Όταν ο «φυλετισμός» οδηγεί... στην ακροδεξιά

 

Με αφορμή τα γεγονότα στην Ουκρανία αναρτάται το παρόν άρθρο το οποίο έχει σκοπό να εκθέσει ένα γενικότερο φαινόμενο το οποίο παρατηρείται τελευταία στον «εθνικοσοσιαλιστικό» αλλά και ευρύτερο εθνικιστικό χώρο. Κυρίως  ανιχνεύεται μεταξύ κάποιων φερόμενων ως «φυλετικά συνειδητοποιημένων εθνικοσοσιαλιστών» που όμως εν τοις πράγμασι αποτελούν την πιο σιχαμερή και επίκινδυνη μορφή ακροδεξιάς. Από το 1945 και μετά η Δεξιά και το μακρύ της χέρι η ακροδεξιά είχαν ως κύριο σκοπό η Ελλάδα να παραμείνει δέσμια των ΗΠΑ  και του ΝΑΤΟ. Η εξωτερική πολιτική της χώρας μας υπαγορευόταν από τις σκοτεινές σιωνιστικές γωνίες της Ουάσιγνκτον και οι «εθνικόφρονες» εκτελούσαν πιστά. Ποιος ξεχνάει τις ξεκαθάρα ανθελληνικές πολιτικές που εφάρμοσαν οι «πατριώτες» στο Θρακικό ζήτημα - οι οποίες έσπρωξαν τους Πομάκους στην αγκαλιά της Τουρκίας - στο όνομα της εξουδετέρωσης του βουλγαρικού κομμουνιστικού κινδύνου; Ποιος ξεχνάει την πρόσκληση του Τίτο στην Θεσσαλονίκη και τις συζητήσεις που έγιναν μαζί του για το ανύπαρκτο «μακεδονικό ζήτημα», απλώς επειδή έτσι απαίτησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, την περίοδο που η Γιουγκοσλαβία είχε έρθει σε ρήξη με την ΕΣΣΔ και για την καπιταλιστική Δύση η πρόσδεση της πρώτης στο άρμα της ήταν πιο σημαντική από ποτέ; Από την ημέρα που ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος δεν έχει υπάρξει ούτε μία στιγμή ανεξάρτητο. Απλώς από την αγγλική κηδεμονία πέρασε στην αμερικανική. Οι δεξιοί και ακροδεξιοί φρόντιζαν πάντοτε να διασφαλίζουν αυτή την κατάσταση δουλείας. Από το 1945 μέχρι το 1991 το έκαναν με την επίφαση του αντικομμουνισμού. Σήμερα που η Σοβιετική Ένωση δεν υφίσταται και συνεπώς το ΝΑΤΟ δεν έχει λόγο ύπαρξης ανακάλυψαν πιο δόλια μέσα. Ένα από αυτά είναι ο «ναζισμός» και ο «φυλετισμός». Οι δυτικοί πλέον δεν είναι απλά οι σύμμαχοι μας και οι υπερασπιστές της δημοκρατίας και της ελευθερίας ενάντια στο κόκκινο φασισμό αλλά κάτι πολύ παραπάνω. Είναι οι φυλετικοί μας αδελφοί με τους οποίους δεν πρέπει να μας χωρίσει ποτέ τίποτα! Η Ελλάδα δεν «ανήκει στη Δύση» επείδη είναι μέρος του «ελεύθερου» καπιταλιστικού κόσμου αλλά επειδή μοιράζεται δεσμούς αίματος με τους υπόλοιπους Λευκούς και δεν επιτρέπεται να πας κόντρα στη φυλή. Mόνο που αυτό δεν είναι φυλετισμός αλλά ψευδο-φυλετισμός. Και είναι ψευδο-φυλετισμός γιατί η Δύση για την οποία μιλάει η ναζιστικοφανής ακροδεξιά είναι η Δύση της πολιτικής ορθότητας, του φιλελευθερισμού, του πολιτιστικού μαρξισμού, του καταναλωτισμού, της ελεύθερης αγοράς και της τραπεζοκρατίας. «Αξίες» οι οποίες δεν έχουν σχέση με τους Ευρωπαίους και τους ινδοευρωπαϊκούς λαούς, «αξίες» οι οποίες δεν ξεπήδησαν από «ευρωπαϊκά» μυαλά αλλά αντι-αξίες οι οποίες έχουν την ίδια εβραϊκή μήτρα, αυτή που γέννησε και τον άπατρι και άεθνο κομμουνισμό. Όλη αυτή η διαστροφή προσέβαλε σαν μολυσματική παράλυση τους Λευκούς λαούς και πρώτους από όλους τους Αμερικάνους οι οποίοι βέβαια δεν είχαν, δεν έχουν και δεν θα αποκτήσουν ΠΟΤΕ καμία σχέση με την Ευρώπη και την ηπειρωτική κουλτούρα για την οποία θα στέκουν πάντα ξένοι. Από το 1945 η διαστροφή αυτή επιβλήθηκε από τις δυνάμεις του Κακού, τις οποίες ενσάρκωναν οι μπολσεβίκοι και οι πλουτοκράτες, με την δύναμη των όπλων. Όταν λοιπόν σήμερα μιλάμε για Δύση εννοούμε αυτή την Δύση. Την Δύση του μεταμοντερνισμού, της νεωτερικότητας και του καπιταλισμού. Οι πραγματικά συνειδητοποιημένοι φυλετιστές απορρίπτουν αυτή τη «Δύση». Και την απορρίπτουν γιατί αποτελεί την πλήρη άρνηση της Ευρώπης! Το αριανικό κοσμοείδωλο του ηρωϊσμού, του ιδεαλισμού και του κοινοτισμού, ένα κοσμοείδωλο εκ διαμέτρου αντίθετο της σημερινής «δυτικής» κουλτούρας, είναι αυτό που πραγματικά ενσαρκώνουν οι Ευρωπαϊκοί λαοί. Αυτές τις αξίες γέννησε ο Λευκός άνθρωπος και αυτές καλείται να επαναφέρει. Πως θα επαναφερθούν; Με τη σύγκρουση και μόνο με τη σύγκρουση! Όπως με την σύγκρουση και την βία προσπάθησε να τις επαναφέρει ο Αδόλφος Χίτλερ κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου ισοπεδώνοντας ολόκληρες πόλεις σαν το Ρότερνταμ και το Λονδίνο! 

«Ο Λατινοαμερικάνος αντάρτης ανταποκρίνεται πολύ καλύτερα στο όραμα μας για τον κόσμο από τον Ισπανό υποτελή των ιερέων και των ΗΠΑ, ο πολεμικός λαός του Βόρειου Βιετνάμ με το σπαρτιατικό, νηφάλιο, ηρωϊκό του ύφος βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην αντίληψη μας για την ζωή από το ιταλικό, το γαλλικό και το δυτικογερμανικό σύστημα. O Παλαιστίνιος τρομοκράτης είναι πολύ πιο κοντά στα όνειρα μας για εκδίκηση από τον Ιουδαίο ή Ιουδαϊζον Άγγλο»

Αυτά έγραφε κάποτε ο Ιταλός φασιστής Franco Freda στο έργο του «Η αποσύνθεση του Συστήματος» και δεν είχε καθόλου άδικο. Οι συμμαχίες με τα έθνη τα οποία αντιστέκονται στην παγκοσμιοποίηση, τον λιμπεριαλισμό και τον πολιτιστικό μαρξισμό, ασχέτως της φυλετικής ομάδος στην οποία ανήκουν, είναι το εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον! Και αυτό δεν μας καθιστά προδότες της φυλής μας! Η εκφυλισμένη «Δύση» είναι αυτή που σκοτώνει την φυλή μας και ο μόνος δρόμος για τη σωτηρία των ευρωπαϊκών λαών είναι η καταστροφή της. Να γίνει συντρίμμια και να χτιστεί από την αρχή. Και αυτό το κατάλαβε καλύτερα και πρώτα από όλους ο ίδιος ο Χίτλερ όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Καλύτερα από όλους το κατάλαβαν και άλλοι μεταπολεμικοί εθνικοσοσιαλιστές σαν τον Jean Thiriart και τον Ernst Remer οι οποίοι ζητούσαν συμμαχία με την ΕΣΣΔ για να τσακίσουν τον ατσάλινο βραχνά των ΗΠΑ που είχε καθίσει πάνω από την Ήπειρο μας και αναγνώριζαν ως τον Νούμερο 1 εχθρό.  Συνεπώς όταν ακούτε ή βλέπετε διάφορους «περίεργους» να σας μιλούν για τους Μογγόλους Ρώσους και τους «υπάνθρωπους» Άραβες να κρατάτε μία πισινή. Ο εχθρός έχει τον τρόπο του να παρεισφρύει παντού!

Ακολουθούν μερικά τραγικά παραδείγματα του τι ακριβώς εννοούμε

Για του λόγου το αληθές ορίστε οι ιδεολογικές αναφορές του συγκεκριμένου

Φιλελευθερισμός: μια διαχρονική φυλετική νόσος

 

Ακολουθεί αναδημοσίευση ενός καταπληκτικού αντιφιλελεύθερου εθνικιστικού κειμένου από τον εθνικοσοσιαλιστικό ιστότοπο «ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ». 

