούν γύρω της.

Το 1940, η Γερμανία δεν καταλάβαινε το καθήκον της, είχε μόνο μια αμυδρή προαίσθηση γι' αυτό· πρόφερε τη λέξη Ευρώπη χωρίς να προσθέσει τίποτα περισσότερο σε αυτήν παρά ένα αόριστο ενστικτώδες τρόμο.

Ο Χίτλερ, απορροφημένος από την ακριβή αντίληψή του για τη ρωσική απειλή, ενεργούσε πάντα με σύνεση, σε απάντηση σε αυτήν την απειλή. Αλλά δεν κατάλαβε ότι οι ενέργειές του εκτός Ρωσίας μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές μόνο από τους ενδιαφερόμενους σε σχέση με αυτόν τον παραβλεπόμενο κίνδυνο, ο οποίος είχε προκύψει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Πίστευε ότι οι «κατοχές» ήταν απλώς βήματα προς κάτι άλλο, προς την επανάληψη της προέλασης προς τα ανατολικά, δευτερεύοντες και συμπτωματικοί περισπασμοί σε σύγκριση με αυτή την ουσιαστική κίνηση. Αλλά δεν γίνονταν καθόλου αντιληπτοί ως τέτοιοι από τους υπόλοιπους, οι οποίοι έβλεπαν μόνο το πρόσχημα για κατακτήσεις βάσεων.

Αλλά δεν μπορούμε να μετατρέψουμε μια σειρά από κατεχόμενα εδάφη που θεωρούν τους εαυτούς τους ως εικονικά στοιχεία μιας ιμπεριαλιστικής συσσώρευσης σε ζωντανά μέρη μιας διακήρυξης, εθελοντικά προσανατολισμένης προς την εκλεκτική ηγεμονία, αν δεν διαδώσουμε παντού μια κοινή πνοή, ένα κοινό κίνημα, που θα κάνει τους σαστισμένους κατοίκους αυτών των εδαφών να κοινωνήσουν σε μια κοινή δράση και μια κοινή ελπίδα.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από λαούς που, όντας κατεχόμενοι, να παρέχουν εργάτες και στρατιώτες για έναν εξωτερικό πόλεμο, χωρίς ταυτόχρονα να προτείνουμε ένα εσωτερικό καθήκον σε αυτούς τους λαούς. Ένα καθήκον που, όντας ταυτόχρονα εσωτερικό για κάθε λαό της Ευρώπης, αποδεικνύεται κοινό για όλη την Ευρώπη.

Οι λαοί της Πολωνίας και Βρετάνης, Νορβηγίας και Ελλάδας, δεν μπορούν να παρακινηθούν να υπερασπιστούν το σύνολο των χωρών τους ως Ευρώπη, εκτός αν τους δοθεί κάτι νέο να υπερασπιστούν, κάτι που τώρα αρχίζουν να αναλαμβάνουν ως Ευρωπαίοι. Η Ευρώπη δεν μπορεί να ενδιαφέρεται για την ανάσταση της ως ανάμνηση, που αγνοείται από τους περισσότερους. Μπορεί να ενδιαφέρεται μόνο για ένα νέο έργο, ένα έργο που της επιτρέπει να βιώσει την ύπαρξή της καθώς ξεκινά από την αρχή.

Μπορεί να κατανοήσει τον εξωτερικό πόλεμο μόνο στο πλαίσιο του έργου ενός εσωτερικού πολέμου· μπορεί να κατανοήσει τον πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό μόνο στο πλαίσιο της πραγματοποίησης του σοσιαλιστικού πολέμου.

Η Γερμανία μπορούσε να ενδιαφέρει τους ευρωπαϊκούς λαούς μόνο για την παρουσία της, να τους επιτρέψει να δουν από μια οπτική γωνία διαφορετική από αυτήν της κατοχής, καθιστώντας αυτή την παρουσία επαναστατική. Οι Γερμανοί δεν ενδιαφέρουν κανέναν ως Γερμανοί, ούτε οι Άγγλοι, οι Αμερικανοί ή οι Ρώσοι. Αυτό που έχει σημασία είναι τι φέρνει ο καθένας από αυτούς. Κάποιοι φέρνουν τον κομμουνισμό, άλλοι την καπιταλιστική δημοκρατία. Οι Γερμανοί αναμενόταν να φέρουν τον σοσιαλισμό.

Κάθε γερμανική κατοχή επρόκειτο να γίνει μια εθνική επανάσταση· κάθε εθνική επανάσταση θα αποτελούσε παλμό της ευρωπαϊκής επανάστασης.

Στην αρχή, ο λαός απογοητεύτηκε από τις γερμανικές κατοχές επειδή ήταν ακριβώς αυτό: κατοχές· περίμεναν περισσότερα, προς το καλύτερο ή το χειρότερο· περίμεναν να συγκλονιστούν βαθιά. Υπήρχε μια γοητεία στον τρόμο που, το 1940, προηγήθηκε της άφιξης των γερμανικών στρατών: οι άνθρωποι πίστευαν ότι αυτοί ήταν επαναστατικοί στρατοί, πιο σκληροί, αλλά και καινοτόμοι.

Αλλά αυτό δεν ίσχυε καθόλου. Αυτοί ήταν απλώς στρατοί του παρελθόντος, και, στην αρχή, πιο ήπιοι από τους στρατούς του παρελθόντος. Μας καθησύχασαν, αλλά μετά αρχίσαμε να σχηματίζουμε ένα παράπονο, το οποίο σταδιακά γινόταν τεράστιο. Θα προτιμούσαμε να είχαμε ταραχθεί περισσότερο στην αρχή, να ήμασταν ήδη πιο ταραγμένοι.

Υπήρχε μόνο στρατιωτική κατοχή, αλλά μια κατοχή που, φυσικά, μπορούσε να αντιδράσει στις εγγενείς δυσκολίες μόνο με στρατιωτικά και αστυνομικά μέσα. 

Δεν βιώσαμε τον Εθνικοσοσιαλισμό. Γνωρίζαμε μόνο τον στρατό και την αστυνομία. Δεν βιώσαμε την ουσία της χιτλερικής Γερμανίας, αλλά μόνο τα εξωτερικά της όργανα.

Η Γερμανία ήθελε να σεβαστεί την παλιά σύμβαση των αυτονομιών, των εθνικών κυριαρχιών. Έτσι, έπρεπε να χρησιμοποιήσει εναντίον της τα εξίσου συμβατικά μέσα που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως για να εισβάλουν σε αυτές τις αυτονομίες και να τις παρακάμψουν: μέσα διπλωματικής, χρηματοπιστωτικής, οικονομικής, στρατιωτικής, αστυνομικής πίεσης.

Αυτό που χρειαζόταν ήταν νεότερα, πιο σεβαστά, πιο δυναμικά μέσα επαναστατικής κατάκτησης.

Να ζητήσουμε στενές, άμεσες συμμαχίες μεταξύ της ιδιοφυΐας του γερμανικού λαού και της ιδιοφυΐας άλλων λαών, μεταξύ των επαναστατικών δυνάμεων της Γερμανίας και αλλού. Να βασίσουμε τη στρατιωτική ηγεμονία στην ομοσπονδία των επαναστάσεων.

Αυτό θα προσπαθήσουν να κάνουν οι Αγγλοαμερικανοί, μάταια· αυτό σίγουρα θα κάνουν οι Ρώσοι.

