Ezra Pound: Με την τοκογλυφία

 

Καντο XLV

Ενάντια στην Τοκογλυφία

Με την τοκογλυφία κανείς δεν έχει σπίτι πέτρινο

με κάθε πέτρα να σμιλεύεται σωστά και τέλεια να δένει

έτσι ώστε ένα σχέδιο να είναι δυνατό να περαστεί πάνω

στην πρόσοψη του.

Με την τοκογλυφία

κανείς δεν έχει ένα παράδεισο ζωγραφιστό στους

τοίχους του ναού του

άρπες και φλάουτα

ή την παρθένο εκεί που δέχεται το μήνυμα

κι η αλώς να προβάλλεται από την χαραγματιά.

Με την τοκογλυφία 

κανείς δεν βλέπει τον Γκοτσάνγκα με τους διαδόχους

και τις παλλακίδες του

καμία ζωγραφική δεν γίνεται να διαρκέσει ή να ζήσει,

γίνεται μόνο για να πουληθεί και μάλιστα στο άψε-σβήσε.

Με την τοκογλυφία, αμάρτημα κατά της φύσης,

είν΄το ψωμί σου ακόμα πιο μπαγιάτικο

είν΄το ψωμί σου ξερό σαν να ταν χάρτινο,

χωρίς πληθώρα από σιτάρι, χωρίς αλεύρι δυνατό

με την τοκογλυφία γίνεται η γραμμή τραχιά

με την τοκογλυφία δεν υπάρχει σύνορο καθάριο

κανείς δεν βρίσκει μέρος να κατοικήσει.

Ο λιθοξόος κρατιέται μακριά από την πέτρα του

κι ο υφαντής μακριά από τον αργαλειό του

ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ

δεν έρχεται μαλλί στην αγορά

τα πρόβατα δεν φέρνουν κέρδος

είναι πανούκλα η τοκογλυφία

αμβλύνει την βελόνα στης κοπελιάς το χέρι

βάζει φραγμό στου υφάντη την τέχνη.

Ένας Πιέτρο Λομπάρδο δεν μας 

προέκυψε ποτέ από την τοκογλυφία

ούτε Πιέτρο ντελλά Φραντσέσκα

ούτε Μπελλίνι γίνανε ποτέ

από την τοκογλυφία

ούτε και ζωγραφίστηκε ποτέ

«Η Συκοφαντία».

Ένας Αντζέλικο δεν μας προέκυψε από

την τοκογλυφία, ούτε ο Αμπρότζιο ντε Πρέντις

Ούτ΄εκκλησιά με λαξευμένο λίθο με χαραγμένο το:

«Αδάμ εποίει».

Ούτε ο Σαίντ Τροφίμ από τοκογλυφία

Ούτε ο Σαίντ Ιλαίρ από τοκογλυφία.

Διάβρωσε την σμίλη η τοκογλυφία

Διάβρωσε και τέχνη και τεχνίτη

Ροκάνισε το νήμα του αργαλειού

Καμία δεν έμαθε να πλέκει το χρυσόνημα 

με το πατρόν της.

Το γαλανό πιάνει μελίγκρα απ΄την τοκογλυφία

και η πορφύρα μένει ακέντητη

Και το σμαράγδι δεν συναντά κανέναν Μέμλικ

Σκοτώνει το παιδί στην μήτρα η τοκογλυφία

Του νέου το φλερτάρισμα το σταματά.

Έφερε την παραλυσιά στο κρεβάτι, ξαπλώνει

ανάμεσα στη νεαρή νύφη και του άντρα της 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ

Φέρανε πόρνες για την Ελευσίνα

Πτώματα στήθηκαν στο δείπνο

Κατ'εντολή της τοκογλυφίας.

Φίλοι του Ανέμου - Για την ΕΥΡΩΠΗ

 

Αν χίλιες είναι οι ιστορίες που φέρνει ο Άνεμος,

αυτή είναι η Ιστορία μας, η Ιστορία της Γενιάς Μας

που ήρθε από την Κόλαση με φωτιά στις φλέβες της

μα θα σήκωσει τις αλυσίδες μας στον Ουρανό.

Και θα επιστρέψουμε Ευρώπη...στο υποσχόμαστε.