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ: ΜΙΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΝΟΣΟΣ

Εισαγωγή

Ο σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αποκαλύψει τα δεκάδες διαφορετικά πρόσωπα με τα οποία ο φιλελεύθερος ιός προσβάλει τα υγιή κύτταρα του έθνους. Ο φιλελευθερισμός είναι ένα διαχρονικό ιδεολόγημα της εκφυλισμένης και διεστραμμένης άρχουσας τάξης, η οποία μετά την βιομηχανική επανάσταση και την κυριαρχία των μεγαλοαστών (έμποροι, βιομήχανοι, εφοπλιστές, τραπεζίτες) ποδηγετείται οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά από τους Ιουδαίους κεφαλαιοκράτες οι οποίοι άλλωστε και χρηματοδότησαν με τα τεράστια αποθεματικά τους, την μετάβαση από την αγροτική στην βιομηχανική κοινωνία. Στην εν λόγω άρχουσα τάξη πάλεψε για να χωρέσει, στριμώχτηκε και τελικά κατάφερε να εισέλθει και η παλιά «αριστοκρατία», αγωνιζόμενη να διατηρήσει τα ταξικά της προνόμια και εκμεταλλευόμενη τις θέσεις κλειδιά που κατείχε στον εκάστοτε κρατικό μηχανισμό.

Η ταξική αλαζονεία, η δειλία και η αναλγησία των «αριστοκρατών» αναμίχθηκε βιολογικά και ιδεολογικά με την απάτη του περιπλανώμενου Ιουδαίου εμποράκου και αργυραμοιβού. Το κράμα που προέκυψε από την αλαζονική σκληρότητα και την τοκογλυφία ονομάστηκε φιλελευθερισμός και πήρε πάμπολλες μορφές τόσο μέσα από την δεξιά κοσμοθεωρία στο σύνολό της, όσο και μέσα από τον Μαρξισμό ο οποίος αποτελεί ένα κατά βάση φιλελεύθερο δόγμα, όπως θα αποδείξουμε, όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό.

Το γεγονός ότι η ακροδεξιά εμφανίζεται συχνά αντιφιλελεύθερη δεν πρέπει να θολώνει την κρίση μας, καθώς ουδέποτε η ακροδεξιά υπήρξε οικονομικά αντιφιλελεύθερη. Παρά το ότι οι ακροδεξιοί δηλώνουν συχνά μερικώς κι όχι ολικώς οικονομικά φιλελεύθεροι, εξακολουθούν να νοσούν από τον φιλελευθερισμό, τον οποίο όπως θα αποδείξουμε υποστηρίζουν στην καταπιεστικότερη μορφή του.

Οι μορφές του φιλελευθερισμού – Οικονομικός φιλελευθερισμός

O φιλελευθερισμός εμφανίζεται με πολλές και συχνά αντιφατικές μεταξύ τους μορφές. Οι εσωτερικές αντιφάσεις του φιλελευθερισμού τον κατατάσσουν στα προπαγανδιστικά ιδεολογήματα κι όχι στις ιδεολογίες, διότι μια ιδεολογία οφείλει να είναι αυτοσυνεπής. Αντίθετα όταν μια θεωρία αναιρεί τον ίδιο της τον εαυτό προσαρμοζόμενη στις προπαγανδιστικές ανάγκες της στιγμής δεν είναι ιδεολογία αλλά προπαγανδιστικό ιδεολόγημα. Επίσης ο φιλελευθερισμός σπάνια εμφανίζεται αυτούσιος με το πρόσωπο μιας ολοκληρωμένης πολιτικής θεωρίας, διότι αυτό του το πρόσωπο είναι απεχθέστατο για τον λαό! Αντίθετα οι φιλελεύθεροι συνήθως διασκορπίζονται ως μικρόβια μέσα σε άλλες πολιτικές θεωρίες και ιδεολογίες και τις μολύνουν με τα μιμίδιά τους. Με αυτόν το τρόπο κατάφεραν να μολύνουν ακόμα και την μόνη αντιφιλελεύθερη στην ουσία της ιδεολογία, τον Εθνικοσοσιαλισμό. Στόχος του άρθρου επίσης είναι να αποκαλυφθεί το κρυμμένο πρόσωπο του φιλελευθερισμού όπου αυτό βρίσκεται, καθώς και να αποκαλυφθούν οι εννοιολογικές του αντιφάσεις.

Τυπικά, ο φιλελευθερισμός ως ιδεολόγημα εμφανίζεται ως οικονομικός, πολιτικός, κοινωνικός και πολιτιστικός. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός στην πράξη είναι ο συνδυασμός των καπιταλιστικών όρων παραγωγής και διανομής του πλούτου με την πλήρως απελευθερωμένη αγορά εργασίας, προϊόντων και υπηρεσιών. Έχουμε αναπτύξει πλήρως την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση που επιφέρει ο καπιταλισμός και η «ελεύθερη» αγορά στην πράξη σε παλαιότερα άρθρα και δεν θα επανέλθουμε εδώ σε αυτό το θέμα. Ο ιδεολογικός πυρήνας του οικονομικού φιλελευθερισμού, βρίσκεται στο δικαίωμα του ατόμου όχι μόνο να κατέχει αλλά και να διαχειρίζεται τα μέσα παραγωγής και πλουτισμού που διαθέτει όπως επιθυμεί, μεγιστοποιώντας το ατομικό του όφελος ανεξαρτήτως από τις εθνικές και κοινωνικές συνέπειες των αποφάσεών του ή των λαθών του.

Ταυτόχρονα όμως απαιτεί ο φιλελευθερισμός από το Έθνος εντός του οποίου αναπτύσσεται η καπιταλιστική δραστηριότητα, να κατοχυρώσει νομικά το δικαίωμα του κεφαλαιοκράτη να μεγιστοποιεί το προσωπικό του όφελος ακόμα και εις βάρος του συμφέροντος των εργαζομένων ή εις βάρος των ανταγωνιστών του οι οποίοι δεν διαθέτουν αντίστοιχη οικονομική επιφάνεια. Δηλαδή ο οικονομικός φιλελευθερισμός απαιτεί να κατοχυρωθεί το δικαίωμα μιας κατηγορίας πολιτών, εις βάρος των δικαιωμάτων των άλλων επικαλούμενος τις αρχές του οικονομικού ανταγωνισμού. 

Το κεντρικό σύνθημα του φιλελευθερισμού «ο καθένας λαμβάνει ανάλογα με τις δυνατότητές του» συγκαλύπτει το πραγματικό του νόημα που είναι «ο καθένας λαμβάνει ανάλογα με τα κεφάλαιά του». Ενώ ο φιλελευθερισμός ξεκινά υποτίθεται με βάση το δικαίωμα της πλήρους ατομικής ελευθερίας, στον οικονομικό τομέα, καταλήγει στην επιβίωση του οικονομικά και πολιτικά ισχυρότερου. Φυσικά όταν τεθεί το ζήτημα της ένοπλης εθνικής ή ταξικής πάλης του λαού απέναντι στο κεφάλαιο, ο φιλελευθερισμός πάλι επικαλείται το «θεϊκό» απόλυτο δικαίωμα του ατόμου στην κατοχή και διαχείριση κεφαλαίου, καθώς δεν συμφέρει την άρχουσα τάξη να συγκρουστεί ένοπλα με τις μάζες.

Με λίγα λόγια ο οικονομικός φιλελευθερισμός μιλά για ατομικά δικαιώματα όταν πρόκειται για την εργοδοσία και για δαρβινική επιλογή όταν πρόκειται για τους εργαζόμενους και τον λαό γενικότερα. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που δεν αποτελεί ιδεολογία αλλά ταξικό ιδεολόγημα.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε τη σχέση του φιλελευθερισμού με το κράτος. Καταρχήν να σημειώσουμε ότι ο φιλελευθερισμός αυτοαναιρείται και σε αυτό το θέμα. Παρά το γεγονός ότι το φιλελεύθερο ιδεολόγημα θεωρεί πλήρως αναρμόδιο και ανίκανο το κράτος να αναλάβει τον έλεγχο της οικονομίας, της αγοράς ή ακόμα και της εκπαίδευσης των πολιτών, απορρίπτει σε όλες του τις πολιτικές μορφές -πλην του αναρχισμού- την κατάργηση του κράτους!

Ο λόγος είναι φυσικά ότι το φιλελεύθερο κράτος εξασφαλίζει με την δύναμη της βίας την ταξική καταπίεση του λαού από την άρχουσα τάξη. Έτσι το ιδανικό φιλελεύθερο κράτος είναι μικρό, ευέλικτο αλλά πανίσχυρο στο να επιβάλει την ταξική του πολιτική. Πρόκειται για ένα ιδιωτικοποιημένο κράτος όπου το έργο των δημοσίων υπηρεσιών θα κατανέμεται, με το αζημίωτο φυσικά, σε μιζαδόρους εργολάβους κάθε τύπου. Έτσι θα ελαχιστοποιείται το εργατικό κόστος και το κόστος επαρκών υπηρεσιών στον λαό και θα μεγιστοποιούνται τα κεφαλαιοκρατικά κέρδη.

Οι εργολάβοι θα αναλαμβάνουν τα πάντα, την υγεία, την παιδεία, την είσπραξη φόρων, την δημόσια τάξη ακόμα και μέρος του έργου των ενόπλων δυνάμεων. Όμως παντού θα υπάρχει ένας στενός πανίσχυρος κεντρικός κρατικός πυρήνας ο οποίος θα μοιράζει τις εργολαβίες κλέβοντας τους φόρους των λαϊκών στρωμάτων.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τις σοβαρές δουλειές τις κάνει πάντα και μόνο ένα καλό κράτος. Ένα λοιπόν τέτοιο κράτος θα πρέπει να κλέβει τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τους ανέργους αποδίδοντας τον ιδρώτα και το αίμα τους στην άρχουσα τάξη. Η κρατική καταστολή και η είσπραξη των φόρων είναι πολύ σημαντικά για τους φιλελεύθερους για να τα αφήσουν στο έλεος των εργολάβων γι αυτό και έχουν ανάγκη έναν μικρό ισχυρό κεντρικό μηχανισμό ο οποίος θα εφαρμόζει την ταξική πολιτική τους.

