Η σπορά των προδομένων....30-06-1934

 

«...Όμως εμείς δεν κάναμε εθνική αλλά εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση και δίνουμε ιδιαίτερο βάρος στον όρο σοσιαλιστική. Όσοι έχουν συνδυάσει τον σοσιαλισμό με την εθνική τους σκέψη μπορούν να συνεχίσουν να βαδίζουν μαζί μας. Όσοι όμως πιστεύουν ότι για χάρη τους θα κάνουμε τη παραμικρή παρέκκλιση από τη σοσιαλιστική μας επιθυμία πλανώνται πλάνη οικτρά. Η αντίδραση και η επανάσταση είναι θανάσιμοι εχθροί. Δεν υπάρχουν γέφυρες μεταξύ τους γιατί η μία αποκλείει την άλλη...Για τους αντιδραστικούς και τους υλιστές, δεδομένης της διανοητικής τους στάσης, η έννοια της επανάστασης πρέπει να είναι βασανιστική σαν αρρώστια. Έτσι και εμείς στον αντίποδα αρρωσταίνουμε μόλις σκεφτόμαστε αυτούς...»

Έρνστ Ρέμ

Διαβάστε επίσης: 

H πτώση του Έρνστ Ρέμ 

Ενάντια στην Αντίδραση 

«Ο Κοινωνικός Στρατηγός»: Κούρτ φον Σλάιχερ 

Τα γεγονότα της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών όπως εξιστορούνται από τον Έριχ Κέμπκα

Αντιδημοκρατικές Σκέψεις...No 2

 

του Μαυρομετωπίτη

Η αστική δημοκρατία, ως πολίτευμα και μορφή διακυβέρνησης, εδραιώθηκε και επικράτησε χάρη στην Γάλλικη Επανάσταση. Η Γαλλική Επανάσταση, με φορέα την ανερχόμενη αστική τάξη, δεν ήταν παρά το απότοκο των ιδεών του «Διαφωτισμού», ο οποίος με την σειρά του αποτελούσε το ιδεολογικό εποικοδόμημα που βασιζόταν  στον αναπτυσσόμενο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Η αστική δημοκρατία είναι λοιπόν το τέκνο των αστών, των εμπόρων και των τραπεζίτων. Η φύση όλου του θεσμού άλλωστε αποδεικνύει ότι πρόκειται για ένα μέσο εξυπηρέτησης του καπιταλισμού, είτε κοιτάξουμε την μορφή του, είτε την ουσία του. Ωστόσο αν και η μορφή άλλαξε στο διάβα των αιώνων εξαιτίας της κοινωνικής πίεσης (από το δικαίωμα ψήφου μόνο σε όσους είχαν ατομική περιουσία φτάσαμε στην καθολική ψηφοφορία) η ουσία παρέμεινε η ίδια. 

Για να πολιτευτείς σύμφωνα με τις αρχές της αστικής δημοκρατίας χρειάζεσαι ένα κόμμα ή εν πάση περιπτώσει πρέπει να συμμετέχεις στην εκλογική διαδικασία. Συνεπώς χρειάζεσαι απαραίτητα την διαφήμιση και έναν τρόπο να ακουστεί και να προβληθεί όλο και περισσότερο το όνομα σου. Αρά χρειάζεσαι ΧΡΗΜΑ ή αλλιώς ΚΕΦΑΛΑΙΟ για να δαπανήσεις σε ΜΜΕ, φυλλάδια, αφίσες, καμπάνιες, κτλ. Αν σε κάποιον όλα αυτά ακούγονται αναχρονιστικά για την σημερινή εποχή του διαδικτύου και της τάχιστης ελεύθερης πρόσβασης να του θυμήσουμε ότι μία σίγουρη και σε έναν βαθμό επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία χρειάζεται κάμερες, μικρόφωνα, σκηνικά, καλοδουλεμένα websites άρα πάλι ΧΡΗΜΑ. Έτσι λοιπόν στην ουσία της η δημοκρατία εξακολουθεί να ευνοεί τον προύχοντα και τον κεφαλαιούχο. Διότι στον φιλελευθερισμό μπορεί να υπάρχει τυπική ισότητα έναντι στον νόμο και τους θεσμούς, ωστόσο δεν υπάρχει ουσιαστική ισότητα αφού κάποιοι πάντα θα έχουν ένα προβάδισμα και αυτό συνήθως είναι η ΤΣΕΠΗ τους. Και παρότι ο εθνικοσοσιαλιστής και ο φασιστής δεν πιστεύει στην ισοπεδωτική ισότητα, σίγουρα πιστεύει στην ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ και ΟΧΙ στην ΣΑΠΙΑ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ. 

Η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει την ικανότητα να σε εξαπατά με την δήθεν «ελευθερία της επιλογής». Είσαι ελέυθερος να ψηφίσεις και να επιλέξεις ότι θέλεις, είσαι ελεύθερος να ακούσεις και να ζυγίσεις όλες τις απόψεις. Πάντα όμως η «ελευθερία της επιλογής» είναι περιορισμένη και αφορά μία συγκεκριμένη γκάμα. Η ανάγκη για προβολή που αναλύθηκε παραπάνω δίνει το πάνω χέρι σε όσους έχουν ΜΜΕ τουτέστιν τηλεοπτικούς σταθμούς, ραδιόφωνα, διαύλους επικοινωνίας. Άρα σε μία κλίκα πλουτοκράτων οι οποίοι κατευθύνουν και διευθύνουν την κοινή γνώμη. Αυτοί επιλέγουν ποιον θα παίξουν περισσότερο και ποιον λιγότερο, αυτοί επιλέγουν σε ποιον θα δώσουν βήμα και σε ποιον θα το στερήσουν, αυτοί επιλέγουν σε ποιον θα δώσουν το μικρόφωνο και σε ποιον θα το κλείσουν. Πάλι η κεφαλαιοκρατία είναι αυτή η οποία καθορίζει τα πράγματα. Αν λοιπόν στις δικτατορίες σου στερούν το δικαίωμα λόγου άμεσα και απευθείας, στις αστικές δημοκρατίες στο στέρουν έμμεσα και απλώς σε εξαφανίζουν. Είσαι πάντα ελεύθερος να ακούσεις αυτό που θέλουν και να επιλέξεις αυτό που θέλουν. Αν και πλέον στις μέρες μας ο φιλελευθερισμός έχει εξελιχθεί τόσο που έχει γίνει πιο κυνικός ώστε να θεσπίζει, πάντα δημοκρατικά, νόμους οι οποίοι σε λογοκρίνουν και σε απαγορεύουν κατευθείαν, χωρίς ψεύτικα προσχήματα.

Όλα όσα αναφέρθηκαν μέχρι εδώ αφορούν καθάρα το υλικό σκέλος της αστικής δημοκρατίας και των συνεπακόλουθων διαδικασίων της. Κατά τα άλλα είναι γνωστό ότι στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα ευνοούνται μόνο ο απατεώνας, ο ψεύτης και το κάθαρμα. Η ευμεταβλητότητα της μάζας, η αποποίηση κάθε ευθύνης που εγγυόνται οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες και η ταύτιση της πολιτικής ικανότητας με την ικανότητα προσεταιρισμού της πλειοψηφίας μετατρέπουν την πολιτική σε «χωράφι» ματαιόδοξων χαρτογιακάδων και απομακρύνουν κάθε τίμιο και αληθινό χαρακτηρά. Ένα καλά εκπαιδευμένο μάτι θα παρατηρήσει ότι ακόμη και εδώ θριαμβεύει το καπιταλιστικό, εμποροκρατικό πνεύμα. Η πολιτική γίνεται «σχέσεις αγοράς - ζήτησης» με την προσπάθεια εξαγορασμού του πλήθους, ο ικανός πολιτικός είναι αυτός που έχει άριστους τρόπους «μάρκετινγκ» και οι καλές πολιτικές είναι αυτές που πουλάνε περισσότερο ωσάν να είναι προϊόντα. 

Ο εθνικοσοσιαλιστής, ο φασιστής, ο εθνικοεπαναστάτης δεν οφείλει καμία πίστη στην αστική δημοκρατία και τις εκλογές. Η άρνηση αυτή είναι πρωτίστως αξιακή αφού αντιπροσωπεύουμε ΚΑΤΙ ΕΞΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΑΝΤΙΘΕΤΙΚΟ από αυτό που αντιπροσωπεύει ο φιλελευθερισμός. Δευτερευόντως είναι πρακτική εφόσον τίποτα καλό δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από όλα αυτά εξαιτίας των λόγων που αναλύθηκαν παραπάνω. Η δημοκρατία και οι εκλογές έχουν την ικανότητα να σε αλλοτριώνουν. Η ενασχόληση μαζί τους σε κάνει να αποδέχεσαι τους όρους λειτουργίας της και να πράττεις με βάση αυτούς. Ακόμη και ο πιο ειλικρινής ή αυτός με τις «αγνότερες» προθέσεις δεν μπορεί να ξεφύγει. Η δημοκρατία ομοιάζει με τον βούρκο. Όποιος βουτάει στον βούρκο γεμίζει σκατά, έτσι και όποιος εμπλέκεται στις δημοκρατικές διαδικασίες λερώνεται ο ίδιος. 

Το NSDAP (Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα), στα πρώτα του χρόνια, απέφευγε το κοινοβούλιο και φρόντιζε να στρατολογεί άνδρες στα SA, έτοιμους να ανατρέψουν την βαϊμαρική τυραννία, όπως ακριβώς αποπειράθηκαν να κάνουν τον Νοέμβρη του 1925. Εκείνη την περίοδο ο Αδόλφος Χίτλερ, πολύ σωστά παρατηρούσε στο βιβλίο του «Ο Αγών Μου», την ματαιότητα του κοινοβουλευτικού αγώνα και ότι η φύση των κομμάτων είναι τέτοια που αντί να προκρίνει τον αγωνιστή και τον ηγέτη, προκρίνει τον απατεώνα και τον λιμοκοντόρο[1]. Αργότερα, η είσοδος του NSDAP στο κομματικό παιχνίδι δεν μπόρεσε να αποτρέψει την αστική όλισθηση η οποία οδήγησε στην φυγή από το κόμμα πρωτοκλασάτα στελέχη, από τα αδέλφια Στράσσερ μέχρι τον Bodo Uhse και τον Richard Scheringer. Βέβαια ακόμη και τότε ο Γκέμπελς επιβεβαίωνε στα άρθρα του ότι στόχος ήταν η κατάργηση του κοινοβουλευτισμού. 

Το Φασιστικό Κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι κατόρθωσε να πάρει την εξουσία χάρη στην Πορεία των Μελανοχιτώνων προς την Ρώμη, περιφρονώντας τις δημοκρατικές διαδικασίες και τα δημοκρατικά ήθη, δίνοντας βαρύνουσα σημασία στους squadristi και στην δημιουργία επαναστατικών τάσεων στην κοινωνία. 

Ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα, ίσως ο ευγενέστερος εκφραστής του Φασισμού, έλεγε: 

«Η θέση μας είναι έξω στον αέρα, κάτω από τον καθαρό ουρανό της νύχτας, 

με το όπλο στο χέρι και τα άστρα από πάνω μας. Ας συνεχίσουν οι άλλοι το φαγοπότι τους. Έξω, γεμάτοι ένταση, με ζήλο, με αυτοπεποίθηση και επαγρύπνηση, αισθανόμαστε ήδη την άφιξη της Αυγής να εμπνέει τις καρδίες μας»

Σήμερα η «δημοκρατική χίμαιρα» έχει αποβάλλει τα πρόσχηματα και τα φτιασιδώματα. Πλέον θεσπίζει νόμους, τροπολογίες, αλλάζει το σύνταγμα προκειμένου να προστατεύσει τα φιλελεύθερα, παγκοσμιοποιητικά συμφέροντα από οτιδήποτε ελάχιστα πατριωτικό και ελαφρώς εθνοκεντρικό. Αυτό το κατανοούν καλύτερα οι επίδοξοι ψηφοφόροι «εθνικοπατριωτικών» μορφωμάτων (μορφωμάτων όχι επειδή έτσι τα αποκαλούν οι αντιφασίστες αλλά επειδή αποτελούν κομματίδια χωρίς συμπαγή και συνεκτική ιδεολογία, στελεχωμένα και υποστηριζόμενα από ιδεολογικοπολιτικά ετερόκλητα άτομα που δεν χαρακτηριζόνται από κάποια κοινή κοσμοθεώρηση ή στάση ζωής) οι οποίοι ωστόσο αδυνατούν να κάνουν το «παραπάνω βήμα», θεωρώντας ότι ευθύνονται τα πρόσωπα και όχι το πολίτευμα με ότι αυτό αντιπροσωπεύει. Ενώ τρώνε συνεχόμενα «χαστούκια», το ένα μετά το άλλο, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι φορώντας το κουστούμι του «τίμιου και σοβαρού πολιτευτή» θα γίνουν δεκτοί στις τάξεις των δημοκρατικών καθαρμάτων σαν να είναι ισότιμοι και ομόσταβλοι τους. 

Εξ΄όσων γραφτηκαν παραπάνω το συμπέρασμα το οποίο συνάγεται είναι ένα: ο μόνος δρόμος που απομένει στον εθνικοσοσιαλιστή, νεοφασίστα, εθνικοεπαναστάτη είναι η ΑΠΟΧΗ από τις εκλογικές διαδικασίες. Αποχή όχι με την μορφή κλαψιάρικης, ηττοπαθούς υποχώρησης ή αδράνειας αλλά με την μορφή ενεργητικής αντεπίθεσης και θετικής στάσης. Αποχή όχι για να δηλώσουμε την απουσία μας αλλά την ηχηρή παρουσία μας. Φτύνουμε και περιφρωνούμε κατάφωρα τα δημοκρατικά ήθη και για αυτό δεν φετιχοποιούμε αστικούς θέσμους. Αγωνιζόμαστε έξω, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, στα πανεπιστήμια και τα σχολεία, στα στέκια της νεολαίας ανοίγοντας τον δρόμο για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Κάθε χαρτάκι που ρίχνεται, κάθε τοίχος που βάφεται, κάθε λόγος που εκφωνείται, κάθε τραγούδι που βγαίνει, κάθε στιχάκι που γράφεται είναι προάγγελος της Εξέγερσης που έρχεται. Καμία λογοκρίσια δεν μπορεί να μας λυγίσει αν απορρίψουμε τον σύγχρονο κόσμο και τις δομές του και επιστρέψουμε στην σιγουριά της αμεσότητας, της δια ζώσης επαφής, της καθημερινής επικοινωνίας, της ομαδικής λειτουργίας, της συζήτησης, της συντροφικότητας. 

Τίποτα καλό δεν προκείται να βγεί από τα κοινοβούλια! Τις κοσμοϊστορικές μεταμορφώσεις τις έχουν προκαλέσει φανατικές και αδάμαστες μειοψηφίες που πάντα συμπαρέσυραν τις ευμετάβλητες και ανερμάτιστες μάζες. Η δημιουργία μίας Κουλτούρας, ενός Προτύπου Ζωής, μίας άλλης καθημερινότητας από αυτή της μεταμοντέρνας καταναλωτικής σαπίλας, είναι χίλιες φορές πιο ισχυρή από κάθε φάκελο που ρίχνεται σε κάλπες. Το αναρχικό κίνημα δεν έχει αναλωθεί ποτέ σε ανούσιες εκλογικές αναμετρήσεις. Πάντοτε φρόντιζε να καταπιάνεται με την ΖΩΗ και για αυτό σήμερα έχει φτάσει να επηρεάζει το μεγαλύτερο ποσοστό της νεολαίας, μίας νεολαίας η οποία ανησυχεί και αντιλαμβάνεται ενδόμυχα ότι «κάτι δεν πάει καλά» αλλά πάντα θα καταλήγει στους «απέναντι» επειδή δεν βρίσκει τίποτα έδω. 

Τα ιστολόγια και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσεις δεν σώζουν την παρτίδα! Η λύση βρίσκεται στην ζωή, στην ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΖΩΗΣ, αντί για παραγωγή κομματικών προγραμμάτων.

ΑΠΟΧΗ λοιπόν και πάλι ΑΠΟΧΗ γιατί δεν πιστεύουμε στην αστική δημοκρατία, γιατί αρνούμαστε τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς, γιατί γνωρίζουμε ότι τίποτα καλό δεν βγαίνει από καταστροφικές και στημένες διαδικασίες, γιατί το κοσμοείδωλο μας είναι Ασυμβίβαστο με την δημοκρατική πτωμαϊνη!

ΑΠΟΧΗ, ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ, μέσα από τις τάξεις του Λαού για την υπεράσπιση της Πατρίδος, του Σοσιαλισμού και τους Έθνους μας! Η τιμιότητα ενός σκληρού και δύσκολου αγώνα θα προσελκύει πάντα άρτιους, αγνούς, μαχητικούς και αποφασισμένους ανθρώπους ενώ η τακτική των εκλογών πάντα συμφεροντολόγους, νάρκισσους, αγύρτες και τσαρλατάνους. 

Κλείνοντας ας ενθυμηθούμε τα πάντα επίκαιρα, διαχρονικά και παραστατικά λόγια του Μεγάλου Μάρτυρα, Ρόμπερτ Μπραζιγιάκ:

«...με τις οσμές αρωματισμένης σαπίλας που ακόμα αποπνέει η ψυχορραγούσα παλιά πουτάνα, η βλογιοκομμένη παλιοβρώμα, που μυρίζει το πατσουλί και την κολπίτιδα, η δημοκρατία πάντα όρθια στο πεζοδρόμιό της. Είναι πάντα εκεί, η κακοασπρισμένη, πάντα εκεί, η ραγισμένη, η σπασμένη, στο κατώφλι της, περιτριγυρισμένη απ' τους πελάτες και τους πρωτάρηδές της, εξίσου λυσασμένους με τους γέρους. Μετά τόση εξυπηρέτηση που τους έκανε, μετά από τόσα λαχεία που τους έφερε μέσα στις ζαρτιέρες της, με τί καρδιά να την αφήσουν παρά τις βλεννοραγίες και τη σύφιλη...»

Σκατά στην Δημοκρατία!

Φωτιά στις κάλπες!

[1]: https://mavreslegeones.blogspot.com/2022/10/blog-post.html

Διαβάστε επίσης: Αντιδημοκρατικές Σκέψεις

Ταξική Πάλη, Σοσιαλισμός και Επανάσταση

 

To κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το έργο του Γιόσεφ Γκέμπελς «Der Nazi - Sozi», το οποίο δημοσιεύθηκε το 1926 και προσπαθούσε να αποτυπώσει συνοπτικά τις βασικές θέσεις τις οποίες πρέσβευε ο εθνικοσοσιαλισμός. Όλο το έργο έχει την μορφή ενός φανταστικού διαλόγου μεταξύ του Γκέμπελς και ενός Γερμανού ο οποίος δεν υποστηρίζει το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα, μάλιστα πολλές φορές στέκεται κρίτικα και εχθρικά απέναντι του. Μέσω των απαντήσεων που προσφέρει σε αυτόν τον απορητικό Γερμανό, ο Γκέμπελς ξεκαθαρίζει τις βασικές αρχές του NSDAP αλλά και της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας. Το ακόλουθο τμήμα του συνολικού έργου, είναι ένα μνημειώδες δείγμα των σοσιαλιστικών πεποιθήσεων του Ε/Σ κόμματος. Ξεκαθαρίζει το ποιές ήταν οι απόψεις των εθνικοσοσιαλιστών για την ταξική πάλη, το ταξικό αστικό κράτος, την εργατική και την αστική τάξη, τον σοσιαλισμό αλλά και την διαφορά ανάμεσα στην απλή κοινωνική μεταρρύθμιση και την ολική διαμόρφωση της οικονομίας και της κοινωνίας σε σοσιαλιστικά πλαίσια. Τα λόγια τα οποία βρίσκονται σε εισαγωγικά είναι οι ερωτήσεις του αναρωτώμενου Γερμανού και τα υπόλοιπα είναι οι απαντήσεις που του δίνει ο Γκέμπελς. 

ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ

«Αυτό σημαίνει ότι είστε ένα κόμμα που υποστηρίζει την ταξική πάλη! Αποκαλείτε το κόμμα σας εργατικό κόμμα! Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Αποκαλείστε σοσιαλιστές! Αυτό είναι το δεύτερο βήμα. Τώρα μιλάτε για το αστικό ταξικό κράτος. Αυτό είναι το τρίτο και τελευταίο βήμα. Σε τι διαφέρετε από τον μαρξισμό;»

Δεν υπάρχει τίποτα πιο υποκριτικό από έναν χοντρό, καλοχορτασμένο πολίτη που παραπονιέται ενάντια στην προλεταριακή σκέψη για την ταξική πάλη. Πέρασες τον χειμώνα σου μία χαρά. Εσύ ο ίδιος αποτελείς ένα ερέθισμα για την ταξική πάλη. Τι σου δίνει το δικαίωμα να ξεφυσάς από το «εθνικιστικό» σου στήθος και να παραπονιέσαι για την ταξική πάλη του προλεταριάτου; Δεν είναι το αστικό κράτος ένα οργανωμένο ταξικό κράτος εδώ και σχεδόν 60 χρόνια; Δεν γέννησε την ιστορική αναγκαιότητα της προλεταριακής ταξικής πάλης; Δεν λάβατε την ανταμοιβή σας για όλη αυτή την κατάσταση στις 9 Νοεμβρίου του 1918; Μπροστά στην μαρξιστική παραφροσύνη, δεν μπορείτε να βγείτε από το αντιδραστικό αστικό σας λάθος;

Δεν ντρέπεστε εσείς οι καλοθρεμμένοι Μεσοευρωπαίοι να πολεμάτε υποσιτιζόμενους, κουρελιασμένους, άνεργους προλετάριους; 

Ναι, ονομαζόμαστε εργατικό κόμμα! Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Το πρώτο βήμα μακριά από το αστικό κράτος. Αποκαλούμε το κόμμα μας εργατικό, επειδή θέλουμε να απελευθερώσουμε την εργασία, γιατί για εμάς η δημιουργική εργασία είναι το στοιχείο που καθοδηγεί την ιστορία, γιατί η εργασία είναι κάτι ανώτερο από τα αγαθά, την μόρφωση, την ταξική θέση και την κοινωνική καταγωγή. 

