Παλαιστίνη, μία σκλαβωμένη Γη: Διακήρυξη υπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων

 

Τόσο οι φιλοσιωνιστές δεξιοί όσο και τα αδερφάκια τους οι αριστεροί, οι αυτοαποκαλούμενοι «ProPal», αποτελούν έναν επιβλαβή καρκίνο για τους Ευρωπαίους Εθνικοεπαναστάτες, στο καυτό θέμα που αφορά την Παλαιστινιακή υπόθεση. Οι πρώτοι, οι δεξιοί, βασίζονται στην γελοία πεποίθηση ότι το Ισραήλ είναι ένα δυτικό κράτος, μέρος ενός κοινού πολιτισμού που θα πρέπει το ίδιο να υπερασπιστεί. Έτσι εκτός από το ότι αποδεικνύονται αξιοθρήνητοι, θλιβεροί και πρόθυμοι να δικαιολογήσουν τη γενοκτονία, προσβάλλουν την Ευρώπη και την απέραντη ιστορία της, εμποδίζοντας την αναβίωσή της και εκθέτοντας την σε ένα συνεχώς αυξανόμενο μεταναστευτικό χάος. 

Οι δεύτεροι, οι αριστεροί, βασισμένοι στην ίδια υπόθεση με τους πρώτους - ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος λευκών Δυτικών - χρησιμοποιούν την Παλαιστινιακή υπόθεση για να προωθήσουν μια πονηρή, ηθικολογική προπαγάνδα, βαθιά αντιευρωπαϊκή και γεμάτη ενοχές και εγγυώμενοι στην de facto κυριαρχία του Ισραήλ, χωρίς να προσφέρουν καμία συγκεκριμένη βοήθεια στους Παλαιστίνιους. Εγκλωβισμένοι στα θλιβερά πολιτικά και ιδεολογικά τους όνειρα, ξαφνικά θυμήθηκαν σύνορα, πατρίδες και αντισιωνισμό!

Όπως πάντα, κάποιοι λίγοι, μακριά από όλους αυτούς, ενσαρκώνουν μια τρίτη θέση: Για μια ισχυρή Ευρώπη των λαών, ενός αληθινού σοσιαλισμού των Εθνών, υποστηρίζοντας την Παλαιστίνη, ενάντια στον σιωνιστικό, αμερικανικό και ρωσικό ιμπεριαλισμό, αλλά και ενάντια σε όλες τις τάσεις του Τρίτου Κόσμου και των μεταναστευτικών εισβολέων.

Και μέσα σε όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιοι και ποιος ξεκίνησε τον αγώνα και την στήριξη για το Παλαιστινιακό. Πριν από πολλές δεκαετίες και με απόλυτη μυστικότητα, η φασιστική Ιταλία εργάστηκε εντατικά με σθένος και σχέδια, για να δημιουργήσει μια πατρίδα στους Άραβες της Παλαιστίνης. Δεν επρόκειτο μόνο για μια πολιτική υποστήριξη, αλλά για μια γνήσια υλική υποστήριξη. Μεταξύ 10 Σεπτεμβρίου 1936 και 15 Ιουνίου 1938, η φασιστική Ιταλία πλήρωσε στον Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ηγούνταν της εξέγερσης του Παλαιστινιακού λαού ενάντια στις βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις και την εβραϊκή μετανάστευση, περίπου 138.000 λίρες, ένα σημαντικό ποσό για την εποχή εκείνη. Αυτή η οικονομική συνεισφορά αποφασίστηκε από τον Mussolini μετά τον πόλεμο της Αιθιοπίας, όχι μόνο «λόγω της στάσης που έλαβε η Ιταλία απέναντι στον αραβικό εθνικισμό και για να ενοχλήσει τους Άγγλους», αλλά και σε ένδειξη τιμής στις αντιαποικιακές θέσεις του επαναστάτη σοσιαλιστή Mussolini και του πρώιμου φασισμού.

Εκτός από τα χρήματα, το Υπουργείο Εξωτερικών, αποφάσισε τότε να στείλει στους Παλαιστίνιους Μουτζαχεντίν μια σημαντική αποστολή όπλων και πυρομαχικών. Αυτό το υλικό που αποθηκεύτηκε για σχεδόν δύο χρόνια στο λιμάνι του Τάραντα της Νοτιου Ιταλιας, υποτίθεται ότι θα έφτανε, μέσω Σαουδαράβων μεσαζόντων στους Παλαιστίνιους, που συμμετείχαν στην πρώτη μεγάλη Ιντιφάντα για την ανατροπή του Χασεμιτικού βασιλείου της Υπεριορδανίας, τον τερματισμό του βρετανικού προτεκτοράτου, την παρεμπόδιση της άφιξης περαιτέρω Εβραίων και του σιωνιστικού σχεδίου στους Αγίους Τόπους.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Ιταλία ήταν το πρώτο Ευρωπαϊκό κράτος που υποστήριξε ενεργά τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για απελευθέρωση από τη βρετανική εντολή και το σιωνιστικό σχέδιο στους Αγίους Τόπους. Αυτό προκύπτει από την ανάλυση εγγράφων - επιστολών, σημειωμάτων και υπομνημάτων - από το γραφείο συντονισμού του Ιταλού Υπουργού Εξωτερικών και εκείνων που περιέχονται στην «Αλληλογραφία της Υπηρεσίας Στρατιωτικών Πληροφοριών σχετικά με διάφορα κράτη», που φυλάσσεται στα Αρχεία του Ιστορικού Γραφείου του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Kαι φυσικά, μετά από χρόνια, κάπου εκεί στη δεκαετία του 1970 και 1980, οι νεοφασιστική Ιταλική νεολαία, μακριά από ακροδεξιές και πατριωτικές αγκυλώσεις βουτηγμένες στο Ιουδαϊκό δηλητήριο, διαδήλωνε στους δρόμους υπέρ της Παλαιστίνης και ενάντια στον Αμερικανικό και Ισραηλινό ιμπεριαλισμό, ενώ η αριστερά ακόμη «θρηνούσε» τα εβραϊκά θύματα του Πολέμου... Συνθήματα όπως «Ο κάθε Παλαιστίνιος είναι ένας σύντροφος, ίδια χαρακώματα, ίδιος εχθρός» και «Οι πέτρες μας ενάντια στο μολύβι τους, σήμερα στην Παλαιστίνη, αύριο σε όλο τον κόσμο», έμειναν στην Ιστορία. Και εμείς συνεχίζουμε να φωνάζουμε. Παραμένουμε πιστοί σε όλα αυτά και αναγνωρίζουμε έναν μόνο κύριο εχθρό, τον Αμερικανισμό και τα επικίνδυνα παρακλάδια του, όπως η ακροδεξιά, που μονίμως λειτουργεί σαν πέμπτη φάλαγγα ενάντια στον σοσιαλισμό και το Έθνος. O αγώνας των Παλαιστίνιων δεν μπορεί παρά να βρει την αλληλεγγύη μας,όχι μόνο επειδή είναι δίκαιος, αλλά και λόγω του παραδείγματος που θέτει για όλους τους νέους Ευρωπαίους,που στερούνται τη βαθύτερη ταυτότητά τους, ενάντια στο Ιουδαϊκό κτήνος με την στήριξη των δολοφόνων ΗΠΑ. Για τον Σοσιαλισμό και την Πατρίδα!

Υπογραφές

Σαμουράι της Δύσης (Κωνσταντίνος Μποβιάτσος, Τάσος Σοφούλης)

Συντακτική Ομάδα «Μαύρος Κρίνος»

Συντακτική Ομάδα «Μαύρες Λεγεώνες

Ένα αντισιωνιστικό μέτωπο μετά τον πόλεμο των 6 ημερών από τον Henri Coston μέχρι τη Francoise Dior

 

Το 1969, επιχειρήθηκε μια τελική και εφήμερη πολιτική ένωση μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του Ιουνίου του 1967, με τον αντισιωνισμό ως δογματική βάση και κοινή αξία μιας ακροδεξιάς που ήθελε να είναι πρωτίστως «επαναστατική» και αντίθετη στη Δύση, και ως εκ τούτου δεν δίστασε να ασπαστεί την παλαιστινιακή υπόθεση, κυρίως μέσω κοσμικών αλλά εξαιρετικά βίαιων κινημάτων όπως το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP). Ένα Ενωμένο Αντισιωνιστικό Μέτωπο σχηματίστηκε στο Παρίσι στις 6 Φεβρουαρίου, την επέτειο της εθνικής διαδήλωσης στην Πλας ντε λα Κονκόρντ το 1934, αλλά και μια ημέρα που συμβολίζει τον θάνατο του συγγραφέα Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, ο οποίος πυροβολήθηκε μετά την καταδίκη του σε θάνατο για συνεργασία το 1945.

Σε αυτό το Μέτωπο, που αντιτίθεται στη «σιωνιστική οντότητα», μια συμβατική έκφραση για τους αντιπάλους που είναι αποφασισμένοι να υποστηρίξουν την ίδια την ύπαρξη του εβραϊκού κράτους, συμμετείχε ο Henri Coston (1910-2001), διευθυντής του περιοδικού Lectures françaises, ομόφωνα εκλεγμένος πρόεδρος ήταν ο Pierre Sidos (1927-2020), συνιδρυτή των διαλυμένων κινημάτων Jeune Nation και Occident, ο οποίος θα παρουσίαζε την υποψηφιότητά του λίγους μήνες αργότερα στις προεδρικές εκλογές του 1969 μετά την παραίτηση του Στρατηγού Ντε Γκωλ, ο Hubert Biucchi, αντιπρόεδρο της Εταιρείας Φίλων του Εντουάρ Ντρουμόν, o Marc Fredriksen (1936-2011), ηγέτη της FANE (Federation d'action nationale et européenne) που ιδρύθηκε το 1966 και η Françoise Dior. Όλοι συμμετείχαν στην πρώτη γενική συνέλευση. Ο στόχος αυτού του συλλόγου, που δηλώθηκε στη νομαρχία του Παρισιού, είναι «η καταπολέμηση των εβραϊκών επιρροών και της σιωνιστικής προπαγάνδας». Ωστόσο το Μέτωπο δεν προχώρησε, πέρα ​​από την καταστατική του σύσταση. 

Αυτή η προσέγγιση μεταξύ της Françoise Dior και της FANE ήταν βραχύβια. Είναι πιθανό ο Marc Fredriksen να σκέφτηκε την ανάπτυξη του κινήματός του μέσω της γυναικείας εκπροσώπησης, αλλά είναι προφανές ότι η ισχυρή προσωπικότητα της Françoise Dior φαινόταν ασύμβατη, συμπεριλαμβανομένης σε ένα ιδιαίτερα πολύ αρρενωπό σύμπαν, που χαρακτηρίζει αυτό το κίνημα. Είναι επίσης ο απόλυτος πειρασμός της Françoise Dior, η οποία σκέφτεται να εγκατασταθεί στη Γαλλία, ακόμα κι αν παραμένει απαγορευμένη από το Παρίσι.