Πολιτικός φιλελευθερισμός

Κύρια έκφραση του πολιτικού φιλελευθερισμού αποτελεί η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στην πλήρως απελευθερωμένη «αγορά» πολιτικών ιδεών και προγραμμάτων, όλοι έχουν τυπικά το δικαίωμα να διεκδικήσουν μια θέση στο κοινοβούλιο όπως όλοι έχουν το δικαίωμα να γίνουν τραπεζίτες ή βιομήχανοι! Φυσικά στην πράξη οι μόνοι που έχουν ελπίδα κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης και προοπτική εξουσίας, είναι αυτοί οι κομματικοί μηχανισμοί που διαθέτουν τεράστια κεφάλαια για να διεξάγουν πολιτικό αγώνα και να διαφημιστούν, δηλαδή τα πολιτικά όργανα της άρχουσας τάξης.

Η λεγόμενη «ελευθερία του καταναλωτή» -δηλαδή το δικαίωμα των διαφημιστικών εταιρειών να χειραγωγούν μέσω του ψεύδους τους πολίτες που δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν λεπτομερώς τα χαρακτηριστικά όλων των αγαθών ή υπηρεσιών που καταναλώνουν- μετονομάζεται σε ελευθερία της ψήφου και τελικά παίρνει την μορφή του καθολικού δικαιώματος στην επιλογή του διατιθέμενου πολιτικού προϊόντος κατά την εκλογική διαδικασία.

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός φέρει κι αυτός ασφαλώς τις εσωτερικές αντιφάσεις του φιλελευθερισμού. Έτσι ενώ η αστική δημοκρατία καυχάται ότι δεν διώκει το φρόνημα, επιδίδεται σε ένα κυνήγι μαγισσών όταν τα φρονήματα ενός μέρους του λαού αμφισβητούν την απόλυτη κυριαρχία του οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού. Τότε επιστρατεύονται εγκλήματα γνώμης για τους αναθεωρητές ιστορικούς, ψηφίζονται αντιρατσιστικοί νόμοι για τους εθνικιστές και θεσπίζεται ως ιδιώνυμο αδίκημα ο κομμουνισμός.

Κοινωνικός φιλελευθερισμός

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, ο λεγόμενος και σοσιαλφιλελευθερισμός, έχει δύο σκέλη. Το ένα σκέλος του είναι οικονομικό και το άλλο που είναι και το ουσιώδες είναι ο πολιτιστικός Μαρξισμός. Στο οικονομικό του σκέλος, υιοθετεί κρατικές πολιτικές που να απαλύνουν τις επιπτώσεις του καπιταλισμού, όπως πχ η επιδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ή η επιδότηση της απασχόλησης των νέων εργαζομένων κλπ.

Δηλαδή ο σοσιαλφιλελευθερισμός ο οποίος είναι η κύρια αφήγηση της σύγχρονης κεντροαριστεράς, αποδέχεται πλήρως τις αρχές του οικονομικού φιλελευθερισμού και του καπιταλιστικού συστήματος που αυτός παράγει, απλά προσπαθεί να απαλύνει τις επιπτώσεις του με κάποια δήθεν αντισταθμιστικά οφέλη, σε αντίθεση με τον νεοφιλελευθερισμό που τα θεωρεί άχρηστο κόστος για την άρχουσα τάξη.

Ουσιαστικά ο σοσιαλφιλελευθερισμός είναι ακόμα πιο ύπουλος από τον νεοφιλελευθερισμό, καθώς προσπαθεί να καταστείλει την λαϊκή οργή μοιράζοντας στο λαό ψίχουλα από αυτά που του κλέβει το κεφάλαιο και το φιλελεύθερο κράτος. Στο ιδεολογικό επίπεδο, ο σοσιαλφιλελευθερισμός είναι απολύτως αυτοαναιρούμενος αφού από την μια ευαγγελίζεται την κοινωνική ισότητα και την απελευθέρωση του ατόμου από την κοινωνική καταπίεση ενώ από την άλλη υποστηρίζει ένα οικονομικό σύστημα που ο ίδιος παραδέχεται ότι παράγει ανισότητα και καταπίεση! Σχιζοφρένεια ή πολιτικός χαφιεδισμός; Μάλλον το δεύτερο.

Ως προς το δεύτερο σκέλος του κοινωνικού φιλελευθερισμού, ο οποίος αποτελεί έκφραση του πολιτιστικού Μαρξισμού, ο φιλελευθερισμός τους εκφράζει μια αρρωστημένη και χυδαία ελευθεριότητα βασισμένη σε πλήρως αντεπιστημονικές και διεστραμμένες θεωρήσεις της πραγματικότητας. Βασικές αρχές του κοινωνικού φιλελευθερισμού είναι η θεώρηση της φυλής και του φύλου -δηλαδή της βιολογικής πραγματικότητας- ως κοινωνικές κατασκευές καθώς και η σχετικοποίηση κάθε αισθητικής και ήθους. Τα αιτήματα του κοινωνικού φιλελευθερισμού στο κοινωνικό πεδίο είναι ο γάμος των ομοφυλόφιλων και η υιοθέτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, η προώθηση με την βία της πολυπολιτισμικότητας και της πολυφυλετικότητας, η νομιμοποίηση της χρήσης και της εμπορίας των ναρκωτικών και άλλα παρόμοια, με το πρόσχημα της ισότητας και της διασφάλισης της ατομικής ελευθερίας.

Κάποιος ίσως να διερωτάται γιατί η άρχουσα τάξη εμμένει στην προώθηση τέτοιων αιτημάτων στην κοινωνία, αφού από την πολυφυλετικότητα προκύπτει άμεσο οικονομικό συμφέρον για τους κεφαλαιοκράτες καθώς εξευτελίζουν τις εργατικές αμοιβές, αλλά από την προώθηση του εκφυλισμού δεν φαίνεται να προκύπτει κάποιο άμεσο οικονομικό συμφέρον. Η απάντηση είναι ότι τόσο στην πολιτική και την κοινωνία όσο και στη ζωή γενικότερα, τα όντα τείνουν να αναπαράγουν τον εαυτό τους και την αυτοεικόνα τους. Η άρχουσα τάξη ήταν και είναι έκφυλη, γι αυτό και όχι μόνο αναπαράγει αλλά προσπαθεί και να επιβάλει την κοινωνική διαστροφή! Γι αυτό λέμε ότι ο φιλελευθερισμός είναι ένα ιδεολόγημα που έχει παραχθεί από μια αντίστροφη βιολογική επιλογή και μεταδίδεται ενδημικά σαν μια ψυχοσωματική φυλετική ασθένεια.

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου μας, θα αναφερθούμε στον πολιτιστικό φιλελευθερισμό και θα αποδείξουμε τις φιλελεύθερες καταβολές του Μαρξισμού, της αστικής δεξιάς και της ακροδεξιάς. Επίσης θα εξηγήσουμε πως εννοιολογικά και πολιτικά, ο Εθνικοσοσιαλισμός και ο επαναστατικός Φασισμός είναι τα μόνα αυθεντικά λαϊκά και αντιφιλελεύθερα κινήματα του περασμένου αιώνα. Τέλος θα διερευνήσουμε κατά πόσο ο Χιτλερισμός υπήρξε πολιτικά αντιφιλελεύθερος ή αν τελικά διέσωσε τον φιλελευθερισμό από την επαναστατική μανία των εθνικοσοσιαλιστών και θα προτείνουμε αντιφιλελεύθερες μορφές πάλης απέναντι στην πανώλη που διασπείρουν οι εγκάθετοι της άρχουσας τάξης.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Πολιτιστικός και εκπαιδευτικός φιλελευθερισμός

Ο πολιτιστικός φιλελευθερισμός εστιάζει στην ελευθεριότητα της τέχνης ως μέσο αυτοέκφρασης του δημιουργού της. Πρόκειται για μια τέχνη η οποία συνήθως δεν εμπεριέχει κανένα ιδανικό ή ανώτερη ηθική αξία, αλλά απλώς εκφράζει ένα κουβάρι από ψυχολογικά συμπλέγματα, αγωνίες και προβληματισμούς του «δημιουργού» της. Με την «λογική» των φιλελεύθερων, η ατομική έκφραση στην τέχνη είναι υπέρτατο αγαθό και υπερισχύει του κοινού ήθους και των θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων του λαού. Επομένως κατά αυτούς δεν πρέπει να αντιδρούμε στην καλλιτεχνική προαγωγή της πορνείας, της ομοφυλοφιλίας, της παιδεραστίας κλπ ή στην διαπόμπευση εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων, ηρώων, Αγίων κλπ διότι τους περιορίζουμε το δικαίωμα να εκφράσουν ελεύθερα την ανωμαλία τους!

Στην πραγματικότητα ο πολιτιστικός φιλελευθερισμός αποτελεί μια έκφραση της διαστροφής της φιλελεύθερης ψευτοδιανόησης, η οποία στοχεύει στην αλλοίωση του ήθους και στην κάμψη των φυσιολογικών αντιστάσεων στον εκφυλισμό, των λαϊκών στρωμάτων. Χορηγός φυσικά όλων αυτών των «καλλιτεχνών» είναι η οικονομική ολιγαρχία με την οποία διατηρούν στενές σχέσεις και «επαφές».

Ο εκπαιδευτικός φιλελευθερισμός, αρνείται ευθέως το δικαίωμα του επίσημου κράτους να διαμορφώνει την εκπαιδευτική πολιτική και να καθορίζει την μορφή και το περιεχόμενο της σχολικής γνώσης. Προωθεί τη διαφοροποίηση στους στόχους και τις μεθόδους υλοποίησης των αναλυτικών προγραμμάτων ανά περιφέρεια, με σκοπό δήθεν την καλύτερη προσαρμογή τους στις τοπικές κοινωνίες. Ουσιαστικά ο εκπαιδευτικός φιλελευθερισμός αποτελεί το όχημα με το οποίο θα αποδομηθεί η εθνική και θρησκευτική διαπαιδαγώγηση, ξεκινώντας από τις περιοχές με μεγάλο αριθμό «μειονοτικών» μαθητών. Με τον όρο «μειονοτικοί» δεν εννοούμε τις αναγνωρισμένες μειονότητες, αλλά όλους όσους είναι συγκεντρωμένοι σε μια ορισμένη περιοχή (πχ Κυψέλη) και είναι αλλόφυλοι και αλλόθρησκοι.

