«Καπιταλισμός» του Γιόσεφ Γκέμπελς

 

To κείμενο που ακολουθεί πρωτοδημοσιεύθηκε από τον Γιόσεφ Γκέμπελς στην εφημερίδα «Der Angriff» και αποτελεί μία ακομή ευθεία επίθεση στην καπιταλιστική οικονομία και στο πολύ βασικό χαρακτηριστικό της: την υποταγή της παραγωγής στην αύξηση του κέρδους και όχι στην εξυπηρέτηση των αναγκών του λαού. Το άρθρο γράφτηκε την περίοδο που ήδη το NSDAP είχε ξεκίνησει τις υποχωρήσεις στα σοσιαλιστικά και εθνικοεπαναστατικά αιτήματα και συνεπώς δεν διακατέχεται από τον ίδιο ριζοσπαστισμό και την ίδια επαναστατική βούληση που χαρακτηρίζει τα πρώιμα γραπτά του Γκέμπελς. Στο άρθρο δεν αναφέρονται πλέον έννοιες όπως η ταξική πάλη, η εθνικοποίηση μεγάλων τμημάτων της βαριάς βιομηχανίας, η παραχώρηση δικαιώματων στους εργάτες αλλά απλώς η ρύθμιση των σχέσεων κεφαλαίου - εργασίας από ενά κράτος επόπτη. 

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Πρωτοδημοσιεύθηκε στις 15 Ιουλίου 1929

«Καπιταλισμός δεν είναι ένα πράγμα αλλά η σχέση με ένα πράγμα. Αιτίες της κοινωνικής μας δυστυχίας δεν αποτελούν τα ορυχεία, τα εργοστάσια, η ιδιοκτησία σπιτιών και γης, οι σιδηροδρομικές υποδομές, το χρήμα και τα πακέτα μετοχών αλλά η κατάχρηση αυτών των λαϊκών αγαθών. Επομένως, ο καπιταλισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κατάχρηση του εθνικού κεφαλαίου[1]  αν και αυτός ο ορισμός δεν περιορίζεται σε καμία περίπτωση αποκλειστικά σε οικονομικά ζητήματα. Έχει γενική ισχύ σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Καπιταλισμός είναι η ακατάλληλη χρήση της εθνικής κληρονομιάς και ο άνθρωπος που την καταχράται είναι καπιταλιστής.

Το ορυχείο υπάρχει για να παρέχει στον Λαό κάρβουνο ώστε αυτός να απολαμβάνει φώς και ζεστασιά. Τα εργοστάσια, τα σπίτια, η γη, το χρήμα και τα πακέτα μετοχών προορίζονται να υπηρετούν τον Λαό, όχι να υποδουλώνουν τον Λαό. Η κατοχή αυτών των αγαθών δεν μεταβιβάζει τόσο δικαιώματα, όσο υποχρεώσεις. Περιουσία σημαίνει ευθύνη, όχι προς το πορτοφόλι του ιδιοκτήτη, αλλά προς τον Λαό και το συλλογικό όφελος. Αρχικά τα ορυχεία προορίζονται να εξυπηρετούν την παραγωγή και η παραγωγή να εξυπηρετεί τον Λαό. Δεν επινόησε το χρήμα τους ανθρώπους αλλά οι άνθρωποι το χρήμα, για να το υποτάξουν και όχι για να τους υποτάξει αυτό. 

Εάν καταχρώμαι οικονομικά αγαθά για να βασανίζω τον Λαό μου, τότε δεν είμαι άξιος να κατέχω αυτά τα αγαθά. Αντιστρέφω την ζωή προς το αντίθετο της. Είμαι οικονομικός καπιταλιστής. Εάν καταχρώμαι πολιτιστικά αγαθά (Kulturgütern) π.χ  εκμεταλλεύομαι την θρησκεία για οικονομικούς ή πολιτικούς σκοπούς τότε είμαι ένας άθλιος διαχειριστής των περιουσιακών στοιχείων που μου εμπιστεύτηκαν: είμαι πολιτιστικός καπιταλιστής. O καπιταλισμός λαμβάνει ανυπόφορες μορφές από την στιγμή που οι ατομικοί σκοποί, τους οποίους εξυπηρετεί, έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Λαού στο σύνολο τους. Ο καπιταλισμός λαμβάνει ως σημείο εκκίνησης τα πράγματα και όχι τους ανθρώπους. Το χρήμα γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίον περιστρέφονται τα πάντα. 

