Ο πόλεμος τους δεν είναι και δικός μας (οι εθνικοεπαναστάτες αντιμετωπίζουν την 11η Σεπτεμβρίου)

 

To ακόλουθο άρθρο δημοσιεύθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2001 στο περιοδικό «Resistance», το έντυπο της γαλλικής εθνικιστικής οργάνωσης «Unite Radicale». Συνοδεύεται από τα δελτία τύπου που ανήρτησε τότε η οργάνωση για να καλύψει την εξέλιξη των γεγονότων. Όλα αναφέροντα στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης και τα όσα ακολούθησαν. Ο λόγος που το άρθρο αναδημοσιεύεται αυτή την περίοδο είναι επειδή είναι αρκετά επίκαιρο με τα όσα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή και τις δικαιολογίες που εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ο αμερικανοσιωνιστικός ιμπεριαλισμός για να υποστηρίζει τις παρεμβάσεις του.

«Όλοι συγκινήθηκαν, στις 11 Σεπτεμβρίου, από το θέαμα των Νεοϋορκέζων παράπλευρων θυμάτων της επίθεσης που μόλις είχε γίνει στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.

Ωστόσο για μένα δεν ήταν η πρώτη φορά – σε αντίθεση με πολλούς – που συγκινήθηκα από το θέαμα του νεκρού άμαχου πληθυσμού. 

Είχα ήδη νιώσει έτσι όταν διάβαζα τις αφηγήσεις για τον αδιάκριτο βομβαρδισμό ευρωπαϊκών πόλεων τη δεκαετία του 1940, καθώς και όταν διάβαζα για το μαρτύριο της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.

Ως παιδί, σοκαρίστηκα όταν είδα τηλεοπτικά ρεπορτάζ όπου B52 βομβάρδιζαν με ναπάλμ βιετναμέζικα χωριά ατιμωρητί.

Συγκινήθηκα ξανά πιο πρόσφατα όταν στοχοποιήθηκαν οι άμαχοι πληθυσμοί της Λιβύης, του Ιράκ και της Σερβίας.

Εξακολουθούσαν να με συγκινούν τα βάσανα των παιδιών και των αμάχων στο Ιράκ, το Σουδάν, τη Λιβύη και την Κούβα ως αποτέλεσμα του εμπάργκο ή των οικονομικών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στις χώρες τους.

Κάθε φορά, ο ένοχος αυτών των απάνθρωπων πράξεων, αυτών των εγκλημάτων πολέμου, είχε ένα όνομα: ΗΠΑ.

Όπως πολλοί, έτσι και εγώ πίστευα ταυτόχρονα ότι τελικά υπήρχε μια έμφυτη δικαιοσύνη. Έπειτα, τη συγκίνηση και τον οίκτο διαδέχθηκε η αηδία.

Η αηδία να βλέπεις πολιτικούς από όλη τη Δύση να σπεύδουν να ανανεώσουν την υποταγή τους στην Ουάσινγκτον, να ακούς την άμεση αμερικανολατρική επίθεση των μέσων ενημέρωσης, να διαβάζεις από τις πένες των δημοσιογράφων τους πιο ωμούς όρκους ακλόνητης πίστης στον αληθινό τους αφέντη, να μας βλέπεις να βυθιζόμαστε σε ένα εθνικό πένθος που ποτέ πριν δεν είχαμε απονείμει στους δικούς μας υπηκόους.

Η αηδία να βλέπεις ξαφνικά αυτούς που δημιούργησαν το Ισλαμιστικό Γκόλεμ – εκπαιδεύοντας τον Μπιν Λάντεν από τη CIA, ευνοώντας μουσουλμάνους φονταμενταλιστές για να αντιμετωπίσουν την PLO ή τα προοδευτικά αραβικά καθεστώτα, επιτρέποντας τη νίκη των μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν, εξοπλίζοντας τον UCK στο Κοσσυφοπέδιο, κ.λπ. – να θέλουν ξαφνικά να μας χρησιμοποιήσουν ως βοηθούς σε έναν πόλεμο εναντίον του «δημιουργήματος» τους.

Ας είμαστε σαφείς. Δεν είμαι καθόλου αντίθετος σε μια μετωπική μάχη κατά του ισλαμισμού.

Αλλά αν πρόκειται να διεξαχθεί αγώνας εναντίον του, πρέπει να διεξαχθεί στην ήπειρό μας. Ωστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι που θα ήθελαν να μας δουν να κινητοποιούμαστε για να υποστηρίξουμε την αστερόεσσα είναι αυτοί που χθες απαγόρευσαν στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν να πολεμήσει την ισλαμική τρομοκρατία στην Τσετσενία και που σήμερα δικάζουν τον Μιλόσεβιτς για έγκλημα πολέμου, του οποίου το μόνο έγκλημα ήταν ότι αντιτάχθηκε στον ισλαμισμό στο Κοσσυφοπέδιο.

Αν πρόκειται να διεξαχθεί αγώνας κατά του Ισλαμισμού, αυτός πρέπει να διεξαχθεί στη Γαλλία, όπου η ανεξέλεγκτη μετανάστευση αποτελεί κινητήρια δύναμη. Ωστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι που θα ήθελαν να κινητοποιηθούμε για να υποστηρίξουμε τις ΗΠΑ είναι αυτοί που διώκουν τους ακτιβιστές για την υπεράσπιση της ταυτότητας στη Γαλλία και την Ευρώπη όταν αντιτίθενται στην εισβολή μεταναστών και στον εξισλαμισμό της ηπείρου μας.