Οι Αμερικανοί έχουν αληθινούς συμμάχους: τους δημοκράτες· οι Ρώσοι, τους κομμουνιστές· οι Γερμανοί δεν έχουν αναγνωρίσει τους φυσικούς τους συμμάχους, τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές.

Αλλά αυτοί, λίγοι σε αριθμό στην αρχή, μπόρεσαν να αναπτύξουν τη δύναμή τους μόνο σε μια ατμόσφαιρα γενικής αναταραχής και ένθερμων συγκλίσεων.

Η Γερμανία φοβόταν. Φοβόταν για τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα του στρατού της, από τον κίνδυνο μετατροπής σε επαναστατικό στρατό, αλλά οι μόνοι στρατοί που σημείωσαν ποτέ πρόοδο στον κόσμο ήταν οι ένοπλες επαναστάσεις.

Η Γερμανία φοβόταν μήπως πάψει να είναι Γερμανία αν γινόταν Ευρώπη· ο αετός της δεν έγινε φοίνικας έτοιμος να αναστηθεί από τις στάχτες του.

Μήπως όμως είναι πια αργά; Άραγε τα κοινά δεινά μέσα από τις ρώσικες και αμερικανικές σφαγές, οι πυρκαγιές και τα ερείπια δεν θα θολώσουν την διάκριση ανάμεσα σε κατακτητές και κατακτημένους, νικητές και ηττημένους, υπερασπιστές και προστατευόμενους;

Υπάρχουν ακόμα σύνορα στην Ευρώπη για τα σμήνη των αμερικανικών αεροπλάνων, για τις ασιατικές ορδές; Ορθώνονται ακόμη τελωνειακά φράγματα ανάμεσα στις μάζες που έχουν περιέλθει στην εξαθλίωση; Μπορεί να κυματίσει άλλη σημαία εκτός από την κόκκινη σημαία στην επιφάνεια μιας ηπείρου που έχει τελικά περάσει ολοκληρωτικά στον σοσιαλισμό, είτε με την συναίνεση είτε με την βία; Ποιος θα μπορέσει ποτέ να σηκώσει την Ευρώπη από τα ερείπιά της, αν όχι ο σοσιαλισμός; Σίγουρα δεν θα είναι οι τράπεζες ή τα τραστ.

Είναι καιρός οι Γερμανοί όχι μόνο να διακηρύξουν, αλλά και να πραγματοποιήσουν τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό πάνω στα ερείπια της Ευρώπης. Γιατί, μέσα σε αυτά τα ερείπια, υπάρχουν ακόμα οι ψυχές μας να υπερασπιστούμε.

Η χειρότερη στιγμή είναι η καλύτερη.

Είναι εν μέσω πολέμου που επιτυγχάνονται αποφασιστικοί κοινωνικοί μετασχηματισμοί. Είναι εν μέσω πολέμου που η Πουριτανική Αγγλία, η Λουθηρανική Γερμανία, η Ιακωβινική Γαλλία και η Λενινιστική Ρωσία έκαναν αποφασιστικά βήματα στην εσωτερική πάλη. Είναι εν μέσω πολέμου, όταν οι Ρώσοι προελαύνουν, που πρέπει να γίνουν αποφασιστικές ευρωπαϊκές και σοσιαλιστικές χειρονομίες.

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Révolution nationale n° 131, στις 15 Απριλίου 1944.

ΠΗΓΗ

9η Μαΐου: νίκησε η Ελλάδα και η Ευρώπη;

 

Η επέτειος της 9ης Μαΐου δεν σημαίνει σε καμία των περιπτώσεων νίκη της Ελλάδος και της Ευρώπης ούτε αιτία πανηγυρισμών και χειροκροτημάτων τόσο στη Πατρίδα μας όσο και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η 9η Μαΐου είναι η νίκη του αντιφασισμού και η έναρξη της σκλαβιάς της Ευρώπης. Είναι η επικράτηση των τραπεζών, των πολυεθνικών, του κεφαλαίου, του δολαρίου, του Αμερικανισμού είς βάρος της Εθνικής Ιδέας. Είναι η επικράτηση του βάρβαρου και δολοφονικού κομμουνισμού έναντι των Ιδεών και των Αξιών του Ελληνικού και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Την 9η Μαΐου κατακρημνίστηκε η Ιδεά του Έθνους, της Πατρίδας, της Κοινότητας για χάρη της Παγκοσμιοποιήσης.  Την 9η Μαΐου κατακρημνίστηκε η Ευρώπη για χάρη των εξωευρωπαϊκών δυνάμεων της Δύσης και της Ανατολής. Από τις 9 Μαΐου 1945 ξεκινάει μία φρικτή σκλαβιά των ευρωπαϊκών εθνών που τα οδηγεί σταδιακά στον αφανισμό. 

Και μέσα σε αυτό το καταστροφικό πάζλ ποιά είναι η θέση της Ελλάδος; Η Ελλάδα ανήκει και αυτή στην ομάδα των ηττημένων. Η Ελλάδα είδε τους πρώην «Συμμάχους» της να απαγχονίζουν τους Κύπριους αγωνιστές της ΕΟΚΑ λίγα χρόνια μετά. Είδε τα σύνορα της αντί να μεγαλώνουν να μικραίνουν αφήνοντας τη Βόρεια Ήπειρο έξω από τον εθνικό κόρμο και κερδίζοντας τα Δωδεκάνησα από σπόντα, παρά τους τόνους αίματος που έχυσε για τον σκοπό των «Συμμάχων» της. Κυρίως όμως είδε το έθνος της να οδεύει προς την παρακμή μέσω της αντικατάστασης του από μάζες του Τρίτου Κόσμου και της οικονομικής υποταγής του στους διεθνείς τοκογλύφους της γνωστής καταγωγής. Η Ελλάδα δεν νίκησε στις 9 Μαΐου αφού όλα όσα γέννησε ο Ελληνικός Πολιτισμός και το Ελληνικό Πνεύμα και χάρισε απλόχερα στην Ευρώπη αντιστράφηκαν για να επικρατήσει το Χάος, η Ισοπέδωση και η Διάλυση. Ηττήθηκε ο Πολιτισμός για να κερδίσει το Χρήμα, η Ύλη και ο Μηδενισμός. 

Την 9η Μαΐου δεν την γιορτάζουν οι Εθνικιστές και οι Εθνικοσοσιαλιστές, την γιορτάζουν οι οπαδοί της Παγκοσμιοποίησης, οι διεθνιστές, οι καπιταλιστές - πλουτοκράτες, οι Γιάνκηδες και οι νεομπολσεβίκοι της Μόσχας! Τιμή και Δόξα στους τελευταίους υπερασπιστές του Βερολίνου!

 

Για μία ευρωπαϊκή εθνικοεπαναστατική κουλτούρα

 

Η αναβίωση και η συστηματοποίηση μιας νέας ευρωπαϊκής εθνικο-επαναστατικής σκέψης αποτελεί ένα θεμελιώδες βήμα στην πορεία προς την πολιτική ανάκαμψη. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από συντηρητικούς, υπο-πνευματικούς, κοινωνικά ατομικιστικούς και οικονομικά αποσυντιθέμενους εκφυλισμούς, η επιβεβαίωση των αθάνατων αρχών μας, που πρέπει να εκσυγχρονιστούν σε μια νέα αλλά συνεκτική μορφή, είναι απαραίτητη. Και είναι απαραίτητη επειδή οι κατηγορίες μας είναι διαφορετικές από τις παραμορφώσεις που βλέπουμε: η τοποθέτηση της Ευρώπης βασίζεται σε μια υπερβατική ποιότητα που δεν μπορεί να διαφθαρεί με την υιοθέτηση εχθρικών κατηγοριών όπως ο έκλυτος ιμπεριαλισμός ή ο ξενοφοβικός υπερεθνικισμός. Η επιβεβαίωση της Ευρώπης προέρχεται από την αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας της ως κάτι πάνω και πέρα ​​από τις δυϊστικές αντιθέσεις και τους ορισμούς της διαφοράς. Η Ευρώπη είναι μια ιδέα, και είναι τέτοια ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα.