Είναι το αντίθετο του σοσιαλισμού. Η σοσιαλιστική κοσμοθεωρία ξεκινά από τον Λαό (Volk) και μετά προχωρά στα πράγματα. Τα πράγματα υποτάσσονται στον Λαό. Ο Σοσιαλιστής τοποθετεί τον Λαό πάνω από όλα και τα πράγματα αποτελούν μόνο μέσο για τον σκοπό. 

Aν εφαρμόσουμε αυτές τις αρχές στην οικονομική ζωή, τότε προκύπτει η ακόλουθη εικόνα:

Στο καπιταλιστικό σύστημα ο Λαός εξυπηρετεί την παραγωγή, η οποία με την σειρά της εξαρτάται από τις δυνάμεις του χρήματος. Το φάντασμα του χρήματος θριαμβεύει πάνω στην ζωντανή οντότητα του Λαού. Σε ένα σοσιαλιστικό σύστημα το χρήμα εξυπηρετεί την παραγωγή και η παραγωγή εξυπηρετεί τον Λαό. Το χρήμα είναι υποταγμένο στην οργανική κοινότητα του Λαού. Το κράτος μπορεί να έχει μόνο ρυθμιστικό ρόλο σε όλα αυτά. Αφαιρεί τις αιώνιες συγκρούσεις μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας μαζί με τον εθνικο-καταστροφικό χαρακτήρα που αυτές φέρουν. Είναι κριτής μεταξύ των δύο και επεμβαίνει αμείλικτα όταν ο Λαός απειλείται. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει μόνο μία ξεκάθαρη απόφαση: αν στον οικονομικό ανταγωνισμό το κράτος τοποθετείται στο πλευρό εκείνων που διάκεινται εχθρικά προς τον Λαό - ανέξαρτητα από το πόσο εθνικιστές αυτοί υποτίθεται ότι μπορεί να είναι - τότε είναι καπιταλιστικό. Αν από την άλλη υπηρετεί την Δικαιοσύνη και την κρατική αναγκαιότητα τότε είναι σοσιαλιστικό. 

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος του γερμανικού προλεταριάτου εκείνη την δυστυχή μέρα της 9ης Νοεμβρίου 1918: ότι κάποιος μπορούσε να χάσει έναν πόλεμο, να αφήσει τον ευατό του να εξαπατηθεί από μία επανάσταση και παρόλα αυτά να μπορεί να ανατρέψει το καπιταλιστικό κράτος και να δημιουργήσει ένα σοσιαλιστικό στην θέση του. Αυτό θα ήταν δυνατό μόνο με τα όπλα. Ποτέ στην ιστορία δεν επικράτησε μία νέα κοσμοθεωρία - και ο σοσιαλισμός είναι μία τέτοια - μέσω της συνθηκολόγησης, πάντα μόνο μέσω της αντίστασης και της επίθεσης. Το 1918 ο Γερμανός σοσιαλιστής είχε μόνο ένα καθήκον: να παραμείνει οπλισμένος και να υπερασπιστεί τον γερμανικό σοσιαλισμό. Αυτό δεν έγινε. Οι ανθρώποι μιλούσαν, υιοθετούσαν ψηφίσματα και ο Γερμανός εργάτης δεν παρατήρησε ότι η διαδικασία αυτή απλώς παρείχε γη και ύδωρ στον μεγαλύτερο εχθρό του, το διεθνές κεφάλαιο. 

Αποτέλεσμα αυτής της ανοησίας είναι το χάος του σήμερα. Μία σοσιαλδημοκρατία στα λόγια, ένας υπηρέτης του παγκοσμιού κεφαλαίου στην πράξη. Παίρνουμε θέση ενάντια σε όλο αυτό. Επείδη είμαστε σοσιαλιστές και θέλουμε το χρήμα να υπηρετεί τον Λαό, για αυτό επαναστατούμε ενάντια στην παρούσα τάξη πραγμάτων, εμπνέοντας την θέληση να τσακίσουμε ένα αφόρητο σύστημα, έτσι ώστε, από τα ερείπια της δημοκρατίκης επαρχίας του χρήματος να αναδυθεί ένα Γερμανικό Σοσιαλιστικό Κράτος».  

«Θα δοθεί στους πρώτους, πάρθηκε από τους δεύτερους» 

Σημείωση: Η έννοια «Λαός» έχει αποδωθεί ως ελληνική μετάφραση της γερμανικής λέξης «Volk» που ταυτίζεται περισσότερο με την έννοια «εθνική κοινότητα» ή «λαϊκή κοινότητα». Ουσιαστικά η λέξη «Volk» δεν εννοεί τον λαό ως ένα απλό άθροισμα ατόμων αλλά ως οργανικά συνδεδεμένο εθνικό σύνολο. 

