Jean Marie Le Pen: Η Γάζα είναι ένα «στρατόπεδο συγκέντρωσης»

 

«Η μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επίθεση που ξεκίνησε [το Ισραήλ] εναντίον των αμάχων πληθυσμών που βρίσκονται συγκεντρωμένοι σε ένα πραγματικό γκέτο, ένα πραγματικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, μου φαίνεται συγκλονιστική και ελπίζω να σταματήσει. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε μία περιοχή από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Είναι προφανές ότι μοιάζει με στρατόπεδο συγκέντρωσης....

....Καταλαβαίνω ότι ο ελέφαντας ερεθίζεται όταν το κουνούπι του τσιμπάει το αυτί αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι το Ισραήλ αισθάνεται ότι απειλείται επειδή σε έξι μήνες, τρείς από τους πολίτες του έχουν πεθάνει από ρουκέτες που εκτοξεύονται από την έρημο. Καταλαβαίνω ότι το κράτος του Ισραήλ θέλει να υπερασπιστεί τους πολίτες του, ακόμα κι αν απειλούνται σε μικρό βαθμό, αλλά η απάντηση του, μου φαίνεται δυσανάλογη»

Οι παραπάνω δηλώσεις του Λεπέν έγιναν στις 8 Ιανουαρίου 2009. Βέβαια η επικαιρότητα τους παραμένει ίδια όπως και η τεράστια ομοιότητα με το σήμερα.

Αποσπάσματα από μία συνέντευξη του Jean Marie Le Pen στο «Français d'abord» τον Δεκέμβριο του 1997

 

«...Δημοσιογράφος: Σε ποια άλλα σημεία συμφωνήσατε με τον Νετζμετίν Ερμπακάν;

Jean-Marie Le Pen: Για το Έθνος, πρώτα απ' όλα. Ο Νετζμετίν Ερμπακάν είναι πατριώτης. Συμφωνήσαμε επίσης στην άρνηση ενσωμάτωσης στην Ευρώπη. Πάντα θεωρούσα την Τουρκία ως μια φίλη χώρα, μια χώρα σύμμαχο, ιδιαίτερα την εποχή της σοβιετικής απειλής. Όμως, παρ' όλα αυτά, δεν πιστεύω ότι είναι ευρωπαϊκή χώρα, ακόμα κι αν η Τουρκία έχει ένα μέρος της επικράτειάς της, μικρό, είναι η αλήθεια, στην Ευρώπη. Προφανώς, είναι μια χώρα που λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, αλλά που δεν ανήκει στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Είμαι ήδη ενάντια στην αρχή της σημερινής ομοσπονδιακής Ευρώπης. Αλλά, ακόμη και στο πλαίσιο της Ευρώπης των εθνών, πιστεύω ότι η Τουρκία δεν έχει θέση. Πράγμα που δεν συνεπάγεται καμία εχθρότητα προς τους Τούρκους. Με τον ίδιο τρόπο, αν και νιώθω μεγάλη συμπάθεια για τους Ρώσους, δεν πιστεύω ότι πρέπει να μπουν στην Ευρώπη. Η Ρωσία είναι από μόνη της μια αρκετά μεγάλη οντότητα, αρκετά περίπλοκη και δεν χρειάζεται να φέρει τα προβλήματά της σε μια ομάδα, ακόμη και σε αυτήν της Ευρώπης των εθνών, η οποία βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με έναν σημαντικό αριθμό αντιφάσεων. Την ίδια άποψη έχει και ο Νετζμετίν Ερμπακάν και εκστρατεύει κατά της εισόδου της χώρας του στην Ευρώπη, θέση κατεξοχήν κατανοητή για έναν ανατολίτη και έναν μουσουλμάνο.

Δημοσιογράφος: Ακόμα στο θέμα των σχέσεων μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας, πιστεύετε, εκ των υστέρων, ότι η Γαλλία έκανε καλά που δεν προσχώρησε στην «Ιερή Λίγκα», αυτόν τον χριστιανικό συνασπισμό που ένωσε την Ισπανία, τη Βενετία και την Αγία Έδρα, κατά τη Μάχη του Lepanto το 1571, εκεί όπου γνώρισε την ήττα ο οθωμανικός στόλος; Με άλλα λόγια, τα στρατηγικά συμφέροντα της Γαλλίας και μόνο ήταν ανώτερα από την ιδέα που θα μπορούσε να είχε κανείς για τον χριστιανικό και ευρωπαϊκό πολιτισμό;

Jean-Marie Le Pen: Αυτή είναι μια ερώτηση που θα μπορούσε να προκαλέσει ατελείωτες συζητήσεις. Είναι αλήθεια ότι ο Φραγκίσκος Α', αθετώντας κατά κάποιο τρόπο την παράδοση της αλληλεγγύης των χριστιανών πριγκίπων, είχε συνάψει μια συνθήκη με τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, με στόχο να παρακάμψει την ισχυρή αυτοκρατορία του Καρόλου Ε'. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι δεν ήταν κακό για τη Γαλλία που έκανε αυτή τη συμμαχία και ότι οι Οθωμανοί έχασαν στο Lepanto. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να έχετε όλα τα αυγά σας σε ένα καλάθι!