ΠΗΓΗ

Η Δεξιά και η Παλαιστίνη

 

Η δεξιά κάνει γενικά ένα σοβαρό λάθος στο παλαιστινιακό ζήτημα, ένα λάθος που αναδεικνύει όλες τις πολιτισμικές της αδυναμίες, οι οποίες προηγούνται των πολιτικών της αδυναμιών. Ο άκριτος δυτικισμός της, η υποταγή της σε νεοσυντηρητικά πλαίσια, και η υιοθέτηση σιωνιστικών θέσεων, ακόμη και σε θρησκευτικούς κύκλους με αντιισλαμικό τόνο, όλα δείχνουν την πλήρη αφομοίωσή της στο σιωνιστικό στρατόπεδο. Τα υπόλοιπα είναι απλός οπορτουνισμός και τακτικές για να παραμείνει στην εξουσία. Μέχρι πότε όμως;

ΠΗΓΗ

ΕΛΒΟ ξανά σε χέρια ελληνικά

 

του Αλέξη Ευσταθίου

Επί ημερών κυβερνήσεως Γιώργου Παναδρέου το 2010  η πατρίδα μπήκε στο 1ο Μνημόνιο την λεγόμενη Δανειακή Σύμβαση. Με το πρόσχημα ότι η Ελλάδα χρωστάει λεφτά στις Βρυξέλες οι Ευρωπαίοι εταίροι μαζί με την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έκλεισαν την ΕΛΒΟ στα πλαίσια της δανειστικής πολιτικής που ασκήθηκε σε βάρος της Ελλάδος. Μια τέτοια ενέργεια αποδυνάμωνε την Ελλάδα όχι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως εθνικά καθώς η ΕΛΒΟ ήταν το σύμβολο της ελληνικής αυτάρκειας στην οπλική παραγωγή και όχι μόνο διότι η ΕΛΒΟ παρήγαγε και άλλα βαρέα οχήματα όπως λεοφωρεία κλπ. ενώ ταυτόχρονα μια τέτοια πολιτική απόφαση, μας άφηνε εκτεθειμένους απέναντι στην Τουρκία η οποία διατηρεί δική της παραγωγή οπλικών συστημάτων ενώ παράλληλα παίρνει εργολαβίες και από άλλες χώρες οπως την Ιαπωνία και την Ουγγαρία.

Μετά το 2012 επί ημερών συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, με τον πρώτο να παίρνει ένεκα των ημερών τα πατριωτικά εύσημα, ο ισραηλινός παράγοντας εισχώρησε στην Ελλάδα με διάφορες οικονομικές επενδύσεις, αρχής γενομένης πως η εθνική οικονομία είχε υποχωρήσει ελέω των ξένων πιέσεων. Αξίζει να σημειωθεί πως το ίδιο έτος η Ελλάδα διέκοψε τις εμπορικές σχέσεις που είχε με το Ιράν από το οποίο προμηθευόμασταν φθηνό πετρέλαιο.

Στο έτος 2025 η κυβέρνηση Μητσοτάκη ούσα ευθυγραμμισμένη με την πολιτική του δανεισμού, που περιγράψαμε παραπάνω, έκρινε σόφρων να πουλήσει την ΕΛΒΟ σε ισραηλινή εταιρεία με αποτέλεσμα πλέον επισήμως να μην υπάρχει τίποτα σε ελληνικά χέρια. Η κυβέρνηση θεώρησε πως οι Ισραηλινοί είναι οι πλέον κατάλληλοι για την ΕΛΒΟ ντύνοντας μάλιστα αυτή την αγοραπωλησία με τον μανδύα της Ελληνοισραηλινής συμμαχίας αποκρύπτοντας πως στην πραγματικότητα η ελληνική αμυντική βιομηχανία μπαίνει υπό ξένα συμφέροντα τα οποία ενδεχωμένος να ζημιώσουν την χώρα μας μελλοντικά τόσο σε εξωτερικά ζητήματα όσο και σε εσωτερικά καθώς εάν τα διεθνή συμφέροντα οξυνθούν η Ελλάδα θα είναι πεδίο ξένων αντιθέσεων.

Είναι υποκριτικό να μιλούν για αναβάθμιση της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας οι θιασώτες του νέο-φιλελευθερισμού όταν κατά την διάρκεια της τροικανής επιδιαιτησίας οι κυβερνήσεις απέκλεισαν μια σειρά από Έλληνες επιχειρηματίες οι οποίοι είχαν καινοτόμες ιδέες στον τομέα της οπλικής βιομηχανίας. Είναι επίσης αντιφατικό να ομιλούν για αναβάθμιση της ελληνικής βιομηχανίας όταν αυτή δεν βρίσκεται σε ελληνικά χέρια και σαφέστατα δεν παράγει για την πατρίδα υπό το πρίσμα της κοινής πολιτικής με πυρήνα το Αμυντικό Δόγμα.

Με λίγα λόγια η Ελλάδα έχει χάσει την εθνική της ανεξαρτησία και ως Εθνικιστές - Κοινωνιστές επιλέγουμε να μην σκιαμαχούμε και να βλέπουμε την πραγματικότητα κατάματα όσο οι ''σκληροί πατριώτες'' ονειρεύονται κόκκινες μηλιές ελέω Ελληνοισραηλινής συννενοήσεως ακόμα και αν το Ισραήλ αγοράζει κατεχόμενη Γη Ελλήνων  στην Κύπρο.

Save Gaza από την Γκρέτα και τους Pro - Palestine: η γελοιότητα των ΜΜΕ και της Αριστεράς που δεν σταματάει την γενοκτονία

 

Ο Παγκόσμιος Στόλος Sumud απέπλευσε από τη Βαρκελώνη στις 31 Αυγούστου με τον δηλωμένο στόχο της άρσης της πολιορκίας της Γάζας και του ανοίγματος ενός ανθρωπιστικού διαδρόμου. Λίγες ώρες αργότερα, επέστρεψε στο λιμάνι λόγω κακοκαιρίας: οι διοργανωτές το χαρακτηρίζουν «θαλάσσια δοκιμή» και αναβάλλουν τη διέλευση. Νέες αναχωρήσεις αναμένονται κατά μήκος της μεσογειακής διαδρομής τις επόμενες ημέρες. Στους υποστηρικτές και τους συμμετέχοντες περιλαμβάνονται ακτιβιστές, εργαζόμενοι σε ανθρωπιστικές οργανώσεις και γνωστές προσωπικότητες όπως η Γκρέτα Τούνμπεργκ.

Ο ακτιβισμός που δεν θα σώσει τη Γάζα

Για μήνες, οι εκπομπές τύπου talk show, οι διαδηλώσεις, τα άρθρα και οι καμπάνιες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν παράγει μια συνεχή ροή εικόνων και λόγων για τη Γάζα. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει το «τείχος σιωπής» που χρεώνουν ορισμένοι στα ΜΜΕ: αντίθετα, υπάρχει ένας κορεσμός που διοχετεύει την αγανάκτηση σε αβλαβείς τελετουργίες και έναν «μαχητικό ποζερισμό» (στα αγγλικά, «poser» είναι ένα άτομο που προσποιείται ότι είναι κάτι που δεν είναι). Εν τω μεταξύ, η πραγματικότητα παραμένει αμετάβλητη: η γενοκτονική πρόθεση του Ισραήλ δεν αντιμετωπίζει συγκεκριμένα εμπόδια από κανέναν από τους παράγοντες που πραγματικά έχουν σημασία. Ακόμη και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία τους τελευταίους μήνες ήταν η πιο επικριτική απέναντι στο εβραϊκό κράτος, παραμένει ουσιαστικά διχασμένη ως προς το πώς να πιέσει το Ισραήλ - όπως παραδέχτηκε η Ύπατη Εκπρόσωπος Κάγια Κάλλας. Ακόμη και οι αισθητικές επιλογές (όπως οι περιορισμοί στα προγράμματα συνεργασίας) παραμένουν επίσημα μπλοκαρισμένες.

Οι αντιφάσεις του Pro - Palestine κόσμου

Από την άλλη πλευρά, η αντίφαση του δυτικού «φιλοπαλαιστινιακού» κόσμου είναι πολύ εμφανής: η κύρια ώθηση προέρχεται από το κίνημα υπέρ της παγκοσμιοποίησης, το οποίο εκ φύσεως απορρίπτει τις συλλογικές ταυτότητες και τα σύνορα, παρά το γεγονός ότι η παλαιστινιακή υπόθεση είναι, πρώτα απ' όλα, ένας αγώνας για εθνική απελευθέρωση που έχει τις ρίζες του σε έναν λαό και μια γη, και τα τελευταία χρόνια και στον θρησκευτικό εξτρεμισμό. Αυτή η ασυμφωνία μεταφράζεται σε μια εισαγόμενη συμβολική γλώσσα (hashtags, τελετουργίες, αισθητική διαμαρτυρία) που συχνά ισοπεδώνει την ιστορική και πολιτική ιδιαιτερότητα της παλαιστινιακής αντίστασης, κάμπτοντάς την στις συντεταγμένες ενός τυποποιημένου δυτικού ακτιβισμού. Σε αυτή την επιχείρηση, η κεντρικότητα των μέσων ενημέρωσης της Γκρέτα Τούνμπεργκ δεν είναι μια λεπτομέρεια: είναι το κλειδί της επιχείρησης. Η Γκρέτα είναι το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο του δυτικού προοδευτικού οικοακτιβισμού, ένα κύκλωμα τέλεια ενσωματωμένο στο πολιτιστικό και μιντιακό κατεστημένο. Η εφαρμογή του ίδιου επικοινωνιακού σεναρίου στη Γάζα, όπως αυτό χρησιμοποιήθηκε για την κλιματική αλλαγή, σημαίνει μετατροπή της παλαιστινιακής τραγωδίας σε μια μορφή: υψηλός συμβολικός αντίκτυπος, ελάχιστος πραγματικός αντίκτυπος. Ακόμη και η διαφημιστική εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης γύρω από την «ανοικοδόμηση της Γάζας» και το μεγάλο σχέδιο του Τραμπ, πριν τελειώσουν οι βομβαρδισμοί, αποτελεί μέρος της ίδιας τελετουργίας: μετατοπίζει την προσοχή από το επείγον της διακοπής της καταστροφής σε ένα after-show που εξυγιαίνει τη σύγκρουση για να την κάνει πιο εύληπτη για τη δυτική κοινή γνώμη.

Απαιτούνται πραγματικές πολιτικές επιλογές για τη Γάζα

Η μετατροπή της αλληλεγγύης σε επαληθεύσιμες επιλογές σημαίνει αντιμετώπιση αποφάσεων που έχουν κόστος. Συγκεκριμένα: αναστολή αδειών για αμυντικά υλικά και εξαρτήματα διπλής χρήσης· μορατόριουμ στα προγράμματα στρατηγικής συνεργασίας· αυστηροί όροι για το εμπόριο, την έρευνα και την πρόσβαση στις αγορές και τα κεφάλαια· επιχειρησιακή υποστήριξη για ανθρωπιστικούς διαδρόμους που εγγυώνται κράτη (όχι ΜΚΟ) με σαφείς εντολές και ευθύνες· ενεργοποίηση διεθνών δικαστικών διαδικασιών που δεν είναι απλώς συμβολικές πράξεις. Όλα τα άλλα είναι σκηνοθετημένα. Ο Παγκόσμιος Στόλος Sumud μετρά τον βαθμό της ευρωπαϊκής ανικανότητας: μεγάλη δημοσιότητα, μηδενική αποτροπή. Αν σταματήσει, θα γίνουμε μάρτυρες μιας ακόμη αγανάκτησης σε ζωντανή μετάδοση· αν περάσει, θα είναι επειδή το Τελ Αβίβ επέλεξε να το αφήσει να περάσει. Σε κάθε περίπτωση, δεν παίζεται εκεί το παιχνίδι. Το παιχνίδι παίζεται στις βρύσες που έχουν σημασία - τεχνολογία, χρηματοδότηση, εξοπλισμοί, καταναγκαστική διπλωματία - οι οποίες σήμερα παραμένουν ουσιαστικά ανοιχτές (ή μισάνοιχτες).