Για αυτό λεγόμαστε εργατικό κόμμα! 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Ναι, λεγόμαστε σοσιαλιστές! Αυτό είναι το δεύτερο βήμα. Το δεύτερο βήμα ενάντια στο αστικό κράτος. Αποκαλούμε το κόμμα μας σοσιαλιστικό ώς διαμαρτυρία ενάντια στα ψέματα του αστικού κοινωνικού οίκτου. Η κουβέντα για «κοινωνική νομοθεσία» είναι παράλογη. Προσφέρει πολύ λίγα για να ζήσεις αλλά πάρα πολλά για να πεθάνεις. 

Θέλουμε ότι μας ανήκει σύμφωνα με την φύση και τον νόμο!

Θέλουμε το πλήρες μερίδιο μας από όσα μας προσφέρει ο Ουρανός και όσα έχουν δημιουργήσει τα χέρια μας και το μυαλό μας! Αυτό είναι ο σοσιαλισμός!

ΤΑΞΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ας μιλήσουμε τώρα για το αστικό ταξικό κράτος. Γιατί αυτό το κράτος είναι ταξικό; Γιατί δεν εκτιμά τα επιτεύγματα και την θέληση αλλά το ενδιαφέρει μόνο η μόρφωση, ο πλούτος και η καταγωγή. Το αποκαλούμε αστικό ταξικό κράτος, γιατί ακυρώνει αυτό που είναι πιο ιερό στην ζωή των λαών, μετατρέποντας την αγάπη για την εθνότητα σε άπληστη αγάπη για τον πλούτο, αποκλείοντας έτσι 17 εκατομμύρια Γερμανούς προλετάριους από την αίσθηση της Πατρίδας και της Γερμανικότητας. Το τι ήθελε ο αστός είναι άσχετο. Το τι πέτυχε είναι καθοριστικό. Μπορεί να ήθελε μία ισχυρή Γερμανία, αλλά εν τέλει πήρε μία διεθνή αποικία σκλάβων που στις 9 Νοεμβρίου 1918 κόντεψε να καταρρεύσει από τα χτυπήματα των «επαναστατών». 

Αυτή είναι η αλήθεια. Διαμαρτυρόμαστε ενάντια στην ιδέα της ταξικής πάλης. Ολόκληρο το κίνημα μας είναι μία διαμαρτυρία ενάντια στην ταξική πάλη που έχει θέσει τον λαό μας εκτός της πορείας της ιστορίας. Ωστόσο λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Δεκαεπτά εκατομμύρια άνθρωποι βλέπουν την ταξική πάλη ως την μόνη τους ελπίδα γιατί αυτό έμαθαν εδώ και 60 χρόνια από την δεξιά. Δεν έχουμε το ηθικό δικαίωμα να παραπονιόμαστε για την ταξική πάλη, αν πρώτα δεν καταστρέψουμε ριζικά το αστικό ταξικό κράτος και δεν το αντικαταστήσουμε με μία νέα Γερμανική Σοσιαλιστική Κοινότητα! 

ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΝΟΥΣ

«Και ποιός θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε το παλιό κράτος 

και να χτίσετε ένα νέο;»

Εμπιστευόμαστε το υγιές ένστικτο του δημιουργικού γερμανικού λαού. Θα έρθει η μέρα που μέχρι και ο τελευταίος Γερμανός θα καταλάβει την αλήθεια. Μία μέρα οι, χειρώνακτες εργάτες και οι εργάτες του νου, θα εγερθούν για να διαμαρτυρηθούν. Τότε θα κατηγορήσουμε, τότε θα κρίνουμε!

To καθήκον μας είναι να κάνουμε ότι μπορούμε για να επισπεύσουμε εκείνη την μέρα. Μετά θα ενωθούμε, οι εργάτες του νού και οι χειρώνακτες εργάτες. Τότε θα δούμε ποιος πραγματικά αγαπά την Πατρίδα του περισσότερο από το κόμμα του και την τάξη του. Τότε είναι που οι εργάτες του μέλλοντος θα χτίσουν την Νέα Γερμανία! Τότε η «άπειρη» νεολαία θα πει τον τελευταίο της λόγο και η παλιά και «έμπειρη σοφία» θα πετάξει μακριά. 

Θα πάρουμε την μοίρα της Γερμανίας στα χέρια μας. Θα λύσουμε το πρόβλημα του σοσιαλισμού ριζικά και ολοκληρωτικά, αδιαφορώντας για την καταγωγή, την μόρφωση, τον πλούτο και την κοινωνική θέση. Το μόνο μας μέλημα θα είναι το μέλλον του δημιουργικού γερμανικού λαού! 

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Τότε θα αποδείξουμε ότι ο εθνικοσοσιαλισμός είναι κάτι παραπάνω από μία άνετη ηθική θεολογία του αστικού πλούτου και του καπιταλιστικού κέρδους. Ένα νέο πνεύμα εθνικισμού θα αναδυθεί μέσα από τα ερείπια, επιδεικνύοντας την πιο ριζοσπαστική μορφή εθνικής αυτοάμυνας, συνδεδεμένο με έναν νέο σοσιαλισμο που θα θέσει τα απαραίτητα θεμέλια. 

ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ

«Μιλάτε για σοσιαλισμό! Ο Γερμανός εργάτη θα έπρεπε να αισθάνεται απόγνωση για τον σοσιαλισμό και το μέλλον της τάξης του, αφού τα τελευταία 60 χρόνια αποδείχτηκε η πλήρης χρεοκωπία αυτού του πολιτικού ιδεώδους».

Ποτέ! Γιατί:

1. Ο Γερμανός εργάτης πολεμούσε 60 χρόνια όχι για τον σοσιαλισμό αλλά για τον μαρξισμό. Ο μαρξισμός, του οποίου οι θεωρίες είναι μοιραίες για τους λαούς και τις φυλές, είναι το ακριβώς αντίθετο του ζωντανού σοσιαλισμού.

2. Ο μαρξισμός δεν ήταν ποτέ η πολιτική ιδέα του Γερμανού εργάτη. Ο Γερμανός εργάτης κατέληξε σε αυτό το συνονθύλευμα εβραϊκών ιδεών επείδη δεν είχε αλλή επιλογή στον αγώνα για την ελευθερία της τάξης του. 

3. Ο μαρξισμός είναι ο θάνατος, όχι μόνο των λαών με εθνικά φρονήματα, αλλά κυρίως της τάξης που αγωνίζεται με απόλυτη αφοσίωση για την πραγματοποίηση του: της εργατικής!

Ο εργάτης δεν πρέπει να αμφιβάλλει για τον σοσιαλισμό, αλλά οφείλει να αμφιβάλλει για τον μαρξισμό. Όσο πιο γρήγορα το κάνει, τόσο το καλύτερο. Το ρολόι έχει ήδη δείξει μεσάνυχτα!

OI ΑΣΤΟΙ

«Είναι σωστή η θέση των μαρξιστών, όταν κατηγορούν το NSDAP 

ότι είναι ένα μικροαστικό κίνημα που καθοδηγείται από εκπεσόντες αξιωματικούς, φοιτητές και γιατρούς; Πως να πιστέψει έτσι ο εργάτης ότι θέλετε να τον ελευθερώσετε; Δεν θα μπορέσετε να τον αποτρέψετε από την πεποίθηση του ότι ο εργάτης θα ελευθερωθεί μόνο από τον εργάτη»

Είπες πολλές ανοήσιες. Άκου:

1. Το NSDAP δεν είναι μικροαστικό κίνημα. Αντιθέτως είναι μία διαμαρτυρία ενάντια στην διαφθορά (Verbürgerlichung) του σοσιαλισμού από την σοσιαλδημοκρατία. Οι ηγέτες μας δεν ανήκουν στους μικροαστούς. Από την άλλη άτομα όπως ο Scheidemann, ο Leinert, ο Noske (σ.σ ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας) είναι μεγαλοαστοί εδώ και αρκετό καιρό. 

2. Ονόμασε μου έναν εκπεσόντα αξιωματικό, έναν φοιτητή ή έναν γιατρό στην ηγεσία του NSDAP. Φίλε μου, αν ένας αξιωματικός, φοιτητής ή γιατρός είναι μαρξιστής ηγέτης - θα μπορούσα να αναφέρω εκατό τέτοιες περιπτώσεις - είναι «ηγέτης των εργατών». Αν ανήκει στο NSDAP είναι απλά ένας «φθαρμένος» που αναζήτα πίσω την θέση του! 

3. Ρωτάς πως θα ελευθερώσουμε τον εργάτη! Ο εργάτης θα πρέπει να πετάξει την σάπια εβραϊκή λογοτεχνία από το εργατικό κίνημα, η οποία προσβάλλει τους ηγέτες των εργατών και στην πραγματικότητα καταχράται το εργατικό κίνημα για τους δικούς της βδελυρούς σκοπούς. Απλά κοιτάξτε γύρω σας: βλέπετε πουθενά ότι μόνο ο εργάτης μπορεί να ελευθερώσει τον εργάτη; Τι γίνεται με τους «εργάτες» όπως ο Scheidemann, ο Wels, ο Noske, ο Bauer και πολλούς άλλους; Είναι όλοι τους μέλη της αστικής τάξης! Η μάχη τους ενάντια στην αστική τάξη ήταν μόνο από φθόνο και μόλις εντάχθηκαν οι ίδιοι σε αυτή, σταμάτησαν να την πολεμούν, αφού δεν ζήλευαν πιά! 

Δεν καθοδηγούν μόνο οι Γερμανοί εργάτες το εργατικό κίνημα. Συμμετέχουν και πολλά πρώην μέλη της αστικής τάξης, αποστάτες που την πολεμούν όχι απο φθόνο, αλλά λόγω μίσους αφού αναγνωρίσαν οτί οι αστοί έφεραν την Γερμανία στο χείλος της καταστροφής. Δεν προσέγγισαν το προλεταριάτο για να αποκαταστήσουν τις θέσεις τους, αλλά από ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης, αφού αναγνώρισαν σε αυτό τον δρόμο για την δημιουργική ανάπτυξη της δύναμης του λαού. 