Δημοσιογράφος: Όσον αφορά την Ευρώπη που πρεσβεύετε, αυτή των εθνών, πώς μπορούμε να φανταστούμε ότι κυρίαρχες χώρες των οποίων τα ιστορικά συμφέροντα συχνά διαφέρουν, θα μπορούσαν να ενωθούν;

Jean-Marie Le Pen: Η συρρίκνωση του κόσμου λόγω της ανάπτυξης των τεχνικών μεταφορών και της επικοινωνίας απαιτεί συντονισμό. Διότι, ενώ είναι αλήθεια ότι τα ευρωπαϊκά έθνη μπορεί να έχουν διαφορετικά, ακόμη και αντιφατικά, συμφέροντα, εντούτοις όλα μοιράζονται την ίδια αντίληψη των πραγμάτων, την ίδια φιλοσοφία, την ίδια οικονομία και, κατά συνέπεια, παρόλα αυτά παρουσιάζουν κοινά συμφέροντα. Είναι λοιπόν αυτά τα τελευταία που είναι πιθανό να ιδρύσουν την Ευρώπη των εθνών. Τα έθνη πρέπει φυσικά να διατηρήσουν ένα μεγάλο μέρος της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας τους προκειμένου να ακολουθήσουν τις πολιτικές που τους φαίνεται ότι εξυπηρετούν καλύτερα τα δικά τους συμφέροντα.

Δημοσιογράφος: Πού θα τοποθετούσατε τις τρέχουσες απειλές και κινδύνους που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η Ευρώπη;

Jean-Marie Le Pen: Η Νέα Παγκόσμια Τάξη, χωρίς αμφιβολία, ένα έργο που δεν κρύβει, ή κρύβει άσχημα, την επιθυμία του να καταργήσει τα έθνη και τις συλλογικές σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των ατόμων, συμπεριλαμβανομένης, για παράδειγμα, της οικογένειας.

Δημοσιογράφος: Είναι πιθανό να δούμε σε αυτήν την παγκοσμιοποίηση ένα είδος φύλλου συκής για τον αμερικανικό εθνικισμό ή μήπως αυτό το φαινόμενο εντοπίζεται σε ένα ακόμη υψηλότερο επίπεδο;

Jean-Marie Le Pen: Δεν πιστεύω ότι είναι φύλλο συκής για τον αμερικανικό εθνικισμό. Εδώ προφανώς έχουμε να κάνουμε με πολύ περίπλοκα φαινόμενα και δεν είναι δυνατόν να τα επιλύσουμε με απλούς τύπους. Η αμερικανική ηγεμονία εκφράζει μια ανισορροπία παγκόσμιων δυνάμεων και την εξαφάνιση, προσωρινή χωρίς αμφιβολία, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ή μάλλον της ισχύος της Ανατολικής Ευρώπης. Έτσι, φυσικά, από ένα είδος μηχανικής κλίσης, η αμερικανική δύναμη οδηγείται στο να γίνει απόλυτη. Άρα στην πραγματικότητα ολοκληρωτική. Επομένως, δεν είναι επιθυμητό να προσφερθεί κανείς για την ανάπτυξη αυτής της ηγεμονίας δημιουργώντας ένα μέσο όπως μια ομοσπονδιακή Ευρώπη, που γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι είναι ουσιαστικά υπό τις εντολές των Ηνωμένων Πολιτειών.

Δημοσιογράφος: Είναι αυτή η απόρριψη της παγκοσμιοποίησης το κοινό σημείο με όσους πολιτικούς συναντήσατε τους τελευταίους μήνες;

Jean-Marie Le Pen: Ναι, μεταξύ άλλων. Είναι το sine qua non της συμμαχίας. Ο κοινός εχθρός είναι αυτή η ηγεμονία που ουσιαστικά είναι εχθρική προς την εθνική ιδέα γενικά, προς τα έθνη ειδικότερα. Έτσι, οι υπήκοοι έχουν μεταξύ τους ένα σύνολο κοινών αξιών για τους πολιτισμούς, είτε είναι χριστιανοί είτε ακόμη και μουσουλμάνοι. Αυτές οι αξίες κυμαίνονται από τον πατριωτισμό έως τον σεβασμό για το παρελθόν, από την προσκόλληση στη γη, στην αγάπη για την οικογένεια και όλες τις αξίες που πηγάζουν από αυτήν: αλληλεγγύη, φιλανθρωπία, τιμή, αφοσίωση, θυσία κ.λπ.

Δημοσιογράφος: Πρόσφατα κάνατε ένα ταξίδι στη Ρουμανία. Είστε γνωστός σε εκείνη τη χώρα, ποιες ήταν οι αντιδράσεις όταν σας συναντούσαν στο δρόμο;