Δυσάρεστη η πραγματικότητα, παρά τα στηρίγματα

Πρέπει να είμαστε σαφείς: ο επικοινωνιακός κορεσμός μετατρέπει κάθε αιτία σε αφηγηματική ανοησία αν δεν υποστηρίζεται από αποφάσεις που βασίζονται στην πραγματικότητα. Αλλά όπως είπαμε πριν από λίγα χρόνια μετά την έκρηξη του φαινομένου Thunberg, πρέπει να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια να μιλήσουμε για το περιβάλλον, στην προκειμένη περίπτωση την Παλαιστίνη, παρά τους ηλίθιους οικολόγους και τους ηλίθιους φιλοπαλαιστίνιους (τώρα μπορούμε να πούμε ότι οι δύο κατηγορίες συμπίπτουν). Όποιος ισχυρίζεται ότι τάσσεται υπέρ της Παλαιστίνης πρέπει να αποδεχτεί τη φύση της ως εθνικού ζητήματος και να ενεργήσει αναλόγως: να επαναπροσδιορίσει το λεξιλόγιο (έξω από τα όρια της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας»), να επιβάλει πραγματικές προϋποθέσεις και να τερματίσει την υλική συνενοχή. Μέχρι να συμβεί αυτό, τα πλοία, οι εκπομπές και τα μετα-σόου της ανοικοδόμησης θα παραμείνουν το φόντο για μια γενοκτονία που συνεχίζεται, με ακρίβεια, ενώ ο κόσμος εξασκείται στην ομιλία.

Sergio Filacchioni

ΠΗΓΗ

Η υποταγή της Ελλάδος στο Ισραήλ που βαφτίζεται «συμμαχία»

 

Η Ελληνοισραηλινή φιλία είναι μια νεωτερίζουσα και σαφέστατα κατασκευασμένη πολιτικά συμμαχία η οποία με άρμα την χρεοκοπημένη Ελλάδα προσπαθεί να διατηρήσει την αποικία του χρέους που δημιουργήθηκε στην πατρίδα μας την μνημονιακή περίοδο αφενός και σαφέστατα να εξασφαλίσει γεωοικονομικούς διαδρόμους για τις ΗΠΑ αφετέρου στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Όμως για να αποφύγουμε την μακροσκελή γεωπολιτική ανάλυση(ίσως σε ένα άλλο άρθρο) ας επικεντρωθούμε στα της Ελλάδος και κατά προτίμηση στο κατά πόσο είμαστε πραγματικοί σύμμαχοι ή έστω εταίροι.

Αρχικώς είναι γνωστό πως κατά την περίοδο των μνημονίων και της τροικανής επέλασης αρκετοί Έλληνες έχασαν τις περιουσίες τους ενώ η ελληνική βιοτεχνία που ήταν κομμάτι μιας μακροχρόνιας οικονομικής και όχι μόνο παράδοσης της Ελλάδος καταστράφηκε. Τα διάφορα Funds απαλλοτρίοσαν τα ελληνικά ακίνητα και τα έδωσαν σε επενδυτές αμφιβόλου κοινωνικοοικονομικής εγκυρότητας. Η Γλυφάδα φερειπίν από το 2015 είναι σε χέρια Τούρκων επενδυτών οι οποίοι κινούνται τόσο στον χώρο της εστίασης όσο και στην ξενοδοχειακή βιομηχανία για την οποία επαίρετε ο Μητσοτάκης.

Το κέντρο της Αθήνας είναι πλέον στα χέρια Ισραηλινών οι οποίοι με το πρόσχημα του πολέμου και το ''άλλοθι'' της καταγωγής τους, εποικίζουν την Ελλάδα με την προβιά του πολέμου. Πολλοί από αυτούς έχουν παρουσιαστεί από διάφορους Σιωνιστικούς κύκλους ως επενδυτές που ενισχύουν την Ελληνοισραηλινή φιλία ενώ η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Οι Εβραίοι εκμεταλλευόμενοι τον πόλεμο επιχειρούν να ανεβάσουν τις τιμές των ενοικίων στην ήδη καθημαγμένη από την ακρίβεια Ελλάδα και συν τοις άλλοις μπορεί να ετοιμάζουν τις δομές για την εγκατάσταση τους στην πατρίδα μας αν υποθέσουμε πως το Ισραήλ δεν καταφέρει να επιβιώσει στην περιοχή όπου ο αραβικός παράγοντας υπερτερεί ασφυκτικά. Ο καθηγητής Δημήτρης Κιτσίκης σε διάλεξη του (πάρα τις αμφιλεγόμενες απόψεις του) είχε αναφέρει πως ''για τους Εβραίους η Θεσσαλονίκη είναι η δεύτερη Ιερουσαλήμ και η Αθήνα το δεύτερο Τελ Αβίβ'' κάτι τέτοιο έρχεται να επιβεβαιωθεί, εν μέρει, καθώς με αφορμή την αραβοισραηλινή σύγκρουση το Ισραήλ εισχωρεί στην Ελλάδα οικονομικά όχι ως οικουμενικός εβραισμός αυτή την φορά αλλά ως επίσημη εθνοκρατική οντότητα.

Το τσίρκο που λέγεται εθνικιστικός χώρος, που ούτε εθνικισμό συνειδητό διαθέτει ούτε και χώρος είναι, σπεύδει να υπερασπιστεί το Ισραήλ ως το ''φράγμα της Δύσης απέναντι στον Σαλαφισμό'' και ας ανέβασε τον Γκολάνι με τους Αμερικανούς και την ανοχή των Ρώσων. Μάλιστα η αγραμματοσύνη αυτού του χώρου είναι τόση πολύ που μυρικάζει το αφήγημα περί αντιτουρκισμού όταν το Ισραήλ στήριξε τον τουρανισμό στην ιστορία του ουκ ολίγες φορές με πρόσφατο παράδειγμα τον πόλεμο στο Αρτσαάχ(έστειλε drones στους Αζέρους) αλλά και μέχρι το 2010 μοιραζόταν κοινές πολεμικές αερογραμμές στο Incirlik. Επίσης το Ισραήλ θέλει δια μέσου του Καυκάσου να λειτουργεί ως πιστωτής του φυσικού αερίου στην ΝΑ Μεσόγειο.

Ο φιλέλληνισμός του Ισραήλ είναι τόσος που αγοράζει κατεχόμενη γη από τους Τούρκους στην Κύπρο δηλαδή περιουσίες Ελλήνων, μάλιστα τους ξεριζωμένους Παλαιστίνιους σκέφτεται να τους φορτώσει στην Κύπρο ως καλή σύμμαχος χώρα με το ελλαδικό κρατίδιο.

Μετά λοιπόν από όλα αυτά, οι  καθ'ημάς ακροδεξιά θα αρχίσει τις κατάρες και τα αναθέματα για τους λαθρομετανάστες ενώ θα αγνοεί για άλλη  μια φορά πως όλη αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα αποσταθεροποίησης της περιοχής από το Ισραήλ που τόσο αγαπούν και ας μην έχει δηλώσει ποτέ αυτό στον ΟΗΕ την θέση του για το Κυπριακό πρόβλημα και την εισβολή πέρα άπο κάποιες άναρθρες κραυγές εναντίον της Τουρκίας την οποία θέλει να επαναφέρει στην αγκαλιά του.

Για άλλη μια φιρα η Ακροδεξιά, ουραγός του συστήματος και των επιλογών του, βρίσκεται στην πλευρά των καπιταλιστών που πουλούν την εθνική αξιοπρέπεια και διαβίωση σε Τούρκους και τους Εβραίους.

Το διαζύγιο με την Ακροδεξιά είναι οριστικό, η αντιφασιστική τους ρητορική δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τον πρόσφατο καυγά Κωνσταντοπούλου - Αλεξόπουλου που εντός βουλής προσπαθούσαν να αποδείξουν ποιος από τους δύο είναι ναζί (εδώ γελάμε) όσο και για την παρομοίωση Ρουβίκωνα και Χρυσής Αυγής με αφορμή την πρόσφατη κινητοποίηση υπέρ της Παλαιστίνης (σκοτεινή ιστορία). Οι εθνικοεπαναστάτες αρνούμαστε να ανήκουμε έστω και τυπικά με αυτούς που κάποτε στα επιμελητήρια ήταν συνεργάτες των Εβραίων και τώρα διεκδικούν πίτα από τον χώρο. Περήφανα λοιπόν δηλώνουμε εκτός χώρου όσοι έχουμε αντιληφθεί την υπάρχουσα κατάσταση.

Γιώργος Αλεξίου 

Η κίνηση της Συρίας προς τις Συμφωνίες του Αβράαμ και η συνεργασία τζιχαντισμού - σιωνισμού

 

Σε μία Μέση Ανατολή που επηρεάζεται ολοένα και περισσότερο από τα στρατηγικά συμφέροντα εξωτερικών δυνάμεων, η Συρία φαίνεται να κινείται προς την υπογραφή των Συμφωνιών του Αβραάμ. Το γεγονός αυτό, εάν επιβεβαιωθεί, θα σηματοδοτήσει όχι μόνο ένα ιστορικό σημείο καμπής στις σχέσεις με το Ισραήλ, αλλά και μια κολοσσιαία αντιστροφή της επίσημης αφήγησης που συνοδεύει την αραβοϊσραηλινή σύγκρουση εδώ και δεκαετίες.

Η Συρία εισέρχεται στη νέα ισραηλινή τάξη πραγμάτων

Σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, ο Αχμέντ Αλ-Σάρα, μια αναδυόμενη προσωπικότητα στη Νέα Συρία, θα συναντηθεί σύντομα με τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Η συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο αναμένεται να πραγματοποιηθεί στο περιθώριο της επόμενης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Η συμφωνία καθοδηγείται από ένα κοινό στρατηγικό σχέδιο: «την αντιμετώπιση της Χαμάς, της Ισλαμικής Τζιχάντ, του Ιράν και της Χεζμπολάχ» - των ίδιων οντοτήτων που εδώ και χρόνια ενσαρκώνουν, προς το καλύτερο ή το χειρότερο, την αντίσταση στην ισραηλινο-αμερικανική ηγεμονία στην περιοχή. Το πιο ανησυχητικό σημείο, ωστόσο, είναι ένα άλλο: σύμφωνα με συριακές πηγές που αναφέρθηκαν από ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, η Δαμασκός ετοιμάζεται ακόμη και να παραδώσει τα Υψίπεδα του Γκολάν, τα οποία κατέχει στρατιωτικά το Ισραήλ από το 1967. Μια πρωτοφανής χειρονομία η οποία, πίσω από την πρόσοψη των επενδύσεων και της οικονομικής ανασυγκρότησης, θα σηματοδοτούσε την οριστική παράδοση της συριακής εθνικής κυριαρχίας.

