Το άρθρο του Γκότφριντ Φέντερ που ακολουθεί παρακάτω, εμφανιστήκε για πρώτη φορά στην έκδοση του «Nationalsozialistisches Jahrbuch» του 1932. Το «Nationalsozialistisches Jahrbuch» ήταν μία συλλογή οργανωτικών και ιδεολογικών αρχών που δημοσιευόταν κάθε χρόνο για τα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος. Ο Φέντερ ήταν πρόεδρος του Οικονομικού Συμβουλίου του NSDAP, ενός οργάνου που ιδρύθηκε το 1931 αποτελώντας το «ανώτατο όργανο του Κόμματος για όλα τα θεμελίωδη ζητήματα της εθνικοσοσιαλιστικής οικονομικής πολιτικής». Το άρθρο του Φέντερ παρέχει μία γενική περιγραφή των θεμελιωδών ιδεολογικών αρχών που πίστευε ότι έπρεπε να κατευθύνουν τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα εφάρμοζε το NSDAP. Μετά την τεράστια επιτυχία του στις εθνικές εκλογές του 1930, το NSDAP είχε επικεντρωθεί όλο και περισσότερο στην ανάπτυξη πρακτικών λύσεων στα πολιτικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η γερμανική οικονομία. To «Οικονομικό Συμβούλιο του NSDAP» και άρθρα όπως αυτά του Φέντερ ήταν χαρακτηριστικά της προσπάθειας να καταστούν τα εθνικοσοσιαλιστικά οικονομικά πιο προσιτά στους Γερμανούς ψηφοφόρους και πιο εφαρμόσιμα στους χρηματοοικονομικούς εμπειρογνώμονες της χώρας. Παρόλα αυτά πρέπει να σημειωθεί ότι η θέση του Φέντερ ως οικονομική αρχή του Κόμματος εκείνη τη περίοδο δεν ήταν τόσο έγκυρη όσο θα μπορούσε κανείς να υποθέσει αρχικά. Από το 1930 και μετά ο Φέντερ βρέθηκε σε άμεσο ανταγωνισμό με πρόσωπα όπως ο Όττο Βάγκενερ, επικεφαλής του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του NSDAP, ο οποίος διατηρούσε πολύ πιο άμεση σχέση με τον Χίτλερ και ο οποίος ήταν πολύ πιο ικανός στο να δημιουργήσει μία ισχυρή βάση υποστηρικτών του Κόμματος. Η ιδιότητα που είχε αποδωθεί στον Φέντερ ως «Ιδεολόγο του Κινήματος» ήταν σε μεγάλο βαθμό τιμητική, ένας προπαγανδιστικός τίτλος που του απένειμε ο κομματικός τύπος σε αναγνώριση του ρόλου του στην πρώιμη ανάπτυξη του NSDAP. Επομένως οι απόψεις του Φέντερ σε αυτό το άρθρο παρέχουν μία αρκετά συνοπτική επισκόπηση μίας πολύ σημαντικής προοπτικής για τις εθνικοσοσιαλιστικές οικονομικές αρχές αλλά όχι απαραίτητα εντελώς οριστικής. Δεν θα συμφωνήσουν όλοι μέσα στο Κόμμα με τις θέσεις του Φέντερ για την ατομική ιδιοκτησία και την κορπορατιστική οργάνωση και ιδίως εκείνοι που ανήκουν στις πιο «επαναστατικές» φατρίες.
ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
1. Ο Σκοπός και το Πνεύμα της Οικονομίας
«Η εθνική οικονομία στο σύνολο της έχει ως κύριο σκόπο να παρέχει επαρκώς τις τρείς βασικές ανάγκες όλων των εθνοσυντρόφων: την τροφή, την στέγαση και την ένδυση. Πέρα από αυτό αποσκοπεί στην ικανοποίηση κάθε ανάγκης πολιτιστικού χαρακτήρα σύμφωνα με την τρέχουσα κατάσταση της τεχνολογίας και τις εισοδηματικές συνθήκες της εποχής. Η οικονομία στο σύνολο της είναι ένας τομέας που εξυπηρετεί τον συλλογικό οργανισμό του Έθνους. Με μία καλύτερη έννοια εξυπηρετεί το μεγαλείο και την ευημερία του Έθνους.