Γι' αυτό πιστεύω ότι η μόνη δίκαιη θέση για τους εθνικιστές της χώρας μας είναι να δηλώσουν ότι ο πόλεμος που έρχεται δεν είναι δικός μας πόλεμος, ότι η ουδετερότητα είναι αυτονόητη απέναντι στις μακρινές και άχρηστες επιχειρήσεις που επιβάλλουν οι ΗΠΑ και ότι αν ο ισλαμισμός πρέπει να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί, αυτό πρέπει να γίνει στην ήπειρό μας, στο έδαφός μας και ότι για να συμβεί αυτό, είναι πάνω απ' όλα απαραίτητο να τεθεί τέλος στη μετανάστευση, η οποία αποτελεί το έδαφος αναπαραγωγής και το στήριγμά του.

Γαλλική στρατιωτική επέμβαση; Ναι! Αλλά στις πόλεις της Γαλλίας ή στη Σανγκάτ, για την αποκατάσταση της πλήρους γαλλικής κυριαρχίας, όχι στα βουνά του Αφγανιστάν για να χρησιμεύσουν ως μεταφορείς νερού για τους στρατιώτες του θείου Σαμ.

Christian Bouchet

ΥΓ: Το βραβείο δημοσιογραφικής δειλίας πιθανότατα θα έπρεπε να πάει στον αρθρογράφο της Le Monde που έγραψε αυτή την ανθολογία: «Σε αυτή την τραγική στιγμή που οι λέξεις φαίνονται τόσο ανεπαρκείς για να εκφράσουν το σοκ που νιώθουμε, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μας είναι το εξής: είμαστε όλοι Αμερικανοί! Είμαστε όλοι Νεοϋορκέζοι! Πώς γίνεται να μην νιώθουμε, στην πραγματικότητα, όπως και στις πιο σοβαρές στιγμές της ιστορίας μας, βαθιά αλληλέγγυοι με αυτόν τον λαό και αυτή τη χώρα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, στις οποίες είμαστε τόσο κοντά και στις οποίες οφείλουμε την ελευθερία μας, και επομένως την αλληλεγγύη μας;».

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θέσεις της εθνικιστικής και ταυτοτικής οργάνωσης Unite Radicale (Ριζοσπαστική Ενότητα) σχετικά με τις επιθέσεις στις ΗΠΑ.

Καθώς το βαρύ πυροβολικό της φιλοαμερικανικής προπαγάνδας στα μέσα ενημέρωσης έχει εξαπολυθεί εδώ και σχεδόν μια μέρα, και πολιτικοί σε όλη τη Δύση ανανεώνουν την αφοσίωσή τους στην Ουάσινγκτον, η εθνικιστική και ταυτοτική οργάνωση Unite Radicale θέλει να διευκρινίσει τη θέση της.

Eνώ μπορούμε μόνο να θρηνήσουμε τα αθώα θύματα της τρομοκρατίας, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η τρομοκρατία που πλήττει τις ΗΠΑ είναι πολύ μικρή σε σύγκριση με αυτήν που προκαλούν σε ολόκληρο τον πλανήτη εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια.

Αξίζει πράγματι να θυμηθούμε τις ευρωπαϊκές πόλεις που καταστράφηκαν από τον αδιάκριτο βομβαρδισμό των αεροπλάνων της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ· το μισό εκατομμύριο Ιάπωνες που εξατμίστηκαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, τους Βιετναμέζους που απανθρακώθηκαν από ναπάλμ των B52 του Θείου Σαμ· τους άμαχους πληθυσμούς της Τρίπολης, της Βαγδάτης και του Βελιγραδίου που βομβαρδίστηκαν από αμερικανικούς πυραύλους και μαχητικά αεροσκάφη· τα βάσανα των παιδιών και των αμάχων στο Ιράκ, το Σουδάν, τη Λιβύη ή την Κούβα λόγω του εμπάργκο ή των οικονομικών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στις χώρες τους.

Ομοίως, ενώ η «ισλαμιστική τρομοκρατία» κατηγορείται για τις επιθέσεις, αξίζει να θυμόμαστε ότι αυτή η τρομοκρατία δημιουργήθηκε και εξοπλίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να πολεμήσει την ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν, την Ευρώπη στη Σερβία και να αποδυναμώσει την παλαιστινιακή αντίσταση στη Μέση Ανατολή. Αξίζει επίσης να θυμόμαστε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέκαθεν υποστήριζαν τα πιο φονταμενταλιστικά μουσουλμανικά κράτη και κινήματα εναντίον των κοσμικών αραβικών κρατών και κινημάτων.

Δελτίο Τύπου εκδόθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2001

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Είναι η Γαλλία αμερικανική πολιτεία;

Η γαλλική κυβέρνηση μόλις κήρυξε την αυριανή, Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου, ημέρα εθνικού πένθους προς τιμήν των  θυμάτων των επιθέσεων στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον. Με την ευκαιρία αυτή, οι Γάλλοι καλούνται να τηρήσουν τριών λεπτών σιγή.

Η Ριζοσπαστική Ενότητα (Unite Radicale) σημειώνει ότι η Γαλλία δεν κήρυξε εθνικό πένθος όταν Γάλλοι σκοτώθηκαν από βόμβες στον RER. Ούτε κήρυξε εθνικό πένθος μετά τα τραγικά ατυχήματα του Concorde ή της σήραγγας του Mont Blanc.