Η κατάλληλη θέση για κάθε εθνικισμό είναι εντός της Ευρώπης, ποτέ έξω ή εναντίον της. Η κοινωνική απελευθέρωση και τα ατομικά δικαιώματα μέσα σε ένα οργανικό συμμετοχικό πλαίσιο, η αυτοδιάθεση των λαών, η επιδίωξη της ελευθερίας μέσα στο ιδανικό ευρωπαϊκό πλαίσιο, είναι όλα κομμάτια ενός δογματικού μωσαϊκού που πρέπει να αναπαρασταθούν στην πράξη. Μόνο σε αυτή τη βάση μπορούμε να ξεφύγουμε από το κλουβί της συμμόρφωσης με την κυρίαρχη, ισοπεδωμένη σκέψη, η οποία βλέπει την Ευρώπη ως πεδίο μάχης για πολιτισμούς που «εξαρτώνται» από την εκάστοτε κυρίαρχη ιμπεριαλιστική δύναμη, είτε «δεξιά» είτε «αριστερή», οι οποίοι ξεκινούν και τελειώνουν καταρρέοντας μέσα στις μάντρες όπου λιμνάζουν.

ΠΗΓΗ

Η Ευρώπης ως Πρόβλημα

 

Το πρόβλημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης δεν είναι είτε θεωρητικό είτε πρακτικό: είναι ένα θεωρητικό και πρακτικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει θεωρία που να μην έχει τις ρίζες της σε κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές, είτε αυτές οι ρίζες αποτελούν συνύπαρξη είτε δυσαρμονία· ούτε υπάρχουν πρακτικές που στερούνται θεωρητικών συνεπειών. «Κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές» σημαίνει οικονομικές, τεχνολογικές, διοικητικές και, με μία ανθρωπολογική έννοια, πολιτιστικές πρακτικές. Αυτό σημαίνει επίσης ότι τα προβλήματα που θέτουν ορισμένοι άνθρωποι μιας συγκεκριμένης εποχής είναι ανάλογα με τις ανάγκες που αντιλαμβάνονται και ότι αυτά τα προβλήματα είναι πάντα ανάλογα με τις αντικειμενικές δυνατότητες λύσης τους.

Η επείγουσα ανάγκη της ευρωπαϊκής ενοποίησης έγινε αισθητή, όχι τυχαία, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος έφερε σε πέρας τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιφάσεις που είχαν ήδη κορυφωθεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο: η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν χρειαζόταν πλέον «μικρά κράτη» καθώς υπερέβαινε πλέον τα σύνορα που χαράχθηκαν μεταξύ του 15ου και του 19ου αιώνα στην Ευρώπη. Η καπιταλιστική μηχανή έχει πλέον φτάσει σε υποηπειρωτικές διαστάσεις: αυτή είναι η ετυμηγορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και των Συμφωνιών της Γιάλτας. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ναπολεόντεια εποχή είχε ήδη σαφώς εδραιώσει την ανάγκη για μια ενωμένη Ευρώπη υπό την κυριαρχία της γαλλικής αστικής τάξης. Θα μπορούσε επίσης να πει ότι ο γερμανικός επεκτατισμός της δεκαετίας του 1930 επιβεβαίωσε την ίδια ανάγκη για μια ενωμένη Ευρώπη υπό την κυριαρχία του γερμανικού κρατικού καπιταλισμού. Από το 1945 έως το 1989, η Δυτική Ευρώπη εισήλθε στην ιμπεριαλιστική σφαίρα του μονοπωλιακού καπιταλισμού των ΗΠΑ και η Ανατολική Ευρώπη στην ιμπεριαλιστική σφαίρα του ρωσικού κομματικού καπιταλισμού. 

Μετά το 1989 και την κατάρρευση του ρωσικού ιμπεριαλισμού, η ιμπεριαλιστική σφαίρα των ΗΠΑ επεκτάθηκε προς τα ανατολικά και το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα φαινόταν να κινείται προς ένα διεθνές τοπίο που θα κυριαρχείται από το κινεζο-ρωσο-ινδικό μπλοκ από τη μία πλευρά και το ευρω-αμερικανικό μπλοκ από την άλλη. Δεν πρόκειται για υποηπειρωτικά ή ηπειρωτικά κράτη, αλλά για μεγάλες τεχνο-χρηματοοικονομικές συγκεντρώσεις που λειτουργούν ως κράτη χωρίς νομική κυριαρχία, απλά τεχνο-χρηματοοικονομική κυριαρχία. Στο ευρωαμερικανικό μπλοκ, σε επίπεδο συνθηματολογίας, έχει αναγεννηθεί η αίσθηση μίας Δύσης σε αντίθεση με την «Ανατολή» (σκεφτείτε απλώς τα έργα του Φεντερίκο Ραμπίνι, ο οποίος, από πολλές απόψεις, συνεχίζει τον λόγο που ξεκίνησε ο Αμερικανός φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμονας Τζέιμς Μπέρναμ με το «Η Αυτοκτονία της Δύσης» (1964) και αποκαλύπτει πλήρως την εσωτερική ολιγαρχική δομή αυτών των μπλοκ, η διακυβέρνηση των πλουσίων για τους πλούσιους, θα μπορούσε κανείς να πει, με αριστοτελικό τρόπο).

Ποτέ η ιδέα ενός «ευρωπαϊκού εθνικισμού» δεν ήταν πιο ξεπερασμένη και πιο επείγουσα: ξεπερασμένη επειδή της λείπει μια κινητήρια πολιτική δύναμη· επείγουσα επειδή καθοδηγείται από έναν αντικαπιταλισμό που είναι η μόνη λύση

στην καταστροφή της βιόσφαιρας που προκαλείται από την κυριαρχία του ιδιωτικού κέρδους· διακυβεύεται όχι μόνο η υποδούλωση των πολλών για το κέρδος των λίγων, αλλά και η ίδια η επιβίωση του είδους μας στη Γη. Ένας αντικαπιταλισμός που έχει πολλαπλές, ίσως αντιφατικές, ρίζες, που δεν είναι ένα ενιαίο corpus, που δεν έχει ακόμη ένα κοινωνικό σώμα. Αλλά υπάρχει ως ένα κίνημα άρνησης που ξέρει τι δεν θέλει, αλλά δεν έχει ακόμη βρει τις πρακτικές ικανότητες να διαμορφώσει το πού να πάει. Όχι μια απόλυτη ουτοπία, αλλά μια σχετική ουτοπία: αυτή ενός ευρωπαϊκού εθνικισμού. 

Η διάκριση προέρχεται από το The End of Utopia (1967) του Herbert Marcuse: μια απόλυτη ουτοπία είναι ένα έργο που συγκρούεται με τους νόμους της φύσης, για παράδειγμα, ο σχεδιασμός μιας αθάνατης ζωής για τα ανθρώπινα όντα· Μια σχετική ουτοπία είναι ένα έργο του οποίου η υλοποίηση είναι ήδη έμμεση σε ορισμένες πτυχές της παρούσας πραγματικότητας που δεν έχουν ακόμη πλήρως ξεδιπλωθεί: για παράδειγμα, η ενοποίηση της Ευρώπης.