Η οικονομία ενός Έθνους δεν είναι αυτοσκοπός, δεν υπάρχει για να πλουτίζουν μεμονωμένοι επιχειρηματίες εις βάρος των εργαζομένων τους και σίγουρα δεν υπάρχει για να χρησιμεύει ως αντικείμενο εκμετάλλευσης του Διεθνούς Κεφαλαίου.
2. Μορφές Οικονομίας
Υπάρχουν τρείς πιθανές κατευθύνσεις για μία οικονομία:
1. Μία ελεύθερη οικονομία χωρίς δεσμεύσεις (καπιταλιστική - φιλελεύθερη).
2. Μία περιορισμένη, δεσμευμένη, σχεδιασμένη οικονομία (μαρξιστική - κολλεκτιβιστική).
3. Μία κορπορατιστικά δομημένη, γνήσια εθνική οικονομία (καθολική - εθνικοσοσιαλιστική[1]).
Η χωρίς περιορισμούς καπιταλιστική οικονομία οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερες ανισότητες μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Δημιουργεί μεθόδους εκμετάλλευσης που οδηγούν στην αποπροσωποποίηση και τον εκφυλισμό ολόκληρης της οικονομίας. Δημιουργεί παρατεταμένους ανταγωνισμούς τους οποίους το ίδιο το κράτος, παθητικό και ανίσχυρο, κάθεται πίσω και παρατηρεί. Η δεσμευμένη και σχεδιασμένη μαρξιστική οικονομία, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, οδηγεί στην εξάλειψη του πιο σημαντικού οικονομικού παράγοντα, της παραγωγικής προσωπικότητας. Κάτω από αυτό το σύστημα η οικονομική δραστηριότητα ατροφεί και παρακμάζει.
Μόνο η οργανικά δομημένη εθνικοσοσιαλιστική οικονομία, που απελευθερώνει την παραγωγική προσωπικότητα από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και από την μαρξιστική ομογενοποίηση[2] μπορεί να καταστεί, υπό την επιμελή βοήθεια του κράτους, πηγή πραγματικής ευημερίας για ολόκληρο τον πληθυσμό.
Η ταξική σύγκρουση μεταξύ του εργοδότη και του εργαζόμενου πρέπει να γεφυρωθεί υπό το εξής σύνθημα:
Πνευματικά εργαζόμενοι και χειρώνακτες εργάτες ενωθείτε!
Μόνο έτσι κάθε άτομο θα είναι σε θέση να κάνει το καλύτερο για τον Λαό του και για τον ευατό του!
3. Κράτος και Οικονομία
Στην φιλελεύθερη εποχή, η οργανική διαχείρηση της οικονομίας διαλύθηκε και ακολούθησε ο άγριος αγώνας μεταξύ Κράτους και Οικονομίας.
Αυτή η διαμάχη μπορεί να οδηγήσει σε δύο πιθανά αποτελέσματα: είτε τα στυγνά υλιστικά - καπιταλιστικά συμφέροντα να θριαμβεύσουν επί του Κράτους και του Λαού, είτε οι πολιτικοί άρχοντες να αρπάξουν για τον ευατό τους ολόκληρο τον οικονομικό μηχανισμό (μέσω της κοινωνικοποίησης) μετατρέποντας το κράτος σε μία οικονομική μηχανή και υποβαθμίζοντας το στο επίπεδο ενός θεσμού καταναγκαστικής εργασίας, όπως στην Ρωσία.
Ο Εθνικοσοσιαλισμός αναθέτει στο Κράτος μία άνευ όρων πρωτοκαθεδρία επί της οικονομίας. Το Κράτος όμως ως εκπρόσωπος του Έθνους, ως θεματοφύλακας της Δύναμης, της Τιμής και του Κύρους του Έθνους, δεν πρέπει να εμπλέκεται στην παραγωγική οικονομία, αφού τότε, πολύ σύντομα, θα παρασυρθεί από τις απαιτήσεις των επιμέρους οικονομικών τομέων και δεν θα είναι πλέον σε θέση να φροντίζει ελεύθερα για το γενικότερο καλό του συνόλου.