Έχει γίνει η Γαλλία αμερικανική πολιτεία;

Είναι ο θάνατος Γάλλων στη Γαλλία λιγότερο άξιος εθνικού πένθους από τον θάνατο Αμερικανών στην Αμερική;

Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί έτσι... η αλήθεια μπορεί να βρίσκεται αλλού. Οι ηγέτες μας δεν αγαπούν τη Γαλλία ή τον λαό της. Από την άλλη πλευρά, είναι ένθερμοι συνεργάτες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Ό,τι επηρεάζει τον κύριό τους επηρεάζει τους ίδιους περισσότερο από ό,τι επηρεάζει τον δικό τους λαό.

Δελτίο τύπου που εκδόθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2001

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το εθνικιστικό και ταυτοτικό κίνημα Unite Radicale (Ριζοσπαστική Ενότητα) ζητά την δημιουργία μίας επιτροπής για την ουδετερότητα της Γαλλίας και της Ευρώπης. 

Το εθνικιστικό και ταυτοτικό κίνημα Unite Radicale ξεκίνησε σήμερα, Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2001, κάλεσμα για τη δημιουργία μιας Επιτροπής για την ουδετερότητα της Γαλλίας και της Ευρώπης.

Καθώς οι αναφορές σε έναν πιθανό πόλεμο γίνονται ολοένα και πιο συχνές από τα στόματα των ηγετών των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η Unite Radicale στοχεύει να φέρει κοντά όλους όσους αρνούνται να επιτρέψουν να χυθεί γαλλικό και ευρωπαϊκό αίμα σε έναν πόλεμο στον οποίο οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν έχουν θέση.

Τον πόλεμο που θέλει να κηρύξει ο Μπους στον Ισλαμισμό, θέλει να τον κηρύξει σε ένα Γκόλεμ που η ίδια η κυβέρνηση της χώρας του δημιούργησε εκπαιδεύοντας τον Μπιν Λάντεν από τη CIA, ευνοώντας μουσουλμάνους φονταμενταλιστές για να αντιμετωπίσουν την PLO ή τα προοδευτικά αραβικά καθεστώτα, επιτρέποντας τη νίκη των μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν, εξοπλίζοντας τον UCK στο Κοσσυφοπέδιο, κ.λπ.

Αν πρόκειται να διεξαχθεί αγώνας κατά του Ισλαμισμού, πρέπει να διεξαχθεί στην ήπειρό μας. Ωστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι που θα ήθελαν να μας δουν να κινητοποιούμαστε για να υποστηρίξουμε την αστερόεσσα είναι αυτοί που απαγόρευσαν στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν να πολεμήσει την ισλαμική τρομοκρατία στην Τσετσενία.

Αν πρόκειται να διεξαχθεί αγώνας κατά του Ισλαμισμού, αυτός πρέπει να διεξαχθεί στη Γαλλία, όπου η ανεξέλεγκτη μετανάστευση αποτελεί κινητήρια δύναμη. Ωστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι που θα ήθελαν να κινητοποιηθούμε για να υποστηρίξουμε το πανί με τα Αστέρια είναι αυτοί που διώκουν τους ακτιβιστές για την υπεράσπιση της ταυτότητας στη Γαλλία και την Ευρώπη όταν αντιτίθενται στην εισβολή μεταναστών και στον εξισλαμισμό της ηπείρου μας.

Γι' αυτόν τον λόγο, η Unite Radicale και η «Επιτροπή για την Ουδετερότητα της Γαλλίας και της Ευρώπης» θα αναπτύξουν ως θέμα της καμπάνιας τους την αντίθεσή τους στους μακρινούς και άσκοπους πολέμους που επιβάλλουν οι ΗΠΑ, την επιθυμία τους να εξαλειφθεί ο ισλαμισμός από την ήπειρό μας και να τεθεί τέλος στη μετανάστευση που αποτελεί το έδαφος αναπαραγωγής και το στήριγμά του.

Δελτίο Τύπου που εκδόθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2001

ΠΗΓΗ

Το εθνικιστικό κίνημα και η Παλαιστίνη

 

Κάθε Παλαιστίνιος είναι ένας σύντροφος, ο ίδιος εχθρός, στο ίδιο χαράκωμα

Δεδομένου ότι τα φολκλορικά ή περιθωριακά κινήματα μιας δεξιάς που θεωρεί τον εαυτό της «ριζοσπαστικό» έχουν πρόσφατα, ενώ κανείς δεν νοιαζόταν για τη γνώμη τους, διακηρύξει τη θέση του «ούτε κεφίγια ούτε κιπά», φαίνεται χρήσιμο να θυμηθούμε τη θέση του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος (NR) για την Παλαιστίνη και τη σιωνιστική οντότητα.

Για εμάς:

1. Ο Σιωνισμός είναι ένας υστερικός εθνικισμός που γεννήθηκε στην Κεντρική Ευρώπη στα εκκοσμικευμένα περιθώρια ενός θρησκευτικού κινήματος που ασκεί αυστηρή ενδογαμία. Μόνο μια φαντασίωση, θρησκευτικής προέλευσης, τον συνδέει με την Παλαιστίνη.

2. Η σιωνιστική οντότητα είναι ένα αποικιακό κράτος όπου αλλόχθονες έποικους, κυρίως από δυτικές χώρες, που επιβάλλουν βάναυσα την κυριαρχία τους στον ιθαγενή πληθυσμό.

3.  Η δέσμευση του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος (NR) στο πλευρό της παλαιστινιακής αντίστασης είναι από παλιά και ιστορικά τεκμηριωμένη.

Το 1967, ενώ οι Lucien Rebatet και Xavier Vallat ήταν εκστασιασμένοι με την σιωνιστική οντότητα, ο François Duprat ίδρυσε τον «Αγώνα για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης».