Πράγματι, το δοκίμιο του Giancarlo Ferrara ξεκινά με την ουσιαστική διάκριση μεταξύ της ιδέας της Ευρώπης και της πραγματικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μεταξύ του εγχειρήματος και των διοικητικών μορφών στις οποίες διακρίνονται κάποια ίχνη του. Η φύση του εγχειρήματος είναι ενσωματωμένη στην ιστορία των πληθυσμών της υποηπείρου από την εποχή των Περσικών Πολέμων, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σε όλη την ιστορία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην αμφιλεγόμενη ιστορία της σύγχρονης εποχής, μέχρι τη μεγαλύτερη διαίρεση της Ευρώπης τον 20ό αιώνα, με δύο παγκόσμιους πολέμους. Ένα είδος προσπάθειας για τη δημιουργία μιας συνάθροισης λαών μέσα σε έναν σαφώς καθορισμένο γεωγραφικό χώρο κατά τη διάρκεια των αιώνων, ένα είδος επαναλαμβανόμενης μορφής παρά τις μεταβαλλόμενες οικονομικές και κοινωνικές μορφές των κρατών της υποηπείρου. Αλλά σε αυτή τη μακρά ιστορία, είναι απαραίτητο να χαράξουμε μια γραμμή μεταξύ των οργανικών κρατικών μορφών και των ολιγαρχικών κρατικών μορφών, μεταξύ των κρατικών μορφών που σέβονται τις ατομικές ελευθερίες σε ένα κοινοτικό πλαίσιο -μέρος του κοινού καλού, θα μπορούσε κανείς να πει- και των κρατικών μορφών που έχουν προστατεύσει το καλό των ολοένα και πιο περιορισμένων μειονοτήτων, καταφεύγοντας σε έναν αυταρχισμό που έχει λάβει τη μορφή ενός «συνδρόμου του ισχυρού άνδρα», που συμπληρώνεται από την λεγόμενη «κυριαρχία του αλγορίθμου» (που ονομάζεται έτσι επειδή όσοι χειραγωγούν τους αλγορίθμους είναι άνθρωποι, ακριβώς όπως όσοι συλλέγουν το κέρδος εξακολουθούν να είναι άνθρωποι).

Στην ευρωπαϊκή ιστορία, επομένως, πρέπει να γίνουν επιλογές, αν δεν είμαστε ικανοποιημένοι με το πρόσφατο παρελθόν και το παρόν, ειδικά ενόψει του πιθανού μέλλοντος. Ένα πιθανό μέλλον ως μια Ευρώπη του οργανικού κράτους: δηλαδή, την εναλλακτική λύση στην πλουτοκρατική-δημαγωγική ολιγαρχία, μία λύση εντελώς ασύμβατη με τον αυταρχισμό που είναι χαρακτηριστικό των μαζικών καθεστώτων κάθε εποχής. Η επιβεβαίωση του κοινού καλού ως προτεραιότητας της πολιτικής τάξης ισοδυναμεί με την απόρριψη των καπιταλιστικών οικονομικών θεσμών· η επιβεβαίωση του κοινού καλού ως της σύνθεσης των ατομικών ελευθεριών στη συλλογική ελευθερία μέσω της συγκεκριμένης εκπροσώπησης σημαίνει την απόλυτη απόρριψη της φιλελεύθερης θεσμικής τάξης και του κοινοβουλευτισμού που είναι η έκφρασή της. Για αυτόν τον λόγο, ούτε οι θεοκρατίες ούτε τα ολιγαρχικά μοντέλα που επικρατούν στη Ρωσία και την Κίνα συνιστούν εναλλακτικές λύσεις στις συγκεκριμένες δυτικές ολιγαρχίες. «Κανένα αυταρχικό σύστημα δεν είναι ευρωπαϊκό».

Αλλά ακριβώς η ανάπτυξη του καπιταλισμού - του τεχνοκαπιταλισμού - έχει οδηγήσει τις τρέχουσες «αυταρχικές» πολιτείες της ευρωαμερικανικής σφαίρας, στην αγκαλιά της Ρωσίας, της Κίνας και της Ινδίας. Επομένως, αν η ψυχή του έργου είναι «ένα οργανικό ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό κράτος», δεν μπορεί παρά αυτό να αποτελέσει μια εναλλακτική λύση στην επικρατούσα «οικονομική τάξη» που υφίσταται στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία. Μια τάξη που, μετά από μία πιο προσεκτική εξέταση, είναι η ίδια, αν και εκφράζεται σύμφωνα με διαφορετικές «γεωοικονομικές τροπικότητες».

Το κρίσιμο πρόβλημα είναι ότι «μια διαδικασία συγκέντρωσης και ιδιωτικοποίησης» της εξουσίας και επομένως του κεφαλαίου βρίσκεται σε εξέλιξη. Η εξουσία και ο πλούτος συγκεντρώνονται σιγά σιγά στα χέρια όλο και λιγότερων ατόμων, μίας αυτοδιαιωνιζόμενης σπείρας, η οποία, με αντιστρόφως ανάλογο τρόπο, επικεντρώνεται στον εαυτό της -και στις ομάδες αναφοράς της- σε μια συνεχώς αυξανόμενη διαθεσιμότητα μέσων και πλούτου, ικανή πλέον να επηρεάσει την πολιτική ζωή των εθνών. Η οικονομία είναι πολιτική, είναι τεχνολογία· περιλαμβάνει ολόκληρη τη δημόσια και ιδιωτική ζωή των σύγχρονων ανθρώπων. Οι ολιγαρχικές συνέπειες είναι γνωστές: «μια απότομη μείωση της πολιτικής συμμετοχής που συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό». 

Φαίνεται ότι μόνο όσοι είναι με κάποιο τρόπο πελάτες των ολιγαρχιών ή επιδιώκουν να είναι, ψηφίζουν, ενώ όσοι βρίσκονται σε επισφαλείς οικονομικές συνθήκες αποποιούνται το δικαίωμα ψήφου, θεωρώντας το άχρηστο, ειδικά επειδή είναι ανίκανο να ενθαρρύνει αποτελεσματικές πολιτικές για την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου.

Επιπλέον, οι φιλελεύθερες-δημοκρατικές δομές αποδεικνύονται ανίκανες να εφαρμόσουν τέτοια σχέδια οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης, επειδή συχνά υποφέρουν από τον κατακερματισμό των μεγάλων συμφερόντων, σε σύγκριση με συστήματα στα οποία τα μεγάλα συμφέροντα συγκλίνουν σε ενιαίες γραμμές οικονομικής πολιτικής (όπως στην Κίνα). Σε αυτό το πλαίσιο, το παλιό φιλελεύθερο-δημοκρατικό μοντέλο αντικαθίσταται από μια «ελεγχόμενη πλουτοκρατία» που δεν καταργεί τους δημοκρατικούς θεσμούς, αλλά τους καθιστά ουσιαστικά ανενεργούς.