Jean-Marie Le Pen: Χάρη στην τηλεόραση, ένας πολιτικός γίνεται γρήγορα γνωστός και μάλλον, εκτός από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είμαι ένας από τους πιο γνωστούς Γάλλους πολιτικούς στον κόσμο. Γιατί, ίσως, είμαι και ο μεγαλύτερος! Οι αντίπαλοί μου είναι πάρα πολλοί: κατά συνέπεια, επωφελούμαι από ένα μηχανικό φαινόμενο δημοτικότητας: συχνά μιλούν για μένα! Όμως, όταν βρίσκεσαι σε επίσημη επίσκεψη, δεν έχεις πολλές ευκαιρίες να τριγυρνάς. Γίνονται πολλές συναντήσεις, συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις μνήμης, επισκέψεις. Παρ' όλα αυτά, είναι δυνατό να δείτε έναν ορισμένο αριθμό πραγμάτων και να ανταλλάξετε ιδέες με άτομα που σας επιτρέπουν να αξιολογήσετε καλύτερα τις αντιδράσεις του πληθυσμού. Υπάρχει επίσης ο τόνος του Τύπου που, στην προκειμένη περίπτωση, δεν μου φάνηκε ουσιαστικά εχθρικός. Μην ξεχνάτε ότι η Ρουμανία είναι μια γαλλόφιλη χώρα, με μια γλώσσα που προέρχεται από τα λατινικά, μια γλώσσα που λέγεται ότι είναι πιο κοντά στα λατινικά από οποιαδήποτε άλλη. Eίναι μια χώρα που βγαίνει από τον κομμουνισμό και διέρχεται μια δύσκολη οικονομική περίοδο. To Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας που επισκεφτήκαμε είναι ένα από τα πιο σημαντικά, με πολλούς βουλευτές και γερουσιαστές. Είναι επίσης ένα κόμμα ποιητών: ο γερουσιαστής Cornéliu Vadim Tudor, ο πρόεδρός του, είναι ο ίδιος συγγραφέας και ποιητής. Ο Paunescu, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος Ρουμάνος ποιητής, μπήκε στο κόμμα του Tudor με την ευκαιρία της επίσκεψής μας, μαζί με όλα τα μέλη του κόμματός του.

Δημοσιογράφος: Ένα κόμμα ποιητών, αυτό είναι υπέροχο! Μία αλλάγη σε σχέση με τα κόμματα των τεχνοκρατών;

Jean-Marie Le Pen: Αλλά η ποίηση δεν είναι μόνο υπέροχη, δεν είναι μόνο γοητευτική. Θυμηθείτε την ιρλανδική επανάσταση του 1916, η οποία ηγήθηκε από ποιητές, συμπεριλαμβανομένου του Patrick Pearse. Η ποίηση είναι κάτι παραπάνω από ποίηση. Η ποίηση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή στη Ρουμανία. Η ποίηση είναι μια σύλληψη του κόσμου, μια άσκηση πνευματικότητας που εφαρμόζεται στη ζωή. Η πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο από την ποίηση στην πράξη. Προσωπικά με εντυπωσιάζει ο αυθορμητισμός, το σθένος και, πώς να το πω, η συναισθηματικότητα των ηγετών αυτών των ανατολικών χωρών. Σαφώς, καλύπτουν ένα έλλειμμα ελεύθερων σχέσεων και αγάπης. Κάτω από τον ζυγό των σοβιετικών δικτατοριών γνώρισαν μια μακρά ασκητεία. Έχουν μία θεμιτή φιλοδοξία για υλική ευημερία, αλλά και για άλλα ανώτερα συναισθήματα. Από αυτή την άποψη, θα ήταν απολύτως λυπηρό αν ήταν ο πολιτισμός του Big Brother, και των Mac Donalds η μοναδική σκέψη που θα ικανοποιούσε αυτές τις ανάγκες.

Δημοσιογράφος: Παραδόξως, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτή η κομμουνιστική μολυβένια κουβέρτα τους προστάτευε από την αμερικανική κουλτούρα για μεγάλο χρονικό διάστημα;

Jean-Marie Le Pen: Παραδόξως και, πολύ σχετικά, ναι. Αν βρεθείτε σε μια φυλακή στο Αζαξιό, πιθανότατα θα σας αποτρέψει από το να κρυώσετε…

Δημοσιογράφος: Ποια είναι η θέση σας για το Ισραηλινο-Παλαιστινιακό ζήτημα;

Jean-Marie Le Pen: Ο παλαιστινιακός λαός υφίσταται ένα πραγματικό μαρτύριο, αφού τα δικαιώματα που έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ στη δική του γη δεν γίνονται σεβαστά. Είναι μια χώρα και ένας λαός που ζει σε τρομερή φτώχεια. Ακόμα πιο τρομερό, θα μπω στον πειρασμό να πω, από αυτό που κατακλύζει το Ιράκ. Στο Ιράκ, υπάρχει μια γενοκτονία που διαπράττεται και καθοδηγείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με τη συνενοχή της Ευρώπης αλλά τουλάχιστον έχουν διατηρήσει μια κυβέρνηση, θεσμούς, εθνική ομοιογένεια. Υποφέρουν και πεθαίνουν… Αλλά στο σπίτι τους. Ενώ ο ΟΗΕ και τα έθνη που τον συνθέτουν έχουν αποδειχθεί ανίκανα να επιβάλουν μια δίκαιη λύση στην Παλαιστίνη. Προσωπικά, έχω από καιρό αναγνωρίσει το δικαίωμα των Ισραηλινών να έχουν μια πατρίδα, αλλά αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν έχει ως συνέπεια αυτό των Παλαιστινίων να έχουν μια ελεύθερη και κυρίαρχη πατρίδα...»