Το 1968, ο πρώτος Ευρωπαίος που έπεσε με τα όπλα στο χέρι στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, ο Roger Coudroy, ήταν μέλος της Jeune Europe.

Και αυτή η στάση θα επαναβρεθεί στο Mouvement nationaliste revolutionnaire, το Troisième Voie , την GUD, την «Nouvelle Resistance», την Unite Radicale, το Bastion Social, κ.λπ. Αξίζει να θυμηθούμε ότι η διάσπαση μεταξύ του Εθνικοεπαναστατικού Κινήματος (NR) και των Zids, κατά τους τελευταίους μήνες της Unite Radicale, συνέβη γύρω από τη συζήτηση σχετικά με τη θέση απέναντι στην Παλαιστίνη.

Ακόμα κι αν, είναι αυτονόητο, το Εθνικοεπαναστατικό Κίνημα (NR) έχει μεγαλύτερη συγγένεια με τη χριστιανική ή κοσμική πτέρυγα της παλαιστινιακής αντίστασης (PFLP, FDPLP-CG, κ.λπ.) και πρέπει να θυμόμαστε ότι το 2001, κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου της Unite Radicale που πραγματοποιήθηκε στην Bourge, δηλώθηκε σαφώς ότι: «Στο εξωτερικό, οι Ισλαμιστές αντιπροσωπεύουν μια πολύπλευρη δύναμη που μπορεί, σε ορισμένες χώρες και υπό ορισμένες συνθήκες, να είναι σύμμαχος ενάντια στον αμερικανοσιωνιστικό ιμπεριαλισμό». Η καταπολέμηση του Ισλαμισμού σε ευρωπαϊκό έδαφος δεν συνεπάγεται με κανέναν τρόπο την απόρριψη των Ισλαμιστών που δρουν στο έδαφός τους συμμετάσχοντας σε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που υποστηρίζουμε.

4. Όσον αφορά την 7η Οκτωβρίου, το να μιλάμε για «ισλαμιστική βία» και «βαρβαρότητα», το να διευκρινίζουμε ότι τις καταγγέλλουμε και ότι δεν τις ανεχόμαστε και το να αποσυνδέουμε τη Χαμάς από τον παλαιστινιακό λαό, ισοδυναμεί με υιοθέτηση της δόξας του Συστήματος. Μπορεί θεωρούμε την 7η Οκτωβρίου ως πράξη τρομοκρατίας, εντάξει!, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι η τρομοκρατία είναι το όπλο των αδυνάτων ενάντια στους ισχυρούς και έχει χρησιμοποιηθεί πάντα από εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (καθώς και από σιωνιστικές οργανώσεις όπως η Ομάδα Stern ή η Irgun). Σε αυτήν την περίπτωση, χρησιμοποιήθηκε από τη Χαμάς όχι επειδή είναι ισλαμιστική, αλλά επειδή είναι ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Δεν είναι άχρηστο να θυμόμαστε ότι το 1996, μετά τη δολοφονία του Yayah Ayache, ενός από τους κύριους ηγέτες της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, η GUD κάλυψε τους τοίχους του Παρισιού και αρκετών μεγάλων γαλλικών πόλεων με αφίσες που τον τιμούσαν.

5. Η λύση των δύο κρατών που υποστηρίζει η Εθνική Συσπείρωση (RN) και μερικές ριζοσπαστικές αλλά «σοφές» εθνικιστικές ομάδες δεν μας αφορά. Από τη δεκαετία του 1990, το Εθνικοεπαναστατικό Κίνημα (NR) υπερασπίζεται την ιδέα ότι η μόνη λύση για την Παλαιστίνη ήταν η δημιουργία ενός ενιαίου δημοκρατικού και κοσμικού κράτους που θα ενώνει την Παλαιστίνη και το Ισραήλ. Αυτή τη θέση συμμερίζονται επίσης πολλοί Ισραηλινοί του χθες και του σήμερα που χαρακτηρίζονται ως «αριστεροί» όπως ο Martin Buber, ο Judah Magnes ή ο Meron Benveniste ή πολλοί «δεξιοί» όπως η Tzipi Hotolevy, και πολλοί Παλαιστίνιοι όπως ο Naim Khader ή ο Edward Saïd, οι οποίοι επίσης υποστήριζαν ή εξακολουθούν να υποστηρίζουν αυτό που ένας δημοσιογράφος της ημερήσιας εφημερίδας La Croix περιέγραψε ως τη μόνη «εναλλακτική λύση απέναντι σε μια πραγματικότητα επί του εδάφους που καθιστά ένα βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος μη πραγματοποιήσιμο. Το πρόβλημα της δημιουργίας ενός «ενιαίου κοσμικού κράτους» με την απαίτηση ίσων πολιτικών δικαιωμάτων για όλους παραμένει το αναπόφευκτο αποτέλεσμα που θα επιλύσει οριστικά αυτή τη σύγκρουση».

Η ομάδα VoxNR

ΠΗΓΗ

Franco Freda: Μονόλογοι (Μέρος Β)

 

Βλέπετε: κάνω διάκριση μεταξύ «πολιτικών» και «πολιτικάντηδων».

Με αυθάδεια, αν προτιμάτε, κατατάσσομαι ανάμεσα στους πολιτικούς: ανάμεσα σε εκείνους που βλέπουν την πολιτική ως ένα είδος εκτροφής της ψυχής, 

εκπαίδευσης της ψυχής, με την καλύτερη έννοια του όρου. Οι πολιτικάντηδες

είναι αυτοί που εκμεταλλεύονται ψυχές, προσπαθώντας να τις δηλητηριάσουν,

για τα συμφέροντα σίγουρα όχι μίας κάποιας εξιδεικευμένης φύσης.