Η ομαλοποίηση της Αλ Κάιντα

Αλλά ίσως η πιο παράδοξη -και λιγότερο συζητημένη- πτυχή αφορά ένα άλλο μέτωπο: αυτό του σουνιτικού τζιχαντισμού. Ενώ τα δυτικά και ισραηλινά μέσα ενημέρωσης κατασκευάζουν την αφήγηση μιας νέας, «ειρηνικής» τάξης στη Μέση Ανατολή, στο πεδίο γινόμαστε μάρτυρες της προοδευτικής κάθαρσης της εικόνας της Αλ Κάιντα, η οποία σήμερα παρουσιάζεται ως μια «μετριοπαθής» και «αξιοποιήσιμη» δύναμη στη στρατηγική ανάσχεσης του Ιράν. Στη Συρία, πολλές σουνιτικές πολιτοφυλακές έχουν απολαύσει -και συνεχίζουν να απολαμβάνουν- διεθνή, υλικοτεχνική και μιντιακή κάλυψη, παρά το γεγονός ότι έχουν κοινές ιδεολογίες και μεθόδους με το ISIS. Το βραχυκύκλωμα είναι εμφανές: ο πρώην νούμερο ένα δημόσιος εχθρός του δυτικού κόσμου μετατρέπεται σε τακτικό σύμμαχο του Ισραήλ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Τεχεράνης. Η σιωπηλή νομιμοποίηση των τζιχαντιστικών ομάδων, εφόσον υπηρετούν τη στρατηγική ισορροπία που επιβάλλουν η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ, αντιπροσωπεύει μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης γεωπολιτικής ιστορίας.

Η Συρία κατέρρευσε

Η «νέα Μέση Ανατολή» που αναδύεται μέσα από ομαλοποιήσεις, συμφωνίες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων και άλλες παρασκηνιακές συμφωνίες δεν φέρνει σταθερότητα, αλλά επαναπροσδιορίζει ολόκληρη την περιοχή με βάση τον παγωμένο κυνισμό: όσοι υποτάσσονται επιβιώνουν, όσοι αντιστέκονται δαιμονοποιούνται ή ισοπεδώνονται. Σε αυτό το σενάριο, η μεταπολεμική Συρία παρουσιάζεται ως το τελευταίο κάστρο που θα πέσει, εν μέσω εδαφικών παραχωρήσεων, ιδεολογικών αμφισημιών και μιας συλλογικής αμνησίας σχετικά με τις αρχές που κάποτε ενέπνεαν τον αραβικό σκοπό. Η ειρήνη με το Ισραήλ δεν γεννιέται από την αμοιβαία αναγνώριση, αλλά από την παράδοση ενός έθνους που, μετά από χρόνια πολέμου, δεν έχει πλέον περιθώριο για αντιπολίτευση. Και ενώ ο Νετανιάχου ετοιμάζεται να καλωσορίσει την αλ-Σαρά ως νόμιμο συνομιλητή, η Αλ Κάιντα αλλάζει το πρόσωπό της: από «παγκόσμια απειλή» γίνεται «τακτικός σύμμαχος». Το μεγάλο παζάρι βρίσκεται σε εξέλιξη. Και το τίμημα, όπως πάντα, το πληρώνει ο λαός.

Sergio Filacchioni

ΠΗΓΗ

Το εθνικιστικό κίνημα και η Παλαιστίνη

 

Κάθε Παλαιστίνιος είναι ένας σύντροφος, ο ίδιος εχθρός, στο ίδιο χαράκωμα

Δεδομένου ότι τα φολκλορικά ή περιθωριακά κινήματα μιας δεξιάς που θεωρεί τον εαυτό της «ριζοσπαστικό» έχουν πρόσφατα, ενώ κανείς δεν νοιαζόταν για τη γνώμη τους, διακηρύξει τη θέση του «ούτε κεφίγια ούτε κιπά», φαίνεται χρήσιμο να θυμηθούμε τη θέση του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος (NR) για την Παλαιστίνη και τη σιωνιστική οντότητα.

Για εμάς:

1. Ο Σιωνισμός είναι ένας υστερικός εθνικισμός που γεννήθηκε στην Κεντρική Ευρώπη στα εκκοσμικευμένα περιθώρια ενός θρησκευτικού κινήματος που ασκεί αυστηρή ενδογαμία. Μόνο μια φαντασίωση, θρησκευτικής προέλευσης, τον συνδέει με την Παλαιστίνη.

2. Η σιωνιστική οντότητα είναι ένα αποικιακό κράτος όπου αλλόχθονες έποικους, κυρίως από δυτικές χώρες, που επιβάλλουν βάναυσα την κυριαρχία τους στον ιθαγενή πληθυσμό.

3.  Η δέσμευση του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος (NR) στο πλευρό της παλαιστινιακής αντίστασης είναι από παλιά και ιστορικά τεκμηριωμένη.

Το 1967, ενώ οι Lucien Rebatet και Xavier Vallat ήταν εκστασιασμένοι με την σιωνιστική οντότητα, ο François Duprat ίδρυσε τον «Αγώνα για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης».

Το 1968, ο πρώτος Ευρωπαίος που έπεσε με τα όπλα στο χέρι στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, ο Roger Coudroy, ήταν μέλος της Jeune Europe.

Και αυτή η στάση θα επαναβρεθεί στο Mouvement nationaliste revolutionnaire, το Troisième Voie , την GUD, την «Nouvelle Resistance», την Unite Radicale, το Bastion Social, κ.λπ. Αξίζει να θυμηθούμε ότι η διάσπαση μεταξύ του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος (NR) και των Zids, κατά τους τελευταίους μήνες της Unite Radicale, συνέβη γύρω από τη συζήτηση σχετικά με τη θέση απέναντι στην Παλαιστίνη.

Ακόμα κι αν, είναι αυτονόητο, το Εθνικοεπαναστατικό Κίνημα (NR) έχει μεγαλύτερη συγγένεια με τη χριστιανική ή κοσμική πτέρυγα της παλαιστινιακής αντίστασης (PFLP, FDPLP-CG, κ.λπ.) και πρέπει να θυμόμαστε ότι το 2001, κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου της Unite Radicale που πραγματοποιήθηκε στην Bourge, δηλώθηκε σαφώς ότι: «Στο εξωτερικό, οι Ισλαμιστές αντιπροσωπεύουν μια πολύπλευρη δύναμη που μπορεί, σε ορισμένες χώρες και υπό ορισμένες συνθήκες, να είναι σύμμαχος ενάντια στον αμερικανοσιωνιστικό ιμπεριαλισμό». Η καταπολέμηση του Ισλαμισμού σε ευρωπαϊκό έδαφος δεν συνεπάγεται με κανέναν τρόπο την απόρριψη των Ισλαμιστών που δρουν στο έδαφός τους συμμετάσχοντας σε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που υποστηρίζουμε.

4. Όσον αφορά την 7η Οκτωβρίου, το να μιλάμε για «ισλαμιστική βία» και «βαρβαρότητα», το να διευκρινίζουμε ότι τις καταγγέλλουμε και ότι δεν τις ανεχόμαστε και το να αποσυνδέουμε τη Χαμάς από τον παλαιστινιακό λαό, ισοδυναμεί με υιοθέτηση της δόξας του Συστήματος. Μπορεί θεωρούμε την 7η Οκτωβρίου ως πράξη τρομοκρατίας, εντάξει!, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι η τρομοκρατία είναι το όπλο των αδυνάτων ενάντια στους ισχυρούς και έχει χρησιμοποιηθεί πάντα από εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (καθώς και από σιωνιστικές οργανώσεις όπως η Ομάδα Stern ή η Irgun). Σε αυτήν την περίπτωση, χρησιμοποιήθηκε από τη Χαμάς όχι επειδή είναι ισλαμιστική, αλλά επειδή είναι ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Δεν είναι άχρηστο να θυμόμαστε ότι το 1996, μετά τη δολοφονία του Yayah Ayache, ενός από τους κύριους ηγέτες της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, η GUD κάλυψε τους τοίχους του Παρισιού και αρκετών μεγάλων γαλλικών πόλεων με αφίσες που τον τιμούσαν.

5. Η λύση των δύο κρατών που υποστηρίζει η Εθνική Συσπείρωση (RN) και μερικές ριζοσπαστικές αλλά «σοφές» εθνικιστικές ομάδες δεν μας αφορά. Από τη δεκαετία του 1990, το Εθνικοεπαναστατικό Κίνημα (NR) υπερασπίζεται την ιδέα ότι η μόνη λύση για την Παλαιστίνη ήταν η δημιουργία ενός ενιαίου δημοκρατικού και κοσμικού κράτους που θα ενώνει την Παλαιστίνη και το Ισραήλ. Αυτή τη θέση συμμερίζονται επίσης πολλοί Ισραηλινοί του χθες και του σήμερα που χαρακτηρίζονται ως «αριστεροί» όπως ο Martin Buber, ο Judah Magnes ή ο Meron Benveniste ή πολλοί «δεξιοί» όπως η Tzipi Hotolevy, και πολλοί Παλαιστίνιοι όπως ο Naim Khader ή ο Edward Saïd, οι οποίοι επίσης υποστήριζαν ή εξακολουθούν να υποστηρίζουν αυτό που ένας δημοσιογράφος της ημερήσιας εφημερίδας La Croix περιέγραψε ως τη μόνη «εναλλακτική λύση απέναντι σε μια πραγματικότητα επί του εδάφους που καθιστά ένα βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος μη πραγματοποιήσιμο. Το πρόβλημα της δημιουργίας ενός «ενιαίου κοσμικού κράτους» με την απαίτηση ίσων πολιτικών δικαιωμάτων για όλους παραμένει το αναπόφευκτο αποτέλεσμα που θα επιλύσει οριστικά αυτή τη σύγκρουση».

Η ομάδα VoxNR

ΠΗΓΗ

Πούτιν: ένα ακόμη σκυλάκι του σιωνισμού

 

«Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στο γεγονός ότι σχεδόν 

δύο εκατομμύρια άνθρωποι από την πρώην Σοβιετική Ένωση και την Ρωσική Ομοσπονδία κατοικούν στο Ισραήλ. Σήμερα είναι μία σχεδόν ρωσόφωνη χώρα. Και αναμφίβολα το λαμβάνουμε πάντα υπόψιν αυτό, στη σύγχρονη ιστορία της Ρωσίας»

Δηλώσεις του Ρώσου προέδρου αναφορικά 

με την τρέχουσα κατάσταση στην Μέση Ανατολή

ΠΗΓΗ

Για την σύγκρουση Ιράν - Ισραήλ

 

του Τάσου Σοφούλη

Ο πόλεμος μεταξύ Ιράν και Ισραήλ είναι πόλεμος ηθικός και κατ΄επέκταση στρατιωτικός. Στην ουσία συγκρούονται δύο κόσμοι, η παραδοσιακή ινδοευρωπαϊκή Περσία με το νεωτερικό Ισραήλ που λειτουργεί ως σφραγιδοφύλακας του πετρελαίου. Άλλωστε για αυτό η Αμερική επιδιώκει την ανατροπή του Χομεϊνί και μία ενδεχόμενη επαναφορά του Σάχη καθώς ο δεύτερος  ανέτρεψε κάποτε με πραξικόπημα τον Μοσαντέκ επειδή επιχείρησε την εθνικοποίηση των πετρελαίων.