[1]: Εθνικό Κεφάλαιο, «Volkscapital» στο πρωτότυπο γερμανικό κείμενο. Στα εθνικοσοσιαλιστικά κείμενα ονομάζεται επίσης και «εργασιακό κεφάλαιο» (working capital, tätigen capital) ή «παραγωγικό κεφάλαιο» (schaffendes kapital). Η εθνικοσοσιαλιστική οικονομική θεωρία έκανε διάκριση μεταξύ «παραγωγικού κεφαλαίου» (κεφάλαιο που δημιουργεί θέσεις εργασίας, ορισμένες μορφές βιομηχανίας και γεωργίας, κεφάλαιο δεσμευμένο στην γερμανική επικράτεια αποτελούμενο σε μεγάλο βαθμό από ακίνητα περιουσιακά στοιχεία και το οποίο παρέχει μισθούς και εργασία στον εργαζόμενο λαό) και «αρπακτικού κεφαλαίου» (κυρίως χρηματιστηριακό κεφάλαιο, χρηματοοικονομικό κεφάλαιο και δανειακό κεφάλαιο, δηλαδή κεφάλαιο με διεθνή βάση, κινητά περιουσιακά στοιχεία, που δεν παράγει τίποτα υλικό, παρά μόνο μεγάλα κέρδη για μία μικρή κλίκα μέσω της εκμεταλλευτικής χειραγώγησης του χρήματος και όχι μέσω δαπανών). Οι εθνικοσοσιαλιστές αναγνώριζαν ότι το παραγωγικό κεφάλαιο στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος έχει αναπτυχθεί με επιζήμιο τρόπο, αλλά υποστήριζαν ότι στο σύνολο του εξακολουθούσε να έχει ευνοϊκές ιδιότητες για τον Λαό και απαιτούσαν να μείνει σχετικά άθικτο, ενώ παράλληλα θα εξάλειφαν κάθε είδους εκμετάλλευση μέσω μίας σειράς ρυθμιστικών οικονομικών μέτρων: εθνικοποίηση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, προστασία της εργασίας, αναδιανομή της γής, μικτή ιδιοκτησία στην βιομηχανία, ελέγχοι τιμών και μισθών, κλπ. 

ΠΗΓΗ

Διαβάστε επίσης: 

Το Μικρό Αλφαβητάρι των Εθνικοσοσιαλιστών

Ο Παγκόσμιος Εχθρός

Εθνικοσοσιαλισμός ή Μπολσεβικισμός;

 

«Το δικό μας σκεπτικό διαφέρει από το σκεπτικό των καπιταλιστών. Στον καπιταλισμό, η πιο όμορφη γυναίκα, αξίζει μόνο να είναι στο εξώφυλλο και να μειώνεται η ανθρώπινη αξία της γυναίκας καθημερινά. Στον καπιταλισμό, η αξία ενός ανθρώπου, εξαρτάται από την περιούσια του. Στον καπιταλισμό η ολοκλήρωση του ανθρώπου δεν έχει καμία έννοια. Μοναδική έννοια είναι η ολοκλήρωση της περιουσίας, του πλούτου». 

ΠΗΓΗ

Το «μαυροκόκκινο» 1821...

 

Η 25η Μαρτίου είναι η αγαπημένη μέρα του ακροδεξιού και του ελαφροπατριώτη. Είναι η μέρα που τους δίνετε η ευκαιρία να υψώσουν την γαλανόλευκη στα μπαλκόνια τους, να γεμίσουν με εθνικοπατριωτικές κορώνες τα social media τους, να το παίξουν επικίνδυνοι τουρκοφάγοι στους φίλους τους και τον οικογενειακό τους περίγυρο. Όλα αυτά βέβαια εκ του ασφαλούς, αφού την επομένη θα γύρισουν ανενόχλητοι στην μίζερη μικροαστική ζωούλα τους, καπνίζωντας ναργιλέδες στα «κλάμπ», χαζεύοντας τουρκοσήριαλ στα κανάλια και ψηφίζοντας πάλι τις ίδιες δημοκρατικές συμμορίες που ξεπουλάνε και καταδυναστεύουν την Πατρίδα και τον Λαό. Για αυτό αρέσουν οι εθνικές επετείοι στους ακροδεξιούς και τους ζητωπατριώτες της δεκάρας. Γιατί τους δίνουν την ψυχολογική ντόπα του να νιώθουν «καλοί Έλληνες» και «επωφελείς πατριώτες» χωρίς να τους αναγκάζουν να απαλλαχθούν ούτε στο ελάχιστο από την σιχαμερή ατομικιστική, καπιταλιστική, μεταμοντέρνα καθημερινότητα τους. Φυσικά τέτοιες ημέρες δεν μπορούν να λείπουν από τις δημόσιες εκδηλώσεις και οι πολιτικοί του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου», οι διάφοροι κοστουμαρισμένοι κλόουν που θα εκμεταλλεύτουν την συλλογική μνήμη προς άγρα ψήφων, τάζοντας «Μεγάλες Ελλάδες» μέχρι την Άγκυρα και την Ινδία! Εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές υψώνουμε ανυπέρβλητα τείχοι προς όλους αυτούς, διότι ως εκφραστές του αληθούς πνεύματος της Eπανάστασης, δεν βρίσκουμε τίποτα κοινό μαζί τους! 