Φαίνεται να υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ του ius commune, το οποίο εξακολουθεί να διαμορφώνεται στην ευρωπαϊκή εμπειρία, και του lex mercatoria, το οποίο εξακολουθεί να φαίνεται να είναι το μόνο κοινό δίκαιο σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, παρά το γεγονός ότι το ius commune έχει εδραιωθεί με την πάροδο των ετών στον εργασιακό, φορολογικό και κοινωνικό τομέα. Υπάρχουν τάσεις προς ένα πιθανό ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας, που αποδίδονται στην επιρροή του ρωμαϊκού δικαίου που είναι συνυφασμένη με την παράδοση του Διαφωτισμού.

Η επιτάχυνση της τεχνολογίας και του καπιταλισμού έχει θέσει τα συστήματα εκπροσώπησης σε κρίση, επειδή το ταξικό υποκείμενο, το οποίο υπήρχε κυρίως επειδή ήταν οργανωμένο, έχει εξαφανιστεί, με την επέκταση του εργοστασίου και του γραφείου σε ολόκληρη την κοινωνία ως αποτέλεσμα της ψηφιοποίησης, της επισφάλειας και της επέκτασης της αδήλωτης εργασίας. Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τη διάλυση του κομμουνιστικού κομματικού συστήματος, το οργανωμένο κοινωνικό υποκείμενο, το οποίο, ωστόσο, ήταν καθοριστικό συστατικό αυτών των πραγματικοτήτων στη Δύση, έχει επίσης εξαφανιστεί. Αλλά και το σύμπλεγμα της δημοκρατικής εκπροσώπησης ως τέτοιο έχει εξαφανιστεί: «μια διαδικασία που σε ολόκληρο τον ανεπτυγμένο κόσμο είναι συνεπής με την επιτάχυνση και την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και την αποδυνάμωση της διαμεσολαβητικής λειτουργίας που ασκούσαν κράτη, κόμματα και συνδικάτα σε όλο τον εικοστό αιώνα». Αλλά «πώς μπορούμε να παρέχουμε αποτελεσματική εκπροσώπηση και συμμετοχή σε μια προηγμένη μαζική κοινωνία χωρίς να συντελούμε στην επανεισαγωγή ιστορικά παρωχημένων μοντέλων;» Με ποια θεσμικά εργαλεία είναι δυνατόν να εξισορροπηθεί η ικανότητα και η εκπροσώπηση χωρίς να επιβληθεί η συναίνεση;

Δεδομένου ότι, εδώ και πολύ καιρό, η δομή του έθνους-κράτους δεν είναι η πλέον κατάλληλη ως ένα σύνθετο πολιτικό εργαλείο για την καπιταλιστική ανάπτυξη· δεδομένου ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη απαιτεί πλέον ηπειρωτικές ή υποηπειρωτικές πλατφόρμες· δεδομένου ότι η χρηματιστικοποίηση της οικονομίας και η εξάπλωση της ευέλικτης εργασίας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αντιμετωπίζουμε προβλήματα που υπερβαίνουν τα συνηθισμένα εργαλεία της δυτικής πολιτικής επιστήμης. Και αντιμετωπίζουμε μια εκτεταμένη προλεταριοποίηση των μεταναστών εργατών στην Ιταλία, στις καλύτερες περιπτώσεις, και εκτεταμένα φαινόμενα δουλείας, στις χειρότερες περιπτώσεις. Αντιμέτωποι με όλα αυτά, τι είδους Ευρώπη θέλουμε; Οι Δέκα Προτάσεις για την Ευρώπη του Αύριο προτείνουν —περιοριζόμαστε εδώ σε μερικά σημεία που αφορούν προοπτικά— «το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να γίνει η Αίθουσα ευρωπαϊκών και συμμετοχικών αρμοδιοτήτων, με ένα σύστημα κυβερνητικής συνεργασίας, όπως συμβαίνει με την Επιτροπή», να δημιουργηθεί ένα ολοκληρωμένο και επανεξοπλισμένο ευρωπαϊκό αμυντικό σύστημα, που θα αποσυνδεθεί σταδιακά από το ΝΑΤΟ, και να ξεκινήσει μια κοινή πολιτική οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας με τις χώρες της Μεσογείου και της υποσαχάριας Αφρικής για τον έλεγχο και την αντιμετώπιση των παράνομων μεταναστευτικών ροών και την ανανέωση της ευρωπαϊκής παρουσίας στην αφρικανική ήπειρο.

Η διάγνωση είναι ξεκάθαρη και μπορεί να συνοψιστεί ως η ορθολογική ανάγκη για ένα ευρωπαϊκό κράτος παράλληλα με την επίγνωση ότι αυτή η ευρωπαϊκή οικονομική, κοινωνική και πολιτική οντότητα δεν έχει ακόμη αναδυθεί από το σκοτάδι του παρόντος. Μια κατάσταση που θυμίζει τις δεκαετίες του 1830 και του 1840, όταν η ορθολογική ανάγκη για σοσιαλισμό (ουτοπικός σοσιαλισμός) συνδεόταν με την ανυπαρξία μιας οργανωμένης σοσιαλιστικής οντότητας. Ήταν η καπιταλιστική  ανάπτυξη που οδήγησε στην ανάπτυξη και εξέλιξη της σοσιαλιστικής οντότητας ως διεθνούς οργανισμού.

Δεν είναι γνωστό τι μπορεί να τονώσει την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής οντότητας· αλλά μεταξύ των προϋποθέσεων για αυτήν την ανάπτυξη είναι η άρθρωση μιας ευρωπαϊκής κριτικής κουλτούρας. Και αυτή η άρθρωση βρίσκεται σε εξέλιξη.

ΠΗΓΗ

Μία συνέντευξη του Alain de Benoist στο Breizh - Info για τον Ντόναλντ Τράμπ και την «τραμπική δεξιά»

 

BREIZH INFO: Με ποιους τρόπους η δεύτερη θητεία του Τραμπ σηματοδοτεί μια ακόμη βαθύτερη ρήξη με την μεταψυχροπολεμική παγκόσμια τάξη;

Alain de Benoist: Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν ακόμη προετοιμασμένος για την τροπή που παίρνει αυτή τη στιγμή. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Μπάιντεν, είχε άφθονο χρόνο να επαναπροσδιορίσει τους στόχους του, να βελτιώσει το όραμά του και να αξιολογήσει τον στενό του κύκλο για να καθορίσει σε ποιον μπορούσε πραγματικά να βασιστεί. Μετά την επανεκλογή του, ξεκίνησε μια φρενίτιδα ανακοινώσεων που άφησαν (και εξακολουθούν να αφήνουν) τον υπόλοιπο κόσμο άναυδο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην μάλλον εκκεντρική του προσωπικότητα. Πάρτε έναν παρανοϊκό, μεγαλομανή ναρκισσιστή, έναν πολιτικό ρήτορα και έναν επιχειρηματικό καρχαρία, ανακατέψτε τα όλα μαζί και έχετε τον Ντόναλντ Τραμπ. Έναν χαρακτήρα κάπου ανάμεσα στον Ούμπου και τον Καλιγούλα.