Η μόνη συγγένεια μεταξύ εκείνων που διαπράττουν την 

αδικία και εκείνων που την υφίστανται, είναι το γεγονός ότι κανείς από τους δύο δεν ζεί σύμφωνα με την δικαιοσύνη. Εγώ, που ανήκω στους δεύτερους, 

δεν ζηλεύω την κακή συνείδηση των πρώτων. 

Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τους επίμονους και διαυγείς φανατικούς - αυτούς που είναι αμβλείς και πεισματικοί αν μη τι άλλο... Οι φανατικοί έχουν πάντα ένα εσωτερικό "φόρουμ" στο οποίο κρίνουν τις πράξεις τους χωρίς επιείκια. Τρόμο πρέπει να αισθανόμαστε για τους "βέβηλους": αυτούς που παρουσιάζουν ανεκτικότητα για να κρύψουν τον μακιαβελισμό και τον οπορτουνισμό τους»  

«Η λέξη «ιδεολογία» έχει, για μένα, μια (απεχθή) χροιά Διαφωτισμού. H κουλτούρα της ακροδεξιάς - ή μάλλον, της ριζοσπαστικής δεξιάς - είναι μια κουλτούρα που εκφράζεται μέσω αξιών (ακόμα και «ιδεών χωρίς λόγια», για να χρησιμοποιήσουμε τη ρήση του Σπένγκλερ) και ιδανικών - όχι μέσω ιδεολογιών. Η κουλτούρα της δεξιάς εκδηλώνεται μέσω διδασκαλιών και δογμάτων - όχι μέσω ιδεολόγων και ιδεολογιών. Και δεν ανήκω στην τάξη των δασκάλων (σκέφτομαι, αυτή τη στιγμή, τον άνθρωπο που ήταν ο πιο βαθυστόχαστος θεωρητικός της ακροδεξιάς στην Ιταλία σε αυτόν τον αιώνα: τον Ιούλιο Έβολα). Αντίθετα, ανήκω στην κατηγορία των παραφραστών και εκείνων που λειτουργούν ως επανάληψη, εκείνων που μεταδίδουν και «μεταφράζουν». Εδώ, παραβάλετε ορισμένα αγώγιμα μέταλλα».

«Με ενδιαφέρει, πάνω απ' όλα, η μεταϊστορική σημασία του φασισμού, η συμβολική του αξία. Από αυτή την άποψη, πιστεύω ότι ο φασισμός σήμαινε μια αντιστροφή του ρεύματος της δυτικής ιστορίας, μια υγιή σχέση (έστω και βοναπαρτιστικού τύπου) με τη δημοκρατία, με τον Διαφωτισμό - αναμφίβολα, μια ουσία ξένη προς εκείνο το τοπίο των ζιζανίων που διαμορφώθηκε πάνω απ' όλα μετά τη Γαλλική Επανάσταση».

«Δεν είμαι καθόλου δάσκαλος: non sum dignus… Θα μπορούσα να ορίσω τον εαυτό μου ως «καθηγητή», μάλλον – αλλά μόνο με την έννοια ότι πρεσβεύω ιδέες και απόψεις που συνδέονται με το «δικό μου» (το κτητικό είναι πραγματικά ακατάλληλο! Εννοώ: σε αυτό στο οποίο αναγνωρίζω τον εαυτό μου) όραμα του κόσμου. Ή μάλλον, μία «επανάληψη» – που παραμένει ένα απλό όργανο και επομένως μπορεί να έχει ακροατές, όχι μαθητές».

«Οι διαυγείς μιλούν λίγο, 

παραμένουν συγκεντρωμένοι στο έργο τους, απρόσωπα, «ασκητικά».

«Ο καθένας μας αντιπροσωπεύει δυνάμεις – «δυνάμεις» με τη φυσική έννοια –, δυνατότητες, βαθμούς της πραγματικότητας: και εκεί, σε αυτό το σημάδι αναπαράστασης, βρίσκεται η έννοια του καθενός μας. Η ατομική ύπαρξη είναι υποταγμένη σε αυτήν. Αυτό το ονομάζω «πνεύμα πολιτοφυλακής». Θα μπορούσα επίσης να το ονομάσω «πνεύμα υπηρεσίας». «Ασκητική πορεία» επίσης, αν θέλετε, προχωρώντας στον πολιτικό τομέα, κάτι που αναγνωρίζω ακόμη και στους αντιπάλους. Φυσικά, σε αυτή τη μεγάλη εντροπία που μας κατακλύζει, δεν είναι εύκολο να δούμε αυτόν τον «φυλετικό» τύπο στον οποίο ανήκω...»

«Η σύγκρουση, λοιπόν, ήταν ιδεολογική. Υπήρχαν οι κομμουνιστές, οι οποίοι ήθελαν επίσης τον homo novus: όπως οι φασίστες, όπως οι εθνικοσοσιαλιστές. Ήμασταν σίγουρα διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον, αλλά αυτό που επιβεβαιώναμε και αρνούμασταν προέκυπτε από τις ευρωπαϊκές πολιτισμικές ρίζες. Σήμερα έχουμε περάσει από το κοινωνικό ζήτημα στο φυλετικό. Η εποχή των ευρωπαϊκών εμφυλίων πολέμων έχει τελειώσει, αυτή των φυλετικών πολέμων πρόκειται να ξεκινήσει. Υπό την επίδραση της μαζικής εξωευρωπαϊκής μετανάστευσης, τα εθνικά κράτη θα διαλυθούν. Το μέλλον θα είναι το σκηνικό των φυλετικών συγκρούσεων: είναι καλύτερο για όλους οι Ευρωπαίοι να παραμείνουν στην Ευρώπη, οι Αφρικανοί στην Αφρική και οι Ισλαμιστές φονταμενταλιστές στις χώρες τους». 