ΠΗΓΗ

Τα άγνωστα θραύσματα της ιστορίας: ο «εθνικός ελευθεριακός» Ζάν Μαρί Λεπέν

 

- Τί γίνεται μὲ τὸν ἀναρχίζοντα Ζᾶν Μαρὶ Λεπέν;

Δὲν εἶμαι ἀναρχικός, ἀλλὰ εἶμαι ἐλευθεριακός (libertario). Μοῦ ἀρέσει νὰ ἀποκαλῶ τὸν ἑαυτό μου «ἐθνικὸ ἐλευθεριακό» (libertario nacional). Ὅταν ἤμουν παραγωγὸς δίσκων, πουλοῦσα σὲ δώδεκα δίσκους τὰ τραγούδια τῆς Παρισινῆς Κομμούνας, τὴν ἑκατονταετηρίδα τῶν τραγουδιῶν τοῦ Μποτρὲλ καὶ τὶς ὁμιλίες τοῦ Σάρλ ντὲ Γκῶλ... Μολονότι εἶμαι πολιτικὸς μὲ σαφῆ ἰδεολογικὴ τοποθέτηση, εἶμαι ἀπολύτως ἱκανὸς νὰ βάλω τὸν ἑαυτό μου στὴν θέση τοῦ ἀντιπάλου μου, ἂν ὄχι τοῦ ἐχθροῦ μου, πρᾶγμα πού -πιστεύω, θὰ συμφωνήσετε μαζί μου- διαμορφώνει τὴν ἠθικὴ κρίση ποὺ κάνουμε γιὰ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐπέστρεψα στὸ πανεπιστήμιο γιὰ νὰ κάνω τὸ διδακτορικό μου στὶς Πολιτικὲς Ἐπιστῆμες, στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ἑξῆντα, καί, καθὼς εἶχα ἐπαφὴ μὲ ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν γαλλικὴ Ἀναρχικὴ Ὁμοσπονδία (Fédération Anarchiste), σκέφτηκα νὰ γράψω τὴν διδακτορική μου διατριβή, μὲ θέμα «Ὁ Ἀναρχισμός: Ἀπὸ τὴν Ἀπελευθέρωση (ἀπὸ τὴν γερμανικὴ κατοχή) μέχρι τῆς μέρες μας» (L'Anarchisme, de la Libération à nos jours).

(..) Τὴν ὁμάδα ἐργασίας τοῦ πανεπιστημίου στὴν ὁποία συμμετεῖχα διηύθυνε ἡ Ἐβελὺν Πισιέ (Évelyne Pisier), ἀδελφὴ τῆς ἠθοποιοῦ Μαρὶ Φράνς (Marie-France), φεμινίστρια καὶ ὀπαδὸς τοῦ Φιντὲλ Κάστρο. Γιὰ νὰ σᾶς δώσω μία ἰδέα περὶ τῆς ἀτμόσφαιρας ποὺ ἐπικρατοῦσε, ἡ Πισιὲ ἀπέκλεισε τρεῖς φοιτητὲς ἀπὸ τὴν ὁμάδα, ἁπλῶς καὶ μόνον ἐπειδὴ ἐργάζονταν πάνω στὸ κοινωνικὸ δόγμα τοῦ Ντὲ Γκώλ! Μὲ τὸ θέμα μου γιὰ τὸν ἀναρχισμὸ δὲν μποροῦσε νὰ φέρει εὔκολα ἀντίρρηση.

- Πῶς ἐξηγεῖτε ὅτι οἱ μεγάλοι συγγραφεῖς... ποὺ διαμόρφωσαν τὴν λογοτεχνία τοῦ Μεσοπολέμου, γιὰ νὰ μὴν ἀναφέρουμε τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἔχουν ἐξοριστεῖ ἀπὸ τὴν δημόσια σφαῖρα; Δὲν συγχωροῦνται γιὰ τὶς πολιτικές τους ἰδέες, ἐνῷ ἡ ὠδὴ τοῦ Ἀραγκὸν στὴν ρωσικὴ Γκέ-Πέ-Οῦ (GPU, ἀρχικὰ τῆς ὑπηρεσίας κατασκοπείας τῆς ΕΣΣΔ καὶ τῆς διαβόητης πολιτικῆς ἀστυνομίας τοῦ Στᾶλιν) συγχωρεῖται εὔκολα;

«Ζήτω ἡ Γκέ-Πέ-Οῦ ἐνάντια σὲ ὅλους τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Προλεταριάτου», ἔγραψε ὁ Ἀραγκὸν στὸ Προελούδιο τοῦ ἔργου «Ἡ ἐποχὴ τῶν κερασιῶν»... Ἡ κοινωνικὴ καὶ πολιτική μας ζωὴ ἐξακολουθεῖ νὰ κυριαρχεῖται ὕπουλα ἀπὸ τὸν κομμουνισμό. Ὑπάρχει ἕνας ἐφησυχασμὸς ἀπέναντι στὴν κομμουνιστικὴ ἰδεολογία καὶ τὶς διάφορες μορφὲς ἔκφρασής της. Ἔχω μία νόστιμη ἄγνωστη ἱστορία σχετικά. 

Μιὰ μέρα μὲ ἐπισκέφτηκε ὁ Λουὶ Λεκουᾶν (Louis Lecoin), ἕνας πολὺ γνωστὸς ἀντιρρησίας συνείδησης τὴν δεκαετία τοῦ 1950. Ἀποφάσισα νὰ ἠχογραφήσω ἕνα ἄλμπουμ μὲ ἀναρχικὰ τραγούδια, σχετικὰ ἄγνωστα στὸ γαλλικὸ κοινό. Δούλεψα μαζί του τὰ κείμενα ποὺ συνόδευαν τοὺς δίσκους, ὄχι μόνο τὸ κείμενο τῶν τραγουδιῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπεξήγηση τοῦ ἱστορικοῦ πλαισίου. Μιὰ μέρα, καθὼς βγαίναμε καὶ οἱ δυὸ ἀπὸ τὰ γραφεῖα τοῦ SERP (ἡ δισκογραφικὴ ἑταιρεία τοῦ Λὲν Πέν) καὶ ἐκεῖνος μὲ κρατοῦσε ἀπὸ τὸ χέρι, τυφλὸς ὢν, πέσαμε πάνω σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀρχισυντάκτες τῆς Le Monde. 