Η Επανάσταση του 1821 δεν πραγματοποίηθηκε ούτε από βερμπαλιστές γραφιάδες, ούτε από δειλούς πολιτικάντηδες. Μπόρει ένα μεγάλο τμήμα της ανερχόμενης αστικής τάξης να είχε σημαντικό οργανωτικό και υποστηρικτικό ρόλο αλλά το κύριο βάρος της διεξαγωγής και της επιτυχίας της έπεσε στους οπλαρχηγούς και τις λαϊκές μάζες. Αυτούς δηλαδή που είναι πάντοτε οι ουσιαστικοί φορείς κάθε επαναστατικής διαδικασίας. Η ψυχοσωματική Αριστοκρατία του Αίματος - η οποία χωρίς να προσδιορίζεται από την καταγωγή της ή την κοινωνική της θέση αλλά από την ιδιοσυγκρασία της και την φυσική της κλίση έχει την ικανότητα να οδηγεί τον λαό στα μεγάλα έργα - και οι εξεγερμένες μάζες των οποίων ηγούνται πάντα οι πρώτοι. Η ουσία της Επανάστασης αντιπροσωπευόταν από την κλεφτουριά και τους φτωχούς αγρότες, τεχνίτες, ναύτες του Γένους: η δημιουργία ενός υγιούς Εθνικού Λαϊκού Κράτους, εθνικής ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, βασισμένο στα πρότυπα των προηγούμενων «μορφών ζωής» του Ελληνισμού. Μία κατευθυντήρια αρχή η οποία προδόθηκε από τους συνήθεις ύποπτους, τους αστούς δημοκρατικοφιλελεύθερους πολιτικούς, τους Φαναριώτες και τους βολεμένους κοτζαμπάσηδες, τους πολιτικούς προγόνους του σημερινού κρατικο-καπιταλιστικού ελλαδικού κατεστημένου, τους «παππούδες» (είτε φυσικά, είτε ιδεολογικά) αυτών που ξεπουλάνε την ελληνική γη μέχρι και το τελευταίο εκατοστό, αυτών που παραδίδουν αλυσοδεμένο χειροπόδαρα τον Λαό μας στα νύχια του διεθνούς αρπακτικού κεφαλαίου. Αυτοί πρώτοι πρόδωσαν την εθνεγερσία εμποδίζοντας την ανέλιξη μίας υγιούς φυσικής Αριστοκρατίας του Αίματος μέσα από τις αγωνιζόμενες λαϊκές μάζες, μίας ηγέτιδας τάξης που θα βάσιζε την ηγεμονία της στην Πλατωνική οργάνωση της Πολιτείας, και αντ΄αυτού εγκλωβιστήκαμε στο καλούπι του νεωτερικού Διαφωτισμού και της σκύλας που αποκαλείται «αστική δημοκρατία», μία ακόμη μορφή πολιτικής και οικονομικής υποταγής. 

Το βασικότερο πρόταγμα της Επανάστασης, η εθνική ανεξαρτήσια, πρόδοθηκε και αναιρέθηκε από την αρχή. Τα αστικοφιλελεύθερα σκουλήκια φρόντισαν από την σκλαβιά του σουλτάνου και του μπέη να περάσουμε σε αυτή του «Ιούδα», των τραπεζών και των δυτικών κεφαλαιοκρατικών χωρών. Πρώτη μέριμνα των ξενόδουλων «εθνοσωτήρων» ήταν η σύναψη δανείων και η μετατροπή της χώρας σε μορφή αποικίας για τους δυτικούς δημοκράτες. Όλη η υπόλοιπη ιστορική πορεία του κρατιδίου είναι φυσικό απότοκο αυτής της κατάστασης. Από τα κόμματα βιτρίνες που διεκδικούσαν αλλαγή νταβατζή (γαλλικό, ρωσικό, αγγλικό) μέχρι την αγγλοκρατία, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. 

