Εθνική Οικονομική Μεταρρύθμιση: Το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος

 

«Το αίτημα για την κατάργηση της δουλείας του τόκου είναι πρωτοποριακό σε ένα πολιτικό πρόγραμμα. Αυτό και μόνο αρκεί σε διάφορους κύκλους για να προβάλουν την πιο σφοδρή αντίθεση στον εθνικοσοσιαλισμό. Το μεγαλύτερο μέρος των αντιπάλων μας, αποτελείται μακράν, από ανθρώπους που ενώ έχουν χάσει τα πάντα στην σημερινή συμφεροντολογική καπιταλιστική οικονομία, μεγαλωμένοι σε αυτές τις ιδέες, εξακολουθούν να φοβούνται μία απώλεια ήδη χαμένων προνομίων. Αυτή η αντίθεση δεν έχει καμία ορμή, γιατί ακριβώς η έλλειψη ορμής είναι χαρακτηριστικό των κύκλων που βρίσκονται παγιδευμένοι στο ιδέωδες της κεφαλαιοκρατίας. 

Μία άλλη ομάδα ανθρώπων που εναντιώνεται στον εθνικοσοσιαλισμό, είναι όσοι εξαρτώνται από τα δάνεια ή τουλάχιστον πιστεύουν ότι εξαρτώνται. Αυτή η ομάδα φυσικά δεν φοβάται την κατάργηση της υποχρέωσης καταβολής τόκων αλλά ότι δεν θα μπορεί να λάβει κεφάλαιο κίνησης αν τα πράγματα δεν μείνουν όπως πρίν. 

Μία άλλη ομάδα είναι οι «υπέροχοι» εθνικοί οικονομολόγοι για τους οποίους η αντίθεση στην προσπάθεια απελευθέρωσης από τον τόκο είναι το άλφα και το ωμέγα της υποτιθέμενης «οικονομικής τους σοφίας». 

Μία άλλη ομάδα είναι οι κακόβουλοι που, όχι λόγω κάποιας καλύτερης άποψης, αλλά για προσωπικούς ή κομματικούς λόγους καταπολεμούν αυτό το βασικό αίτημα του εθνικοσοσιαλισμού με ψευδείς ισχυρισμούς και παραποιήσεις. 

Το ότι οι κύκλοι των διεθνών οικονομικών που ασκούν τον κανόνα των τόκων είναι οι πιο ασυμβίβαστοι και σκληροί εχθροί μας, αυτό είναι αυτονόητο! 

Με εξαίρεση την κακόβουλη και τραπεζική αντιπολίτευση, οι κύριοι λόγοι όλης της υπόλοιπης εχθρικής δυσπιστίας είναι η άγνοια, η πνευματική τεμπελιά και η βλακεία! 

Έχουμε να κάνουμε με πολύ ισχυρούς αντιπάλους, μεταξύ των οποίων αποτυγχάνει όποιο σύστημα προσπαθεί κανείς να επιβάλει, που αποσύρονται σαν μέδουσες υπό την πίεση των πειστικών εξηγήσεων, αλλά αμέσως μετά την χαλάρωση της πίεσης επιστρέφουν ξανά στους παλιούς τρόπους σκέψης. 

Συνεπώς τι εννοούμε με τον όρο «δουλεία του τόκου»; Ως δουλεία του τόκου εννοείται το δεσμευμένο με τόκους χρέος του Κράτους και του Λαού προς υπερεθνικές οικονομικές δυνάμεις. Εδώ λοιπόν πρόκειται για μία νέα μορφή σκλαβιάς, για την σκλαβιά στον κανόνα της οικονομίας. Αυτή η σκλαβιά είναι πιο τρομακτική από οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης απόλυτων βασιλέων, γιατί ασκείται με απρόσωπο τρόπο, χωρίς κανένα ανθρώπινο συναίσθημα, με μία εμμονή σε ένα ακόρεστο ένστικτο διεύρυνσης και επέκτασης, μία απληστία για δύναμη... 

...Η σχέση της παραγωγής αγαθών - του παραγωγού - του εργάτη της εθνικής οικονομίας με το χρήμα ανατρέπεται με μία κίνηση. Τα χρήματα, που σύμφωνα με την ουσία και την εφεύρεση τους, υπήρχαν για να εξυπηρετούν την οικονομία ξαφνικά χειραφετήθηκαν και ασκούν πίεση στην παραγωγή αγαθών. Αρχίζει ο κανόνας της οικονομίας. Σίγουρα η ιδιωτική οικονομία χαίρεται που μπορεί να διατηρήσει τις επιχειρήσεις της ακόμη και με αυτό τον τρόπο γιατί αισθάνεται υποχρεωμένη να εξυπηρετήσει οικονομικά την εθνική παραγωγή. Ο τοκογλύφος αντλεί από αυτό το αίσθημα εθνικού οικονομικού καθήκοντος διπλό όφελος: πρώτα έχει συντάξει ένα πιστοποιητικό χρέους - άρα ένα νόμιμο τίτλο - σύμφωνα με το οποίο ο οφειλέτης με όλη του την περιουσία είναι υπεύθυνος για την αμείωτη αποπληρωμή του δανεισμένου ποσού - στις περισσότερες περιπτώσεις άλλα αντικείμενα πλούτου είναι ενεχυριασμένα - και δεύτερον ο οφειλέτης πρέπει να δεσμευτεί περαιτέρω για μία συνεχή επιπλέον πληρωμή που ονομάζουμε τόκο. 

Επομένως η εγγυημένη πίστωση δεν χορηγείται για λόγους που αντιστοιχούν στην κυριολεκτική σημασία της λέξης, δηλαδή στην εμπιστοσύνη στη μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα αποτελεσματικότητας και απόδοσης, αλλά καθαρά με σκοπό την εκμετάλλευση της ανάγκης του οικονομικού επιχειρηματία να προμηθεύεται για τον ευατό του έσοδα, χωρίς καμία προσπάθεια που προέρχεται από την εργασία. Η πίστωση δεν παρέχεται για την προώθηση της παραγωγής αλλά αποκλειστικά για την κερδοφορία. Ο πιστωτής είναι αδιάφορος για την επιχείρηση στην οποία ασκείται η πίστωση. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να βεβαιωθεί ότι τα χρήματα του είναι ασφαλή και ότι θα εξασφαλίσει κέρδος από τους τόκους. 