Ως εκτούτου, όσον αφορά την σχέση Κράτους και Οικονομίας, προκύπτει:
1. Το Κράτος έχει το απόλυτο δικαίωμα εποπτείας επί της οικονομίας.
2. Το Κράτος έχει το απόλυτο δικαίωμα παρέμβασης μέσω αστυνομικών, διοικητικών και δημοσιονομικών μέτρων όταν αυτό απαιτούν τα γενικά συμφέροντα του σύνολου.
4. Οικονομικές Αρχές
Η παραγωγική, δημιουργική εργασία, η πνευματική και χειρωνακτική εργασία είναι το θεμέλιο κάθε οικονομίας. Ως εκ τούτου στην εργασία ανήκει η πρώτη και τιμητικότερη θέση. Ο πλούτος, η περιουσία, η κατοχή αγαθών, τα κέρδη, το χρήμα, το κεφάλαιο, τα σπίτια, τα εργόστασια, τα μέσα παραγωγής, οι μηχανές, τα οικόπεδα και τα χωράφια - όλα αυτά είναι μόνο καρποί της παραγωγικής εργασίας. Το ύψιστο καθήκον του επερχόμενου κράτους θα είναι η προφύλαξη της παραγωγικής προσωπικότητας και η προστασία του εργατικού δυναμικού από την εκμετάλλευση. Κάθε εργασία αξίζει τον μισθό της και κάθε εργασία πρέπει να αποφέρει την οφειλόμενη ανταμοιβή της. Από αυτό προκύπτει ότι τα έσοδα από την επιμελή και επιδέξια εργασία, είτε μέσω της καλλιέργειας γης, είτε μέσω εργαλείων και λοιπών περιουσιακών στοιχείων, περνούν στην ελεύθερη ιδιοκτησία και κατοχή του παραγωγού και πρέπει να προστατεύονται από την δικαιοσύνη και τον νόμο. Το ίδιο ισχύει και με τα δικαίωματα πνευματικής ιδιοκτησίας.
Ο εθνικοσοσιαλισμός αναγνωρίζει την ατομική ιδιοκτησία ως θέμα αρχής και την θέτει υπό την προστασία του κράτους.
Αλλά το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, δεσμέυει τον κάτοχο και με ένα ηθικό καθήκον έναντι ολόκληρου του Λαού.
Ο εθνικοσοσιαλισμός αναγνωρίζει επιπλέον το δικαίωμα στην κληρονομιά, αφού αντιλαμβάνεται την οικογένεια ως το κύτταρο του Έθνους.
Το δικαίωμα στα έσοδα από την εργασία δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως δυνατότητα η αξία πώλησης ενός προϊόντος να βρίσκεται στη βάση του μισθού. Οι τιμές των προϊόντων (η τιμή πώλησης τους) πρέπει να περιλαμβάνουν τα έξοδα για πρώτες υλές, φθορά και αντικατάσταση μηχανημάτων, τα έξοδα για τα κτίρια, τα έξοδα εμπορικής και τεχνικής διαχείρισης, έξοδα για κοινωνικές και υγειονομικές εγκαταστάσεις κάθως και τα έξοδα πρόνοιας ηλικιωμένων και ασθενών, έτσι ώστε να μπορούν οι κρατικοί θεσμοί να διευκολύνουν και να διασφαλίσουν τις δημόσιες δραστηριότητες.
Παράλληλα με την ευρύτερα διαδεδομένη μορφή της ατομικής ιδιοκτήσιας, η συλλογική ιδιοκτησία είναι φυσικά δυνατή με την μορφή κρατικής, κοινοτικής, συνεταιριστικής ιδιοκτήσιας ή ιδιοκτησίας νομικών προσώπων αστικού δικαίου. Σε αντίθεση με το καπιταλιστικό και το μαρξιστικό σύστημα, το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος θα παραχωρήσει σε κάθε παραγωγικό εργάτη το δικαίωμα να μπορεί να αποκτήσει ιδιοκτησία.