Το παρών κράτος - πλην ελαχίστων εξάψεων - είναι απλώς η συνέχιση της τουρκοκρατίας με διαφορετικό δυνάστη και διαφορετική πολιτειακή μορφή. Από την αρχή του ασύμφωνο με τις ιδέες της Επανάστασης και αυτών οι οποίοι εξεγέρθηκαν για να το φτιάξουν. Από την αρχή του ασύμφωνο με το Έθνος μας, την Ψυχή του και την Ιστορία του. Αν οι επαναστάτες του 1821 εξεγέρθηκαν εναντίον του ξένου αφέντη διεκδικώντας την Μοίρα και την Ζωή της Ελλάδος στην Ιστορία, εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές, φασίστες και εθνικοεπαναστάτες έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε άλλες χίλιες φορές πιο λυσσασμένα εναντίον του αστικού κράτους που απειλεί να εξαφανίσει το Γένος μας. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε διεκδικώντας εθνική ανεξαρτήσια ενάντια στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τις ΗΠΑ και τα φερέφωνα τους της ντόπιας ολιγαρχίας. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε ενάντια στους κοτζαμπάσηδες των καιρών μας: τις πολιτικές συμμορίες της χώρας, την σάπια πλουτοκρατική κλίκα και την αστική παγκοσμιοποιητική ελίτ του φιλελεύθερου lifestyle. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε εναντίον του καπιταλιστικού μοντέλου οικονομίας διεκδικώντας κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής και της εργασίας. Έχουμε Χρέος να εξεγερθούμε εναντίον του κοινοβουλευτικού κράτους και κατασυνέπεια εναντίον των οργανών εξουσίας και καταστολής του: δικαστών, αστυνομία, νατοϊκού στρατού. 

Αυτό είναι το Καθήκον και το Χρέος των Εθνικοεπαναστατών. Μόνο όσοι ενστερνίζονται τα παραπάνω αξίζουν να λέγονται συνεχιστές του 1821 και φορείς του νοήματος του! Μόνο όσοι ενστερνίζονται τα παραπάνω αξίζουν να λέγονται συναγωνιστές μας!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

για μία Φαιοκόκκινη Πατρίδα

όπως Φαιοκόκκινη ήταν η πρώτη σημαία των επαναστατημένων Ελλήνων

                                               

                                     

     

«Συμβουλές για έναν Δικτάτορα» του Γιόσεφ Γκέμπελς

 

Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύθηκε από τον Γιόσεφ Γκέμπελς την 1η Σεπτεμβρίου του 1932 στην εφημερίδα «Der Angriff» και αποτελεί μία σειρά οδηγιών για το πως πρέπει να είναι η τέλεια ολοκληρωτική - δικτατορική κυβέρνηση. Ο λόγος για τον οποίον το άρθρο μεταφράζεται στα ελληνικά από τις «ΜΑΥΡΕΣ ΛΕΓΕΩΝΕΣ» είναι διότι, πέραν του ότι έχει δίκιο στις περισσότερες θέσεις του, αξίζει κανείς να πραγματοποιήσει έναν ιστορικό συγκρητισμό των παρακάτω λεγομένων με τις διάφορες ακροδεξιές στρατιωτικές χούντες οι οποίες είτε προέκυψαν είτε «φυτεύτηκαν» από τις ΗΠΑ, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται και το γνωστό ελληνικό παράδειγμα της 21ης Απριλίου.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ

1. Μία δικτατορία απαιτεί τρία πράγματα: έναν ηγέτη, μία ιδέα και ακόλουθους πρόθυμους να ζήσουν για τον ηγέτη και την ιδέα και αν χρειαστεί να πεθάνουν για αυτά. Αν ο ηγέτης λείπει δεν υπάρχει μέλλον, αν η ιδέα λείπει τα πάντα είναι αδύνατα, αν λείπουν οι ακόλουθοι τα πάντα είναι ένα κακόγουστο αστείο. 

2. Μία δικτατορία μπορεί να στραφεί εναντίον του κοινοβουλίου, εφόσον αυτό χρειάζεται, αλλά ποτέ εναντίον του λαού. 

3. Το να βασίζεσαι στις ξιφολόγχες είναι επισφαλές. 

4. Το πρώτο καθήκον ενός δικτάτορα είναι να καθιστά αποδεκτό αυτό που επιθυμεί εναρμονίζοντας την βούληση του με την βούληση του έθνους. Μόνο τότε οι πλατιές μάζες θα τον στηρίξουν και θα ενταχθούν στις τάξεις του μακροπρόθεσμα. 