Το Ιράν είναι παραγωγός χώρα πετρελαίου και πυρηνική δύναμη άρα ένα υποτακτικό στις ΗΠΑ Ιράν αποτελεί το ξεδόντιασμα του μη εβραϊκού κόσμου (όχι απαραίτητα αραβικού) στην Μέση Ανατολή, διότι κάπως έτσι αντισταθμίζει την ισχύ του μουσουλμανικού Σιιτικού κόσμου, και ενισχύει πρώτον τον Σαλαφισμό και δεύτερον το ίδιο το Ισραήλ το οποίο και επωφελήθηκε από την ανατροπή του Άσαντ στην Συρία στην οποία τώρα οι τζιχαντιστές με την ανοχή της Δύσης σφάζουν χιλιάδες χριστιανούς και αλαουίτες.

Το επιχείρημα περί θεοκρατίας στο Ιράν είναι ένα γελοίο νεοσυντηρητικό αφήγημα που αποσκοπεί στην νομιμοποίηση της οποιασδήποτε παρέμβασης στην περιοχή, ενός λεπτού σιγή για τους πασιφιστές τραμπικούς πους ως άλλοι John Lennon με ύφος Pepe the frog μας ανέλυαν γιατί πρέπει να βγεί ο Τράμπ προκειμένου να κλείσει πολέμους, την ίδια ώρα που τους ανοίγει προκειμένου να αναβαθμιστεί το Ισραήλ στην περιοχή και να επιβιώσει ελέω της (ψευδο)Δυτικής παρέμβασης.

Ο πόλεμος αυτός πρέπει να αναλυθεί ηθικά και όχι γεωπολιτικά, διότι είναι θέμα ηθικής να παραμείνει ο κόσμος ταυτοτικός και κυρίως ανεξάρτητος από διεθνείς θεσμούς οι οποίοι αποβλέπουν στην υποδούλωση όλων των παραδόσεων σε μία κεντρική εξουσία είτε αυτή εκφράζεται οικονομικά, είτε πολιτικά, είτε στρατιωτικά. Συνεπώς η σύγκρουση του Ιράν είναι η απάντηση στην παγκοσμιοποίηση πέραν από θρησκευτικούς μαχιναϊσμούς οι οποίοι λειτουργούν ως τα βολικά αφηγήματα.

Γιατί δεν είμαι με το εβραιοσιωνιστικό κράτος του Ισραήλ;

 

του Κωνσταντίνου Παπαδογιάννη

Ελέγχει τις μετατοπίσεις των λαών της Μέσης Ανατολής, δεν προσφέρει καμία ειρήνη και ευημερία και συμβάλλει στην εισροή λαθρομεταναστών, κατά εκατομμύρια στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ισχυροποιώντας το ήδη σε εφαρμογή, σχέδιο αντικατάστασης των λευκών πληθυσμών. Το Ισραήλ είναι η οράτη κορυφή του ιουδαϊκού τραπεζικού καθεστώτος, όπου ελέγχει την οικονομία των ΗΠΑ και κατ΄επέκτασιν όλων των κρατών της Δύσεως. Οι Εβραίοι ανέκαθεν προσπαθούσαν να δημιουργήσουν μία ζώνη εξουσιαστικής επιρροής, σε όλους τους τεχνοκρατικούς τομείς, θέτοντας είτε ανθρώπους που είναι δικοί τους, είτε πειθήνια όργανα, που εισχωρούν στην μασονία και σε άλλα σιωνιστικά παρακλάδια. Οι μισοί πολιτικοί, δικαστές και μεγαλοτραπεζίτες είναι με δεμένα χέρια ακόμα και να θέλουν να ξεφύγουν, γιατί τους «κρατάνε» στο χέρι με βίντεο παιδεραστίας, οικονομικά σκάνδαλα κλπ. Το Ισραήλ με την γενοκτονική και σωβινιστική του προδιάθεση αιώνων, εξολοθρεύει και το τελευταίο κομμάτι του Ελληνισμού στο Λίβανο και την Συρία. Το αίμα των Κρητών Φιλισταίων! Περαιτέρω, ενισχύει και προωθεί ακολουθώντας κατά γράμμα την γράμμη του Ταλμούδ, «ιερού» τους βιβλίου, την αφελληνοποίηση, τον αντιχριστιανισμό και τον εθνικό αφανισμό του Έθνους μας. Οι σκοτεινές στοές και συναγωγές τους, που πλέον βρίσκονται σχεδόν παντού καθοδηγούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και σκοτώνουν τον απλό εργάτη καθημερινά, με τις άθλιες προωθούμενες οικονομικές πρακτικές. Με πιο απλά λόγια, η κοσμοθεωρία του Έλληνα και η Φιλοσοφία του, είναι ακριβώς ότι σιχαίνεται ο Ιουδαίος. Καμία συμπόρευση, στήριξη και συμπαράσταση στους δολοφόνους σημίτες και στον αρχικατσαπλιά σφαγέα και δολοφόνο Νετανιάχου. 

Ζήτω η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ!

«Γνωρίζω ότι με μίσος οι Εβραίοι και οι συνεργοί τους, 

επιδιώκουν να καταστρέψουν την τιμή και το καλό όνομα, οποιουδήποτε θέλει να τους στερήσει την αξίωση τους στην πνευματική κυριαρχία»

Carl Schmitt

Από την Βαρσοβία μέχρι την Τεχεράνη: «Κάθε μέρα είναι Ασούρα - κάθε γη είναι Καρμπάλα» کلّ یوم عاشورا، کلّ ارض کربلا - Ενάντια στον Μεγάλο Σατανά μέχρι την ημέρα που θα γίνει η έπαρση του «Κόκκινου Λαβάρου του Πολέμου» στην καρδιά της Κουντς!

 

«Ο Μωαμεθανικός κόσμος περιμένει Αυτόν, κάτω από την μορφή του Mahdi τον οποίο θα στείλει ο Αλλάχ στο τέλος του κόσμου, να καταστρέψει το κακό μέσα από την δύναμη του δικού του ξίφους, όταν οι Ιουδαίοι θα έχουν γίνει για άλλη μια φορά κύριοι της Ιερουσαλήμ και όταν ο Διάβολος θα τους έχει διδάξει να βάλουν φωτιά ακόμη και στο αέρα που αναπνέουν»

Savitri Devi

Μετάφραση: Nero Valois

Δημοσιεύουμε σήμερα 43 χρόνια μετά την Νίκη της Ιρανικής Επανάστασης (11η Φεβρουαρίου 1979), ένα κείμενο αφιέρωμα στην πνευματική σημασία, την πολιτειακή δομή και την συνεισφορά του Επαναστατικού Ιράν .

Το κείμενο δημοσιεύτηκε σε σελίδα της Τριτοθεσίτικης Πολωνικής οργάνωσης «Φάλαγγα» την 11η Ιανουαρίου του περασμένου έτους. 

Η εν λόγω κίνηση έχει έντονη ρητορική και δράση ενάντια στις ΗΠΑ το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ, ενώ τα μέλη της δεν κρύβουν την φανατική πίστη τους στον Χριστιανισμό καθώς και τις ιδεολογικές επιδράσεις τους από την Φασιστική πολιτική κληρονομιά.

Από το Ιράν μέχρι την Υεμένη ο ΑΞΟΝΑΣ της αντίστασης!

Κανείς δεν θα εκπλαγεί αν πούμε ότι η Πολωνία - και όλη η Ευρώπη - βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Τα διαδοχικά κύματα του σύγχρονου κόσμου που σάρωσαν τη γη μας οδήγησαν στην σημερινή εποχή, μια εποχή φιλονικιών και υποκρισίας, στην οποία οι ασεβείς άρχοντες διακατέχονται από βία και ο υλικός πλούτος είναι η μόνη αξία με την οποία κρίνονται οι άνθρωποι. Εποχή όπου κυριαρχεί η εξουσία, η υποκρισία θεωρείται αρετή και η υλική ευημερία θεωρείται ο μεγαλύτερος στόχος της ανθρώπινης ζωής. Μόνο λίγοι θεωρούν μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων ως παρέκκλιση, και μόνο μια μειοψηφία αυτών των συνειδητών προσώπων αντιλαμβάνεται ότι η πηγή μιας τέτοιας κατάστασης πραγμάτων είναι η απώλεια από την ανθρωπότητα των δεσμών της με την πρωταρχική αιτία, με την υπέρβαση, το Απόλυτο.

Η κρίση της εποχής μας είναι πρώτα και κύρια μια πνευματική κρίση. Η θρησκεία, που παλαιότερα λειτουργούσε ως σκοινί σωτηρίας προς την έκπτωτη ανθρωπότητα, από μοχλός που μας ανεβάζει σε ένα υψηλότερο επίπεδο ύπαρξης, σήμερα γίνεται ψυχολογική και φιλανθρωπική υποστήριξη για τον άνθρωπο. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, οι θρησκευτικές κοινότητες υποτίθεται ότι παρέχουν στους φτωχούς ένα ελάχιστο υπαρξιακό επίπεδο και στον απελπισμένο άνθρωπο ψυχολογική υποστήριξη, μιλώντας για την αγάπη του Θεού.

Μερικές φορές, ειδικά μεταξύ των πολιτικά αφοσιωμένων ανθρώπων, η θρησκεία συμπληρώνει τις απόψεις τους. Τέτοια άτομα δεν έχουν λιγότερο άγνοια για τα θέματα της θρησκείας από αυτά που περιγράφονται στην προηγούμενη παράγραφο. Η θρησκεία δεν χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει πολιτικές απόψεις, αλλά είναι ένα βοήθημα στην επικοινωνία με το Απόλυτο, το οποίο συμβάλλει στη διαμόρφωση των στάσεων και των απόψεών μας. Έγραψε σχετικά με αυτό, μεταξύ άλλων ο ιδρυτής του κινήματος που οι άθεοι στο Ριάντ και στο Ντουμπάι τρέμουν - ο Hussein Badreddin al-Houthi. Φυσικά, ο al-Houthi διατύπωσε τις απόψεις του στο πλαίσιο του Ισλάμ, αλλά μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτή τη λογική σε οποιαδήποτε θρησκεία - ένας πιστός που βγαίνει από το σπήλαιο στο φως της ημέρας, φωτισμένος από τη θεϊκή νοημοσύνη, κατανοεί καλύτερα τον κόσμο γύρω του, τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα σε αυτό και πώς πρέπει να ανταποκριθεί κανείς σε αυτές τις διαδικασίες. Η επιλογή της θρησκείας για να ταιριάζει με τις πολιτικές απόψεις είναι αντίθετη με αυτό  -είναι ακόμη και έκφραση απιστίας-  σε μια τέτοια εκδοχή , η θρησκεία ανάγεται σε ένα συνηθισμένο φιλοσοφικό-ηθικό σύστημα ή σε μια προσθήκη στην ταυτότητα.

Σαν να ξεφεύγουμε από τη θλιβερή πραγματικότητα στην οποία ζούμε, αναζητούμε έμπνευση για να δράσουμε: την αναζητούμε στο παρελθόν, διαβάζοντας τα έργα των ιδεολογικών πατέρων μας, την αναζητούμε σε συστήματα κρατών που αμφισβητούν την κατεύθυνση προς την οποία οδεύει ο κόσμος.

Το βλέμμα μας είναι  από καιρό στραμμένο προς την Ανατολή - άλλωστε, όπως έλεγαν και οι Ρωμαίοι, Ex oriente lux. Ως αποτέλεσμα των τραγικών γεγονότων των τελευταίων ημερών, τα μάτια μας ήταν στραμμένα σε μια χώρα, τη γη των Αρίων. Σε μια χώρα όπου τον Φεβρουάριο του 1979 ανατράπηκαν όλα όσα αντιμετωπίζουμε καθημερινά: μια πορεία εκδυτικοποίησης της κοινωνίας, η απόρριψη των παραδόσεων, ο εμπαιγμός της θρησκείας και η υποταγή στις ξένες δυνάμεις. Αυτό δεν θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχε η ιδέα που διατύπωσε ο μεγάλος Αγιατολάχ Ρουχολάχ Μουσαβί Χομεϊνί, ηγέτης της Ισλαμικής Επανάστασης και ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν.

Πριν εξετάσουμε το σύστημα που εισήγαγε ο Χομεϊνί στην πατρίδα του, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι από το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, το Ιράν αποστραγγίστηκε ανελέητα από τη Δύση: πρώτα από τη Μεγάλη Βρετανία και μετά από τις ΗΠΑ. Με ένα πραξικόπημα, που έγινε με χρήματα της Δύσης, με αποτέλεσμα ο Σάχης να έρθει στην εξουσία, πουλώντας τη χώρα του στις εταιρείες των Γιάνκηδων. Πριν από την επανάσταση, οι Ιρανοί ανακάλυψαν τι ήταν πραγματικά ο Iμπεριαλισμός και η κυριαρχία των Γιάνκηδων: εξευτελισμός της χώρας, υποβάθμιση της στο καθεστώς μιας de facto αποικίας με έναν ασεβή ηγεμόνα επικεφαλής ενός κράτους που το μοναδικό του καθήκον ήταν  να κρατήσει τη χώρα ήσυχη. Με αιματηρή καταστολή για να μην τολμήσει κανείς να ενοχλήσει στη λεηλασία των φυσικών πόρων. Μόνο η εξέγερση του πιστού Ιρανικού λαού με επικεφαλής τον μεγάλο Αγιατολάχ έβαλε τέλος σε αυτά τα τερατουργήματα.

Αντί της μοναρχίας που επιβλήθηκε ως αποτέλεσμα του πραξικοπήματος των Γιάνκηδων, το οποίο δυτικοποιούσε γρήγορα το Ιράν και διέπραττε θρησκευτικές διώξεις, ο μεγάλος Αγιατολάχ Χομεϊνί πρότεινε τη δική του ιδέα για την Ισλαμική Δημοκρατία. Στο έργο «Περί Ισλαμικής Διακυβέρνησης» ο Χομεϊνί συμπεριέλαβε μια περιγραφή και αιτιολόγηση των ιδεών του.

Πρώτα απ' όλα, ο Ιμάμ Χομεϊνί κατάλαβε ότι δεν υπάρχει στη φύση ουδέτερο κράτος. Κάθε κρατικό ον βασίζεται σε μια συγκεκριμένη ιδέα: το έθνος-κράτος συνειδητοποιεί την ιδέα του έθνους και αυτό το έθνος θα μπορούσε να έχει διαμορφωθεί φυσικά και θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα ενός βαθιά ριζωμένου κοινωνικού κονστρουκτιβισμού. Είχαμε ιδεολογικά δεσμευμένες χώρες των οποίων το πολιτικό σύστημα καθοριζόταν από μια καθοριζόμενη ιδεολογία - όπως τα κομμουνιστικά κράτη ή τα δημοκρατικά φιλελεύθερα κράτη.

Παραδόξως, είναι οι υμνητές του δημο-φιλελευθερισμού που μιλούν πιο δυνατά για την κοσμοθεωρητική ουδετερότητα και την ανεξιθρησκεία του κράτους, θέλοντας να επιβάλουν αυτήν την ανεξιθρησκεία σε ολόκληρο το έθνος - να πετάξουν όλα τα σύμβολα και τις αναφορές στη θρησκεία από τη δημόσια σφαίρα. Στην πραγματικότητα, τέτοιοι άνθρωποι επιθυμούν στην καλύτερη περίπτωση το κλείσιμο της κοινωνίας από το  φως του θείου Λόγου -όπως έγραψε ο Ρενέ Γκενόν- και στη χειρότερη εκθέτουν ολόκληρη την πολιτική κοινότητα σε επιρροές από τα κατώτερα επίπεδα της πραγματικότητας.

Στο Ιρανικό πλαίσιο, η εκκοσμίκευση του κράτους προωθήθηκε από τον Σάχη - που είχε ως αποτέλεσμα θρησκευτικές διώξεις και προσπάθειες καταστροφής του παραδοσιακού Ιρανικού μοντέλου ζωής. Στην Πολωνία, η κοσμικότητα του κράτους κραυγάζει από εκείνους που θα ήθελαν περισσότερο να διώξουν τη θρησκεία από τον δημόσιο χώρο, που μισούν την Παράδοση, τη θρησκεία και τον πολιτισμό μας. Όσοι θέλουν να κάνουν το έθνος μας μια μεταμοντέρνα μάζα,  με τους συμπατριώτες χωρίς κανένα δεσμό - πράγματι, τέτοιοι άνθρωποι είναι υποστηρικτές του διαβόλου!

Μόνο ένα κράτος που σέβεται τις αρχές της θρησκείας μπορεί να διασφαλίσει ότι η θρησκεία έχει τη σωστή της θέση - ακριβώς από την υπερβατικότητα το κράτος πρέπει να αντλήσει τη βαθύτερη νομιμοποίησή του, ως γήινη έκφραση της θείας τάξης, ατελής μάλιστα, καθώς και ολόκληρου του υλικού κόσμο, αλλά ανοίγοντας στον άνθρωπο ένα ορισμένο μέρος της ουράνιας τάξης.

Στο έργο του, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί τόνισε ότι το κράτος δεν πρέπει μόνο να φροντίζει για την υλική ασφάλεια και την ευημερία των πολιτών του, αλλά έχει και καθήκον να φροντίζει για την πνευματική τους ζωή. Το κοσμικό κράτος δεν ενδιαφέρεται για αυτό - σε ένα τέτοιο κράτος η θρησκεία είναι ιδιωτική υπόθεση ενός ατόμου, το κράτος δεν παρεμβαίνει σε αυτό. Ένα τέτοιο κράτος δεν νοιάζεται για την ηθική στη δημόσια σφαίρα, ούτε υπερασπίζεται τις θρησκευτικές αξίες. Σύμφωνα με τον Χομεϊνί, η Ισλαμική διακυβέρνηση οφείλει να παρέχει στον άνθρωπο όλες τις απαραίτητες ευκαιρίες για πνευματική ανάπτυξη και καλλιέργεια της θρησκείας.

Αξίζει επίσης να δοθεί προσοχή στον Πλατωνικό χαρακτήρα του σύγχρονου Ιράν. Το σύστημα της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι μια εφαρμογή των παραδοχών του πολιτικού Πλατωνισμού σύμφωνα με τις αρχές του Ισλάμ. Θεσμοί όπως το Συμβούλιο των Φρουρών, το οποίο διασφαλίζει τη συμμόρφωση των νόμων με τον Ισλαμικό νόμο και ελέγχει τους υποψηφίους για τα δημόσια αξιώματα, ώστε να αποτρέπει τους εσωτερικούς εχθρούς από το να ενταχθούν σε αυτές τις θέσεις. Επίσης ο θεσμός του Ανώτατου ηγέτη - rahbara - που είναι Σιίτης κληρικός και άρα κοντά στο Απόλυτο, χάρη στον οποίο ο νους του ηγέτη όλης της χώρας φωτίζεται από τις ακτίνες του θείου Λόγου. Επίσης ιδρύματα που διασφαλίζουν την τήρηση των θρησκευτικών εντολών και ιδανικών της Επανάστασης, δηλαδή το Συμβούλιο των Φρουρών της Επανάστασης και αυτό των Εκλεκτών (που εκλέγουν τον Ανώτατο Αρχηγό), αποτελούνται επίσης από δικηγόρους και κληρικούς, δηλαδή άτομα που ως αποτέλεσμα των λειτουργιών τους, έχουν επαφή με το Απόλυτο, με τον Θεό και στις αποφάσεις και τις πράξεις τους οφείλουν να καθοδηγούνται από το νόμο του Θεού.

Μετά την Ισλαμική Επανάσταση, δημιουργήθηκε επίσης ένας ένοπλος βραχίονας αυτού του Πλατωνικού συστήματος - στο Ιράν, δίπλα στις Ένοπλες Δυνάμεις, υπάρχει ένας θεσμός που στις υποθέσεις του μοιάζει με τη Ρουθηναϊκή oprichnina (1565-1572) και τα ευρωπαϊκά μεσαιωνικά Ιπποτικά Τάγματα - είναι το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, το οποίο θα φροντίσει για την ειρήνη στη χώρα, εξουδετερώνοντας προδότες και εχθρούς στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και βοηθά όλους τους μαχητές στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο στην περιοχή (το KSRI βοηθά ενεργά τον Λίβανο, την Συρία, το Ιράκ και την Παλαιστίνη). Ήταν γι' αυτό που δολοφονήθηκε ο μεγάλος πολεμιστής του Θεού, ο ήρωας όλης της ανθρωπότητας, ο αντιστράτηγος Qasem Soleimani.

Επιστρέφοντας στις θεωρητικές παραδοχές της Ισλαμικής διακυβέρνησης: Ο Χομεϊνί πίστευε ότι μόνο ένα σύστημα βασισμένο στη θρησκεία θα έδινε τέλος στην επιρροή και των δύο χωρών στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν. Αυτό συνέβη μετά τα ένδοξα γεγονότα του 1979. Μια χώρα που είχε λεηλατηθεί από Βρετανούς και Γιάνκηδες ανέκτησε τη δική της αξιοπρέπεια και αντιμετώπισε την αλαζονεία Αμερικανών και Εβραίων με τη χάρη του Θεού. Και θα σταθεί όρθια μέχρι να καταλάβουν οι εχθροί ότι είναι αδύνατο να συντρίψουν «ένα έθνος μαρτύρων, το έθνος του Ιμάμ Χουσεΐν».

Όταν μιλάμε για την επανάσταση υπό τον Μεγάλο Αγιατολάχ, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε μια χαρακτηριστική πτυχή του Σιιτικού Ισλάμ: την καταπολέμηση της καταπίεσης. Ο τρίτος Σιίτης ιμάμης, εγγονός του προφήτη Μωάμεθ, Χουσεΐν ιμπν Αλί, είναι το πρότυπο εδώ για κάθε πιστό Σιίτη. Ο Ιμάμ Χουσεΐν προτίμησε να πολεμήσει τον ασεβή ηγεμόνα, ο οποίος ήταν ο τότε σφετεριστής χαλίφης Τζαζίντ ιμπν Μουαουίτζα, και στην Καρμπάλα του Ιράκ (τόσο σημαντικό υπό το πρίσμα των πρόσφατων γεγονότων!) υπέστη σκληρό θάνατο. Κάθε Σιίτης θα πρέπει να είναι έτοιμος να πολεμήσει ενάντια στους καταπιεστές, κάτι που εκφράζεται τέλεια με τον τύπο «Κάθε μέρα είναι Ασούρα, κάθε γη είναι Καρμπάλα».