Στο εθνικοσοσιαλιστικό κράτος, το στερημένο προλεταριάτο, αποκτά ιδιοκτησία μέσω της επιμέλειας και της ικανότητας. Οι εργάτες θα πρέπει να αισθάνονται πλήρεις πολίτες, καθώς και μέτοχοι του συνόλου της εθνικής παραγωγής.
5. Κεφάλαιο και Εργασία
Ο καπιταλισμός κατάφερε να υποτάξει ολοκληρωτικά την εργασία, να την εκμεταλλευτεί και να την υποτάξει στον τόκο. Στην πορεία ανέτρεψε την φυσική και υγιή σχέση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. Η σημερινή κατάσταση του Κράτους, των δήμων και της οικονομίας δείχνει τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της ανθυγιεινής και μοιραίας εξέλιξης. Ο εθνικοσοσιαλισμός ορίζει αυτή την κατάσταση ως εξής: δουλεία των τόκων!
Ο δεσποτισμός του δανειακού κεφαλαίου δεν αρκείται απλά στον δανεισμό χρημάτων. Μέσω της ανωνυμοποίησης (μετατροπή των επιχειρήσεων σε ανώνυμες εταιρείες) έχει στερήσει εδώ και πολύ καιρό από τις παραγωγικές προσωπικότητες το μεγαλύτερο μέρος των δυνατοτήτων τους και έχει στρέψει την οικονομία από τον αρχικό της στόχο που είναι η εκπλήρωση των βιοτικών αναγκών σε έναν προσανατολισμό καθαρά προς το κέρδος. Επιπλέον, το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο πέτυχε επίσης να μετατρέψει πλήρως την χρηματοοικονομική διαχείριση του δημοσίου τομέα σε ένα καταστροφικό σύστημα δανείων (δημιουργία χρεών) και σε παγκόσμια κλίμακα να καταστήσει φρικτές τις συνθήκες μεταξύ Γερμανίας και Συμμάχων (Συνθήκη των Βερσαλλιών, Σχέδιο Dawes και Σχέδιο Young) επιτυχγάνοντας έτσι την κυριαρχία του Διεθνούς Κεφαλαίου επί της γερμανικής εργασίας.
ΤΟ ΤΣΑΚΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΤΟΚΟΥ
είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο πρόβλημα οικονομικής φύσεως που πρέπει να λύσει το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος. Είναι η προϋπόθεση για την οικονομική ανάκαμψη. Συγκεκριμένες λεπτομέρειες σχετικά με τα μέτρα που προτείνει το NSDAP περιγράφονται αναλυτικά στις επίσημες δημοσιεύσεις του Κόμματος.
Κατά την διάρκεια της ενδιάμεσης περιόδου, το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος, θα κάνει μετρημένη χρήση του δικαιώματος του να τυπώνει χρήμα για να χρηματοδοτήσει μεγάλα δημόσια έργα και την ανέγερση κατοικιών, όπως έχω ήδη προτείνει (Κατασκευαστική και Εμπορική Τράπεζα, κλπ)[3].
6. Η Οργανική Εθνική Οικονομία
Εθνικοσοσιαλιστική Οικονομική Ανάπτυξη: Η οικονομία είναι μία σύνθετα αρθρωμένη δομή. Οι σημερινές επικρατούσες σχέσεις (εργάτες, εργαζόμενοι, αξιωματούχοι, επιχειρηματίες, συνδικάτα) οδηγούν στον κατακερματισμό της οικονομίας σε ανόμοιες ομάδες συμφερόντων που βρίσκονται σε ανοιχτή ή συγκαλυμμένη σύγκρουση μεταξύ τους.
H πραγματικά γνήσια οικονομία προσπαθεί να διαλύσει αυτές τις συγκρουόμενες σχέσεις επιδιώκοντας την συγχώνευση εργοδοτών και εργαζομένων, στους διάφορους τομείς της οικονομίας, μέσω μίας Συντεχνιακής Δομής[4].
Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος θεωρεί ως μία από τις σημαντικότερες ευθύνες του να βγάλει την σχέση εργοδότη και εργαζόμενου από την δηλητηριώδη ατμόσφαιρα της ταξικής πάλης και της ταξικής προκατάληψης και να προσανατολίσει όσους εμπλέκονται πιστά και υπεύθυνα στην παραγωγική διαδικασία προς τον κοινό στόχο της εθνικής εργασίας.
Στο πλαίσιο της παραχώρησης εκταταμένης αυτοδιοίκησης, οι Συντεχνίες, θα πρέπει να προβούν στην ρύθμιση των ωρών εργασίας, του μίσθου και της άδειας. Πάνω από όλα θα πρέπει να εργαστούν για την αναζοπύρωση της Επαγγελματικής Τιμής και τον συντονισμό όλων των σχέσεων μεταξύ των εργαζομένων στις επιχειρήσεις και εκείνων που τις διοικούν. Αυτές οι Συντεχνιές θα καταμεριστούν σε περιφερειακές, δημοτικές και επαρχιακές ενώσεις και σε επίπεδο Ράιχ θα διοικούνται από μία κεντρική αρχή.
Παράλληλα με αυτές τις Συντεχνίες και τα Επαγγελματικά Επιμελητήρια που θα ρυθμίζουν τις προσωπικές σχέσεις, θα ιδρυθούν και Οικονομικά Επιμελητήρια, ως ένα νέο φαινόμενο στην οικονομική ζωή, αποτελούμενα από ανεξάρτητους άνδρες που σε καμία περίπτωση δεν έχουν προσωπικό συμφέρον, ούτε εξαρτώνται από την ίδια την οικονομία. Τα Οικονομικά Επιμελητήρια έχουν ως καθήκον να εξετάζουν τους επιμέρους επαγγελματικούς τομείς και να επιβλέπουν αν αυτοί λειτουργούν σύμφωνα με το πνεύμα της υπηρεσίας των συμφερόντων του συνόλου.
Ιδιαίτερα σημαντικό έργο των Οικονομικών Επιμελητήριων θα είναι η καλλιέργεια της εγχώριας αγοράς και η προσεκτική εποπτεία του εξωτερικού εμπορίου.
Τα Οικονομικά Επιμελητήρια θα ολοκληρώνονται στο Οικονομικό Επιμελητήριο του Ράιχ, το οποίο θα προστατεύει τα γενικά συμφέροντα όλοκληρου του Έθνους, έναντι των ειδικών συμφερόντων και επιθυμιών των επιμέρους οικονομικών τομέων.
Παράδειγμα: Κατά την διάρκεια των ετών 1925 - 1930, η βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας της Σαξονίας γνώρισε μία καταπληκτική άνθηση εξαιτίας της μόδας για τις πολύχρωμες γυναικείες κάλτσες που κυκλόφορησαν σε όλο τον κόσμο. Ταυτόχρονα οι Γερμανοί κατασκευαστές πλεκτομηχανών εμπορεύονταν μηχανές πλεξίματος στο εξωτερικό. Για την γερμανική κλωστοϋφαντουργία κάθε μηχανή που πωλούταν στο εξωτερικό σήμαινε ανταγωνισμό για τον Γερμανό εργάτη, ανεργία, πείνα και δυστυχία. Τα Οικονομικά Επιμελητήρια θα φέρουν την ευθύνη να καταστήσουν αδύνατο έναν ανταγωνισμό τέτοιου είδους. Πλεκτομηχανές που στερούν το ψωμί από Γερμανούς εργάτες δεν πρέπει να εξάγονται. Ένα άλλο σύγχρονο παράδειγμα είναι οι παραγγελίες της Σοβιετικής Ρωσίας από την γερμανική βιομηχανία προκείμενου να μπορέσει να ξεκινήσει έναν τεράστιο, ανταγωνιστικό αγώνα ενάντια στην γερμανική οικονομία.
7. Εμπορική Πολιτική
Το αξίωμα της εθνικοσοσιαλιστικής πολιτικής για το εξωτερικό εμπόριο είναι το εξής: Κάθε προϊόν που μπορεί να κατασκευαστεί ή να καλλιεργηθεί στην Γερμανία δεν πρέπει να αγοράζεται από το εξωτερικό. Αυτό συνεπάγεται την προστασία της γερμανικής οικονομίας από τον ξένο ανταγωνισμό.