5. Το υψηλότερο καθήκον ενός δικτάτορα είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Αν οι άνθρωποι αντιληφθούν ότι ο δικτάτορας αντιπροσωπεύει μόνο μία λεπτή ανώτερη τάξη που δεν έχει καμία σχέση μαζί τους, θα τον αντιμετωπίσουν ως εχθρό και θα τον ανατρέψουν γρήγορα. 

6. Οι δικτατορίες σώζουν ένα έθνος όταν λειτουργούν καλύτερα από τις προηγούμενες μορφές διακυβέρνησης τις οποίες πολεμούν και όταν η δύναμη τους είναι τόσο αγκυροβολημένη στους ανθρώπους που πλέον η ισχύς τους δεν εξαρτάται από τα όπλα αλλά από τους οπαδούς τους. 

7. Ο δικτάτορας δεν χρειάζεται να ακολουθεί την βούληση της πλειοψηφίας. Πρέπει ωστόσο να έχει την ικανότητα να μεταχειρίζεται την βούληση του λαού. 

8. Το ηγετικό κόμμα και οι μάζες πρέπει να ταυτίζονται. Αυτός που καταστρέφει το κόμμα θα οδηγήσει το έθνος στην άβυσσο. Η πολιτική ικανότητα δεν αποδεικνύεται με την χρήση δόλιων μέσων για την κατάκτηση μίας υπουργικής θέσης.

9. Οι δικτατορίες πρέπει να μπορούν να λειτουργήσουν με τα δικά τους πνευματικά αποθέματα. Τίποτα δεν θα προχωρήσει αν οι «θετικές» ιδέες προέρχονται μόνο από τους αντιπάλους και οτιδήποτε δεν προέρχεται από αυτούς έχει «αρνητικό» τόνο. 

10. Η ικανότητα να μιλάς δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι μόνο όταν οι πράξεις δεν ακολουθούν τα λόγια. Το να μιλάς καλά είναι θετικό. Το να ενεργείς γενναία είναι ακόμη καλύτερο. Ο τυπικός αντιδραστικός δεν μπορεί ούτε να μιλήσει, ούτε να ενεργήσει. Έχει με κάποιον τρόπο κερδίσει την εξουσία αλλά δεν ξέρει τι να κάνει. 

11. Τίποτα δεν είναι πιο ξένο προς την δικτατορική σκέψη από την αστική έννοια της «αντικειμενικότητας». Μία δικτατορία είναι από την φύση της υποκειμενική. Είναι στην φύση της να λαμβάνει πλευρά. Εφόσον τίθεται υπέρ ενός πράγματος, τότε πρέπει να στρέφεται εναντίον ενός άλλου. Εάν δεν το κάνει, διατρέχει τον κίνδυνο να δημιουργήσει αμφιβολίες στους ανθρώπους για την ειλικρίνεια της. 

12. Μία δικτατορία μιλάει ανοιχτά για το τι είναι και τι θέλει. Δεν κρύβεται πίσω από μία πρόσοψη. Έχει το θάρρος να δράσει και να επιβεβαιώσει. 

13. Οι δικτατορίες οι οποίες επικαλούνται τον νόμο για να δώσουν στους ευατούς τους μία όψη νομιμότητας, ακόμη και αν οι πράξεις τους διαφωνούν, είναι βραχύβιες. Θα καταρρεύσουν από την δική τους ανικανότητα αφήνωντας πίσω χάος και σύγχυση. 

14. Μόνο όσοι δεν έχουν το θάρρος να αναλάβουν ένα κομματικό αξίωμα στέκονται «υπεράνω» των κομμάτων. Όταν ο κόσμος καταρρέει, όταν τα θεμέλια κλονίζονται, όταν ο επαναστατικός πυρετός εξαπλώνεται σε λαούς και έθνη, πρέπει κανείς να ενταχθεί σε ένα κόμμα, πρέπει να ταχθεί υπέρ ή κατά. Αυτός που θα σταθεί «ανάμεσα» θα ξεσκιστεί από τις αντιφάσεις ως θύμα της δικής του αναποφασιστικότητας. 

15. Μπορεί να ακούγεται γροτέσκο αλλά είναι αλήθεια: η φύση ενός δικτάτορα προσδιορίζεται από το όνομα του. Κανείς δεν μπορεί να κυβερνήσει με ένα όνομα όπως Muller ή Meier. Όταν διεκδικείς έναν τίτλο πρέπει να αγωνίζεσαι για αυτόν. Δεν μπορείς να τον αποκτήσεις εξαπατώντας. 