Ο Γερμανός εργάτης θα απλώσει το χέρι του. Από το χέρι του και το μυαλό του θα ξεπηδήσει το θαύμα του μέλλοντος: το Τρίτο Ράιχ!

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

«Αν κατάλαβα καλά, λέτε ότι

 το NSDAP είναι ένα εργατικό κόμμα με αστική ηγεσία;»

Σκέφτεσαι πεπαλαιωμένα. Η Γερμανία που ονειρευόμαστε θα υπερβεί όλες αυτές τις παλιές, ξεπερασμένες έννοιες. Δεν είμαστε ούτε αστοί, ούτε προλετάριοι. Δεν θέλουμε ούτε τον αστικό κόσμο, που σήμερα παρακμάζει, ούτε τον μπολσεβικικό - μαρξιστικό κόσμο που είναι στόχος των Εβραίων και των λακέδων των Εβραίων. 

Θέλουμε την Γερμανία της εργασίας. Τι σημαίνει αυτό; Θέλουμε μία Γερμανία στην οποία η εργασία και τα επιτεύγματα θα είναι οι υψηλότερες ηθικές και πολιτιστικές αρχές. Είμαστε ένα εργατικό κόμμα με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Μόλις αναλάβουμε την εξουσία η Γερμανία θα γίνει κράτος της εργασίας, εργατικό κράτος!

«Ωραία λόγια. Τι κρύβετε όμως πίσω από αυτά; Ή μήπως προσπαθείτε να κρύψετε με φράσεις το γεγονός ότι δεν έχετε σκεφτεί ουσιαστικά τα πράγματα;»

Καθόλου, φίλε μου! Η Γερμανία του μέλλοντος θα στηριχθεί σε νέα θεμέλια. Είναι ανοησία να πιστεύουμε ότι η αστική τάξη θα μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτόν τον μετασχηματισμό, ενώ παράλληλα είναι υπεύθυνη για το πάρον κράτος το οποίο πρέπει να γκρεμιστεί. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι τα μέλη της αστικής τάξης δεν μπορούν να συμμετέχουν στην οικοδόμηση της Νέας Γερμανίας. Η αστική τάξη έχει διαδραματίσει τον ρόλο της στην ιστορία. Πλέον καλείται να παραχωρήσει την θέση της στο δημιουργικό πνεύμα μίας ανερχόμενης, πιο υγιούς τάξης. 

Δεν θα την ονομάσουμε προλεταριάτο, γιατί αυτή η εβραϊκή σοφιστεία θα ήταν προσβολή για τον Γερμανό εργάτη. Θα την αποκαλέσουμε κοινότητα των εργαζομένων. Αυτή η κοινότητα των εργαζομένων θα περιλαμβάνει όσους εργάζονται για το μέλλον της Γερμανίας, από τους χειρώνακτες εργάτες, μέχρι τους εργάτες του νου. 

Το χέρι θα καθοδηγείται από το μυαλό και το μυαλό θα διατηρείται ασφαλές χάρη στην στιβαρή πυγμή του χεριού, καθώς θα χτίζουν μαζί το Νέο Γερμανικό Κράτος. Οι χειρώνακτες εργάτες και οι εργάτες του νού θα σφυρηλατούν μαζί την συμπληρωματικότητα του χεριού και του μυαλού. Ο εργάτης θα καθοδηγείται εσφαλμένα για όσο τον οδηγεί ο Εβραίος ο οποίος υπακούει στα καλέσματα της Διεθνούς. 

Ενωμένα, τα γερμανικά μυαλά και τα γερμανικά χέρια θα ακολουθήσουν το μόνο σύνθημα που οδηγεί στην ελευθερία: «Γερμανοί εργάτες, χειρώνακτες και εργάτες του νου, ενωθείτε!».

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ

«Με άλλα λόγια θέλετε να αντιπαραθέσετε στην

Μαρξιστική Διεθνή έναν εθνικό γερμανικό σοσιαλισμό;»

Ακριβώς! Επιτέλους καταλάβαμε ο ένας τον άλλον!

«Επιτρέψτε μου μία ακόμη ερώτηση: Αν σας κατάλαβα καλά, ο εχθρός - είτε λέγεται κεφάλαιο, είτε λέγεται Εβραίος, είτε οτιδήποτε άλλο - σκέφτεται και πράττει διεθνιστικά. Αν ναι, τότε μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο διεθνώς. Θα είναι η σοσιαλιστική Διεθνής αυτή η οποία θα καταστρέψει για πάντα 

την καπιταλιστική διεθνή;

Φίλε μου, νομίζω ότι όλα όσα λέω είναι μάταια. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να συνεννοηθούμε. Προσπάθησε να σκεφτείς λογικά:

1. Ναι, έχουμε δει ξεκάθαρα τον καπιταλισμό να χτίζει την Διεθνή του στις πλάτες των εθνών της Ευρώπης. Η Γερμανία δεν έχει σχεδόν καθόλου εθνικές μορφές κεφαλαίου σήμερα: σιδηρόδρομοι, ορυχεία, εργοστάσια, χρήμα, χρυσός, Τράπεζα του Ράιχ, όλα έχουν μετατραπεί σε μετοχές και αυτές βρίσκονται στα χέρια Εβραίων τραπεζιτών του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης. Ωστόσο, οι μετοχές είναι από μόνες τους άχρηστες. Δεν λειτουργούν τις σιδηροδρομικές γραμμές, δεν καθορίζουν στόχους, δεν παράγουν τρόφιμα ή αγαθά, δεν παράγουν χρήματα. Χρησιμεύουν μόνο στο να κερδίζουν τόκους. Αν είχαμε ένα αληθινό Γερμανικό Κράτος, όλες οι μετοχές που κατέχουν οι εβραϊκές τράπεζες, θα κηρύσσονταν άχρηστες και θα αντιμετωπίζονταν ως απλά κομμάτια χαρτιού. Αυτά φυσικά θα ίσχυαν μόνο αν καθιερωνόταν μία εθνική, εργατική κυβέρνηση! Εφόσον δεν έχουμε τέτοιο κράτος, πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με το γεγονός ότι είμαστε αποικία του Dawes (σ.σ αναφέρεται στο Dawes Plan). Δεν διαθέτουμε εθνική περιουσία, ούτε εθνικό κεφάλαιο, δηλαδή περιουσία και κεφάλαιο που ανήκουν στον λαό και το έθνος. Αντίθετα, τα πάντα τα διαχειρίζεται ένα διεθνές τραπεζικό καρτέλ. Το εθνικό κεφάλαιο δεν δρα διεθνώς, οι οικονομικές ύαιενες δρουν διεθνώς εκμεταλλευόμενες αυτό.

2. Φυσικά η πάλη εναντίον αυτής της παγκόσμιας δύναμης θα πρέπει να δοθεί διεθνώς και θα ήταν κοντόφθαλμο να μην υποστηρίξουμε κάθε κίνημα σε όλο τον κόσμο που βρίσκεται στο ίδιο μέτωπο με εμάς, έχοντας στόχους ίδιους με τους δικούς μας! Ο στόχος αυτής της πάλης, όμως, δεν θα είναι μία παγκόσμια σοσιαλιστική δημοκρατία - δεν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Υπάρχει μόνο στο μυαλό των Εβραίων που προδίδουν τους εργάτες και στο μυαλό των παραπλανημένων Γερμανών εργατών. Στόχος είναι η εγκαθίδρυση νέων, σοσιαλιστικών, εθνικών κράτων! Και δεν περιμένουμε και πολλά από έναν αγώνα ενάντια στην Διεθνή του Χρήματος, που διεξάγεται με διεθνιστικές μεθόδους. Γνωρίζουμε τα εμπόδια που βρίσκονται στην προσπάθεια κατανόησης μεταξύ των λαών. Και η Διεθνής του Χρήματος δεν ήταν ανόητη, ώστε να υποτάξει όλους τους λαούς με τον ίδιο τρόπο, την ίδια στιγμή. Θα έρθει η σειρά του ενός, μετά τον άλλον. Κανείς δεν θα σκεφτεί τους άλλους! Κάθε λαός θα ελπίζει να σωθεί από μόνος του, πριν να είναι πολύ αργά και τον κατασπαράξει ο καπιταλιστικός Μόλωχ. 

Εξάλλου, φίλε μου, δεν έχουμε χρόνο να περιμένουμε τους άλλους. Βρισκόμαστε στο χείλος της τελικής κατάρρευσης και είναι εγκληματικό να ελπίζουμε στην βοήθεια εκείνων που δεν μας βοήθησαν ποτέ στο παρελθόν και που πιθανότατα δεν θα μας βοηθήσουν στο μέλλον. 

Έχουμε μία αρχή: ο Θεός βοηθάει, μόνο αυτούς που βοηθούν τον ευατό τους! 

3. Αν μιλάς για τη Σοσιαλιστική Διεθνή, αποδεικνύεις ότι σου λείπει η στοιχειώδης κατανόηση των λαών και των κυβερνήσεων. Δεν υπήρξε ποτέ μία σπουδαία πολιτική ιδέα - και ο σοσιαλισμός είναι σίγουρα μία τέτοια - την οποία να ακολουθεί ένα διεθνές συνονθύλευμα λαών. Η αρχή της ιστορίας δεν είναι η ομοιομορφία αλλά η ποικιλομορφία. Πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα είναι. Η μάχη πλάθει κράτη και λαούς και όποιος δεν πολεμά είναι καταδικασμένος στην παρακμή.  

Μπορείς να ισχυριστείς ότι αυτό είναι τρομερό. Έτσι είναι! Πρέπει να το αποδεχτούμε και να παλέψουμε. Η ιστορία διέπεται από αιώνιος φυσικούς νόμους και όχι από μαρξιστικές φράσεις για αδελφότητα. 

Η φύση δεν θέλει την ενότητα αλλά την ποικιλομορφία. Δεν θέλει ένα ανθρώπινο συνονθύλευμα αλλά μία ανθρωπότητα η οποία θα αποτελείται από διαφορετικούς λαούς και φυλές, όπου οι ισχυροί θα νικούν πάντα τους αδύναμους. 

Το κατανοούμε αυτό και συνεπώς πράττουμε ανάλογα. Θέλουμε να δημιουργήσουμε τα όπλα, τα οποία θα βοηθήσουν τον γερμανικό λαό να επιβιώσει στον αγώνα για ύπαρξη σε αυτόν τον σκληρό κόσμο στον οποίον οι δυνατοί θριεμβεύουν επί των αδυνάμων. 

Για αυτό λεγόμαστε εθνικιστές!