Ο κόσμος μετά τους δολοφόνους του Χουσεΐν ιμπν Αλί έχει προ πολλού εξαφανιστεί, αλλά τέτοιους Τζαζίντ δεν έχουμε και στην εποχή μας; Τώρα, οι λαοί της γης - όχι μόνο οι Σιίτες στο Ιράκ ή την Υεμένη, αλλά και οι λαοί σε όλη την Ασία και την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των Πολωνών - δεν υφίστανται την πιο σκληρή καταπίεση στην ιστορία του κόσμου; Όλοι ξέρουμε ποιος μας καταπιέζει όλους, ποιος απομυζά τα έθνη μας, δηλητηριάζοντας τις ψυχές μας. Περιγράφεται αυτή η καταπιεστική δύναμη:

«Ελάτε, και δείξτε την καταδίκη της μεγάλης πόρνης που κάθεται δίπλα στα μεγάλα νερά, με την οποία οι βασιλιάδες της γης έσπειραν την πορνεία, και όσοι ζουν στη γη είναι μεθυσμένοι από το κρασί της πορνείας της. Και με μετέφερε πνευματικά στην έρημο. Και είδα μια γυναίκα να κάθεται πάνω σε ένα κόκκινο θηρίο, γεμάτο ονόματα βλασφημίας, με επτά κεφάλια και δέκα κέρατα. Και η γυναίκα ήταν ντυμένη με πορφύρα και βυσσινί, και επιχρυσωμένη με χρυσάφι, και πολύτιμες πέτρες και μαργαριτάρια, έχοντας στο χέρι της ένα χρυσό ποτήρι, γεμάτο από την ασχήμια και τη βρωμιά της πορνείας της. Και στο κεφάλι του είναι γραμμένο: Μυστήριο, μεγάλη Βαβυλωνία, μητέρα της πορνείας και των άσχημων πραγμάτων της γης».

Αν αυτή η περιγραφή μεταφερθεί στην εποχή μας, αναμφίβολα θα δούμε αυτή την χώρα που δικαίως ονομάστηκε Μέγας Σατανάς από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μεγάλη πόρνη και τα μεγάλα νερά σε αυτό το απόσπασμα δείχνουν τη θαλασσοκρατική ουσία αυτής της Σατανικής γης. Πολλά έθνη και ηγέτες συνεργάζονται οικειοθελώς με τις Ηνωμένες Πολιτείες, υποκύπτοντας στην καταστροφική επιρροή τους. Μπορούμε επίσης να κατανοήσουμε την αναφορά των βασιλιάδων κυριολεκτικά - εξάλλου, ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς μπάτλερ στη Δυτική Ασία είναι οι πλουτοκρατικές μοναρχίες από τον Περσικό Κόλπο, που χτίζουν γυάλινα σπίτια στο όνομα της υπερηφάνειάς τους, ενώ καταδικάζουν τους Υεμενίτες σε πείνα και θάνατο, βομβαρδισμούς σε σπίτια, σχολεία και νοσοκομεία. 

Οι μοναρχίες του Κόλπου είναι ένα από τα κύρια εργαλεία για την Αμερικανική επιθετικότητα στην περιοχή - το 2003, οι βάσεις των Γιάνκηδων στο Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία χρησιμοποιήθηκαν για την εισβολή στο Ιράκ και όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, διάφορα βασίλεια και εμιράτα ήταν μεταξύ των βασικών χορηγών τρομοκρατών που πολεμούν ενάντια στη νόμιμη εξουσία του Προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, που διαπράττουν εγκλήματα κατά του χριστιανικού (και σιιτικού) πληθυσμού. Το κρασί της πορνείας και το χρυσό ποτήρι γεμάτο με αυτό αντικατοπτρίζουν καλύτερα τον χαρακτήρα της σύγχρονης αμερικανικής ποπ κουλτούρας - που δηλητηριάζει το μυαλό μας με ατομικισμό, υλισμό, ασέβεια  - που στάζει από όλες τις πλευρές και δηλητηριάζει τις ψυχές των θυμάτων της. Τα τιμαλφή που φορά η Βαβυλωνιακή πόρνη είναι πλούτη που λεηλατήθηκαν από τους κατακτημένους λαούς.

Το θηρίο στο οποίο καβαλάει η πόρνη, καθισμένη δίπλα στα μεγάλα νερά, είναι διάφορες, μικρότερες ή μεγαλύτερες, «αμυντικές συμμαχίες» με τις ΗΠΑ: ΝΑΤΟ, ο αραβικός συνασπισμός που επιτέθηκε στην Υεμένη, οι Σιωνιστές που ληστεύουν τους Παλαιστίνιους από τη γη τους.

Ο Άγιος Ιωάννης λέει ότι σε όραμα είδε «μια γυναίκα μεθυσμένη από αίμα». Μεταφράζοντας αυτό το απόσπασμα στα σημερινά γεγονότα, είναι το αίμα όλων των αντιπάλων της ηγεμονίας αυτής της πόρνης. Είναι το αίμα των αδελφών μας και των συντρόφων μας, είναι το αίμα του λαού της Υεμένης και των Παλαιστινίων, των κατοίκων της Δρέσδης και του Βελιγραδίου, που σκοτώθηκαν όλοι στο δικό τους έδαφος σε επιθετικούς πολέμους που διεξάγονται από μπράβους Γιάνκηδες. Είναι το αίμα όλων εκείνων εναντίον των οποίων ο Λευκός Οίκος τους αφήνει να λιμοκτονήσουν. Είναι το αίμα κάθε παιδιού από τη Συρία που δολοφονήθηκε από τους μισθοφόρους Γιάνκηδες. 

Κάθε Παστούν που δολοφονήθηκε στον αμερικανικό βομβαρδισμό του χωριού του. Το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων, των οποίων τα ονόματα δεν θα μάθουμε ποτέ, και το αίμα εκείνων των ανθρώπων που μετά το θάνατό τους θρηνούν τα έθνη και ολόκληρο τον κόσμο. Στην αλαζονεία της, η Αμερική ένιωσε ότι μπορούσε να σκοτώσει οποιονδήποτε οπουδήποτε με βάση τις κατηγορίες για «τρομοκρατία» και την ανησυχία για τις ζωές των στρατιωτών της.

Θα τους διώξουμε από την ψυχή, το μυαλό και τις χώρες μας, θα τους πετάξουμε έξω από τη Βαρσοβία και τη Βουδαπέστη, από τη Ρώμη και την Αθήνα, από το αυτοκρατορικό Άαχεν και το βασιλικό Παρίσι, από τη Σεούλ και το Τόκιο. Και αυτή η πόρνη που ήπιε το αίμα των αδελφών μας, αυτός ο Μεγάλος Σατανάς που μας λέει ότι δεν υπάρχει θέση για εμάς στον κόσμο του, θα μπορέσει να καταβροχθίσει τον εαυτό του μόνο από μέσα, έχοντας επίγνωση της ανικανότητας του. Αυτό είναι το μήνυμα, μετά από περισσότερα από 40 χρόνια, για όλους εμάς».

ΠΗΓΗ

In memoriam: Roger Coudroy ο πρώτος Ευρωπαίος που έπεσε για την Παλαιστινιακή Αντίσταση

 

του Κωνσταντίνου Μποβιάτσου

Στις 3 Ιουνίου 1968, ο Γάλλος εθνικοεπαναστάτης ακτιβιστής Roger Coudroy, έπεσε μαχόμενος εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων. Αρχικά μέλος της ριζοσπαστικής εθνικιστικής οργάνωσης «Europe-Jeunesse» σύντομα έφτασε στη Μέση Ανατολή. Τρία χρόνια ήταν αρκετά για να εκτιμήσει την τραγωδία που βίωνε ο παλαιστινιακός λαός και να καταλάβει ότι ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό υπερβαίνει τα σύνορα, είτε αυτά είναι της Ευρώπης, είτε του αραβικού έθνους.

Στη συνέχεια εγκατέλειψε τη δουλειά του ως μηχανικός και εντάχθηκε στους Παλαιστίνιους Feddayin εντός της Fatah, με το πολεμικό ψευδώνυμο Ας - Σαλέχ που σημαίνει «Ο Δίκαιος». Λιγότερο από έναν μήνα αφότου εισήλθε σε ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης του Εθνικού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, απαίτησε να συμμετάσχει σε επιχειρήσεις κομάντος, υποστηρίζοντας ότι «μόνο αυτοί που μάχονται ξέρουν πως να υποκαθιστούν την ελπίδα με την αγωνία». 

Σκοτώθηκε κατά την διάρκεια μίας εισβολής σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Έτσι έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που έπεσε στο πλευρό της Παλαιστινιακής αντίστασης.

«Οι Αραβικοί Λαοί επέλεξαν: έκαναν τους κομάντος ήρωες τους. Όπου οι πολιτικοί απέτυχαν, οι άνδρες της δράσης θριάμβευσαν αποκαθιστώντας την περηφάνια του λαού».

Όταν ο Σιωνισμός γίνεται πρότυπο

 

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε στις αρχές του αιώνα, το 2001, στην γαλλική εφημερίδα Résistance, η οποία ήταν όργανο της οργάνωσης «Radical Unity». Είναι ενδιαφέρον να το ξαναδιαβάσει κανείς για τα όσα αποκαλύπτει σχετικά με τη μετατόπιση, ενός μέρους της «εθνικής δεξιάς», στο σιωνιστικό στρατόπεδο και πολύ επίκαιρο, ειδικά τώρα που μάινεται η κατάσταση στη Γάζα και ακούμε αρκετά από τα κάτωθι επιχειρήματα να ανακυκλώνονται από την Δεξιά στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

«Μη έχοντας τίποτα να κάνω για ένα βράδυ, παρακολούθησα ένα συνέδριο-συζήτηση που διοργάνωσε στην πόλη όπου ζω μια οργάνωση του εθνικού κινήματος πριν από λίγο καιρό. Ο ομιλητής που επρόκειτο να αναφερθεί στη συμπαιγνία Ισλαμιστών-Γιάνκηδων ήταν ο Alexandre Del Valle, συγγραφέας αρκετών έργων που εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο L'Age d'homme.

Δεν υπάρχουν πολλά να πούμε για αυτή τη διάλεξη εκτός από το ότι ο Del Valle είναι κακός ομιλητής. Για περισσότερες από δύο ώρες, μας επέβαλε μια αγόρευση χωρίς κανένα σχέδιο, ιδιαίτερα συγκεχυμένη και στην οποία βρήκε έναν τρόπο να αντιφάσκει με τον εαυτό του σε πολλές περιπτώσεις.

Λοιπόν, υπάρχει λόγος, να το κάνω αυτό το κύριο θέμα αυτής της εργασίας; Λοιπόν, ναι! Το τι ακολούθησε μετα-συνεδριακά.

Όταν η συνάντηση τελείωσε και οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες της βραδιάς έφυγαν, ο Del Valle, ίσως νιώθοντας σίγουρος, άφησε τον εαυτό του ελεύθερο... Αποκάλυψε τις αληθινές του σκέψεις και, μπροστά σε ένα μικρό αλλά έκπληκτο κοινό, επαίνεσε τη Σάρον και ενθουσιάστηκε με το Λικούντ.