Πίστευα ὅτι θὰ ἔπεφτε ξερός ὅταν μᾶς εἶδε, τὸν ἀλεξιπτωτιστὴ καὶ τὸν ἀναρχικὸ ἀγκαζέ... Μὴν σᾶς ἀπατοῦν τὰ φαινόμενα: ὁ Λουὶ Λεκουᾶν δὲν ἦταν μία προσωπικότητα ποὺ βρισκόταν πολὺ μακριὰ ἀπὸ ἐμένα. Ἄν μοῦ ἐπιτρέπετε νὰ κάνω τὴν διάκριση, σεβάστηκα τὸν ἀντιρρησία συνείδησης, ἐνῷ εὐχαρίστως θὰ εἶχα πυροβολήσει τὸν λιποτάκτη.

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν τελευταῖα συνέντευξη τοῦ Ζᾶν Μαρὶ Λὲ Πὲν στὸ περιοδικὸ Eléments

Πηγή: https://elmanifiesto.com/homenaje-a-jean-marie-le-pen.../

ΥΓ1: Ὁ ὅρος «ἐλευθεριακός» χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τοὺς ἀναρχικοὺς στὴν Γαλλία ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1890, ὅταν οἱ ἀναρχικοὶ Σεμπάστιαν Φῶρ καὶ Λουίζ Μισέλ ἐξέδοσαν τὴν ἐφημερίδα Le Libertaire («Ὁ Ἐλευθεριακός») στὴν Γαλλία τὸ 1895. 

ΥΓ2: Οἱ γεροντοκόρες τῆς -κάθε εἴδους!- πολιτικῆς ὀρθότητας ἔχουν ἀνέκαθεν πολὺ πλάκα!

ΠΗΓΗ

Jean Marie Lepen

 

«Ας σκουπίσουμε τον μαυροπίνακα του παρελθόντος, διακηρύσσει η Σοσιαλιστική Διεθνής. Αυτή κέρδισε. Η αποφασιστική της επίθεση έγινε τη δεκαετία του εξήντα. Στον υλισμό αρέσει να επαναλαμβάνει ότι είσαι αυτό που τρως. Εγώ νομίζω ότι μάλλον κάποιος είναι αυτό που τραγουδά, ότι είναι φτιαγμένος από την ποίηση που ακούει το αυτί του και ξέρει η καρδιά του. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι για αιώνες οι Εσθονοί εκφράζουν την ταυτότητά τους μέσω του τραγουδιού και στο τραγούδι έχουν ανακτήσει την ανεξαρτησία τους από την ΕΣΣΔ. Οι λαοί μας στην Ευρώπη συνδέονται με γνωστές γλώσσες, μύθους, γνωστά τραγούδια, τραγούδια που μοιάζουν μεταξύ τους, μια ποίηση που προέρχεται από μια κοινή λαϊκή κοινωνία και κείμενα που διατηρούνται από τον λόγιο πολιτισμό, από τον Όμηρο».

Jean Marie Le Pen

«Les Memoires», τόμος 1ος, του Jean Marie Le Pen:

«Συχνά δίνω ένα παράδειγμα: ο πρωταθλητής της πυγμαχίας ξέρει ότι δεν θα κάνει τίποτε άλλο παρά μόνο να δίνει μπουνιές και ότι θα δέχεται μπουνιές. Είναι μέρος του αθλήματος, του οποίου τους κανόνες έχει αποδεχτεί. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής που μπαίνει στο ρινγκ, ακόμα κι αν ξαναβγεί παγκόσμιος πρωταθλητής, θα εξακολουθεί να σημαδεύεται από τα χτυπήματα που του έχει δώσει ο αντίπαλος του. Ως αποτέλεσμα, αυτός δεν εκπλήσσεται λέγοντας «τι τρέλα, ήμουν στο ρινγκ και ο αντίπαλός μου με χτύπησε στο πρόσωπο, στο σώμα και στο στομάχι». Αυτό είναι μέρος των κανόνων αυτού του αγώνα. Επομένως, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει που μας δαιμονοποιούν, πρέπει να το πάρουμε φιλοσοφικά, να απαντήσουμε χτύπημα για χτύπημα και ακόμη λίγο περισσότερο, όταν είναι δυνατόν,αλλά πάνω απ’ όλα, να μην επιτρέψουμε καμία στιγμή ανακωχή προς τους εχθρούς ή τους αντιπάλους μας, αφού πιστεύουμε ότι η ασφάλεια της χώρας μας και του λαού μας εξαρτάται από αυτό.

Όταν κάθε φορά που άκουσα έναν Krivine, έναν Rocard, έναν Camnbadélis, έναν Besancenot, έναν Arthaud, έναν Hollande(ΣτΜ, Γάλλοι πολιτικοί) ή έναν άλλο – όλοι αυτοί οι αστοί φλύαροι και ψεύτες – να κάνουν τις ομιλίες τους στους εργάτες και για τους εργάτες, βρέθηκα να ονειρεύομαι να τους δίνω ένα φτυάρι, ένα σφυρί, ένα δίχτυ, οποιοδήποτε εργαλείο, έστω και για ένα μήνα, για μια πρακτική, σε μια κάπως δύσκολη χειρωνακτική δουλειά. Ίσως τότε τα λόγια τους να είχαν έναν πιο κατάλληλο ήχο, από τα αιώνια μαρξιστικά ξόρκια τους.