Γενικά, το πιστωτικό σύστημα που διαμεσολαβείται από τράπεζες είναι σήμερα δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε ο καπιταλιστής, ο κάτοχος του χρήματος και της πίστωσης, να είναι πλήρως αποκομμένος από την εργασία. Δεν έχει καμία απολύτως σχέση προσωπικής φύσης με τους διάφορους κλάδους της παραγωγής στην οποία «αφήνει τα λεφτά του να δουλεύουν». Τι γνωρίζουν οι μέτοχοι για τις «Girmes», «Poge», «Weser», «Riebeck Montan», «Otavi», «Salitera», «Steaua Romana»; Τι ξέρουν για το τι είδους εργασία επιτελείται σε αυτές τις εταιρείες;

Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για την εργασία, το μόνο ενδιαφέρον τους είναι αν ανεβαίνουν ή πέφτουν οι μετοχές και πόσο υψηλά είναι τα μερίσματα που αποδίδει το κεφάλαιο τους. Είναι επίσης θέμα πλήρους αδιαφορίας αν οι μετοχικές εταιρείες ή άλλες μορφές καπιταλιστικής δραστηριότητας (ανώνυμη εταιρεία, εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, κλπ) εξυπηρετούν την παραγωγή γενικότερα. Το κύριο μέλημα, το μόνο αποφασιστικό, είναι η κερδοφορία! Απόδειξη του γεγονότος είναι η τεράστια δημοτικότητα που απολαμβάνουν οι τραπεζικές μετοχές. 

Οι τράπεζες, όπως και κάθε πιστωτικό ίδρυμα, δεν επιτελούν γενικά καμία παραγωγική εργασία με την έννοια της παραγωγής αγαθών. Στο σύστημα των τραπεζών κυριαρχεί η ιδέα του τόκου - δηλαδή η δυνατότητα μεταφοράς ενός γιγαντιαίου μεριδίου από τα εισοδήματα της παραγωγικής εργασίας στην κατοχή ενός απλού ιδιοκτήτη χρήματος και μάλιστα, για τον τελευταίο, εντελώς αβίαστα! Σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν καμία επιχείρηση που να μην εξαρτάται σε κάποια μορφή από την τράπεζα, που να μη λειτουργεί με καθαρά τοκο - καπιταλιστική μορφή! Ολόκληρο το εθνικό οικονομικό έργο εξαρτάται από το τραπεζικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο και τους τόκους που συνδέονται με αυτό. 

Οι άρχοντες των τραπεζών - το Διεθνές Κεφάλαιο - είναι μαζί και κύριοι της παραγωγής. Από αυτούς εξαρτάται αν θα σταματήσει η εργασία ή αν η αγορά κατακλύζεται από σκουπίδια. Για τον οργανωμένο ιδιωτικό τομέα η ικανοποίηση της ζήτησης είναι εντελώς τυχαία. 

Στην περίπτωση αυτής της τοκο - καπιταλιστικής οικονομικής μορφής του σύγχρονου πιστωτικού σύστηματος έχουμε λοιπόν να κάνουμε με την πληρέστερη οικονομική ανηθικότητα, με την πλήρη διαστροφή της έννοιας του πιστωτικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος από υπηρέτη της οικονομίας στη θέση του απόλυτου κύριαρχου της οικονομίας.

Η δημιουργική και παραγωγική εργασία έχει γίνει ο σκλάβος και το πονηρό,  αρπακτικό, δίχως ρίζες εβραϊκό πνεύμα της τοκογλυφίας κυβερνά τον κόσμο. Ο εκβιασμός είναι δυνατός μέσω της επιβολής μίας τεχνητής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης χάρη στην οικονομικά αθέμιτη παρακράτηση χρημάτων. Και αυτό θεωρείται σήμερα δίκαιο, ως δικαίωμα που κανείς δεν επιτρέπεται να αγγίξει γιατί τον φέρνει σε σύγκρουση με την παγκόσμια εξουσία του μεγάλου δανειακού κεφαλαίου. 

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΚΟΥΣ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΘΕΙ

Τελειοποιήθηκε εξαιτίας του γεγονότος ότι οι σαγηνευτικές τέχνες του τοκογλυφικού πνεύματος πέτυχαν να δεσμεύσουν ακόμη και το Κράτος, τον δεδομένο προστάτη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ωστέ και αυτό με δεμένα χέρια να αναγνωρίσει ως κύριο του το Διεθνές Κεφάλαιο και να εκτραπεί από το πραγματικό καθήκον του ως προστάτης της εθνικής οικονομίας στη θέση ενός δικαστικού επιμελητή, ενός φοροεισπράκτορα για τα μεγάλα δανειακά κεφάλαια». 

ΠΗΓΗ

To Μανιφέστο για την Κατάργηση της Δουλείας του Τόκου (Μέρος Β)

 

«Βρισκόμαστε εν μέσω μιας από τις πιο σοβαρές κρίσεις, που ο φτωχός λαός μας πρέπει να υπομείνει στην οδυνηρή ιστορία του. Ο λαός μας είναι βαριά άρρωστος, όλος ο κόσμος είναι βαριά άρρωστος. Οι λαοί τραυλίζουν αβοήθητοι· μια παθιασμένη λαχτάρα, μια κραυγή για λύτρωση περνάει μέσα από τις ζοφερές μάζες. Με γέλια και χορούς, με τον κινηματογράφο και με θεατρικές παραστάσεις, ο λαός σαν παράλογος προσπαθεί να κρύψει τη δική του θλιβερή μοίρα. Να κρύψει τις απατηλές ελπίδες του, να κρύψει τον βαθύ, εσωτερικό του πόνο, την τρομερή απογοήτευση όλων όσων, με χαρά, θα αποκαλούσε κανείς «επιτεύγματα της επανάστασης». Πόσο διαφορετικά τα είχε φανταστεί όλα, πόσο διαφορετικές έδειχναν οι όμορφες υποσχέσεις· ο αστραφτερός χρυσός φαινόταν να είναι το παν, ήταν όλα όσα ήλπιζε κάποιος να αποκτήσει στο σκοτάδι της νύχτας, στο σκοτάδι της στρατιωτικής μας κατάρρευσης, μα τώρα, που η γκρίζα μέρα φωτίζει το εύρημα, αυτό δεν είναι παρά μικρά, σάπια, κομμάτια ξύλου. Στεκόμαστε εκεί αμήχανοι· για χάρη αυτών των μικρών σάπιων κομματιών ξύλου, που έλαμπαν τόσο όμορφα στο σκοτάδι της νύχτας, έχουμε πετάξει όλα όσα μας ήταν μέχρι τώρα αγαπητά και πολύτιμα, γεμίζοντας τις τσέπες μας με αυτό το θλιβερό εύρημα.

Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ειδικά οι φτωχότεροι από τους φτωχούς κυριεύονται από το θυμό της απελπισίας και μαίνονται με παράλογη οργή εναντίον των ίδιων τους των αδελφών και προσπαθούν να καταστρέψουν όλα όσα τους εμποδίζουν στη βαθιά λαχτάρα τους για λύτρωση. Αυτή η κατάσταση οδηγεί στην απόλυτη τρέλα, όταν η ασυνειδησία και η βλακεία χτυπούν το λαό ακόμη περισσότερο και το πού οδηγεί αυτή η τρέλα, το βλέπουμε στην μπολσεβικική Ρωσία. Η εθνικοποίηση, όπως λέγεται η κοινωνικοποίηση στη Ρωσία, αποδείχθηκε αποτυχία, δηλώνει με ψυχραιμία ο Λένιν. Εκεί, η οικονομία έχει καταστραφεί, η αγοραστική δύναμη του χρήματος είναι μηδενική, η διανόηση έχει δολοφονηθεί, ο εργάτης έχει μείνει χωρίς ψωμί. Απόγνωση σε όλο το λαό· μόνο η αιματηρή τρομοκρατία που βασίζεται στις ορδές των Κινέζων και των Λετονών μισθοφόρων μπορεί να προστατεύσει τους κόκκινους δικτάτορες από την εκδίκηση του προδομένου λαού. Και σε εμάς, η εξέλιξη θα ακολουθήσει αυτήν την πορεία εάν συνεχίσουμε να αφήνουμε να στελεχώνουν την κυβέρνηση διεθνείς κερδοσκόποι, ξεροκέφαλοι φανατικοί των κομμάτων, εκπρόσωποι της πιο βαριά χρεωμένης τάξης, της αστικής και μέλη μιας φυλής που ουσιαστικά είναι ξένη στον γερμανικό λαό.

Πώς λέγονταν όλες εκείνες οι όμορφες λέξεις που συνήθιζαν να ψιθυρίζουν, συνέχεια, στο αυτί μας; «Διαπραγμάτευση ειρήνης», «Κοινωνία των Εθνών», «κοινοβουλευτισμός», «λαϊκή κυριαρχία», «δημοκρατία», «δικτατορία του προλεταριάτου», «σοσιαλισμός», «καταστροφή του καπιταλισμού», «απελευθέρωση από τον μιλιταρισμό», και άλλα τέτοια όμορφα συνθήματα. Υποτίθεται ότι θα προέκυπτε ένας νέος, ελεύθερος λαός, που θα καθόριζε την ίδια του τη μοίρα. Από όλα αυτά τίποτε δεν έχει γίνει στην πραγματικότητα, τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί και δεν θα υλοποιηθεί ποτέ, εάν δεν ασχοληθούμε με όλα αυτά τα φαινόμενα, όλα αυτά τα συνθήματα με την υψηλότερη ηθική σοβαρότητα, εάν δεν εξετάσουμε σχολαστικά τα συμπτώματα της ασθένειας με τον τρόπο που θα το έκανε αυτό ένας ευφυής γιατρός, ο οποίος θα νοιαστεί, ο οποίος θα προβεί σε μια προσεκτική διάγνωση της κατάστασης του ασθενούς, χωρίς να αποφύγει τον κόπο να διαπιστώσει την προέλευση αυτής της σοβαρής, και πολύ κρίσιμης, ασθένειας. 

Μαμωνισμός είναι το όνομα της ασθένειας της εποχής μας. Τι είναι ο Μαμωνισμός;

Ο Μαμωνισμός είναι η απόκοσμη, αόρατη, μυστηριώδης κυριαρχία των μεγάλων, διεθνών, χρηματοοικονομικών δυνάμεων. Ο Μαμωνισμός όμως είναι και μια νοητική κατάσταση· είναι η λατρεία αυτών των χρηματοοικονομικών δυνάμεων από την πλευρά όλων εκείνων που μολύνθηκαν από το δηλητήριο του μαμωνισμού. Ο Μαμωνισμός είναι η τεράστια υπερβολή της, εκ φύσεως υγιεινής, ανθρώπινης παρόρμησης για κέρδος. Ο Μαμωνισμός είναι η τρέλα της απληστίας για χρήματα, που δεν έχει κανέναν μεγαλύτερο στόχο από τη διαρκή συσσώρευση χρήματος, που επιδιώκει, με απαράμιλλη ωμότητα, να υποχρεώσει όλες τις δυνάμεις του κόσμου να βρίσκονται στην υπηρεσία του και που επιθυμεί να οδηγήσει στην οικονομική σκλαβιά, στην εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού όλων των λαών του κόσμου. Ο Μαμωνισμός είναι η νοητική κατάσταση, που οδήγησε στην παρακμή όλων των ηθικών εννοιών. Ο Μαμωνισμός θεωρείται ένα παγκόσμιο φαινόμενο, που εξισώνεται με τον κτηνώδη, αδίστακτο εγωισμό του ανθρώπου. Ο Μαμωνισμός είναι το πνεύμα της απληστίας, ο ασυγκράτητος πόθος για κυριαρχία, η ψυχική τάση που είναι εξ ολοκλήρου επικεντρωμένη στην υφαρπαγή των αγαθών και των θησαυρών του κόσμου· με τη βαθύτερη έννοια είναι η θρησκεία εκείνων των ανθρώπων που πιστεύουν στο καθαρά φθαρτό-γήινο.

Ο Μαμωνισμός είναι το ακριβώς αντίθετο του σοσιαλισμού. Ο σοσιαλισμός, που γίνεται αντιληπτός σαν μία ανώτερη ηθική ιδέα, είναι η αντίληψη ότι ο άνθρωπος δεν βρίσκεται στον κόσμο μονάχα για τον εαυτό του, ότι κάθε άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα. Ότι δεν είναι υπεύθυνος απλά για την άμεση ευημερία της οικογενείας του, αλλά και για τα μέλη της φυλής του, του λαού του, ότι έχει ακλόνητη ηθική υποχρέωση απέναντι στο μέλλον των παιδιών του και του λαού του.

Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να κατανοήσουμε τον Μαμωνισμό σαν τη συνειδητή συνωμοσία των μεγάλων καπιταλιστών που διψούν για εξουσία πάνω σε όλους τους λαούς. Η μεταμφιεσμένη εμφάνιση του Μαμωνισμού, είναι πάντοτε κάτι το αξιοσημείωτο.

Οι μεγάλοι μεγιστάνες του χρήματος παραμονεύουν σαν η τελευταία κινητήρια δύναμη πίσω από τον αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό· τίποτε άλλο. Οι μεγάλες δυνάμεις του χρήματος είναι αυτές που χρηματοδότησαν τις τρομερές ανθρώπινες δολοφονίες του Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μεγάλες δυνάμεις του χρήματος, σαν ιδιοκτήτες όλων των μεγάλων εφημερίδων, έχουν παγιδεύσει τον κόσμο σε έναν ιστό ψεμάτων. Διεγείρουν, με ευχαρίστηση, όλα τα κατώτερα πάθη· έχουν, καλλιεργήσει με επιμέλεια, την ανάπτυξη των σημερινών τάσεων· έχουν φέρει την γαλλική ιδέα εκδίκησης, μέσω της πονηρής προπαγάνδας του Τύπου, σε σημείο βρασμού· έχουν, με προσοχή, καλλιεργήσει την ιδέα του πανσλαβισμού, τη σερβική έπαρση περί «μεγάλης δύναμης» και την ανάγκη αυτών των κρατών για χρήματα, ακόμη κι αν χρειαστεί να ανάψει μια φωτιά παγκόσμιας κλίμακας. Ακόμη και σε εμάς, στη Γερμανία, το πνεύμα του Μαμωνισμού, που θέλει μονάχα να βλέπει περισσότερες εξαγωγές, αύξηση του πλούτου, την αύξηση των κερδών, τα έργα μεγάλων τραπεζών και τις διεθνείς χρηματοδοτήσεις, έχει οδηγήσει σε έναν αποπροσανατολισμό του δημοσίου ήθους, στη βύθιση των κυβερνητικών μας κύκλων στον υλισμό και τη φιληδονία, σε μια ισοπέδωση της εθνικής μας ζωής, όλοι οι παράγοντες που συμβάλλουν στην φοβερή μας κατάρρευση.

Πρέπει να αναρωτηθούμε με έκπληξη, από πού προέρχεται ο Μαμωνισμός, από πού αντλεί την ακαταμάχητη δύναμή του το μεγάλο διεθνές κεφάλαιο.

Δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι η διεθνής συνεργασία των μεγάλων χρηματοοικονομικών δυνάμεων αντιπροσωπεύει ένα εντελώς νέο φαινόμενο. Δεν έχει υπάρξει ποτέ κάτι παρόμοιο στην ιστορία. Οι διεθνείς υποχρεώσεις νομισματικής φύσεως, μας ήταν, ουσιαστικά, άγνωστες. Μόνο χάρη στην άνοδο της διεθνούς οικονομίας, του γενικού διεθνούς εμπορίου, κατάφερε να επικρατήσει η ιδέα της οικονομικής πολιτικής των τόκων κι εδώ ακριβώς, αγγίζουμε τη βαθύτερη ρίζα, εδώ έχουμε χτυπήσει την εσώτατη πηγή δύναμης από την οποία «η Διεθνής του Χρυσού» απομυζά την ακαταμάχητη δύναμή της.

Ο τόκος των δανείων είναι η διαβολική αρχή από την οποία γεννήθηκε «η Διεθνής του Χρυσού». Το δανειακό κεφάλαιο έχει επεκταθεί, πραγματικά, παντού. Όπως και με τα πλοκάμια των πολύποδων, έτσι και το μεγάλο δανειακό κεφάλαιο έχει παγιδεύσει όλα τα κράτη και όλους τους λαούς του κόσμου.

Τα κρατικά ομόλογα, τα κρατικά δάνεια, τα σιδηροδρομικά ομόλογα, τα πολεμικά ομόλογα, οι υποθήκες, οι χρεώσεις καλυμμένων ομολόγων, οι, εν ολίγοις, τίτλοι ομολόγων όλων των ειδών, έχουν κατά κάποιον τρόπο παγιδεύσει ολόκληρη την οικονομική μας ζωή, με τέτοιο τρόπο, που όλοι οι λαοί του κόσμου σπαρταρούν τώρα αβοήθητοι, παγιδευμένοι στους ιστούς του χρυσού. Για χάρη της αρχής του τόκου, για χάρη μιας βαθιά εσφαλμένης κρατικής αντίληψης, κατά την οποία κάθε μορφή ιδιοκτησίας έχει δικαίωμα στα κέρδη, έχουμε παραδοθεί στη σκλαβιά του τόκου των χρημάτων. Ούτε ένας πραγματικά υγιής ηθικός λόγος δεν μπορεί να δοθεί για το γεγονός ότι η απλή κατοχή χρημάτων δημιουργεί το δικαίωμα στα συνεχή κέρδη των τόκων. 

Αυτή η εσωτερική αντίθεση απέναντι στον τόκο και στο μη δεδουλευμένο εισόδημα, κάθε είδους, που εισπράττεται χωρίς παραγωγική εργασία, προέρχεται από την ψυχή όλων των λαών και εποχών. Αλλά ποτέ οι λαοί δεν συνειδητοποίησαν τόσο πολύ αυτή τη βαθιά εσωτερική αντίθεση ενάντια στη δύναμη του χρήματος, όσο στην εποχή μας. Ποτέ δεν είχε ξανά προετοιμαστεί ο Μαμωνισμός με έναν τέτοιον παγκόσμιο τρόπο, για να ξεκινήσει μια παγκόσμια επικυριαρχία. Ποτέ στο παρελθόν δεν έθεσε όλη του τη μοχθηρότητα (κινητοποίηση των κατώτερων ορμών του ανθρώπου), την αρχομανία, τη μνησικακία, την απληστία, τον φθόνο και το ψέμα, με έναν τόσο πονηρά καμουφλαρισμένο, αν και ωμά πιεστικό τρόπο στην υπηρεσία του όπως τώρα. Ο Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν, με τη βαθύτερη έννοια, μία από τις μεγαλύτερες αποφάσεις στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας στην πάλη της να αποφασίσει εάν η μαμωνιστική-υλιστική κοσμοθεωρία ή η σοσιαλιστική-αριστοκρατική κοσμοθεωρία θα καθορίσουν την τύχη του κόσμου στο μέλλον.

Επιφανειακά, ο μαμωνιστικός αγγλοαμερικανικός συνασπισμός έχει αναμφίβολα κερδίσει προς το παρόν. Σαν αντίδραση σε αυτόν, εγέρθηκε στην Ανατολή ο μπολσεβικισμός, και αν κάποιος θέλει να δει μια σπουδαία ιδέα στον μπολσεβικισμό, αυτό είναι αναμφίβολα η εκ διαμέτρου αντίθετη θέση που έχει απέναντι στη μαμωνιστική κοσμοθεωρία. Ωστόσο, οι μέθοδοι που αναζητά να εφαρμόσει ο μπολσεβικισμός, είναι προσπάθειες θεραπείας σαν κι αυτές του διαβόητου Άισενμπαρτ. Προσπαθεί να βοηθήσει έναν ασθενή που υποφέρει από εσωτερική δηλητηρίαση με ένα νυστέρι, ακρωτηριάζοντας το κεφάλι του, τα χέρια του και τα πόδια του.

Σ’ αυτή την μανία του μπολσεβικισμού, σ’ αυτό το ανόητο αναποδογύρισμα θα πρέπει να αντιταχθούμε με μια νέα, καλά οργανωμένη ιδέα, η οποία, σαν μια ενοποιός δύναμη, θα ενώσει όλες τις εργατικές τάξεις και θα αποβάλλει την τοξική ουσία που έχει αρρωστήσει τον κόσμο.

Αυτό το μέσο το βλέπω στην κατάργηση της δουλείας του τόκου των χρημάτων».

ΠΗΓΗ

Μέχρι τέλους...

 

Κρατήστε ψηλά το Λάβαρο! Να είστε Περήφανοι για τις Ιδέες σας! Και ας μας λένε "κομμούνια" οι «πατριώτες» και ας μας λένε "νεοναζί" και "ακροδεξιούς" οι αριστεροί. Δεν πιστεύουμε σε Θρησκείες, ίσως μονάχα σε Αιρέσεις. Ναι, περήφανοι Αιρετικοί μέχρι τέλους γιατί η Αίρεση μας θα νικήσει. Φαίοι και Κόκκινοι μέχρι το μεδούλι γιατί αυτά είναι τα χρώματα του Αγώνα και του Αίματος!

Μόνο στην ΠΑΤΡΙΔΑ και τον ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ πιστεύουμε. Όποιος θέλει να μας ακολουθήσει ευπρόσδεκτος. Όποιος πάλι όχι, θα μας βρεί μπροστά του!

Το Μανιφέστο για την Κατάργηση της Δουλείας του Τόκου

 

«Ο Μαμωνισμός είναι η σοβαρότερη, πανταχού παρούσα και βαριάς μορφής ασθένεια, από την οποία υποφέρει σήμερα ο πολιτισμένος κόσμος μας και μάλιστα ολόκληρη η ανθρωπότητα. Είναι σαν μια καταστροφική μάστιγα, σαν ένα σαρκοβόρο δηλητήριο, που έχει κυριεύσει τους λαούς του κόσμου.

Σαν «Μαμωνισμός» νοείται:

Από τη μία μεριά, οι τεράστιες διεθνείς υπερδυνάμεις του χρήματος, οι υπερκρατικές χρηματοοικονομικές δυνάμεις που έχουν εκθρονίσει κυρίως κάθε δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών, το μεγάλο διεθνές κεφάλαιο, τον, αποκλειστικά διεθνή, χρυσό· από την άλλη πλευρά, μια νοοτροπία, που έχει καταλάβει την ευρύτερη πλειοψηφία του λαού· η ακόρεστη απληστία για απόκτηση, η καθαρά κοσμική θεώρηση της ζωής, που έχει ήδη οδηγήσει σε μια τρομακτική παρακμή όλων των ηθικών εννοιών και που θα συνεχίσει να το κάνει.

Αυτή η νοοτροπία ενσαρκώνεται, και φτάνει στην αποκορύφωσή της, μέσω της διεθνούς πλουτοκρατίας.

Η κύρια πηγή ισχύος του Μαμωνισμού είναι η ακούραστη και ατελείωτη ροή πλούτου που δημιουργείται μέσω του τόκου. Ο διεθνής χρυσός γεννήθηκε από αυτήν την, πέρα για πέρα ανήθικη ιδέα του τόκου των δανείων. Η πνευματική και ηθική ιδιοσυστασία που εγέρθηκαν από την απληστία για τόκο και κερδοσκοπίες κάθε είδους, έχουν οδηγήσει ένα μέρος της αστικής τάξης στον τρομακτικό βούρκο.

Η ιδέα του τόκου των δανείων είναι η διαβολική επινόηση του μεγάλου δανειακού κεφαλαίου, καθιστά εφικτή από μόνη της την τεμπέλικη ζωή μιας μειοψηφίας πλουσίων ανθρώπων εις βάρος των παραγωγικών λαών και του εργατικού δυναμικού, έχει οδηγήσει σε βαθιές, ασυμβίβαστες αντιπαλότητες, στο ταξικό μίσος από το οποίο προέκυψε ο εμφύλιος πόλεμος και ο αδελφοκτόνος πόλεμος.

Το μοναδικό γιατρικό, το ριζικό φάρμακο για την ανάκαμψη της ταλαιπωρημένης ανθρωπότητας, είναι η κατάργηση της δουλείας των τόκων του χρήματος.

Η κατάργηση της δουλείας των τόκων του χρήματος σηματοδοτεί τη μοναδική εφικτή και οριστική απελευθέρωση της παραγωγικής εργασίας από τις κρυφές, τεράστιες υπερδυνάμεις του χρήματος. Η κατάργηση της δουλείας των τόκων σημαίνει την αποκατάσταση της ελεύθερης προσωπικότητας, τη λύτρωση του ανθρώπου από τη σκλαβιά, από το μαγικό ξόρκι με το οποίο ο Μαμωνισμός έχει δεσμεύσει την ψυχή του. Όποιος θέλει να πολεμήσει τον καπιταλισμό, πρέπει πρώτα να καταργήσει την σκλαβιά των τόκων.

Από πού πρέπει να αρχίσει η κατάργηση της δουλείας των τόκων; Απ’ το δανειακό κεφάλαιο! Γιατί; 

Διότι το δανειακό κεφάλαιο είναι τόσο ισχυρό, σε σύγκριση με κάθε άλλο μεγάλο βιομηχανικό κεφάλαιο, που οι μεγάλες χρηματοοικονομικές δυνάμεις μόνο με την κατάργηση της σκλαβιάς των τόκων του δανειακού κεφαλαίου μπορούν να καταπολεμηθούν αποτελεσματικά. 20 προς 1, είναι η αναλογία του δανειακού κεφαλαίου ως προς το μεγάλο βιομηχανικό κεφάλαιο. Κάθε χρόνο ο γερμανικός λαός πρέπει να πληρώνει πάνω από 12 δισεκατομμύρια τόκους για δανειακά κεφάλαια με τη μορφή των άμεσων και έμμεσων φόρων, ενοικίων και των αυξήσεων στο κόστος διαβίωσης, τη στιγμή που ακόμη και κατά τη διάρκεια της ραγδαίας ανόδου των τιμών στα χρόνια του πολέμου, το συνολικό ποσό όλων των μετοχικών μερισμάτων που κατένειμαν οι γερμανικές ανώνυμες εταιρείες, ανερχόταν σε 1 μόλις δισεκατομμύριο.

Η, σαν χιονοστιβάδα, αύξηση του δανειακού κεφαλαίου, μέσω της διηνεκούς, ατελείωτης και ακούραστης εισροής πλούτου από τον τόκο και από τον ανατοκισμό, ξεπερνά κάθε ανθρώπινη υπολογιστική ικανότητα.

Τι ευλογία θα προσφέρει η κατάργηση της δουλείας των τόκων στον εργατικό λαό της Γερμανίας, στους προλετάριους όλων των χωρών του κόσμου; 

Η κατάργηση της δουλείας των τόκων θα μας δώσει τη δυνατότητα να επιδιώξουμε την κατάργηση όλων των άμεσων και έμμεσων φόρων. Ακούστε το αυτό, εσείς, παραγωγικοί άνθρωποι όλων των χωρών, όλων των κρατών και των ηπείρων, όλα τα κρατικά έσοδα που προέρχονται από άμεσες και έμμεσες πηγές ρέουν συνεχώς στις τσέπες του μεγάλου δανειακού κεφαλαίου.

Τα έσοδα που αποκτούν οι κρατικές επιχειρήσεις, όπως είναι αυτά των ταχυδρομικών υπηρεσιών, των τηλεγραφικών, των τηλεφωνικών, των σιδηροδρομικών, των ορυχείων, των δασών, κ.λ.π., είναι απολύτως επαρκή για τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων κρατικών δαπανών για τα σχολεία, την εκπαίδευση, την απονομή της δικαιοσύνης, τη διοίκηση, την κοινωνική πρόνοια. Άρα λοιπόν, κανένας αληθινός σοσιαλισμός δεν θα φέρει καμία ευλογία για την ανθρωπότητα, εφόσον τα έσοδα των κρατικών επιχειρήσεων παραμένουν φόροι υποτέλειας στο μεγάλο δανειακό κεφάλαιο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο απαιτούμε πρώτα σαν θεμελιώδη νόμο του κράτους για τους γερμανικούς λαούς, και στη συνέχεια σαν θεμελιώδη νόμο για όλους εκείνους τους αδελφούς λαούς που θέλουν να συμμετάσχουν μαζί μας σε μια πολιτισμική ένωση μιας κοινότητας των εθνών, τα εξής:

1. Τα πολεμικά ομόλογα, καθώς και όλοι οι άλλοι χρεωστικοί τίτλοι του γερμανικού Ράιχ, καθώς και όλοι οι άλλοι χρεωστικοί τίτλοι των γερμανικών ομοσπονδιακών κρατιδίων, ιδίως τα σιδηροδρομικά ομόλογα, όπως και τα ομόλογα όλων των αυτοδιοικούμενων φορέων, να μετατραπούν με την κατάργηση της υποχρέωσης του τόκου από ονομαστική αξία, σε νόμιμο χρήμα.

2. Στην περίπτωση όλων των άλλων χρεογράφων σταθερού επιτοκίου, των καλυμμένων ομολόγων, των βιομηχανικών ομολόγων, των υποθηκών, κ.τ.λ., η υποχρέωση αποπληρωμής αντικαθιστά την υποχρέωση καταβολής τόκων· μετά από 20 ή 25 χρόνια, ανάλογα με το ύψος του τόκου, το δανειζόμενο κεφάλαιο αποπληρώνεται και το χρέος εξοφλείται.

3. Όλα τα χρέη των ακίνητων περιουσιών, οι υποθήκες, κ.λ.π., θα εξοφληθούν σύμφωνα με τις χρεώσεις που έχουν εγγραφεί στο κτηματολόγιο, όπως και πριν, σε δόσεις = σοφά. Η ακίνητη περιουσία σε κατοικίες και εκτάσεις γης, που με αυτόν τον τρόπο απελευθερώνεται από το χρέος, γίνεται μέρος της ιδιοκτησίας του κράτους ή της τοπικής αυτοδιοίκησης. Με αυτόν τον τρόπο, το κράτος είναι σε θέση να καθορίζει και να μειώνει τις τιμές ενοικίασης. 

4. Το νομισματικό σύστημα, στο σύνολό του, θα πρέπει να βρίσκεται κάτω από την εποπτεία της κεντρικής τράπεζας του κράτους. Όλες οι ιδιωτικές τράπεζες επίσης, τα ταχυδρομικά ταμιευτήρια, τα ταμιευτήρια και οι πιστωτικοί συνεταιρισμοί θα προσαρτηθούν στην κεντρική τράπεζα, σαν υποκαταστήματα.

5. Όλα τα δάνεια για ακίνητη περιουσία θα χορηγούνται μόνο μέσω της κρατικής τράπεζας. Η προσωπική = και καταναλωτική πίστωση θα αφήνεται στην αρμοδιότητα των ιδιωτών τραπεζιτών, με τη μορφή ειδικής άδειας από το κράτος. Παραχώρηση. Αυτή η ειδική άδεια θα χορηγείται εκτιμώντας την αναγκαιότητά της, ενώ δύναται να απαγορευθεί, σε ορισμένες περιφέρειες, η εδραίωση υποκαταστημάτων. Η εφαρμογή των τελών θα καθορίζεται από το κράτος.

6. Τα μετοχικά μερίσματα ομολόγων θα εξοφλούνται όπως ακριβώς τα χρεόγραφα σταθερού επιτοκίου, με ετήσιο ποσοστό 5%. Τα υπερβάλλοντα κέρδη θα ξεπληρώνονται, μερικώς, στους κατόχους μετοχών, σαν αποζημίωση για το κεφάλαιο «υψηλού κινδύνου» (σε αντίθεση με τα χρεόγραφα σταθερού επιτοκίου και τα χρεόγραφα εξασφαλισμένου κέρδους), ενώ τα επιπλέον υπερβάλλοντα κέρδη, μέσω του αυτόνομου δικαιώματος των εργαζομένων, είτε θα μοιράζονται κοινωνικά, είτε θα χρησιμοποιούνται για τη μείωση των τιμών των προϊόντων.

7. Για όλα τα άτομα που αδυνατούν να κερδίσουν τα προς το ζην για φυσικούς λόγους (γήρας, ασθένεια, σωματική ή νοητική εργατική ανικανότητα, ηλικιακή νεότητα), είναι εφικτό οι εισπράξεις από τον τόκο των επενδύσεων κεφαλαίου, ακόμη και σε αυξημένα επίπεδα, να συνεχίζουν να πληρώνουν την ισόβια πρόσοδό τους, έναντι στη χορήγηση χρεογράφων.

8. Προς όφελος της μείωσης της υποτίμησης των μέσων πληρωμής λόγω του υπάρχοντος πληθωρισμού, θα θεσπιστεί ένας καθολικός, αυστηρά κλιμακωτός φόρος στα πιστοποιητικά πολεμικών ομολόγων και σε άλλα χρεόγραφα του Ράιχ, και των άλλων κρατιδίων. Αυτά τα χαρτιά θα πολτοποιηθούν.

9. Μέσω του πιο εντατικού δημόσιου διαφωτισμού, πρέπει να καταστεί πλήρως σαφές ότι τα χρήματα είναι, και δεν θα πρέπει να είναι τίποτε παραπάνω από, μια απόδειξη της εκπληρωμένης εργασίας τους· δεδομένου ότι κάθε εξαιρετικά ανεπτυγμένη οικονομία έχει, βεβαίως, την ανάγκη των χρημάτων σαν μέσο συναλλαγής, ότι με αυτό η λειτουργία των χρημάτων τελειώνει ακριβώς εκεί και ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει το χρήμα να δανείζεται σε μια απόκοσμη δύναμη, ώστε αυτή, μέσω του τόκου, να αναπτυχθεί, εις βάρος της παραγωγικής εργασίας.

Γιατί δεν τα έχουμε ήδη κατορθώσει όλα αυτά, που είναι τόσο αυτονόητα, που σώνει και καλά χαρακτηρίζονται, σε σχέση με το κοινωνικό ζήτημα, σαν «το αυγό του Κολόμβου»;

Διότι μέσα στη μαμωνιστική μας τύφλωση, έχουμε ξεμάθει πώς να διακρίνουμε με καθαρή διαύγεια το γεγονός ότι το δόγμα της αγιότητας του τόκου είναι μια τεράστια αυτοεξαπάτηση, ότι το ευαγγέλιο του «μακάριου» τόκου των δανείων έχει, από μόνο του, μπλέξει όλη μας τη σκέψη στα χρυσά δίχτυα της διεθνούς πλουτοκρατίας. Διότι έχουμε ξεχάσει και μας κρατούν επίτηδες στο σκοτάδι οι παντοδύναμες δυνάμεις του χρήματος, οι οποίες, με εξαίρεση μερικούς ισχυρούς του χρήματος, κρύβουν σε όλους το γεγονός ότι ο τόκος, που υποτίθεται ότι είναι τόσο όμορφος και που τον αγαπούν τόσο πολύ οι απερίσκεπτοι, αντισταθμίζεται, ολοσχερώς, από τους φόρους.

Η φορολογική μας νομοθεσία, στο σύνολό της, είναι, και παραμένει, όσο δεν απελευθερωνόμαστε από τη σκλαβιά του τόκου, απλά ένας υποχρεωτικός φόρος υποτέλειας στο μεγάλο κεφάλαιο, και όχι, όπως φανταζόμαστε, μια εθελοντική θυσία για την εκπλήρωση της εργασίας της κοινότητας.  

Επομένως, η απελευθέρωση από τη σκλαβιά του τόκου των χρημάτων είναι το ξεκάθαρο σύνθημα για παγκόσμια επανάσταση, για την απελευθέρωση της παραγωγικής εργασίας από τα δεσμά των υπερκρατικών δυνάμεων του χρήματος».

ΠΗΓΗ

Γκότφριντ Φέντερ, ο θεωρητικός του Εθνικοσοσιαλισμού

 

Μετά την στρατιωτική συντρίβη της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας από τις δυνάμεις των Συμμάχων ακολουθήσε ένα παράδοξο ρεύμα το οποίο απέκλινε αρκετά από τις βασικές και πρωταρχικές αρχές του Εθνικοσοσιαλισμού. Από πολλούς το ρεύμα αυτό αποκλήθηκε νεοναζισμός και είχε ως βασικά χαρακτηριστικά την υποκολτούρα, την αγιοποίηση - θεοποίηση προσώπων, τον συνδυασμό της πολιτικής με τον αποκρυφισμό και πολλές φορές ακόμη και τον μισανθρωπισμό. Στα πλαίσια αυτής της παρακμής, η οποία μπορεί να θεωρηθεί λογική κατάληξη εξαιτίας των καιρών, ειδωλοποιηθήκαν και υπερ-λατρεύτηκαν πρόσωπα παρά τα όποια λάθη τους, ενώ αποσιωπήθηκαν αλλά με πολύ σημαντική ιδεολογική και πολιτική προσφορά που μπορεί να λειτουργήσει ως οδοδείκτης για την συνέχεια του δύσκολου πολιτικού μας αγώνα. Ιδίως στην Ελλάδα δημιουργήθηκε από «περίεργους κύκλους» ένα ιδιότυπο «χιτλερικό κατεστήμενο» στον τομέα της σκέψης και του πνεύματος το οποίο εν τέλει έδρασε ως προκάλυμμα για ακροδεξιές επιδιώξεις. 

Ένα από τα πρόσωπα τα οποία λίγοι γνωρίζουν είναι ο Γκότφριντ Φέντερ, ο άνθρωπος ο οποίος έθεσε τα ιδεολογικά θεμέλια του Εθνικοσοσιαλισμού και σχηματοποίησε την σκέψη του Άδολφου Χίτλερ, κάνοντας τον ικανό να αναλάβει στην πορεία την ηγεσία του NSDAP. Εν αντιθέσει μάλιστα με τον Χίτλερ, ο Φέντερ έμεινε μέχρι τέλους πιστός στις αντικαπιταλιστικές και σοσιαλιστικές του πεποιθήσεις,  γεγονός που τον οδήγησε σε ρήξη με τον Αδόλφο κοστίζοντας του μία θέση αλλά και την δυνατότητα ανέλιξης του στο Τρίτο Ράιχ. 

Ο Φέντερ γεννήθηκε στο Βίρτσμπουργκ στις 27 Ιανουαρίου 1883. Έλαβε την κλασσική παιδεία της εποχής και σπούδασε Μηχανικός στο Βερολίνο και την Ζυρίχη. Το 1908 ιδρύσε μία κατασκευαστική εταιρεία και δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Βουλγαρία. Κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου μπόρεσε να δεί «πίσω από την κουρτίνα» και να αντιληφθεί τις σκοτεινές δυνάμεις που σπρώχνουν τα έθνη της υφηλίου στην σφαγή. Ύστερα από αυτή την συνειδητοποίηση ανέπτυξε την χαρακτηριστική τρομερή του απέχθεια για τις τράπεζες και τον χρηματοοικονομικό καπιταλισμό. Oι αντιλήψεις αυτές τον οδήγησαν στο να γράψει το magnum opus του «Το μανιφέστο για την κατάργηση της Δουλείας του Τόκου» το έργο πάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρο το αντικαπιταλιστικό δόγμα του NSDAP. Μέσα σε αυτό αναλύει την κύρια και πιο απειλητική συνιστώσα του καπιταλισμού της εποχής μας, του Μαμωνισμού και της τραπεζικής τοκογλυφικής δραστηριότητας η οποία δεσμεύει ανθρώπους, λαούς και κράτη. Για τον Φέντερ το τσάκισμα αυτής της δουλείας συνίσταται στην εθνικοποίηση των τραπεζών, τον έλεγχο της νομισματικής κυκλοφορίας και την κατάργηση του τόκου. 

Το 1919 μαζί με τον Άντον Ντρέξλερ, τον Ντήτριχ Έκαρτ και τον Κάρλ Χάρερ θα ιδρύσουν το DAP (Deutsche Arbeitpartei, Γερμανικό Εργατικό Κόμμα) και την ίδια χρόνια θα γνωριστεί με τον Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος χάριν της ρητορικής του δεινότητας και της επιβλητικής του παρουσίας θα κατορθώσει να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος το οποίο το 1920 θα μετονομαστεί σε NSDAP. Το 1920, ο Φέντερ θα συντάξει μαζί με τον Χίτλερ τα «25 σημεία», το κύριο πρόγραμμα του Κόμματος για τα υπόλοιπα χρόνια και τον Νοέμβριο του 1923 θα συμμετάσχει στο «Πραξικόπημα της Μπυραρίας» την πρώτη αποτυχήμενη επαναστατική προσπάθεια κατάληψης της εξουσίας. Mετά την φυλάκιση του Χίτλερ θα εκλεγεί βουλευτής του Ράιχσταγκ με το «Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα Ελευθερίας», ένα κόμμα βιτρίνα που συνέχιζε την ιδεολογία του NSDAP εφόσον αυτό κρίθηκε παράνομο. Το 1928, μετά την άρση απαγόρευσης του NSDAP εκλέχθηκε ως ένας από τους 12 εθνικοσοσιαλιστές βουλευτές.