Η βαθύτερη και πιο επακόλουθη ρήξη είναι η «αποσύνδεση» μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. Μέσα σε λίγους μήνες, προκάλεσε την κατάρρευση της «συλλογικής Δύσης», υπονόμευσε τα θεμέλια της Ατλαντικής Συμμαχίας και άλλαξε τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου. Τώρα απειλεί την ίδια την ύπαρξη του ΝΑΤΟ. Ακόμα κι αν πολλοί δεν το συνειδητοποιούν, αυτό είναι ένα πραγματικά ιστορικό γεγονός που θα επηρεάσει σημαντικά τις επόμενες δεκαετίες. Το να πιστέψει κανείς ότι όλα αυτά θα υποχωρήσουν όταν ο Τραμπ φύγει από τον Λευκό Οίκο θα ήταν λάθος. Μόλις η εμπιστοσύνη διαλυθεί, χρειάζεται αρκετός χρόνος για να επουλωθεί. Ειδικά επειδή, μετά τον Τραμπ, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο Τζ. Ντ. Βανς να τον διαδεχθεί. Και ο Βανς συχνά απεικονίζεται ως ένας άνθρωπος που έχει «όλα τα χαρακτηριστικά του Τραμπ χωρίς κανένα από τα ελαττώματά του». Δεν υπάρχει επιστροφή.

BREIZH INFO: Μπορούμε να μιλήσουμε για μια οριστική στροφή προς έναν πολυπολικό κόσμο ή μήπως η αμερικανική ηγεμονία παραμένει άθικτη παρά τη ρητορική του Τραμπ; Ο Τραμπ παρουσιάζεται ως «μη παρεμβατικός» πρόεδρος, κι όμως, τους τελευταίους μήνες, έχει πολλαπλασιάσει τις παρεμβάσεις του. Είμαστε πραγματικά μάρτυρες του τέλους του αμερικανικού μεσσιανισμού ή απλώς ενός επαναπροσδιορισμού των μορφών του;

Alain de Benoist: Παραμένει άθικτο, αλλά αναδιατυπώνεται σε έναν κόσμο που έχει ήδη αλλάξει σημαντικά. Ο Τραμπ γνωρίζει πολύ καλά ότι κινούμαστε προς έναν πολυπολικό κόσμο, ότι η αμερικανική ηγεμονία απειλείται και ότι η αμερικανική κοινωνία είναι πιο κατακερματισμένη από ποτέ. Επειδή θαυμάζει τους ισχυρούς και περιφρονεί τους αδύναμους, τείνει να αναγνωρίζει ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ έχουν μια ορισμένη νομιμοποίηση να κυριαρχούν στις αντίστοιχες σφαίρες επιρροής τους. Αλλά δεν ακολουθεί αυτή τη λογική μέχρι το λογικό της συμπέρασμα, όπως αποδεικνύουν οι παρεμβάσεις του στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή. Η φήμη που έχει αποκτήσει ως «μη παρεμβατικός» είναι εντελώς ψευδής. Ο πυρήνας της εκλογικής του βάσης ευνοεί τον απομονωτισμό, αλλά αυτός όχι. Ταυτόχρονα, διακόπτει τις σχέσεις του με τους προκατόχους του σε τουλάχιστον τέσσερα σημεία.

Πρώτον, δεν θέλει παρατεταμένες παρεμβάσεις. Φοβάται, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, και δικαίως, ένα τέλμα όπως το Αφγανιστάν ή το Βιετνάμ. Προτιμά παρεμβάσεις που διαρκούν μόνο μέρες (ο βομβαρδισμός του Ιράν), ή ακόμα και ώρες (η απαγωγή του Μαδούρο). Δεύτερον, και το πιο αποκαλυπτικό, δεν αισθάνεται πλέον την ανάγκη να συγκαλύπτει τις παρεμβάσεις του με τις δικαιολογίες που επικαλέστηκαν οι προκάτοχοί του για να κερδίσουν την υποστήριξη της «διεθνούς κοινότητας» (μια άλλη οντότητα στα πρόθυρα της εξαφάνισης). Δεν λέει πλέον ότι θέλει να υπερασπιστεί την «ελευθερία και τη δημοκρατία». Παραδέχεται χωρίς ενδοιασμούς ότι είναι απλώς δική του επιθυμία. Επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας. Τουλάχιστον δεν μπορεί να κατηγορηθεί για υποκρισία! Τρίτον, δεν προσπαθεί να κινητοποιήσει τους συμμάχους του. Τους παρουσιάζει το γεγονός ως τετελεσμένο για τον εξαιρετικό λόγο ότι δεν τους θεωρεί πλέον συμμάχους. Αυτό συμβαδίζει με την εγκατάλειψη της πολυμέρειας. Τέλος, αποδεικνύοντας την πλήρη άγνοιά του για τη φύση της πολιτικής, καταδικάζει τους παραδοσιακούς πολέμους μόνο ενώ εναποθέτει όλη του την εμπιστοσύνη στους εμπορικούς πολέμους, όπως αποδεικνύεται από την τιμωρητική φύση των αποφάσεών του σχετικά με τους δασμούς. Αυτό είναι ρηξικέλευθο.

BREIZH INFO: Σας φαίνεται η ομιλία του στο Νταβός κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ ως προεκλογικό τέχνασμα ή μήπως αντικατοπτρίζει μια συνεκτική γεωπολιτική στρατηγική;

Alain de Benoist: Σίγουρα όχι εκλογική επίδειξη δύναμης. Είναι απλώς η εφαρμογή των νέων κατευθύνσεων που περιγράφονται σε εκείνο το άλλο ιστορικό έγγραφο, την «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας», που δημοσιοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους από τον Λευκό Οίκο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκαθαρίζουν, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι το Δυτικό Ημισφαίριο αποτελεί πλέον την αποκλειστική τους σφαίρα επιρροής - το ιδιωτικό τους προνόμιο. Τα «δίκτυα συμμαχιών και συμμάχων» των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρονται υπό τον τίτλο «μέσα που έχει στη διάθεσή της η Αμερική για να πετύχει αυτό που θέλει», κάτι που έχει το πλεονέκτημα της σαφήνειας. Αποκαλυπτικά είναι επίσης τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Στίβεν Μίλερ, πολιτικός σύμβουλος του Τραμπ, για να δικαιολογήσει την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο Καράκας: «Ζούμε στον πραγματικό κόσμο, έναν κόσμο που κυβερνάται από τη βία, την ισχύ και την επιβολή».

BREIZH INFO: Θα μπορούσε η αμφισβήτηση του ρόλου του ΝΑΤΟ από τον Τραμπ να επιταχύνει την κατάρρευση της Ατλαντικής Συμμαχίας όπως την ξέρουμε;

Alain de Benoist: Στην πραγματικότητα, η Ατλαντική Συμμαχία έχει ήδη εξαφανιστεί. Το ΝΑΤΟ, που ιδρύθηκε το 1949, είχε σκοπό να δώσει στους συμμάχους του καθεστώς υποτελούς. Αυτός ο οργανισμός «Βορειοατλαντικού Συμφώνου» θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί όταν κατέρρευσε το σοβιετικό μπλοκ. Αντίθετα, έχει γίνει ένα εργαλείο που έχει την εξουσία να παρεμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο για να υπερασπιστεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να καταλάβει τη Γροιλανδία, η οποία βρίσκεται επί του παρόντος υπό δανική δικαιοδοσία, το γεγονός ότι οι Δανοί ανήκουν στο ΝΑΤΟ δεν του άφησε ούτε στιγμή δισταγμού. Η Κοπεγχάγη βρέθηκε τότε σε μια γελοία θέση, ικανή να επικαλεστεί εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών μόνο το ΝΑΤΟ, το οποίο ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αλήθεια είναι ότι ο Τραμπ έχει ήδη αποφασίσει να αποσυρθεί σταδιακά από το ΝΑΤΟ, απλώς και μόνο επειδή αυτός ο οργανισμός του κοστίζει περισσότερο από ό,τι αποφέρει.