Ομολογώ ότι έμεινα άφωνος. Είχα μπροστά μου ακριβώς το παράδειγμα αυτού που ανακοίνωνα στους πολιτικούς μου φίλους εδώ και καιρό, δηλαδή ότι η λυσσαλέα ισλαμοφοβία ορισμένων κύκλων θα οδηγούσε φυσιολογικά στη σιωνιστοφιλία.

Για να πω την αλήθεια, μέχρι τότε είχα συμπεριφερθεί σαν τον Άγιο Θωμά. Ήξερα ότι το γεγονός υπήρχε, αλλά έπρεπε να το δω πρόσωπο με πρόσωπο για να το πιστέψω πραγματικά. Μέχρι τότε είχα διαβάσει μόνο κείμενα από «τους κύκλους μας» των οποίων τους ασαφείς προσανατολισμούς μετανιώνω. Υπήρχε το Français d'abord, το οποίο, αφού υποστήριξε με θάρρος τη νέα Ιντιφάντα, αναγκάστηκε να δημοσιεύσει μια διπλή σελίδα με επιστολές από αναγνώστες που διαμαρτύρονταν εναντίον της. Yπήρχε η La Voix des Français, η οποία διαμαρτυρήθηκε για τις πρόσφατες ζημιές σε διάφορες συναγωγές. Υπήρχε το περιοδικό Terre et peuple, το οποίο χαιρέτισε τον αγώνα των Σιωνιστών για ταυτότητα σε ένα κύριο άρθρο του και επιβεβαίωνε ότι «κάθε ένας από αυτούς τους δύο λαούς έχει το δικαίωμα να έχει τη γη του και ως εκ τούτου η εδαφική διαίρεση μας φαίνεται η μόνη ρεαλιστική και δίκαιη λύση». Ποτέ πριν, ωστόσο, δεν είχα αντιμετωπίσει τέτοια συμπάθεια για τον Σιωνισμό που να εκφράζεται τόσο ανοιχτά.

Όλοι γνωρίζουν ότι η ιστορία μερικές φορές τραυλίζει. Και αυτή η επιστροφή του «ακροδεξιού σιωνισμού» είναι πράγματι ένα τραύλισμα. Επιστρέφουμε στην αντιαραβική συμμαχία που υποστήριζαν ορισμένοι στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σε μια εποχή που ορισμένα ακροδεξιά περιοδικά ήταν εκστασιασμένα με τις επιτυχίες της σιωνιστικής οντότητας και κάποιοι μπορούσαν να συγχαρούν τον εαυτό τους ότι, όπως μπόρεσα να διαβάσω πρόσφατα σε ένα δελτίο τύπου pied-noir: «η πλειοψηφία των Εβραίων της Αλγερίας ήταν υπέρ της Γαλλικής Αλγερίας, χτυπούσαν κατσαρόλες και τηγάνια, χειροκροτούσαν τα κατορθώματα των ενόπλων δυνάμεων του OAS και έκλαιγαν μαζί με τους Ευρωπαίους για τα θύματα του FLN. Στο Οράν, ένας από τους πιο αποτελεσματικούς κομάντος ήταν Εβραίος. (...) Για να μην αναφέρουμε ότι η μόνη παράδοση όπλων στον OAS προήλθε από το Ισραήλ». Επιστρέφουμε στον ηγέτη της Ευρωδεξιάς και συνοδοιπόρο του Κόμματος των Νέων Δυνάμεων, Μισέλ ντε Σεν Πιερ, ο οποίος είναι στην τιμητική επιτροπή της Licra, ή στην πρώτη περίοδο του Εθνικού Μετώπου όταν – όπως μας υπενθυμίζει ο Μαρτίν Πελτιέ στο J'ai choisi la bête immonde  –: «Ο Λεπέν (ήταν) μάλλον φίλος του Ισραήλ. Θαύμαζε τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις με μια δόση ζήλιας, καθώς μπορούσε να χτυπήσει τους Άραβες με την άδεια της διεθνούς κοινότητας. Επιπλέον, ο Armee Secrete (OAS) είχε δεσμούς με ορισμένες εβραϊκές οργανώσεις, και ακόμη και μετά, άτομα από το Εθνικό Μετώπο παρέμειναν φίλοι με τον Μπετάρ. Ίδιοι εχθροί, ίδιο ακροδεξιό υπόβαθρο. Φασιστική αλληλεγγύη. Ρατσιστική αλληλεγγύη. Ο Λεπέν και η Ρίκα Ζαράι μπορούσαν να λένε ο ένας στον άλλον ιστορίες για αλεξιπτωτιστές που είχαν πολεμήσει τους Άραβες. Αυτή είναι η εποχή που η Jewish Tribune του έδωσε μία ταυτότητα: τίποτα αντισημιτικό να αναφέρει σε ολόκληρο το έργο του. Το 1986, ο Λεπέν έστειλε τον Λε Σεβαλιέ ως απεσταλμένο στην αμερικανική εβραϊκή κοινότητα και έγινε δεκτός αρκετά ευνοϊκά από τους ηγέτες της. Στη συνέχεια, ο Ολιβιέ ντ'Ορμεσόν και ο Σαρλ... Ο ντε Σαμπρούν ετοιμάζει ένα ταξίδι στο Ισραήλ, όπου ο ηγέτης του Εθνικού Μετώπου πρόκειται να συναντήσει τον Αριέλ Σαρόν».  

Η ξαφνική επιστροφή αυτής της συμπάθειας για τη σιωνιστική οντότητα πηγάζει, κατά τη γνώμη μου, από μια εσφαλμένη εκτίμηση του μεταναστευτικού κινδύνου. Συγκεκριμένα, η σχεδόν αποκλειστική έμφαση στον ισλαμικό κίνδυνο, μια θέση τόσο επικίνδυνη όσο και αντιπαραγωγική.

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα της μετανάστευσης καταλήγει σε ένα απλό φαινόμενο: την εγκατάσταση στην Ευρώπη πληθυσμών που δεν είναι ευρωπαϊκής καταγωγής. Η θρησκεία που ασκούν αυτοί οι μη ιθαγενείς δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Πράγματι, ένας Βιετναμέζος Καθολικός, ένας πολυθεϊστής Ταμίλ ή ένας Νιγηριανός Προτεστάντης δεν έχουν μεγαλύτερη θέση στο ευρωπαϊκό έδαφος από έναν Μαροκινό Μουσουλμάνο.

Αλλά αν επικεντρωθούμε στη μουσουλμανική μετανάστευση, δημιουργούμε μια προκατάληψη στον αντιμεταναστευτικό διάλογο. Αν λάβουμε υπόψη ότι ορισμένοι μετανάστες, Μουσουλμάνοι στην προκειμένη περίπτωση, είναι χειρότεροι, αυτό σημαίνει ότι άλλοι είναι λιγότερο και επομένως είναι πιο αποδεκτοί.

Επιπλέον, στις πόλεις, η μητέρα μίας οικογένειας που προσβάλλεται από νεαρούς κακοποιούς, στους δρόμους των πόλεών μας η ηλικιωμένη κυρία της οποίας την τσάντα αρπάζουν· έφηβοι που εγκαταλείπουν το λύκειο και πέφτουν θύματα ληστείας· στα κελάρια οι νεαρές Ευρωπαίες γυναίκες θύματα «ομαδικού βιασμού»· κ.λπ., μην παρατηρήσετε ότι αυτοί που τους προκαλούν κακό είναι Μουσουλμάνοι αλλά ότι δεν είναι Ευρωπαίοι... Στις ακτιβιστικές μου δραστηριότητες, έχω ακούσει συχνά αστούς και διανοούμενους χωρίς πραγματική επαφή με τη μετανάστευση να παραπονιούνται για τον εξισλαμισμό της Γαλλίας, από την άλλη πλευρά, οι λαϊκές τάξεις δεν μου έχουν μιλήσει ποτέ για τις αδικίες των Μουσουλμάνων αλλά, με όρους που ο νόμος μου απαγορεύει να επαναλάβω, των μαύρων , των Αράβων ή των Βιετναμέζων!

Ας αναρωτηθούμε τώρα για την υποτιθέμενη αντίφαση μεταξύ της καταπολέμησης της μετανάστευσης στην Ευρώπη και της υποστήριξης της Ιντιφάντα στην Παλαιστίνη.

Αυτό είναι εμφανές μόνο αν δεν έχει γίνει μια εις βάθος ανάλυση της φύσης του συστήματος.

Όλοι γνωρίζουν ότι η μετανάστευση είναι αποτέλεσμα του φιλελεύθερου καπιταλισμού, ότι είναι ένα φαινόμενο που προκύπτει από τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Αυτή η διαδικασία έχει έναν εκτελεστικό παράγοντα, ο οποίος είναι ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός, και στις αποφάσεις του το σιωνιστικό λόμπι παίζει ηγετικό ρόλο. Αυτό το λόμπι υποστηρίζει την πολιτική συστηματικής γενοκτονίας που ασκεί η σιωνιστική οντότητα εναντίον του παλαιστινιακού λαού.

Η καταπολέμηση της μετανάστευσης σημαίνει καταπολέμηση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Το να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού ισοδυναμεί με το να αγωνίζεσαι ενάντια στην εκτελεστική εξουσία της παγκοσμιοποίησης. Δεν υπάρχει καμία αντίφαση, αφού ο αγώνας γίνεται ενάντια στον ίδιο εχθρό.

Θα πρόσθετα, αφού είναι της μόδας για κάποιους να ισχυρίζονται ότι έχουν «τη μεγαλύτερη μνήμη», ότι αυτή η μεγάλη μνήμη είναι επίσης που με κάνει να υποστηρίζω την Ιντιφάντα. Δεν έχω ξεχάσει το μαρτύριο του καλύτερου μέρους του γερμανικού λαού, δεν ξεχνάω τα λύτρα που επιβλήθηκαν σε αυτή τη χώρα, δεν ξεχνάω τον λαό μας που διώχθηκε, φυλακίστηκε, καταδικάστηκε για πράξεις που διαπράχθηκαν πριν από πενήντα χρόνια. Δεν έχω ξεχάσει τις δοκιμές του MRAP, του LICRA ή του UEJF και των κομάντος Betar και Tagar πιο κοντά στην πατρίδα μου. Δεν ξεχνάω τον Francois Duprat που δολοφονήθηκε ή τον Roger Coudroy που έπεσε στη μάχη.

Υπάρχουν εχθροί με τους οποίους κανείς δεν μπορεί να κάνει συμβιβασμούς, υπάρχουν συμμαχίες που είναι αδύνατες, υπάρχουν συμπαιγνίες που δυσφημούν για πάντα όσους θα ενδίδουν σε αυτές...

Αν κάποιοι θέλουν να το ρισκάρουν, δεν θα πρέπει να βασίζονται στο ότι οι ριζοσπάστες θα παραμείνουν σιωπηλοί και εφησυχασμένοι. Αν έχουμε κρατήσει λίγα από τον Καρλ Μαρξ, τουλάχιστον έχουμε λάβει υπόψη αυτή τη συμβουλή: «Κάντε την ντροπή πιο επαίσχυντη δημοσιοποιώντας την».

ΠΗΓΗ