Αν πχ το κέντρο της Αθήνας έχει μεγάλο αριθμό Αφρικανών μουσουλμάνων, είναι λογικό για τους φιλελεύθερους όλα τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων και των Ελληνόπουλων για λόγους διαπολιτισμικότητας, να διδάσκονται πχ την Αφρικανική ιστορία και τα βασικά στοιχεία της ισλαμικής θρησκείας. Φυσικά σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων θα παίζουν πάντα και οι κατά τόπους ΜΚΟ, δηλαδή οι εκτός κρατικής ιεραρχίας τοποτηρητές των εγχώριων και ξένων αφεντικών.

Επίσης ο εκπαιδευτικός φιλελευθερισμός έχει και ένα οικονομικό σκέλος, την προσαρμογή των αναλυτικών προγραμμάτων των σχολείων στην ντόπια αγορά εργασίας, έτσι ώστε να μπορούν τα σχολεία να τραβήξουν χορηγίες από επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή. Μην φανταστεί βέβαια κανείς ότι οι κεφαλαιοκράτες επιχειρούν να ωφεληθούν άμεσα οικονομικά από αυτό. Πρόκειται για άλλη μια τεχνική επιβολής και ολοκληρωτικού ελέγχου της νεολαίας από τους φιλελεύθερους έτσι ώστε να εμπεδώνεται από μικρή ηλικία στους πολίτες η υπακοή και η υποταγή σε όσους έχουν το χρήμα!

Μάρξιστες φιλελεύθεροι

Μέχρι στιγμής αποφύγαμε να ορίσουμε τον φιλελευθερισμό και αρκεστήκαμε στο να τον περιγράψουμε, έτσι ώστε ο αναγνώστης να σχηματίσει μια απτή εικόνα του φιλελεύθερου ιδεολογήματος. Όμως η κατανόηση της φιλελεύθερης φύσης της αστικής δεξιάς και ιδιαίτερα του Μαρξισμού, απαιτούν επαρκείς θεωρητικές γνώσεις επί του θέματος. Θα ορίσουμε τον φιλελευθερισμό και την άκρως αντίθετή του ιδεολογία, τον συντηρητισμό, όπως τις ορίζει ο μεγάλος θεωρητικός του Εθνικοσοσιαλισμού και της Συντηρητικής Επανάστασης, Otto Strasser.

Συντηρητική είναι μια ιδεολογία που μετατρέπει το Εμείς, δηλαδή την κοινότητα ομοίων ατόμων, σε κέντρο του σύμπαντος ενώ φιλελεύθερη είναι μια ιδεολογία που στο επίκεντρό της θέτει το Εγώ. Ο συντηρητισμός είναι η ιδεολογία του καθήκοντος ενώ ο φιλελευθερισμός η ιδεολογία της ελευθεριότητας. Υπό αυτήν την έννοια και μόνο δηλώνουμε βαθύτατα συντηρητικοί!

Ας ξεκινήσουμε με τον πιο «παράδοξο» ισχυρισμό μας, δηλαδή ότι ο Μαρξισμός είναι μια κατά βάση φιλελεύθερη ιδεολογία. Το παράδοξο έγκειται στο ότι οι κομμουνιστές αναφέρονται συνεχώς στο λαό, στην κοινότητα κλπ δηλαδή σε κάτι που ομοιάζει περισσότερο με το Εμείς παρά με το Εγώ. Όμως για τον Μαρξισμό η κοινότητα απλά αποτελεί ένα μέσο για την ατομική υλική ευμάρεια και για την απελευθέρωση από κάθε κοινωνικό περιορισμό. Η κρατικοποίηση των πάντων υποτίθεται ότι θα μεγιστοποιήσει την παραγωγή πλούτου και θα την διανείμει δίκαια στους συντελεστές της. Δηλαδή με βάση τον Μαρξισμό, οι εργάτες θεωρητικά θα μεγιστοποιήσουν τα μερίδιά τους από τα κέρδη ακριβώς όπως κάνουν στον καπιταλισμό οι μέτοχοι. Η παραγωγή πλούτου προς όφελος συνολικά της κοινότητας, ή του Έθνους γενικότερα, ανεξαρτήτως ατομικών απολαβών είναι κάτι άγνωστο στην θεωρία του Μαρξισμού.

Στόχος του Μαρξιστή είναι η μεγιστοποίηση των ατομικών απολαβών μέσα από την συμμετοχή σε ένα κοινωνικό σύνολο. Τα υγιή συναισθήματα που δένουν ένα σύνολο, όπως πχ η αγάπη, η δοτικότητα ή ο ηρωισμός, είναι απλά παράγωγα του υλικού κέρδους. Επομένως η Μαρξιστική «ομάδα» εμφανίζεται συνεκτική μόνο με βάση το κέρδος. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Μαρξισμός δεν αναγνωρίζει ως αυθύπαρκτες τις αξίες της φυλής, του Έθνους, της οικογένειας και της πατρίδας και τους προσδίδει μόνο κερδοσκοπική αξία! Άλλωστε και η ταξική πάλη όπως περιγράφεται από τον Μαρξ, έχει καθαρά ατομικιστικό χαρακτήρα αφού οι συμμετέχοντες σε αυτήν μάχονται απλά για να αποκομίσουν μεγαλύτερα προσωπικά οφέλη.

Ο Μαρξιστής παλεύει για το προσωπικό του όφελος ακριβώς όπως και ο κεφαλαιοκράτης, μόνο που ο κεφαλαιοκράτης χρησιμοποιεί την δύναμη του χρήματος ενώ ο Μαρξιστής την δύναμη των λαϊκών μαζών. Μάλιστα ο Μαρξ δεν κατηγορεί τους καπιταλιστές ως ανήθικους, απλά καταδικάζει τον καπιταλισμό ως σύστημα, αφού θεωρεί ότι ο οποιοσδήποτε στη θέση τους θα έκανε το ίδιο.

Τελικά ο Μαρξισμός συνοψίζεται στο ρητό: «Όλοι μαζί μπορούμε να κερδίσουμε περισσότερα, ο καθένας για τον εαυτό του», ενώ ο καπιταλισμός στο ρητό: «Ο καθένας μόνος του μπορεί να κερδίσει περισσότερα για τον εαυτό του».

Εδώ φυσικά αναφερόμαστε μόνο στην θεωρία του Μαρξισμού -ανεξάρτητα από το ότι στην πράξη ο Μαρξισμός το μόνο που έφερε ήταν μια έρημο από πείνα και κρατική καταπίεση- διότι αποδεικνύουμε της φιλελεύθερες καταβολές της Μαρξιστικής θεωρίας χωρίς να μας απασχολούν οι πρακτικές του Μαρξισμού. Επίσης εδώ δεν σκοπεύουμε να αποκαλύψουμε τα φιλελεύθερα Μαρξιστικά ψεύδη περί ανυπαρξίας της φυλής, της πατρίδας και της οικογένειας, καθώς το έχουμε κάνει πολλές φορές σε παλαιότερα άρθρα και δεν θέλουμε να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια.

Στο θέμα των ηθικών αξιών και της οικογένειας, ο Μαρξισμός είναι η πλέον φιλελεύθερη ιδεολογία. Η οικογένεια θεωρείται από τον Μαρξισμό ως απόρροια της ανάγκης για μεταβίβαση της ιδιοκτησίας και της ανάγκης των γονέων για εργατικό δυναμικό! Δηλαδή με βάση την θεωρία του Μαρξισμού, πρόκειται για ένα ταξικό κατασκεύασμα που αντανακλά την δομή του οικονομικοκοινωνικού συστήματος. Κατά τον Μαρξισμό, μέσα από την οικογένεια οι γονείς προσπαθούν να αποκομίσουν το μέγιστο οικονομικό όφελος. Ο πατέρας να μεταβιβάσει την ιδιοκτησία του όταν δεν θα είναι σε θέση να εργαστεί και η μητέρα να σταθεροποιήσει την κοινωνική της θέση και κατά συνέπεια να διασφαλίσει την επιβίωσή της.

Όσον αφορά το Έθνος και την φυλή, αυτά για τον Μαρξ είναι κοινωνικά κατασκευάσματα της αστικής τάξης καθώς σχετίζονται με την προστασία και την διατήρηση της ιδιοκτησίας και μπορεί να εξυπηρετούν μόνο ταξικά -δηλαδή εγωιστικά- συμφέροντα. Για τον Μαρξισμό, το κέρδος, είναι το μόνο αποδεκτό συνεκτικό στοιχείο σε ένα σύνολο, ακριβώς όπως και για τους καπιταλιστές.

Πόσο πιο εγωιστική και ως εκ τούτου φιλελεύθερη να γίνει μια θεωρία;

Ως προς τον βιολογικά προκαθορισμένο ρόλο των δύο φύλων και την φυσιολογική σεξουαλικότητα, ο Μαρξ βέβαια δεν προχώρησε τόσο όσο η σχολή της Φρανκφούρτης, της οποίας οι θεωρητικοί ισχυρίζονται ότι το φύλο και η σεξουαλικότητα είναι κοινωνικές κατασκευές. Όμως ο Μαρξ με το να θεωρεί ότι η ανατροφή των παιδιών πρέπει να ανατίθεται στην κοινότητα συνολικά και όχι στους γονείς καθώς και με την θεώρηση της οικογένειας ως μια οικονομικό-κοινωνική και όχι βιολογική δομή, έβαλε τα θεμέλια του πολιτιστικού Μαρξισμού, τον οποίο οι Ιουδαίοι της σχολής της Φρανκφούρτης απλά επέκτειναν.