Η τραγωδία είναι ότι οι Ευρωπαίοι, αντιμέτωποι με αυτή τη ριζικά νέα κατάσταση, βρίσκονται σε άρνηση. Αντί να μάθουν από την αμερικανική «αποσύνδεση», κάνουν ό,τι μπορούν για να της αντιταχθούν και διακηρύσσουν με κάθε δυνατό τρόπο ότι θέλουν να παραμείνουν πιστοί σύμμαχοι. Το να αυτοανακηρύσσεται κανείς σύμμαχος κάποιου που δεν θέλει πλέον συμμάχους είναι εξίσου ανόητο με το να αρνείται πεισματικά να θεωρήσει εχθρό κάποιον που έχει αποφασίσει να τον δει ως εχθρό.

BREIZH INFO: Η Ευρώπη φαίνεται πιο εξαρτημένη από ποτέ στρατιωτικά και ενεργειακά. Έχει ακόμα πιθανότητες να επιτύχει στρατηγική ανεξαρτησία;

Alain de Benoist: Δεν είναι θέμα «τύχης», αλλά θέμα θέλησης. Η Ευρώπη εξαρτάται πράγματι περισσότερο από ποτέ από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και αυτό ισχύει από κάθε άποψη (από τα όπλα μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη, από το λογισμικό μέχρι τις πιστωτικές κάρτες). Έχει τα μέσα να ανακτήσει την κυριαρχία της; Δυνητικά ναι, αλλά μόνο αν έχει τη θέληση - και γνωρίζοντας ότι ένας τέτοιος στόχος θα απαιτήσει τουλάχιστον δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αποφασισμένη ότι η πορεία της δεν πρέπει να συνάδει με την ευρωπαϊκή ισχύ, δεν θέλει να ακούσει γι' αυτήν. Τα κράτη μέλη είναι διχασμένα. Ο Ντόναλντ Τραμπ, που τους θεωρεί λιγότερο από το τίποτα (δυστυχώς, όχι χωρίς λόγο), τους προσβάλλει και τους ταπεινώνει κάθε μέρα, αλλά παρ' όλα αυτά συνεχίζουν να βασίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Αντιμέτωπη με την απειλή εισβολής στη Γροιλανδία, η Δανία θα μπορούσε να είχε κάνει τρία πράγματα: να δώσει στους Αμερικανούς δύο μήνες για να εκκενώσουν τη στρατιωτική τους βάση εκεί, να αντιδράσει με δασμούς και να ακυρώσει την πρόσφατη παραγγελία της για αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-35. Αντ' αυτού, η απάντηση παρέμεινε μια αγανακτισμένη αποδοκιμασία. Αυτό είναι το θέαμα που βλέπουμε σχεδόν παντού.

BREIZH INFO: Μήπως η σινοαμερικανική αντιπαλότητα δομεί πλέον ολόκληρη την παγκόσμια γεωπολιτική, εις βάρος των περιφερειακών συγκρούσεων;

Alain de Benoist: Φυσικά. Όλοι γνωρίζουν ότι αυτή η αντιπαλότητα θα αποτελέσει το φόντο της επόμενης δεκαετίας. Οι αδυναμίες του Τραμπ απέναντι στον Πούτιν πηγάζουν από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να δει το Κρεμλίνο να απομακρύνεται από το Πεκίνο. Αυταπατείται.

BREIZH INFO: Ο Τραμπ λέει ότι θέλει να κάνει τους συμμάχους των ΗΠΑ να πληρώνουν περισσότερα. Βλέπουμε το τέλος της «δωρεάν προστασίας» που παρείχε η Ουάσινγκτον από το 1945;

Alain de Benoist: Καταρχάς, δεν υπήρξε ποτέ καμία «προστασία». Η αμερικανική ομπρέλα ήταν αναγκαστικά ελαττωματική, καθώς καμία χώρα δεν μπορεί να εκτεθεί σε πυρηνικά αντίποινα προσπαθώντας να προστατεύσει μια χώρα διαφορετική από τη δική της. Η ίδια η αρχή της πυρηνικής αποτροπής είναι ότι δεν μπορεί να ασκηθεί προς όφελος τρίτου μέρους. Επιπλέον, η προστασία για την οποία μιλάτε δεν ήταν «δωρεάν», αφού την πληρώσαμε (και συνεχίζουμε να την πληρώνουμε) με την αμερικανοποίηση των τελωνείων μας. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι το ΝΑΤΟ ήταν, εξαρχής, μια πρωτοβουλία και ένα εργαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών, και ότι πάντα το χρησιμοποιούσαν αυτό ως επιχείρημα για να αποτρέψουν την εμφάνιση μιας αυτόνομης ευρωπαϊκής άμυνας. Η αντιστροφή της θέσης που βλέπουμε σήμερα είναι ακόμη πιο ειρωνική γι' αυτό.

BREIZH INFO: Μπορούμε να δούμε στον Τραμπισμό μια μορφή «πολιτισμικού ρεαλισμού» απέναντι στην φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση;

Κατά μία έννοια, ναι, αφού ο αμερικανικός παρεμβατισμός, πλέον σποραδικός, δεν ισχυρίζεται πλέον ότι εμπνέει μια καθολική κανονιστική τάξη. Ο Τραμπ θέλει να μπορεί να παρεμβαίνει όπου θέλει, αλλά δεν επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια νέα παγκόσμια τάξη. Αυτή είναι μια ακόμη θεμελιώδης ρήξη. Όπως είπε ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ στο Νταβός, «Η παλιά τάξη πραγμάτων δεν θα αποκατασταθεί και δεν πρέπει να το θρηνήσουμε». Αφήνουμε έναν κόσμο που διέπεται από τη φιλελεύθερη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, το ελεύθερο εμπόριο και την ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μπαίνουμε σε έναν κόσμο σχέσεων εξουσίας απογυμνωμένων από ιδεολογικές και ηθικές παγίδες, έναν κόσμο «ευρείων χώρων» και «πολιτισμικών ζωνών». Στις διεθνείς σχέσεις, ο ρεαλισμός είναι πάντα καλύτερος από την ηθικοποίηση αφαιρέσεων. Και τα πράγματα θα γίνουν πιο ξεκάθαρα όταν η νέα κατάσταση πραγμάτων αναγνωριστεί για αυτό που είναι.

Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από αυτό. Το θέαμα που στήνει η Τραμπική δεξιά στην Ευρώπη, στο όνομα ενός «δυτικισμού» που έχει χάσει προ πολλού κάθε νόημα, είναι αποκρουστικό. Αυτοί οι άνθρωποι αυτοεπαινούνται που βλέπουν τον Ντόναλντ Τραμπ να εργάζεται για την αποκατάσταση του μεγαλείου της Αμερικής χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτός ο στόχος απαιτεί την υποδούλωση της Ευρώπης. Χαίρονται με την ιδέα ότι ο Τραμπ επαινεί την κυριαρχία χωρίς να καταλαβαίνουν ότι, όταν πρόκειται για κυριαρχία, ο Τραμπ αναγνωρίζει μόνο τη δική του. Λένε ανοησίες. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να είναι φίλος μας, επειδή τα αντίστοιχα συμφέροντά μας θα αποκλίνουν πάντα. Το να λέμε ότι έχει λάβει ορισμένα μέτρα «που είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση» δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να πιστεύουμε ότι για να λάβουμε παρόμοια μέτρα εδώ, ελπίζουμε με λιγότερη βιαιότητα, πρέπει να υποταχθούμε στις απαιτήσεις του. Αλλά είναι αλήθεια ότι όταν πρόκειται για τον χαρακτηρισμό του εχθρού, η ευρωπαϊκή δεξιά δεν έχει δει ποτέ πολλά πέρα ​​από τη μύτη της...