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

«Όλα αυτά είναι ωραία και καλά. Αλλά τώρα πρέπει να δείξετε το αληθινό 

σας πρόσωπο. Μέχρι στιγμής όλα έχουν συζητηθεί, εδώ είναι όμως το βασικό ερώτημα: πως σκοπεύετε να λύσετε το κοινωνικό ζήτημα;»

Ας πάμε στον πυρήνα του ερωτήματος: ποιά είναι η φύση του κοινωνικού ζητήματος; Δεκαεπτά εκατομμύρια προλετάριοι βρίσκονται στο έλεος του καπιταλισμού, ο οποίος ελέγχει όλα τα μέσα παραγωγής. Αναγκάζονται να πουλήσουν το μοναδικό «κεφάλαιο» που διαθέτουν, την εργατική τους δύναμη, στη χαμηλότερη τιμή. Έτσι, και δικαίως, αισθάνονται ότι παραγκονίζονται από έναν λαό, ένα κράτος και ένα έθνος που ανέχεται σιωπηλά αυτή την κατάσταση. Υπό αυτές τις συνθήκες, η εσωτερική ενότητα του λαού καταρρέει. Ο λαός χωρίζεται σε δύο μέρη, ένα που θέλει να διαιωνίσει αυτή την κατάσταση, και ένα που θέλει να την ανατρέψει. Τέτοιες συνθήκες θέτουν έναν λαό εκτός της πορείας της ιστορίας. 

Επομένως, η λύση του κοινωνικού ζητήματος, δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από την επανένταξη του καταπιεσμένου τμήματος πίσω στο έθνος, εντάσσοντας το σε όλες τις ζωτικές πτυχές του κράτους και της οικονομίας, δίνοντας έτσι στο έθνος μας την δυνατότητα να επηρεάσει ξανά τον ρού της ιστορίας. 

Για το σκοπό αυτό απαιτούμε:

1. Όλα όσα έδωσε η φύση στους ανθρώπους: έδαφος, ποτάμια, βουνά, δάση, ορυκτό πλούτο, όλα καταρχήν ανήκουν στους ανθρώπους ως σύνολο. Αν ένας εθνοσύντροφος κατέχει αγαθά τέτοιου τύπου, πρέπει να νιώθει υποχρεωμένος στο κράτος ως διαχειριστής λαϊκών περιουσιακών στοιχείων. Εάν τα διαχειρίζεται κακώς ή εις βάρος της κοινότητας, το κράτος έχει το δικαίωμα να του τα κατασχέσει και να τα επαναποδώσει στην κοινότητα. 

2. Η παραγωγή, στον βαθμό που απαιτεί την ανθρώπινη δύναμη, εφευρετικότητα, επιχειρηματικότητα και ιδιοφυΐα παραμένει στην κατοχή του ατόμου. Το κράτος εγγυάται ότι όσοι συνεισφέρουν στην παραγωγή, πνευματικά και σωματικά, συμμετέχουν στην ιδιοκτησία και τα κέρδη. 

3. Η παραγωγή που είναι, ουσιαστικά ολοκληρωμένη, δηλαδή δεν απαιτεί πλέον δύναμη, ικανότητα, επιχειρηματικότητα και ιδιοφυΐα (π.χ σύστημα μεταφορών, τραστ, όμιλοι εταιρειών) θα περάσει στην ιδιοκτησία του κράτους. 

Έτσι κλείνει ο μεγάλος κύκλος της παραγωγής, περιλαμβάνοντας όλους τους παραγωγικούς εργάτες. 

Εφαρμόζοντας αυτά τα αιτήματα, απελευθερώνουμε την εργασία από τις αλυσίδες της μισθωτής σκλαβιάς. Το αποτέλεσμα θα είναι ένας ελεύθερος λαός, με μία ελεύθερη οικονομία, σε μία ελεύθερη γη: η εθνική κοινότητα!» 

ΠΗΓΗ

Αυτοί οι καταραμένοι οι Eθνικοσοσιαλιστές

 

του Γιόσεφ Γκέμπελς

«Γιατί είμαστε Εθνικιστές;

Είμαστε εθνικιστές γιατί αντιλαμβανόμαστε το έθνος ως τον μόνο τρόπο να συγκεντροποιήσουμε όλες τις δυνάμεις οι οποίες θα διατηρήσουν και θα βελτιώσουν την ύπαρξη μας και τις συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε. 

Το έθνος είναι η οργανική ένωση ενός λαού για την προστασία της ζωής του. Το να είσαι εθνικόφρονας σημαίνει να επιβεβαιώνεις αυτή την κατάσταση με λόγια και έργα. Το να είσαι εθνικόφρονας δεν σχετίζεται με κάποια μορφή διακυβέρνησης ή ένα σύμβολο. Είναι επιβεβαίωση πραγμάτων, όχι μορφών. Οι μορφές μπορεί να αλλάζουν, το περιεχόμενο παραμένει. Εάν η μορφή και το περιεχόμενο συμφωνούν, τότε ο εθνικιστής επιβεβαιώνει και τα δύο. Αν συγκρούονται, ο εθνικιστής οφείλει να αγωνιστεί για το περιεχόμενο είς βάρος της μορφής. 

Έτσι έχουν τα πράγματα σήμερα στην Γερμανία: ο εθνικισμός έχει μετατραπεί σε αστικό πατριωτισμό και οι υπερασπιστές του αναζητούν φανταστικούς αντιπάλους. Ο ένας λέει «Γερμανία» και εννοεί την μοναρχία. Ο άλλος διακηρύσσει την ελευθερία και εννοεί το «Μαύρο - Άσπρο - Κόκκινο» (τα χρώματα της γερμανικής σημαίας επί μοναρχίας). Θα ήταν διαφορετική η κατάσταση μας σήμερα αν αντικαθιστούσαμε την δημοκρατία με την μοναρχία και διατηρούσαμε την άσπρη - μαύρη - κόκκινη σημαία; Η αποικία θα είχε διαφορετική ταπετσαρία αλλά η φύση της, το περιεχόμενο της, θα παρέμειναν ίδια. Τα πράγματα θα ήταν ακόμη χειρότερα, γιατί μία πρόσοψη η οποία κρύβει τα γεγονότα παραλύει τις δυνάμεις οι οποίες αγωνίζονται ενάντια στην σκλαβιά. 

O Eβραίος, ο αστυνομικός και ο Γάλλος κατακτητής κακοποιούν την Γερμανία

Ο αστικός πατριωτισμός είναι προνόμιο μίας τάξης. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της παρακμής. Όταν 30 εκατομμύρια τάσσονται υπέρ κάτι και άλλα 30 εκατομμύρια κατά, τότε τα πράγματα εξισορροπούνται και δεν προχωράει τίποτα. Έτσι συμβαίνει στην Γερμανία. Είμαστε ο παρίας του κόσμου, όχι επειδή δεν έχουμε το θάρρος να αντισταθούμε αλλά επειδή ολόκληρη η εθνική ενέργεια σπαταλιέται σε αιώνιες και μη παραγωγικές διαμάχες μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Ο δρόμος μας οδηγεί μόνο προς τα κάτω και σήμερα μπορεί κανείς να προβλέψει πότε θα φτάσουμε στην άβυσσο.

Ο εθνικισμός έχει ευρύτερη απήχηση από τον διεθνισμό. Βλέπει τα πράγματα όπως είναι. Μόνο αυτός που σέβεται τον ευατό του μπορεί να σεβαστεί τους άλλους. Εάν ως Γερμανός εθνικιστής επιβεβαιώνω την Γερμανία πως μπορώ να την υπερασπιστώ έναντι ενός Γάλλου εθνικιστή που επιβεβαιώνει την Γαλλία; Μόνο όταν αυτές οι δύο στάσεις έρχονται σε σύγκρουση για ζωτικούς λόγους θα υπάρξει ένας αγώνας εξουσίας και πολιτικής. Ο διεθνισμός δεν μπορεί να αναιρέσει την πραγματικότητα. Οι προσπάθειες του να αυτο-αποδειχθεί αποτυγχάνουν εντελώς. Και ακόμη και όταν τα γεγονότα φαίνονται να του παρέχουν κάποια εγκυρότητα, η φύση, το αίμα, η θέληση για ζωή και ο αγώνας για την ύπαρξη σε αυτή την σκληρή γη αποδεικνύουν την ανακρίβεια των εύηχων θεωριών. 

Το αμάρτημα του αστικού πατριωτισμού είναι να συγχέει μία ορισμένη μορφή οικονομίας με το έθνος. Συνέδεσε δύο πράγματα που είναι τελείως διαφορετικά. Οι μορφές της οικονομίας, όσο σταθερές και αν φαίνονται, είναι μεταβλητές. Το έθνος είναι αιώνιο. Αν υπάγουμε το αίωνιο στο πρόσκαιρο, το αίωνιο αναγκαστικά θα καταρρεύσει μόλις καταρρεύσει το πρόσκαιρο. Αυτή ήταν η αιτία κατάρρευσης της φιλελεύθερης κοινωνίας. Δεν είχε τις ρίζες της στο αίωνιο αλλά στο πρόσκαιρο και όταν αυτό παρήκμασε παρέσυρε μαζί του και το αιώνιο. Σήμερα όλα αυτά είναι μόνο μία δικαιολογία για ένα σύστημα που προκαλεί όλο και αυξανόμενη οικονομική εξαθλίωση. Σε αυτό το σύστημα βασίζεται ο αιώνιος Εβραίος και καθοδηγεί την μάχη των προλεταριακών δυνάμεων εναντίον τόσο του έθνους όσο και της οικονομίας. 

O εθνικισμός που αναδύεται αντλεί την ύπαρξη του από την πίστη στο έθνος ως μίας υπόθεσης που μας αφορά όλους, όχι μόνο μία ομάδα, μία τάξη ή μία οικονομική κλίκα. Το αίωνιο πρέπει να διακρίνεται από το πρόσκαιρο. Η διατήρηση ενός άθλιου οικονομικού συστήματος δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό που αποτελεί την επιβεβαιώση της έννοιας της Πατρίδας. Μπορώ να αγαπώ την Γερμανία αλλά να μισώ τον καπιταλισμό. Όχι μόνο μπορώ αλλά πρέπει. Μόνο ο αφανισμός ενός εκμεταλλευτικού συστήματος φέρνει μαζί του τον πυρήνα της αναγέννησης του λαού μας. 

Είμαστε εθνικιστές επειδή ως Γερμανοί αγαπάμε την Γερμανία. Επειδή αγαπάμε την Γερμανία θέλουμε να την διαφυλάξουμε και να πολεμήσουμε εναντίον όσων την καταστρέφουν. Όταν ένας κομμουνιστής φωνάζει «κάτω ο εθνικισμός!» εννοεί τον υποκριτικό αστικό πατριωτισμό που επιβάλλει στην οικονομία ένα άθλιο σύστημα εκμετάλλευσης. Αν ξεκαθαρίσουμε στους ανθρώπους της αριστεράς ότι ο εθνικισμός και ο καπιταλισμός, δηλαδή η επιβεβαίωση της Πατρίδας και η κατάχρηση των πόρων της, δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους και ότι αυτά τα δύο είναι σαν την φωτιά και το νερό, τότε ακόμη και αυτοί θα αγκαλιάσουν το έθνος το οποίο τώρα πολεμούν. 