Όταν σήμερα η Γερμανία εισάγει τρόφιμα από το εξωτερικό (σιτάρι, κριθάρι, φρούτα, λαχανικά, βούτυρο, αυγά, τυρί, κρέας, κλπ) για περίπου 4.000.000 ανθρώπους, αυτό σημαίνει καταστροφή της γερμανικής γεωργίας καθώς επίσης ανεργία και διαρκή καταστροφή του εθνικού πλούτου της Γερμανίας. (Παράδειγμα: οι εισαγωγές κατεψυγμένου κρέατος). Εξίσου εξωφρενικό είναι το γεγονός ότι περισσότερα από 2.000.000 τελικά προϊόντα (ρούχα, λευκά είδη, μηχανήματα, αυτοκίνητα, σιδερικά, κλπ) έχουν εισαχθεί στην Γερμανία από το εξωτερικό. Ένας Γερμανός που αγοράζει ένα ακριβό ξένο αυτοκίνητο πληρώνει περίπου 3.000 RM σε μισθούς σε ξένους εργάτες. Έτσι οι Γερμανοί εργαζόμενοι θα μείνουν άνεργοι και ο Γερμανός φορολόγουμενος θα αναγκαστεί να δώσει επιπλέον 2.000 RM σε επιδόματα ανεργίας. Η απαγόρευση εισαγωγής περιττών ξένων αγαθών δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση μία ανόητη και ανέφικτη απομόνωση από τις ξένες χώρες και από την παγκόσμια αγορά, αλλά όπως τα ξένα έθνη θα εξακολουθούν να χρειάζονται γερμανικά προϊόντα υψηλής ποιότητας για τα επόμενα χρόνια έτσι θα εξακολουθούμε και εμείς να χρειαζόμαστε τις πρώτες ύλες που είναι απαραίτητες για την μεταποιητική μας βιομηχανία: βαμβάκι, μαλλί, δέρματα, γούνες, ορυκτέλαια, μεταλλεύματα, κλπ.
8. Μεταβατικά Μέτρα
Η Εξάλειψη της Ανεργίας: Με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, ο εθνικοσοσιαλισμός θα βρεί την εθνική οικονομία σε δεινή θέση. Ένας στρατός 5.000.000 ανέργων απαιτεί την επανένταξη του στην διαδικασία παραγωγής. Τα δημόσια οικονομικά έχουν καταρρεύσει. Το κράτος και η οικονομία είναι υπερχρεωμένα. Η αγοραστική δύναμη του πληθυσμού και η ικανότητα του να πληρώνει φόρους έχουν εξαντληθεί. Τα κρατικά ταμεία είναι άδεια. Η γεωργία, η βιομηχανία και το εμπόριο βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Επιπλέον κυριαρχεί ένα σύστημα ανευθυνότητας, διαφθοράς και κομματοκρατίας, ενώ το μυαλό μας έχει μολυνθεί από την ιδεά της ταξικής πάλης. Συνεπώς ως πρώτο μας καθήκον πρέπει να επιτελέσουμε ένα τεράστιο εξαγνιστικό και εκπαιδευτικό έργο.
Εργασία και Ψωμί: Η εισαγωγή της υποχρεωτικής εργασίας θα απαλλάξει περίπου 1.000.000 εθνοσυντρόφους μας από την κατάρα της ανεργίας. Η αναγκαία κατάργηση της νομοθεσίας για την ενοικίαση θα λάβει αρχικά την μορφή απαλλαγής από το 50% του φόρου όσων υπόκεινται σε φορολογία επί της ενοικίασης μόνο εφόσον προσκομίσουν αποδείξεις για τις εργασίες ανακατασκευής των ακινήτων. Εκατοντάδες χιλίαδες θα εξασφαλίσουν την τροφή τους και άλλοι τόσοι θα επανενταχθούν στην οικονομική διαδικασία.