16. Ο αληθινός δικτάτορας βασίζεται στον ευατό του. Μόνο ο δειλός και ο ανίκανος κρύβονται πίσω από τους κανόνες και εξαρτώνται από τις νομικές παραγράφους για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους. 

17. Όλα τα υπέροχα είναι απλά και όλα τα απλά είναι υπέροχα. Στο ανθρωπάκι αρέσει να κρύβει την ασημαντότητα του πίσω από την πολυπλοκότητα. 

18. Ο στρατός υπάρχει για να υπερασπίζεται την χώρα από τις εξωτερικές απειλές, όχι για να καταστέλει τον λαό προς όφελος ενός λεπτού στρώματος σφετεριστών. Μία δικτατορία που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον ευατό της με τους δικούς της υποστηρικτές αξίζει να καταρρεύσει. 

19. Ο Πρίμο ντε Ρίβερα (ο Ισπανός δικτάτορας που έχασε την εξουσία το 1930) έπεσε επειδή η εξουσία του στηριζόταν στα όπλα, εισπράττωντας μόνο μίσος και περιφρόνηση από τον λαό.

20. Το έργο του Μουσολίνι είναι ακλόνητο, γιατί ο ίδιος αποτελεί ίνδαλμα για τον λαό του. Έδωσε πίσω στην Ιταλία αυτό που πάντα είναι το καλύτερο και πιο σίγουρο θεμέλιο ενός κράτους: την εμπιστοσύνη. 

ΠΗΓΗ

«Ο Παγκόσμιος Εχθρός» του Γιόσεφ Γκέμπελς

«Τριακόσιοι άνθρωποι, οι οποίοι γνωρίζονται μεταξύ τους, κατευθύνουν την οικονομική μοίρα της υφηλίου. Οι διάδοχοι τους προκύπτουν μέσα από τις τάξεις τους».

Αυτό είπε ένας από αυτούς τους τριακόσιους, ο οποίος σίγουρα γνωρίζει, στις 25 Δεκεμβρίου 1909 στο «Neue Freie Presse» της Βιέννης: ο μεγαλοκαπιταλιστής, υπουργός της Δημοκρατίας, φίλος των μπολσεβίκων και Εβραίος, Walter Rathenau. Όταν πέθανε, εκατοντάδες χιλιάδες του μαρξιστικού προλεταριάτου, διαδήλωσαν ενάντια στον καπιταλισμό και την αντίδραση και υπέρ του σοσιαλισμού και του Ράτεναου. 

Το διεθνές κεφάλαιο έχει θέσει υπό τον έλεγχο του τα κυριαρχικά δικαίωματα του γερμανικού λαού και τις σφαίρες εξουσίας μας. Πιστοί στον αρχαίο νόμο της εβραϊκής φυλής: «να καταβροχθίσεις όλους τους λαούς», ξεκίνησαν με εμάς, αρχικά τερματίζοντας την ικανότητα του λαού μας να αντισταθεί μέσω του πολέμου και της επανάστασης και εν συνεχεία καταλαμβάνοντας τις δομές του κράτους.

Τώρα διευθύνουν το νόμισμα μας, ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της γερμανικής παραγωγής, το σύστημα μεταφορών μας, και ως αποτέλεσμα των στρατιωτικών και διπλωματικών τους ικανοτήτων, τα σύνορα της Γερμανίας. Ο Τύπος είναι σχεδόν εξ΄ολοκλήρου στα χέρια τους. Ελέγχουν έτσι την κοινή γνώμη, καθορίζουν το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση. Με την βοήθεια των Γερμανών πολιτικών επέβαλαν έναν επόπτη, τον Πάρκερ Γκίλπερτ (Γενικός Επίτροπος για τις Αποζημιώσεις), για να ελέγχει τον «αποικιακό» προυπολογισμό και να επηρεάζει τα έσοδα και τις δαπάνες μας. Το κοινοβούλιο και η κυβέρνηση βρίσκονται εξ΄ ολοκλήρου στα χέρια τους και οι συνθήκες σκλαβιάς που επικρατούν στην Γερμανία από τις 9 Νοεμβρίου 1918 εγγυώνται την συνέχιση αυτής της άθλιας κατάστασης. 

Τα μαρξιστικά κόμματα είναι πονηρά εργαλεία στα χέρια αυτών των εκμεταλλευτών. Με την βοήθεια τους, τα παγκόσμια χρηματιστήρια, μπόρεσαν να ληστέψουν τον γερμανικό λαό και τις κτήσεις του. Κατά την διάρκεια του παγκοσμίου πολέμου, στέρησαν από την Γερμανία, δύο εκατομμύρια από τους καλύτερους γιούς της. Από το αίμα τους, η Wall Street, επινόησε τις ράβδους χρυσού. Χρησιμοποίησαν τον λεγόμενο πληθωρισμό για να μας ληστέψουν ότι είχαμε και μας έδωσαν ένα νέο νόμισμα, ένα νόμισμα που δεν ανήκει πλέον σε εμάς, αλλά στους καταπιεστές μας. Ο παγκόσμιος εχθρός έχει στα χέρια του τα ζωτικά όργανα του εθνικού μας σώματος. 

Στους ασφαλτοστρωμένους δρόμους των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, ο Παγκόσμιος Εβραίος, χτίζει μία ιμπεριαλιστική δικτατορία από Χρυσό. Πυλώνες της είναι ο Τύπος, το αυτοαποκαλούμενο «εργατικό κίνημα», το κοινοβούλιο και η δειλία των αστικών κομμάτων. Κάθε άθλια μέρα που περνά είναι άλλο ένα βήμα στην πορεία του Χρυσού ενάντια στο Αίμα. Τα πράγματα κινούνται ακατάπαυστα και μπορεί κανείς ήδη να καθορίσει με μαθηματική βεβαιότητα, πότε θα εξαφανιστεί και το τελευταίο ίχνος γερμανικότητας από την πολιτική, την οικονομία και τον πολιτισμό. 

Έτσι έχει η κατάσταση! Ενώ σπάμε τα κεφάλια μας και κυνηγάμε φαντάσματα, το χρήμα προετοιμάζεται για το τελευταίο καταστροφικό χτύπημα κατά της γερμανικής εργασίας και πλέον δεν υπάρχει αμφιβολία ότι λόγω της συνεχιζόμενης αποδυνάμωσης της γερμανικής θέλησης για αντίσταση, αυτή η καταστροφή είναι πιο κοντά από ότι νομίζουμε.  

Τα μεγάλα εθνικά και διεθνή κόμματα έχουν από καιρού συνθηκολογήσει επαίσχυντα, είτε ανοιχτά, είτε έμμεσα, με το πάθος για εξούσια του παγκόσμιου εχθρού. Είτε απεργάζονται την κατάρρευση, είτε την προωθούν ασυνείδητα μέσω της δειλίας και της έλλειψης θελήσεως για αντίσταση. Ενώ το κοινοβούλιο διεξάγει ομιλίες και συζητήσεις, οι δυνάμεις του χρήματος βαδίζουν ανενόχλητες σε μία εκστρατεία κατάκτησης της γερμανικής εργασίας. Κάποια μέρα θα βρεθούμε πάλι απροετοίμαστα αντιμέτωποι με γεγονότα παρόμοια με αυτά του 1914 και του 1918, γεγονότα τα οποία θα είναι πιο τρομερά και αναπόφευκτα από αυτά που μας οδήγησαν στην κοσμοϊστορική σύγκρουση του Μεγάλου Πολέμου. 

Μήπως λοιπόν κάνουμε λάθος που καλούμε σε αντίσταση; Αξίζει εμείς οι Γερμανοί, μέσω του ιδρώτα και του αίματος των αδελφών μας, να φτιάξουμε το χρυσό από το οποίο θα αποτελούνται οι αλυσίδες της δουλείας μας; 

Οι άρχοντες του χρήματος ετοιμάζουν το τελικό τους χτύπημα. Έκλεψαν από τον λαό μας την πίστη και την θέληση, μας ντρόπιασαν και μας ατίμασαν και τώρα ζητούν να μας αρπάξουν από τον λαιμό. Κανένας διάλογος, καμία ικεσία δεν μπορεί να τους σταματήσει - μόνο η αντίσταση, μόνο η μάχη, μόνο η επίθεση! Ο Θεός δεν θα μας βοηθήσει διότι πρέπει να βοηθήσουμε τους ευατούς μας. 

Η ζωή μας βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο γερμανικός λαός βρίσκεται σε διαρκή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Κάθε μέσο είναι αποδεκτό για να σταματήσουμε τον εχθρό. 

Είμαστε έτοιμοι να χρησιμοποιήσουμε ότι έχουμε. Αν απελευθέρωσουμε την Γερμανία από την παραφροσύνη του χρυσού, τότε θα έχουμε καταφέρει το μεγαλύτερο επίτευγμα στην παγκόσμια ιστορία. Αίμα ενάντια στο Χρυσό! Εργασία ενάντια στο Χρήμα! Γροθιές αντί των νομικών παραγράφων! Ζωή αντί των άψυχων φράσεων! 

Έτσι πορευόμαστε!»

19 Μαρτίου 1928

ΠΗΓΗ