Είχα την τύχη, ξανασκεπτόμενος τώρα την κατάσταση, να με απορρίψουν πολιτικά, ώστε να μπορέσω να εκπροσωπήσω κάποιους άλλους. Μου έβγαλαν το παρατσούκλι «η κερκίδα των ανταρτών». Μπόρεσα έτσι να γίνω η φωνή των άφωνων, των ανθρώπων που υποστηρίζουν τη διακυβέρνηση του λαού από τους απόκληρους για τους απόκληρους, από τους περιθωριοποιημένους και υπέρ των περιθωριοποιημένων ενάντια στην παγκόσμια κάστα. Αν ίδρυσα το Εθνικό Μέτωπο για τη Γαλλική Ενότητα, είναι επειδή η φιλοδοξία μου ήταν πάντα το να είμαι, σε αντίθεση με τον μεγάλο διαχωριστή, ο συμφιλιωτής των Γάλλων. Αυτό είναι το νόημα της μακρόχρονης μάχης μου για την ιστορία. Να γνωρίζουμε τη δύναμή της. Όποιος κατέχει το παρελθόν, κρατά το μέλλον, την ηθική, την πολιτική. Η χθεσινή κρίση διαμορφώνει την κρίση του σήμερα και του αύριο, προδιαγράφει, απαγορεύει...»

«...Στους μουλάδες της ουτοπίας, στον δικό τους κολασμένο tabula rasa, αντιτάσσω το καθήκον της ευσέβειας προς τους πατέρες και την πατρίδα..»

Στη κάτωθι φωτογραφία ο βεβηλωμένος τάφος του Λεπέν 

από τα υπάνθρωπα σκουπίδια που ακούνε και στο όνομα «αντίφα»

Πηγη αποσπασμάτων: Σαμουράι της Δύσης

Hugh Jarse: Η χυδαιότητα ως αρετή

Η Βιομηχανική Επανάσταση και τα αποτελέσματά της είναι φυσικά γνωστά σε εμάς. Αλλά πώς στο καλό καταλήξαμε στην ανάπτυξη όλων αυτών των νοσημάτων; Όλα ξεκίνησαν στη Μεγάλη Βρετανία, όταν οι μεγάλες μηχανές μεταμόρφωσαν την αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα να ανατραπεί η κοινωνική δομή της χώρας. Τα εργοστάσια χτίζονταν μαζικά και το εργατικό δυναμικό εγκατέλειψε τα αγροτικά χωράφια υπέρ των πόλεων χτίζοντας βιαστικά πρόχειρα σπίτια (terraced houses).

Η ζωή σε αυτά τα σπίτια από την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης περιλάμβαναν σκληρές συνθήκες. Οι εργάτες και οι οικογένειές τους, στριμωγμένοι ανάμεσα σε (πολύ στραβούς, μπορώ να προσθέσω) τοίχους μερικές φορές με πάχος ενός τούβλου, υπέφεραν από το κρύο και τις κακουχίες. Αν η χολέρα από τα λύματα που κυλούσαν στον στενό δρόμο δεν τους σκότωναν, τους σκότωναν τα χημικά. Τις παρενέργειες της εργασίας αντιμετώπισαν εργαζόμενοι που έβαφαν υλικά με νέες συνθετικές βαφές (τα τοξικά λύματα από εργοστάσια δηλητηρίασαν επίσης ποτάμια) ή γυναίκες που ζωγράφιζαν ρολόγια με ραδιενεργά χρώματα. Είναι επίσης σημαντικό να αναφέρουμε τα εργαζόμενα παιδιά. Όλα αυτά πρέπει να διδαχθούν ανοιχτά και χωρίς ντροπή στα μαθήματα ιστορίας.

Κανείς δεν θα εκπλαγεί που τέτοιες άθλιες συνθήκες διαβίωσης και η γενικότερη φτώχεια σκορπίζουν παθολογίες στην «εργατική τάξη». Το να ξεκόψουν τους ανθρώπους από τη γη που γνώριζαν προηγουμένως και να τους σπρώξουν σε ένα παράξενο περιβάλλον είχε σίγουρα σαν αποτέλεσμα τον αλκοολισμό, την πορνεία, τις κλοπές - με όλα αυτά άρχισαν να συνδέονται οι πόλεις. Η νέα αστική τάξη κατέφυγε στα περίχωρα ή στα χωριά, ζώντας σε απομονωμένες, ευλογημένες κοινότητες μικρών πόλεων ή σε πολύ μοδάτα «εξοχικά σπίτια» στη μέση του πουθενά. Αυτές ήταν οι απαρχές της βρετανικής ταξικής δυναμικής που διήρκεσε για περισσότερα από 200 χρόνια.

Η βρετανική αστική τάξη ζεί περήφανη κάτω από το καταφύγιο της. Όταν φανταζόμαστε την Αγγλία, συχνά φανταζόμαστε ήσυχους δρόμους, ευγενικούς ανθρώπους, τσάι και πιθανώς περιποιημένα τεριέ σε ένα κομμένο γκαζόν. Αυτή η εικόνα είναι μία παντομίμα. Η αστική τάξη πιστεύει σε αυτή την παντομίμα γιατί την παίζει καθημερινά στη σκηνή της κλειστής της κοινωνίας. Θα πει "οι άνθρωποι της εργατικής τάξης τείνουν να είναι ρατσιστές, επειδή είναι λιγότερο μορφωμένοι" και θα ανοίξει την τηλεόραση για να παρακολουθήσει τις εθνοτικές μειονότητες από ασφαλή απόσταση. Ένας αξιοπρεπής Άγγλος νοιάζεται για τις κοινωνικές συμβάσεις, την «προσωπική κουλτούρα» και περιφρονεί ανοιχτά τους κατοίκους των πλίνθινων σπιτιών και των πολυκατοικιών από αμίαντο.