«Οποιοδήποτε ανάμειξη είναι μια παρέκκλιση. Κάθε φυλή πρέπει να σέβεται τον εαυτό της. Ο τύπος της «φυλετικής ολοκλήρωσης», που αντανακλά ένα αισχρό τερατούργημα, ξεκινά από την υπόθεση ότι «ανοιχτές» μορφές, βιολογικές ή πολιτισμικές, μπορούν να διαμορφωθούν. Κάθε βιολογική ή πολιτισμική μορφή είναι αντίθετα από μόνη της πλήρης, ολοκληρωμένη και δεν απαιτεί κανέναν αλλογενή συντελεστή, ξένο προς αυτήν».

«Η φυλή δεν πρέπει να συζητείται, δεν πρέπει να συγκρίνεται: αν μη τι άλλο, πρέπει να αντικατοπτρίζεται. Η φυλή είναι αίμα, είναι νεύρο. Δεν εγείρει ερωτήματα. Είναι ένα στοιχείο, όπως ο αέρας, όπως ο ήλιος, όχι ένα ζήτημα. Είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Είτε δεν το έχεις είτε το έχεις (φυσικά, σε διαφορετικό βαθμό)». 

«Πολιτική είναι η επιδίωξη του Καλού της εθνικής κοινότητας στην οποία ανήκει κανείς, με τη μεγαλύτερη δυνατή –εντός των ορίων της ενδεχομενικότητας της ύπαρξής του και της ιστορικής περιόδου στην οποία ζει– αδιαφορία και καθαρότητα προθέσεων».

«Πολύ σπάνια νιώθω πραγματική περιφρόνηση. 

Μπερδεύετε την περιφρόνηση με την αποστασιοποίηση. Αν ένιωθα σαν δίποδο ανώτερο από άλλα δίποδα, αν δεν με είχε εμπνεύσει η ειλικρινής επιθυμία να συνεργαστώ για το καλό της εθνικής κοινότητας στην οποία ανήκω, σίγουρα δεν θα είχα ιδρύσει, στην ηλικία μου και με την εμπειρία μου, το Εθνικό Μέτωπο».

«Δεν είμαι δάσκαλος. Δάσκαλοι ήταν ο Έβολα, ο Πλάτωνας, για παράδειγμα. Υπήρξα μόνο «επανάληψη» θεωριών που έχουν διατυπώσει άλλοι. Όσο για το «κακός», δεν πιστεύω ότι υπήρξα ποτέ. Έχω βρεθεί σε κακή κατάσταση από το Σύστημα, μερικές φορές με «δίκαιες» κατηγορίες (όπως η κατηγορία της ανατρεπτικής συνεργασίας για την οποία καταδικάστηκα, την οποία αναγνωρίζω με υπερηφάνεια σε μερική βάση) και με άλλες άδικες κατηγορίες (όπως αυτή της οργάνωσης της σφαγής στην Πιάτσα Φοντάνα)».

ΠΗΓΗ

Διαβάστε το Μέρος Α

Πούτιν: ένα ακόμη σκυλάκι του σιωνισμού

 

«Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στο γεγονός ότι σχεδόν 

δύο εκατομμύρια άνθρωποι από την πρώην Σοβιετική Ένωση και την Ρωσική Ομοσπονδία κατοικούν στο Ισραήλ. Σήμερα είναι μία σχεδόν ρωσόφωνη χώρα. Και αναμφίβολα το λαμβάνουμε πάντα υπόψιν αυτό, στη σύγχρονη ιστορία της Ρωσίας»

Δηλώσεις του Ρώσου προέδρου αναφορικά 

με την τρέχουσα κατάσταση στην Μέση Ανατολή

ΠΗΓΗ

Πόλεμοι που καταρρίπτουν την ψευδαίσθηση της πολυπολικότητας

 

Έχει ήδη αποτύχει η πολυπολικότητα; Ενώ τρεις συγκρούσεις μαίνονται παράλληλα στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, οι γεωπολιτικοί χάρτες ενημερώνονται καθημερινά. Αλλά ένα πράγμα είναι ήδη σαφές: αρκετές ιδεολογικές αφηγήσεις που ήταν ευρέως διαδεδομένες τα τελευταία χρόνια έχουν καταρρεύσει υπό τα χτυπήματα της πραγματικότητας.

Πολυπολικότητα και καλό εναντίον κακού

Η πιο διαδεδομένη αφήγηση -ειδικά σε κύκλους που ασκούσαν κριτική στη δυτική μονοπολικότητα- ήταν αυτή που περιέγραφε μια παγκόσμια φιλελεύθερη ελίτ, φανατική και πολεμοχαρή, που μάχεται ενάντια σε ένα αναδυόμενο μέτωπο που αποτελείται από κυρίαρχα κράτη, με επικεφαλής ηγέτες που υποστηρίζουν την ταυτότητα και είναι προσανατολισμένοι στην ειρήνη μεταξύ των πολιτισμών. Αυτό το μέτωπο, σύμφωνα με την αφήγηση, θα αντιπροσώπευε μια αρμονική πολυπολική εναλλακτική λύση, βασισμένη στον σεβασμό της πολιτισμικής ποικιλομορφίας και στην αντίθεση στην δυτική προοδευτική ατζέντα. Σήμερα, κοιτάζοντας τα γεγονότα, καμία από αυτές τις υποθέσεις δεν φαίνεται να ευσταθεί.