Αυτό είναι το πραγματικό μας καθήκον ως εθνικοσοσιαλιστές. Ήμασταν οι πρώτοι που αναγνωρίσαμε αυτές τις διασυνδέσεις μεταξύ των γεγονότων και οι πρώτοι οι οποίοι ξεκινήσαμε αυτόν τον αγώνα. Επειδή είμαστε σοσιαλιστές νιώθουμε την βαθύτερη χάρη του έθνους και επειδή είμαστε εθνικιστές θέλουμε να προωθήσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη στην Νέα Γερμανία. 

Μία Νέα Πατρίδα θα εγερθεί μόλις το σοσιαλιστικό μέτωπο εδραιωθεί!

Ο Σοσιαλισμός θα γίνει πραγματικότητα μόλις η Πατρίδα καταστεί ελεύθερη!

Γιατί είμαστε Σοσιαλιστές;

Είμαστε σοσιαλιστές γιατί αντιλαμβανόμαστε τον σοσιαλισμό, ο οποίος είναι η συνένωση όλων των πολιτών, ως την μόνη ευκαιρία να διατηρήσουμε την φυλετική μας κληρονομιά, να ανακτήσουμε την πολιτική μας ελευθερία και να αναγεννήσουμε το γερμανικό κράτος. 

Ο σοσιαλισμός είναι το δόγμα για την απελεύθερωση της εργατικής τάξης. Προωθεί την εξύψωση του «τέταρτου στρώματος»[1] και την ενσωμάτωση του στον πολιτικό οργανισμό της Πατρίδας. Είναι άρρηκτα δεσμευμένος με την προσπάθεια να τσακιστεί η σημερινή σκλαβιά και να αποκατασταθεί η γερμανική ελευθερία. Ο σοσιαλισμός επομένως, δεν είναι απλώς ζήτημα της καταπιεσμένης τάξης, αλλά υπόθεση όλων γιατί η απελευθέρωση του γερμανικού λαού από την υποδούλωση είναι ο στόχος της σύγχρονης πολιτικής. Ο σοσιαλισμός αποκτά την πραγματική του μορφή, μόνο μέσω της συνολικής μαχητικής συναδέλφωσης με τις προοδευτικές ενέργειες ενός αναζωογονημένου εθνικισμού. Χωρίς τον εθνικισμό δεν είναι τίποτα, είναι ένα φάντασμα, μία κενή θεωρία, μία ονειροπόληση, ένα σκέτο βιβλίο! Μαζί με τον εθνικισμό είναι τα πάντα, το μέλλον, η ελευθερία, η ίδια η Πατρίδα! 

Το σφάλμα της φιλελεύθερης σκέψης ήταν ότι παρέβλεψε τις εθνικά ευεργετικές δυνατότητες του σοσιαλισμού, οδηγώντας έτσι τον σοσιαλισμό προς αντεθνικές κατευθύνσεις. Το σφάλμα του μαρξισμού ήταν ότι υποβίβασε τον σοσιαλισμό σε απλά ένα ζήτημα του μισθού και του στομάχου, φέρνοντας τον σε σύγκρουση με το κράτος και την εθνική ύπαρξη. Η κατανόηση και των δύο αυτών γεγονότων μας οδηγεί σε μία νέα αίσθηση του σοσιαλισμού, που αντιλαμβάνεται την φύση του ως εθνικιστική, κρατικοδομική, απελευθερωτική και εποικοδομητική. 

Ο αστός σύντομα θα εγκαταλείψει την ιστορική σκηνή. Στην θέση του θα έρθει η τάξη των παραγωγικών εργατών, η εργατική τάξη, που μέχρι σήμερα καταπιέζεται. Η εργατική τάξη αρχίζει να εκπληρώνει την πολιτική της αποστολή. Εμπλέκεται σε έναν σκληρό και ανηλεή αγώνα για την πολιτική εξουσία καθώς επιδιώκει να καταστεί μέλος του εθνικού οργανισμού. Η μάχη ξεκίνησε στον οικονομικό τομέα. Θα ολοκληρωθεί στον πολιτικό. Δεν είναι απλά θέμα μισθών ή θέμα του αριθμού των ωρών εργασίας - αν και δεν ξεχνάμε ποτέ ότι αυτά είναι ουσιαστικά ζητήματα ίσως και τα πιο σημαντικά της σοσιαλιστικής μας πλατφόρμας - αλλά πολύ περισσότερο είναι θέμα ενσωμάτωσης μίας ισχυρής και υπεύθυνης τάξης στο κράτος, μίας προσπάθειας που θα καταλήξει στο να γίνει η εργατική τάξη η κυρίαρχη δύναμη στην μελλοντική πολιτική της Πατρίδας μας. Η αστική τάξη δεν θέλει να αναγνωρίσει την δύναμη των εργατών. Ο μαρξισμός έχει αναγκάσει τους εργάτες να μπουν σε έναν ζουρλομανδύα ο οποίος στο τέλος θα τους καταστρέψει. Ενώ η εργατική τάξη σταδιακά διαλύεται από το μαρξιστικό μέτωπο, η αστική τάξη και ο μαρξισμός έχουν συμφωνήσει στις γενικές γραμμές του καπιταλισμού και βλέπουν τώρα το καθήκον τους στο να τον υπερασπιστούν και να τον προστατεύσουν με διάφορους τρόπους, σύχνα υπόγειους. 

Είμαστε σοσιαλιστές γιατί αντιλαμβανόμαστε την επίλυση του κοινωνικού ζητήματος ως αναγκαία για την ίδια την ύπαρξη του κράτους και του λαού μας και όχι ως ζήτημα φθηνού οίκτου ή προσβλητικού συναισθηματισμού. Ο εργαζόμενος αξιώνει βιοτικό επίπεδο αντίστοιχο αυτού που πρσφέρει. Δεν έχουμε καμία πρόθεση να ικετεύσουμε για αυτό το δικαίωμα. Η ενσωμάτωση στον κρατικό οργανισμό δεν είναι κρίσιμη υπόθεση μόνο για τον ίδιο τον εργαζόμενο αλλά για ολόκληρο το έθνος. Το κοινωνικό ζήτημα δεν περιορίζεται μόνο στο οκτάωρο. Είναι θέμα διαμόρφωσης μίας νέας πολιτειακής συνείδησης που θα περιλαμβάνει κάθε παραγωγικό πολίτη. Εφόσον οι πολιτικές δυνάμεις της εποχής δεν είναι ούτε πρόθυμες, ούτε ικανές να δημιουργήσουν μία τέτοια κατάσταση, τότε ο σοσιαλισμός είναι κάτι για το οποίο πρέπει να αγωνισθούμε και να παλέψουμε. Το μαχητικό μήνυμα του σοσιαλισμού απευθύνεται τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό απευθύνεται στα αστικά κόμματα και στον μαρξισμό, γιατί και οι δύο είναι ορκισμένοι εχθροί του επερχόμενου εργατικού κράτους. Στο εξωτερικό απευθύνεται σε όσους απειλούν την εθνική μας ύπαρξη και συνεπώς την ακεραιότητα του επερχόμενου εθνικού - σοσιαλιστικού κράτους. 

Ο σκεπτόμενος εργάτης ακολουθεί τον Χίτλερ

O σοσιαλισμός είναι εφικτός μόνο σε ένα κράτος εσωτερικά ενωμένο και εθνικά ελεύθερο. Η αστική τάξη και ο μαρξισμός είναι υπεύθυνοι για την αποτυχία επίτευξης και των δύο στόχων, της εσωτερικής ενότητας και της εθνικής ελευθερίας. Όσο και αν η αστική τάξη παρουσιάζεται ως εθνική και ο μαρξισμός ως κοινωνικός, είναι και οι δύο ορκισμένοι εχθροί του εθνικού και σοσιαλιστικού κράτους. 

Πρέπει επομένως να τσακίσουμε αυτές τις δύο πολιτικές δυνάμεις. Οι γραμμές του γερμανικού σοσιαλισμού είναι αιχμηρές και ο δρόμος μας ξεκάθαρος. 

Είμαστε εναντίον της αστικής τάξης και υπέρ του αληθούς εθνικισμού!

Είμαστε εναντίον του μαρξισμού αλλά υπέρ του αληθούς σοσιαλισμού!

Θέλουμε να εδραιώσουμε για πρώτη φορά στην ιστορία ένα γερμανικό εθνικό κράτος, σοσιαλιστικής φύσης!

Για όλα αυτά θα αγωνιστούμε με το Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα!

Γιατί αποκαλούμαστε Εργατικό Κόμμα;

Η εργασία δεν είναι κατάρα αλλά ευλογία. Ο άνθρωπος αυτοπραγματώνεται μέσω της εργασίας. Η εργασία τον εξυψώνει, τον κάνει συνειδητοποιημένο και τον ανεβάζει υπεράνω όλων των άλλων πλασμάτων. Η εργασία είναι μία ενέργεια δημιουργική, παραγωγική και πολιτιστική. Χωρίς εργασία δεν υπάρχουν αγαθά. Χωρίς αγαθά δεν υπάρχει ζωή!

Η ιδέα ότι όσο πιο βρώμικα γίνονται τα χέρια, τόσο πιο εξευτελιστικό είναι το έργο είναι εβραϊκή και όχι γερμανική! Όπως σε κάθε άλλο τομέα ο Γερμανός πρώτα ρωτά «πως» και μετά «τι». Είναι λιγότερο ζήτημα της θέσης που κατέχει και περισσότερο ζήτημα του πόσο καλά κάνει το καθήκον που του έδωσε ο Θεός. 

Αποκαλούμαστε «εργατικό κόμμα» γιατί θέλουμε να διασώσουμε την έννοια της εργασίας από τον σημερινό της ορισμό και να της δώσουμε πίσω την αρχική της σημασία. Όποιος παράγει αξία είναι παραγωγός, δηλαδή εργάτης. Αρνούμαστε να διακρίνουμε την εργασία σε είδη. Το μόνο μας κριτήριο είναι αν το έργο υπηρετεί το σύνολο ή τουλάχιστον δεν είναι επιβλαβές για αυτό. Η εργασία είναι υπηρεσία. Αν λειτουργεί ενάντια στην γενική ευημερία τότε είναι προδοσία εις βάρος της Πατρίδας. 

Η μαρξιστική βλακεία διεκδικούσε την απαλλαγή από την εργασία, υποβαθμίζοντας την και βλέποντας την ως κατάρα και ντροπή. Δεν είναι στόχος μας να καταργήσουμε την εργασία αλλά να της δώσουμε νέο νόημα και περιεχόμενο. Ο εργάτης σε ένα καπιταλιστικό κράτος - και αυτή είναι η μεγαλή του δυστυχία - δεν είναι πια ζωντανός άνθρωπος, δημιουργός και παραγωγός. Είναι απλά μία μηχανή, ένας αριθμός, ένα γρανάζι χωρίς αισθήσεις και αντίληψη. Αποξενώνεται από αυτό που παράγει. Η εργασία είναι για αυτόν μόνο ένας τρόπος επιβίωσης, όχι μίας οδός προς την αυτοπραγμάτωση, όχι χαρά, όχι κάτι για το οποίο πρέπει να υπηρεφανεύεται ή να ικανοποείται, όχι ενθάρρυνση ή ένας τρόπος να χτίζει τον χαρακτήρα του. 