Στη δεκαετία του 1960, οι νέοι της πόλης άρχισαν να φτύνουν αυτές τις αξίες. Νιώθοντας την περιφρόνηση που τους κυρίευε, αρνήθηκαν να υποταχτούν σε κοινωνικές ρυθμίσεις. Φώναξαν ανοιχτά την περηφάνια τους που είναι ηλίθιοι. Η ανοιχτή χυδαιότητα ήταν η αντίθεση με κάθε τι «ευγενικό» και «πολυτελές». Δεν ήταν αξιοπρεπείς ή ευγενικοί, και περήφανα φορούσαν την προσβολή «αγενής». Η χυδαιότητα έγινε αρετή γιατί πρότεινε την απελευθέρωση από τις αστικές συμβάσεις και την «πολιτιστική» υποκρισία. Ήταν ένα ασυμβίβαστο μεσαίο δάχτυλο στην παθητική επιθετικότητα των δειλών αστών - ήταν το καμάρι της εργατικής τάξης.

Ο σκινάς ξεκινάει σαν ένα αγενές αγόρι. Στο παρελθόν σκινάς ήταν κάθε νέος που περιφρονούσε ό,τι θεωρούνταν «ευπρεπές». Είτε ήταν γηγενής Άγγλος είτε μέλος του νέου κύματος μεταναστών της Κοινοπολιτείας, ήταν παρίας στα μάτια της αστικής τάξης. Ο όρος «skinhead» είναι παλαιότερος από την επίσημη υποκουλτούρα. Αναφέρεται στο φαλακρό αγόρι, το οποίο, σύμφωνα με το μύθο, εμπόδιζε το τράβηγμα των μαλλιών κατά τη διάρκεια των καβγάδων. Το ξύρισμα του κεφαλιού συμβόλιζε επίσης την απομάκρυνση από την εικόνα ενός τακτοποιημένου, «σωστού» ατόμου. Με τα χρόνια έχει διαμορφωθεί μια υποκουλτούρα, που πήρε περήφανα το όνομά της από αυτή την προσβολή, όπως αποδόθηκε από τους «ευσεβείς» ανθρώπους. 

Ένας σκίνχεντ ορίζεται επίσης από τα παπούτσια εργασίας του, πιο συχνά τα Doc Martens. Τα φορούσε έξω από το χώρο εργασίας γιατί, πρώτον, ήταν η δόξα του εργάτη, και δεύτερον, ήταν χρήσιμα όταν κάποιος χρειαζόταν μια δυνατή κλωτσιά. Παρεμπιπτόντως, μπορεί να ειπωθεί ότι το πανκ προέκυψε σε παρόμοιες συνθήκες, και επίσης υιοθέτησε αυτό το είδος παπουτσιών συνδέοντάς τα με τη χυδαιότητα της εργατικής τάξης. Συχνά, και οι δύο υποκουλτούρες ζούσαν αρμονικά, ενωμένες στη μοίρα τους. Μερικές φορές ανταγωνίζονταν βάναυσα μεταξύ τους, μοιραζόμενες μια κοινή στάση απέναντι σε αυτή τη μοίρα.

Σε αντίθεση με τους πανκ, που έδειχναν την περιφρόνησή τους για την αστική ορθότητα ντυμένοι σαν μαϊμούδες και καυχώμενοι ότι είναι βρώμικοι, οι σκίνχεντ δεν είχαν την τάση να προσβάλλουν τον εαυτό τους με αυτόν τον τρόπο. Αντί να αποδέχονται την ταπείνωση και να συγκρίνονται με τα σκουπίδια, όπως οι punk rockers, οι σκίνχεντ δεν έφτυσαν την αξιοπρέπειά τους. Στις πρώτες μέρες της υποκουλτούρας, ο σκινάς φορούσε σιδερωμένα πουκάμισα κουμπωμένα μέχρι το τελευταίο κουμπί, και εκτός από τα τζιν εργασίας, προτιμούσε τα πρακτικά αλλά προσεγμένα παντελόνια Sta-Prest. Το συγκρότημα Last Resort αναφέρεται νοσταλγικά σε αυτή την ειρωνεία ενός αντικοινωνικού άνδρα με στενό παντελόνι στο τραγούδι "Stormtroopers in Sta-Prest".

Ήταν για την αξιοπρέπεια των περιφρονημένων ανθρώπων, για την υπερηφάνεια της εργατικής τάξης. Αν και πολλοί σκίνχεντ περιφρονούσαν την πολιτική ως απλώς άλλη μια αστική παντομίμα, κάποιοι ενδιαφέρθηκαν για τον μαρξισμό και οι περισσότεροι για τον οικονομικό πατριωτισμό. Πώς να συνδυστεί η υπερηφάνεια της εργατικής τάξης με το εισερχόμενο φτηνό εργατικό δυναμικό; Οι βρετανικές πόλεις ήταν τα κύρια θύματα της μαζικής μετανάστευσης, η οποία τις έκανε επίσης πεδία φυλετικών μαχών. Η ίδια η ζωή δίδαξε στην εργατική τάξη τον ρατσισμό. Η αστική τάξη παρέμεινε στα προπύργια της άγνοιάς της και περήφανα έφτυσε τα δεινά των πόλεων. Ως εκ τούτου, τα φυλετικά ζητήματα ήταν ένα με τη συνολική κατάσταση του εγκλωβισμένου Βρετανού εργάτη.