Κατόπιν αυτού, ο κατασκευαστικός κλάδος θα βρεί απασχόληση μέσω της προώθησης της διαδικασίας δόμησης οικισμών, μέσω της παραχώρησης φθηνής (άτοκης) πίστωσης σύμφωνα με τις προτάσεις μου και μέσω της ίδρυσης Κοινωνικών Κατασκευαστικών και Εμπορικών Τραπεζών.
Υπό την πίεση του κράτους θα εφαρμοστεί εκτεταμένος περιορισμός στις εισαγωγές με την ζήτηση να καλύπτεται από την εγχώρια αγορά. Η γεωργία θα τεθεί επειγόντως σε μείωση των επιτοκίων, αναδιάρθρωση χρέους, φορολογικές ελαφρύνσεις και παροχές φθηνών πιστώσεων ώστε να μπορεί να παράγει στο γερμανικό έδαφος τα εισαγόμενα προϊόντα όπως αυγά, φρούτα, λαχανικά, κρέας, βούτυρο, κλπ. Πρέπει να καταφέρουμε, μέσω της εγχώριας παραγωγής, να καταστήσουμε περιττά τουλάχιστον δύο δισεκατομμύρια εισαγόμενα τρόφιμα. Αυτό θα επέτρεπε σε τουλάχιστον 1.000.000 ανέργους να επανενταχθούν στην διαδικασία παραγωγής. Ο ίδιος στόχος, στον τομέα της βιομηχανίας, θα επιτευχθεί με την διακοπή εισαγωγής ξένων βιομηχανικών προϊόντων στην γερμανική αγορά. Με τον ίδιο τρόπο εκατοντάδες χιλιάδες θα μπορέσουν να βρούν εργασία στην αναζωογονημένη πια γερμανική οικονομία. Στον τομέα της δημοσιονομικής πολιτικής, τα ισχυρότερα κίνητρα ανακούφισης θα προέλθουν από την μείωση των υψηλών επιτοκίων, κατά πρώτο λόγο μέσω της εθνικοποίησης της Reichsbank και των υπόλοιπων εκδοτικών τραπεζών.
Η εθνικοποίηση των δανείων για ακίνητα και η μετατροπή των ενυπόθηκων ομολόγων υψηλού τόκου, θα τονώσουν τρομερά τις αγορές ακινήτων.
Η εθνικοποίηση των τραπεζών - ή, για την ακρίβεια, η τοποθέτηση τους υπό κυβερνητική διοίκηση - θα ανοίξει τον δρόμο για την χαλάρωση και την απελευθέρωση των ευρύτερων τομέων της οικονομίας από το τοκοφόρο χρέος.
Η εθνικοποίηση της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας θα έχει ως αποτέλεσμα την πολύ σημαντική μείωση του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας, γεγονός που θα έχει αναζωογονητικό αντίκτυπο στην συνολική παραγωγή.
Εκτός από αυτά τα μέτρα, τα οποία θα εξασφαλίσουν μία σημαντική αναζωογόνηση της εγχώριας αγοράς, υπάρχουν σημαντικά καθήκοντα εξωτερικής πολιτικής που πρέπει να αποσαφηνιστούν εδώ: η κατάργηση του Σχεδίου Γιάνγκ, η επέκταση της οικονομικής μας σφαίρας μέσω δασμολογικών συμφωνιών και μία σθεναρή πολιτική συμμαχιών η οποία θα εγγυηθεί την εδραίωση ενός γερμανικού εργατικού κράτους, που μακριά από ιμπεριαλιστικούς στόχους, θα έχει ως μόνο καθήκον την εξασφάλιση εργασίας και τροφής, ελευθερίας και τιμής στον γερμανικό λαό».