Οι ηγέτες του «μετώπου της κυριαρχίας» βρίσκονται σε πόλεμο

Οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι - η Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας, το Ισραήλ εναντίον της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, το Ισραήλ εναντίον του Ιράν - δεν ξεκίνησαν από μέλη της φιλελεύθερης ελίτ, αλλά από τρεις προσωπικότητες που συχνά αναδεικνύονται σε σύμβολα του μετώπου της κυριαρχίας: τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον Ντόναλντ Τραμπ. Τρεις ηγέτες που τα τελευταία χρόνια έχουν συγκεντρώσει τη συναίνεση όσων στη Δύση αντιτίθενται στην ατζέντα της παγκοσμιοποίησης, την «κουλτούρα του cancel» και την ατλαντική παρέμβαση. Ωστόσο, αυτοί είναι που σήμερα ηγούνται συγκρούσεων μεγάλης κλίμακας, χωρίς καμία «woke» δικαιολογία, χωρίς η σημαία του ουράνιου τόξου ή η συμπερίληψη στις ταινίες να έχουν καμία σχέση με αυτό. Οι λεγόμενοι «πόλεμοι πολιτισμών», τουλάχιστον σε γεωπολιτικό επίπεδο, έχουν αποδειχτεί ότι είναι ένα περιθωριακό φαινόμενο, αποκομμένο από τους πραγματικούς μηχανισμούς της διεθνούς ισχύος.

Πολυπολικότητα: Περισσότερο σύνθημα παρά πραγματικότητα

Θεωρητικά, το Ιράν θα έπρεπε να είχε την υπεράσπιση των συμμάχων του από τον παγκόσμιο Νότο: τη Ρωσία, τη Κίνα, την Ινδία, τις αραβικές χώρες, τους BRICS. Στην πράξη, κανείς δεν παρενέβη . Κανείς δεν άσκησε σοβαρή πίεση. Κανείς δεν συντόνισε μια απάντηση. Η Ρωσία, ειδικότερα, έγινε στόχος άμεσης κριτικής από τους ίδιους τους ιρανικούς κύκλους. Ένα μεγάλο στρατιωτικό κανάλι κοντά στους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC), με πάνω από 60.000 συνδρομητές, έγραψε: «Η διεφθαρμένη φύση των Ρώσων και τα συνεχή και ύπουλα πισώπλατα μαχαιρώματα  σε αυτές τις δύσκολες μέρες είναι ένα γνωστό πρόβλημα. Όταν ήρθε η δύσκολη μέρα, μας εγκατέλειψαν εύκολα». Η ανάρτηση καταγγέλλει επίσης τη θεατρικότητα των ρωσο-ιρανικών σχέσεων, επικαλούμενη σαρκαστικά συναντήσεις με προσωπικότητες όπως ο Αλεξάντρ Ντούγκιν, ο οποίος μεταφέρθηκε σε προσκύνημα στην Καρμπάλα για να μιλήσει για μια «νέα τάξη των έσχατων καιρών». Δεν είναι απλώς ένα ξέσπασμα προπαγάνδας, είναι μια διαυγής και πικρή αποστασιοποίηση. Για πολλούς στο Ιράν, η Ρωσία δεν είναι σύμμαχος: είναι μια κυνική αριθμομηχανή, η οποία περιορίζεται στην πώληση όπλων, χωρίς καμία συγκεκριμένη αλληλεγγύη. Η Κίνα παρέμεινε σιωπηλή, ενοχλημένη από την αστάθεια και προσεκτική να μην θέσει σε κίνδυνο τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, το Τελ Αβίβ και τους εταίρους της στον Κόλπο. Η Ινδία, ένας σημαντικός αγοραστής της ισραηλινής στρατιωτικής βιομηχανίας, έχει περισσότερα να κερδίσει από την κρίση παρά από οποιαδήποτε πιθανή αλληλεγγύη με την Τεχεράνη. Τέλος, οι ουαχαμπιτικές μοναρχίες έχουν υποδεχτεί με άσχημα συγκαλυμμένη συναίνεση την αποδυνάμωση του σιιτικού Ιράν, σύμφωνα με την αναδιάρθρωση της Μέσης Ανατολής κατά μήκος των ισραηλινο-σαουδαραβικών γραμμών. Το πολυδιαφημισμένο πολυπολικό μέτωπο δεν υπάρχει, εκτός από τα έγγραφα των συνεδρίων και τα γεωπολιτικά μιμίδια. Υπάρχουν αποκλίνοντα συμφέροντα, οπορτουνιστικές συμφωνίες, στρατηγικές ασάφειες. Και τώρα ακόμη και το Ιράν, στην πιο δραματική στιγμή της πρόσφατης ιστορίας του, φαίνεται να το αναγνωρίζει δημόσια.

Η μονοπολικότητα δεν έχει τελειώσει. Απλώς έχει αλλάξει πρόσωπο.