Στη δεκαετία του 1980, το skinhead ήταν ήδη συνώνυμο με τον πατριώτη, τον ρατσιστή και τον εθνικιστή. Το πολιτικό κίνημα του Εθνικού Μετώπου ήταν θριαμβευτικό και οι σκίνχεντ ήταν η μεγαλύτερη (και η πιο δυνατή) εκλογική του βάση. Οι συναυλίες Rock Against Communism άρχισαν να καθορίζουν το είδος Oi, κάτι που εξασφάλισε ο αείμνηστος Ian Stuart. Οι σκινάδες  ήταν τότε ορατοί στη γενική κοινωνία. Με την πάροδο του χρόνου, η τάση White Power υιοθέτησε πιο μαχητικά ρούχα και αντικατέστησε τα καρό πουκάμισα εργασίας με κουμπιά με άλλα μπλουζάκια ταυτότητας. Το στρατιωτικό ντύσιμο, που φορούσαν συχνά οι εργάτες, πήρε πολιτικό χαρακτήρα. Τα παπούτσια Doc Martens έγιναν αναπόσπαστο, αναγνωρίσιμο κομμάτι της εικόνας κάθε σκίνχεντ (εκτός αν προτιμούσε τα παπούτσια Adidas Samba).

Ήταν το White Power Skinhead που έγινε ο κύριος τύπος σκινά που εξήχθη εκτός Βρετανίας. Οι εξαγωγές απογυμνώθηκαν από το ευρύτερο πλαίσιο του ταξικού πολέμου της Βρετανίας - τώρα επρόκειτο για καθαρό εθνικισμό και μια έννοια που ονομάζεται «λευκή υπερηφάνεια». Σε κάθε εθνικό πλαίσιο αυτό πήρε διαφορετική μορφή, ανάλογα με την κουλτούρα της εν λόγω χώρας. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, ο εθνοτικός εθνικισμός επικαλύπτεται με τη ρατσιστική κάντρι μουσική και τον ρατσισμό του νότου, όπως φαίνεται σε συγκροτήματα όπως οι Redneck 28.

Η πολωνική σκηνή RAC ήταν όμορφη και διαφορετική. Το παγανιστικό θέμα του Szczery δεν διέφερε καθόλου από τα θέματα των βρετανικών επιτυχιών εκείνης της εποχής, όπως το "See you in Valhalla" ή το "Son of Odin" του συγκροτήματος No Remorse. Σε αντίθεση με τα δυτικά συγκροτήματα που αναφέρονται στη σκανδιναβική μυθολογία, η μουσική του Honor προώθησε τις πεποιθήσεις των Πολωνών προγόνων μας. Η Λεγεώνα, τόσο από μόνη της όσο και στη δημοτικότητά της, δείχνει τον ισχυρό ρόλο του Καθολικισμού στον πολωνικό εθνικισμό.  Αναφορές στην Καθολική ιστορία της Ευρώπης μπορούν επίσης να φανούν στο γαλλικό RAC (π.χ. "Charles Martel" του Brutal Combat ή "Jeanne" του Bunker 84). Οι Skrewdriver, όπως και οι Aborcja που έγιναν Deportacja, ξεκίνησαν την καριέρα τους ως πανκ συγκρότημα. Αντί για βεράντες, οι Πολωνοί σκίνχεντ ζούσαν σε πολυκατοικίες. Υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές στο παγκόσμιο φαινόμενο της υποκουλτούρας σκίνχεντ.

Λόγια για τη λευκή υπερηφάνεια ακούστηκαν από ανθρώπους των οποίων η καθημερινότητα περιλάμβανε συγκρούσεις με αγνώστους στους δρόμους, καθώς και από εκείνους που δεν χρειάστηκε να σκεφτούν τέτοια θέματα πριν. Στην Πολωνία, οι σκουρόχρωμοι άνθρωποι μπορούσαν να εμφανιστούν μόνο στην τηλεόραση, ο κομμουνισμός είχε πέσει πριν από λίγο καιρό και η χώρα ανοιγόταν στη δυτική κουλτούρα. Το είδος RAC ήταν συχνά ο πρώτος διαφωτισμός για τους νέους Πολωνούς: προειδοποιούσε για τη μακρινή απειλή της ιδεολογίας της πολυπολιτισμικότητας, πολέμησε τον καπιταλισμό πριν ριζώσει, τους έκανε να συνειδητοποιήσουν τις πηγές του πόνου του έθνους και τους έκανε περήφανους για το ποιοι ήταν και για το τι πολεμούσαν.

Μπορείτε να θεωρήσετε την σκίν κουλτούρα ένα ξεπερασμένο λείψανο ή να ντρέπεστε για τη φήμη των φαλακρών με τις μπότες. Δεν είναι εδώ το μέρος για να συζητήσουμε την "καλή οπτική" γιατί δεν μας ενδιαφέρει αυτό. Στην αδιάλλακτη απόρριψη της κοινωνίας υπήρχε κάποτε η ευγένεια ενός ανθρώπου που στέκεται ενάντια στον κόσμο - ο Βασιλιάς χωρίς στέμμα, όπως τον αποκαλούσε ο Jerome Reuter.

ΠΗΓΗ