Ευρώπη θα επιστρέψουμε ενωμένοι για Σένα. 

Ξυπνήστε αδέλφια, ελάτε, μην κοιμάστε άλλο

στοιχηματήστε τα νιάτα σας σήμερα.

Αν κουβαλάμε την κατάρα μέσα μας

θα μας περάσουν μαζί από το κόκκινο κόσκινο.

Και θα επιστρέψουμε Ευρώπη...στο υποσχόμαστε.

Ευρώπη θα επιστρέψουμε ενωμένοι για Σένα. 

Αν λύσουν τον κόμπο που μας κρατά σήμερα ενωμένους

θα πάμε σε άλλα μέρη να φτιάξουμε φωλιές.

Και αν μας κάψουν τα σπίτια τι σημασία έχει,

θα υπάρχει μία θέση στο σπίτι των αδελφών μας. 

Και θα επιστρέψουμε Ευρώπη...στο υποσχόμαστε.

Ευρώπη θα επιστρέψουμε ενωμένοι για Σένα. 

Έφτιαξαν νόμους και κόλπα για να μας κλείσουν το στόμα,

οι τοίχοι των φυλακών ξεχειλίζουν από τα ονόματα μας.

Μα χίλιες φορές θα ακουστεί το τραγούδι,

από αυτούς που τραγουδούν την ελευθερία τους απόψε.

Και θα επιστρέψουμε Ευρώπη...στο υποσχόμαστε.

Ευρώπη θα επιστρέψουμε ενωμένοι για Σένα. 

Και χίλια χέρια σηκωμένα θα ξαναδεί ο κόσμος,

μέσα στη σημαία μου θα καίει ένας σταυρός

Και τότε οι Φαρισαίοι θα τρέμουν όπως πάντα

και τα χρήματα τους δεν θα είναι χρήσιμα πια . 

Και θα επιστρέψουμε Ευρώπη...στο υποσχόμαστε.

Ευρώπη θα επιστρέψουμε ενωμένοι για Σένα. 

Και αυτός που σήμερα είναι ο κύριος αύριο θα σέρνεται

τότε θα τον βρούμε να μας εκλιπάρει για έλεος.

Και όποιος σήμερα μας περιφρονεί, αύριο θα επιστρέψει

σε εμάς, δειλά όπως πάντα, και ταπεινωμένος.

Και θα επιστρέψουμε Ευρώπη...στο υποσχόμαστε.

Ευρώπη θα επιστρέψουμε ενωμένοι για Σένα. 

Άνεμος θα φυσήξει στην γη μας

και θα σπείρει την ελευθερία μας.

Μακριά θα σαρώσει τα παιδιά 

της προδοσίας.

Αλλά θα μείνουμε όρθιοι εμείς

που είμαστε οι Φίλοι του Ανέμου.

NAR - Amici Del Vento

 

Ήλιος πίσω από τα κάγκελα, η ατμόσφαιρα συσπάται.

Η άρνηση του μέλλοντος ήταν ένα λάθος του παρελθόντος;

Χέρια ματωμένα, πολλές ζωές τσακισμένες.

Ποιός κέρδισε από αυτή την επιδίωξη του μίσους;

Ήταν μία οργή που μετατράπηκε σε βία, κάτι πολύ συνεπές,

Αυτός που σπέρνει μόλυβδο, θερίζει πόνο,

Ήταν υπερβολική η οργή ή υπερβολική η πίστη;

Ήταν λάθος και θα πληρωθεί, 

αλλά η καθαρή καρδιά δεν θα ξεχαστεί.

Πως μπορώ να επαινέσω; Δεν ξέρω πως να κρίνω;

Ποιά είναι τα λάθη: είναι μόνο οι πυροβολισμοί;

Ήταν μία παρεκκλίνουσα αγάπη, ένα λανθασμένο θάρρος

Και τι γίνεται με εκείνους τους αθώους που σκοτώθηκαν;

Αλλά ο θυμός σου είναι ίδιος με τον δικό μου 

σε αυτή την δημοκρατία

Όταν βλέπω πρόσωπα επιφανών ανδρών νιώθω μόνο αηδία

κανένα έλεος

είμαι αβοήθητος σε αυτή την πραγματικότητα

αλλά ποιός θα αλλάξει έναν λάθος κόσμο;

Τι είναι όμως σωστό; Πως αντιδράμε όταν καταπατάται

το δικαιώμα;

Αν δεν δικαιολογώ την βία, τότε με ελκυέι η συνενοχή!