Στις αρχές του 1926, ο Γκότφριντ Φέντερ διέπραξε το εγκληματικό του λάθος το οποίο θα είχε αντίκτυπο σε όλη την υπόλοιπη πορεία του αλλά και την συνολική εξέλιξη του εθνικοσοσιαλιστικού κίνηματος. Εκείνη την περίοδο η «Εθνικοσοσιαλιστική Εργατική Ένωση», μία ένωση επιφανών εθνικοσοσιαλιστών της Βόρειας Γερμανίας της οποίας ηγούταν ο Γκρέγκορ Στράσσερ και της οποίας μέλη ήταν μεταξύ άλλων ο Γιόσεφ Γκέμπελς, ο Ρόμπερ Λέι και ο Μπερνάρντ Ρούστ πρότεινε την αναθεώρηση του υπάρχοντος κομματικού προγραμμάτος και την υιοθετήση ενός νέου πιο δεδηλωμένα σοσιαλιστικού και αντικαπιταλιστικού (για να διαβάσετε το πρόγραμμα πατήστε ΕΔΩ). Ο Φέντερ, ως συνθεμελιώτης του αρχικού προγράμματος των «25 σημείων» ένιωσε να «προσβάλλεται» και για αυτό μπήκε στον κόπο να ματαιώσει τα σχέδια μετατροπής. Γύρω στα Χριστούγεννα του 1925 έλαβε ένα αντίγραφο του προτεινόμενου νέου προγράμματος και ενημέρωσε σχετικά τον Χίτλερ. Στην συνεδρίαση της «Εθνικοσοσιαλιστικής Εργατικής Ένωσης» στο Ανόβερο στις 24 Ιανουαρίου του 1926 ο Φέντερ παρευρέθηκε απρόσκλητος, εκπροσωπόντας τον Χίτλερ. Ο πρώτος ο οποίος αντέδρασε έντονα ήταν ο Γιόσεφ Γκέμπελς λέγοντας: «Δεν χρειαζόμαστε ρουφιάνους!». Εν τέλει διεξήχθη ψηφοφορία η οποία επέτρεψε στον Φέντερ να παραμείνει στην σύναντηση, κατά τη διάρκεια της οποίας ενέγειρε τις αντιρρήσεις του προς το νέο «στρασσερικό» πρόγραμμα, το οποία και απορρίφθηκε τελεσίδικα στην κομματική Διάσκεψη του Μπάμπεργκ. 

Ο Φέντερ είχε κάνει ένα τρομακτικό λάθος το οποίο θα είχε σοβαρότατες επιπτώσεις στον ίδιο και τελικά σε όλο το κίνημα. To 1931 ανέλαβε πρόεδρος του οικονομικού συμβουλίου του Κόμματος και το 1932 εξέδωσε τις «Βασικές Αρχές της Εθνικοσοσιαλιστικής Οικονομικής Πολιτικής», ένα άρθρο το οποίο λειτουργούσε καθοδηγτικά για τις οικονομικές πολιτικές του Εθνικοσοσιαλισμού. Ωστόσο οι απόψεις του Φέντερ δεν άρεσαν τόσο στους μεγάλους καπιταλιστές οι οποίοι εκείνη την περίοδο είχαν αρχίσει να προσεγγίζουν τον Χίτλερ. Έτσι ύστερα από πιέσεις του Albert Voegler, του Gustav Krupp, του Friedrich Flick, του Fritz Thyssen, του Emil Kirdoff και ιδιαίτερα του τραπεζίτη και μασόνου Hjalmar Schacht, ο Χίτλερ απομάκρυνε το NSDAP από τις οικονομικές θέσεις του Φέντερ. 

Μετά την άνοδο των Εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία ο Φέντερ θα τοποθετηθεί Υφυπουργός Οικονομικών, ενώ το υπουργείο θα δοθεί στον προαναφερθέν τραπεζίτη και τέκτοντα Χίαλμαρ Σάχτ. Η πρώτη ενέργεια του Σάχτ μετά την ανάληψη του υπουργείου ήταν να απομακρύνει τον Φέντερ από τα καθήκοντα του. Ο ίδιος ο Σάχτ στο βιβλίο του «The Magic of Money» γράφει ότι οι θέσεις του Φέντερ είχαν ως σκοπό να περιορίσουν την «ιδιωτική τραπεζική» και «ολόκληρο το νομισματικό σύστημα». Παρακάτω ισχυρίζεται ότι στόχος του Φέντερ ήταν να καταστρέψει «την τραπεζική και νομισματική οικονομία» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι έπρεπε να προσπαθήσει να απομακρύνει τον Χίτλερ από αυτές τις απόψεις. Τι πιο ξεκάθαρο; Οι εχθροί μας κανούν πολλές φορές πολύ καλύτερες και διαφανέστερες αναλύσεις από εμάς τους ίδιους! 

Ο μάσονος, μεγαλοτραπεζίτης Χίαλμαρ Σάχτ, ο οποίος αποτελούσε για αρκετά χρόνια δεξί χέρι του Χίτλερ και Υπούργο Οικονομικών του Ράιχ και «παραδόξως» αθωώθηκε στην στημένη «Δίκη της Νυρεμβέργης».

Να λοιπόν γιατί ο Φέντερ εγκλημάτισε όταν εναντιώθηκε στην «στρασσερική» φράξια υποστηρίζοντας τους ακροδεξιούς του Μονάχου και όσους αναζητούσαν συνεννόηση και στήριξη από τους καπιταλιστικούς, τραπεζικούς κύκλους της Γερμανίας. Εν τέλει ο σοσιαλισμός ηττήθηκε και κάποιοι πέτυχαν στο να έχουν ερείσματα οι κατηγορίες των Κομμουνιστών ότι ο ναζισμός είναι το ένοπλο τμήμα του κεφαλαίου. Αυτό όμως δεν θα επαναληφθεί! Οι εθνικοεπαναστάτες, σοσιαλιστές αγωνιστές του σήμερα έχουν ως πρότυπο τις αντικαπιταλιστικές, αντι-μαμωνιστικές ιδέες του Φέντερ και θα προσπαθήσουν να τις πραγματώσουν με κάθε τρόπο. Η εναντίωση στην αστική τάξη, την χρηματιστική ολιγαρχία και τους μονοπωλιακούς κολοσσούς είναι βασικά χαρακτηριστικά της επαναστατικής εθνικοσοσιαλιστικής μας ιδεολογίας και η συνέχιση του αγώνα για την πραγματοποίηση τους είναι η μόνη δικαίωση για όσους πάλεψαν ή ακόμη και θυσιάστηκαν για αυτά!