Δεξιοί και ακροδεξιοί φιλελεύθεροι

Η αστική δεξιά αποδέχεται καταρχήν τον οικονομικό φιλελευθερισμό, οποίος είναι και θεμέλιος λίθος του πολιτικού της προγράμματος. Στο επίκεντρο της αστικής δεξιάς βρίσκεται σαφέστατα το «Εγώ» ενώ το «Εμείς» επίτηδες αποκτά μια μη απτή και σχεδόν μεταφυσική έννοια. Η λέξη φυλή σκόπιμα απορρίπτεται ως «ρατσιστική» ενώ το Έθνος για την αστική δεξιά είναι οτιδήποτε εκτός από τον λαό, δηλαδή την ζώσα φυλετική πραγματικότητα. Το Έθνος για την δεξιά είναι οι πρόγονοι, η γλώσσα, η θρησκεία, η πατρίδα γενικά και αόριστα, τα μνημεία και η ιστορία μας. Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Αποκλείεται να ζητήσουν καλύτερο μεροκάματο! Η νεκροφιλία της δεξιάς προέρχεται ακριβώς από την φοβία της ταύτισης του εργαζόμενου λαού με το Έθνος.

Τονίζουμε ότι όταν μιλάμε για αστική δεξιά και ακροδεξιά, δεν εννοούμε τον απλό συντηρητικό δεξιό ή ακροδεξιό αλλά την αστική ψευτοδιανόηση και τους ακροδεξιούς ψευτοϊδεολογικούς ταγούς του «χώρου».

Η ακροδεξιά καταρχήν δέχεται τον οικονομικό φιλελευθερισμό και επομένως είναι σαφώς φιλελεύθερη. Όμως δεν αποδέχεται θεωρητικά, τα άλλα είδη φιλελευθερισμού. Αυτή ακριβώς η αποδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού και η άρνηση του πολιτικού φιλελευθερισμού είναι που κάνει την ακροδεξιά θιασώτη της καταπιεστικότερης μορφής φιλελευθερισμού, καθώς χρησιμοποιεί την κρατική εξουσία ως ταξικό όργανο της κεφαλαιοκρατίας εις βάρος του λαού με το πρόσχημα του αντιμπολσεβικισμού. Ακόμα και η ελάχιστη ελπίδα ανατροπής της άρχουσας τάξης μέσα από ένα πολιτικά φιλελεύθερο καθεστώς, καταπνίγεται από την κρατική βία της ακροδεξιάς.

Επίσης ο οικονομικός φιλελευθερισμός της ακροδεξιάς, με την φτώχεια και την καταπίεση που επιφέρει, οδηγεί στην προλεταριοποίηση του λαού και επομένως στην ηθική του εξαθλίωση, ανοίγοντας τον δρόμο για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και τον μπολσεβικισμό.

Μια τέτοια φιλελεύθερη πρώην κομμουνίστρια και κατόπιν ακροδεξιά ήταν και παρέμεινε μέχρι τον θανάτό της, η Σίτσα Καραΐσκάκη. Το επόμενο απόσπασμα από το «ψυχικό και πνευματικό δηλητήριο» είναι χαρακτηριστικό δείγμα της σκέψης τόσο της ίδιας όσο και της φιλελεύθερης ακροδεξιάς που εκφράζει. Γράφει λοιπόν: «Όσο ο άνθρωπος διάγει μια γήινη ζωή, τόσο καθοδηγείται από την αυτοσυντήρηση και το ατομικό του ενδιαφέρον (δηλαδή συμφέρον καμουφλαρισμένο με μια πιο ήπια λέξη)».

Και συνεχίζει:

Η φυσική πείνα και το φυλετικό ένστικτο είναι καταστάσεις τις οποίες αισθάνεται και ζει το άτομο, είναι ανάγκες τις οποίες πρέπει να ικανοποιήσει το ίδιο. (πλήρης ταύτιση της Σίτσας με το φιλελευθερισμό του Τζήμερου και του Κυριάκου Μητσοτάκη… Οι φτωχοί και οι άνεργοι με βάση την παραπάνω λογική είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται, ενώ οι καπιταλιστές απολαμβάνουν τους καρπούς του ιδρώτα τους… Βέβαια η ίδια η Σίτσα ικανοποίησε τα βασικά της ένστικτα, με το να παντρευτεί έναν πλούσιο κομμουνιστή (!), κάτι το οποίο δεν θα μας ενοχλούσε ιδιαίτερα αν δεν προσπαθούσε να μας καθοδηγήσει ιδεολογικά.)

Μάλιστα παρακάτω υποστηρίζει ότι η ατομικότητα είναι ο δρόμος που επιλέγει η φύση για να δημιουργήσει.

Επιλέξαμε την Σίτσα ως παράδειγμα φιλελεύθερης ακροδεξιάς διότι κάποιοι την προβάλλουν ως εθνικοσοσιαλίστρια. Προφανώς είναι αδύνατο να έχει σχέση ο φιλελεύθερος ατομικισμός της, με τον Εθνικοσοσιαλισμό που αποτελεί πνευματικό παιδί της Συντηρητικής Επανάστασης και αποθέωση του «Εμείς»!

Διαβάστε επίσης:

«Ο Ρυθμός της Ιστορίας»

«Ο Μαρξισμός ως φιλελευθερισμός»

«Είναι ο στρασσερισμός μπολσεβικισμός»

Ο Ρυθμός της Ιστορίας

 

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο από το ιδεολογικό μανιφέστο του Όττο Στράσσερ «Germany Tomorrow». Σε αυτό ο Όττο αναπτύσσει μια κυκλική αντιλήψη για την Ιστορία και παρουσιάζει μια δική του άποψη για την Άνοδο και την Πτώση των Πολιτισμών που έρχεται να συμπληρώσει αυτή του Σπένγκλερ. Κατά τον Όττο ο ιστορικός κύκλος απαρτίζεται από περιοδούς περιορισμών, επιφυλακτικότητας και σταθερότητας τις οποίες διαδέχονται περιόδοι του απεριόριστου και των εξάψεων. Οι πρώτες χαρακτηρίζονται από την συνεκτικότητα, την συγκράτηση και την πειθαρχημένη οργάνωση του βίου και οι δεύτερες από τον ατομικισμό, την παρόρμηση και τον καταναλωτισμό. Στις πρώτες κυριαρχεί η Παράδοση και η ιδέα του Εμείς, στις δεύτερες ο φιλελευθερισμός και η ιδέα του Εγώ. Στις πρώτες κυριαρχεί ο συντηρητισμός με όλες του τις εκφάνσεις στους διάφορους τομείς της ζωής, στις δεύτερες ο φιλελευθερισμός που εξαπολύει την μολυσματική του παράλυση σε όλους τους τομείς της ζωής. Άξιο αναφοράς είναι οτί θεωρεί τον σοσιαλισμό αναπόσπαστο στοιχείο του συντηρητισμού. Την θεώρηση του αυτή την ονόμασε «Νόμο της Τριαδικής Πολικότητας». 

ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

«Από τις προηγούμενες διατριβές θα έχει καταστεί σαφές ότι αποδεχόμαστε την εγκυρότητα, του έξοχα διατυπωμένου από τον Oswald Spengler, νόμου για την άνοδο και την πτώση του πολιτιστικού κύκλου - σε αυτή την περίπτωση του δυτικού πολιτιστικού κύκλου - και ότι εντοπίζουμε εντός αυτού τον μεγάλο νόμο της κίνησης όλης της οργανικής ζωής, τον νόμο της γέννησης, της ωριμότητας και του θανάτου. 

Ως κάτι ουσιαστικά νέο συμπληρώνουμε αυτόν νόμο της κίνησης, που είναι συγκρίσιμος με την κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο, με έναν δεύτερο νόμο της κίνησης - τις εκδηλώσεις του οποίου περιέγραψα εγώ ο ίδιος αρκετά χρόνια πριν, δίνοντας του το όνομα του «Νόμου της Τριαδικής Πολικότητας». Η λειτουργία του μπορεί να συγκριθεί με την περιστροφή της Γης γύρω από τον δικό της άξονα.

Η εμπειρική μελέτη της πορείας της ανάπτυξης εντός του δυτικού πολιτιστικού κυκλού παρουσιάζει ορισμένες κανονικότητες, οι οποίες με μία πιο προσεκτική εξέταση μπορούν να συστηματοποιηθούν ακολούθως. Διακρίνουμε εποχές περιορισμού ή σταθερότητας που εναλλάσονται με εποχές του απεριόριστου ή της επανάστασης. Η μελέτη των ημερομηνιών δείχνει ότι μία τέτοια εποχή διαρκεί από 140 εώς 150 χρόνια και ακολουθεί μία άλλη εποχή που διαρκεί περίπου τo ίδιο. Χωρίς να υπερβώ τα όρια αυτής της εισαγωγικής εργασίας, μπορώ να επισημάνω ότι οι τρεις τελευταίες φάσεις της μετάβασης ήταν: 1789 - 1799 η μεγάλη γαλλική επανάσταση, 1640 - 1649 η Αγγλική Επανάσταση υπό τον Κρόμγουελ, περίπου το 1500 όπου ξεκίνησε η ισχυρή επάνασταση που ονομάζουμε Μεταρρύθμιση (η Αμερική είχε ανακαλυφθεί λίγα χρόνια πριν). Πηγαίνοντας πιο πίσω στην ευρωπαϊκή ιστορία φτάνουμε σε τομές όπως το 1350 (Hansa, Golden Bull, κλπ), το 1200 κλπ. Ο Χέρμπερτ Μπλάνκ στο βιβλίο του «Schleicher? - Hitler? - Cromwell?» το οποίο εκδόθηκε από τις Verlag Linders στην Λειψία το 1932, κάνει μια λεπτομέρη αναφορά του «Ρυθμού της Ιστορίας». 