Σε αυτό τον κόσμο της υποκρισίας, των ψεύτικων κανόνων

και της ηθικολογίας!

Μου αρέσει να αγκαλιάζω αυτούς που έχουν το θάρρος 

να κάνουν λάθη.

Μία αιώνια τιμωρία για όσους έχουν κάψει την ζωή τους

Για όσους δεν αρνήθηκαν το παρεκκλίνον όνειρο τους

Χαμένες ψευδαισθήσεις, δεν αλλάζεις πραγματικά

Είναι ήδη πολύ το να κρατάς την καρδιά σου ειλικρινή.

Αλλά ο θυμός σου είναι ίδιος με τον δικό μου 

σε αυτή την δημοκρατία

Όταν βλέπω πρόσωπα επιφανών ανδρών νιώθω μόνο αηδία

κανένα έλεος

είμαι αβοήθητος σε αυτή την πραγματικότητα

αλλά ποιός θα αλλάξει έναν λάθος κόσμο;

Τι είναι όμως σωστό; Πως αντιδράμε όταν καταπατάται

το δικαιώμα;

Αν δεν δικαιολογώ την βία, τότε με ελκυέι η συνενοχή!

Σε αυτό τον κόσμο της υποκρισίας, των ψεύτικων κανόνων

και της ηθικολογίας!

Μου αρέσει να αγκαλιάζω αυτούς που έχουν το θάρρος 

να κάνουν λάθη.

Σκοτάδι πίσω από τα κάγκελα, εξωπραγματική ατμόσφαιρα

Μόνο η Σιωπή μένει, παρακολουθήστε την Σιωπή.

Nel suo nome... Στο όνομα του

 

«Κορίτσι τι περιμένεις, μία μέρα όπως τόσες

Σ΄ένα σινεμά, μία πλατεία, να βρεθείς λίγο μαζί του;

Άνοιξε την πόρτα σου, πρέπει να σου μιλήσω.

Ξέρεις, απόψε στην πλατεία...ήταν πολλοί και...

το αγόρι σου είναι νεκρό... σκοτώθηκε απόψε...

Είκοσι χρόνια είναι λίγα για να σου ανοίξουν το κεφάλι

Από το μίσος εκείνων που ζηλεύουν την Νεολαία μας

Αυτών που ένα κουρέλι κόκκινο έκαναν σημαία

Γιατί δεν είχαν το κουράγιο να υπηρετήσουν μία αληθινή

Η Νεολαία της Ευρώπης απόψε θα κλάψει

Γι' αυτόν που πέθανε την άνοιξη για την Πίστη του.

Οι ιδέες φοβίζουν αυτή την κοινωνία

Αλλά πιο πολύ φοβίζει η Πίστη

Η Πίστη σε μία Πατρίδα, η Πίστη σε μία Αγάπη

Είναι πράγματα πολύ μεγάλα για όποιον δεν έχει πια καρδιά....

...Κορίτσι του φίλου μου, που πέθανε απόψε

Το άνθος στα μαλλιά σου όχι, δεν θα μαραθεί

Από τον πόνο σου εμείς, θα κάνουμε σημαία

Στο σκοτάδι της νύχτας μία Φλόγα θα λάμψει...

Θα είναι τα δικά σου είκοσι χρόνια.

Η δική μας Άνοιξη θα είναι η Ελευθερία...»

50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΜΑΝΤΑΚΑ... PRESENTE

Ο Βράχος και το Κύμα

 

«Μέριασε, βράχε, να διαβώ», το κύμ’ ανδρειωμένο

λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο. 

«Μέριασε! Μες στα στήθη μου, που ’σαν νεκρά και κρύα, 

μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία. 

Αφρούς δεν έχω γι’ άρματα, κούφια βοή γι’ αντάρα, 

έχω ποτάμι αίματα, μ’ εθέριεψε η κατάρα

του κόσμου που βαρέθηκε, του κόσμου που ’πε τώρα, 

βράχε, θα πέσεις, έφτασεν η φοβερή σου ώρα. 

Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο, 

και σὄγλειφα και σὄπλενα τα πόδια δουλωμένο, 

περήφανα μ’ εκοίταζες κι εφώναζες του κόσμου

να ιδεί την καταφρόνεση που πάθαινε ο αφρός μου. 

Κι αντίς εγώ κρυφά κρυφά, εκεί που σ’ εφιλούσα, 

μέρα και νύχτα σ’ έσκαφτα, τη σάρκα σου εδαγκούσα, 

και την πληγή που σ’ άνοιγα, το λάκκο που ’θε’ κάμω, 

με φύκη τον επλάκωνα, τον έκρυβα στον άμμο. 

Σκύψε να ιδείς τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη· 

τα θέμελά σου τα ’φαγα, σ’ έκαμα κουφολίθι. 

Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι

θα σε πατήσει στο λαιμό… Εξύπνησα λιοντάρι!…» 

Ο βράχος εκοιμότουνε. Στην καταχνιά κρυμμένος, 

αναίσθητος σου φαίνεται, νεκρός σαβανωμένος. 

Του φώτιζαν το μέτωπο, σχισμένο από ρυτίδες, 

του φεγγαριού, που ’ταν χλωμό, μισόσβηστες αχτίδες. 

Ολόγυρά του ονείρατα, κατάρες ανεμίζουν, 

και στον ανεμοστρόβιλο φαντάσματ’ αρμενίζουν, 

καθώς ανεμοδέρνουνε και φτεροθορυβούνε

τη δυσωδία του νεκρού τα όρνια αν μυριστούνε. 

Το μούγκρισμα του κύματος, την άσπλαχνη φοβέρα

χίλιες φορές την άκουσεν ο βράχος στον αιθέρα

ν’ αντιβοά τρομαχτικά, χωρίς καν να ξυπνήσει 

και σήμερ’ ανατρίχιασε, λες θα λιγοψυχήσει. 

«Κύμα, τί θέλεις από με και τί με φοβερίζεις; 

Ποιός είσαι συ κι ετόλμησες, αντί να με δροσίζεις, 

αντί με το τραγούδι σου τον ύπνο μου να ευφραίνεις

και με τα κρύα σου νερά τη φτέρνα μου να πλένεις, 

εμπρός μου στέκεις φοβερό, μ’ αφρούς στεφανωμένο;… 

Όποιος κι αν είσαι, μάθε το: εύκολα δεν πεθαίνω».

«Βράχε, με λεν Εκδίκηση. Μ’ επότισεν ο χρόνος

χολή και καταφρόνεση. Μ’ ανάθρεψεν ο πόνος. 

Ήμουνα δάκρυ μια φορά, και τώρα, κοίταξέ με, 

έγινα θάλασσα πλατιά. Πέσε, προσκύνησέ με. 

Εδώ, μέσα στα σπλάχνα μου, βλέπεις δεν έχω φύκη, 

σέρνω ένα σύγνεφο ψυχές, ερμιά και καταδίκη. 

Ξύπνησε τώρα, σε ζητούν του Άδη μου τ’ αχνάρια… 

Μ’ έκαμες ξυλοκρέβατο… Με φόρτωσες κουφάρια… 

Σε ξένους μ’ έριξες γιαλούς… Το ψυχομάχημά μου

το περιγέλασαν πολλοί, και τα παθήματά μου

τα φαρμακέψανε κρυφά με την ελεημοσύνη… 

Μέριασε, βράχε, να διαβώ, επέρασε η γαλήνη· 

καταποτήρας είμ’ εγώ, ο άσπονδος εχθρός σου, 

γίγαντας στέκω εμπρός σου!» 

Ο βράχος εβουβάθηκε. Το κύμα στην ορμή του

εκαταπόντισε μεμιάς το κούφιο το κορμί του. 

Χάνεται μες στην άβυσσο, τρίβεται, σβηέται, λιώνει

σα να ’ταν από χιόνι. 

Επάνωθέ του εβόγκηξε, για λίγο αγριωμένη, 

η θάλασσα κι εκλείστηκε. Τώρα δεν απομένει

στον τόπο που ’ταν το στοιχειό κανείς παρά το κύμα

που παίζει γαλανόλευκο επάνω από το μνήμα».

του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη