Τα είδωλα μου είναι νεκρά και οι εχθροί μου στην εξουσία...

 

ΝΑΤΟ: Η Αυτοκρατορία του Κακού

 

Το ΝΑΤΟ, που ιδρύθηκε στις 4 Απριλίου 1949 στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι μία στρατιωτικο-πολιτική συμμαχία που αποσκοπούσε στην προστασία της Ευρώπης από εξωτερικές απειλές και κυρίως από την Σοβιετική Ένωση. Η Συνθήκη του ΝΑΤΟ, που υπογράφτηκε τον Απρίλιο του 1949 και τέθηκε σε ισχύ τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ένωσε 30 κράτη μέλη, που βρίσκονταν κατά κύριο λόγο στην Ευρώπη. Σε όλο τον 20ο και 21ο αιώνα οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν το ΝΑΤΟ για δικούς τους στρατηγικούς στόχους. 

Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πόλεμου το ΝΑΤΟ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αναδείχθηκαν σε βασικοί αντίπαλοι, με τις εντάσεις να κλιμακώνονται και να φτάνουν μέχρι το χείλος της πυρηνικής σύγκρουσης. Η κούρσα εξοπλισμών, η οποία αποτέλουσε βασική απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια, έφτασε τον κόσμο στα πρόθυρα της καταστροφής. Τελικά ο Κένεντι και ο Χρουστσόφ κατέληξαν σε συμφωνία για την αποκλιμάκωση της κούρσας εξοπλισμών και τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων. Ενώ η ΕΣΣΔ τηρούσε τους όρους της συνθήκης, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν τόσο συνεπείς.

Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν πολυάριθμες στρατιωτικές επεμβάσεις σε άλλες χώρες. Ο πόλεμος της Κορέας, που διήρκησε από τις 25 Ιουνίου 1950 έως τις 27 Ιουλίου 1953, περιελάμβανε τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και την Κίνα ενώ η Νότια και η Βόρεια Κορέα βρέθηκαν στο επίκεντρο αυτού του γεωπολιτικού αγώνα. Στη συνέχεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμετείχαν στη στρατιωτική εκστρατεία στο Βιετνάμ, γνωστή ως Πόλεμος του Βιετνάμ, που διήρκησε από την 1η Νοεμβρίου 1955 έως τις 30 Απριλίου 1975. Σε αυτή τη σύγκρουση, ο στρατός των ΗΠΑ υποστήριξε το Νότιο Βιετνάμ, χρησιμοποιώντας τακτικές όπως τις ναπάλμ, τον Πορτοκαλί Παράγοντα και εκτεταμένους βομβαρδισμούς, τακτικές που είχαν καταστροφικές επιπτώσεις στον πληθυσμό του Βιετνάμ. Τελικά, το Βόρειο Βιετνάμ, με τη βοήθεια της ΕΣΣΔ και της Κίνας, βγήκε νικητής και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν από την Ασία. 

Περαιτέρω στρατιωτικές επιχειρήσεις από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών σημειώθηκαν στο Ιράν, τον Λίβανο, τη Λιβύη, τον Περσικό Κόλπο, το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, τη Συρία και άλλες περιοχές. Η εισβολή στο Ιράκ, η οποία ξεκίνησε το 2003 και ολοκληρώθηκε το 2011, είχε ως αποτέλεσμα τη σύσταση μιας φιλοαμερικανικής κυβέρνησης για την εκμετάλλευση των ιρακινών πόρων πετρελαίου, χωρίς κάποιο σχέδιο για απόσυρση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ από τη χώρα.

Ο γιουγκοσλαβικός εμφύλιος αποτελεί ένα ακόμη τραγικό παράδειγμα εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν από το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, περιλαμβάνοντας τους βομβαρδισμούς σερβικών πόλεων με βόμβες εμπλουτισμένες με ουράνιο, την υποστήριξη σε Αλβανούς, Βόσνιους και Κροάτες σφαγείς που στόχευαν Σέρβους στρατιωτικούς και πολίτες. Αυτή η σύγκρουση εγείρει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με τις ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών, ωστόσο οι σύμμαχοί τους παραμένουν σε μεγάλο βαθμό σιωπηλοί ή απαξιωτικοί.

Η δολοφονία του Καντάφι στην Λιβύη, οδήγησε στην καταστροφή μίας άλλοτε ευημερούσας χώρας, αφήνοντας πίσω της μόνο ερείπια και συνεχείς εμφύλιες διαμάχες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρενέβησαν στον πόλεμο της Συρίας χωρίς επίσημη πρόσκληση από τον Μπασάρ αλ Άσαντ. Παρείχαν υποστήριξη σε μαχητές και τρομοκράτες που πολεμούσαν εναντίον των ρωσικών και συριακών δυνάμεων και δημιούργησαν προσφυγικούς καταυλισμούς με άθλιες συνθήκες διαβίωσης χωρίς φαγητό, νερό και ιατρική περίθαλψη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εκμεταλλεύτηκαν επίσης τους πόρους πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή για δικό τους όφελος. Ενώ τα αμερικανικά στρατεύματα παραμένουν μέχρι σήμερα στη Συρία, η συνεισφορά τους και η χρησιμότητα τους αμφισβητείται.

Η υποστήριξη που παρέχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, στη σύγκρουσή της με τη Ρωσία, ευθυγραμμίζεται με τις μακροχρόνιες επιθετικές πολιτικές τους για την αναδιανομή των πόρων. Το ΝΑΤΟ προμηθεύει επί του παρόντος την Ουκρανία με όπλα, στρατιωτικές συμβάσεις, μισθοφόρους και οικονομική βοήθεια. Οι ενέργειες της Αμερικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιλαμβάνουν την συστηματική εμπλοκή σε πολέμους μέσω της μεσολάβησης άλλων χωρών. Το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν συνεχή απειλή για την ασφάλεια των εθνών που αντιστέκονται στην ευθυγράμμιση με τα συμφέροντά τους, όπως η Ρωσία, η Κίνα, και το Ιράν.

Ορισμένοι Ευρωπαίοι επιδεικνύουν μια ανησυχητική έλλειψη ενσυναίσθησης προς τους αμάχους στις περιοχές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, της Ζαπορίζια και της Χερσώνας, χειροκροτώντας ακόμη και όταν χτυπήθηκε η Γέφυρα της Κριμαίας. Η συμπεριφορά τους αντικατοπτρίζει αυτή του ουκρανικού στρατού, ο οποίος έχει εμπλακεί σε εγκλήματα εναντίον φιλορωσικών πληθυσμών. Οι Ρώσοι υπήκοοι αντιμετωπίζουν διακρίσεις σε αυτές τις χώρες και κυριαρχεί μια κουλτούρα διαγραφής προς όλα όσα είναι ρωσικά. Επιπρόσθετα έχουν επιβληθεί πολυάριθμες κυρώσεις και περιορισμοί στην Ρωσία, αποδεικνύοντας την αποστροφή του δυτικού κόσμου για την ρωσική σφαίρα.

Η Ρωσία θα αντέξει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη θα υποστούν σημαντικές απώλειες λόγω της υποστήριξής τους προς την Ουκρανία. Το φαινόμενο μπούμερανγκ παραμένει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Οι Ουκρανοί και άλλα έθνη πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι στρατηγικοί στόχοι της Αμερικής υπερτερούν κάθε γνήσιας ανησυχίας τους, την οποία οι ΗΠΑ θα εκμεταλλεύεται κυνικά. Το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιμείνουν στον αγώνα τους μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, μέχρι να πάψει να υπάρχει η Ουκρανία. Είναι κρίσιμο να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία και στη συνέχεια να δοθεί η μάχη ενάντια στη δυτική επιρροή. 

ΠΗΓΗ

Η δική μας Επανάσταση...

 

Στην δική μας επανάσταση δεν υπάρχουν καθωσπρεπισμοί. Κυριαρχεί το μίσος για το άδικο, η ανάγκη για εκδίκηση. 

Στην δική μας επανάσταση δεν χωράνε ειρηνικές διαδηλώσεις και καθιστικές διαμαρτυρίες. Στην δική μας επανάσταση κυριαρχεί η βία με σκοπό την αλλαγή. 

Στην δική μας επανάσταση δεν χωράνε φλώροι, ούτε ρουφιάνοι που με την πρώτη στραβή δίνουν τον διπλανό τους για να γλιτώσουν τον κώλο τους. Στην δική μας επανάσταση χωράνε μόνο αδέρφια που νιώσανε το άδικο στο πετσί τους και είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την βολή τους για την Ιδέα. 

Στην δική μας επανάσταση κυριαρχεί η μάσκα ρε πουτάνες γιατί όλοι είστε ρουφιάνοι και κριτές. Στ΄αρχίδια μας τα κοινοβουλευτικά έδρανα και η οικονομική, προσωπική ανέλιξη. Στην δική μας επανάσταση σας χαλάμε τα σχέδια. Στην δική μας επανάσταση κάνουμε πόλεμο.

Από ανώνυμο εθνικιστή του Instagram

Otto Bauer: Ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας του Φασισμού

 

«Ο Φασισμός περιφρονεί το «αστικό» αίτημα για ειρήνη, ευημερία και άνεση και του αντιτίθεται με ένα πολεμικό, «ηρωϊκό» ιδανικό της ζωής...Η πρώτη κοινωνική τάξη που εμποτίστηκε με την φασιστική ιδεολογία, που αναπτύχθηκε από τον πόλεμο, ήταν η διανόηση...Και στις δύο χώρες (Γερμανία, Ιταλία) η διανόηση σύντομα απογοητεύτηκε από την «νεαρή» Δημοκρατία, αφού έβλεπε σε αυτήν αφενός μία συγκαλυμμένη πλουτοκρατία και αφ'ετέρου την κυριαρχία των μαζών...

...Έγιναν οι καπιταλιστές και οι «Γιούνκερς» εθνικοσοσιαλιστές; Σε καμία περίπτωση! Βασικά απεχθάνονται τον «ζωγράφο», όλο αυτό το κίνημα των πληβείων που αποτελείται από μικροαστούς, αγρότες, φτωχούς ανθρώπους όλων των τάξεων που εκφράζουν έναν ουτοπικό αντικαπιταλισμό. Αλλά όπως ο Giolitti στην Ιταλία πίστευε ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον Φασισμό για να εκφοβίσει, να εμποδήσει και να ειρηνεύσει τους επαναστατημένους εργάτες, έτσι και στην Γερμανία οι καπιταλιστές και οι «Γιούνκερς» πίστευαν ότι μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα...

...Αλλά εδώ όπως και εκεί ο Φασισμός δεν μπόρεσε να ελεγχθεί από τις καπιταλιστικές τάξεις...Ακόμη πιο γρήγορα από ότι στην Ιταλία, ο γερμανικός φασισμός χρησιμοποίησε την κρατική εξουσία που είχε κατακτήσει για να πετάξει τα αστικά κόμμα έξω από την κυβέρνηση, να διαλύσει τα κόμματα και τις οργανώσεις της αστικής τάξης και να εγκαθιδρύσει την «ολοκληρωτική» δικτατορία του...

...Ο φασιστικός τρόμος απειλεί και τον καπιταλιστή. Η φασιστική δικτατορία διαλύει και τις καπιταλιστικές οργανώσεις ή τις θέτει υπό την κηδεμονία της. Η φασιστική δικτατορία υποτάσσει και τον καπιταλιστικό τύπο. Μετατρέπει τα όργανα τύπου του Κεφαλαίου σε όργανα τύπου της κυβερνητικής εξουσίας και έτσι στερεί από το Κεφάλαιο τον ανεξάρτητο έλεγχο των πιο σημαντικών μέσων επιρροής στις μάζες του Λαού...

...Η «κατευθυνόμενη οικονομία» που προέκυψε από την οικονομική κρίση και αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον Φασισμό, αναγκάζει την φασιστική δικτατορία να λαμβάνει καθημερινά οικονομικές αποφάσεις που παραβιάζουν τα συμφέροντα της καπιταλιστικής τάξης και θέτουν την «φασιστική κάστα» ως κυρίαρχη σε αντίθεση με τις φατρίες της καπιταλιστικής τάξης...

...Πολύ λιγότερο παρεμποδισμένη από την αστική δημοκρατία, από τα ειδικά συμφέροντα μεμονωμένων καπιταλιστικών στρωμάτων και από οικονομικο-πολιτικές παραδόσεις και προκαταλήψεις, μπορεί να αναπτύξει την «κατευθυνόμενη οικονομία» πολύ πιο γρήγορα, να περιορίσει την ανεργία με τα μέσα πληθωριστικής και υπερπροστατευτικής οικονομικής πολιτικής...Η εξωτερική πολιτική του Φασισμού, για παράδειγμα, πρέπει να λειτουργεί αναγκαστικά ενάντια στα κεκτημένα συμφέροντα μεγάλων τμημάτων της καπιταλιστικής τάξης» 

ΠΗΓΗ: Der Fascismus

Για την «ατομική ιδιοκτησία»

 

Γιατί οι κομμουνιστές αντιτίθενται στην «ατομική ιδιοκτησία»;

Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας ήταν η αλλαγή του ορισμού της «ατομικής ιδιοκτησίας», έτσι ώστε η έννοια που στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» συνοψίζεται ως «κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας» να φαίνεται τρομακτική, γκροτσέσκα και αντι-ανθρώπινη. 

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η περίφημη φράση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ: «Δεν θα έχεις τίποτα και θα είσαι ευτυχισμένος» - χαρακτηρίστηκε ως κομμουνιστική από εκείνους που αγνοούν τις μαρξιστικές αρχές.

Ο πρώτος προφανής τρόπος με τον οποίον οι προπαγανδιστές άλλαξαν τον ορισμό της «ατομικής ιδιοκτησίας» ήταν ο συσχετισμός της με την προσωπική κατοχή. Οι Αμερικανοί μεγαλώνουν μαθαίνοντας να ταυτίζουν την ατομική ιδιοκτησία με την μορφή πραγμάτων όπως η ιδιοκτησία σπιτιού - όπου θα είχε θεωρηθεί από τον Μάρξ ως προσωπική κατοχή.

Αλλά η κομμουνιστική αντίθεση στην «ατομική ιδιοκτησία» δεν έχει καμία σχέση με την αντίθεση στην ιδιοκτησία ή την κατοχή γενικά. Η «ατομική ιδιοκτησία» είναι ένας εντελώς διαφορετικός, μοναδικός και συγκεκριμένος θεσμός. 

Ο διακριτικός χαρακτήρας της «ατομικής ιδιοκτησίας» είναι ότι αποτελέι έναν θεσμό αποξένωσης των ανθρωπίνων όντων από την παραγωγή τους. 

Η «ατομική ιδιοκτησία» διαφέρει από την ιδιοκτησία γενικά στο ότι δεν βασίζεται στον ανθρώπινο χαρακτήρα, την ανθρώπινη προσωπικότητα, την ανθρώπινη ατομικότητα, την μεταχείριση, τον τρόπο ζωής ή ακόμη μία συγκεκριμένη σχέση μεταξύ ανθρώπων - αλλά βασίζεται καθαρά στην αλλοτρίωση. 

Είναι «ιδιωτική» όχι επειδή ανήκει σε συγκεκριμένα άτομα αλλά επειδή είναι αποξενωμένη από οποιαδήποτε ανθρώπινη ιδιαιτερότητα.

Η περιουσία που αποτελεί μέρος του τρόπου ζωής ενός ατόμου και, επομένως, είναι συμβατή με έναν πολιτισμό στον οποίον κυριαρχεί η συλλογικότητα, δεν είναι πραγματικά «ιδιωτική» επειδή δεν είναι αλλοτριωμένη. Είναι ένα είδος προσωπικής, οικογενειακής ή κοινοτικής κατοχής που συμμετέχει σε έναν συγκεκριμένο, ανθρώπινο σκοπό - όποιος και είναι αυτός. 

Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν: ατομική ιδιοκτησία δεν σημαίνει προσωπική κατοχή.

Τι είναι λοιπόν η «ατομική ιδιοκτησία»; Η «ατομική ιδιοκτησία» είναι αποξενωμένη από κάθε ανθρώπινο σκοπό, είναι ιδιοκτησία για χάρη της ιδιοκτησίας. Και η υψηλότερη μορφή «ατομικής ιδιοκτησίας» είναι το Κεφάλαιο - χρήμα για χάρη του ίδιου του χρήματος. 

Όλοι ονειρεύονται να γίνουν πλούσιοι. Θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον πλούτο τους για έναν συγκεκριμένο λόγο. Θέλουν ένα γιότ, ή μία πολυτελή έπαυλη, ή ένα ωραίο αυτοκίνητο κλπ. Αλλά η «ατομική ιδιοκτησία» με την μορφή του Κεφαλαίου δεν είναι ουσιαστικός, πραγματικός πλούτος - αλλά χρήμα για χάρη του χρήματος. 

Όπως μπορούμε να δούμε σήμερα από το παραστατικό χρήμα και τις εξωφρενικές κερδοσκοπίες που παράγει η παρούσα οικονομική τάξη - το χρήμα έχει πάψει να αντιπροσωπεύει τον πραγματικό πλούτο και αντ΄αυτού αποκτά την μορφή εξουσίας - δύναμης που χρησιμοποιούν οι τραπεζίτες για να εφαρμόσουν το πρόγραμμα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» και να υποδουλώσουν ολόκληρα έθνη. 

Οι κομμουνιστές δεν αντιτίθενται στον πλούτο. Αντιτίθενται στον θεσμό της «ατομικής ιδιοκτησίας» που υποτάσσει ολόκληρη την οικονομία σε μία κατάσταση εντελώς αντικοινωνική, αντι-ανθρώπινη, αντιπολιτισμική που εν τέλει στρέφεται ακόμη και ενάντια στον ίδιο τον πλούτο.

Η «ατομική ιδιοκτησία» δεν είναι τα προσωπικά σας αγαθά. Δεν είναι το αυτοκίνητο σας, ούτε το σπίτι σας. Δεν είναι ούτε καν η μικρή σας επιχείρηση. 

«Ατομική ιδιοκτησία» είναι το χρέος που πληρώνετε στις τράπεζες με τόκο για να συνάψετε ένα στεγαστικό δάνειο ή να μπορέσετε να ανταπεξέλθετε οικονομικά. «Ατομική ιδιοκτησία» είναι ο θεσμός που καταστρέφει ανελέητα οικογένειες και κοινωνίες χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες - ένας θεσμός που στερείται κάθε ανθρώπινου χαρακτήρα.

«Ατομική ιδιοκτησία» είναι ο θεσμός της τοκογλυφίας. Στην βάση αυτού του θεσμού έχουν διεξαχθεί άσκοπα τόσοι πολέμοι, έχουν προκληθεί τόσοι καταστροφικοί θανάτοι και τόση πείνα, αρρώστιες και δυστυχία που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. 

Στην βάση όλων αυτών καταρρέει ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός ενώ ακόμη καταστρέφονται και οι πιο ιερές σχέσεις των οικογενειακών και κοινοτικών δεσμών, καθώς οι γυναίκες εισέρχονται στην πορνεία και οι άνδρες πέφτουν θύματα της αυτοκτονίας και της χρησης ναρκωτικών.

Πως λοιπόν οι κομμουνιστές θα καταργήσουν την ατομική ιδιοκτησία;

Οι κομμουνιστές δεν επιθυμούν να αρπάξουν τα υπάρχοντα των ανθρώπων. Δεν υποστηρίζουν καν την ανάληψη των επιχειρήσεων των ανθρώπων. Δεν υποστηρίζουν την άμεση κατάργηση της προσωπικής κατοχής - κάτι το οποίο είναι αδύνατον. 

Υπερασπιζόμαστε πρωτίστως την ανατροπή της πολιτικής εξουσίας του Κεφαλαίου, που ελέγχει αυτή την στιγμή την κυβέρνηση. Υποστηρίζουμε μία κυβέρνηση που θα τίθεται υπέρ της εργατικής τάξης - εν αντιθέσει με την παρούσα που τάσσεται υπέρ του καπιταλισμού. 

Συνηγορούμε στην εφαρμογή πολιτικών που θα καταστήσουν σταδιακά ξεπερασμένο τον θεσμό της «ατομικής ιδιοκτησίας» - μαζί με όλες τις καταστροφικές, αντιλαϊκές και αντικοινωνικές του προεκτάσεις. 

Αυτό θα γίνει με την ενθάρρυνση μορφών οικονομικής δραστηριότητας που βασίζονται στην υλοποίηση απτών στόχων και όχι απλά στο κέρδος για χάρη του κέρδους. 

Η ΕΣΣΔ φημίζεται για τα 5ετή της σχέδια. Αλλά αυτά ήταν συγκεντρωτικά μόνο επειδή οι ανάγκες ήταν συγκεντρωτικές. Η ΕΣΣΔ έπρεπε να εκβιομηχανιστεί και να εκσυγχρονιστεί γρήγορα για να σωθεί από την ξένη παρέμβαση.

Αλλά η οικονομία που βασίζεται στον σχεδιασμό δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα συγκεντρωτική. Αυτό το επισήμανε και ο ίδιος ο Στάλιν. Βλέπουμε στην Κίνα μία αρμονία μεταξύ του κεντρικού σχεδιασμού και του τοπικού, αποκεντρωμένου σχεδιασμού με την μορφή της σοσιαλιστικής επιχειρηματικότητας. 

Ο οικονομικός σχεδιασμός μπορεί να επιτευχθεί και στα μικρότερα επίπεδα, όχι μόνο στο κυβερνητικό. Μάλιστα η κομμουνιστική επιχειρηματικότητα θα βασίζεται στον τοπικό, μικρής κλίμακας σχεδιασμό των επιχειρήσεων. 

Ο σχεδιασμός δίνει λόγους και στόχους στην οικονομική δραστηριότητα - σε αντίθεση με τις τυφλές, άναρχες τάσεις του Κεφαλαίου, που αναπαράγει τυφλά χρήμα χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις συνέπειες. 

Όσο περισσότερο η οικονομική δραστηριότητα βασίζεται στην δημιουργία κέρδους από την άποψη της αύξησης του πραγματικού ανθρώπινου πλούτου, αντί του κέρδους με όρους πλασματικού κεφαλαίου, τόσο περισσότερο ο θεσμός της «ατομικής ιδιοκτησίας» καθίσταται περιττός αφού η οικονομική δραστηριότητα δεν είναι πλέον αποξενωμένη από την προσωπική χρήση ούτε από τις ανταλλαγές μεταξύ ανθρώπων. 

Αυτό συνεπάγεται μία ταχέια επιτάχυνση των παραγωγικών δυνάμεων - των συνολικών δραστηριοτήτων της τεχνολογίας και της εργασίας - μέχρι το σημείο να απελευθερωθούν οι πληρέστερες δυνάμεις του πολιτισμού.

Στο άμεσο μέλλον θα συνέχισουν να υπάρχουν ανεξάρτητες επιχειρήσεις με βάση το κέρδος. Ως εκτούτου, όσο στο κομμουνιστικό κράτος θα συνεχίζεται το εμπόριο μεταξύ ανθρώπων, τόσο θα συνεχίζεται και το δικαίωμα να κατέχει κανείς επιχειρήσεις που βασίζονται στο κέρδος. 

Οι νεοφυείς επιχειρήσεις, οι λατρεμένες και αγαπημένες μικρές επιχειρήσεις και η γη των αγροτών θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι την κομμουνιστική κυριαρχία. 

Η διαφορά είναι ότι δεν θα είναι είναι πλέον προσανατολισμένες προς τον αντικοινωνικό και αντι-ανθρώπινο στόχο της απλής συγκέντρωσης χρήματος για χάρη του ίδιου του χρήματος. Μπορούμε να δούμε πως στις μικρές πόλεις, τα ντόπια εστιατόρια αποκτούν έναν γνήσιο και αυθεντικό ανθρώπινο χαράκτηρα - γεμάτα από τον πλούτο τόσο της προσωπικότητας των ιδιοκτητών, όσο και της κοινότητας. 

Η ισχύς του κεφαλαίου δεν εκδηλώνεται σε αυτές τις μικρές, γεμάτες προσωπικότητα επιχειρήσεις - αλλά στην μεγαλύτερη κλίμακα και στην υψηλή εξουσία - όπως σε ιδρύματα σαν το FED, όπου ολόκληρη η προσφορά χρήματος ελέγχεται και καθορίζεται σε ιδιωτική, κερδοσκοπική βάση από τους τραπεζίτες. 

Και αυτοί οι τραπεζίτες - οι οποίοι έχουν συγκεντρώσει υψηλά ποσοστά χρημάτων - προσπαθούν να επιβάλουν το αντι-ανθρώπινο όραμα τους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ακόμη και αυτοί δεν μπορούν πια να είναι ευχαριστημένοι με το να αποκομίζουν όλο και περισσότερο κέρδος. 

Χρησιμοποιούν την οικονομική τους δύναμη για να μετατρέψουν τον ανθρώπινο πολιτισμό σε αυτό που τους βολεύει - το οποίο αποκαλούν «Μεγάλη Επανεκκίνηση». 

Πρέπει να τους ΑΡΠΑΞΟΥΜΕ τα θεμελιώδη μέσα παραγωγής τα οποία κατέχουν, ωστέ εμείς οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε ένα όραμα το οποίο θα είναι συμβατό με τις αξίες, τους δεσμούς και τον χαρακτήρα που διαθέτουμε. 

Σταδιακά το ίδιο το χρήμα δεν θα είναι πλέον απαραίτητο, καθώς τα μέσα επικοινωνίας και ανταλλαγής προχωρούν σε σημείο που ο πλούτος μας δεν χρειάζεται πλέον να ποσοστικοποιηθεί με αλλοτριωμένους τρόπους - αλλά μπορεί να ποσοστικοποιηθεί με τρόπους πλήρως σύμφωνους με τους στόχους του πολιτισμού. 

Δεν θα μετράμε πλέον πόσα χρήματα έχουμε. Θα μετράμε πόσο Ουράνιο, Χάλυβα, Σιτάρι κλπ έχουμε. Και αφού αναλάβουμε να μεγιστοποιήσουμε τις δυνατότητες του ανθρώπινου πολιτισμού - θα έχουμε ότι περισσότερο μπορούσαμε ποτέ να έχουμε. 

ΠΗΓΗ: Haz

Διαβάστε ακόμη: 

O Στρασσερισμός για την Ατομική Ιδιοκτησία (Μέρος Α)

Ο Στρασσερισμός για την Ατομική Ιδιοκτησία (Μέρος Β)