Υπάρχουν επίσης εκείνοι που έχουν ερμηνεύσει αυτά τα σενάρια ως το οριστικό τέλος της μονοπολικότητας υπό αμερικανική ηγεσία. Αλλά η κοινή επίθεση στο Φορντόου, το Νατάνζ και το Ισφαχάν αποδεικνύει το αντίθετο: οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο μόνος παίκτης ικανός να προβάλει δύναμη οπουδήποτε στον κόσμο, ο μόνος ικανός να διαχειριστεί έναν ταυτόχρονο πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα, με την ενεργή υποστήριξη - ή τουλάχιστον τη σιωπή - σχεδόν όλων των συμμάχων τους. Αν υπάρχει κάποια διαφορά, είναι στη γλώσσα. Δεν υπάρχει πλέον καμία συζήτηση για «εξαγωγή δημοκρατίας» ή «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η ισορροπία δυνάμεων εξακολουθεί να αποφασίζεται στην Ουάσιγκτον, με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, υποβρύχια και stealth B-2. Η μονοπολική δύναμη είναι ακόμα εκεί. Απλώς έχει χάσει την υπομονή και τους καλούς τρόπους της. Και όπως το 2003, όταν ο πόλεμος στο Ιράκ χώρισε την Ευρώπη και ανατίναξε το κοινό αμυντικό έργο, έτσι και σήμερα η Ευρώπη κινδυνεύει να εγκαταλείψει το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν έρχεται ακριβώς τη στιγμή που ανοίγει ξανά η συζήτηση για τον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό και την κατασκευή ενός κοινοτικού στρατού. Ένα ανησυχητικό déjà vu, το οποίο δείχνει πώς κάθε προσπάθεια στρατηγικής αυτονομίας εξουδετερώνεται τακτικά από μια εξωτερική κλιμάκωση που αναγκάζει τις πρωτεύουσες να ανασυνταχθούν.

Ιράν και Ουκρανία: Τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά

Δύο φαινομενικά μακρινές χώρες – σε πολιτισμό, θρησκεία, ιστορία και πολιτικό σύστημα – η Ουκρανία και το Ιράν βρίσκονται σήμερα στην ίδια στρατηγική κατάσταση: αυτή των ενδιάμεσων δυνάμεων, πολύ αυτόνομων για να γίνουν ανεκτές, πολύ εκτεθειμένων για να κυριαρχήσουν. Η Ουκρανία δέχτηκε επίθεση τη στιγμή που επιδίωκε μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που δεν είχε ακόμη εγγυηθεί, αιωρούμενη ανάμεσα σε ένα μετασοβιετικό παρελθόν και ένα δυτικό μέλλον που είχε μόνο λάβει ως υπόσχεση. Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, χτυπήθηκε ενώ ολόκληρη η Μέση Ανατολή ανασυντίθεται χωρίς αυτό, με το Ισραήλ και τις σουνιτικές μοναρχίες να εδραιώνουν έναν νέο οικονομικό και στρατιωτικό άξονα, αφήνοντας την Τεχεράνη μόνη, περικυκλωμένη και περιθωριοποιημένη. Ένα άλλο δομικό στοιχείο τους συνδέει επίσης: η πυρηνική ενέργεια. Το Κίεβο εγκατέλειψε το οπλοστάσιό του το 1994 σε αντάλλαγμα για εγγυήσεις ασφαλείας που αποδείχθηκαν απατηλές. Η Τεχεράνη βομβαρδίζεται όχι για αυτά που έχει, αλλά για αυτά που θα μπορούσε, μια μέρα, να αναπτύξει. Και οι δύο αντιμετωπίζονται ως ατομικές απειλές, παρόλο που δεν είναι πυρηνικές δυνάμεις. Το παράδοξο είναι προφανές: όσοι δεν έχουν πυρηνική ισχύ είναι πιο εύκολο να πληγούν. Έτσι, η Ουκρανία και το Ιράν μοιράζονται την ίδια γεωπολιτική καταδίκη: είναι ενδιάμεσες δυνάμεις, αρκετά σημαντικές για να ενοχλήσουν, αλλά πολύ ευάλωτες για να επιβληθούν μόνες τους. Σε ένα διεθνές σύστημα που αποδέχεται την «κυριαρχία» μόνο όταν αυτή βρίσκεται υπό  εξωτερικό έλεγχο, το πραγματικό «έγκλημα» αυτών των εθνών είναι η φιλοδοξία για πλήρη ανεξαρτησία.

Τέλος Αφηγήσεων, Αρχή Πραγματικότητας

Οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι αποκαλύπτουν την ασυνέπεια των μεγάλων παρηγορητικών αφηγήσεων. Δεν υπάρχει μέτωπο του καλού, ούτε μέτωπο του φιλελευθερισμού, ούτε μέτωπο της κυριαρχίας. Δεν υπάρχει συνεκτική πολυπολική συμμαχία. Και η πραγματική δυναμική της ισχύος δεν ακολουθεί τη λογική της πολιτιστικής προπαγάνδας ή των κοινωνικών δικτύων. Η πολυπολικότητα, προς το παρόν, είναι μια υποβλητική έννοια αλλά στερείται δομής. Η μονοπολικότητα εξακολουθεί να είναι σταθερή, έστω και αν λιγότερο κομψή. Και ακόμη και το Ιράν, το οποίο πίστευε σε αυτή την εναλλακτική, σήμερα ανακαλύπτει ότι είναι μόνο του. Όποιος θέλει πραγματικά να καταλάβει πού οδεύει ο κόσμος πρέπει να αποδεχτεί την πολυπλοκότητα, να ξεφύγει από τη δυαδική λογική και να επιστρέψει στην παρατήρηση των σχέσεων εξουσίας για αυτό που είναι. Ακόμα και όταν δεν αντιστοιχούν στην πιο άνετη αφήγηση.

Sergio Filacchioni

ΠΗΓΗ