Αν μελετήσουμε πιο προσεκτικά τις ιδέες και τις μορφές αυτών των διαφόρων εποχών ανακαλύπτουμε το αξιοσημείωτο γεγονός πως έχουμε να κάνουμε μόνο με δύο αντικρουόμενες ιδέες, δύο αντίθετους πόλους ανάμεσα στους οποίους το εκρεμμές της ιστορίας ταλαντεύεται ασταμάτητα: την ιδέα του περιορισμού και την ιδέα του απεριόριστου ή μπορούμε να πούμε τον συντηρητισμό και τον φιλελευθερισμό. 

Μεταφέροντας στην οργανική ζωή αυτές τις δύο ιδέες και την αλλαγή από την μία στην άλλη αναγνωρίζουμε εύκολα τις δύο κύριες δυνάμεις της οργανικής ζωής: την ώθηση για αυτοσύντηρηση και την ώθηση για συντήρηση του είδους[1]. Η πρώτη τοποθετεί στο κέντρο του σύμπαντος τον ευατό, το Εγώ και η δεύτερη την κοινότητα των ομοίων προσώπων, το Εμείς. Η πρώτη είναι το χώμα στο οποίο αναπτύσσεται η ιδέα του Εγώ, η δεύτερη είναι το χώμα στην οποία αναπτύσσεται η ιδέα του Εμείς. 

Είναι περιττό να εξηγήσουμε γιατί ταυτίζουμε την ιδέα του Εγώ με τον φιλελευθερισμό και γιατί ταυτίζουμε την ιδέα του Εμείς με τον συντηρητισμό, αφού μετά από όσα ειπώθηκαν είναι προφανές ότι απορρίπτουμε την προσπάθεια να βαθμολογηθούν οι αντίστοιχες αξίες καθώς κάτι τέτοιο για εμάς θα ήταν μη οργανικό. Όπως δεν μπορείς να πεις ότι η μέρα είναι πιο πολύτιμη από την νύχτα ή η νύχτα από την μέρα αφού η μία καθορίζει την άλλη και οι δυό τους αποτελούν απλώς τους πόλους του εκρεμμούς της περιστροφής της Γης, έτσι δεν μπορείς να πεις ότι η ιδέα του Εγώ αξίζει περισσότερο από την ιδέα του Εμείς ή η ιδέα του Εμείς αξίζει περισσότερο από την ιδέα του Εγώ και ότι ο φιλελευθερισμός είναι προτιμότερος από τον συντηρητισμό ή ο συντηρητισμός ειναι προτιμότερος από τον φιλελευθερισμό αφού ο ένας καθορίζει τον άλλο και δεν είναι παρά οι πόλοι ανάμεσα στους οποίους η ζωή ταλαντεύεται στην πορεία της από την ζωή μέχρι τον θάνατο. Μία απλή σύγκριση μπορεί να κάνει ευκολότερη την κατανόηση αυτής της διττής αιώνιας νομοτέλειας. Στα πλαίσια του νόμου αυτού, από τον σπόρο της μηλιάς εώς τη μηλιά και το νεκρό ξύλο, εκπληρώνεται κάθε χρόνο ο ρυθμός του καλοκαιριού και του χειμώνα - ένας ρυθμός του οποίου οι μορφές έκφρασης καθορίζονται κυρίως από τον νόμο της ηλικίας. 

Αποδεικνύουμε, επομένως, πως οι «ιδέες» του συντηρητισμού και του φιλελευθερισμού αντικαθιστούν συνεχώς η μία την άλλη στην όψη ενός πολιτιστικού κύκλου, καθορίζοντας τις σκέψεις και τα αισθήματα των ανθρωπίνων όντων και ως εκ τούτου καθορίζοντας τις μορφές της ζωής τους. 

Σύμφωνα με τον τρισδιάστατο χαρακτήρα της οργανικής ζωής στο σώμα, το μυαλό και την ψυχή (το υλικό επίπεδο αντιπροσωπεύει την σχέση των ανθρώπων με τα αντικείμενα, το πνευματικό επίπεδο την σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους και το ψυχικό επίπεδο την σχέση των ανθρώπων με τον Θεό) κάθε μία από αυτές τις ιδέες εκδηλώνεται ταυτόχρονα και ισότιμα στα τρία επίπεδα της ζωής. Σε μία εποχή οπού κυριαρχεί η ιδέα του Εμείς παρατηρούμε τον περιορισμό, τον συντηρητισμό, μία οικονομία στην οποία επικρατεί η ίδεα του Εμείς, μια κοινωνική τάξη η οποία χαρακτηρίζεται από την ιδέα του Εμείς και μία καλλίεργεια της ιδέας του Εμείς. Αντιστρόφως όταν η ιδέα του Εγώ είναι κυρίαρχη παρατηρούμε μία οικονομία στην οποία κυριαρχεί η ιδέα του Εγώ, μια κοινωνία της ιδέας του Εγώ και μία καλλίεργεια της ιδέας του Εγώ. 

Στην σημερινή γλώσσα (σχετικά με την φθίνουσα πλεον «ιδέα του Εγώ» που αποτελεί χαρακτηριστικό του φιλελευθερισμού) μιλάμε για «καπιταλισμό» όταν ο φιλελευθερισμός επικρατεί στο υλικό οικονομικό επίπεδο, μιλάμε για «ατομικισμό» όταν ο φιλελευθερισμός επικρατεί στο πνευματικό - κοινωνικό επίπεδο και μιλάμε για «υλισμό» όταν ο φιλελευθερισμός κυριαρχεί πολιτιστικά και στο επίπεδο της ψυχής (δηλ. σε θρησκευτικό επίπεδο). 

Αυτή η τριάδα του καπιταλισμού, του υλισμού και του ατομικισμού είναι οι ευδιάκριτες μορφές του φιλελευθερισμού που υπάρχουν στο φθίνον στάδιο του δυτικού πολιτιστικού κύκλου. 

Σε αντίθεση με αυτή τη τριάδα του φιλελευθερισμού, η ιδέα του Εμείς, του συντηρητισμού, εκδηλώνεται εξίσου στα τρία επίπεδα της ζωής ως «σοσιαλισμός» στο οικονομικό επίπεδο, ως «εθνικισμός» στο πνευματικό - κοινωνικό επίπεδο και ως «λαϊκός ιδεαλισμός» στο ψυχικό - πολιτιστικό επίπεδο.

Αυτή η τριάδα του σοσιαλισμού, του εθνικισμού και του λαϊκού ιδεαλισμού είναι αυτό που διακρίνουμε ως μορφές συντηρητισμού που υπάρχουν στο ανερχόμενο στάδιο του δυτικού πολιτιστικού κύκλου. 

Όταν καταλάβουμε απόλυτα αυτή τη βασική άποψη θα γίνει πολύ πιο εύκολα αντιληπτός ο χαρακτήρας της Γαλλικής Επανάστασης ως νίκη του φιλελευθερισμού και αυτός της Αγγλικής Επανάστασης ως νίκη του συντηρητισμού. Διότι γνωρίζουμε ότι περίπου από το 1500 η φιλελεύθερη ιδέα γινόταν κυριάρχη και ότι περίπου το 1350 μια συντηρητική εποχή ξεκινούσε - και τα διαφορετικά λεξιλόγια που χρησιμοποιήθηκαν σε εκείνες τις παλιές μέρες ή οι διάφορες μορφές που εξαρτήθηκαν από τις διάφορες φάσεις ωρίμανσης δεν είναι πλεον σε θέση να κρύψουν τις βασικές ιδέες. 

Ο «Νόμος της Τριαδικής Πολικότητας» όχι μόνο μας δίνει μια εξ΄ολοκλήρου νέα ερμηνεία και εκτίμηση του παρελθόντος αλλά μας παρέχει μία εκτίμηση του παρόντος και μία ερμηνεία του μέλλοντος. Αντιλαμβανόμαστε ότι οι καιροί εκπληρώνονται γιατί η κυρίαρχη εποχή του φιλελευθερισμού και οι μορφές του (καπιταλισμός, ατομικισμός, υλισμός) πλησιάζουν στο τέλος τους και γιατί από το 1914 το εκρεμμές του ρολογιού της μοιράς ταλαντεύεται προς μία νέα εποχή όπου ο συντηρητισμός θα κυριαρχήσει με τις μορφές του σοσιαλισμού, του εθνικισμού και του λαϊκού ιδεαλισμού, των οποίων την ισχυρή εξέγερση και έκρηξη αποκαλούμε γερμανική επανάσταση. 

Θα ήθελα να καταστήσω σαφές ότι η αποδοχή αυτών των φιλοσοφικών θεμελίων δεν πρέπει να θεωρείται ως μια προ-έγκριση των πολιτικών και οικονομικών πραγματειών που θα ακολουθήσουν. Αλλά το θεώρησα και το θεωρώ ως υποχρέωση μου, ως ζήτημα προσωπικής ευπρέπειας, να αναφερθώ, έστω συνοπτικά, στις βαθύτερες πηγές από τις οποίες εγώ ο ίδιος άντλησα τις εποικοδομητικές μορφές τις οποίες πρόκειται να εξηγήσω, παρόλο που άλλοι μπορεί να επιθυμούν να μελετήσουν αυτές τις μορφές για οπορτουνιστικούς λόγους ή μπορεί να φτάσουν στα ίδια αποτελέσματα με πολύ διαφορετικούς τρόπους. 