ΠΗΓΗ

Αλληλεγγύη στην νεολαία της Σερβίας

του Τάσου Σοφούλη

Με αφορμή την πτώση της οροφής στο σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ χιλιάδες Σέρβοι βγήκαν στους δρόμους ούτως ώστε να διαμαρτυρηθούν απέναντι στην μετακομμουνιστική κυβέρνηση Βούσιτς. Σαφώς και η αφορμή της διαδήλωσης έγκειται στην ηθική διάσταση του γεγονότος, δηλαδή ότι κράτος και εργολάβοι με την αναλγησία τους σκότωσαν 15 ανθρώπους, όμως για όσους προσπαθούν να σκεφτούν σοβαρά το περαστατικό στο Νόβι Σαντ ήταν η αφορμή για μια σειρά προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Σερβία.

   

Η κυβέρνηση Βούσιτς, είναι η συνέχεια της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας η οποία απέταξε το αστέρι του Μιλόσεβιτς και υιοθέτησε την πολιτική της ασάφειας μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας. Άλλωστε η πολιτική Βούσιτς ας μην ξεχνάμε πως έχει μετατρέψει την Σερβία σε ενα γεωοικονομικό σταυροδρόμι των τριών δυνάμεων εξασφαλίζοντας και στους τρεις έναν διάδρομο στην βαλκανική που θα προωθήσει τον μεσάζοντα του φυσικού αερίου με τον σερβικό λαό θεατή σε αυτή την πλανητική ανακατάταξη. Η ιδιαιτερότητα της Σερβίας είναι πως έχει διατηρήσει την γραφειοκρατία του Μιλόσεβιτς και κινείται στο πνεύμα της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας όσον αφορά τις κρατικές δομές και τις εξωτερικές σχέσεις οι οποίες υπήρξαν η γέφυρα συνεννόησης μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ.

    

Η επαφή του Βούσιτς με την ΕΕ είναι στην κατεύθυνση της ένταξης της Σερβίας σε αυτήν ενώ παράλληλα λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της Ρωσίας και αυτό αποδεικνύεται από τις σχέσεις Βελιγραδίου - Μόσχας που στην ουσία είναι η εισχώρηση του κινεζικού κεφαλαίου στην Βαλκανική. Οι διαδηλώσεις παρόλα αυτά δεν έχουν φιλοδυτικό χαρακτήρα όπως ισχυρίζονται ορισμένες φωνές που είτε από αφέλεια είτε από συνειδητή προπαγάνδα διατυμπανίζουν. Ο χαρακτήρας των μαζικών αυτών διαδηλώσεων είναι κοινωνικός και σαφέστατα εθνικός καθώς η σερβική νεολαία αντιδρά πρώτoν απέναντι στην αυστηρή κρατική δομή που δεν διαφέρει από αυτή του Μιλόσεβιτς και εν συνεχεία για την ανεργία που επικρατεί εντός της Σερβίας καθώς για να εργαστεί κάποιος νέος Σέρβος ως δημόσιος υπάλληλος προϋποθέτει να είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος ή να διατηρεί καλές σχέσεις με την μαφία η οποία μετά τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας κατέχει σημαντική θέση στην κοινωνική πυραμίδα της χώρας.

    

Ο πατριωτικός χαρακτήρας των συλλαλητηρίων δεν απουσιάζει, αντιθέτως έχει πρωταρχική θέση στην πολιτική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση. Ο Βούσιτς κατά την διάρκεια της μακρόχρονης θητείας του έχει υποχωρήσει σε πολλά σχετικά με το Κοσσυφοπέδιο το οποίο και έχασαν οι Σέρβοι το 99', όπου με αφορμή την αντιπαράθεση με τον αλβανικό παράγοντα οι Αμερικανοί βομβάρδισαν το Βελιγράδι. Η υποχώρηση του Βούσιτς γι' αυτό το τόσο σοβαρό εθνικό θέμα ισως να οφείλεται στο γεγονός των συνομιλιών της Σερβικής κυβέρνησης με την γραφειοκρατία των Βρυξελλών η οποία στηρίζει το ψευδοκράτος του Κοσόβου και δεν επιθυμεί να δώσει μια ουσιαστική λύση, διότι ένα puppet state  όπως αυτό ενισχύει την ηγεμονία των Βρυξελλών στην περιοχή ενισχύοντας ταυτόχρονα τον ρόλο του ΝΑΤΟ.

     

Οι ''έγχρωμες επαναστάσεις'' που τόσο αρέσκονται να αποκαλούν κάθε λαϊκή αντίδραση στην Ευρώπη οι οπαδοί του Κρεμλίνου στην πραγματικότητα είναι η επαναφορά της ταυτότητας σε μια εποχή που αμφισβητείται. Συνεπώς ο όρος ''έγχρωμη επανάσταση'' εκτός από  γραφικός είναι και βαθιά αποπροσανατολιστικός διότι αποκρύπτει την ουσιαστική αντίδραση των Ευρωπαίων στα μείζονα προβλήματα των χωρών τους για τα οποία ευθύνονται τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία, καθώς η πρώτη προσπαθεί να διατηρήσει την ηγεμονία της στην Γηραιά Ήπειρο στην μεταψυχροπολεμική εποχή και η Ρωσία να λάβει τον ρόλο του πιστωτή με όπλο την ενέργεια δηλαδή το φυσικό αέριο.

   

Η ανάλυση για την Νέα Γιάλτα που επήλθε δεν είναι άλλη από την εξής: οι λαοί της Ευρώπης αισθάνονται προσβεβλημένοι από την παγκοσμιοποίηση και αντιδρούν με γνώμονα της εθνική τους επιβίωση, διότι αυτή απειλείται από τις πλανητικές πολιτικές του τριγώνου Πεκίνο - Μόσχα - Ουάσιγκτον. Το αφήγημα περί κατευθυνόμενων επαναστάσεων είναι ένα έμμεσο κάλεσμα υποταγής των Εθνών σε μια κεντρική οικονομική εξουσία που επιχειρεί να εμβολήσει το κλασικό κυρίαρχο εθνικό κράτος ούτως ώστε να ατροφήσει η περιφερειακή ελευθερία των Εθνών και να ενισχυθεί η πλανητική επέκταση του Σινο-Ρωσικού αλλά και Αμερικανικού παράγοντα, ο οποίος διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκοσμιοποίηση παρόλα τα προβλήματα των ΗΠΑ τόσο σε κοινωνικό όσο και οικονομικό βαθμό.

    

Ο αφορισμός των λαϊκών εξεγέρσεων στην υπηρεσία του εκάστοτε αφηγήματος δεν συμβάλει στον ουσιαστικό διάλογο που ανοίγουν αυτές οι εξεγέρσεις, δηλαδή στην υπεράσπιση του κράτους δικαίου απέναντι στην διαφθορά την οποία γέννησαν τόσο το καπιταλιστικό όσο και το κομμουνσιτικό σύστημα. Άλλωστε η Ευρώπη αυτή την στιγμή έχει υποστεί τις συνέπειες  της ΝΑΤΟικής επιδιατησίας αλλά και τις κομμουνιστικής παράνοιας που μεταμορφώθηκε σε καπιταλισμό εν μια νυκτί.