Είμαστε εργατικό κόμμα γιατί βλέπουμε στην επερχόμενη σύγκρουση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας αυτό το οποίο θα καθορίσει την μορφή του εικοστού αιώνα. Τασσόμαστε στο πλευρό της εργασίας και εναντίον του κεφαλαίου. Το χρήμα είναι το αξιακό κριτήριο του φιλελευθερισμού, η εργασία και τα επιτεύγματα είναι το αξιακό κριτήριο του σοσιαλισμού.  Ο φιλελεύθερος ρωτάει «τι είσαι;», ο σοσιαλιστής ρωτάει «ποιός είσαι;». Αυτοί οι δύο κόσμοι βρίσκονται σε σύγκρουση. 

Δεν θέλουμε να κάνουμε τους πάντες ίδιους. Ούτε θέλουμε να χωρίσουμε τον πληθυσμό σε επίπεδα χαμηλά και υψηλά, πάνω και κάτω. Η αριστοκρατία του ερχόμενου κράτους δεν θα καθορίζεται από τα υπάρχοντα ή τα χρήματα κάποιου αλλά μόνο από την ποιότητα και τα επιτεύγματα του. Ο καθένας θα αποκτάει την αξία του μόνο μέσω της υπηρεσίας που προσφέρει. Οι άνδρες διακρίνονται από τα αποτελέσματα της εργασίας τους. Αυτό είναι το σίγουρο μέτρο για τον καθορισμό του χαρακτήρα κάποιου. Η αξία της εργασίας στον σοσιαλισμό θα καθοριστεί από το πόσο σημαντική αυτή είναι για το κράτος, για ολόκληρη την κοινότητα. Εργασία σημαίνει δημιουργία αξίας, όχι δημιουργία πραγμάτων για παζάρεμα. Ο στρατιώτης είναι εργάτης όταν κράταει το ξίφος για να προστατέψει την εθνική οικονομία. Ο πολιτικός είναι επίσης εργάτης όταν δίνει στο έθνος την μορφή και την θέληση που το βοηθούν να διασφαλίσει την ζωή και την ελευθερία του. 

Τα σουφρωμένα φρύδια[2] αποτελούν σημάδια εργασίας, τόσο όσο αποτελεί και μία δυνατή γροθιά. Ένας εργάτης του λευκού γιακά[3] δεν πρέπει να ντρέπεται να καυχιέται για αυτό για το οποίο με περηφάνια καυχιέται ο χειρώνακτης εργάτης: την εργατική του προσφορά. Οι σχέσεις μεταξύ αυτών των δύο ομάδων καθορίζουν την αμοιβαία μοίρα τους. Κανένας δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τον άλλον, γιατί και οι δύο μαζί πρέπει να αγωνιστούν για να υπερασπιστούν και να εδραιώσουν το δικαίωμα τους στην ύπαρξη. 

Αποκαλούμε τους ευατούς μας εργατικό κόμμα γιατί θέλουμε να απελευθερώσουμε την εργασία από τις αλυσίδες του καπιταλισμού και του μαρξισμού. Σε αυτή την μάχη για το μέλλον της Γερμανίας αποδεχόμαστε ελεύθερα την απέχθεια και το μίσος της αστικής τάξης για εμάς. Γνωρίζουμε ότι μέσα από αυτές τις κατάρες θα καταφέρουμε να φέρουμε νέες ευλογίες. 

Ο Θεός έδωσε στα έθνη έδαφος για να καλλιεργήσουν σιτηρά. Ο σπόρος γίνεται σίτος και ο σίτος γίνεται ψωμί. Ο μεσάζοντας μεταξύ όλων είναι η εργασία. 

Αυτός που περιφρονεί την εργασία αλλά δέχεται τα οφέλη της είναι υποκριτής. 

Αυτή είναι η βαθύτερη ουσία του κινήματος μας: επαναφέρει τα πράγματα στην αρχική τους σημασία, αδιαφορώντας αν αυτά κινδυνεύουν να βυθιστούν στον βάλτο μίας κοσμοθεωρίας που καταρρέει. 

Όποιος δημιουργεί αξία εργάζεται και είναι εργάτης. Το κόμμα μας που θέλει να ελευθερώσει την εργασία είναι εργατικό κόμμα. 

Επομένως εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές αποκαλούμε τους ευατούς μας εργατικό κόμμα! 

Όταν οι νικηφόρες σημαίες μας θα κυματίζουν μπροστά, τότε θα τραγουδάμε:

«Είμαστε ο Στρατός της Σβάστικας,

Σηκώστε ψηλά τις Σημαίες!

Θέλουμε να ανοίξουμε τον δρόμο προς την Ελευθερία,

για την Γερμανική Εργασία!»

Γιατί αντιτιθέμεθα στους Εβραίους; 

Αντιτιθέμεθα στους Εβραίους γιατί υπερασπιζόμαστε την ελευθερία του γερμανικού λαού. Ο Εβραίος είναι η αιτία της σκλαβιάς μας και επωφελείται από αυτή. Εκμεταλλεύεται την κοινωνική δυστυχία των πλατιών μαζών για να εμβαθύνει την φρικτή διαίρεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, για να χωρίσει την Γερμανία στα δύο, αποκρύβωντας έτσι τις αληθινές αιτίες για την ήττα στον Μεγάλο Πόλεμο και παραποιώντας την φύση της επανάστασης. 

Ο Εβραίος δεν ενδιαφέρεται να βρεθεί λύση για τα μοιραία προβλήματα της Γερμανίας. Δεν μπορεί να έχει τέτοιο ενδιαφέρον. Εξαρτάται από το τι θα παραμείνει άλυτο. Εάν ο γερμανικός λαός σχηματίσει μία ενωμένη κοινότητα και κερδίσει πίσω την ελευθερία του, δεν θα υπάρχει πλέον χώρος για τον Εβραίο. Η θέση του Εβραίου είναι πιο ισχυρή όταν ένα έθνος βρίσκεται υπό εσωτερική και εξωτερική σκλαβιά, όχι όταν αυτό είναι ελεύθερο, εργατικό, συνειδητοποιημένο και αποφασισμένο. Ο Εβραίος προκαλεί τα προβλήματα μας και ζεί από αυτά. 

Για αυτό αντιτιθέμεθα στους Εβραίους ως εθνικιστές και σοσιαλιστές. Έχουν καταστρέψει την φυλή μας, έχουν διαφθείρει τα ήθη μας, έχουν καταστρέψει τα έθιμα μας και έχουν τσακίσει την δύναμη μας. Τους οφείλουμε το ότι σήμερα είμαστε ο παρίας του κόσμου. Οι Εβραίοι αντιμετωπίζονταν ως λεπροί για όσο καιρό ήμασταν Γερμανοί. Όταν απωλέσαμε την γερμανικότητα μας, οι Εβραίοι θριάμβευσαν επάνω μας και επάνω στο μέλλον μας. 

Ο Εβραίος είναι ο δαίμονας της αποσύνθεσης. Όπου ανακαλύπτει φθορά και βρωμιά βγαίνει στην επιφάνεια και αρχίζει το έργο του χασάπη ανάμεσα στα έθνη. Κρύβεται πίσω από μία μάσκα και παρουσιάζεται ως φίλος στα θύματα του και πριν αυτά το καταλάβουν, ο Εβραίος τους έχει αρπάξει από τον λαιμό. 

Ο Εβραίος δεν είναι δημιουργικό ον. Δεν παράγει τίποτα, μόνο παζαρεύει προϊόντα. Παζαρεύει εικόνες, ρούχα, κουρέλια, κοσμήματα, σιτηρά, μετοχές, θεραπείες, λαούς και κράτη. Κατά κάποιο τρόπο κλέβει ότι συναλλάσεται. Όταν επιτίθεται σε ένα κράτος είναι επαναστάτης. Μόλις καταλάβει την εξουσία κηρύττει την ειρήνη και την τάξη για να καταβροχθίσει τις κατακτήσεις του με άνεση. 

Πολλοί αναρωτιούνται τι σχέση έχει ο αντισημιτισμός με τον σοσιαλισμό. Θα θέσω το ερώτημα ως εξής: τι σχέση έχει ο Εβραίος με τον σοσιαλισμό; Ο σοσιαλισμός έχει να κάνει με την εργασία. Πότε είδε κανείς τον Εβραίο να εργάζεται αντί να λεηλατεί, να κλέβει και να ζει από τον ιδρώτα των άλλων; Ως σοσιαλιστές αντιτιθέμεθα στους Εβραίους γιατί βλέπουμε σε αυτούς την ενσάρκωση του καπιταλισμού, την προσωποποίηση της κατάχρησης των αγαθών του έθνους μας. 

Άλλοι αναρωτιούνται τι σχέση έχει ο αντισημιτισμός με τον εθνικισμό. Θα θέσω το ερώτημα ως εξής: τι σχέση έχει ο Εβραίος με τον εθνικισμό; Ο εθνικισμός έχει να κάνει με το αίμα και την φυλή. Ο Εβραίος είναι ο καταστροφέας της αγνότητας του αίματος, ο συνειδητός καταστροφέας της φυλής μας. Ως εθνικιστές αντιτιθέμεθα στους Εβραίους γιατί βλέπουμε σε αυτούς τον αιώνιο εχθρό της εθνικής μας τιμής και της εθνικής μας ελευθερίας. 

Αλλά ο Εβραίος, πέρα από όλα αυτά, είναι και άνθρωπος. Σίγουρα κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Αμφιβάλλουμε μόνο στο αν είναι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος. Δεν τα πάει καλά μαζί μας. Ζει με ξεχωριστούς νόμους από τους δικούς μας. Το γεγονός ότι είναι άνθρωπος δεν είναι επαρκής λόγος για να του επιτρέψουμε να μας υποτάξει με απάνθρωπους τρόπους. Μπορεί να είναι άνθρωπος - αλλά τι είδους άνθρωπος είναι! Αν κάποιος χαστουκίσει την μητέρα του στο πρόσωπο λες: «Συγχαρητήρια, γιατί πάνω από όλα είσαι άνθρωπος!». Αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι τέρας! Πόσα χειρότερα έχει κάνει ο Εβραίος στην μητέρα μας Γερμανία και πόσα κάνει ακόμη σήμερα. 