Εν πάσει περιπτώσει θα ήθελα να επιμείνω στο ότι είναι μέγιστης σημασίας για όλους όσους θέλουν παίξουν ενεργό ρόλο να έχουν μία ιγιή και ενοποιημένη φιλοσοφική άποψη (που για άλλους μπορεί να φαίνεται μία απλή υπόθεση) - πολύ περισσότερο επειδή η ποικιλομορφία της ζωής θα παρουσιάζει συνεχώς νέα καθήκοντα «εκτός των σχεδίων» και επειδή η αντιμετώπιση αυτών (συνειδητά ή ασυνείδητα) θα διευκολύνεται από τα νερά που αντλούνται από τα βαθιά πηγάδια της φιλοσοφίας. 

Σημειώσεις: 

[1]: Εδώ ο Στράσσερ ανεφέρεται στην άποψη που εξέφρασε ο Κάρολος Δαρβίνος ότι ο άνθρωπος διακατέχεται από δύο ένστικτα: την αίσθηση της αυτοσυντήρησης και παράλληλα τον αλτρουϊσμό. Στα αγγλικά οι δύο όροι περιγράφονται ως self-preservation impulse και impulse to help αντίστοιχα. Στο συγκεκριμένο απόσπασμα ο Όττο θεωρεί το πρώτο χαρακτηριστικό στοιχείο του φιλελευθερισμού και το δεύτερο χαρακτηριστικό στοιχείο του συντηρητισμού. 

Χιτλερισμός εναντίον Στρασσερισμού

 

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το κεφάλαιο «Χιτλερισμός εναντίον Στρασσερισμού» του βιβλίου του Όττο Στράσσερ «Ο Χίτλερ και Εγώ». Στο εν λόγω βιβλίο ο Όττο Στράσσερ παρουσιάζει αναλυτικά την σχέση που ανέπτυξε με τον Αδόλφο Χίτλερ, τις παρατηρήσεις του γύρω από την προσωπικότητα του, τα αίτια που οδήγησαν στην ρήξη των δύο ανδρών και την όλη προσπάθεια διαφυγής του από την εκδικητική μανία του Φύρερ του Τρίτου Ράιχ. Στο συγκεκριμένο τμήμα παρατίθενται οι ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στους δύο πόλους του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και γίνεται μια ενδότερη παρουσίαση των απόψεων που χαρακτήριζαν την λεγόμενη «αριστερή» τάση του NSDAP. Να τονιστεί ότι το παρόν άρθρο δεν έχει σκοπό να ανακινήσει κάποια ανώφελη διαμάχη μεταξύ «Χιτλερικών και «Στρασσερικών» αφού για εμάς δεν υπάρχουν παρά μόνο εθνικοσοσιαλιστές και ακροδεξιοί. Το αν κάποιοι φορούν το προσωπείο του εθνικοσοσιαλιστή για να χύσουν ακροδεξιό δηλητήριο είναι άλλο θέμα. Κύριος σκοπός του άρθρου είναι να καταδείξει τις αληθινές ιδέες του «στρασσερισμού» πέρα από την προπαγάνδα και την διαστρέβλωση που επικρατεί. Μάλιστα υπάρχουν ορισμένες θέσεις του Όττο οι οποίες δεν μας βρίσκουν σύμφωνους. Μια από αυτές είναι η επιθυμία του να καταστρέψει τον Πρωσσισμό. Για εμάς, όπως και για τους περισσότερους εθνικοσοσιαλιστές, το πρωσικό μιλιταριστικό πνεύμα το οποίο έλκει την καταγωγή του από την Αρχαία Σπάρτη και τον δωρικό τρόπο ζωής είναι αναπόσπαστο στοιχείο της κουλτούρας μας. Αν και πρέπει να επισημανθεί ότι είναι άλλο το πρωσικό στρατοκρατορικό πνεύμα και άλλο η διεφθαρμένη, μοναρχο-δεξιά, πρωσική κληρονομική αριστοκρατία που επέβαλε την «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών» και εν τέλει κατέστρεψε και το ίδιο το καθεστώς:

ΧΙΤΛΕΡΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΤΡΑΣΣΕΡΙΣΜΟΥ 

«Αρχικά δημιουργήσαμε μια δεκαπενθήμερη επιθεώρηση που προοριζόταν μόνο για τα στελέχη του Κόμματος. Την ονομάσαμε «Εθνικοσοσιαλιστικά Γράμματα». 

Το δεύτερο βήμα ήταν να επεξεργαστούμε ένα οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό πρόγραμμα. Στον οικονομικό τομέα ήμασταν αντίθετοι στον μαρξισμό και τον καπιταλισμό. Προβλέψαμε μια νέα ισορροπία στη βάση της «κρατικής φεουδαρχίας». Το Κράτος επρόκειτο να γίνει ο μοναδικός ιδιοκτήτης της γης την οποία θα μίσθωνε σε ιδιώτες (για το τι εννοεί ο Στράσσερ πατήστε ΕΔΩ και ΕΔΩ). Όλοι θα ήταν ελεύθεροι να κάνουν ότι επιθυμούσαν με την γη τους αλλά κανείς δεν θα μπορούσε να την πουλήσει ή να την υπενοικιάσει αφού η ιδιοκτησία θα ανήκε στο κράτος. Με αυτό τον τρόπο ελπίζαμε να καταπολεμήσουμε την προλεταριοποίηση και να αποκαταστήσουμε το αίσθημα ελευθερίας στους συμπολίτες μας. Κανένας άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος αν δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητος. 

Προτείναμε την εθνικοποίηση μόνο του πλούτου που δεν μπορούσε να πολλαπλασιαστεί κατά βούληση, δηλαδή της γης και της βιομηχανίας. 

Στον πολιτικό τομέα απορρίψαμε την ολοκληρωτική ιδέα υπέρ του φεντεραλισμού. Η Βουλή θα αποτελείται από εκπροσώπους των επιχειρήσεων αντί για εκπροσώπους των κομμάτων. Αυτές τις χωρίσαμε σε πέντε ομάδες: εργάτες, αγρότες, υπαλλήλους και αξιωματούχους, βιομηχάνους και ελεύθερους επαγγελματίες (περισσότερα ΕΔΩ). Πολιτικά η Γερμανία θα ήταν αποκεντρωμένη και χωρισμένη σε καντόνια σύμφωνα με το ελβετικό μοντέλο. Η Πρωσία θα έχανε την Ρηνανία, την Έσση, το Ανόβερο, τη Σαξονία και το Σλέσβιχ-Χόλσταιν. Όλες οι παραπάνω περιοχές θα γίνονταν αύτονομα καντόνια. Η διοίκηση κάθε καντονίου από τον κυβερνήτη μέχρι τον πιο ταπεινό αχθοφόρο θα ήταν αποκλειστικά στα χέρια των ιθαγενών της περιοχής. 

Η ευημερία της χώρας θα εξασφαλιζόταν από την εθνικοποίηση της βαριάς βιομηχανίας και την διανομή των μεγάλων κτημάτων ως κρατικά φέουδα. 

Το πρόγραμμα μας προέβλεπε την καταστροφή του πρωσικού μιλιταρισμού. Με το νέο σύνταγμα θα υπήρχε είτε ένας μικρός επαγγελματικός στρατός είτε μια πολιτοφυλακή στα πρότυπα της Ελβετίας. 

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής φυσικά απαιτούσαμε ισότητα μεταξύ των εθνών και την παύση του εξοστρακισμού της Γερμανίας. Δεν είχαμε εδαφικές απαιτήσεις και προσβλέπαμε στην διεξαγωγή έντιμων δημοψηφισμάτων στις αμφισβητούμενες περιοχές. Περαιτέρω αποζητούσαμε μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία, βασισμένη στις ίδιες αρχές με αυτές της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, η οποία θα οδηγούσε στον αφοπλισμό των ευρωπαϊκών εθνών, σχηματίζοντας ένα στέρεο μπλοκ στο οποίο κάθε χώρα θα διατηρούσε την αυτοδιοίκηση της, τα έθιμα της και την θρησκεία της. Η κατάργηση των δασμολογικών τειχών θα δημιουργούσε ένα είδος ευρωπαϊκής αυτάρκειας με το ελέυθερο εμπόριο να επικρατεί παντού στην Ήπειρο μας. Κάτι τέτοιο θα ήταν εξίσου επιθυμητό στον οικονομικό και στον πολιτιστικό τομέα. 

Ο πόλεμος του 1914 ήταν το αποτέλεσμα της προοδευτικής αποσύνθεσης των παλαιών οικονομικών και πολιτιστικών αρχών. Η ανασυγκρότηση, κατά την γνώμη μας, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο με βάση μια νέα τάξη πραγμάτων που θα αποκαθιστούσε την αρμονία μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, ατόμου και κοινότητας. Η λέξη «αρμονία» απέρριπτε κάθε έννοια δικτατορίας. Δεν θα υπήρχε δικτατορία ούτε ταξική, ούτε φυλετική. Η αρμόνια επίσης επρέπε να αποκατασταθεί και μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού, του λαού και της θρησκείας. Όλα τα ψυχολογικά προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί στις αρχές του αιώνα ήταν απότοκα του υλισμού και της θεοποίησης της τεχνολογίας με άμεσο αποτέλεσμα μια βαθύτατη αποθάρρυνση.  Με λίγα λόγια η αρμονία σε κάθε τομέα ήταν ο πρωταρχικός και θεμελιώδης στόχος μας. Η αρμονία επιτρέπει την ενότητα μεταξύ διαφορετικών στοιχείων και είναι εχθρός της τυποποίησης. 

Είχα προσπαθήσει πολλές φορές να πείσω τον Χίτλερ αλλά οι ιδέες μου ήταν πολύ ξένες για την νοοτροπία του. Για αυτόν αρμονία σήμαινε ομοιομορφία, στήλες ανδρών και γυναικών που βαδίζουν με το βήμα της χήνας δίνοντας τον ίδιο χαιρετισμό και φωνάζοντας τα ίδια λόγια».