Σημείωσεις
[1]: Η λέξη «καθολική» είναι μία άμεση αναφορά στις θεωρίες του Αυστριακού Οικονομολόγου, Othmar Spann. Το «καθολικό» οικονομικό δόγμα του Spann υποστήριζε ότι τα οικονομικά δεν είναι εγγενώς ατομικιστικά (όπως θεωρούσε ο φιλελευθερισμός) αλλά ότι «όλα τα οικονομικά φαινόμενα, είναι από την ίδια τους την φύση, μία διαρθρωτική δομή επιτευγμάτων». Δηλαδή είναι εγγενώς αλληλένδετα σε μία καθολική δομή που απαιτεί συντονισμό μέσω ενός κορπορατιστικού συστήματος που θέτει την κοινωνική αρμονία και την σταθερότητα ως κεντρικές οικονομικές αρχές και όχι το μέγιστο κέρδος και την αέναη ανάπτυξη. Οι ιδέες του Spann είχαν μεγάλη επιρροή στα αυστριακά και γερμανικά εθνικοεπαναστατικά κινήματα και έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της κρατικής ιδεολογίας του «αυστροφασισμού» από το καθεστώς του Ένγκλμπερτ Ντόλφους. Ο Φέντερ συμπαθούσε τις ιδέες του Σπάν. Είχε παρακολουθήσει προσωπικά μαθήματα οικονομικών που είχε παραδώσει ο Σπάν και από την άλλη ο Σπάν ανέφερε επαινετικά τις θεωρίες του Φέντερ στην αναθεωρημένη έκδοση του «Die Haupttheorien der Volkswirtschaftslehre» το 1929. Παρά την επιρροή που είχε ο Σπαν σε τμήματα του εθνικιστικού κινήματος, οι εθνικοσοσιαλιστές ποτέ δεν αποδέχτηκαν πλήρως τις αρχές του. Οι σχέσεις μεταξύ του «κύκλου του Σπάν» και των εθνικοσοσιαλιστών ήταν περίπλοκες. Κάποιοι μέσα στο NSDAP αγκάλιασαν την ιδεολογία του και κάποιοι άλλοι την απέρριψαν ως ανεπαρκώς σοσιαλιστική (δηλαδή υποστήριξαν πως ο κορπορατισμός του παρείχε μεγάλα περιθώρια αυτονομίας στους επιχειρηματικούς κύκλους). Ο Σπαν θα καταλήξει να διώκεται από τους εθνικοσοσιαλιστές ύστερα από του Anschluss ενώ ο Φέντερ τιμωρήθηκε δημόσια από κομματικές δημοσιεύσεις για τις αναφορές του στην «αλλότρια» ιδεολογία του Σπαν.
[2]: Η λέξη που χρησιμοποιεί εδώ ο Φέντερ στα γερμανικά είναι «Gleichmacherei» η οποία έχει μία υποτιμητική έννοια. Εννοεί την εξίσωση των πραγμάτων μέσω της τεχνητής αφαιρέσης αντικειμενικών, ατομικών χαρακτηριστικών και διαφορών, δηλαδή μία «ισοπέδωση» ή μία «ομογενοποίηση». Μερικές φορές μεταφράζεται ως «εξισωτισμός» αλλά υπάρχει μία ξεχωριστή γερμανική λέξη για αυτή την έννοια με λιγότερο αρνητική χροιά: «Egalitarianismus».
[3]: Η «Κοινωνική Κατασκευαστική και Εμπορική Τράπεζα» ήταν μία ιδέα που ο Φέντερ είχε υποστηρίξει ήδη από το 1921. Διατυπώθηκε με συγκεκριμένες λεπτομέρειες στην 8η έκδοση της σειράς «Nationalsozialistische Bibliotek» (μία συλλογή φυλλαδίων που καλύπτουν διάφορες πτυχές της εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας). Ο Φέντερ οραματιζόταν την δημιουργία μίας εθνικής τράπεζας με σκοπό την άμβλυνση του προβλήματος της έλλειψης στέγης. Αυτή η τράπεζα θα εκδώσει χρήματα για την δημιουργία οικιστικών αναπτύξεων, τα οποία θα καλυφθούν από τα έσοδα που θα προέλθουν από την πώληση των νεόδμητων σπιτιών. Έτσι η κατασκευή τους θα απαλλαχτεί από το βάρος των τόκων, το οποίο ο Φέντερ θεωρούσε ότι αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο στην κατασκευή προσιτών κατοικιών για τους Γερμανούς όλων των τάξεων.
[4]: «Συντεχνιακή Δομή»: Οργάνωση των επιχειρήσεων σύμφωνα με το φασιστικό/κορπορατιστικό μοντέλο.
.jpg)