Πόλλοι θα πουν ότι υπάρχουν και «Λευκοί Εβραίοι». Είναι γεγονός ότι ανάμεσα μας βρίσκονται και πολλοί σκάρτοι, οι οποίοι παρόλο που είναι Γερμανοί, ενεργούν με ανήθικους τρόπους εναντίον των φυλετικών, εξ αίματος αδελφών τους. Γιατί όμως τους αποκαλείτε «Λευκούς Εβραίους»; Γιατί όλοι εσείς χρησιμοποιείται τον όρο «Εβραίος» για να περιγράψετε κάτι κατώτερο και περιφρονητικό; Γιατί λοιπόν μας ρωτάτε για ποιό λόγο αντιτιθέμεθα στους Εβραίους, όταν χωρίς να το ξέρετε έτσι λειτουργείτε και εσείς οι ίδιοι; 

Άλλοι θα πουν ότι ο αντισημιτισμός δεν είναι χριστιανικός. Αυτό σημαίνει ότι είναι χριστιανικό να επιτρέπουμε στους Εβραίους να συνεχίζουν να δρούν έτσι όπως δρούν, αφανίζοντας μας και εξαπατώντας μας; Το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον ευατό σου. Ο πλησίον μου είναι ο φυλετικός και εξ αίματος αδελφός μου. Αυτός που σκέφτεται ως Γερμανός οφείλει να απεχθάνεται τους Εβραίους. Το ένα απαιτεί το άλλο. Ο ίδιος ο Χριστός αντιλήφθηκε ότι η αγάπη δεν λειτουργεί πάντα. Όταν είδε τους εμπόρους στον Ναό άρπαξε το μαστίγιο, δεν είπε «να αγαπάτε ο ένας τον άλλον». 

Αντιτιθέμεθα στους Εβραίους γιατί επιβεβαιώνουμε το γερμανικό έθνος και ο Εβραίος είναι η μεγαλύτερη δυστυχία μας. 

Δεν είναι αλήθεια ότι τρώμε Εβραίους για πρωϊνό. Είναι όμως αλήθεια ότι αργά αλλά σταθερά ο Εβραίος διαβρώνει όλα όσα έχουμε. Τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν σκεφτόμασταν ως Γερμανοί. 

«Αφυπνίζουμε την Γερμανία! Τελειώσατε! Βλέπουμε πίσω από τις μάσκες σας!»

Στην γελοιογραφία οι Εβραίοι απεικονίζονται ως Χριστιανοί, Γερμανοί πολίτες, Γερμανοί πατριώτες και φαινομενικά ακίνδυνοι περαστικοί.

Επαναστατικά Αιτήματα

Δεν μπαίνουμε στην Βουλή για να χρησιμοποιήσουμε κοινοβουλευτικές μεθόδους. Γνωρίζουμε ότι οι μοίρες των λαών καθορίζονται από τις προσωπικότητες και όχι από τις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Η ουσία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εδράζεται στην ιδέα της πλειοψηφίας η οποία αφαιρεί την προσωπική ευθύνη και αποθεώνει τις μάζες, ενώ μερικές δεκάδες αλήτες και απατεώνες ελέγχουν τα πράγματα από τα παρασκήνια. Η αριστοκρατία εξαρτάται από τα επιτεύγματα, την κυριαρχία του πιο ικανού και την υποταγή των λιγότερο ικανών στην βούληση της ηγεσίας. Οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης - ανεξάρτητα από το πόσο δημοκρατική ή αριστοκρατική φαίνεται εξωτερικά - βασίζεται στον καταναγκασμό. Η διαφορά έγγυται μόνο στο αν ο καταναγκασμός είναι ευλογία ή κατάρα για την κοινότητα. 

Αυτό που απαιτούμε είναι κάτι νέο, αποφασιστικό, ριζοσπαστικό και επαναστατικό με την αληθινή έννοια της λέξης. Αυτό δεν έχει να κάνει με ταραχές και οδοφράγματα. Μπορεί να συμβέι και αυτό κατά στιγμές αλλά δεν αποτελεί εγγενές μέρος της διαδικασίας. Οι επαναστάσεις είναι πράξεις πνευματικές. Εμφανίζονται πρώτα στους ανθρώπους, μετά στην πολιτική και μετά στην οικονομία. Οι Νέοι Άνθρωποι σχηματίζουν Νέες Δομές. Η μεταμόρφωση που επιδιώκουμε είναι πρώτα από όλα πνευματική που κατά συνέπεια θα επιφέρει την αλλαγή της κατάστασης. 

Η επαναστατική πράξη ξεκινάει από μέσα μας. Το αποτέλεσμα είναι ένας νέος ορατός τύπος ανθρώπου: ο εθνικοσοσιαλιστής! Συνεπής προς την πνευματική του στάση, ο εθνικοσοσιαλιστής προβάλλει αδιάλλακτες απαιτήσεις στην πολιτική. Δεν υπάρχει «εάν» και «άμα» για αυτόν, μόναχα «ναι» ή «όχι». 

Ο εθνικοσοσιαλιστής απαιτεί: 

Την επανάκατηση της Γερμανικής Τιμής. Χωρίς την Τιμή κανένας δεν έχει δικαίωμα στην ζωή. Το Έθνος που εγκαταλείπει την Τιμή του, εγκαταλείπει το ψωμί του. Η Τιμή είναι το θεμέλιο της κοινότητας κάθε λαού. Η απώλεια της Τιμής μας σημαίνει την απώλεια της ελευθερίας μας. 

Την αντικατάσταση της τωρινής αποικίας σκλάβων από ένα ισχυρό γερμανικό εθνικό κράτος. Το κράτος δεν είναι αυτοσκοπός για εμάς αλλά μέσο επίτευξης του σκοπού. Ο σκοπός μας είναι η φυλή, το άθροισμα όλων των ζωντανών, δημιουργικών δυνάμεων του ανθρώπου. Η δομή που σήμερα αποκαλείται γερμανική δημοκρατία δεν εγγυάται την διατήρηση της φυλετικής μας κληρονομιάς. Η δημοκρατία έχει γίνει ο αυτοσκοπός και έτσι παραμελούνται οι ανθρώποι και οι ανάγκες τους. Θέλουμε να καταργήσουμε την αποικία των σκλάβων και να την αντικαταστήσουμε με ένα ελεύθερο λαϊκό κράτος. 

Εργασία και ψωμί για κάθε παραγωγικό εθνοσύντροφο. Η αμοιβή πρέπει να είναι ανάλογη του επιτεύγματος. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη αμοιβή για τους Γερμανούς εργάτες! Αυτό θα σταματήσει την παράλογη πάλη στην οποία έχουν ριχτεί. 

Πρώτα να δοθεί στέγη και φαγητό στους ανθρώπους και μετά να πληρωθούν οι αποζημιώσεις! Κανένας δημοκράτης, κανένας ρεπουμπλικάνος δεν έχει το δικαίωμα να διαμαρτύρεται για αυτή την απαίτηση, γιατί αυτή πρώτη φορά παρουσιάστηκε από όσους ύψωναν την σημαία της Επανάστασης του Νοεμβρίου. Θέλουμε μόνο να κάνουμε το σύνθημα πραγματικότητα. 

Να κατοχυρωθούν πρώτα τα απαραίτητα! Πρώτα πρέπει να ανταποκριθούμε στις κρίσιμες ανάγκες των ανθρώπων και μετά να παράγουμε είδη πολυτελείας. Παροχή εργασίας σε όσους επιθυμούν να εργαστούν! Δώστε στους αγρότες γη! Η γερμανική εξωτερική πολιτική, που σήμερα εξάγει ότι έχουμε σε τιμές χαμηλότερες από αυτές της αγοράς, πρέπει να αναδιαμορφωθεί πλήρως και να επικεντρωθεί ριζικά στην γερμανική ανάγκη για ζωτικό χώρο, οδηγώντας στην απόκτηση της απαραίτητης πολιτικής δύναμης. 

Ειρήνη μεταξύ των παραγωγικών εργαζομένων! Ο καθένας πρέπει να επιτελεί το καθήκον του για το καλό της κοινότητας. Το κράτος έχει την ευθύνη να προστατεύει το άτομο, να του εγγυάται τους καρπούς της εργασίας του. Η λαϊκή κοινότητα δεν πρέπει να είναι μία απλή φράση, αλλά ένα επαναστατικό επίτευγμα που προκύπτει απή την ριζική εκπλήρωση των βασικών αναγκών της εργατικής τάξης! 

Ανελέητη μάχη κατά της διαφθοράς! Πόλεμος ενάντια στην εκμετάλλευση, ελευθερία για τους εργαζομένους! Εξάλειψη όλων των φιλελεύθερων - καπιταλιστικών επιρροών στην εθνική πολιτική! 

Λύση στο εβραϊκό ζήτημα! Ζητάμε την συστηματική αποπομπή των φυλετικά ξένων στοιχείων από κάθε τομέα της δημόσιας ζωής. Πρέπει να εφαρμόζεται υγειονομικός διαχωρισμός μεταξύ Γερμανών και μη Γερμανών για αποκλειστικά φυλετικούς λόγους, όχι για εθνικούς ή για θρησκευτικές πεποιθήσεις. 

Κάτω ο δημοκρατικός κοινοβουλευτισμός! Δημιουργία συντεχνιακής βουλής, βασισμένης στα επαγγέλματα που καθορίζουν την παραγωγή!

Επιστοφή της Τιμής και της Πίστης στην οικονομική ζωή. Πλήρης ανατροπή της αδικίας που εκλέψε τα υπάρχοντα εκατομμύρια Γερμανών.

Η Αρχή της Προσωπικότητας πάνω από την αρχή του όχλου. Οι Γερμανοί πάντα πρώτα από τους Εβραίους και τους ξένους.

Μάχη ενάντια στο καταστροφικό δηλητήριο του διεθνούς εβραϊκού «πολιτισμού». Επαναφορά στα γερμανική ήθη και στον γερμανικό τρόπο ζωής. Εξάλειψη των διεφθαρμένων σημιτικών αρχών που οδηγούν στην φυλετική αποσύνθεση. 

Θανατική ποινή για εγκλήματα κατά του Λαού! Κρεμάλα για τους κερδοσκόπους και τους τοκογλύφους!

Ένα πρόγραμμα ασυμβίβαστο που θα εφαρμοστεί από άνδρες που διακατέχονται από απαράμιλλο πάθος. Όχι συνθήματα, μονάχα ζωντανή ενέργεια!

Αυτά απαιτούμε!»

[1]: Με τον όρο «τέταρτο στρώμα» οι εθνικοσοσιαλιστές εννοούσαν την εργατική τάξη. «Πρώτο στρώμα» ήταν οι καπιταλιστές μεγαλοϊδιοκτήτες, «δεύτερο στρώμα » οι κληρικοί, «τρίτο στρώμα» οι μεσοαστοί - μικροαστοί και τέταρτο οι εργαζόμενοι. 

[2]: Ένδειξη διανοητικής - πνευματικής εργασίας.

[3]: Ως εργάτες του «λευκού γιακά» (white collar workers) περιγράφονται όσοι επιτελούν δουλειές γραφείου ή γενικότερα δουλειές που απαιτούν διανοητική - πνευματική εργασία. 

ΠΗΓΗ