Ο Στρασσερισμός για την ατομική ιδιοκτησία (Μέρος Β)

 

Το μέρος Α ΕΔΩ

Εισαγωγή:

Στο πρώτο μέρος το οποίο μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ καταδείξαμε την νέα μορφή που ήθελε να αποδώσει ο Όττο Στράσσερ στην ατομική ιδιοκτησία μετατρέποντας την σε «επικαρπία» σε ένα σύστημα κρατικής φεουδαρχίας όπου το κράτος ως εκπρόσωπος της εθνικής κοινότητας είναι ο απόλυτος φεουδάρχης-ιδιοκτήτης που εκχωρεί δικαιώματα εκμετάλλευσης σε μεμονωμένα άτομα. Τα μέσα παραγωγής, ο ορυκτός πλούτος και η γη βρίσκονται στην ιδιοκτησία του έθνους το οποίο την παραχωρεί ως κληροδότημα σε «κατόχους» υπό την προϋπόθεση πως αυτοί θα τα χρησιμοποιήσουν για την κάλυψη των αναγκών του εθνικού συνόλου. Το σύστημα της «επικαρπίας» εκφράζει την απόρριψη του Όττο Στράσσερ προς τον μαρξιστικό «κρατικό σοσιαλισμό» και την υιοθέτηση μιας πολιτικής αποπρολεταριοποιήσεως των Γερμανών στα πλαίσια του εθνικοσοσιαλισμού. Ο Όττο αναγνώριζε ότι ο άνθρωπος έχει την ανάγκη της ανεξαρτησίας, της δημιουργικής ασχολίας, της υπευθυνότητας αλλά και της προσωπικής φροντίδας του βιοπορισμού του και έτσι ζητούσε την ευθύτητα του ατόμου επί της επικαρπίας του. Στο παρόν κείμενο το οποίο είναι μεταφρασμένο τμήμα από το ιδεολογικό του μανιφέστο «Germany Tomorrow» και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από το εθνικοσοσιαλιστικό ιστολόγιο «ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ» (μπορείτε να το βρείτε πρωτότυπο ΕΔΩ) ο Όττο εκφράζει την αποδοκιμασία του προς τον μαρξιστικό «κρατικό σοσιαλισμό» όπου οι εργάτες απελευθερώνονται από τους καπιταλιστές και υποδουλώνονται σε μία κομμουνιστική γραφειοκρατία η οποία σχηματίζει μια νέα διοικούσα-άρχουσα τάξη. Πιστεύει πως ο αληθινός σοσιαλισμός θα επιτευχθεί μόνο μέσα από την ελευθερία του εργαζομένου και τη φυσική ενασχόληση του προσωπού με την «περιουσία» του (υπό την έννοια της επικαρπίας όπως δόθηκε στο προηγούμενο μέρος) και έτσι καλεί σε μία σοσιαλιστική προστασία της ατομικότητας. 

ΑΠΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ

«Αυτή η συστηματοποιημένη μέθοδος «επικαρπίας» αφορά επιπλέον και μια εμφατική απόρριψη οποιασδήποτε μορφής κρατικού καπιταλισμού, που αποκαλείται ευφημιστικά κρατικός σοσιαλισμός.

Η ανάγκη για την αποκήρυξη πρέπει να εξηγηθεί λεπτομερώς, ιδιαιτέρως επειδή όχι μόνο οι Μαρξιστές αλλά και πολλοί μη-Μαρξιστές οι οποίοι εργάζονται για την «εθνική κατευθυνόμενη οικονομία» φιλοδοξούν στον κρατικό καπιταλισμό, ή, όπως προτιμούν να λένε, τον κρατικό σοσιαλισμό.

Εφόσον αυτό θα περιελάμβανε και τη μεταφορά όλων των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στην κοινότητα, αντιπροσωπευόμενη απ’ το κράτος, έρχεται σε πλήρη αρμονία με τους σκοπούς του γερμανικού σοσιαλισμού.

Όμως, όταν μιλάμε για τη συνέχιση λειτουργίας των επιχειρήσεων απ’ το κράτος ή τα όργανά του, οι Γερμανοί σοσιαλιστές (σ.σ εννοεί τους εθνικοσοσιαλιστές) εναντιώνονται παθιασμένα σε μια τέτοια μέθοδο, διότι με αυτόν τον τρόπο η πνευματική αποπρολεταριοποίηση, η ανάπτυξη της δημιουργικής ενέργειας κι η υποστήριξη της απόλαυσης στην υπευθυνότητα θα εξασθένιζαν ακόμη περισσότερο απ’ όσο έχουν εξασθενίσει στο ατομικό καπιταλιστικό σύστημα. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι εκείνοι οι οποίοι θα έπρατταν το έργο τους θα ήταν ακόμη περισσότερο υπό τον ζυγό του εργοδότη τους.

Κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη κατάρα του προλεταριακού βίου είναι η έλλειψη ή η διαρκής καταστολή της λαχτάρας για ανεξαρτησία, κι ως εκ τούτου θεωρώ πως η πνευματική αποπρολεταριοποίηση πρέπει να είναι ο βασικός στόχος ώστε να παρέχει ανεξαρτησία στους εργάτες στις πόλεις αντί να υπονομεύσει την ανεξαρτησία των αγροτών και των μελών της μεσαίας τάξης μέσω της προλεταριοποίησής των.

Επιπλέον, πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν την αυξημένη υπεξουσιότητα όλων των «χεριών» -σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και προσωπικό επίπεδο- όταν το κράτος γίνεται εκτός από εργοδότης τους και το μόνο δικαστήριο στο οποίο θα προσφύγουν. Υπό τον ατομικό καπιταλισμό το κράτος πρέπει πάντα να είναι αρκούντως αμερόληπτο στη συμπεριφορά του προς τον εργοδότη, κι αυτό ωφελεί τον εργάτη (εφόσον ο εργάτης ο οποίος έχει να παραθέσει κάποιο παράπονο, είναι σε κάθε περίπτωση ισότιμος με κάθε άλλον εργάτη, όντας φορολογούμενος και στρατιώτης).

Όμως, στον κρατικό καπιταλισμό δεν υπάρχει αυτή η αμεροληψία εφόσον ο εργοδότης και το κράτος είναι ένα και το αυτό, η ίδια αρχή.

Γνωρίζω ότι οι ριζοσπαστικοί Μαρξιστές προσπαθούν να ακυρώσουν αυτό το επιχείρημα επισημαίνοντας ότι το δικό τους «κράτος» αποτελεί δικτατορία του προλεταριάτου, στην οποία δεν μπορεί να υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ εργαζομένου και κράτους. Ωστόσο, για όσο θα υπάρχει η γραφειοκρατία, δεν θα υπάρχει αγνή δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά μόνο η επικράτηση μιας τάξης, της τάξης των ανωτέρων υπαλλήλων, επί της μεγάλης μάζας του εργαζόμενου λαού, η οποία είναι κατά πολύ περισσότερο υποτελής στην ταξική κυριαρχία της γραφειοκρατίας απ’ όσο είναι σήμερα υποτελής στην ταξική κυριαρχία των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής στο καπιταλιστικό σύστημα.

Καθοριστικά υπέρ του σχεδίου «επικαρπίας» μας είναι η λαϊκή αντίληψη ότι η ύπαρξη χιλίων ανεξάρτητων αγροτών συμβάλλει ένα εκατομμύριο φορές στην ευημερία του λαού περισσότερο, από ότι χίλιοι αγροτικοί εργάτες στη δούλεψη του κράτους. Μ’ άλλα λόγια, ο κρίσιμος στόχος του γερμανικού σοσιαλισμού πρέπει να είναι να κάνει τον αριθμό των οικονομικώς ανεξάρτητων ατόμων όμοιο με τον αριθμό των πολιτών οι οποίοι υπάρχουν στην πραγματικότητα, εμπνεόμενοι από την επιθυμία για ανεξαρτησία.

Η αποκήρυξη του κρατικού καπιταλισμού και του κρατικού σοσιαλισμού είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του γερμανικού σοσιαλισμού. Στο παρόν σημείο ο γερμανικός σοσιαλισμός δίνει έκφραση εξίσου στον αγνώς συντηρητικό σκεπτικισμό της οργάνωσης και στη λαϊκή απέχθεια για τη γραφειοκρατεία, καθώς επίσης ομολογεί την πίστη του στην ατομικότητα, η οποία απειλείται εξίσου από την κυριαρχία της μάζας κι απ’ την κομματική δικτατορία. Θα επανέλθουμε σ’ αυτό όταν θα αναλύσουμε το Κράτος.

Οι Φασίστες κι οι Κομμουνιστές ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο στη δοξολογία του κράτους, στην καταστολή της οικονομικής και της προσωπικής ανεξαρτησίας, στον υπερβολικό εκθειασμό της εξουσίας και της επιτυχίας της οργάνωσης, των τάξεων, του σχεδιασμού και -ως τελευταία προϋπόθεση- της αστυνομίας.

Ακριβώς στον οικονομικό τομέα πρέπει να στοχεύουν επίτηδες οι Γερμανοί σοσιαλιστές για την ύψιστη ανεξαρτησία και την αυτονομία όλων των ικανών μελών του πληθυσμού και στο σύστημά τους, όσοι δεν καταφέρνουν να φτάσουν στην ατομική οικονομική αυτονομία θα αποκτούν -μέσω της δημιουργίας συνεταιρισμών- ένα σημαντικό μέτρο αυτής της ανεξαρτησίας το οποίο αποτελεί το μόνο χώμα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί ένας σταθερός χαρακτήρας.

Σ΄ αυτή τη λαϊκή (μη-οικονομική) μέλλουσα κατάσταση οι Γερμανοί σοσιαλιστές υποτάσσουν σκοπίμως κάθε άποψη του τύπου «ό,τι έχει μεγαλύτερο κέρδος», «το μεγαλύτερο καλό από το μεγαλύτερο νούμερο» κλπ.»